Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Еден, два, три...
Од сите извесни работи во животот
Најизвесен е сомнежот.
Од сите извесни работи во животот
Најизвесен е сомнежот.
Слушнав многу пати и за многу работи
Најизвесно и најпознато е
Слушнав многу пати и за многу работи
Најизвесно и најпознато е...
Ни треба ваков хор за издавањето на нашиот албум.
Да направиме вистинско шоу.
Прекрасно.
Како ти се допадна?
Супер е.
Воскреснува од мртвите. -Можеби треба да ни се придружиш.
Да, можеби.
Ајде, одиме на пиво. -Не, си одам дома.
Ајде, Николау.
Не сакам. Освен тоа, дојдов со велосипед.
Извинете...
Имате ли можеби ризла?
Земи колку сакаш. -Одлично.
Ќе свиткам џоинт. Сакате неколку дима?
Може. -Јас не би.
Остави го, во депресија е.
Во депресија или не, секогаш сакам да се напушам.
Тијаго?
Инаку, јас сум Тијаго. -Мигел.
Николау. -Ова е Клое.
Одиме во Космос? -Може.
Одите? -Каде е тоа?
Во вселената.
Тоа е бар во Камполиде.
Звучи добро.
Не знам. Тешко е искачувањето со велосипед.
Ајде, еднаш годишно ти е роденден.
Роденден ти е? Ајде, мора да дојдеш!
"Одиме?"
"Французинка си?" -Да.
"И твоите пријатели?"
Уште една работа што ја научив додека живеев во странство.
Што е тоа?
Да се плаќаат рунди. Овде никој никогаш не плаќа рунда за сите.
Немаме пари.
Не, туку сме ебено скржави!
Колку години полниш?
24. -ОК.
Тогаш сме иста генерација. Мислев дека си помлад.
А јас мислев дека си постар.
Што сакаш да кажеш? Дека имам лоша кожа?
Не, не е тоа. Но таа е постара, нели?
Извини, заборавив како се вика. -Клое.
Да, има 29 години.
Еј!
Тоа се речиси 30, човеку!
Не е ли тоа чудно? -Што, дека е постара? Не!
Има 29 години, а живее како да има 19.
Тоа е супер, но да планираш нешто со неа...
Заборави.
Сега сме заедно и само тоа е важно.
Да не дојдеше во Лисабон, ќе бев за никаде.
Не мораш ништо да ми кажуваш...
Нема да играш?
Еј...
Имаш оган?
Не, извини, не пушам.
Не сакаш билјард?
Не ми оди баш. А ти?
Играв пред малку.
Сега повеќе ми се седи тука.
Не знам...
Искрено, мојот живот воопшто не е таков каков што го замислував.
Ми се чини дека колку подолго сум во Лисабон,
толку повеќе се оддалечувам од причината поради која дојдов овде.
Зошто дојде? -Да студирам глума.
Но не завршив.
Не ти се допадна? -Секако дека ми се допадна.
Но не можев да плаќам се.
Стан, школарина... Само со скратено работно време.
Родителите не можеа да ти помагаат?
На почетокот можеа, но подоцна стана се потешко.
Не завршив ни втора година.
Што работиш сега?
Проценителка на кредити.
Да умреш од смеење, нели?
Да...
Многу тажно.
Ајде, немој така.
Тагата е прашање на навика. Ми се допаѓа, во мали дози.
Како кога луѓето сакаат дожд?
Тоа сум јас. Многупати сум накиснала.
Ќе го врзеш велосипедот тука?
Тука живееш? -Не.
Но секогаш наоѓам отворена врата.
Морам да одам.
Навистина?
Ајде...
Поради скалите?
Мене тоа ме пали. -Не е тоа.
Утре морам да станам рано.
Се шегуваш, нели?
Извини.
Каде одиш? -Сете Риос.
Можам да те однесам ако сакаш.
Ќе можеш?
Секако, нема проблем.
Седни настрана.
Добро ли си? -Да.
Што правиш?!
Предоцна е за спиење!
Добро, не мора да викаш.
Следниот пат, чукни.
"Здраво, Николау. Среќен роденден!
Извини што не ти пишав вчера. Бев на духовна обнова во тишина.
Заврши сега, кога изгреа сонцето. Беше прекрасно!
Се надевам..."
И проветри ја собата.
"Здраво, Николау. Среќен роденден!
Извини што не ти пишав вчера. Бев на духовна обнова во тишина.
Заврши сега, кога изгреа сонцето.
Беше прекрасно!
Се надевам дека си поминал прекрасен ден.
Знаеш дека отсекогаш ти завидував што роденденот ти е напролет.
Пејзажот овде е прекрасен, полн со бои.
Тоа е тоа. Бакнежи од цветниот Алентехо."
БЛЕСКАВ ЖИВОТ
Дали често возиш велосипед?
Да, секој ден. Зошто?
Малку е премал за тебе. -Знам.
Го добив за 14. роденден.
Можеби е време за нов.
Веќе нема да возиш детски велосипед.
Не можам. Има сентиментална вредност.
Сфаќам... -Колку чини замена на предната гума?
Околу 40-50 евра.
Тогаш заборави.
Ако сакаш, ќе го направам тоа во волонтерската работилница па не плаќаш.
Но мора да почекаш бидејќи прво имам други поправки.
Можам да почекам. -Тогаш договорено.
Педро? -Да?
Го потврдуваш доаѓањето на броењето следната недела? -Да.
Клара сепак не може да дојде. Знаеш ли некој што би можел?
Ќе прашам, секогаш се наоѓа некој заинтересиран.
Одлично. Тогаш јави ми.
Без грижи.
Ова ќе го сменам...
Зборувавте за некоја работа? -Да, за најдобрата работа на светот.
Каква?
Сара работи на проект за мобилност за Градскиот совет.
Понекогаш им требаат луѓе само да бројат колку велосипеди има на улица.
Тоа е работа?
И тоа добро платена. Единствениот проблем е што трае само две недели.
Можам јас. Добро би ми дошло.
Да? Одлично, ќе и јавам.
Здраво, љубов.
Цел ден вчера мислев на тебе.
Всушност, така е секој ден.
Но вчера на поинаков начин.
Фала за пораката.
Секогаш ми е мило да ти го слушнам гласот.
Да беше барем тука.
Ку-ку! -Добре дојде!
Многу ми недостигаше!
Среќен роденден со задоцнување. -Фала.
Каква беше забавата вчера?
Ништо посебно. Неколку пива со Мигел и екипата.
На запад ништо ново.
Што да кажам?
Ми недостигаше.
Знам.
Немаш поим какви се штрајковите во Рим.
Тргнав пет часа порано и сепак задоцнив на летот.
Човеку!
Се врати, тоа е важно.
Што е со велосипедот?
Возев една девојка и паднавме.
И? -Тоа е тоа.
Која е таа девојка? Смеам да знам?
Ми пријде во барот. Разговаравме.
Без бакнеж, ништо? -Малку се бакнувавме.
Навистина? Одлично! Конечно!
Како мислиш? -Откако не си...
Кој брои? Вашите коментари ме фрлаат во депресија!
Смири се. Со месеци не сум те видела.
Какви коментари?
Од типот: "Види ја! Заборави ја! Тоа е добро за тебе. Продолжи понатаму..."
Што ако не сакам да продолжам понатаму?
Немој. Твој проблем.
Тоа беше грешка.
Не сакав да бидам со неа, но ме понесе моментот.
Цел ден се надевав дека Инес одеднаш ќе се појави.
Зошто би го направила тоа?
Ми беше роденден.
Мислеше дека ќе скокне од тортата како Мерилин Монро?
Нешто така.
Раскина со тебе пред скоро една година. -Тогаш замина.
Раскинавме подоцна.
Бевме заедно две години и десет месеци.
Тоа не се заборава така лесно.
Баш си драматичен.
Ова станува патетично. Веќе немам трпение.
Изеби се.
Не мора да биде љубовта на твојот живот.
Не ни можеше да биде. Таа веќе си замина.
Не, не, не... Тоа не е добро.
Смири се, само пробував нешто.
Не го прифаќам тоа. Тоа беше лошо.
А ти, Николау.
Дај повеќе звук. Без страв.
Како што ти покажав пред некој ден. -Добро, ќе пробам.
Ајде, момци, ве молам...
Од почеток.
Одиме.
Долго работиш во работилницата за велосипеди?
Не.
Тоа не ми е вистинската работа.
И помагам на Сара бидејќи овој месец има повеќе работа.
Што работиш тогаш?
Сешто.
Правам анкети. Понекогаш работам како дизајнер.
Продавам овошје на улица.
Работев во кујни, во продавница за "скејтови".
Поправав и електрични тротинети.
Браво! За се те бива!
Кога сме кај тоа, дури и свирев по улици.
Од друга страна, тоа не е луксузен живот.
Но, како што рече Том Зе:
"Ти создаваш луксуз, а јас создавам ѓубре."
"Ти создаваш љубов, јас создавам осаменост.
Ти создаваш љубов, јас создавам осаменост."
Извини, веднаш се враќам.
Се гледаме. Кажи "чао", Роза. -Чао, Роза. Се гледаме утре.
Се гледаме утре.
Добро ли беше? -Да.
Што правевте? -Лепевме некое цвеќе.
Добар ден.
Извинете.
Гледај, го допирам небото.
Јадам облак.
"Кинотека, мај 2023."
Роза, одиме?
Имаме гол на игралиштето.
Добро играш?
Не играм баш добро.
Никогаш не си дала гол?
Не.
Тогаш треба повеќе да тренираш. -Знам.
Здраво.
Како беше? -Добро.
Јадеше сладолед. -Ма немој?!
Беше гладна.
Сакаш ли да вечераш со нас? -Не, морам да одам.
Прегрни го стрико ти. -Стрико, остани, те молам.
Следниот пат, ветувам. -Добро.
Дај ми бакнеж.
Одиме.
Чао.
Се гледаме следната недела. Фала.
Чао.
"Понеделник, 19:30 ЧЕТИРИ НОЌИ НА СОНУВАЧОТ"
Погледни ја последната страница.
Мапа до богатството.
Се ти е сервирано.
Погледни...
Човеку, неверојатно!
Истата таа!
Ти реков.
Нема да разговараш со неа?
Не разговарам со духови.
"Ле синематограф."
Па што?
Има стил.
Кажи нешто на француски.
Добар ден.
Уживајте во филмот.
Добар ден.
Денес со нас е Аугусто Дијас и му благодарам што дојде.
Накратко ќе не воведе во филмот што наскоро ќе го гледаме.
За малкумина од вас кои се уште не се запознаени
со естетскиот и критичкиот став на нашиот гостин,
Аугусто Дијас веќе неколку години зборува
исклучиво преку цитати од Робер Бресон на француски
или преку неговите филмови.
Ќе се воздржам да не ги осиромашам неговите зборови
со симултан превод за сите што не разбираат француски.
Но верувам дека ќе го сфатиме нивното изворно значење
благодарение на препознатлива изразност на нашиот говорник.
Му го препуштам зборот на Аугусто.
"Во филмот ништо не звучи полажно
од природниот тон на театарот
кој го копира животот и ги пресликува проучените чувства.
Кинематографскиот филм,
во кој експресивноста се постигнува преку поврзување на слики и звуци,
а не со имитирање на гестови и гласовни интонации.
Тој не анализира ниту објаснува. Тој не реорганизира.
Без актери.
Без улоги.
Без режија.
Но користи модели преземени од животот.
Она што е важно не е она што ми го покажуваат,
туку она што го кријат од мене.
И пред се,
она за што ни самите не се свесни дека е во нив.
Меѓу нив и мене: телепатски размени,
предвидување."
Ќе бидеш многу зафатен следниве денови?
Работам оваа недела.
Што работиш овојпат? Анкети?
Лепиш плакати?
Бројам велосипеди.
Клара, го слушаш ли ова? -Не.
Тогаш дојди, вреди.
Доаѓам.
Од кога броењето велосипеди е работа?
Од кога ми плаќаат за тоа.
Зошто?
Само сакаш да ме зафркаваш или сакаш да ми средиш нешто?
Не можам, утре летам.
Но би сакал да поразговараш со еден пријател кој има маркетинг-компанија.
Можеби ќе ти најде нешто.
Супер, фала.
Што би работел?
Не знам, тој ќе ти каже.
Полно работно време?
Мислам дека да. Зошто?
Нема да имам време за музика.
Се лажам или професионалните музичари вежбаат секој ден?
Повеќе од година зборуваш за музика, а никогаш не сум те слушнал да свириш.
Никогаш не си тука.
Што знаеш ти за мојот живот? И не прашуваш.
Ќе слеташ одвреме-навреме и раскажуваш вицови.
Малечок, тоа се вика работа.
Благодарение на тоа, ти се уште наоѓаш бедни работички.
Да не ги наречам уште полошо.
Мислиш дека не би сакал да поминувам повеќе време со вас?
Каква корист ако постојано приговараш?
Тато е во право, Николау.
Мора да си ги окупираш времето и мислите.
Талкаш тажен наоколу како дух. Дури е и страшно.
Ова се најдобрите години од твојот живот. Уживај во нив.
Јас немам такво чувство.
Во тоа и е проблемот. Му дозволуваш на животот да помине покрај тебе.
Ми доаѓа добро да те протресам.
Вљуби се во нешто или во некого.
Лесно е да се каже.
Работата им дава смисла на луѓето.
Не се работи само за парите.
Таквата бесцелност не е добра за главата.
На сите мои пријатели им е така.
Никој нема работа.
Имаат соништа, нели?
Планови, цели?
Нешто поради што сакаат да станат од кревет.
Мислиш дека јас не го сакам тоа?
Само што не се гледам себеси во ништо.
Барем не со полно работно време.
А идејата да свириш со други во музичко студио?
Да, тоа е добро платено.
Тогаш што чекаш?
Не е баш лесно да се најде таква работа.
Треба да најдам врски, некого со кого би снимал.
Тогаш што чекаш?
Не гледаш дека е несигурен?
Клара, има 24 години! Веќе не е дете!
Да го сослушаме.
Мислам дека тука е проблемот. Ја изгубив самодовербата.
Мојот бенд нема иднина.
Не отидов со Инес да снимам албум.
И на крај...
Можеби е време да си признаеш дека не сакаш да бидеш музичар.
И конечно да ја заборавиш Инес еднаш засекогаш.
Како да ти е тоа изговор веќе да не правиш ништо.
Сакаме нешто...
Како да кажам?
Сакаме нешто динамично.
Ја сфаќаш идејата?
Мотивација, флексибилност, динамичност.
Сакаме да го поттикнеме тој дух.
На крајот на краиштата, мојата компанија е и твоја компанија.
Споделувањето е тоа што нашата компанија
ја прави голема компанија.
Што мислиш за се што кажав?
Па... Јас сум динамичен.
Тоа е вистински дух!
Мотивација, флексибилност, динамичност.
Колегата е пријател.
И затоа сум повеќе твој пријател
отколку пријател на татко ти, разбираш?
Да.
Ќе ти кажам една тајна.
Знаеш ли зошто ја избрав оваа канцеларија?
Не.
Поради овој поглед.
Погледот кон статуата на тој голем човек инспирира.
Тоа е насоката што ја барам од другите и од самиот себе.
Маркизот од Помбал бил благородник, но и неуморен работник.
Така почнав и јас, од дното.
Таков почеток ти предлагам и тебе.
Вложи го својот живот во секој леток што ќе го поделиш.
Ако погледнеш подобро, сообраќајот кој тече низ градското ткиво
е како производствена лента која никогаш не запира.
Семафорите го регулираат ритамот на тој синџир.
Токму таму нашиот соработник мора да биде најподготвен да помогне.
Најнасмеан.
Извинете, морам да одам долу.
Тогаш, Николау?
Што се случува?
Морам да одам. Извинете.
Што? Понекогаш ми се чини дека залудно пишувам песни.
Денес главата не ми е на место.
Не можам.
Патем, знаете ли некој што издава соба?
Една пријателка издаваше, но одамна.
Можеш ли да и пратиш порака, те молам? -Секако.
Мислев дека се договоривме без мобилни на пробите.
А јас мислев дека се договоривме да договориме концерт.
Навистина?! Мислиш дека сме подготвени за концерт?
Прво ќе снимиме албум, а потоа ќе размислуваме за концерти.
Маријана? -Педро?
Здраво. -Што има?
Николау доцни. -Да, ми јави.
Долго се познавате?
Одамна, уште од деца.
Зошто прашуваш?
Толку многу те споменува што имам чувство дека веќе те познавам.
Навистина?
Кога те видов, си помислив: "Ова сигурно е Маријана."
И... Како ме опиша?
Сигурно сакаш да знаеш? -Љубопитна сум.
Нема да поцрвениш? -Секако дека не.
Веќе поцрвене.
Вистински шармер си.
Рече дека си живеела во Рим. Како беше таму?
Беше навистина неверојатно.
Колку долго беше таму?
Само една година, но како да поминаа 10 или 20.
Значи, откако си се родила.
Баш така. Како мојот живот дури таму да почна.
Тоа е делумно вистина, нели?
Заминувањето е првиот чекор кон создавање нешто свое.
Да...
И ти се чувствуваше така кога дојде овде од Рио?
Од каде знаеш дека сум од Рио? -И јас знам по нешто.
Што е со велосипедот на Николау?
Треба да си купи нов.
Заборави, нема да го убедиш.
Стариот велосипед му го среди девојка му.
И никогаш не го испушта. Но девојката го остави.
Извинете што доцнам. Ја заспивав Роза.
Нема проблем.
За што се смеевте? -За тебе, секако.
Таа е тука?
Опушти се, во кафулето е.
Не би го пропуштила последниот филм на програмата.
"Ако му го смениш местото, нешто што пропаднало
може да стане нешто што успеало."
Одиме на пиво?
Може.
Јас си одам дома. Вие одете без мене.
Сигурно не сакаш со нас?
Тогаш чао. -Фала што дојдовте.
Бакнеж. -Се гледаме.
Уживајте.
Можеби ќе ти користат зборовите на Жан-Пол Сартр
кои ги цитира Ервинг Гофман во оваа значајна книга,
"Претставувањето на себеси во секојдневниот живот".
Слушај...
"Детето си игра со своето тело за да го истражи, да направи попис.
Келнерот ја претвора својата положба во игра за целосно да ја сфати.
Станува збор за должност
која воопшто не се разликува од онаа што ја имаат сите трговци.
Нивната положба е само церемонијална.
Јавноста од нив бара да ја сфатат како церемонија;
танцот на продавачот, кројачот, аукционерот,
со кој се обидуваат да ги убедат купувачите
дека се само продавач, аукционер, кројач.
Продавач кој сонува е навредлив за купувачот
затоа што таквиот продавач не е само продавач.
Општеството бара од него да се ограничи на својата продавачка работа,
исто како што војникот кој салутира станува војник-предмет,
со вперен поглед кој ништо не гледа
и не се обидува да види ништо."
Тоа е интересно. -Основи.
Освен тоа, работата во книжарница не е ништо посебно.
Мора да бидеш организиран,
чесен
и да знаеш да сметаш.
Студирав економија некое време. -Брат ти ми кажа.
Веќе си работел, нели? -Секако.
Но никогаш зад пулт.
Да... Работата со луѓе носи свои предизвици.
Да видиме како ти оди...
Добро утро. -Добро утро.
Ако не побараат сметка, не внесувај.
Како се отвора?
Ете.
Побрзо со кусурот.
Прво ситните. Така.
И прашај дали сака да го завиткаш.
Не, во ред е.
Не треба да се завитка.
Повелете кусур.
Извинете, едно прашање за контрола на квалитетот.
Како би ја оцениле услугата? Од 0 до 5?
Пет.
Толку? Не сакаме да се вообрази.
Добро. Тогаш нула.
Нула.
Треба да си го поправиш просекот, Николау.
Ајде, ќе ти го покажам остатокот од продавницата.
Тука е тоалетот. Користи го умерено.
Внимавај, чешмата понекогаш капе. Мора да штедиме вода.
Ќе ги запознаеш нашите најдобри муштерии, станаа дел од инвентарот.
Ова е Мануел.
Здраво. Како си? -Здраво.
Ова е Валерио.
Мило ми е. -Здраво.
И Жоана.
Професорке...
Дојди, момче... -Се познавате?
Да, му бев професорка на ова момче! Заборавив во кое одделение.
Во петто и шесто. И во осмо.
Тогаш, можам мирно да го вработам?
И тоа како! Прекрасен е!
Имав добри професорки.
И многу е чесен. Фала.
Уште сте во училиштето?
Никако! Оваа земја не е за професори.
Отидов на боледување и никогаш не се вратив.
Валерио, кој беше оној филм што толку многу ни се допаѓа?
"Кога се вознесов во Рајот, им реков на сите смртници..."
"Сега ебете се меѓу себе, мене веќе не можете!"
Што велиш?
Супер е.
Наутро има многу светлина.
Ова е мојата соба.
Обично не е толку неуредна.
Веќе некое време една пријателка живее со мене.
А ова е собата на Ана.
Да? -Ана, ова е Николау.
Здраво, добре дојде. -Здраво.
Извини, среде нешто сум. Ќе разговараме подоцна, може?
Секако.
Се гледаме. -Чао.
Обично е позборлеста, но кога учи, заборава на се.
Што студира? -Компаративна книжевност. Докторат.
Напорно.
Супер плакат. -Ти се допаѓа?
Сама го направив.
За еден од концертите што ги организираше? -Да.
Членка сум на едно здружение.
Веќе лепев плакати. Се надевам дека не сум лепел врз вашите.
Тогаш следниот пат ќе лепиш со нас.
Договорено.
Треба да свирите кај нас.
Постојано му го велам тоа на Артур. Само одберете датум.
Верував дека ќе свириме, но...
Малку заглавивме.
Човеку, растенијата се прекрасни.
На Ема се.
Таа живее во твојата соба?
Да. Ја запознав кога живеев во Барселона.
Дојде во Лисабон да живее со момчето.
Но не им одеше.
Затоа сега е тука, додека не одлучи што ќе прави.
Познато ми е тоа чувство.
А ова е кујната.
Во фрижидерот секој има своја полица.
Но можеш да користиш што сакаш, нема проблем.
Секако, ако потоа го наполниш.
И што друго? Киријата се плаќа до 8-ми во месецот.
А ова е балконот, моето омилено место.
И тоа е тоа.
Ми се допаѓа. -Тогаш добре дојде.
"Мојата куќа е твоја куќа."
Здраво, љубов.
Како оди во Монтемор?
Ова е мојата нова куќа.
Следниот пат кога ќе дојдеш во Лисабон, можеш да преспиеш тука.
Има многу растенија, како што сакаш.
Бакнежи.
Го виде новото растение? -Прекрасно е.
Да.
Тоа ми е омилено.
Го донесов од дома. Би сакала да го чувате овде. Може?
Секако.
Жоао беше таму?
Не, уште подобро.
Пораките и повиците ми се доволни.
Секојпат кога ќе заѕвони телефонот, целата...
Веќе ни самата не знам дали сакам да е тој. Сфаќаш?
Да, знам.
Еднаш дури и повратив од анксиозност.
Навистина? Тоа се случува?
Гледаш? Не ти е толку лошо. -Баш...
Сакаш да пушиш? -Не сега, фала.
А ти?
Ниту јас. Морам да ја земам внука ми од училиште.
Треба да намалиш. Нели?
Само уште повеќе паѓаш во депресија.
Постојано си дома. -Немам каде да одам.
"Венга, гуапа." Ајде, размрдај се!
Се гледаме. -Чао.
Се гледаме.
Можеш да дојдеш со мене. Убава прошетка е до училиште.
И патем можеме да застанеме во паркот.
Одлучи ли дали ќе останеш тука?
Сериозно прашање...
Би сакала Жоао да ми даде причина да останам, но...
Тешко.
Никогаш не може да ми даде јасен одговор.
Само вели: "Не знам, не знам."
Ме убива неговата неодлучност.
Чудно е да се слушне од тебе.
Како да ја слушам бившата како зборува за мене.
Тогаш објасни ми, за што размислува тој?
Не знам.
Слушај, навистина звучиш како него.
И ние раскинавме поради одалеченоста.
Навистина?
Но вие се уште сте во истиот град.
Не се откажувај уште.
Не сум сигурна дали вреди да останам поради него.
Секако дека вреди.
Лисабон и тој станаа едно исто.
Премногу тажно и тешко.
Што и да направам овде, како да завршувам во ќорсокак.
Наоѓам само бедни работи, ниеден проект не ми успева,
почнувајќи од врската поради која дојдов овде.
Можеш да се обидеш во Барселона.
Се обидовме, но нему воопшто не му се допадна.
Жоао не е за живот во странство.
Изборот беше или да дојдам овде или да раскинеме.
Ќе ми беше премногу тажно тогаш да раскинеме, бевме многу вљубени.
Тоа беше само почеток.
Не можев.
Зошто сега можеше?
Се чувствувам сосема празно.
Се изолирав живеејќи со него.
За две години стекнав само неколку пријателки.
Не сметајќи ги растенијата, секако.
Слушај...
Да?
Сакам мислење за нешто.
Имам костум на Дедо Мраз и работник кој се вика Николау.
Мора да го искористиме тоа, нели?
Предлагам да го облечеш и да излезеш да привлекуваш муштерии.
Константино, јуни е! Премногу е жешко.
Ќе биде забавно.
И гради карактер.
Има ли нешто поблагородно од тоа да ги усреќиш децата?
Тато, каков срам!
Треба да бидеш горд.
Најблагородното нешто е да ги усреќиш децата.
Знам, гради карактер.
Повели, го донесов ова од дома.
Ќе ти треба во новата соба. -Боуви!
Супер, фала.
Тогаш, каде можеме да ручаме во близина?
Носам храна од дома.
Мојот шеф обично оди зад аголот.
Да одиме? -Само да се пресоблечам.
Ајде.
Одлично изгледаш!
Извинете.
Тогаш?
Како си?
И јас те прашувам тоа. Како ти е во новиот стан?
Вистинско откритие! Имав среќа со оглед на тоа што се нуди.
Добра е екипата?
Да, мислам дека е.
Малку постари девојки.
Се уште не ги познавам баш добро.
Се чувствувам малку осамено.
Малку по малку.
Извинете... -Фала.
Што ќе пиете?
Две пива. -Секако.
Тогаш, како си? Како е дома?
Остави го тоа. Кажи ми за тебе.
Немам што да ти кажам. Неодамна се преселив.
Во мое време си одевме од дома дури кога ќе се венчавме.
Или за да живееме заедно, како што тогаш се велеше.
Заминуваш од едно семејство и веднаш создаваш ново.
Мислам дека е супер да се живее со пријатели.
Признавам дека малку ти завидувам.
Да, супер е.
Но и чудно.
Никому не должам објаснувања, се морам сам.
Ако не готвам, не вечерам.
Но ако не вечерам, никој не ми додева поради тоа. Мој избор.
Ми се допаѓа тоа. Добро ти влијае.
А сега кажувај ти. Како да ги избегнуваш моите прашања.
Не ги избегнувам. Што сакаш да кажам?
Врските се трошат.
Да, добро, но како се чувствуваш?
Извинете... -Фала.
Нема на што.
Не е лесно да прекинеш врска по толку години.
Сфатив дека сум многу позависен од мама отколку што мислев.
Зависноста предизвикува болка.
Ти мене ми кажуваш...
Така е.
Се чувствувам како ти неодамна.
Можеш да одработиш некоја смена во книжарницата да си ги оттурнеш мислите.
Тебе подобро ти стои тој костим.
Добро утро.
Ова е "Ова е Тигре де Папел"?
Повелете.
Тоа е се?
"Неизвесност.
Тој збор владее
со целиот современ живот во овој доцен капитализам.
Неизвесност...
Деловна,
еколошка, сексуална.
Се е неизвесно.
А зошто?
Затоа што капитализмот се храни со тоа.
Не станува збор само за евтина работна сила.
Така отсекогаш било.
Капитализмот сфати
дека колку е понеизвесна ситуацијата
на секој поединец,
тој станува толку попотребен
за да ја смири анксиозноста
што ја создава токму таа неизвесност."
Што велите?
Така е.
Неизвесност е најсоодветниот збор со кој би ја опишал денешната младина.
Како во мојот филм. Но жирито не ја сфати поентата.
Зар твојот филм е за младите? Мислев дека е за градот.
Да, младите во градот.
Или градот на младите, ако сакаш.
Како и да е, Мануел, твојот талент е пишувањето.
Мислиш?
Го трошиш талентот на филмови.
Знаеш кој ти е проблемот? Се плашиш од својот талент.
Ајде! Не разбирам ни што значи тоа.
Бегаш од својата судбина, момче.
Многу мои пациенти доаѓаат кај мене поради ситници.
Треба да разговараш со некого.
Како да имам пари за психоанализа...
Колку бараш за сеанса?
Тоа е професионална тајна.
Да...
Само да ги донесев вистинските одлуки пред 20 години...
Слушај, кога бев на твои години...
Се сплеткав со погрешни жени и дозволив вистинската да ми избега.
Прерано си ја запознал жената на својот живот.
Превисоко ја постави гредата, а потоа се зафркна.
Ниедна не можеше да го достигне тој идеал.
Толку многу ги споредуваше што ниедна не можеше да те задоволи.
Нели има смисла?
Има.
Девојка ми ме остави пред една година и се уште страдам.
Бескорисни будали!
Бебиња!
Со векови го водиме истиот ебен разговор!
Не можеме повеќе да го слушаме овој романтизам
кој е малку сексистички, застарен и лошо маскиран.
Кутрите мажи кои не направиле ништо лошо.
Жените се кучки.
Ти! Те молам, не слушај ги овие двајца за да не станеш како нив.
Се уште имаш време да станеш вистински маж.
Извинете, продавате ли ризли? -Продаваме.
Здраво.
Работиш овде?
Не.
Ова е грабеж.
Ќе ми бидеш ли партнерка во злосторството?
Не знам дали можам да му верувам на Дедо Мраз.
Кои ризли ги сакаш? -Сините.
Колку чинат?
Ова е грабеж, се сеќаваш?
Идејата е да не платиш.
Живееш во близина? Мислам дека те видов во квартот пред некој ден.
Можно е.
Живеам кај пријателка.
Можеше да ми кажеш здраво.
Не бев сигурен дека си ти.
И не знаев дали ме памтиш. -Секако дека те паметам.
Таа вечер беше многу забавна.
Што правеше оттогаш?
Сешто.
Освен довршувањето на проклетата дипломска.
Одиш натаму?
Да.
Планирав да прошетам и да испијам пиво.
Го обожавам Лисабон во петок попладне.
Го слушаш ли тоа?
Што?
Звукот на градот.
Тоа е звукот на петок попладне.
"Здраво!"
Еј, Клое!
"Како си? -Добро, а ти?"
"Одлично."
"Одамна не сме се виделе. -Да. Како оди дипломската?"
"Да не зборуваме за тоа. -Тогаш дојди на пица."
"Фала."
Николау.
Здраво. Морам да работам. -Се гледаме.
Сакаш пиво? -Може.
Здраво. -Здраво.
Две пива, ве молам.
Баш е добро местово. -Да.
Скриено место, како остров во градот.
Фала. -Отворач.
Сами си прават пиво.
Одлично е, ќе видиш. -Фала.
Фала. -Нема на што.
За што ти е дипломската?
Ќе ти кажам ако ми ветиш дека нема да се исплашиш.
Имам слабо срце, ама ќе се обидам.
Насловот е "Архитектури на смртта".
Твоите шеги воопшто не се смешни.
Да седнеме таму? -Може.
На сонце.
Не знаев дека смртта има архитектура.
Дипломската е за гробишта.
Навистина?
Како точно?
За различните начини на проектирање гробишта.
Осмислување простор кој ги поврзува живите и мртвите.
Ги споредувам Франција и Португалија.
Супер. Од каде ти дојде таа идеја?
Ме фасцинираше нашиот однос кон смртта, тагувањето,
симболиката...
Освен тоа, архитектурата работи со просторот, а смртта со времето.
"Е воала."
Звучи интересно.
Прилично е претенциозно.
Но морав да смислам нешто.
А Тијаго е Португалец, па и тоа беше добра причина.
Како и да е, сакав да го запознам Лисабон.
Тијаго е добро?
Мислам дека е. Веќе не сме заедно.
Навистина? Штета.
Но останавме пријатели.
И повторно се плеткаме секојпат кога ќе дојдам во Лисабон.
Одлично.
Чекај, веќе не живееш тука?
Не. Се преселив на Илја де Фаро.
Зошто?
За да го гледам морето додека ја пишувам дипломската.
Запознав пријатели кои студираат во Алгарве.
Морска биологија, заштита на природата, такви работи.
И сите живеат на островот.
Еднаш ги посетив и се вљубив.
Во местото или во некого? -И во двете.
Тоа место е волшебно.
Замисли да живееш на плажа.
На 20 чекори од песокот, буквално. Ги изброив.
Звучи одлично.
Дали некогаш си водел љубов на плажа?
Не.
Звукот на брановите е неверојатен!
Не можам.
Премногу сум стара.
Немој така. -Исцрпена сум.
Во најубавите години си. Во цутот на младоста.
Кога завршува младоста?
Кога ние ќе решиме.
Кога ќе умреме.
Дури на самиот крај? -Да.
Додека можеме да трчаме,
се уште сме млади.
Добро утро.
За што размислуваш?
За гробиштата, верувала или не.
Вака рано наутро?
Или попладне?
Мислам дека никогаш не сум бил на гробишта.
Навистина?
Треба да одиш.
Помага работите да се согледаат во вистинско светло.
Верувам дека е така.
Би сакал да посетиш едни?
Можеме да одиме викендов.
Мислев дека ти здодеаја гробиштата.
Ако одам со тебе,
можеби ќе ми се врати ентузијазмот.
"Всушност, сосема случајно ги одбрав гробиштата.
Долго време ме интересираше нашата врска со мртвите.
Особено во Западниот свет.
Еден ден наидов на статија од едно белгиско здружение
во која предвидуваат големо нарушување на таа врска.
Таа врска често предизвикува големо загадување.
Мртвите ги закопуваме длабоко во земјата
или ги кремираме со многу токсични материи.
Тие предлагаат нешто одлично, компостирање на мртвите.
Во суштина, враќање на човечкото тело во природниот циклус на распаѓање."
"Баш е интересно!"
"Да. И логично. Така е во природата.
На пример, дива свиња ќе угине во шумата.
Лежи на земја.
Првите грабливци го јадат нејзиното месо.
Потоа доаѓаат инсектите.
А сите микроорганизми, како габите и другите,
помагаат да се распаднат коските, што трае подолго.
Значи, смртта на дивата свиња ги храни другите живи суштества.
Тоа е циклус што постојано се обновува.
Тоа е сосема спротивно од она што се случува во човечките општества.
Фактот што мораме да ги закопаме нашите мртви
доведува до прилично бесмислени ситуации.
Во Париз толку многу простор се чува за мртвите,
а многу луѓе живеат во многу мали станови.
Мојот стан беше многу помал од една гробница на гробиштата Монпарнас."
"Нема шанси!"
Сакаш мачки?
Сакам.
Кога бев мала, не ги сакав.
Еднаш една ме изгреба и почнав да се плашам.
Освен тоа, секогаш ми велеа дека мачките се превртливи и подмолни.
А дека кучињата се вистински верни.
Но поимот верност е многу комплексен.
Потоа посетив една некропола во Рабат којашто беше полна со мачки.
Беше прекрасно!
Беа како божествени суштества меѓу мртвите.
Како да знаат повеќе од мене за сето тоа.
За смртта.
За животот.
Испружени под сонцето.
Тогаш ги засаквав мачките.
И гробиштата.
Но никогаш повеќе не најдов толку убави како таа некропола.
Има и едни гробишта во Шведска кои се наоѓаат среде шума.
Тоа се веројатно најубавите што сум ги видела.
Знаеш која е најубавата мачка?
Не.
Не мислиш ли дека во Лисабон има малку мачки?
Не знам. Никогаш не сум размислувал за тоа.
Тоа е нешто што не ми се допаѓа во Лисабон.
Мислам дека овој град е повеќе за кучиња отколку за мачки.
Кои градови за мачки ги знаеш?
Рим, Атина...
Истанбул. -Многу си патувала.
Тоа најмногу го сакам.
Секое лето патувам некаде.
Како го плаќаш тоа?
Работејќи. Како поинаку?
Платите во Франција не се како овде.
Прашав во едно кафуле, но нема да работам за пет евра на час.
Да, толку заработувам јас.
Така не се патува, "мон пети".
Се отселив од родителите. -Браво.
Чекор по чекор.
Но ако сакаш да дојдеш со мене, мора да заработуваш повеќе.
Сериозна си?
Зар не би сакал да одиш во Грција?
Би сакал.
Но не знам дали можам.
"Але!" Тоа е толку бедно.
Не си забавен.
Морам да имам пари.
Има толку многу острови.
Некои се скапи, некои не.
Таму не ти треба ништо.
Спиеш на плажа.
Јадеш домати и фета сирење.
И се капеш во морето.
Две недели во рајот.
Кога одиш? -Не сум сигурна дали ќе одам годинава.
Мислев дека ме каниш.
Морам да се договорам со пријателите со кои обично патувам.
А сега ја запознав и екипата во Фаро.
Планираме да одиме на еден "ЗНО" во Франција.
На што? а"Зона на одбрана."
Окупација на земјиште со цел да се запрат големи градежни проекти.
Кога се враќаш во Франција? -Задутре.
Веќе? -Да.
Дојдов во Лисабон по остатокот од моите работи.
Мислев...
...дека се враќаш во Фаро.
Не, екипата доаѓа по мене во понеделник.
Организиравме неколку превози и одиме како караван.
Можеби и со малку активизам по пат.
Мислам дека ќе умрам од тага.
На вистинското место си.
"Дали си нарцис или вртисонце?
Дали си момче или девојка?
Јас сум тој и јас сум таа
Јас сум нарцис и вртисонце
Јас сум цвет и јас сум убава девојка
Дали си нарцис или маргаритка?
Дали си момче или девојка?
Јас сум тој и јас сум таа
Јас сум нарцис и маргаритка
Јас сум цвет и убава пријателка."
"Да, на мостот сум.
Близу местото што го спомнав.
Да.
Се гледаме наскоро. Бакнеж."
Наскоро ќе дојдат.
Фала за овие денови.
Никогаш во животот не сум бил посреќен.
И за мене беше многу посебно.
Морам да одам.
Ќе се видиме ли повторно?
Средбата носи среќа.
Разделбата носи средба.
Секогаш ми било тешко да замислам каде ќе посакам да останам.
Тоа е нормално.
Поделена сум поради родителите.
Татко ми е Французин, а мајка ми Италијанка.
И...
Понекогаш го сметам тоа за трагедија.
Понекогаш е прекрасно.
Да можеш да избереш поинаков начин на живот,
помеѓу неколку места.
Зошто мислиш дека е трагедија?
Секако дека претерувам, но...
Факт е дека сум поделена меѓу две работи.
Не можеш да бидеш на едно место, а да не размислуваш за другото.
На пример, често го забележувам тоа кај мајка ми.
Отидовме во Франција поради работата на татко ми.
По толку години таму,
мајка ми се уште вели дека не сакала да ја напушти Италија.
Постојано жали поради тоа...
Не сакам да бидам таа личност
која постојано го идеализира местото каде што не е.
Ова е вистински ресторан, а не уште една туристичка стапица.
Бев во ресторан кој имаше назив за бифтек на три јазика.
"Стек на скара а л'ансиен."
Го прашав келнерот што е тоа. Бифтек во сос од бибер.
Го нарачав. Обожавам сос од бибер.
Го донесе бифтекот, но без сосот.
Рече дека не сум го нарачал.
"Не разбирам, рековте дека тоа е бифтек во сос од бибер."
А тој рече дека сосот се нарачува посебно.
Значи...
Г. Константино, вашата маса е подготвена. -Фала.
Значи, Французинка.
Имаш повеќе среќа од мене.
Пред некој ден отидов по Марија да прошетаме.
Се обидов да ја бакнам, но таа ја сврте главата.
Рече: "Чувствителна сум на мириси."
Како да рече дека смрдам.
Како што реков, жртва сум на злоставување.
Од друга страна, кој нема среќа во љубовта, има во коцкањето.
Кажав ли ти дека фрлив око на нова книжарница?
Не.
Дадов понуда и ја прифатија.
Одлично. Честитки.
Тоа е добра вест и за тебе.
Сакам да ти понудам нешто.
Сакаш ли да бидеш менаџер на нашата продавница?
Веќе работи на автопилот.
За време на школските распусти има само три редовни муштерии, како што знаеш.
А јас би се посветил на отворањето на новата продавница.
На почетокот на учебната година ќе вработиме уште луѓе,
а ти ќе бидеш одговорен за својот тим.
Секако, тоа носи и значително покачување на платата.
Сериозно?
Фала за довербата.
Ќе размислам.
Фала.
Следната се вика "Таму некаде".
"Да почувствуваме дека овој наш јазик
Има исто име за времето
Кое сега е надвор и кое го чувствуваме внатре..."
Добро што инсистиравте. Инаку никогаш немаше да свириме.
Мислам дека и бендот уживаше.
Мигел беше лут поради неколку грешки.
Никако! Свирката беше одлична!
Растуривте!
Одлично. -Сега е совршено време да почнете да снимате.
Работиме на тоа. -Мора да се обидете.
Тука си?
Бев одзади. Не сакав да ме видиш.
Сакав да те изненадам.
Што е? Мачката ти го изеде јазикот?
Веројатно.
Да одиме таму.
Одлично свирите.
Сосема поинаку од тогаш кога си заминав.
Повеќе вежбаме.
Ќе снимиме албум.
Славниот албум! Една година подоцна.
Сепак, добро е што не замина со мене.
Иако, можеби можеше да заминеш и да се вратиш навреме.
Се шегувам.
Што те носи во Лисабон?
Дојдов само за викендот.
Ми требаше малку свеж градски воздух.
Кога си на обнова, понекогаш ти треба обнова од обновата.
А видов и дека имате концерт...
Дојде поради тоа?
Не само поради тоа. Делумно.
Дојде со некого? -Не, дојдов сама.
Признавам дека ме изненади.
Знам, така изгледаш.
Инес, тука си?
Да. Честитки за концертот. Беше одличен!
Да, и јас уживав.
Извини што прекинувам, но сакаат да ја испразниме сцената.
Да, секако. Доаѓам.
Никогаш не ми се јави.
Бев збунета, знаеш...
Ова беше тешка година и морав да се соочам со многу работи.
Со нашата врска, со твоите прашања...
Со твоето барање одговори...
Ми стана премногу и морав да се ослободам.
Но сега чувствувам дека е време да се вратам.
Затоа дојдов викендов. Малку да видам како е.
Би се вратила? Во Лисабон?
Секако, каде на друго место?
Не сум сигурна дека тоа е за мене.
На почетокот се е прекрасно, но животот во заедница не е лесен.
По некое време се станува клаустрофобично и токсично.
Секој знае се за секого.
Не знам. Почна да ми недостига мојот простор, а затоа и заминав таму.
Да, разбирам.
И си мислев...
Би било убаво да го видам твојот нов стан.
Нели рече дека можам да останам таму?
Реков.
Не морам да се вратам во недела.
Ако ми е добро, можам да останам уште некој ден. Да ја убијам носталгијата.
Што велиш?
Да... Може... Звучи добро.
Ќе одам да си ги соберам работите. Ќе се видиме подоцна?
Може, ќе бидам во кафулето.
Николау! Одлично!
Ви се допадна?
Многу. -Многу сум горда.
Се гледаме наскоро. -Чао.
Мигел, сакам да разговарам со тебе.
Одличен концерт, нели?
Да, одличен.
Но... Не сум сигурен дека ќе можам да го снимам албумот.
Зошто?
Па...
Мислам дека си одам. -Каде?
Во Франција.
Си полудел?
Не.
Сериозен си? -Да.
Што? Поради девојката од гробиштата?
Само што ја запозна!
Знам, но морам да го направам тоа.
А бендот?
Да... Не знам.
Што си мислиш?! Треба да почнеме да снимаме!
Знам.
По не знам колку години... -Знам.
И сега си заминуваш?!
Бендот е органска целина. Не можеш едноставно да си заминеш.
Ти реков дека треба побрзо да компонираш.
Но ти си таков перфекционист што тоа трае цела вечност.
Животот мора да продолжи.
Те молам, кажи ми дека се шегуваш.
Сериозен сум.
Еби се.
Не ми пречи ако најдете друг басист.
Реков, еби се.
Добро утро.
За што размислуваш?
За гробиштата, верувала или не.