Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
M2 FILMS PRZEDSTAWIA
FILM JOACHIMA TRIERA
W ROLACH GŁÓWNYCH
W szóstej klasie Nora miała napisać esej z perspektywy obiektu.
Od razu wiedziała, że tym obiektem będzie jej dom.
Opisała drżenie jego trzewi, gdy wraz z siostrą
zbiegały po schodach na podwórko,
a potem na skróty przez dziurę w płocie prosto na drogę,
skąd dom nie mógł ich już dostrzec.
Zastanawiała się, czy wolał być pusty i lekki,
czy pełny i ciężki.
Czy podłoga lubiła stąpanie stóp.
Czy ściany miały łaskotki.
Czy dom czuł ból.
Nora była zdania, że dom wolał był pełny niż pusty.
Dawniej mieszkali w nim inni ludzie
wraz ze swymi zwierzętami.
Jej pradziadek zmarł w tej samej sypialni, w której urodziła się jej babka,
a gdzie teraz spali jej rodzice.
Ojciec mówił, że dom jest krzywy przez wadę konstrukcyjną
odkrytą tuż po ukończeniu budowy.
Nora napisała w eseju, że dom zapadał się w sobie
w bardzo wolnym tempie, a cały ten czas, gdy tam mieszkali,
był tylko chwilą zawieszoną w powietrzu.
Ponownie czytając esej, zauważyła, że zamiast użyć słowa „kłótnia”,
opisała powodowany przez rodziców hałas.
Jednak tym, czego dom nie lubił bardziej, była cisza.
Gdy ojciec odszedł na dobre, dom nabrał lekkości.
Ucichł hałas kłótni rodziców.
Ale dom tęsknił za innymi dźwiękami.
Nora dostała za ten esej szóstkę. Ojcu również bardzo się spodobał.
Trafiła na niego ponownie, szukając tekstu do przesłuchań do akademii teatralnej,
ale jego treść ją rozczarowała.
Wybrała monolog Niny z „Mewy” Czechowa.
WARTOŚĆ SENTYMENTALNA
Noro?
- Noro? Otwórz drzwi. - Nie mogę.
- Noro, otwórz drzwi! - Chwileczkę.
Otwórz drzwi.
Żyjesz?
Powtarzam tekst.
Znasz go na pamięć.
- Przerabialiśmy już to. - Tym razem to co innego.
Nie dam rady wyjść na scenę.
Weź głęboki oddech.
Spójrz na mnie. Oddychaj.
Oddychaj.
- Nie mogę, duszę się. - Tym zajmie się garderobiana.
Chodź.
- Muszę napić się wody. - Napijesz się na dole.
- Mamy już pięć minut opóźnienia. - Będzie dobrze.
Musi tylko wyjść na scenę.
Źle leży.
Nie, jest okej.
Słuchaj… Pomożesz mi?
- Za kulisami. - Teraz?
Stresuję się.
Potrzebuję…
Nie wiem czego.
- Nie ma czasu. Przestań. - Mamy czas.
- To tylko… - Uderz mnie w twarz.
- Uderz mnie. - Nie!
Inaczej nie wyjdę na scenę.
- Lepiej? Cholera. - Tak, dzięki.
- Nie! - Duszę się!
Nie!
Pomocy!
- Uważaj! - Czekajcie.
Yngvar? Dwadzieścia sekund.
Gotowa?
Gotowi?
Tak.
Słuchaj!
Mówiłeś, że mnie uratujesz,
a zaprowadziłeś mnie nad przepaść.
Wpuściłam twe dzieci do mojego domu,
a ty świadczysz przeciwko mnie!
Trzeba było zamówić catering. Byłoby mniej stresu.
Nie przejmuj się mną.
- Mogę jeszcze ciasta? - Jasne.
Mówiłem mu, że ma przystopować. Zjadł już cztery kawałki.
- Proszę. - Najpierw zjedz coś innego.
Piękna przemowa.
Dziękuję. Mówiłam w imieniu nas obu.
Mama była z ciebie taka dumna. Ciągle cię chwaliła.
Sissel…
Często zaciągała mnie do teatru na twoje występy.
W tym pokoju babcia przyjmowała pacjentów.
Rozmawiała z nimi, próbując im w ten sposób pomóc.
Powierzali jej swoje tajemnice.
Gdy byłam mała, podsłuchiwałam ich przez kominek.
- Wolno ci było? - O niczym nie wiedzieli.
Już dawno tego nie robiłam.
Nie wiadomo, jak zareagować, składać kondolencje czy gratulacje.
Rozmawialiśmy ze sobą od czasu do czasu.
- Coś się stało? - Nie, nic.
Przyjechał tata.
- Wiedziałaś, że będzie? - Nie.
Ale zawiadomiłam go o pogrzebie.
Cześć, tato.
Tu jesteście! Wybaczcie.
Cześć.
Cześć, dziewczyny.
- Witałeś się z Erikiem? - Jeszcze nie.
- Nie było cię w kościele. - To nie dla mnie. Skąd ta decyzja?
- Zrobiła się religijna na starość? - Uznałyśmy, że tak będzie uroczyściej.
To takie… smutne.
Była wspaniałą matką. Piękną i…
- Piękną? - Jak wy obie.
Piekielnie inteligentną.
Zawsze miała rację.
- Przywitaj się z dziadkiem. - Cześć!
Dzień dobry.
- Cześć. - Kopę lat.
- To Even. - Przecież się znamy.
I to od dawna.
Aleś ty urósł!
- Jesteś najwyższy w klasie? - Nie.
Nie? Jesteś klasowym potworem?
Nie?
Trzymaj.
Myślałem o tobie.
- Co to? - Moje graty.
Wszystko w porządku?
Czemu pytasz?
- Musimy się spotkać, póki tu jestem. - Okej.
Muszę ci o czymś powiedzieć.
- Nie możesz teraz? - Nie, nie tutaj.
Czas najwyższy poważnie porozmawiać. Nie sądzisz?
Fredrik podjedzie po nie toyotą.
Wybacz.
Zostaw.
Mam tylko nadzieję, że…
nie obudził się w nim nagle instynkt ojcowski.
Nie chcę, by mnie pocieszał.
Przynajmniej się stara.
Może jemu też jest trudno.
Zapytaj go o plany wobec domu.
To znaczy?
Mama została w nim po rozwodzie,
ale formalnie dom jest jego.
Szkoda. Liczyliśmy na jakiś spadek.
Sama go zapytaj.
Nie lubisz się z nim konfrontować.
- Czyżby? - No.
- Nieprawda. - Owszem.
Świetnie wyglądasz. Co dla ciebie?
Kawę.
- To wszystko? - Tak.
- Kawę dla tej pięknej pani. - Poproszę.
- A dla pana? Smakowało panu? - Pani uroda wszystkiemu dodaje smaku.
Myśli, że jesteśmy parą.
Sporo o tobie myślałem. Martwiłem się.
Co u ciebie?
Dobrze, mam ręce pełne roboty.
Może słyszałaś o retrospektywie moich filmów we Francji.
- Gdzie miałabym o tym słyszeć? - Pracuję też nad nowym filmem.
Widzę, że nie zwalniasz tempa.
To może być mój najlepszy scenariusz. Michael też tak uważa.
- Michael wciąż produkuje? - Jest dobrej myśli.
Wszędzie teraz wyświetlają mój dokument.
O czym chciałeś porozmawiać?
A, tak.
To film o…
młodej kobiecie, matce, która…
Chcę, byś zagrała główną rolę.
Napisałem ją dla ciebie.
Tylko ty możesz ją zagrać.
Dziękuję.
Ale nigdy nie widziałeś, jak gram.
Jak to? Widziałem cię choćby w „Medei”.
- Wyszedłeś podczas antraktu. - Nie lubię teatru.
Scenografia była okropna, ale ty byłaś świetna.
W minutę poznam, czy ktoś umie grać.
Zawodowo na takiej roli tylko zyskasz.
Zasługujesz na coś więcej niż granie
w pachnących naftaliną klasykach.
To główna rola w filmie.
Przyciągnęłabym też sponsorów. Mój serial miał dużą oglądalność.
Tak, o tym też myślałem.
Rozmawiałem z Michaelem, kasa nie będzie problemem.
Kręcilibyśmy u nas w domu.
- W naszym domu? - Tak.
Idealnie się nadaje.
Nie przyjmę tej roli.
- Możesz zrobić sobie przerwę od serialu. - Już dawno się skończył.
Stać cię na więcej.
- Oglądałeś go? - Oczywiście.
I co sądzisz?
To bez znaczenia.
Jestem ciekawa twojej opinii.
Jest słaby wizualnie,
nie widzimy twojej twarzy ani oczu.
Ale co ja tam wiem. Ludziom się podobało.
Nie pytam o opinię innych, tylko ciebie.
Problemem nie byłaś ty.
Ta rola
byłaby dla ciebie przełomem.
Nie zagram w twoim filmie.
- Nie umiemy nawet ze sobą rozmawiać. Przeczytasz scenariusz i się zdzwonimy.
- Nie dzwoń do mnie. Jesteś ciągle pijany. - Martwię się o ciebie.
Nie masz prawa się o mnie martwić.
- Chociaż go przeczytaj! - Dlaczego?
Nic z tego nie będzie.
Siedź spokojnie.
Nie wierć się.
Siedziałem niedaleko pana podczas pokazu, czasem spoglądając
w pana kierunku. Widziałem, że był pan wyraźnie poruszony.
Tak.
Przepraszam, ale…
Ostatni raz widziałem ten film 20 lat temu.
Pamiętam wyraźnie, ze szczegółami, jak go kręciliśmy…
Czas spędzony na planie, ekipę.
Wszyscy się przyjaźnimy.
Jesteśmy jak rodzina.
W przypadku tego filmu wręcz dosłownie.
A, ma pan na myśli moją córkę Agnes?
Tak, grała rolę Anny.
Ostatnie pytanie.
Pewnie wszyscy chcą wiedzieć. Pana ostatnim filmem fabularnym
była „Idylla”. To było 15 lat temu.
Czy zobaczymy jeszcze jakiś film Gustava Borga?
Taką mam nadzieję.
Ja również. Dziękuję, panie Borg.
Gustavie!
Wybacz. Rachel Kemp… Spodobał jej się twój film.
Zaprasza cię na kolację w Excelsiorze.
Co ty na to?
Oczywiście na koszt organizatora festiwalu.
Pan Borg ma dołączyć do stolika pani Rachel Kemp.
- To prywatna kolacja. - Gustav Borg!
- Dziękuję, że przyszedłeś. - Doniosę krzesło.
- Proszę. - Dziękuję.
Byłam pod ogromnym wrażeniem twojego filmu.
- To arcydzieło. - Piękny film.
- Dziękuję. - Jest wyjątkowy.
- A jak twój pokaz? - W porządku.
Jesteś zbyt skromna. Widzowie byli zachwyceni i nią, i filmem.
Jesienią będzie w kinach.
Jak to działa?
Chciałabym mieć taki talent jak ty.
Ten film głęboko mnie poruszył.
Nigdy nie doświadczyłam czegoś takiego.
To było naprawdę…
Naprawdę…
wzruszające.
Dziękuję.
Myślę, czy nie zrobić sobie przerwy od grania.
Mam dużo ciekawych propozycji.
To dobre role, ale…
- W ogóle ich nie czuję. - Zawsze możesz odmówić.
Sam wpadłby w szał, gdybym to zrobiła.
I słusznie.
Niech spierdala.
To twoje życie.
A ty?
Pracujesz nad czymś?
Miałem pewien pomysł, ale…
Nie zdobyłeś funduszy?
Coś w tym stylu.
Odwiezie cię do hotelu.
Dziękuję.
- Miło było cię poznać. - Również.
Rachel!
Proszę pana!
Mam twój telefon!
- Miałeś już wychodzić. - Wyrzucasz mnie?
Nie, ale robi się…
zbyt przytulnie.
- Masz coś przeciwko? - Pewnie, że nie.
Czemu boisz się bliskości?
- Widać, że to dla ciebie trudne. - To prawda.
Cieszę się, że masz już żonę, bo nie muszę mierzyć się z tym,
jak bardzo jestem walnięta.
Jak można tak o sobie mówić? A jak bardzo jesteś walnięta?
W procentach?
Osiemdziesiąt.
- Osiemdziesiąt. - Czyli w 20%…
Teraz widzisz te 20%.
Rozmawiałaś z kierowniczką teatru?
Uważa, że powinnam
pójść na terapię.
Tak.
- Czemu nie? - Jak możesz?
To jakiś rodzaj fobii. Terapia mogłaby ci pomóc.
Bez przesady, ja tylko…
- Musiałem cię uderzyć. - No tak.
Wybacz. Trochę przesadziłam, ale…
- Mogłaś mnie zgłosić HR-om. - Przestań.
Za dużo już o sobie wiem.
- Nie potrzebuję terapii. - Nie?
- Czemu? - Moja mama…
- Moja mama była terapeutką. - Nie do niej byś chodziła.
- Ostatni buziak. - Dobrze, ale…
Dość już tego!
Do jutra.
Gdy wychodzisz na scenę, robisz to wbrew sobie.
Całe ciało krzyczy, gdy wychodzisz na spotkanie z publicznością.
- Nie masz gdzie się schować. - Czujesz wtedy tylko strach?
Nie, ja to uwielbiam.
A potem…
Ta frustracja, gniew, poczucie niesprawiedliwości,
ciężar odpowiedzialności…
Mówi, że to on unika konfrontacji, ale to cecha, której nienawidzi u siebie.
Tym, co lubię najbardziej, jest prawdopodobnie…
budowanie postaci, zanurzenie się w czyjejś perspektywie lub…
emocjach odczuwanych przez kogoś innego.
Może w ten sposób nawiązuję kontakt z własnymi emocjami.
Wolisz nie być sobą?
Tak to brzmi. Co by powiedziała na to mama?
Oszukujesz. Musisz stanąć dalej.
Ale nie aż tak daleko.
Tutaj.
Masz chłopaka?
Nie.
A chciałabyś mieć?
Pewnie.
Ale to nie takie proste.
Ja cię kocham.
Ja ciebie też.
Gdy dorosnę, ożenię się z tobą.
Miło z twojej strony,
- ale to niemożliwe. - Wiem.
- Zasnęłaś? - Nie.
Słodziak z niego.
Można powiedzieć, że mi się oświadczył.
- Gratulacje. - To nie zdarza się co dzień.
Gdy wrócił dzisiaj z placu zabaw,
spojrzał na mnie i powiedział: „Widzę cię”.
Skąd to wziął?
- Ty tak mówiłaś? - Może usłyszał to w szkole.
W szkole? Niemożliwe.
W porządku?
Wybaczcie.
- Co jest? - Nic.
Będę się już zbierać.
Zaczekaj.
- Nic mi nie jest. - Na pewno?
- Na pewno nic się nie stało? - Na pewno.
- W porządku? - Tak.
- Myślisz, że znowu jej się pogorszyło? - Nie sądzę.
Dokucza jej samotność.
- Smuci cię to? - Trochę.
Cześć.
Dziwne uczucie.
Gdy mama zachorowała, zastanawiałam się,
czy tu nie zamieszkać z Evenem i Erikiem.
- Chcecie tu mieszkać? - Nie.
Nie stać nas, żeby was spłacić.
Wszystko już przejrzałam. To stare dokumenty.
Dzięki, że się tym wszystkim zajęłaś.
Kawał roboty.
- Zatrzymaj, co chcesz, a resztę wyrzuć. - Tu jest dużo ładnych rzeczy
i takich o wartości sentymentalnej. Rozejrzyj się.
Chcę zatrzymać ten wazon.
Ładny.
- Dlatego, że mi się podoba? - Nie, może być twój.
Myślałam, że razem przejrzymy wszystko.
Dobra, jest mój.
Boże.
NIE ZAPOMNIJ WYŁĄCZYĆ KUCHENKI!
- Jak długo zamierza zostać? - Nie mówił.
Ale zajmie się sprzedażą domu?
Nie wiem.
Będzie koło 14. Możesz sama go zapytać.
- Wolałabym nie. - Nie możesz udawać, że go nie ma.
Mogę spróbować.
Nie chce sprzedawać domu, tylko…
Chodzi o jego nowy projekt.
Projekt?
Ciekawa sprawa. Kręci nowy film.
Jaki projekt?
- Ten, o którym ci mówił. - Ten, który napisał dla mnie?
A w którym nie chciałaś grać.
- Zdobył na niego środki? - Na to wygląda.
Nie mówił o nim zbyt wiele, ale pytał, czy tu będziesz.
Okej.
- To on? - Tak.
Cholera, to Rachel Kemp.
- Cholera! - Czekaj!
Nic się tu nie zmieniło.
Miło was znowu widzieć.
Niedaleko jest kawiarnia. Rachel da wam znać, gdy skończymy.
A Nora?
Musiała już iść.
- To moja córka Agnes. - Cześć. Rachel.
Miło mi.
- Też pracujesz w branży? - Pomaga mi w zbieraniu materiałów.
Jestem historykiem. Pracuję na uczelni.
Wybacz, plącze mi się język.
Poznajesz ją?
- Grała Annę w tamtym filmie. - To było dawno temu.
No przecież!
To ty! Teraz to widzę.
- Zrobimy sobie selfie? - Pewnie.
Ale się jaram.
Dziękuję.
Rozmawia z synem w kuchni.
To ostatnia scena. Przygotowuje mu coś do jedzenia.
To dla niej ważne. Taki ostatni gest matczynej troski.
Żegnają się, a on wychodzi.
Gdy drzwi się zamykają, zachodzi w niej przemiana.
Jak gdyby się momentalnie rozluźniła.
Chłopiec ma spotkać się z ojcem, więc jej się nie spieszy.
- Tu mamy taką linkę… Jak wy to nazywacie? - Sznur do bielizny.
- Tak, właśnie.
Przechodzi do tego pokoju i zaczyna przygotowania.
Nagle…
otwierają się drzwi werandy. Chodź.
To jej syn. Zapomniał flagi norweskiej.
No tak, święto 17 maja. Dzień Niepodległości.
Nakręcimy to w jednym ujęciu.
Całą scenę?
Tak, na jednym ujęciu. Żadnych cięć.
Całkowita synchronizacja miejsca i czasu.
Zatem…
Chłopiec stoi w drzwiach, patrzy na matkę.
Czuje, że coś jest nie tak.
Bierze swoją flagę i wybiega z domu.
Ona wchodzi tutaj. Upewnia się, że wyszedł.
Słyszymy odgłos zamykanej furtki. Kamera skupia się na niej.
To bardzo ważne.
Jej twarz w tym momencie.
O czym myśli?
Właśnie.
Wraca do pokoju.
- Robi to tutaj? - Tak.
Wytrzymałby jej ciężar?
Wytrzymał ciężar mojej matki.
Twojej matki?
- Ale chyba nie tutaj? - Owszem.
- To było dawno temu. - Nie!
Stanęła na tym stołku.
Naprawdę?
Musiała z czegoś zeskoczyć.
Ale tego nie zobaczymy.
Scena kończy się, gdy zamyka za sobą drzwi.
Słyszymy tylko ten dźwięk.
Kamera oddala się.
Mogę zapytać, dlaczego się stąd nie wyprowadziliście?
Ależ wyprowadziliśmy się.
Do Szwecji, skąd pochodził mój ojciec.
Z chęcią dowiem się o niej więcej.
To nie jest film o mojej matce.
Ale pozwolą mi w nim zagrać?
- Tak, wiem. - Jestem dobrej myśli.
Jest zmotywowana. Powiedziałem jej, że tego stołka
użyła moja mama, żeby się powiesić.
Tego z Ikei?
„Czy to ja?”.
Co myślę, co czuję, czy śpię, czy nie…
Nie rozumiem, jak to…
- może być częścią mnie. - Przerabiałyśmy to już.
- Nie poznajesz w tym siebie? - Nie.
Dawniej gabinet pełnił funkcję biblioteki.
Często stał pusty. Karin, najstarsza z córek,
słuchała w nim z koleżankami muzyki.
Gdy wybuchła wojna, Karin dołączyła do ruchu oporu.
Pewnego jesiennego wieczoru 1943 roku przyszła po nią policja państwowa.
Trafiła na dwa lata do więzienia. Nigdy potem nie poruszała tego tematu.
Proszę. Słuchaj.
Po wojnie Karin wyszła za mąż i zamieszkała w rodzinnym domu.
Gustav przyszedł na świat w 1951 roku.
Wiele lat później, gdy został reżyserem, lubił mawiać,
że nie ma nic piękniejszego od cieni.
Wyobrażał sobie swój dom z dzieciństwa.
Młodsza siostra Karin, Edith, zamieszkała w domu ze swoją przyjaciółką Lillian.
Edith była szczęśliwie bezdzietna, ale latem chętnie odwiedzał je Gustav.
Gdy sąsiedzi narzekali na hałas, Edith podgłaśniała muzykę. Była pewna,
że to któryś z sąsiadów doniósł na jej siostrę.
Po śmierci Edith Gustav był jej jedynym spadkobiercą.
W 1986 roku wprowadził się z powrotem do domu pełnego wspomnień.
Istnieją dwie wersje historii o tym, jak Gustav poznał Sissel.
Ona twierdziła, że zgłosił się do niej z powodu bezsenności.
Było dla niej oczywiste, że przeprowadzka była dla niego
trudnym doświadczeniem.
Wersja Gustava była podkoloryzowana.
Jej uroda zwalała z nóg.
Dowiedziałem się, że jest terapeutką, więc zmyśliłem jakieś problemy.
Pół roku później Sissel zaszła w ciążę.
Pobrali się w grudniu 1987 roku, trzy tygodnie przed narodzinami Nory.
Niedługo potem przyszła na świat jej siostra Agnes.
- Życie z nami ci ciąży? - Tak nie powiedziałem!
Czemu znowu wyciągasz jakieś stare brudy?
Po rozwodzie Gustav wrócił do Szwecji.
Dom nabrał lekkości.
Rozmawiałeś z Peterem?
Ma już swoje lata.
- Nie kręcił od dziesięciu lat. - Ja też nie.
- Ale on przeszedł już na emeryturę. - Dla mnie się zgodzi.
- Nie chcę nikogo innego. - Dobrze, ale…
- Sam z nim porozmawiaj. - Tak zrobię.
No, no.
Nie jest starszy od ciebie.
- Jak ci się podoba w Norwegii? - Bardzo.
To piękny kraj.
Norwegowie są
przesympatyczni i gościnni.
To produkcja Netfliksa, tak? Film będzie pokazywany w kinach?
A niby gdzie?
Negocjacje jeszcze trwają, ale taki jest plan.
Kolejne pytanie do Rachel Kemp.
Chciałem zapytać o przyjęcie twojego ostatniego filmu „Wybór Cathy”.
Musiałaś być rozczarowana.
Jestem dumna z tego filmu.
Ale to nie o tym filmie mieliśmy dzisiaj rozmawiać.
Nie wahałaś się, przyjmując rolę
w ambitnym dramacie?
Pracuję… Przyjęłam tę rolę, ponieważ…
Co to za durne pytania?
To najlepsza aktorka tego pokolenia. Mamy szczęście, że się zgodziła.
Trochę wdzięczności!
Wynocha!
- Wynocha! - Okej. Dziękuję.
Co za idiota!
Treść pytań trzeba uzgadniać wcześniej.
- Tak się nie robi. - TikTokowy troll.
Tylko nie ASMR. Wszyscy pośniemy.
- On mnie tego nauczył. - Też z nim to robiłem.
Oszczędzę wam wielkiej przemowy,
ale wiedzcie, że jestem wam ogromnie wdzięczna.
Z każdym z was pracuje mi się naprawdę dobrze.
- Przed nami jeszcze sporo pracy. - Tak, rozmawiałyśmy o tym.
Mamy za sobą wiele rozmów.
Do premiery wszystko ogarniemy.
Jakob, wiem, że prywatnie przechodzisz przez trudny okres.
Dziękuję za twoją pracę. W razie czego po prostu daj mi znać.
Dziękuję. Tak zrobię.
Będzie ekstra.
- Też tak myślę. - Na zdrowie!
Nie mówiłeś, że się rozwodzisz.
Byliśmy zajęci próbami i całą resztą.
- Trudno było znaleźć odpowiedni moment. - Jasne, rozumiem.
Ale to chyba…
- nie przez nas, co? - Nie.
Możesz na mnie liczyć,
gdybyś potrzebował porozmawiać.
- Nikt inny się nie kąpie? - Wskakuj!
Raz, dwa…
Trzy!
Nie musimy się już ukrywać.
Posłuchaj… Nie wiem, czy tego chcę.
Cześć!
- Tata jest? - Jeszcze nie.
- Tu jesteś! Gratulacje! - Dzięki.
Ładnie ci w muszce.
Będzie pizza?
Tak się przywitam.
Rekord wciąż należy do mnie.
Nie.
Zacznij tu.
Cześć.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie również.
Gratulacje! Sto lat!
Dziewięcioletni dżentelmen. Jesteś już duży chłopak.
- Ostatni raz widzieliście się na weselu. - Therese nie da się zapomnieć.
- Jak miło, gdzie je kupiłeś? - Nie pytaj, tylko polej.
Cześć, tato.
Trafiłeś.
Jak film?
- Dobrze. - Słyszałam. Brzmi ciekawie.
Jak ci się pracuje z Rachel Kemp?
Pytam tylko, jak się z nią pracuje.
Przed nią jeszcze trochę pracy, ale dobrze jej idzie.
Słyszałam o akcji ze stołkiem z IKEA.
Będzie się cały dzień gapił w tablet?
Zostało mu 20 minut z dziennego limitu.
Komu? Evenowi?
Ile tobie zostało czasu? Nie przekroczyłeś limitu?
- Jakiego limitu? - Even nie ma limitu na ekrany?
- Odłóż go. - Pizza gotowa.
- Już. - Dobra.
- Co się mówi? - Dziękuję.
Spójrz. Monica Bellucci!
Dzięki temu filmowi zrozumiesz kobiety i relacje z matką.
Miło.
- Dzięki, ale nie mamy odtwarzacza DVD. - Dzięki Bogu.
- Znajdziemy jakiś sposób. - Rzadko już oglądam filmy.
Powinnaś pisać.
Mówisz.
Po co czekać, aż jakiś stary ramol pozwoli ci zagrać Ofelię?
- Gram Hamleta. - Rozmawiałem z Rachel.
Ma kilka własnych projektów i własną firmę producencką.
Aktorstwo to trudny zawód.
O niczym nie decydujesz, tylko czekasz, aż ktoś cię zechce.
- To niezdrowe. - Grałam…
Niszczy poczucie własnej wartości. Cały czas tylko walczysz o uwagę.
Nigdy nie poślubiłbym aktorki.
Ale rżnąłeś je bez oporów.
Dziś artyści są tacy drobnomieszczańscy. Nie napiszesz „Ulissesa”,
odwożąc dzieci na piłkę czy targując się z ubezpieczycielem.
To kwestia wolności artystycznej. Artyści jej potrzebują.
A dzieci nie potrzebują?
Nie mów tak, Noro.
Ile masz lat?
Sissel w twoim wieku miała już dwójkę.
Czasy się zmieniły.
Jesteście najlepszym, co mi się przytrafiło.
Słucham?
To czemu cię nigdy nie było?
O, tata wrogiem numer jeden.
Wyszłyście na ludzi.
Skąd wiesz? W ogóle nas nie znasz.
- Nie przesadzaj. - Słucham?
Wiem, że nie jest ci łatwo. Rozpoznaję w tobie siebie.
Ale masz w sobie tyle złości.
Trudno kochać kogoś takiego.
Nie chcesz umrzeć w samotności.
Samotność nie służy też sztuce.
Potrzebujesz kogoś, o kogo będziesz się troszczyć.
Nikt nie żałuje, że miał dzieci.
Peter?
Dobrze cię widzieć.
Niezła chata.
Zapłaciły za nią filmy Lassego Hallströma, nie twoje.
Zatrudnił cię dopiero po obejrzeniu „Rzeki czasu”.
Wnuki pewnie są zachwycone.
Wciąż nie dogaduję się z Danielem. Najgorsze, że jego dzieci cierpią.
Nie mogą widywać się z dziadkiem.
Ale nie o tym.
- Ten scenariusz… - Niezły, co?
- Fantastyczny. - Wchodzisz w to?
Nie widzę innej opcji.
Chodź, napijmy się czegoś.
Nie kręciłbym tego z ręki.
Myślałem bardziej o wózku i statywie.
Wybacz, że się tyle nie odzywałem. Między filmami zapominam o świecie.
Ja tak samo.
Muszę… Dam ci znać, czy się zgodzą.
Ostateczną decyzję podejmie Netflix.
Mamy rozważyć kilku operatorów.
A więc to tak.
Niestety.
Tak to jest.
Na zdrowie.
Fajnie, że wpadłeś.
Cześć, Noro. Dzwonię, by ci powiedzieć…
Musimy porozmawiać.
Nie może być tak, że…
Ja nie lubię chodzić do teatru.
Nie, żebym nie lubił teatru,
po prostu… nie cierpię oglądać przedstawień.
Ale Czechow jest…
Czechowa mogę czytać.
Jest naprawdę…
Nie sztuki, ale…
Jestem wrażliwy tak jak ty.
Jesteśmy do siebie pod tym względem podobni.
Kurwa mać.
Dzięki.
Zastanawiałam się…
do kogo ona się zwraca,
gdy mówi: „Wiecie”. Do kogo mówi?
A jak myślisz?
Wątpię, że do swojej matki. Jej by tego nie powiedziała.
Może to po prostu jej wewnętrzny głos.
Ale i tak dziwnie mówić tak do ściany.
Dobra.
- Udawaj, że mówisz do Ingrid. - Żaden problem.
Chodź. Usiądź obok niej.
Tak na próbę.
Zacznij od…
„Przeszłam załamanie”. Mów do Ingrid.
Dotknij jej, jeśli chcesz. Jakbyś była jej matką.
Pamiętaj, że nigdy nikomu tego nie mówiła.
Wstydzi się tego, że się modliła.
Może próbować to ukryć lub obśmiać, ale…
wypełnia ją wstyd.
Wstydzi się swojej słabości.
Okej.
„Przeszłam załamanie.
Znowu byłam sama w domu.
Leżałam w łóżku, płacząc.
Wiem, że wszyscy tak robią, ale…
Ktoś kiedyś powiedział, że modlitwa to nie rozmowa z Bogiem,
tylko poddanie się rozpaczy.
Padasz na kolana, ponieważ to jedyne, co możesz zrobić.
To tak, jak gdy leżysz ze złamanym sercem i myślisz:
„Błagam, zadzwoń, błagam, wybacz mi.
Błagam, wróć do mnie”.
Wszystko spieprzyłam.
Byłam sama.
Płakałam.
Wtedy po raz pierwszy
usiadłam na podłodze
i zaczęłam się modlić.
Nie wiem, do kogo mówiłam, ale mówiłam głośno.
„Pomóż mi.
Nie dam już dłużej rady.
Nie dam rady sama.
Chcę mieć dom.
Chcę mieć dom”.
Szkoda…
że jej matka nie była jak Ingrid.
Właśnie.
- Na pewno chcesz kręcić po angielsku? - Tak.
Może powinnam mieć norweski akcent jak Ingrid.
Ja nie mówię z akcentem.
- Ingrid jest Szwedką. - Mówię z akcentem?
Nie, skądże. Nie będzie to brzmiało dziwnie,
jeśli jako jedyna będę mówić bez akcentu?
Może. Przemyślę to.
Opowiesz mi więcej o mojej postaci?
Wciąż zastanawiam się, dlaczego.
Dlaczego postanowiła się zabić?
A jak myślisz?
Rozumiem, że ma depresję jak jej matka.
Ale ma dziecko.
Właśnie na to pytanie próbuje odpowiedzieć film.
Musisz znaleźć własną odpowiedź.
Mogę cię zapytać o twoją matkę?
Nie chcę być wścibska, ale to chyba ważne.
Ten film nie jest o niej.
To jej kartoteka policyjna i więzienna.
Tu mamy zeznania Karin Irgens. Wnioskowałaś o dostęp do pełnych akt.
Zawierają zdjęcia z rekonstrukcji tortur.
Przedstawiają drastyczne sceny. Pomyślałem, że lepiej cię uprzedzić.
Pozaznaczałem najważniejsze fragmenty.
Dziękuję.
KARIN IRGENS
SKAZANA ZA ROZPOWSZECHNIANIE ANTYNAZISTOWSKIEJ PROPAGANDY
PROCES WS. ZDRADY STANU
LISTA DOKUMENTÓW – WYKAZ TORTUR
ZDRADA STANU – TORTUROWANIE KARIN IRGENS
ZACISKALI OBRĘCZE NA NOGACH, AŻ WYŁAM Z BÓLU.
PRZYWIĄZALI MNIE DO ROZPALONEGO PIECA.
BILI MNIE PRĘTEM.
BÓL BYŁ NIE DO ZNIESIENIA. TRWAŁ MIESIĄCAMI.
Gdy później powiedziała o tym Evenowi, nie musiała niczego dodawać.
Znali przecież te historie.
Trudno powiedzieć, dlaczego to nią tak wstrząsnęło.
Czy chodziło o zeznania babci,
ten bezemocjonalny język, jakim opisywała tortury?
Czy o to, że była jedną z wielu ofiar, których zeznania znalazły się w aktach?
Raport policyjny z jej samobójstwa 15 lat później był krótki.
Żadnych zdjęć. Znalazło się w nim imię jej ojca.
Nie przesłuchiwano go,
ponieważ miał wtedy zaledwie siedem lat.
Potem szybki odjazd kamery.
Nie, czekaj.
Uwaga.
Cięcie.
Pokaż.
Nieźle, co?
Mogę?
Super!
Może pójdziemy na premierę Nory razem?
Możemy najpierw zjeść kolację tutaj.
Będę jechał prosto z biura.
- Ale przyjdziesz? - Oczywiście.
Chcę, by Erik zagrał w moim filmie.
Byłby idealny.
Zagrałby syna Rachel. Nie miałby zbyt wielu linijek.
To miłe, ale…
Nie wiem, czy ma talent aktorski.
Nie chcę kogoś z talentem.
Nie ma nic gorszego niż dziecięce gwiazdy.
Zachowują się, jakby grały w musicalu.
Erik ma coś w sobie.
Jakąś tajemnicę.
Też byłaś nieśmiała.
Ale grałaś wybitnie.
Szkoda, że w to nie poszłaś.
„Poproszę trzy szklanki soku”.
„Dziękuję za wypranie ubrań”.
Nie mam odwagi zamknąć oczu.
Boję się, że gdy je otworzę, jego już tu nie będzie.
Zróbmy przerwę.
Wydajesz się rozkojarzona.
Jestem trochę zmęczona.
Nie bój się, że popełnisz błąd.
Musisz tylko uważnie słuchać, nic więcej.
Nie spiesz się.
Dobrze?
Spróbujmy bez akcentu.
Zaczniemy od…
Poprzedniej strony, od samej góry.
- Miło mi cię poznać. - Mnie również.
- Wybacz spóźnienie. - Dziękuję, że znalazłaś dla mnie czas.
Czemu nie przyjęłaś tej roli?
Nie mogłabym z nim pracować.
Dlaczego?
Nie dogadujemy się.
- Zależało mu na tobie. - Cóż.
Może.
Nie daje mi spokoju myśl,
że popełnił błąd.
Trudno mi…
zrozumieć moją bohaterkę.
Im dłużej o niej myślę, tym bardziej jestem zagubiona.
Jak gdyby jej smutek…
stanowił kluczową część jej tożsamości.
To piękny motyw.
Ale nie wiem, czy to przyczyna
jej problemów, czy…
symptom czegoś głębszego.
Nie chcę go rozczarować.
Mój ojciec…
to trudny człowiek.
Ale jest bardzo dobrym reżyserem i widzi w tobie potencjał.
Nie rezygnuj z takiej szansy.
To dla mnie nowość. Zazwyczaj albo miałem kontrolę,
albo podobała mi się jej utrata.
Rozumiesz?
Jestem już na to za stary.
Bronię przegranej sprawy. Ostatni na placu boju.
Nowy operator cały czas przysyła mi moodboardy.
Tęsknię za Peterem.
Kiedy tak podupadł na zdrowiu?
Jestem zmęczony.
Piętnaście lat temu miałem 55 lat.
Może masz rację.
Może jesteśmy za starzy.
To może być nasz ostatni wspólny film.
Tylko nie mów, że musisz iść z duchem czasu.
Obiecaj mi to.
Temat tego filmu…
Nie raz do niego nawiązywałeś,
ale nigdy się z nim nie zmierzyłeś w taki sposób jak teraz.
Tak szczery, tak osobisty.
Tak, potrzebowałeś wielu lat,
by ten film w tobie dojrzał.
Ale nakręcisz go.
I zrobisz to po swojemu.
Rozumiesz?
- Pozwól tylko… - Dobrze.
Czekaj.
Możesz trochę poluzować?
Proszę.
Gratulacje.
- Byłaś świetna. - Dzięki.
Wszyscy są zachwyceni.
Wyszło nie najgorzej.
Było dobrze.
- Dobrze się czujesz? - Tak.
- Nie odbierasz ode mnie telefonów. - Wiem.
- Tata też tu jest? - Nie, nie dał rady przyjść.
Mamy opiekunkę. Idziemy na drinka do Tekehtopy. Idziesz z nami?
Przepraszam. Chcieliśmy tylko pogratulować.
- Fantastyczny występ. - Dziękuję.
Tak, właśnie tam jadę. Dam ci znać.
Ale dzisiaj nie dam rady.
Nie raz występowałam z ogromną tremą.
Nigdy wcześniej nie odwołałam występu, ale dzisiaj nie dam rady.
Wybacz.
Dziękuję.
Na razie.
- Gdzie Erik? - Niedługo będzie.
Czemu nie było cię na premierze Nory?
Nie byłbym mile widziany.
Spójrzmy. Tu masz oryginał,
a to tłumaczenie.
Erik może przećwiczyć swoje kwestie. Akcentem się nie przejmuj.
Rozmawiałaś z Michaelem?
Musi wziąć wolne od szkoły.
Nie podoba mi się ten pomysł.
Ale przestań, o czym ty mówisz?
- Może Erik nie chce grać. - Pewnie, że chce.
- Skąd wiesz? - Rozmawiałem z nim.
- Słucham? - Wspomniałem mu o filmie.
- Był wniebowzięty. - Nie wolno ci rozmawiać z nim beze mnie.
Nasz wspólny czas na planie
to najpiękniejsze wspomnienie, jakie mam.
To dobry pomysł. Przejrzyjmy razem sceny.
Rachel spodobają się te sceny z Erikiem.
Jest w nich szczęście. Musi poznać inne aspekty…
Przestań. Bądź cicho.
- Nie chcę, by Erik grał w filmie. - Ale Agnes…
Tak, też miło to wspominam.
To było fantastyczne przeżycie, spędzić z tobą tyle czasu.
Byłam w centrum twojej uwagi.
- A potem zniknąłeś na wiele lat. - Ale było fantastycznie!
Tak.
Ale wciąż nie rozumiem.
Nie rozumiem, jak można w jednej chwili być tak blisko, a w następnej zniknąć,
nagle przenieść uwagę na kogoś lub coś innego.
- Przeczytaj to. - Chryste!
Mam to gdzieś! Nie obchodzi mnie, czy to dobry film.
Mnie obchodzi jedynie Erik.
Dziadek właśnie wychodzi.
Co u ciebie?
- Okej. - Dobrze cię widzieć. Tęskniłam za tobą.
- Ja też. - Naprawdę?
Dobrze, że już wróciłem do domu.
Co teraz chciałbyś porobić?
Cześć.
Co cię do mnie sprowadza?
- Wszystko w porządku? - Chyba tak.
Wejdź. Zrobię nam herbaty.
- Proszę. - Dziękuję.
Chcesz zrezygnować z roli.
Chodzi o to, że…
Nie chcę cię zawieść.
Nie zrezygnuję, jeśli nie wyrazisz na to zgody.
Ale na pewno nie tylko mnie wydaje się to dziwne.
Tobie też to musi przeszkadzać. To, że to ja gram główną rolę.
Przestań.
Wiesz, że mam rację.
Poprosiłeś mnie, bym się przefarbowała
na kolor włosów twojej córki.
Przecież nie chcesz, by ten film był po angielsku.
Tobie też to zgrzyta, prawda?
Nie chcę cię rozczarować.
Przepraszam.
Wybacz, to ja ciebie zawiodłem.
Większość aktorów nie miałaby takich rozterek
lub zrezygnowałaby, o niczym mi nie mówiąc.
Ale nie ty.
Dobry z ciebie człowiek.
Chodź.
Nie myśl o tym jak o porażce.
- Jesteś świetną aktorką. - Dziękuję.
Cześć.
Czemu nie odbierasz ode mnie telefonów?
Przepraszam.
Wszystko okej?
Musisz odbierać.
Wiesz, jak się denerwuję.
Co jest? Jesteś chora?
Nie.
Pokłóciłam się z tatą.
Byłam wściekła. Chce, by Erik zagrał w jego filmie.
Sprzeciwiłam się.
Ale potem przeczytałam scenariusz.
Jest genialny, zupełnie inny, niż sobie wyobrażałam.
Wiem, że nie chcesz mieć z tym nic wspólnego.
Ale przeczytaj go chociaż.
Wydaje mi się, że to jest o tobie.
Albo…
Że napisał ten film dla ciebie. To nie jest film o jego matce.
Możesz przeczytać ten fragment?
Nie przejmuj się, że jest…
trochę przegadany.
Po prostu go przeczytaj.
„Nie wierzę w Boga.
Nasza rodzina nie była religijna.
Nie miałyśmy chrztu, a konfirmację miałyśmy świecką, dla prezentów.
Potem coś we mnie pękło.
Znowu byłam sama w domu. Leżałam w łóżku, płacząc.
Wiem, że wszyscy tak robią, ale…
Ktoś kiedyś powiedział, że modlitwa to nie rozmowa z Bogiem,
tylko poddanie się rozpaczy.
Padasz na kolana, ponieważ to jedyne, co możesz zrobić.
To tak jak ze złamanym sercem.
„Błagam, zadzwoń. Błagam, wybacz mi.
Błagam, wróć do mnie”.
Zrozumiałam, że wszystko spieprzyłam.
Byłam sama. Płakałam.
Wtedy po raz pierwszy
usiadłam i zaczęłam się modlić.
Trudno to wyjaśnić.
Nie wiem, do kogo mówiłam, ale mówiłam głośno.
„Pomóż mi.
Nie dam już dłużej rady.
Nie dam rady sama.
Chcę mieć dom.
Chcę mieć dom”.
Mówiłaś tacie o…
- mojej próbie samobójczej? - Oczywiście, że nie.
Też się zastanawiałam, skąd wie.
Ta postać to połączenie ciebie i jego matki.
Niektóre sceny są tak napisane, jakby był tam z tobą.
A przecież go nie było.
Ty byłaś.
Jak to się stało?
Ty wyszłaś na ludzi, a ja zjebałam.
Nieprawda.
Czemu ciebie nasze dzieciństwo nie zepsuło?
Nie zawsze było mi łatwo.
Ale udało ci się założyć rodzinę.
- Masz dom. - Tak.
Między nami jest jedna zasadnicza różnica.
Ja miałam ciebie.
Twierdzisz, że nie umiesz się troszczyć. Ale byłaś przy mnie.
Gdy mama niedomagała.
Myłaś mi włosy.
Czesałaś.
Odprowadzałaś do szkoły.
Czułam się bezpiecznie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Ja ciebie też kocham.
Wygodnie?
Warto obudzić się dla takiego widoku.
Ma pani przepiękny uśmiech. Chłopak prawi pani komplementy?
Tak. Gdzieś już to słyszałam.
Nie macie niczego innego? Na przykład szampana?
Szampana?
Mogę jeszcze ciastko?
- Słuchaj… - Omar i reszta dostali ciastka.
- Z czekoladą. - Ale najpierw zjedz kanapki.
Dobrze.
Pa!
- Coś się stało? - Zapomniałem telefonu.
Pa!
Cięcie.
- Idealnie. - Następna scena.
Napisy: Karolina Łebek