Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
FILM OPARTY NA FAKTACH
Ludzie to świnie.
Patrz na auto prawnika.
- Cholera! - Co się stało?
Uciekaj stąd!
Biegiem!
CZARNA WDOWA
- Co tam, Berni? - Gdzie jesteś?
- Mamy ciało. - Szlag.
- Użycie siły? - Jeszcze nie wiem.
Podobno jest dużo krwi.
Świetne to lato. Będę za 20 minut.
Zajmij się tym w międzyczasie. Zwykła procedura, Berni.
Niech nikt niczego nie dotyka, bo dam im popalić.
Sandra chwyciła inną dziewczynkę i prawie ją udusiła.
Widać, jak to panią obchodzi.
To niedopuszczalne.
Przepraszam.
Wszyscy wiemy, że Sandra ma problemy. Chodziła tu cały rok.
Ale z pewnością odpowiednie działania…
Obawiam się, że nie mamy środków,
by zająć się nią, jak należy, pani Evo.
Rozumiem. Zatem co?
Ma tu nie wracać?
Trzeba było od razu tak mówić i nie marnować mojego czasu.
Chryste.
Setki ustaw, królewskich dekretów, dyplomów,
ale integrację macie w dupie!
Idziemy.
- Chodź, kochanie. - Chcę zjeść.
Lepiej już chodźmy.
Zgadnij, z kim zostaniesz.
- Z kim? - Z Sonsoles.
Robi pyszne przekąski.
- Posiedzisz u niej, aż wrócę? - Dobrze.
Tak? Będzie super.
16 SIERPNIA 2017
Nie wiem, nie chcą nas przepuścić.
Jest mamuśka.
Jak tam, szefowo?
Średnio, ale lepiej niż tutaj. Gdzie Berni?
Desperacko czeka na dole.
To tutaj. Wejście jest tylko od ulicy.
Nie wpuszczaj po zwłoki, dopóki nie powiem.
- Prasa jakoś zawsze wszystko wie. - Nikt nie wejdzie.
Jak to możliwe, że Wysoki Sąd prawie mnie uprzedził?
Plusy pracy w lecie, Evito. Ulice są puste.
No tak.
Szkoda, że przestępcy nie mają wakacji.
Co tu mamy, Bernardo?
Plamy krwi zgłoszone przez sąsiada
i wybitą tylną szybę po prawej.
Wciąż nie wiemy, czy to auto ofiary.
Możliwe, że przyłapano złodzieja i kradzież wymknęła się spod kontroli.
A ciało?
A, tutaj.
Dzień dobry. Co mamy?
Rany kłute.
To co najmniej nóż szefa kuchni.
Złodziej chce kraść, a nie robić jatkę.
Nie zabierałby ze sobą noża.
Do włamania potrzebuje śrubokrętu.
A zatem?
Gdybym miała zgadywać,
szybę zbito podczas szarpaniny.
Przechodzą tutaj.
Patrzcie, tu otrzymał ciosy.
Zostawia ślady stóp we własnej krwi.
Czołga się tutaj, jakby szukał miejsca, gdzie umrze.
Arturo Ferrer Puig, lat 36, z Noveldy.
Jest kobieta, która od rana nie dodzwoniła się do męża.
- Mówi, że tu parkuje. - A imię męża?
Arturo.
Teraz najlepsze.
Dzwonią do osób z listy kontaktów ICE, czyli do pani i jego matki.
Przepraszam.
Eva Torres, policja. Pani jest żoną Artura Ferrera Puiga?
Tak. Co się stało? Nic mi nie mówią.
Przykro mi, ale znaleźliśmy jego ciało.
Ale… co mu się stało?
Jeszcze nie wiemy. Kiedy ostatnio go pani widziała?
Wczoraj wieczorem.
Wczoraj. Właśnie wróciłam z pracy,
a on od rana nie odbierał telefonu.
- A teraz widzę to… - Przykro mi.
Niech przyjdzie później na posterunek.
Dobrze.
Mogą zabrać ciało.
Mniejsze litery. Trzeba nam jeszcze tablicy na inne sprawy.
Zmieściłyby się, gdyby było mniej przestępców.
Do roboty.
Arturo Ferrer Puig, lat 36, z Noveldy.
Żonaty od roku.
Pracował w zakładzie konserwacji dróg. Co jeszcze?
Zwykle przychodzi do pracy o 8.30. Dziś się nie pokazał.
Ile jedzie do pracy?
- Do Rebollar – 45 minut. - Dobra.
- Najwyżej godzinę przy korkach. - Wpół do dziewiątej.
Czyli do samochodu zszedł około 7.30.
- A znaleziono go…? - O 15.30.
O 15.30.
Czyli osiem godzin później.
Świetnie. Burza mózgów.
Nikt nie ruszył portfela. Na razie wykluczamy rabunek.
Jakieś pomysły?
Ja mam jeden.
Byle nie szalony jak zawsze.
Nie, normalny.
W tym bloku mieszka prawnik.
I co?
Może chodziło o niego, ale się pomylili.
Dobra.
Nie ta ofiara. Porozmawiaj z nim.
- Berni, masz coś? - Tak.
Na razie nie wykluczałbym wielkiej trójcy.
Tradycjonalista.
- Co robisz? - Jak to?
- Poważnie? - To marker permanentny, dziadku.
- Po co taki kupiliście? - Sprawdzamy, czy trybisz.
Musisz mieć własną tablicę.
No dobrze.
Narkotyki,
pieniądze
i miłość. Sprawdźcie każdy szczegół.
Żona jest pielęgniarką. Prześwietlamy.
Krewni, znajomi, jak się dogadywali,
czy miał z kimś problem, jasne?
Wszystko, łącznie z tym, do czego tańczył na weselu.
ZAKŁAD MEDYCYNY SĄDOWEJ
Przepraszam, naprawdę nie mogłam szybciej.
Potwierdzamy sześć ran kłutych.
Cztery w pierś, dwie w serce.
- Chodź. - A broń?
Potwierdziły się twoje przypuszczenia z miejsca zbrodni?
Duży nóż kuchenny. Myślę, że miałaś rację.
Zabójca wiedział, co robi. Ofiara nie zdążyła nawet zareagować.
- Brak ran obronnych na rękach. - Zaatakowano go od tyłu.
Atak był brutalny, więc założę się, że to silny mężczyzna.
Jedna rana idzie w kilku kierunkach.
Zadano kilka ciosów bez wyjmowania noża.
Napastnik był żądny krwi.
- Gdzie Berni? - Spisuje zeznania wdowy.
Dobra. Streść mi je.
Niewiele tego. Mówiła coś o remoncie w mieszkaniu.
Mąż był niezadowolony i pokłócił się z jednym z robotników.
Znajdź firmę i porozmawiaj z nimi.
To wolni strzelcy, więc szybko pójdzie.
Jak się trzyma ta dziewczyna?
Łatwo zgadnąć, 26 lat i już żałoba.
Nieciekawie.
Ale jest opanowana.
Myślę, że zażyła ze dwa diazepamy.
Hej.
Proszę, na razie tyle powiedziała.
Nie dziwi cię, że gapi się w telefon?
Bo ja wiem. Nie kumam pokolenia Love Island.
Poczytaj o koleżance z pracy.
Cześć, María Jesús. Jak tam?
Jak się trzymasz?
Kiepsko.
Spokojnie, nie ma pośpiechu.
Ale chcę zapytać o coś, co powiedziałaś podinspektorowi.
O koleżance z pracy Artura.
A, tak.
Moja przyjaciółka Sonia chodzi z nią na crossfit
i powiedziała, że tamta była nim zainteresowana.
Myślisz, że mieli romans?
Nie mam pojęcia. Tak naprawdę…
wtedy się tym nie przejęłam,
ale nie sądzę, by przez to go… Prawda?
Za wcześnie na wyciąganie wniosków.
Chcielibyśmy porozmawiać z Sonią. Dasz mi jej numer?
Tak.
Ona tu jest. Przyszła ze mną.
Bernardo, mówiłeś o remoncie?
Bo Arturo nie był zadowolony z…
Spokojnie, wszystko sprawdzimy.
Nie martw się.
To raczej przeczucie.
Belén ciągle chwaliła Artura. Takie rzeczy się zauważa.
Ale znała go tylko z pracy.
Co innego znać kogoś prywatnie. To nie to samo.
Arturo lubił wszystko kontrolować. Nawet bardzo.
Bez przerwy pisał do Maje, pytając, gdzie jest i kiedy wraca.
- Takie tam. - Naprawdę?
Musiała udawać, że ma zmianę, żeby wyjść na drinka.
On chciał tylko jeździć w rodzinne strony.
Rozumiem. Ale ona też chciała spotykać się ze znajomymi?
- Oczywiście. - Jasne.
- Nie lubiłaś go? - Nie.
Nie znałam go osobiście, ale opowieści Maje mnie nie przekonały.
Czyli kiedy jeździł do Noveldy,
ona tu zostawała i wychodziła z tobą na drinka?
- Tak. - Lub potańczyć.
- Tak, szłyśmy do baru. - Jasne.
Każdy lubi się czasem zabawić.
Pewnie.
- Kawy? - Nie, dziękuję.
Dobrze.
Ale to był tylko niewinny flirt na imprezach.
Jasne.
Ostatnio poznałyśmy chłopaków w porcie.
Spiknęłam się z jednym, ale był nudny.
A Maje?
Spotkała się jeszcze z tym drugim, Danielem.
Bo wymieniliście się numerami?
Tak.
Kiedy to było?
Dwa, trzy miesiące temu. Jakoś w maju.
Spotyka się z niejakim Danielem. Chyba mają romans.
- Sprawdźmy go. - Ech, te spódniczki…
Spódniczki?
Problem w ich głowach.
Zobaczymy, co znajdziemy w mieszkaniu.
Jedźcie, dołączę później.
I co?
Sprawiedliwość nie śpi, ale odpoczywa.
Jeszcze niedawno rzadko odpoczywałeś.
„Jeszcze niedawno”. Matko Boska.
Muszę mieć podsłuch telefonów.
Maríi Jesús i faceta, z którym zdradzała męża.
Zbyt ryzykowne. Nie masz podstaw.
Wróć, gdy zdobędziesz jakiś konkret.
Miłego dnia.
Daj mi wykaz połączeń i miejsc logowania ich telefonów.
Chociaż to.
Połączenia i lokalizacja?
Spóźnię się na samolot.
Rozmawialiśmy ze współpracownicą Artura i założę się,
że nic ich nie łączyło.
A facet od remontu ma alibi.
Jest na wakacjach na Dominikanie.
Pomyśleć, że ty jeździsz do Gandíi.
- Niech żyje tynkowanie. - A sąsiad prawnik?
- Związkowy. - Nic tu nie ma.
Podsumowując, jedynym problemem Artura była zdrada żony.
Skupmy się na tym.
Renta wdowia to 1137 euro.
- Znajdź sobie dziewczynę, Turri. - Wolę ciebie.
Dożywotnia renta może stanowić wystarczający motyw.
- Ale miała nocną zmianę. - No tak.
W raporcie napisano, że ciosy zadał mężczyzna.
A jeśli ten chłopak…
Ten, z którym się związała, Daniel…
Jeśli jej pomógł?
Obserwujemy go. Tylko powiedz, a go ściągniemy.
Nie, za wcześnie, by się ujawniać.
18 SIERPNIA 2017
Niełatwo się z tobą żegnać, Arturo.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
Bez twoich pieszczot,
pocałunków,
twojej miłości.
Dlatego nawet nie próbuję.
Bo wiara nauczyła nas,
że nasza miłość nie skończy się wraz ze śmiercią.
Bóg jest wieczny, a jego miłość nieskończona,
jak miłość pomiędzy nami.
Miłość ta przetrwa na wieki.
Nie tylko we mnie, ale we wszystkich, którzy cię kochali.
Przepraszam.
Właśnie tutaj, niecały rok temu,
przysięgaliśmy, że będziemy się kochać,
póki śmierć nas nie rozłączy.
Chcę, żebyś wiedział, Arturo…
Tak?
Skłamała o drugiej zmianie. Nie pracowała tamtej nocy.
I wiedz, że nic nas nie rozdzieli.
Na zawsze twoja…
Maje.
W obliczu śmierci nas samych i naszych bliskich,
pozostajemy wszyscy…
Starcie ze złodziejem możemy wykluczyć.
Znajomi mówią, że Arturo był normalnym gościem. Lubił rum z colą,
a po imprezie najwyżej toczył się do domu.
Nie był też odważny.
Nazwali go mięczakiem, który się nie bił.
Co tam, Turri?
Czekaj, dam cię na głośnik.
Mów.
Wyciągnęliśmy dane z telefonu ofiary.
Słuchajcie, co napisał Maje dwa miesiące temu.
„Nie chcę tylko wspólnych kolacji
i gapienia się w telefon przez resztę wieczoru.
Nie chcę, byśmy w wolne dni robili coś osobno.
Nie chcę kogoś, kto podnosi na mnie rękę.
Nie zniosę tego”. Bum!
Cholera.
- Nie, naprawdę dziękuję. - Na pewno? Może kawa…?
Powiedziała, że nie. Nie nalegaj.
Dziękuję, nie trzeba.
Jest państwa córka?
Maje!
Obyście znaleźli zabójcę Artura, świeć Panie nad jego duszą.
Na razie możemy się tylko modlić.
Ale biedna rodzina Artura…
Nawet sobie nie wyobrażam.
Może porozmawiamy w moim pokoju?
Dobrze.
Coś nie tak, Marío Jesús?
Wiem od Sonii, że mówiła wam o Danim.
Tak.
To prawda.
Widujemy się od kilku miesięcy.
Nic nie mówiłam, bo myślałam, że to bez związku.
Ale czuję się okropnie. Naprawdę mi wstyd.
Myślę o Arturze…
O tym, jak go zdradzałam.
Nie chciałam jeszcze bardziej zranić tym jego rodziny.
Ale czuję się okropnie.
Nie ty pierwsza zrobiłaś coś takiego.
To nie przestępstwo.
Twoje życie prywatne to wyłącznie twoja sprawa.
Ale skrzywdziłam ich historią z Andrésem.
- Historią z Andrésem? - Tak.
Arturo się dowiedział.
Jego rodzina też.
I wszyscy inni.
W Noveldzie potrafią za to zabić. Dosłownie.
- Okropna sprawa. - Prawie odwołaliśmy ślub.
- To było przed ślubem? - Miesiąc wcześniej.
Rodzice się do mnie nie odzywali.
Rodzice Artura i jego brat też nie. To było prawdziwe piekło.
Zaczęłam się tu dusić. Dlatego przenieśliśmy się do Walencji.
Na szczęście Arturo mi wybaczył.
Ale historia z Andrésem się zakończyła czy nadal…?
Tak, ale mówię ci to,
bo jeśli dowiedzą się o Danim po tym, co spotkało Artura…
- Oni mnie zabiją. - Rozumiem.
Nie martw się. To zostanie pomiędzy nami.
Ale wracając do Daniego…
Teraz wszystko się zgadza.
Byłaś z nim tamtej nocy, prawda?
Nie w pracy.
Bez jaj!
Wybaczył jej zdradę miesiąc przed ślubem?
Kto jest bez grzechu…
Pamiętasz gościa, który był z nią w karetce?
- Kolegę z pracy, w dniu zabójstwa? - Z nim też?
- Dobra jest. - Mamy trzech podejrzanych.
Nie.
Jeśli wdowa mówi prawdę, Daniela możemy wykluczyć.
Dlaczego?
Nie wiedział nawet, że ma chłopaka, nie mówiąc o mężu.
Chce sama mu o tym powiedzieć.
Dochodzenie skupia się obecnie na jej kochankach.
Ma dość męża.
Chce go zabić z pomocą jednego z nich.
Muszą być na podsłuchu.
Skąd ta poważna mina?
- Halo? - María Jesús?
- Mówi Merche. - Jak się masz?
- Jakoś się trzymam.
Naturalnie. Musisz pogodzić się z tym, że taka jest wola Boża.
Pan wobec wszystkich ma swój plan.
Tak muszę na to patrzeć.
Bez Boga nic nie miałoby sensu.
No pewnie.
Zrobiłam to jako mężatka. Musiał naprawdę mi się podobać.
Jasne, dziewczyno.
Gość jest mega seksowny.
Zaczyna do mnie docierać, co się stało.
- No tak. - Czuję się winna, że go nie kochałam.
- W niczym nie zawiniłaś. - Nie kochałam go tak, jak należało.
Biedactwo.
Maje, nie wiem już, jak ci to tłumaczyć. Nie byłaś szczęśliwa.
Mam 27 lat.
- Chcę być młodą mamą. - Jasne.
- Ale nie spotkałam właściwej osoby. - Rozumiem.
- Nie proszę, byś zrobił mi teraz dziecko. - Choćby w tej chwili!
- Byłoby śliczne. - Na pewno.
Spotkamy się i pogadamy, gdy tylko będziesz miała ochotę.
Nie chcę się spotykać, bo zacznę płakać…
Spokojnie. Nie możesz się zmuszać.
Prawie nie jem, bo nie mam apetytu.
- Jasne. - Nie mogę spać.
- Laska, co się wtedy stało? - Słuchaj, trzy sprawy.
- Po pierwsze… - Jesteśmy szalone.
Po drugie, uwielbiamy się bawić.
- Z ciachami. - Muszą być przystojni.
Nie miałam ochoty na seks na zgodę.
A ten przeleci mnie jak wtedy w łazience.
Dobry był?
Czy dobry? Prawie stłukłam lustro.
- Nigdy nie byłem na rybach. - Mnie złowiłeś.
Nie zarzuciłem wędki, a całą sieć.
I chwyciłam przynętę.
Mówi, że chce mieć ze mną dziecko. Podnieca mnie to.
Spokojnie.
Jest niezmordowany.
Przebiera się albo ja to robię, i nie może…
Kiedy mam spuszczone majtki, nie może się powstrzymać.
Jesteście zakochani. To normalne.
W miłości ważne są wszystkie elementy, seks też.
Co słychać, Maje?
Muszę ci coś powiedzieć, ale nie bądź zły.
Zaczynam się bać.
Jestem mężatką.
Co chcesz powiedzieć?
Stało się coś strasznego. Został zamordowany.
- Kto? - Mój mąż, mój były.
Kilka dni temu w garażu podziemnym, nożem.
Maje, chcemy kupić razem mieszkanie.
Przepraszam. Nie wiedziałam, jak ci to powiedzieć.
No cóż,
najwyraźniej biedak o niczym nie wiedział.
- Wracamy do punktu wyjścia? - Nie.
Ona jest winna. Na pewno.
Musimy tylko znaleźć osobę, która trzymała nóż.
CZARNA WDOWA
KOMENDA GŁÓWNA POLICJI
María Jesús to artystka. Podręcznikowa nimfomanka.
Nie jest nimfomanką.
Może nie, ale statystycznie musiała ruchać się z kimś z komendy.
Nimfomanka chodzi imprezować i sypia z pięcioma.
W pracy, gdziekolwiek. To nałóg.
Ale później cierpi. Ona nie.
To chyba nie ma nic wspólnego z seksem.
Myślę, że wcale nie są kochankami. Ona kolekcjonuje chłopaków.
Szuka kogoś oddanego, coś w tym stylu.
To jak harem?
Powiedzmy.
To na cholerę wyszła za mąż?
Widziałeś jej rodzinę? Brakuje tylko włosiennicy.
Tak surowe wychowanie sprawia, że człowiek w końcu pęka.
- Właśnie. - Ale zabójstwo?
Mogła się rozwieść.
Chyba że jej bliscy wolą, żeby była wdową niż rozwódką.
W tak młodym wieku?
- Tak. - W 2017 roku?
Wiecie, że należą do ruchu apostolskiego?
Do czego?
To ruch, który promuje wartości chrześcijańskie.
Pokażę wam, bo to obłęd.
Tak?
Chryste, nie dadzą spokoju.
- Co jest? - Jazda.
- Znaleziono ciało w walizce. - Super, kreatywny zabójca.
- Nie mogę teraz jechać. - Ja się tym zajmę.
- Dobra. - Nie jesteś niezastąpiona.
- I z kim się będziesz kłócił? - Ze mną.
Przygotuj teren. Będę za godzinę.
Pracujemy w małych grupach,
by zaspokoić potrzeby każdego ucznia.
Chodź z mamą, skarbie.
Oferujemy też wsparcie psychologiczne
w szczególnych przypadkach, gdy potrzebna jest pomoc.
Chcesz coś zjeść?
Naleśniki czekoladowe?
Pycha. Dobrze.
…w dzielnicy Ruzafa, dokładnie przy ulicy Sueca 77.
Według doniesień do incydentu doszło na dziedzińcu.
Dwóch śledczych z Wydziału Zabójstw
odpowiedziało na wezwanie sąsiadów
i badało ślady krwi powiązane z ciałem znalezionym w walizce.
Ślady krwi prowadziły do wnętrza budynku…
Cześć, tu Berni. Oddzwonię w wolnej chwili.
…podczas oględzin budynku zaatakował ich mężczyzna…
Cześć, tu Berni. Oddzwonię w wolnej chwili.
Zareagował gwałtownie na próbę wylegitymowania
i zadał jednemu z nich kilka ciosów.
Partner rannego policjanta unieszkodliwił napastnika,
strzelając do niego z broni służbowej.
Zorientował się, że go mamy.
Nie zdążyłem zareagować.
Bardzo mi przykro.
Panie komendancie, jeśli uzyskamy dostęp do akt sprawy,
doprowadzimy ją do końca.
Zajmie się tym Wydział Przestępczości Zorganizowanej.
Słucham?
Rozumiem pani stanowisko, ale była pani blisko związana z Bernardem.
To zabójstwo, panie komendancie.
My się nimi zajmujemy.
Mamy 98% rozwiązanych spraw, więcej niż w Madrycie.
Pani inspektor, tu nie ma nic do rozwiązywania.
Sprawcę zastrzelono.
Robota papierkowa odciągnęłaby was od innych spraw.
Z całym szacunkiem…
Długo pracowała pani z moim poprzednikiem,
ale nie ze mną. To nie dyskusja, to rozkaz.
Nie chodzi o czas, a o przyzwoitość.
Nie będzie mi pani bruździć.
To jasne, że zna się pan na pracy biurowej,
ale gówno wie o ulicy.
Pani inspektor, Javier Gil. Właśnie mnie przeniesiono.
Miałem usiąść przy tym biurku.
Dbaj o nie.
8 LISTOPADA 2017 DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
- Tak, Turri? - Gdzie jesteś?
- Na dole. - Chodź tu szybko.
Źle się czuję.
Powiedz, co się stało, bo myślałam, że wszystko gra.
Nie wiem, o co chodzi, czy powiedziałam coś nie tak…
Po prostu pomyślałem…
- Kto to? - Nie wiem.
Twoja mama ma rację, musisz się odciąć od domu.
I pomyślałem, że w jakimś stopniu powinnaś się odciąć ode mnie,
bo zawsze będę ci o tym przypominał.
- Nigdy w życiu! Mówiłam ci…
- Tak, ale… - Nawet o tym nie myślę.
Obiecałam ci, że nie będę tego łączyć.
Teraz mi o tym przypomniałeś, bo sama nigdy o tym nie myślę.
Nigdy.
Poczułem się zdołowany.
To wszystko jest w twojej głowie.
Nie próbuj zgadywać, co myślę,
bo nie trafisz.
Zadzwoniłem ostatnio na policję.
- Co? - Do kumpla.
Chryste, Salva! Nie rób głupstw.
To był znajomy. Nie zrobię nic głupiego.
- I co? - Zapytałem go…
Marío Jesús, czy bierzesz sobie Artura za męża
i przyrzekasz mu wierność w dobrych i złych chwilach,
w zdrowiu i w chorobie,
oraz że będziesz go kochać i szanować, dopóki śmierć was nie rozłączy?
Tak.
Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozłącza.
Ogłaszam was mężem i żoną.
- Piękni! - Cudowni!
Nadchodzą państwo młodzi!
Nie wierzę, że jej wybaczyłaś, mamo.
Zgodził się na rozdzielność majątkową?
- W końcu udało się go namówić. - No proszę.
Każdy wybiera łyżkę, którą będzie jadł do końca życia.
- Nie, mamo. - Cassalla?
Z przyjemnością.
Zapamiętałem.
To prawda.
I teraz.
O rany, Maje, to już chyba przesada.
Powiedz to mojej matce.
Będziemy spać z tym gościem nad głową?
- Gościem? - To Jezus z Alziry.
To mały krzyż, nawet nie zauważysz.
- Trzymasz? - Tak.
Schowamy go w szafie
i będziemy wieszać, gdy rodzice nas odwiedzą.
Bajzel w salonie po tym remoncie…
My jesteśmy zadowoleni.
- Tak? - Brakowało tylko jacuzzi.
Ciszej, chłopaki, dziecko śpi.
Dopiero jedenasta. Myślałem, że trzecia w nocy.
Stary jesteś, Luisito.
W weekend jesteś zmęczony i chcesz odpocząć.
Mój weekend zaczyna się w poniedziałek.
- Nie masz 20 lat jak ona. - Ma prawie trzydziestkę.
- Dwadzieścia sześć. - No.
- Kawy? - Ja poproszę.
Dla mnie bezkofeinowa.
O jedenastej w sobotę? Szalona noc!
- Mamy cassallę. - Naprawdę?
- Cassallę? - Jak za dawnych czasów.
Pójdziemy na drinka? Jeszcze wcześnie.
Gdzie, tam? Jeszcze czego.
Dwanaście euro za drinka? Postoję.
W Noveldzie są po pięć, i to nie sikacze.
- Ale bez tego widoku. - Liczy się towarzystwo.
Widzimy się z nimi w ten weekend.
Zaoszczędzimy na dobrą imprezę i coś na ząb.
Tak, to to samo.
Nie mogę wyjechać na weekend, pracuję.
Naprawdę? Miałaś mieć wolne.
Maika mnie poprosiła. Nie mogłam odmówić.
Następnej okazji nie możesz przegapić.
Nico ma urodziny.
Teraz to też twój bratanek.
Nie mogę się doczekać.
Ty zołzo.
Proszę.
W porządku?
Tak, kochana. Powiedzmy.
Świetnie się pani trzyma.
Dobrze, że tu jesteś.
Bo na swoje dzieci…
Wie pani co?
Siostry zakonne mówiły chyba, że odwiedzą panią w tym tygodniu.
Naprawdę?
Oczywiście.
Miłego wieczoru.
Rodzina doñi Felicidad jest chyba na wakacjach.
Siostro, niewinne kłamstewko, żeby poprawić jej humor,
to nie grzech śmiertelny.
Tak, mamo. Właśnie przyjechałam do szpitala z domu sióstr.
- Jak się masz? - Dobrze.
- Zadzwonię później. - W porządku.
W sumie jest do dupy. Przepraszam, ale te dwie zmiany…
Co u Artura? Bardzo zajęty?
Też ma dużo na głowie.
- Słonko… - Cześć.
- Musicie znaleźć dla siebie czas. - Wiem.
Arturo jest w weekend w Noveldzie.
Do jutra.
Cześć.
- Hej. - Udanej zmiany.
Oby taka była.
Szefowa o ciebie pyta.
Serio? To tylko dziesięć minut. Przyjechałam od zakonnic.
Brakuje jej bolca.
Ale masz humorek.
Nawet nie zaczynaj. Ten remont to dramat.
Ludzie się przez to rozwodzą.
Dopiero co wyszłam za mąż.
Tak tylko mówię. U was się nie zanosi.
Ale mąż każe ci ciągnąć dwa etaty.
- Powinien o ciebie zadbać. - Żebyś wiedział.
Inni bardziej się troszczą.
Zabierz mnie dziś do siebie.
Dziś nie mogę. Spotkajmy się w przyszłym tygodniu.
- Masz coś lepszego do roboty? - To tylko kolacja z kumplami.
Innym razem.
- Dobrze? - Może.
Ale dziś już mnie nie przelecisz.
- Nie wrócę do tego miasteczka! - Ani ja!
Nigdy!
ANDRÉS: GDZIE JESTEŚ, KOTKU? NUDZĘ SIĘ W DOMU
Wszystko gra?
Nie.
Arturo jak zwykle wypytuje, gdzie i z kim jestem.
Nie daje mi żyć.
Wyjechał, tak? Powiedz, że pracujesz, i niech się wali.
Lepiej nie.
Jak mnie przyłapie…
Nie wiesz, jaki jest agresywny.
Muszę już wracać.
Przepraszam.
Cześć, kotku.
Nawet nie wiesz, jak potrzebowałam masażu.
Rżnij mnie.
Może tym razem zostaniesz?
- Nie mogę, Andrés. - Jasne.
Przez Artura?
Tak. Przenoszą go na opiekę paliatywną.
Naprawdę?
Rak…
nie zniknie.
Możesz sobie wyobrazić, jak teraz będzie.
Dawaj, Nico! Mocno!
- Brawo! - Świetnie!
Więcej tu piany niż piwa.
Już się dziś goliłem.
Mógł mi nalać od nowa, ale nie!
Należało ci się.
Kogo on oszukuje?
ANDRÉS: UCIEKAJ. ALBO JA CIĘ URATUJĘ
Maje?
Maje.
Chodź, podali tort.
Już idę!
CO ZA MĘKA
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
W zdrowiu, szczęściu, pomyślności
Niechaj żyje nam
Jemy!
Luis nie żyje.
Luis?
Tak, Luis.
Mój kolega z pracy.
Byliśmy na kolacji u niego i jego żony.
Chorował?
Nie, miał wypadek w drodze z pracy.
- On i Jandro. - O Boże, Arturo.
Tak mi przykro.
Ich biedne żony…
Wyobrażasz sobie?
Pewnie dostaną coś z polisy.
To nie załatwi sprawy, ale trochę pomoże.
Ale za jaką cenę…
Jesteśmy szalone.
Szalone.
Jesteśmy szalone.
Prawdziwe wariatki.
Dobry był?
Czy dobry?
Prawie stłukłam lustro.
Czy ja wciąż śnię?
- A ty? - Co ja?
Gdzie tkwi haczyk?
Musi jakiś być.
Taka dziewczyna nie powinna być sama.
Może to się zmieni.
Jak masz w ogóle na imię?
Maje.
Miło cię poznać, Maje.
Jestem Dani.
Gdzie byłaś?
Arturo! Miałeś być w Noveldzie.
Tak, a ty miałaś pracować.
- Wiem, ale Sonia napisała. - Często się widujecie.
To przyjaciółka. Pomaga mi się odnaleźć.
Przedstaw mi ją. Zobaczymy, czy jest taka miła.
To kiepski moment.
Właśnie rozstała się z chłopakiem i ma doła.
Rozumiem.
Siedziałyśmy do późna, bo chciała pogadać.
Jeśli to koniec przesłuchania, chciałabym iść spać.
Tylko pytałem.
Przesłuchiwałeś mnie. To co innego.
Ja cię nie wypytuję, gdy wychodzisz ze znajomymi.
- Kto wie, co tam wyprawiasz. - Najwyraźniej mniej niż ty.
Następnym razem idź ze mną do pracy.
Zobaczysz, co znaczy nocna zmiana po ośmiu godzinach dyżuru.
Ciekawe, czy nie będziesz miał później ochoty na drinka.
Tęskniłem za tobą.
Chciałem ci zrobić niespodziankę.
I zrobiłeś.
Wielkie dzięki.
Miłego dnia.
Muszę coś wymyślić.
Kupię bilety, laska. Jesteśmy wariatki czy nie?
Arturo ma rację. Sprowadzasz mnie na złą drogę.
Zgadnij, kto napisał.
- Dani. - Chcę się spotykać z mężatką?
- Nie wiem. - Nie powiedziałaś mu?
Nie ma mowy. Chce się tylko umówić.
Może to ten jedyny.
Oby. A ty i twój facet?
Jeśli nie zrobi mi minety, koniec z nami.
- Wiemy już, co lubimy. - Czekaj.
- Co jest? - Nie wierzę.
Dani tu po mnie przyszedł.
Słodziak.
Smakuje ci?
Tak, jest jak…
jedwab.
Jeszcze go nie piłem. To nowość.
Nie mnie pierwszą tu zabrałeś?
Ale ciebie ostatnią.
- Przychodziłem tu z klientami. - Marketing się opłaca.
Ostatnie dwa lata były dość udane.
Mam coś dla ciebie.
Otwórz, zanim się rozmyślę.
PREZENT JEST NA DESER!
Poważnie?
TY JESTEŚ MOIM DESEREM! CHODŹMY STĄD
Odważny strój.
Nie wiedziałem…
Pewnie kosztował majątek.
Co ma się marnować w sklepie?
Takie rzeczy…
nie powinny leżeć w szafie.
- Wychodzisz? - Zaraz.
Kotku, może Maika się z tobą zamieni,
bo w ogóle się nie zobaczymy w przyszłym tygodniu.
Nie da rady, jej ojciec jest chory.
Kim jest Daniel?
Grzebiesz mi w telefonie?
Nie, leżał na łóżku.
Nie masz prawa. To moje sprawy.
Wiesz co? Nieważne.
Owszem, bo przesadzasz.
To pokaż wiadomości.
Maje! Otwórz drzwi!
Otwórz drzwi i powiedz, kim jest Daniel.
Pogadamy później. Spóźnię się.
Żebyś znów skłamała? Nie chcę z kimś takim być.
Wynoś się z mojego domu.
Słucham?
- Z twojego domu? - Tak.
Chyba naszego!
Ja zapłaciłam za remont.
Włożyłam w to wszystkie pieniądze.
Nic nie jest moje, choć robię na dwie zmiany
i oddaję ci wszystkie pieniądze?
Jakim prawem kłamiesz w żywe oczy?
Pieprzysz, kogo chcesz, teraz i przed ślubem?
Co za pomysł, żeby się z tobą żenić?
To koniec. Mam dość. Albo ty odejdziesz, albo ja.
Następnym razem podpiszesz papiery rozwodowe.
Nie weźmiemy rozwodu!
Nie odejdę.
Możesz zaczekać? Chwila!
Wsadź sobie to mieszkanie w dupę.
NIEDOSTĘPNY
DŁUŻEJ NIE WYTRZYMAM. NIENAWIDZĘ GO. NIECH ZDECHNIE
POKŁÓCIŁAM SIĘ Z ARTUREM. MAM DOŚĆ.
POMYŚL, CO JA CZUJĘ. LEPIEJ, ŻEBYM GO NIE SPOTKAŁ
ON SIĘ NADE MNĄ ZNĘCA, KOTKU
JEBANY SKURWYSYN
MYŚLAŁAM NAWET, ŻEBY GO ZABIĆ
JA TEŻ
ZROBIŁBYŚ TO DLA MNIE?
ALE TEN GNOJEK NIE MOŻE CI ZNISZCZYĆ ŻYCIA.
ZGŁOŚ TO. BĘDĘ CIĘ WSPIERAŁ NA 200%
NIE MOGĘ PATRZEĆ, JAK PŁACZESZ, KWIATUSZKU
No już. Chodź tu, kwiatuszku.
Lepiej?
Tak, trochę.
Chcesz coś jeszcze? Herbatkę ziołową?
Nie trzeba.
Jeszcze trochę…
a w końcu może…
Boję się nawet myśleć.
Nie dojdzie do tego.
Wszystko mu przeszkadza. Nasze kłótnie są coraz gorsze.
Nie mogę tego znieść. Mam ochotę skoczyć z mostu.
- Nawet tak nie żartuj. - Ale to prawda, Salva.
- Dłużej nie wytrzymam. - Kwiatuszku.
Jestem przy tobie. Nie zawiodę cię.
Nigdy.
Ty jeden…
- Ty jeden mnie rozumiesz. - Chodź tu.
Żałuję, że to nie on.
Że nie on zginął w wypadku zamiast jego kolegów.
Gdybym się tak nie bała…
zniknęłyby wszystkie moje problemy.
Pomógłbyś mi?
Zrobiłbyś to dla mnie?
Maje…
Dla nas.
Bez Artura nic nie stałoby nam na drodze.
5 LIPCA 2017 MIESIĄC PRZED ZABÓJSTWEM
Uważaj, kwiatuszku.
Przecież to nie pierwszy raz.
Nie pierwszy, ale…
Nie rozmawialiśmy od kilku dni.
Wiesz, że się denerwuję, kiedy się nie odzywasz.
Wszystko gra?
Kochanie?
- Hej. - Cześć.
Nie zapomnij, że masz odebrać mięso na grilla.
Nie zapomnę.
- Spotkanie z ludźmi z parafii. - Jasne.
Pacjent z 223 ma być na bloku za pół godziny.
- Dobrze. - Nie odpuszczaj.
Wszystko zostawia na później i zapomina, co ma zrobić.
- Pa. - Na razie.
Czyli jesteś zajęty w ten weekend?
Tak jak słyszałaś. A co?
Arturo jest gorszy niż zwykle.
Co znów zrobił?
Uderzył cię?
Nie.
Jeszcze nie.
Na szczęście w piątek jedzie do Noveldy.
No tak…
Dlatego pomyślałam,
że mógłbyś…
Potrzebuję czułości.
Nie lubię być sama.
Jeśli twój głuptas ma być przy tobie,
to będzie.
Podobało ci się?
Bardzo.
Było bosko, naprawdę.
Odkrywam przy tobie zupełnie nowe rzeczy.
Uwielbiam patrzeć na twój tyłeczek.
No wiesz!
Po co myjesz zęby przed kolacją?
- I jak? - Zobaczmy.
Dobre.
- Smakuje mi. - Nie lubisz małży.
- Uwielbiam. - Ubrudziłeś się.
O rany.
Oryginalny smak.
Pycha.
- Nie udały mi się. - To nic.
Nabierzesz wprawy.
Arturo chce jechać we wrześniu na wakacje.
Z okazji rocznicy ślubu.
Nie wiem, czy to przeżyję.
- Nie żartuj tak. - Jest coraz bardziej agresywny.
Czemu się nie rozwiedziesz?
To nie takie proste.
Mówiłam ci, że on nie chce.
Nie pojmujesz tego.
Myślałam, że mnie rozumiesz.
Ale nie wiesz, przez co przechodzę.
Wiem.
Myślisz, że lubię te potajemne spotkania?
Jakbyśmy robili coś złego.
Nie chcesz ze mną być.
Jasne, że chcę.
Oczywiście.
Nie chcesz o nim zapomnieć?
Żebyśmy byli razem szczęśliwi?
Chcę.
Chcę naszego szczęścia.
Miejsce numer 28.
Schodzi do auta o 7.30 rano.
Latem nikogo tu nie ma.
Zwykle parkuje na ulicy, ale…
wymyślę coś, żeby wieczorem zostawił tu auto.
To klucz do wejścia.
Proszę zaczekać.
Dziękuję, Salvadorze.
Drobiazg, pani Pepico.
Idziemy.
- Trzymasz? - Tak.
Teraz do góry.
Do czego ten ojciec cię zmusza!
- Nie zmusza, babciu. - Właśnie.
Gdybym kogoś zmuszał, to ciebie do ćwiczeń.
- Lekarz ci kazał. - Nie stoi na środku.
Przesuń trochę w prawo.
- Dobrze. Masz wodę. - W prawo.
Chyba jest dobrze.
Nie.
I daj chłopakowi spokój.
Wszystko trzeba za ciebie robić.
- W prawo. - Wystarczy, mamo.
Zobaczmy.
Lepiej?
Nie martw się, synu. Podwiozę cię, jeśli masz plany.
Tato?
Mogę wziąć auto w przyszły weekend? Pojadę do Gandíi.
Z kim?
Twoi znajomi też jeszcze nie jeżdżą.
Po co ci auto?
Gdybym ja zadawała tyle pytań…
Zadawałaś, mamo.
A ty nie odpowiadałeś.
Był w twoim wieku, gdy zaczął chodzić z twoją mamą.
- Serio? - Tak, byliśmy bardzo młodzi.
To jego pierwsza dziewczyna.
I ostatnia. Ale obłęd.
Gotowe.
- Widzisz to? - Nie.
Masz to pod samym nosem.
O cholera.
- Jak ja to przegapiłem? - Właśnie.
Miałeś nocną zmianę?
I dzienną. Jestem wyczerpany.
Salva! Z tą dziewczyną?
To coś poważnego?
Nie wiem. Ona mnie wykańcza. Zobacz.
Patrz na to.
Mogłaby być twoją córką.
Mój Boże, jest niesamowita.
Oszalałem na jej punkcie.
Pastwisz się nade mną.
- Od miesięcy nie zamoczyłem. - Znam to.
Ale te czasy minęły.
Nie, nie…
Nie uwierzysz, ale to wszystko ona.
Pewnie spała dziś godzinę.
Z pracy wróciła około ósmej rano
i zadzwoniła do mnie w południe,
żebym wpadł na chwilę.
- Zgadnij, po co. - No jasne.
Na calzone, butelkę wina…
I co jeszcze?
Skumałem.
Żal mi Amparo.
Amparo? A nie mnie?
Wiesz, o co mi chodzi.
Życie jest tylko jedno, stary. Trzeba korzystać.
Cholera, nikt mi tego nie odbierze.
Ty gnojku.
Nie sądziłem, że będę z taką dziewczyną.
Taką, że ludzie patrzą i myślą: „Pewnie jej płaci”.
- Daj spokój. - „Musi tak być”.
Z kim się spotykasz?
Z Samuelem. Idziemy do kina. Pewnie po mnie przyjedzie.
- Dobrze. - świetnie.
Myślisz, że znajomi urządzą ci imprezę?
- Nie sądzę… - Odbiorę.
Dobrze.
Byłoby miło.
Tak, ale to nic wielkiego…
- Kończysz 18 lat. - Tak, ale…
Jak chcesz.
Cześć, jak się masz?
Dobrze. Tęsknię.
Ja też.
Gdybyś był tu ze mną, nie wiem, co bym ci zrobiła.
Naprawdę?
- Bo ja wiem. - Tak?
Powiedz, co byś zrobił swojemu kwiatuszkowi?
Cóż, mam kilka pomysłów.
- Słuchaj… - Tak?
Piętnastego wzięłam nocną zmianę w szpitalu.
Zadbam o to, by szesnastego zostawił auto w garażu.
Tak że…
po wszystkim zmień status na WhatsAppie, żebym wiedziała.
Salva?
Słucham?
Kocham cię do szaleństwa.
Ja ciebie też.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
W zdrowiu, szczęściu, pomyślności
Śpiewaj.
Niechaj żyje nam
Zabieram samochód.
Mogłeś się później umówić.
Wymyśl coś. Już ci się zdarzało.
Czytałeś to, co ci wysłałam? Daj znać.
STATUS: DOSTĘPNY
POWRÓT DO…
MAJE: WIDZIMY SIĘ O 13 U MOJEJ SIOSTRY
JESTEŚMY CORAZ BLIŻEJ. JAK BARDZO TEGO CHCESZ?
NAJBARDZIEJ
Jesteś sama?
Nie mówiłem, że możesz mi zaufać?
Chcesz…?
Napijesz się czegoś?
Maje.
Daj spokój.
Nie płacz, kwiatuszku.
Arturo nie stanowi już problemu. Myśl o tym, dobrze?
- Szybko poszło… - Błagam, nie chcę wiedzieć.
Przepraszam. Chciałem cię tylko uspokoić.
Proszę cię, Maje.
No dobrze.
Przed nami kilka dziwnych dni.
Ale zawsze możesz na mnie liczyć.
Dobrze?
- Proszę cię o to z bólem serca. - O co?
Przez jakiś czas nie powinni nas widywać razem.
Oczywiście. Też o tym myślałem. Tak będzie lepiej.
Nie spotykajmy się i nie dzwońmy do siebie.
- Jasne. - Rozumiesz, prawda?
Właściwie…
Nie, nic.
Co?
O co chodzi?
Nic, tylko…
Salva o wszystkim już pomyślał.
Spójrz.
Co to?
Jeśli będziesz chciała pogadać, dzwoń z tego telefonu.
Jest na kartę.
Czy to konieczne?
- Będą nas obserwować? - Cóż…
Ty masz alibi.
A mnie nie mają jak powiązać z Arturem.
Ale lepiej uważać.
Prawda?
Uratowałeś mi życie, Salva.
Ocaliłeś mnie.
Pamiętaj o tym.
Muszę już iść.
DANIEL: KIEDY ZNÓW „KRĘGLE”?
OBOJE WYGRAMY
NIE WIDZIAŁAŚ JESZCZE MOIM NAJLEPSZYCH PCHNIĘĆ
DZIŚ W NOCY CIPKA
Maje, kochana, słyszałam o twoim mężu.
Przykro mi.
- Dzięki. - Jak sobie radzisz?
- Sama wiesz. - Mów, jeśli mogę pomóc.
Dzwoniłem.
Mieliśmy trzymać się na dystans.
Tak, ale widzę cię i…
- Muszę cię dotknąć. - Proszę cię.
Staram się zamieniać dyżurami, ale i tak.
Kiedy mamy pracować razem, zawsze coś wypada.
Maika doprowadza mnie do szału tym grafikiem.
Jest nie do zniesienia.
Myślałem, że Montse się tym zajmuje.
Raz jedna, raz druga. Mają gdzieś, że jestem przytłoczona.
Jeszcze ci od zasiłku pogrzebowego chcą jakieś dokumenty,
a ja nie wiem, gdzie są.
Nie mam czasu…
ani renty i…
Od tego masz mnie.
We wszystkim ci pomogę.
- Naprawili parkiet? - Skąd.
Zajmę się tym. Mam wprawę.
Będziemy mogli się spotkać.
Policja wciąż prowadzi dochodzenie.
Zaraz.
Czy kolega nie może wpaść ci pomóc?
Dobrze.
Gdzie jesteś? Skończyłem z podłogą.
- Dziękuję, Salva. - Nie ma za co.
Zobaczysz, jak dobrze mi poszło.
Zrobiłem też zakupy. W lodówce prawie nic nie było.
Jeśli chcesz, zostanę…
Wybacz, nic z tego. Znów mnie wrobili w zmianę.
Jesteś jeszcze w mieszkaniu? Mam wielką prośbę.
Co tylko zechcesz.
Potrzebuję danych do renty, a stąd ich nie sprawdzę.
Zalogujesz się do komputera?
Jasne. Czego szukać?
- Maje? - Chwileczkę.
Muszę kończyć, Salva.
Napiszę ci wszystko na WhatsAppie. Dziękuję, kochanie.
DANIEL GARCÍA IGLESIAS MIŁOŚĆ W RZYMIE
JAK TWÓJ WŁOSKI? PRZYDA SIĘ W RZYMIE
PASZPORT ZBĘDNY, WYSTARCZY TWOJE CIAŁKO
MAJE: TAK BĘDZIE LEPIEJ
WIEM, ALE TO NIE UŁATWIA SPRAWY
WIELE MNIE TO KOSZTUJE. PIĘKNIE DZIŚ WYGLĄDAŁAŚ
SYPIĘ SIĘ. BEZ CIEBIE UMIERAM. NIE WIEM, CZY WYTRZYMAM.
Kto to?
Francesc. Ma problem z komputerem.
Halo?
Salva?
Jak się masz? Słucham.
Co miałam ci powiedzieć?
Proszę cię. Źle się czuję.
Powiedz, co się stało, bo myślałam, że wszystko gra.
Nie wiem, o co chodzi,
czy powiedziałam coś nie tak…
Ale…
Chodzi o to…
Po prostu pomyślałem,
że twoja mama ma rację.
Musisz się odciąć od domu.
I w jakimś stopniu powinnaś się odciąć ode mnie,
bo zawsze będę ci o tym przypominał.
Nigdy w życiu!
Mówiłam ci, że nawet o tym nie myślę.
Obiecałam ci, że nie będę tego łączyć.
Teraz mi o tym przypomniałeś, bo…
sama nigdy o tym nie myślę.
- Nigdy. - Poczułem się zdołowany.
Bardzo.
To wszystko jest w twojej głowie.
Nie próbuj zgadywać, co myślę, bo nie trafisz.
- Zadzwoniłem ostatnio na policję. - Co?
Do kumpla.
Chryste, Salva! Nie rób głupstw.
To był znajomy. Nie zrobię nic głupiego.
Zapytałem go,
czy może coś dla mnie sprawdzić.
Zrobił to. Przyjrzał się temu.
Powiedziałaś im o Andrésie?
Oczywiście, że tak.
Jest ktoś jeszcze. Nie wiem, kim jest.
Jakiś Daniel, nie pamiętam nazwiska.
Tak.
O nim też im powiedziałam. To ten od reklamy, pamiętasz?
Podobno z nim wyjeżdżasz.
Do Włoch.
- Tak, z całą grupą. - Jasne.
W każdym razie poczułem się przygnębiony, bo…
Chwila, czy policja mi się przygląda?
Tobie lub jemu. Bo wiedzą.
Szlag.
Wiedzą.
Słuchaj, możemy…?
Boże, Salva, możemy się spotkać?
Nie jesteś ze mną szczęśliwa?
Posłuchaj…
Jak mogę…? To nie tak.
- Dobrze. - To coś zupełnie innego.
Myślałam, że mnie wykluczą, a oni mnie prześwietlają.
Lub tylko jego.
Jeśli powiedziałaś im, że się spotykacie,
to prześwietlają…
- Mam podsłuch? - Nie wiem.
Ale na pewno wiedzą o waszym wspólnym wyjeździe do Włoch.
Nie mówił, gdzie dokładnie.
Akurat wtedy, gdy miałaś być w Noveldzie.
- Mówiłam ci, że z pewnych rzeczy… - Trudno mi z tym.
Rozumiem.
Jeśli chcesz cierpieć, będę ci opowiadać.
Ale ty możesz robić, co chcesz, żyć z rodziną i swoim synem,
a ja…
nie mam zamiaru siedzieć sama i nikogo nie poznawać.
On ma syna.
Właśnie o to chciałem cię zapytać.
Jakie jest moje miejsce w tej historii?
Spotkamy się?
Tak.
W Esquina de Los Pinchos.
- Będę za pół godziny. - Dobrze.
- O jedenastej. - Porozmawiamy spokojnie.
- Do zobaczenia. - Tak.
Na razie.
Gdzie jest Esquina de Los Pinchos?
- W Patraix. - Zdążymy?
Jeśli się pospieszymy.
- No to jazda. - Chłopaki!
- Turri. - Tak?
Jedna rzecz.
O co chodziło z kumplem z policji?
- Na mnie nie patrz. - Ktoś sypie?
Nie obrażaj nas, Eva.
Sprawdź, kto słuchał nagrań.
Tylko my i nikt pary nie puści.
Nie trać czujności.
I sprawdź, z kim rozmawiał ten Salvador.
Jedziemy.
Mów, Turri.
Mamy wykaz połączeń tego Salvy.
Dzwonił do żony, syna i matki.
Nic nietypowego. Ale często pojawia się jeden numer.
Dłuższe połączenia z telefonem na kartę.
Kto w tych czasach takich używa?
Dilerzy, terroryści…
I zabójcy.
Ty to powiedziałaś.
- Brawo. - Szefowo.
Muszę kończyć.
- Co tam? - Widzę Maje.
Tak, ja też.
- Ktoś idzie. - Jak wygląda?
Krępy, w średnim wieku.
Nie ruchałbym.
Dobra, jesteś pewien, że to on?
- Mam wkraczać? - Nie mamy nakazu.
Zrób tylko zdjęcia.
Dobra.
Na piątej stronie.
Nie jest w moim typie.
Ani w typie podejrzanej, ale łączy ich związek.
Zobacz zapis rozmowy.
Tę część.
SALVA: WIEDZĄ MAJE: POSŁUCHAJ…
Naciągane. Trzeba nam czegoś konkretnego.
Potrzebujemy tych telefonów.
Jesteśmy naprawdę blisko.
Zgarnij telefony i przynieś mi coś ładnego na Gwiazdkę.
Podoba ci się?
Jest idealnie.
Z tobą wszystko jest idealne.
Wystarczy nam na wkład własny?
Spokojnie, deweloper ma świetną ofertę.
Trzeba będzie wpłacić 10 000 euro.
Później załatwimy kredyt…
Halo?
Cześć. Chcę tylko powiedzieć, że łazienka naprawiona.
- To Salva. - Ty wszystko potrafisz.
Kapało jak diabli.
Ze mnie też aż kapie.
Nie mów tak, kwiatuszku. Wiesz, że będę napalony.
Niektórzy ciągle się bzykają, a nie są tak dobrzy, jak ty.
Dobre porno.
Mam bujną wyobraźnię.
- Sprytna jest. - No pewnie.
Facet jest w to jakoś zamieszany.
Wydaje się raczej typowym pantoflem.
Tym bardziej. Nigdy tak mu się nie poszczęściło.
Dzwoni Víctor, brat ofiary.
Víctor?
Chyba poczyniliście jakieś postępy w śledztwie?
Mamy się czego chwycić?
Myślę zwłaszcza o rodzicach.
Chodzi o to, że…
Nie chcę nic mówić za wcześnie, ale nie będę kłamać.
Jesteśmy blisko schwytania sprawcy.
Rozumiem.
- Ale proszę o dyskrecję. - Oczywiście.
Tylko rodzina może wiedzieć.
To bardzo ważne, rozumiemy się?
Naturalnie, obiecuję.
Świetnie.
Nie pisnę słowa. I jesteśmy do dyspozycji.
Życzę dużo siły, Víctorze.
Dziękuję, to wiele dla mnie znaczy.
Ja też dziękuję. Do widzenia.
- Myślisz, że jej powie? - O to mi chodziło.
Może przestraszona wdowa przestanie udawać świętoszkę.
- Cześć. - Napijesz się czegoś?
- Wody? - Nie, dziękuję.
- O co chodzi? - Jak się macie?
Ja wciąż pracuję na dwa etaty,
ale sama ledwo wiążę koniec z końcem.
Musimy się zastanowić nad podziałem mieszkania, które kupiliśmy.
Naszego syna zabito cztery miesiące temu. Nawet go nie opłakiwałaś.
Tato.
Był też moim mężem, pamiętasz?
Nie można sprzedać mieszkania do zamknięcia sprawy.
To może trwać w nieskończoność. Policja błądzi po omacku.
Niezupełnie.
Inspektorka mówi, że ma sprawcę.
Naprawdę?
Dlaczego mi nie powiedziała?
Jakie to ma znaczenie?
To dość dziwne.
Jestem wdową po nim i bardzo to przeżywam…
Ważne, by drań, który zabił mi brata, poniósł karę.
Cholera, Salva.
Cześć, nie mogę teraz rozmawiać.
Marío Jesús, dokąd idziesz? Nie zostaniesz na obiad?
Będzie pieczony królik.
Chodź.
Arturo…
To, co go spotkało…
Kolega ze szpitala mu to zrobił.
Ma obsesję na moim punkcie.
Ale o niczym nie wiedziałam, mamo.
Przysięgam.
Tak bardzo się boję.
Dlaczego?
- O siebie? - Nie.
On by nigdy…
Nie wiem, może… Nie wiem, co robić, mamo.
Słonko.
Stało się.
Nic nie przywróci nam Artura.
I to nie nam cokolwiek osądzać.
Rozumiesz?
Pan wszystko widzi i słyszy.
Tak będzie na sądzie ostatecznym
i w królestwie niebieskim.
Salva? Halo?
Cześć. Wróciłaś już?
Słuchaj, rozmawiałam z bratem Artura.
- W sprawie spadku. - Tak?
Powiedział, że to koniec dochodzenia.
Wiedzą, kto to zrobił.
Wyobraź sobie, jak waliło mi serce. Nie mogłam w to uwierzyć.
„Naprawdę?”, zapytałam, a on na to: „Tak, to koniec”.
I bardzo dobrze, bo dostaniesz pieniądze z polisy.
Ale Salva, przeraziło mnie to.
Niepotrzebnie się o mnie martwisz.
Może podejrzewają jakiegoś recydywistę
i zbierają informacje, by go oskarżyć.
Też tak myślałam.
Musieliby mi się przyglądać, a tego nie robią.
Skąd wiesz?
Najpierw musieliby mnie aresztować,
sprawdzić, czy byłem notowany,
czy mam alibi…
Musieliby to sprawdzić.
Czyli mogę odetchnąć?
Tak. Nie przejmuj się.
Nie ma powodu.
Ufam ci.
W tej chwili najważniejsze, byś miała w życiu…
stabilizację.
Z tego, co mi mówiłaś,
Daniel może ci ją zapewnić.
Wiesz?
Jesteś tam?
Tak, jasne.
Świetnie.
Nie myśl o tym dłużej.
Spędź z nim udanego sylwestra.
Po prostu…
Trudno mi to ubrać w słowa.
Wiem.
Po prostu cię kocham.
Bez przerwy o tobie myślę,
nawet gdy nie myślę o niczym konkretnym.
Wiem.
Porozmawiamy w przyszłym tygodniu, jeśli się uda, dobrze?
Drugiego rano?
Dobrze. Musisz jechać do Terezjanek?
Tak.
Zjedzmy tam coś.
Dobrze, spotkajmy się na parkingu o 10.30.
Świetnie.
Porozmawiamy spokojnie i złożymy sobie życzenia noworoczne.
Oczywiście.
O dziwo jakoś rozwiązujemy sprawy.
Mimo trudnych warunków.
Kładziemy je na wierzch
i można nagrywać.
Te beznadziejne serwetki, którymi nie da się nic wytrzeć,
jednak się przydadzą.
Jak się masz?
No wiesz…
Nie martw się. Nic się nie stanie.
Nie mów tak. Przerażasz mnie.
Dziękuję.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Wzajemnie.
Mam pytanie.
O klucz.
Gdzie on jest?
Wszyscy zamykają drzwi.
Same się zamykają.
Co chcesz powiedzieć?
Tysiąc euro!
Posłuchaj…
Chcę tylko powiedzieć, że…
Ty o niczym nie wiesz.
Nic się nie stanie, ale gdyby jednak…
Ty go wziąłeś.
Po prostu zniknął.
Nie mówiłam tak.
Nie szkodzi. I tak nic ci się nie stanie.
W porządku.
A ty?
Wyplączesz się z tego?
To znaczy…
Potrafiłbyś?
Tak.
Nie taki był plan.
Wiem.
Nagranie nie jest zbyt wyraźne, ale wszystko słychać.
Mamy dość dowodów, by aresztować Marię Jesús i Salvadora.
Rano będziemy czekać pod ich domami,
a gdy wyjdą do pracy…
Łapcie rzecznika. Udokumentujmy to.
Z całym szacunkiem,
wolałabym nie nakręcać prasowej nagonki.
Mówię o naszych,
o kolegach z policji, a nie o tabloidach.
Mimo wszystko.
To niepotrzebne. Ludzie wariują na widok kamer.
Jeśli nie chce pani kłopotów,
proszę załatwić zdjęcia skutych kochanków.
Stoi motocykl, ale nie auto.
- Nie widzieli cię w kawiarni? - Na pewno nie.
Dobra, ty prowadzisz. Jedziemy.
Turri, sprawdź, skąd logował się telefon Salvy.
Jego matka jest na OIOM-ie.
- Działamy sprawnie i dyskretnie. - Tak jest.
To on nabroił, nie ona.
Biedna. Ciekawe, kto się nią zajmie.
Może ktoś z jednostki dał mu cynk?
Niemożliwe.
- Musi tam być. - Jestem przy schodach.
Tu go nie ma.
- Niemożliwe. - Chcesz poszukać?
Mówię ci, że go tu nie ma.
- Jak to? - Sprawdź jeszcze telefon Salvy.
Wszystkie połączenia z ostatniej doby.
Wiem, co kombinujesz, ale sprawdziliśmy wszystko.
Zidentyfikowaliśmy każdy numer. Sygnał pochodzi ze szpitala.
On jest w budynku.
Kawy?
Pewnie.
Poproszę cortado i mrożoną.
- Salvador Rodrigo? - Tak.
- Eva Torres, policja. - No tak.
Proszę z nami.
Salvadorze Rodrigo, jest pan aresztowany.
- Ma pan prawo zachować… - Znam swoje prawa.
A jednak ponudzę. Masz prawo zachować milczenie.
Cokolwiek powiesz, może być wykorzystane w sądzie.
Masz prawo do adwokata.
Jeśli cię nie stać, zostanie przydzielony z urzędu.
Zjedz w biurze i powiedz, czy smakowało.
Na pewno.
Mojej mamie zawsze wychodzi. Ja się staram.
Taka kobieta to skarb.
- Sushi? - Chętnie.
- Zamówię po pracy. - Zrób to, proszę.
- Będę zajęta. - Spokojnie.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Dzień dobry, Marío Jesús.
O co chodzi, Evo?
Pojedziesz z nami.
- Proszę cię. - Co jest?
Proszę się odsunąć.
- Niech go ktoś wtajemniczy. - W co?
- Będzie zeznawał. - Masz prawo zachować milczenie.
Cokolwiek powiesz, może być wykorzystane w sądzie.
Masz prawo do adwokata. Jeśli cię nie stać…
Chcę rozmawiać z moim adwokatem.
Przykro mi, ale zażądaliśmy zakazu kontaktów.
Eva, tak? Posłuchaj.
Nic na mnie nie masz.
- Nim zmusisz mnie do zeznań siłą… - Udam, że nie słyszałam.
Usiądź prosto.
Siadaj prosto.
Evo, to jakaś pomyłka.
Powiadomiliście rodzinę? Kiedy mama się o tym dowie…
Nie można robić takich rzeczy ludziom z Noveldy.
- Zabójca Artura na wolności… - Posłuchaj.
Mogłaś zgrywać wdowę w żałobie przed kochankami,
ale przy mnie nie udawaj.
Masz szansę powiedzieć prawdę. Ja bym z niej skorzystała.
Przejdźmy do rzeczy.
Czy zmówiłeś się z Maríą Jesús Moreno, by zabić Artura Ferrera?
Odpowiem tylko przed sędzią.
Nie.
Popełniasz poważny błąd, Evo.
Nie do wiary.
Też tak pomyślałam, gdy założyłam ci podsłuch na telefon.
Nie do wiary.
Daniel, Andrés, Salva… Niewiarygodne.
Salvador, za kilka godzin wszędzie będą o was mówić.
Koniec prywatnego życia.
Możesz opowiedzieć swoją wersję lub pozwolić, by uwierzono Maje.
Maje o niczym nie wiedziała. To był mój pomysł.
Skąd miałeś klucze do garażu?
Miałem je od dawna.
Dała mi je, żebym mógł tam parkować.
Dałaś mu klucze do garażu?
Tak, ale…
Bałam się odmówić.
Chryste. Boisz się Salvy, Artura, reszty, ale owinęłaś ich sobie wokół palca.
Salva to bardzo niebezpieczny człowiek.
Jest we mnie zakochany,
od lat, odkąd zaczęłam pracę w szpitalu.
- Ale ja tak o nim nie myślę. - Jasne.
Nie myślisz tak o nim?
Jak to szło? Czekaj.
A, tak.
Nie tłuczesz lustra.
Pozwoliłam mu…
No wiesz…
robić mi dobrze.
Ale brzydzę się go.
Jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Ja nie zostawiam przyjaciołom listów miłosnych i karnetów na pocałunki.
„Bardzo cię kocham. Nie mogę przestać o tobie myśleć”.
Nie macie prawa tego czytać.
Uwierz mi, że mamy.
„Tak bardzo chcę, żebyś była szczęśliwa, że zrobiłbym dla ciebie wszystko.
Twój głuptas Salva”.
Chryste Panie.
Słuchaj, Maje.
Dam ci ostatnią szansę.
Czy Salva zabił Arturo, choć o to nie prosiłaś?
- Tak. - Na pewno?
Tak.
Może ich udało ci się oszukać, ale nie mnie, skarbie.
O nie.
Nie wiem, co ukrywasz, ale…
Mądrze byłoby powiedzieć mi prawdę.
To był mój pomysł. Chciałem ją chronić przed tym gnojkiem.
Arturo nie znęcał się nad Maje.
Zmyśliła to, żeby cię zmanipulować i przekonać do zabójstwa.
- Nie wiecie tego. - Wiemy.
Oczywiście, że tak. Uwierz mi.
Arturo nigdy nie maltretował Maje.
To wszystko?
Popełniasz największy błąd w swoim życiu.
Aż mi przykro.
Ale nie z twojego powodu.
Kryzys wieku średniego mogłeś zaleczyć sportowym autem,
przekłutym uchem… Prawda?
Ale ty poszedłeś za impulsem.
Naprawdę…
żal mi twojej żony,
a jeszcze bardziej syna. To chyba dobre dziecko.
PAMIĘCI PODINSPEKTORA BLASA GÁMEZA ORTIZA
Z WYDZIAŁU ZABÓJSTW W WALENCJI,
ZAMORDOWANEGO NA SŁUŻBIE 12 WRZEŚNIA 2017 ROKU.
EVA ODESZŁA Z WYDZIAŁU ZABÓJSTW I WRÓCIŁA DO SŁUŻBY PATROLOWEJ.
ŻADEN WYDZIAŁ NIE OSIĄGNĄŁ
POZIOMU WYKRYWALNOŚCI PRZESTĘPSTW WYDZIAŁU ZABÓJSTW W WALENCJI.
Nazwisko?
Salvador Rodrigo Lapiedra.
W ARESZCIE MAJE NAWIĄZAŁA RELACJE Z INNYMI OSADZONYMI.
Nazwisko?
SALVA DOWIEDZIAŁ SIĘ…
María Jesús Moreno Cantó.
…I POSTANOWIŁ ZMIENIĆ ZEZNANIA PRZED PROCESEM.
W poprzednim oświadczeniu powiedziałem, że to byłem tylko ja,
ale zrobiliśmy to oboje.
Poprosiła pana, by go pan zabił?
Tak.
Wiek?
48 lat.
Wiek?
27 lat.
Stan cywilny?
Żonaty.
Stan cywilny?
Wdowa.
FILM OPARTY NA FAKTACH.
NIEKTÓRE POSTACI, SCENY I WĄTKI ZMIENIONO.
Napisy: Agata Jakubiec