Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Raz, dwa, trzy.
Powinniśmy mieć taki chór na premierze płyty.
- Podobało ci się? - Super. Poprawia humor.
- To dołącz. - Czemu nie.
- Wypijmy browara? - Wracam do domu.
No chodź.
Nie mam ochoty. I jestem na rowerze.
- Hej, macie bibułki? - Tak.
Weź, ile chcesz.
- Robię skręta, chcecie bucha? - Jasne.
- Nie, dzięki. - On ma doła.
- To nie powód, żeby nie zapalić. - Tiago?
- Jestem Tiago. - Miguel.
- Nicolau. - A to Chloé.
- Idziemy do Cosmosu? - Przejdziecie się?
- Gdzie to? - We wszechświecie.
- To bar w Campolide. - Brzmi nieźle.
- Nie chce mi się podjeżdżać. - Nie codziennie ma się urodziny.
Masz urodziny? Musisz iść.
- Jesteś francuską? - No.
Przyjaźnicie się?
- Nauczyłem się za granicą. - Czego?
Stawiania piwa. Tu wszyscy płacą za siebie.
Nie mamy kasy. Jesteśmy dusigroszami.
- Które to urodziny? - 24.
Jesteśmy rówieśnikami. Wyglądałeś na młodszego.
- A ty na starszego. - Dlaczego? To moja cera?
Nie. Ale ona jest starsza, co?
Zapomniałem imienia.
Ma 29 lat.
Prawie 30. Nie dziwnie ci?
Że jest starsza? Nie.
Ma 29 lat, ale żyje jak 19-stolatka.
Jest fajnie, ale nie ma mowy o żadnych planach.
Grunt, że nam teraz dobrze.
Bez niej miałbym doła w Lizbonie.
Nic nie mów.
Grasz?
- Hej. Masz ognia? - Nie palę.
Nie lubisz bilarda?
Jestem kiepski. A ty?
Właśnie skończyłam grać. Teraz wolę postać tu.
Nie wiem.
Inaczej wyobrażałam sobie moje życie.
Im dłużej tu jestem,
tym bardziej oddalam się od tego, co mnie tu sprowadziło.
- Czyli? - Studia aktorskie. Rzuciłam uczelnię.
- Nie podobało ci się? - Podobało. Ale nie miałam kasy.
Czynsz, czesne. Praca na pół etatu nie wystarczała.
Rodzice ci nie pomagali?
Na początku tak, ale potem zaczęło się robić coraz trudniej.
- Nie skończyłam drugiego roku. - Co teraz robisz?
Jestem analityczką kredytową.
- Powalone, prawda? - Smutne.
Nie przesadzaj.
Nawet lubię smutek, w dawkach homeopatycznych.
- Jak ludzie, którzy lubią deszcz? - Właśnie. Uwielbiam moknąć.
Przyczepisz rower?
- Mieszkasz tu? - Nie.
Ale zawsze znajduję otwarte drzwi.
- Muszę lecieć. - Serio?
Proszę. Chodzi o schody? Mnie kręcą.
Nie, nie. Muszę wcześnie wstać.
- Żartujesz? - Przepraszam.
- Dokąd jedziesz? - Sete Rios.
Mogę cię podwieźć.
- Dasz radę? - Jasne.
Usiądź bokiem.
- Dobrze? - Tak.
- Co jest? - Pora wstać.
Dobra, nie musisz krzyczeć.
Następnym razem pukaj.
Cześć, Nicolau. Sto lat.
Przepraszam, że wczoraj nie zadzwoniłam.
Byłam na celebrowaniu ciszy. Skończyło się o wschodzie słońce.
Było pięknie. Mam nadzieję...
I przewietrz pokój.
Cześć, Nicolau. Sto lat.
Przepraszam, że wczoraj nie zadzwoniłam.
Byłam na celebrowaniu ciszy. Skończyło się o wschodzie słońce.
Było pięknie. Mam nadzieję, że miałeś fajny dzień.
Zawsze zazdrościłam, że masz urodziny wiosną.
Na wsi jest pięknie. Tyle kolorów.
No to tyle. Buziaczki z kwitnącego Alentejo.
- Często na nim jeździsz? - Codziennie. Bo?
- Jest na ciebie trochę za mały. - Wiem.
Dostałem go na 14. urodziny.
Chyba czas kupić nowy. Tym razem nie dziecięcy.
- Nie mogę. Ma wartość sentymentalną. - Rozumiem.
- Ile za wymianę koła? - Z 50 euro.
Masakra. Zapomnij.
Możemy to zrobić w warsztacie kolektywnym, ale będziesz musiał poczekać.
Mam inne rzeczy do naprawy.
- Mogę poczekać. - Spoko.
- Pedro? - Tak?
- Będziesz pracować w przyszłym tygodniu? - Jasne.
Clara nie może przyjść.
- Znasz kogoś na jej miejsce? - Popytam.
- Super. Daj znać. - Okej.
Zdejmijmy to.
- Co to za praca? - Najlepsza praca na świecie.
Czyli?
Sara pracuje przy miejskim projekcie dotyczącym mobilności.
Szukają ludzi do liczenia rowerów na ulicach.
- Jest taka praca? - I świetnie płacą.
Ale to tylko na dwa tygodnie.
- Mogę pomóc. Przydałoby mi się. - Serio? Super.
Cześć, kochanie.
Myślałem o tobie cały dzień wczoraj.
Codziennie o tobie myślę, ale wczoraj było inaczej.
Dziękuję za wiadomość.
Dobrze było cię usłyszeć.
Szkoda, że cię tu nie ma.
- Akuku. - Cześć!
Tęskniłem.
- Spóźnione sto lat. - Dzięki.
- Jak wczorajsza impreza? - Nic specjalnego.
Kilka browarów z Miguelem i jakimiś kolesiami.
- Na zachodnim froncie cicho. - Co mogę powiedzieć? Tęskniłem.
Wiem. W Rzymie był strajk.
Wyszłam 5 godzin przed lotem, a i tak się spóźniłam.
Grunt, że wróciłaś.
Co z twoim rowerem?
Podwoziłem jakąś laskę i się przewróciliśmy.
- I? - To koniec.
Co to za laska?
Gadaliśmy w barze.
- Bez całowania? - Trochę się całowaliśmy.
- Serio? Gratulacje. Wreszcie! - Jak to?
- Jak długo... - Kto liczy?
- Wkurza mnie takie gadanie. - Wyluzuj.
Nie widziałam cię od kilku miesięcy. Jakie gadanie?
"Poderwij tę laskę, dobrze ci to zrobi. Idź dalej".
- A jeśli nie chcę? - Nie rób tego. To twój problem.
To był błąd. Nawet mi się nie podobała.
Dałem się ponieść.
Cały dzień liczyłem, że Inęs zrobi mi niespodziankę.
- Niby dlaczego? - Były moje urodziny.
Myślałeś, że wyskoczy z tortu jak Marylin Monroe?
Coś takiego.
Rozstaliście się rok temu.
Wtedy wyjechała. Rozstaliśmy się później.
Byliśmy razem 2 lata i 10 miesięcy. Trudno mi zapomnieć.
Ale z ciebie drama queen.
Zaczynam tracić cierpliwość. Prześpij się z kimś.
To nie musi być miłość twojego życia.
Nie będzie. Ona wyjechała.
Nie, nie. Źle.
Wyluzuj. Tylko coś testowałem.
Ja nazywam to złym graniem. A ty, Nicolau?
Mocniej. Nie bój się.
- Tak jak ci pokazywałem. - Spróbuję.
Dawajcie, chłopaki.
Od początku.
Od jak dawna pracujesz w warsztacie?
Od niedawna. To nie moja prawdziwa praca.
Pomagam Sarze, bo to pracowity miesiąc.
- Co robisz? - Dużo rzeczy. Ankiety. Eventy.
Sprzedaję owoce na ulicy.
Pracowałem w knajpach, w skate shopie.
- Naprawiałem hulajnogi elektryczne. - Człowiek renesansu.
Grałem nawet na ulicy.
Nie jest to luksusowe życie.
Jak śpiewał Tom Zé:
"ty tworzysz luksus, ja tworzę śmieci".
Zaraz wracam.
Do zobaczenia. Pożegnaj się, Rosa.
- Do zobaczenia, Rosa. - Do jutra.
- Fajnie było? - Tak.
- Co robiliście? - Przyklejaliśmy kwiatki.
- Dotykam nieba. - Jem chmurę.
Idziemy, Rosa?
Na naszym placu jest bramka.
- Dobrze grasz? - Niespecjalnie.
- Nigdy nie strzeliłaś gola? - Nie.
- To musisz ćwiczyć. - Wiem.
Cześć.
- Jak poszło? - Dobrze. Ale zjadła lody.
- Serio? - Była głodna.
- Zostajesz na kolację? - Muszę lecieć.
- Przytul wujka. - Zostań, wujku.
Następnym razem, obiecuję.
Daj buziaka. Pa.
Do zobaczenia za tydzień.
- Pa. - Dzięki.
Ostatnia strona.
Mapa skarbów. Za łatwa.
Patrz.
Ale dziwne. Jest identyczna.
Mówiłem ci.
Dlaczego nie zagadasz?
Nie rozmawiam z duchami.
Le Cinématographe.
- No co? Ma klasę. - Powiedz coś po francusku.
Miłego seansu.
Po pierwsze, chciałbym podziękować Augusto Diasowi za przybycie.
Zrobi on krótkie wprowadzenie na temat filmu, który zobaczymy.
Dla tych z was, którzy nie znają estetycznych
i krytycznych osiągnięć naszego gościa, Augusto Dias od kilku lat komunikuje się
wyłącznie poprzez francuskie cytaty z Roberta Bressona i jego filmów.
Powstrzymam się przed uproszczaniem jego słów poprzez tłumaczenie
dla tych, którzy nie rozumieją francuskiego.
Wierzę, że złapiemy sens
dzięki sugestywności naszego prelegenta.
Oddaję głos Augusto.
- Jesteś zajęty w najbliższym czasie? - Pracuję w tym tygodniu.
- Co tym razem? Ankiety? Plakaty? - Liczę rowery.
- Słyszysz, Clara? - Nie.
- Chodź, to dobre. - Zaraz.
Od kiedy liczenie rowerów to praca?
Od kiedy mi płacą.
Dlaczego? Miałeś jakąś propozycję?
Jutro wylatuję.
Ale chcę, żebyś poznał znajomego, który prowadzi agencję reklamową.
- Może coś dla ciebie mieć. - Super, dzięki. Co bym robił?
Nie wiem. On ci powie.
Na pełen etat?
- Chyba tak. Czemu? - Nie będę miał czasu na muzykę.
Czy profesjonalni muzycy nie mają prób codziennie?
Minął rok, a ja jeszcze ani razu cię nie słyszałem.
Nigdy cię nie ma. Co o mnie wiesz? Nawet mnie nie pytasz.
- Czasem tu wracasz i sypiesz żartami. - Na tym polega praca.
Dzięki temu ty możesz bawić się w swoje gówniane pracki.
Nie ma na to innego określenia.
Chciałbym spędzać tu z wami więcej czasu.
Po co, skoro ciągle narzekasz?
Twój ojciec ma rację.
Musisz wypełnić czymś czas, zająć głowę.
Nie możesz wiecznie żyć jak duch.
To najlepsze lata twojego życia. Wykorzystaj je.
- Nie czuję tego. - W tym problem. Marnujesz życie.
Czasem mam ochotę tobą potrząsnąć. Zakochaj się w czymś albo w kimś.
- Jakby to było łatwe. - Życie daje człowiekowi cel.
Nie chodzi tylko o pieniądze.
Takie obijanie się nie robi ci dobrze na głowę.
Wszyscy moi znajomi tak mają. Nikt nie pracuje.
Ale mają marzenia, prawda? Jakieś plany, cele?
Coś, co motywuje ich do wstawania?
Nie widzę siebie w żadnej pracy.
Na pełen etat.
A co z tym pomysłem, żeby grać jako muzyk sesyjny?
- Dobrze płacą. - To na co czekasz?
Takiej pracy nie można znaleźć na zawołanie.
- Trzeba mieć kontakty. - Zacznij działać.
- Nie ciśnij go. - Ma 24 lata.
Nie traktuj go jak dziecka. Wysłuchajmy go.
W tym problem. Straciłem pewność siebie.
Mój zespół nie zmierza w żadnym kierunku.
Nie pojechałem z Inęs, bo mieliśmy nagrywać.
Może powinieneś przyznać się do tego, że nie chcesz być muzykiem.
I zamknąć rozdział pod tytułem Inęs.
To stało się wymówką, żeby nic nie robić.
Szukamy kogoś... Jak to ująć?
Dynamicznego. Łapiesz?
Motywacja, elastyczność, dynamiczność.
O to nam chodzi.
Moja firma to twoja firma.
Tylko dzieląc się, możemy rosnąć.
Co o tym sądzisz?
- Jestem dynamiczny. - I o to chodzi.
Motywacja, elastyczność, dynamiczność.
Współpracownik to kolega.
Nie jestem znajomym twojego taty, tylko twoim kolegą.
Jasne.
Zdradzę ci sekret.
- Wiesz, dlaczego wybrałem to biuro? - Nie.
Przez ten widok.
Inspiruje mnie patrzenie na pomnik wielkiego człowieka.
Przypomina mi to, czego wymagam od siebie i od innych.
Markiz de Pombal był szlachcicem, ale jednocześnie kochał pracować.
Ja tak zaczynałem, od zera.
To samo proponuję tobie.
Włóż wszystko w każdą rozdaną ulotkę.
Ruch w tkance miejskiej jest jak linia produkcyjna,
która nigdy się nie zatrzymuje.
Światła regulują jej rytm.
I właśnie dlatego nasi pracownicy
muszą być zawsze uważni, pomocni i uśmiechnięci.
Przepraszam, muszę zejść.
Hej, Nicolau. Co jest?
Muszę lecieć, przepraszam.
Co? Po po piszę te piosenki?
Nie mam dziś głowy. Nic z tego.
Słyszeliście o jakimś pokoju do wynajęcia?
Moja kumpela coś wynajmowała.
- Napiszesz do niej? - Jasne.
Umawialiśmy się, zero komórek na próbach.
A ja myślałam, że umawialiśmy się na koncert.
Serio? Jesteśmy na to gotowi?
Najpierw płyta, potem koncerty.
Jeszcze raz?
- Mariana? - Pedro?
- Hej. - Cześć.
- Nicolau się spóźni. - Wiem, pisał.
- Od dawna się przyjaźnicie? - Od dzieciństwa.
Czemu pytasz?
Tyle o tobie opowiadał, że czuję, jakbym cię znał.
Serio?
Zobaczyłem cię z zewnątrz i wiedziałem, że to ty.
- Jak mnie opisał? - Chcesz wiedzieć?
- Jasne. - Nie zarumienisz się?
- Nie. - Już za późno.
Ale z ciebie czaruś.
- Mówił, że mieszkałaś w Rzymie. Jak było? - Wspaniale.
Jak długo tam byłaś?
Rok, ale czułam, jakby minęło ze 20 lat.
- Jakbyś tam się urodziła? - Właśnie. Moje życie się tam zaczęło.
To po części prawda.
Wyjazd to pierwszy krok, by zbudować własne życie.
No.
Tak się czułeś, jak przyjechałeś z Rio?
- Skąd wiesz? - Ja też co nieco słyszałam.
- Jak rower Nicolau? - Powinien kupić nowy.
Nie przekonasz go.
Ten rower zbierał kurz, aż jego dziewczyna go odnowiła.
Nicolau już się z nim nie rozstał. A laska go zostawiła.
Sorki za spóźnienie. Usypiałem Rosę.
- Spoko. - Z czego się śmialiście?
- Z ciebie. - Przyszła?
Siedzi przy barze. Nie przegapi ostatniego filmu.
- Idziemy coś wypić? - Jasne.
Ja lecę do domu. Idźcie beze mnie.
- Na pewno? - Okej.
- Fajnie, że wpadłeś. - Pa.
Może przydadzą ci się słowa Sartre'a, cytowane przez Ervinga Goffmana
w "Człowieku w teatrze życia codziennego".
Słuchaj.
"Dziecko bawi się, bo chce zbadać granice swojego ciała.
Kelner bawi się swoją kondycją, żeby zrozumieć życie.
Nie różni się to od innych zawodów usługowych.
Ich kwintesencją jest ceremonialność.
Publiczność wymaga od nich zrozumienia zasad tej ceremonii.
W sklepie spożywczym, u krawca, w domu aukcyjnym
- wszędzie odbywa się taniec, w którym ktoś przekonuje klienta,
że jest tylko sprzedawcą, krawcem, pracownikiem.
Sprzedawca, który ma marzenia, to obraza dla kupującego.
Taki sprzedawca nie jest stuprocentowym sprzedawcą.
Społeczeństwo wymaga, by ograniczył się do roli sprzedawcy.
Podobnie jak żołnierz stojący na baczność,
który staje się przedmiotem, wpatrzonym przed siebie, ale niewidzącym".
- Ciekawe. - Fundamentalne.
Poza tym praca w papierniczym niczym się nie wyróżnia.
Musisz być zorganizowany, szczery i dobry z matmy.
- Studiowałem chwilę zarządzanie. - Twój brat wspomniał.
- Pracowałeś już? - Jasne. Ale nie jako sprzedawca.
Kontakt z ludźmi bywa wyzwaniem. Zobaczymy, jak ci pójdzie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Jeśli nie prosi o rachunek, nie nabijaj.
- Jak to się otwiera? - Tak.
Szybciej z resztą.
Najpierw drobne.
- Zapytaj, czy zapakować. - Nie, nie.
Pańska reszta.
Chciałbym zadać panu pytanie.
Jak ocenia pan jakoś obsługi, od zera do pięciu?
- Pięć. - To wysoko.
- Żeby nie uderzyła mu sodówa. - To zero.
Zero.
Musisz się bardziej starać. Pokażę ci sklep.
Tu jest łazienka. Możesz z niej korzystać z umiarem.
Pamiętaj, żeby z kranu nie kapało.
Oszczędzamy wodę.
Poznasz naszych stałych klientów.
Są jak meble. To Manuel.
- Cześć. - Cześć.
- A to Valério. - Miło mi.
- Hej. - A to Joana.
- Proszę pani. - Chodź tu.
- Znacie się? - Ten młody człowiek był moim uczniem.
- Nie pamiętam, w której klasie. - W 5 i 6. I 8.
Czyli mogę bez obaw go zatrudnić?
Oczywiście. To skarb.
- Miałem dobrych nauczycieli. - Jaki szczery. Dziękuję.
- Nadal pani tam uczy? - Jasne.
To nie jest kraj dla nauczycieli.
Wzięłam kiedyś zwolnienie i nigdy nie wróciłam.
Valério, jak to szło w twoim ulubionym filmie?
"Kiedy trafiłem do nieba, powiedziałem śmiertelnikom:"
"Pieprzcie się, bo mnie już nie będziecie mogli pieprzyć."
- I jak? - Fajnie.
Rano jest bardzo jasno.
To moja sypialnia.
Zwykle jest większy porządek. Ale teraz mieszka u mnie koleżanka.
A to sypialnia Anny.
- Proszę. - Anna, to Nicolau.
- Cześć. - Hej.
Robię coś, możemy pogadać później?
- Jasne. - Do zobaczenia.
Zwykle lubi gadać, tylko nie kiedy pracuje.
- Czym się zajmuje? - Doktorat z literatury porównawczej.
Ciężki temat.
Fajny plakat.
Podoba ci się? Sama zrobiłam.
- Zorganizowałaś ten koncert? - No.
Jestem w jednym kolektywie.
Kiedyś rozwieszałem plakaty. Mam nadzieję, że cię nie zakleiłem.
- Następnym razem cię bierzemy. - Okej.
Powinniście tam zagrać. Ciągle powtarzam Arturowi.
Wybierzcie tylko datę.
Myślałem, że zagramy, ale trochę utknęliśmy.
- Piękne rośliny. - Emmy.
- Tej koleżanki, która u ciebie jest? - Tak.
Poznałyśmy się, jak mieszkałam w Barcelonie.
Przyjechała do Lizbony do chłopaka. Nie wypaliło.
Zatrzymała się tu do czasu, aż ogarnie co dalej.
Znam to uczucie.
A to kuchnia.
Każdy ma swoją półkę.
Ale możesz jeść, co chcesz. Jeśli odkupisz.
Co jeszcze? Czynsz płacimy do ósmego.
A to weranda. Moje ulubione miejsce.
- Brzmi dobrze. - No to witaj. Mi casa es tu casa.
Cześć, kochanie. Jak tam Montemor?
To mój nowy dom.
Teraz jak wpadniesz do Lizbony, zatrzymasz się tu.
Jest dużo roślin, tak jak lubisz.
Buziaczki.
- Widziałaś tę roślinę? - Piękna.
No. Moja ulubiona.
Przywiozłam ją z domu.
- Mogę ją tu zostawić? - Jasne.
- Joăo był? - Nie, dzięki Bogu.
Mam dość jego wiadomości i telefonów.
Zawsze jak dzwoni telefon...
nie wiem, czy chcę, żeby to był on.
Rozumiem.
Raz porzygałem się z nerwów.
- Serio? Jak to? - Widzisz, nie z tobą tak źle.
- Chcecie zapalić? - Nie, dzięki.
- A ty? - Też nie.
- Muszę odebrać bratanicę ze szkoły. - Powinnaś mniej palić.
Tylko cię to dołuje. Wyjdź z domu.
- Niby dokąd? - Trzymaj się, piękna.
- Do zobaczenia. - Do zobaczenia.
Możesz iść ze mną. To miły spacer.
Po drodze zajdziemy do parku.
- Już wiesz, czy zostajesz? - Dobre pytanie.
Gdyby tylko Joăo dał mi powód, żebym została.
Ale to będzie trudne.
On nigdy nie udziela jasnych odpowiedzi.
Zawsze tylko "nie wiem".
Jego niezdecydowanie mnie zabija.
Śmiesznie. Jakbym słyszał moją byłą.
To co on myśli?
Nie wiem.
Polubilibyście się.
Rozstaliśmy się przez odległość.
Serio?
Ale wy mieszkacie w tym samym mieście. Nie poddawaj się.
Nie wiem, czy warto tu dla niego zostawać.
Jasne, że tak.
On i Lizbona zlali się w jeden twór.
Zbyt smutny, zbyt trudny.
Zawsze natykam się tu na jakąś ścianę.
Dostaję gówniane prace, żaden projekt się nie udaje.
Poczynając od związku, który mnie tu przywiódł.
- Spróbujcie w Barcelonie. - Nie podobało mu się.
Joăo nie jest stworzony do mieszkania za granicą.
Mieliśmy do wyboru powrót tu albo zerwanie.
Nie chciałam wtedy zrywać. Byłam zakochana.
To były początki.
Nie mogłam.
A teraz?
Zaczęłam czuć coraz większą pustkę.
Przez niego odizolowałam się od świata.
Przez dwa lata zdobyłam tylko kilka przyjaciółek.
Nie licząc roślin.
- Hej. - Tak?
Chcę poznać twoje zdanie.
Mam kostium Świętego Mikołaja i pracownika imieniem Nicolau.
Może powinniśmy to wykorzystać?
Załóż go i przyciągnij trochę klientów.
- Jest czerwiec. I straszny upał. - Zabawisz się. I zahartujesz.
Czy jest coś szlachetniejszego, niż nieść radość dzieciom?
- Tato, ale wstyd. - Powinieneś być dumny.
Czy jest coś szlachetniejszego, niż nieść radość dzieciom?
Wiem, zahartuję się.
Przyniosłem ci to. Do nowej sypialni.
Super, dzięki.
Gdzie można tu zjeść lunch?
Zawsze przynoszę żarcie z domu.
- Ale szef jada tam. - Idziemy?
- Przebiorę się. - Dawaj.
- Jak leci? - Ty mi powiedz.
- Jak nowe mieszkanie? - Świetnie.
Poszczęściło mi się w porównaniu z tym, co jest na rynku.
- Masz fajnych współlokatorów? - Tak sądzę.
To starsze dziewczyny.
Nie znam ich za dobrze. Czuję się trochę samotny.
- To kwestia czasu. - Przepraszam.
Dziękujemy.
- Coś do picia? - Dwa piwa.
A ty? Jak sytuacja w domu?
Nieważne. Opowiedz mi o sobie.
Nie wiem, co. Wyprowadziłem się niedawno.
W moich czasach człowiek wyprowadzał się z domu, jak brał ślub.
Albo żeby zamieszkać z dziewczyną.
Zostawialiśmy rodzinę, jak zakładaliśmy nową.
Super, że dzielisz mieszkanie z przyjaciółmi.
Zazdroszczę ci.
Jest fajnie. Ale też dziwnie.
Nie trzeba się nikomu tłumaczyć. Wszystko robi się samemu.
Bez gotowania nie ma obiadu.
Ale nikogo to nie obchodzi. Mój wybór.
Dobrze ci to zrobi.
Unikasz odpowiedzi na moje pytanie.
Co mam ci powiedzieć?
Związki się kończą.
Okej. Ale jak się czujesz?
- Przepraszam. - Dzięki.
Nie jest łatwo skończyć związek po tylu latach.
Byłem zależny od twojej matki bardziej, niż myślałem.
A zależność rodzi ból.
- Mi to mówisz. - Właśnie.
Jestem jak ty do niedawna.
Przyjdź do nas popracować, zajmiesz się czymś.
Ty lepiej wyglądasz w tym kostiumie.
Dzień dobry. Tigre de Papel? Proszę.
To wszystko?
"Niestabilność.
To słowo opisuje każdy aspekt życia w późnym kapitalizmie.
Niestabilność na rynku pracy,
niestabilność środowiska, w kwestiach seksualności.
Nic nie jest stabilne.
Dlaczego?
Bo to napędza kapitalizm.
Nie chodzi tylko o tanią siłę roboczą. To zawsze istniało.
Kapitalizm zrozumiał, że im mniej stabilna sytuacja każdej jednostki,
tym bardziej konieczny staje się kapitalizm.
Ludzie potrzebują go, żeby ukoić lęk, spowodowany brakiem stabilności".
- Co myślicie? - Dobre.
Niestabilność najlepiej opisuje dzisiejszych młodych.
Jak w moim filmie. Tylko że jury tego nie zrozumiało.
To film o młodych? Myślałem, że o mieście.
O młodych w mieście. Albo mieście młodych.
Tak czy siak, masz talent do pisania.
Marnujesz go, robiąc filmy. Wiesz, w czym twój problem?
- Boisz się swojego talentu. - Daj spokój.
Nawet nie wiem, co to znaczy.
Uciekasz od swojego przeznaczenia, przyjacielu.
Pacjenci przychodzą do mnie z mniejszymi problemami.
Powinieneś do kogoś pójść.
Jakbym mnie było stać na terapię. Ile bierzesz za sesję?
- Tajemnica zawodowa. - Właśnie.
Gdybym tylko wybrał dobrze 20 lat temu...
kiedy byłem w twoim wieku!
Związałem się z niewłaściwą kobietą. A tej właściwej dałem uciec.
Za wcześnie poznałeś kobietę swojego życia.
Poprzeczka zawisła zbyt wysoko.
Żadna nie mogła się jej równać.
Każdą porównywałeś do ideału.
- Czy to ma sens? - No.
Mnie dziewczyna zostawiła roku temu.
Idioci z was. Dzieci.
Słyszymy ten gówniany dyskurs od wieków.
Mamy dość romantyzmu. Seksistowskiego i przestarzałego.
Biedni faceci, którzy nie zrobili nic złego.
To kobiety są okropne.
Proszę, nie słuchaj ich, inaczej skończysz tak samo.
Jeszcze masz czas stać się prawdziwym facetem.
- Macie bibułki? - Tak. Cześć.
O, pracujesz tu?
Nie. Włamuję się.
Pomożesz mi?
Nie wiem, czy mogę zaufać Świętemu.
Które chcesz?
- Niebieskie. Ile? - To włamanie.
Nic nie płacisz.
Mieszkasz niedaleko? Widziałem cię w okolicy.
Możliwe. Mieszkam u znajomej.
- Możesz wpaść. - Nie byłem pewien, czy to ty.
- I czy o mnie pamiętasz. - No jasne. Świetnie się bawiliśmy.
- Co u ciebie? - Dużo się dzieje.
Tylko nie mogę skończyć magisterki.
- Idziesz w tę stronę? - Tak. Chcę wypić piwo.
Uwielbiam piątkowe popołudnia w Lizbonie.
- Słyszysz? - Co?
Dźwięk miasta. Piątkowe popołudnie.
- Cześć! - Hej!
- Co tam? - Dobrze, a u ciebie? Jak tam magisterka?
- Zmieńmy temat. - To zjedzmy pizzę.
- Nicolau. - Muszę lecieć.
Później pogadamy. Chcesz piwo?
- Jasne. - Dwa piwa.
- Super miejsce. - Prawda?
To ukryta perełka.
- Dziękuję. - Otwieracz.
Warzą swoje piwo.
Jest pyszne, zobaczysz.
Dzięki.
O czym piszesz magisterkę?
Powiem, tylko się nie przestrasz.
Mam słabe serce, ale spróbuję.
Tytuł brzmi "Architektury śmierci".
Kiepski żart.
- Usiądziemy tam? - Jasne.
W słońcu.
Śmierć ma architekturę?
- Chodzi o cmentarze. - Serio? W sensie?
Piszę o różnych sposobach projektowania cmentarzy.
Przestrzeni między żywymi i zmarłymi.
Porównuję Francję i Portugalię.
Fajnie. Skąd ten pomysł?
Fascynował mnie sposób, w jaki tworzymy więź ze śmiercią i żałobą.
Symbole i tak dalej.
Architektura jest o przestrzeni, a śmierć o czasie.
Brzmi ciekawie.
Pretensjonalnie. Ale musiałam coś wymyślić.
A Tiago jest Portugalczykiem, więc miałam dobry pretekst.
I tak chciałam przyjechać do Lizbony.
- U Tiago wszystko dobrze? - Chyba tak. Już nie jesteśmy razem.
- Serio? Szkoda. - Przyjaźnimy się.
Jak przylatuję do Lizbony, odgrzewamy kotlety.
Nieźle.
Czyli już tu nie mieszkasz?
- Przeprowadziłam się na Ilha de Faro. - Po co?
Żeby patrzeć na morze pisząc magisterkę.
Poznałam studentów z Algarve.
Studiują biologię morską i ochronę środowiska.
Mieszkają tam.
Kiedyś się u nich zatrzymałam i zakochałam się.
- W miejscu czy w facecie? - Po trochu w obu.
To magiczne miejsce.
Wyobrażasz sobie mieszkać przy plaży?
20 kroków od piasku. Liczyłam.
Brzmi świetnie.
Kochałeś się kiedyś na plaży?
Nie.
Dźwięk fal jest odlotowy.
Nie mogę. Jestem za stary.
- Nie mów tak. - Jestem wykończony.
Jesteś w kwiecie wieku.
To zenit twojej młodości.
- Kiedy młodość się kończy? - Kiedy chcemy. Kiedy umieramy.
- Razem z resztą? - Tak.
Dopóki możemy biegać, jesteśmy młodzi.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
O czym myślisz?
O cmentarzach, wierz, czy nie.
Rano? Czy jest już po południu?
- Nigdy nie byłem na cmentarzu. - Serio?
Pójdź. To zmienia perspektywę.
Na pewno.
Chcesz pójść?
Możemy iść w weekend.
Na pewno masz ich dość.
Jeśli pójdę z tobą, odzyskam entuzjazm.
Wybrałam cmentarze przypadkiem.
Interesowała mnie nasza relacja ze śmiercią.
Szczególnie w zachodnim świecie.
Któregoś dnia znalazłam artykuł jakiegoś belgijskiego stowarzyszenia.
Pisali, że ta relacja jest zaburzona. Że zanieczyszcza środowisko.
Zmarli są chowani głęboko pod ziemią
albo spalani z supertoksycznymi substancjami.
Proponowali coś fajnego: kompostowanie zwłok.
Pozwalanie ciału na naturalny rozkład.
- Ale odlot. - Logiczne, prawda?
Tak się dzieje w naturze.
Dzik umiera w lesie. Leży na ziemi.
Drapieżniki zjadają jego mięso, potem przychodzą owady.
Mikroorganizmy, grzyby i tak dalej, pomagają rozłożyć kości.
To trwa dłużej.
Śmierć dzika żywi inne stworzenia. To nieprzerwany cykl.
Zupełna przeciwność tego, co się dzieje w ludzkich społecznościach.
Fakt, że musimy przechowywać zwłoki naszych zmarłych
prowadzi do absurdalnych sytuacji.
W Paryżu tyle miejsca zarezerwowano dla zmarłych,
że ludzie muszą się cisnąć w dziurach.
Moje mieszkanie było mniejsze niż grobowiec na Montparnassie.
Nie!
- Lubisz koty? - No.
Ja w dzieciństwie ich nie lubiłam.
Jakiś kot mnie podrapał, bałam się potem.
Ludzie zawsze mówią, że koty są podstępne.
Za to psy są lojalne. Przecież to taka złożona koncepcja.
Potem odwiedziłam nekropolię w Rabacie, pełną kotów.
Piękne miejsce. Koty przypominały boskie stworzenia.
Wydawało się, że rozumieją wszystko lepiej ode mnie.
Śmierć. Życie. Wylegiwanie się w słońcu.
Wtedy polubiłam koty. I cmentarze.
Ale nie znalazłam drugiego tak pięknego, jak tamten.
Był jeden cmentarz w Szwecji, w środku lasu.
To najpiękniejszy cmentarz, jak widziałam.
A wiesz, jaki jest najpiękniejszy kot, jakiego widziałam?
Nie.
Nie sądzisz, że w Lizbonie jest mało kotów?
Nie wiem.
- Nigdy o tym nie myślałem. - W Lizbonie jest coś, czego nie lubię.
To miasto raczej dla psów, niż dla kotów.
- Jakie znasz miasta dla kotów? - Rzym, Ateny, Stambuł.
Dużo podróżowałaś.
To moja ulubiona rzecz. Każdego lata gdzieś jeżdżę.
- Skąd masz kasę? - Pracuję, a skąd?
Stawki we Francji nie są takie, jak tu. Pytałam w kawiarni.
Nie będę pracować za 5 euro za godzinę!
- Tyle zarabiam. - To sobie nie pojeździsz.
- Ale wyprowadziłem się od rodziców. - Brawo.
Ale jeśli chcesz jeździć ze mną, musisz zarabiać więcej.
Serio?
Nie chciałbyś pojechać do Grecji?
Chciałbym. Ale nie wiem, czy mogę.
Ale beznadziejnie! Psujesz zabawę.
Potrzebuję kasy.
Jest dużo wysp. Niektóre są drogie, inne nie.
Na miejscu nie potrzebujesz niczego.
Śpisz na plaży. Jesz pomidory i fetę. Kąpiesz się w morzu.
Wakacje w raju.
- Kiedy jedziesz? - Nie wiem, czy w tym roku pojadę.
- Myślałem, że mnie zapraszasz. - Muszę ustalić z przyjaciółmi.
A teraz jest jeszcze gang z Faro. Chcemy jechać do ZAD we Francji.
- Do czego? - Zone ŕ défendre.
Zajmuje się teren, gdzie planowane są duże projekty deweloperskie.
- Kiedy wracasz do Francji? - Za dwa dni.
- Już. - Tak.
Przyjechałam zebrać resztę rzeczy.
Myślałem, że wracasz do Faro.
Odbierają mnie w poniedziałek.
Zorganizowaliśmy wana, jedziemy wszyscy razem.
Może po drodze będą jakieś inne akcje.
Umrę ze smutku.
Jesteś w dobrym miejscu.
Cześć, jestem na moście. Tam, gdzie mówiłam.
OK. Do zobaczenia. Buziak.
Zaraz będą.
Dzięki za te kilka dni.
Nigdy nie byłem szczęśliwszy.
Dla mnie to też był wyjątkowy czas.
- Muszę lecieć. - Spotkamy się znowu?
Spotkania dają szczęście.
A pożegnania przynoszą spotkania.
Zawsze trudno mi było wybrać, gdzie chcę osiąść.
Takie rozdarcie jest chyba normalne. To przez rodziców.
Mój tata jest Francuzem, matka Włoszką.
I... czasem wydaje mi się to tragiczne.
A czasem piękne.
Że mogę wybrać różne style życie, różne miejsca.
- Dlaczego tragiczne? - Przesadzam.
Chodzi mi o to, że jestem w rozkroku.
Zawsze myślę o tym drugim miejscu. Widzę to po mojej mamie.
Pojechaliśmy do Francji przez pracę taty.
Po tylu latach mama nadal mówi,
że nie chciała wyjeżdżać z Włoch.
Zawsze brzmi nostalgicznie.
Nie chcę być osobą,
która ciągle idealizuje jakieś miejsce, w którym nie jest.
To prawdziwa restauracja, nie pułapka na turystów.
Poszedłem do knajpy ze stekami i menu w trzech językach.
"Grilled bife ŕ l'ancienne."
Kelner mówi, że to stek z sosem pieprzowym.
Zamówiłem, uwielbiam sos pieprzowy. Stek przyszedł bez sosu.
Kelner mówi, że go nie zamawiałem.
"Sam pan mówił, że to stek z sosem". A on, że sos trzeba domówić oddzielnie.
- Pana stolik jest gotowy. - Dzięki.
Poznałeś Francuzkę? Masz więcej szczęścia, niż ja.
Niedawno poszedłem po Marię, mieliśmy wyjść.
Chciałem dać jej buzi na powitanie, a ona się odwróciła.
Powiedziała, że jest wrażliwa na zapachy.
Równie dobrze mogła powiedzieć, że śmierdzę.
Ale kto nie ma szczęścia w miłości, ma szczęście w kartach.
Mówiłem ci, że na mam na oku nowy sklep?
Nie.
- Złożyłem ofertę, przyjęli ją. - Super, gratuluję.
Też powinieneś się cieszyć. Mam dla ciebie propozycję.
Chcesz być kierownikiem sklepu?
To miejsce jedzie na autopilocie.
Poza rokiem szkolnym mamy tylko trzech stałych klientów.
A ja chcę się skupić na nowym miejscu.
Kiedy zacznie się rok szkolny,
zatrudnię więcej ludzi, a ty będziesz nimi kierował.
Dostałbyś sporą podwyżkę.
Serio?
Dziękuję za zaufanie.
Przemyślę to.
Dzięki. Następna piosenka nazywa się "Tam".
Dobrze, że nas przycisnęłaś.
Nigdy byśmy nie zagrali. Zespół dobrze się bawił.
Tylko Miguel wkurzył się o kilka błędów.
- Olać to. Koncert był super. - Daliście czadu.
- Fajnie. - Teraz musicie coś nagrać.
- Pracujemy nad tym. - Do roboty.
- Ty tu? - Stałam z tyłu, nie widziałeś mnie.
Chciałam zrobić niespodziankę.
Co jest? Kot zjadł ci język?
Chyba tak. Chodźmy tam.
Super gracie.
Zupełnie inaczej, niż jak wyjeżdżałam.
Więcej ćwiczyliśmy. Nagramy płytę.
Słynna płyta. Rok później.
Dobrze, że ze mną nie pojechałeś.
Chociaż może zdążyłbyś wrócić.
Żartuję.
- Co sprowadza cię do Lizbony? - Wpadłam na weekend.
Potrzebowałam świeżego, miejskiego powietrza.
Od mieszkania na odludziu też trzeba czasem uciec.
Dowiedziałam się o koncercie i...
- Przyjechałaś tu specjalnie? - Częściowo.
- Jesteś z kimś? - Nie, przyszłam sama.
- Zaskoczyłaś mnie. - Widzę.
- Inęs, to ty! - Gratuluję koncertu.
Też się dobrze bawiłem. Sorry, że przeszkadzam.
- Mamy zabrać rzeczy ze sceny. - Już idę.
Nie odzywałaś się.
Nie wiedziałam, co czuję. To był intensywny rok.
Miałam dużo na głowie.
Nasz związek, twoje pytania.
To wszystko mnie przytłoczyło. Potrzebowałam przerwy.
Ale teraz czuję, że może czas wrócić.
Wpadłam, wybadać teren.
- Wrócić do Lizbony? - A dokąd?
Nie wiem, czy tamto życie mi pasuje.
Na początku było super, ale życie w komunie nie jest łatwe.
Po pewnym czasie robi się klaustrofobicznie,
atmosfera jest toksyczna.
Każdy wie wszystko o każdym. Chciałam mieć coś swojego.
- Dlatego tam pojechałam. - Rozumiem.
Pomyślałam, że fajnie byłoby zobaczyć twoje nowe mieszkanie.
Mówiłeś, że mogę się tam zatrzymać.
Mówiłem tak.
Nie muszę wracać w niedzielę. Mogę zostać trochę dłużej.
Co ty na to?
Jasne.
Schowam rzeczy. Przyjdę za chwilę.
Będę przy barze.
Nicolau. Brawo.
- Podobało ci się? - Jestem dumny.
Złapiemy się później.
Miguel, muszę z tobą pogadać.
- Super koncert, co? - Bardzo.
Ale nie wiem, czy będę mógł nagrać ten album.
- Jak to? - Chyba wyjeżdżam.
- Dokąd? - Do Francji.
- Oszalałeś? - Nie.
- Serio? - Tak.
To przez tę laskę od cmentarzy?
Ledwo ją znasz.
Tak, ale muszę spróbować.
- Co z zespołem? - Właśnie. Nie wiem.
Jak to nie wiesz? Mamy zaraz nagrywać.
- No. - Po tylu latach.
- No. - A ty wyjeżdżasz?
Zespół to jednostka, nie możesz nas zostawić.
Mówiłem, żebyś pisał szybciej. Ale ty jesteś perfekcjonistą.
- Życie toczy się dalej. - Powiedz, że żartujesz.
Mówię serio.
Wal się.
- Możecie znaleźć innego basistę. - Wal się.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
O czym myślisz?
O cmentarzach, wierz lub nie.
Wersja polska na zlecenie HBO Iyuno Polska
Tekst: Agata Duran