Downloaded from YTS.MX
Wielu z was myśli sobie „czemu?”.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Czemu gwiazda telewizji...
śpiewa
w Gowanusie?
Po pierwsze: gwiazda filmowa.
A po drugie: nie wiem.
Nie mam pojęcia.
- Halo? - Rozmawiam z Adamem?
- Tak. - Tu Brent.
Robimy razem ten program?
Tak. Co tam?
Masakra. Nie robiłem tak z kimś bez spotkania.
Od razu pójdziemy na żywioł.
Będzie dobrze. Tak jest najlepiej.
To nie zwykły stand-up.
Jest luźno. Co ma być, to będzie.
Nawet fajnie, że nakręcimy to w jeden dzień.
Super. No to jazda. Ale się jaram.
Nie przeszkadza ci, że słychać twój głos?
- Nie. - Dobra.
Jest skupiony na celu.
Widzę w oku iskrę artysty. Filmowca...
Zazwyczaj artyści...
mają sztab ludzi.
Ja robię to z tego auta.
Brzmi nieźle, co?
KAMERALNY WIECZÓR Z ADAMEM PALLYM
Masz dużo coverów?
Bardzo. Nie wiem,
jak to będzie wyglądało pod względem prawnym, ale nie obchodzi mnie to.
Niech ktoś inny to ogarnia. Musi być jakiś sposób.
A jeśli nie ma,
to zaśpiewam tylko dla publiczności i dla siebie.
Mam coś swojego, ale nie wiem, czy dziś zagram.
Mój ojciec stwierdził ostatnio,
że program jest długi,
więc nie wiem. Pracuję nad tym. Zobaczymy.
Panie i panowie, Adam Pally!
Zawsze zaczynam występy od przykrych rzeczy.
Pierwsza. Zakładam gitarę.
Co robię nie tak?
Nie widzieliście, jak Eddie Vedder się z tym męczył?
Wracając do przykrych rzeczy.
To będzie jak ten żart z Barbie,
gdzie faceci grają na gitarze.
Pracowałem nad tym show,
zanim pojawił się ten żart.
Poszedłem z córką na Barbie
i kiedy Ryan Gosling wziął gitarę, córka spojrzała na mnie
bez cienia ironii i powiedziała: „Taki jak ty, tatuś”.
Tak.
Odpowiadam: „Ja gram na odwrót”.
Dorastałem w Nowym Jorku. Moi rodzice grali w lobby...
czego o mnie nie wiecie.
Nie widzę dziś publiczności, ale zgaduję,
że są tu millenialsi i ich rodzice.
Więc lobby to...
początek hotelu.
Jak się wchodzi do hotelu, to jest na początku.
I w latach 70. i 80. tata grał na fortepianie,
a mama na nim leżała
i grali piosenkę. I tata zawsze pytał:
„Wiesz co jest najważniejsze w życiu, Karen?”.
A mama na to: „Co takiego?”.
On na to: „Przyjaciele”.
A ona: „No tak, trzeba mieć przyjaciół”.
I zaczynali.
Robili też tak na scenie.
A nie tylko w domu o każdej jebanej porze.
Ostatnio byłem w dołku.
Zastanawiałem się, co mam robić.
Czułem, że muszę coś zrobić.
Więc chwyciłem gitarę,
bo tata nigdy nie nauczył mnie grać na fortepianie.
Bo powiedział, swoimi słowami: „Nie chcesz takiego życia”.
I tak takie mam.
Babcia mówi, że diabeł mnie zesłał, żebym dokończył robotę.
Zawsze jak gram koncert,
to wyglądam jakby mnie żona z domu wyrzuciła.
Koszmar.
Cholera! Dobrze mi tak.
Co jest?
Kurwa.
Nazwałem to „Kameralny wieczór”,
bo bałem się, że nikt nie przyjdzie.
Ja pierdolę. Zepsuło się?
Obniżmy poprzeczkę,
a poczujemy się lepiej, jak będzie sukces.
Wyprzedało się!
- Serio? - Tak.
- Świetnie. To dobrze? - Bardzo. O to chodzi.
Super.
Spróbujemy dziś rozgryźć,
dlaczego coś robimy.
Zrobimy to poprzez śpiewanie piosenek.
Zacznę powoli,
żebyście złapali rytm.
Oczekiwania są zerowe.
Ja zapomnę słów, wy też.
Ale nie o to chodzi.
Chodzi o wspólne śpiewanie.
Czemu?
Wiecie...
Myślę, że nie ma jakiegoś konkretnego powodu, dlaczego ktoś
zamierza zrobić coś inaczej
niż zwykle.
To może być wszystko. Wszystko może
wywołać efekt motyla.
U mnie...
Dziewięć miesięcy temu złapałem COVID.
Pewnie wielu myśli sobie:
„I co z tego? Właśnie przechodzę COVID”.
No właśnie.
Na początku nie było źle.
A później musiałem jechać do szpitala.
To takie dziwne miejsce.
O ile idzie się tam po odpowiedzi.
A czasem dostaje się odpowiedzi,
na pytania, których się nie zadało.
To trochę taki domek z kart.
Idę z jednym,
a znajdują drugie. I...
kiedy się tak dzieje,
okazuje się...
że czas na robienie
rzeczy, których się pragnie...
nie jest nieskończony.
Więc pomyślałem...
„Lepiej zacznę grać jakieś piosenki”.
Krótko mówiąc...
to jest moje „czemu?”.
Jakby co, nie umieram.
Sorki. To pojebane.
Jeśli ktoś to nagrywał, błagam...
Spanikowałem.
Bo nawet nie wiem czemu.
Więc pomyślałem sobie, że...
Nawet nie wiedziałem, że znam tę piosenkę. Nigdy jej nie grałem.
Naprawdę...
Wiem, że niektórzy robią takie występy
i są chorzy,
ale to nie jest komentarz do tego.
To mały błąd, po którym się podniesiemy.
Moja wina. Wy nic nie zrobiliście.
Moi rodzice serio grali po hotelach.
To akurat prawda.
Byłem dziś tak zestresowany,
że wziąłem dodatkowe buty. Są identyczne.
Wcześniej
chętnie występowałeś przed kamerą.
A teraz jak się męczę ze sprzętem,
wróciłeś do pozycji reżysera.
Tyle tego szajsu. Ja pierdolę. Beznadzieja.
Czuję się jak grajek w metrze.
Pociągnąłem was ze sobą do piekła.
Denerwujesz się?
Oczywiście. Strasznie. Nie chcę tego robić.
- Hej! - Jak tam?
- Dobrze. A u ciebie? - Też.
Sorry, że musiałeś przyjść wcześniej.
Nie. Spoko.
Czyli to przeze mnie.
To jest wkurzające.
Każdy komik chce to robić, więc to robię.
Myślisz, że Jake Johnson też tak zapierdala nad podcastem?
Nie.
Gnojek leży kurewsko bogaty na kanapie w Pasadenie,
śmiejąc się ze starego kumpla.
Patrz, co zrobiłeś z tą boską urodą, którą obaj mamy.
Zawsze jest ten strach, nawet jak bilety się wyprzedały,
że nikt nie przyjdzie.
Pojawia się od czasu do czasu, na przykład tuż przed wyjściem na scenę.
I wtedy myślę sobie: „O rany, mogłem tego nie robić”.
Mogłem obejrzeć sobie meczyk w domu,
scrollować telefon i ignorować dzieciaki.
Mogłem tego nie robić,
ale jestem zdesperowany.
I spragniony.
Zmordowałem się.
Więc „czemu”?
Przechodzę teraz przez pewien etap w życiu.
Jestem pewien, że wielu z was też, ale ja przechodzę przez małe...
rozstanie, a raczej, jak sądzę, po 15 latach małżeństwa jest to rozwód.
Nic takiego się nie stało.
Po prostu byliśmy razem od małego.
I mamy dzieci, co jest ciężkie. Dla nich.
Myślicie, że ciężko powiedzieć,
że nie dostaną zwierzaka na urodziny?
Spróbujcie im powiedzieć, że będą obchodzić Chanukę przez 16 dni.
Masakra.
Mam wiele wolnego. Głównie noce i co drugi weekend.
Więc zacząłem grać piosenki.
Tak właśnie zrobię.
Nie rozwodzę się.
Przepraszam.
Chciałem przerwać w połowie,
ale ta piosenka jest lepsza, niż myślałem.
Więc mnie poniosło.
Właściwie to żona mnie przywiozła, żebym mógł się napić.
Boję się tam spojrzeć.
Niedawno gadaliśmy,
że nie będę robić żartów z naszej relacji.
Nigdy nawet nie miałem COVID-u.
Moi rodzice byli muzykami. Nie wychodźcie. To prawda.
Śpiewali po hotelach.
Zapytacie: „Czemu trzy gitary?”. Powiem wam.
Często je rozwalam.
Hej, Koli. Jest tam mama?
Powiedz jej, żeby przyniosła mi zantac.
- To syn? - Tak.
Ile masz dzieci?
Za dużo. Troje.
Przez co ludzie myślą,
że jestem religijny, a jestem po prostu nieostrożny.
To zantac? Podasz mi?
Dzięki, kochanie.
Ma ktoś wodę? Żona przyniosła mi tabletki.
Czemu ci ludzie tu są?
- Którzy? - Co to za jedni?
Zatrudnili ekipę filmową, żeby za mną chodziła.
Nie płacimy im nic.
- Nie. - Okay.
Mogą dostać precelki.
Dokładnie.
ŻONA ADAMA (NIEROZWIEDZIONA)
Jest jeszcze jedna ekipa, która kręci w Bell House.
Połączę te nagrania i zrobię film koncertowy.
Podrywasz mnie?
Tak.
Stoisz tak, jakbyś mnie podrywał.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
O rany.
Wyglądacie, jakbyście się zastanawiali...
„Za to zapłaciliśmy?”
Dokładnie tak.
Znowu pasek?
Sufjan Stevens nigdy nie miał problemów...
z paskiem.
Tą stroną do przodu?
- Tak. - Okay.
Dlatego mi przeszkadzało.
Jak się jest wielką gwiazdą,
nie trzeba tego robić codziennie.
Zawsze się stresuję, że spadnę ze sceny.
Więc mają ludzi, którzy robią wszystko za nich.
Tak w ogóle nie wiem, co robię.
Wiesz, czego zapomniałem? Kapodastra.
A jednak nie.
Więc stawiasz sobie niską poprzeczkę.
Ale to trochę magiczne.
Nie mów tak. Bo się zesram w gacie.
- Halo? - Hej, tu Brent.
Wiem, że masz dużo coverów,
do których nie masz praw.
Jeszcze.
Masz jakieś swoje piosenki?
Nie...
Wstydzę się grać swoje rzeczy.
Łatwiej śpiewać czyjeś.
Zdecydowanie.
Wiem, że musisz za to płacić.
Nie przemyślałem tego.
Jestem znany jako komik,
więc to trochę niespodzianka.
Jeśli zastanawiacie się, jak znaleźliście się na
występie chujowego Elliotta Smitha,
to ja to rozumiem to.
Nigdy nie robiłem stand-upu.
Chociaż myślę, że ci co je robią,
są filozofami naszego pokolenia.
Zwłaszcza ci z podcastami z Austin.
Mam wrażenie...
że przekraczają granice, żebyśmy my nie musieli.
Cieszę się z tego. Ja nie musiałem tego robić.
Nigdy nie musiałem czytać wiadomości i myśleć,
co mam zrobić.
Nigdy nie musiałem wymyślać koncepcji ani puenty,
tylko dlatego, że urodziłem się trochę ładniejszy.
Nie musiałem tego robić.
Ale jeśli wymyślę jakiś żart,
to usłyszycie go pierwsi.
Jeśli się jakiś pojawi, to będzie
gdzieś pomiędzy tymi piosenkami.
To nie obietnica ani gwarancja. To tylko zdanie.
Wysadzili Cykora ostatnio w Filadelfii...
- Halo? - Hej, Adam.
Jeśli chodzi o prawa do piosenek,
to wygląda całkiem dobrze.
Ale piosenka Bruce’a Springsteena...
Niestety
nie da rady.
Jest zbyt popularna.
Możemy zagrać tylko trochę?
Niestety ani trochę.
Ani trochę? Ale w tym tkwi żart.
Najpierw słucha się piosenki,
a później żartu.
To jak długi wstęp.
Dobra, spróbuję jeszcze.
Zadzwonimy...
Podoba mi się ten program.
Dopóki mamy piosenkę Oasis, wszystko gra.
Chyba tak.
Jeśli chodzi o Oasis...
to mamy rok 2024.
Wątpię,
że u nich się coś dzieje.
Nie są już zespołem. Oni się nienawidzą.
- Racja. - Nie działają od jakichś 20 lat.
Więc zakładam, że z prawami
pójdzie jak z płatka.
Postaramy się o wszystkie piosenki.
Jeśli się nie uda,
coś wymyślimy.
Będziemy cisnąć o piosenkę Oasis.
Jeśli się nie uda,
to będzie zmarnowany materiał.
Będziemy próbować.
Ten program jest i dla widzów,
i dla ciebie. Nie odpuścimy.
Fajnie, że powiedziałeś,
że jest i dla widzów
i dla mnie.
Podoba mi się to.
JEDNA PIOSENKA BEZ LICENCJI BRUCE’A SPRINGSTEENA PÓŹNIEJ...
No więc...
Nasze dzieci pojechały...
na obóz.
I jesteśmy...
zmęczeni...
od ruchania w ich łóżku.
Ekipa filmowa za mną łazi
jak za Kobe'm.
Przygotowuję się na mistrzowski dokument.
Halo?
Hej, Risi.
U mnie git. A u ciebie?
ROZMOWA Z SIOSTRĄ
Tak, to ja.
Mam telefon na ramieniu. Rozkładam się.
Nie mam technika.
Ale to świetny pomysł. Jak show odniesie sukces,
wezmę jednego w trasę.
Chcę, żeby program częściowo tak wyglądał,
chociaż wstyd, że to się nagrywa.
Ale chciałem, żeby po części to takie było. I też żeby wyglądało...
Zajebiście?
- Zajebiście. Ani jedno, ani drugie. - Jasne.
Będzie, co będzie.
Ups.
To rura. Chyba zły znak.
To mi się nigdy nie zdarzyło.
Większość filmu to będzie mój podwójny podbródek.
Jasne, cholera, nagrywaj od dołu.
Jest tu wyższy kamerzysta? Kurwa.
Hej. To tylko drobna uwaga,
bo widziałem materiał i wygląda świetnie.
Ale możemy pokazać,
jak publiczność się śmieje?
Bo to w końcu program komediowy.
Widziałem film.
Nie mamy ujęć, jak publiczność się śmieje
podczas występu.
Ale śmiali się?
Tak. Chichotali.
Chichotali?
Możemy to pokazać i dodać dźwięk, żeby wyglądało...
Nie ma ujęć, jak się śmieją?
Nikt się nie śmiał?
Jest, jak się ludzie krzątają.
Jak się krzątają?
Może moglibyśmy...
Nie możemy użyć AI?
Bawimy się, co?
Wasi faceci myślą: „Gdzie mnie, kurwa, zaciągnęłaś?”.
Jest zabawa.
Jestem jak John Mayer.
Aż 75% publiczności to kobiety.
Facetów, których tu zaciągnięto, to nie kręci.
Tak w ogóle będzie bis.
To zawsze jest dziwne. Zastanawianie się, czy wrócą na scenę?
Czy iść do auta i uniknąć korków?
To do bani.
Po prostu to zrobimy. Będzie bis.
Może udam, że nie wiem, ile mamy czasu,
albo że nie mogę i wtedy...
Wy zawołacie:
„Jeszcze”.
I tak się pojawię.
Więc wkroczyliśmy w muzyczną część wieczoru
i żarty już prawie zniknęły.
Co jest imponujące, bo wcześniej też ich nie było zbyt wiele.
Następna piosenka jest moją ulubioną.
I mojego syna Cole’a też.
Ostatnio dostał rolę w szkolnym przedstawieniu,
co jest przerażające.
Dla mnie. Pamiętam, jak tata powiedział: „Nie chcesz takiego życia”.
No więc zapytałem: „Jesteś pewien? Mogą cię nie przyjąć”.
On na to: „Nie odrzucą mnie”. A ja: „No pewnie”.
Od razu zdobył główną rolę.
Ale jego nauczycielka...
powiedziała:
„Jesteś gwiazdą drugiego aktu
i nie ma cię w pierwszym,
więc mógłbyś pomagać chórkom?”.
Syn powiedział mi,
że nie chce być w chórkach.
Ja na to: „Czaję,
chcesz być gwiazdą,
ale jest takie powiedzenie, że nie ma małych ról”.
Zanim dokończyłem, zapytał:
„Więc co robisz w życiu?”.
Odpowiedź, śpiewam covery.
Nie martw się. Jeśli mógłbym dać ci
jedną radę. Nie martw się.
Nie przejmuj się innymi piosenkami.
Wystarczy nam Oasis.
To punkt kulminacyjny programu.
Jeśli ją mamy,
jesteśmy w domu.
Tak.
- Jasne. - No więc...
Do tej łatwo uzyskać prawa.
Jeśli jest okay,
zmontuj to.
Zróbmy przerwę od żartów
i puśćmy dobrą piosenkę.
No dobra.
PIOSENKA BEZ LICENCJI TEARS FOR FEARS
Są pierwsze rogi w Gowanusie.
Od gościa w kaszmirowym sweterku.
Widzę cię, jestem jak ty.
Mam kilku gości specjalnych.
Dave Hill, który często ze mną gra. Zabawny gość
i wirtuoz gitary. Jeden z najlepszych gitarzystów.
I jedna z pierwszych osób, którym pokazałem ten pomysł.
Dave Hill. Jak leci? Dobrze cię widzieć.
- Ciebie też. - Wyglądasz świetnie.
Wyglądasz świeżo jak Tenacious D.
Tak.
I jakbyś miał forsę.
Co my tu mamy. Nie widziałem tego.
Pakuję pedały od gitary.
Pewnie się zastanawiacie, których dziś użyję.
To dokument?
- Tak. - Nieźle.
Mój kuzyn będzie DJ-ował...
KUZYN BEN AKA DJ KALMAR
...jak ktoś będzie wchodził na scenę.
Jest okropny.
Najgorszy.
Jak długo będą to kręcić?
Tylko dzisiaj.
- Jednodniowy dokument? - Tak jest.
Spoko.
Tylko jeden dzień.
Mamy wyższy statyw?
Pierwszy raz się o to pytam.
Nie wiem, kto tu wczoraj grał.
Cześć, Crummy!
David Krumholtz
to najzabawniejszy i najlepszy aktor, jakiego znam.
I ma przepiękny głos.
Facet wyszedł z inicjatywą. Czasem trzeba tak zrobić.
Nie jadę w trasę światową.
Mógłbym...
PROFESJONALNY AKTOR, NIEPROFESJONALNY PIOSENKARZ
...wyprzedać wiele występów, na przykład w Luksemburgu,
czy gdzie on tam był.
Wybrałem inaczej. Zamiast tego gram covery Grateful Dead
w barach w New Jersey.
O to chodzi z tymi piosenkami. Że śmieję się sam z siebie,
ale muzyka jest całkiem dobra
i tak jest zabawniej.
Myślałem, dlaczego to robi.
Jest zapalony.
Takiego ognia nie da się ostudzić.
Koniec końców daje ludziom radość
i wykorzystuje swoje umiejętności...
żeby zarabiać kasę. To godne podziwu.
Nie wiem, co z tym zrobię,
ale chcę to doprowadzić do końca.
Cieszę się. To niesamowite.
- Coś w tym jest. - Nawet mi nie mów.
Myślisz, że się zmienia, uczy
albo rozwija?
Oprócz kapitału?
To nie.
Jest taki sam.
Wiem, że dobrze się bawi, co jest dobre,
ale on zawsze się bawi.
Nic się nie zmienił.
Ta trasa też go nie zmieni.
To jak na weselu,
gdy podają drinki.
- Kocham to. - Mam bongosy.
To je przynieś.
Są w aucie.
- Idź po nie. - Gościu.
- Proszę. - Wszystko jest lepsze.
Im więcej tym lepiej.
Gość jest jak cebula.
Nie wiadomo, na jaką warstwę się trafi.
Cieszę się, że tę z bongosami.
Oby nic innego.
Dzięki. Nie mogę się doczekać.
Żartujesz? Uwielbiam takie rzeczy.
Król żydowski.
Pierwszą piosenkę, którą zagramy...
Ostatnio robiłem show w Londynie
i szło kiepsko przez barierę językową.
I...
wymyśliłem, że muszę zagrać jakąś piosenkę
napisaną w Anglii, czy gdzieś tam. Nie wiem, gdzie jest Londyn.
I doświadczyłem efektu Mandeli. Jakbym znał tę piosenkę.
Więc ją zagrałem. I poszło nieźle.
I odtąd ją gram.
Jeśli ją znacie, śpiewajcie ze mną.
Będziecie się dobrze bawić.
Cześć, Adam.
Nie wiem, jak to powiedzieć.
Skontaktowaliśmy się z Gallagherami.
- Z Oasis. - Cudnie.
- No... - Ale im idzie.
Tak. Niestety.
Bo przez to
nie damy rady z piosenką.
Co?
- Tak. - Jak to możliwe?
Grałeś ich piosenkę na żywo bez pozwolenia.
Ale można tak robić.
Więc nie rozumiem.
To działa tak,
że są prawa wydawnicze.
- Ale też... - Wiem, jak to działa.
Nie jestem idiotą.
Cały program opierał się na coverach.
O to w tym chodziło.
Mogłeś powiedzieć...
Teraz zostaje tylko gruby,
czarujący facet bez materiału.
Co inni stand-uperzy powiedzą?
To dla mnie koniec. Kurtyna.
Nagi król.
Nieśmieszny
i bez materiału.
Nie umiem rozbawić.
I kłamię.
Bla, bla.
Możemy pokazać Davida.
Opowiada śmieszne żarty.
Wcale nie.
Jest całkiem śmieszny.
- Odciąży... - Wcale nie.
Ludzie go kochają.
- Jest okay. - Uda się.
To koszmar.
To będzie okropne.
A myślałem...
że wygram nagrodę Emmy.
Jak Bob Burnham.
To tylko „Supernova”.
To tylko Oasis.
Jebani Gallagherowie.
David Krumholtz!
Mój król żydowski.
Więc przechodzimy do części muzycznej.
Z dwóch powodów zagram tę piosenkę.
Chcecie je poznać?
Pewnie nie. To nie ma znaczenia?
To wszystko farsa.
Robię to, czego miałem nie robić,
czyli gram i się tym cieszę.
Taka jest prawda. Jestem spocony i zdesperowany.
A to z rodzicami?
Mieliście kiedyś przyjaciela, którego kochacie,
ale kiedy jest w towarzystwie, bywa męczący?
Dorastałem z takimi rodzicami.
Tak się kończy tutaj, błagając obcych o miłość.
Wypełniam dziurę. Głęboką i smutną.
- Mam parę gadżetów. - Tak.
Gdzie je ustawić?
Masz sprzedawcę?
Nie. Chciałem wydrukować coś w stylu: „Nie bądź chujem”.
Może zadziałać.
To nie Halloween.
Czuję, że twoi widzowie...
- To uszanują? - Tak.
Oby.
Większość z nich to moja rodzina i to mnie martwi.
Mój tata będzie ze mną występował. Może zagrać na twoich klawiszach?
- Jasne. - Jedną piosenkę.
Będzie długo wracał na miejsce
i udawał, że się męczy,
bo jest żądny uwagi.
Chciałem zakończyć występ,
ale nie cały, bo jest jeszcze bis.
Wiem, że dziś trochę kłamałem.
Przepraszam za to.
Myślę, że czasami, zwłaszcza robiąc coś takiego,
nie ma to żadnego sensu.
Szukamy głębi, powodu i odpowiedzi na pytanie „czemu”?
Doszedłem dziś do jednej rzeczy,
grając z całym zespołem
i świetnie się bawiąc.
Że to dla mnie.
Wybaczcie. To nie dla was.
Ale muszę wam udowodnić,
że moi rodzice naprawdę byli...
muzykami.
Żeby naprawdę...
wam to udowodnić...
zapraszam tatę na scenę.
Panie i panowie...
doktor Steven Pally.
Muszę się przygotować. Czekaj.
Tak jak reszta gości. Nie spiesz się.
Przynieść ci lampkę, którą oświecasz menu?
Tata przyjeżdża na próby o 5.30.
Ciężko z nim.
OJCIEC/MUZYK/LEKARZ
Wiesz, jak zrobić vibrato?
Nie lubi improwizować, ale ja tak.
To nie jego występ, tylko mój.
Musisz go zobaczyć. Jest świetny.
Niesamowity.
Mamy dużo czasu.
Tata musi wypełnić większość.
- Tato. - Nagrywasz?
Cały wieczór będą nagrywać.
Co mówiłeś?
- Kręcą cały wieczór. - Świetnie.
Okay.
O rany.
Już, tatuśku?
- Mogę zadedykować tę piosenkę? - To nie twój program, ale pewnie.
Dedykuję ją moim trojgu dzieciom.
- W tym tobie. - Wiem.
Reszty nie znam.
Liczę, że poznam.
Reszta też tu jest.
To wspaniałe dzieci.
Tato, gadaliśmy o tym.
Wiedziałem, że mnie nie posłuchasz.
Powiedziałeś: „Ja powinienem zaśpiewać tę część”.
Cytuję dokładnie.
Ja na to, że nie.
A ty, że tak. Na co powiedziałem: „To mój program”.
I na pierwszej próbie to zaśpiewałeś.
Zrobiło się brutalnie.
Dobrze brzmi?
Jest super.
To subiektywne. Co wy myślicie?
Wesprzyjcie tatę.
- Jest okay? - Świetnie.
Twoje córki i synowa
mówią, że jest super. Czego chcieć więcej?
Ciężko się z nim pracuje.
Okropnie.
Gorzej niż z kimkolwiek innym.
Ma wysokie wymagania.
Nie zgrywamy się. Jak w Whiplashu.
Przesrane.
Moi rodzice...
śpiewali na scenie,
ale też w domu.
Odkąd mama odeszła,
to może być
szansa dla taty, żeby móc z nią znów zaśpiewać,
mimo że jej nie ma.
I zakończenie.
Pięknie.
Świetnie, tato. Jesteś super. Kocham cię.
Większość tego show opiera się na tym, czy mówię prawdę czy nie.
I...
Moi rodzice...
stanowią tego ważną część.
Najlepiej to udowodnić,
pokazując.
Jak to zakończymy?
Dzięki wielkie. To był cudowny wieczór.
Dziękuję bardzo. Mój tata, doktor Steven Pally.
Naprawdę jest...
Dziękuję.
Co?
Nie wiem, czy mamy czas.
Dużo to będzie kosztować? Jebać. Zróbmy to.
Zanim zawołam zespół...
Widziałem, jak moi idole rockowi
grali jedną spokojną piosenkę,
zanim wyszedł zespół i rozwalił system.
Właśnie tak zrobię.
To piosenka, którą napisałem.
Nikt nie chce jej słuchać. Czaję.
To jakby moja gitara wyjęła minigitarę
i zaczęła na niej grać. Rozumiem.
Ale my już...
Tyle się dziś wydarzyło.
Nie zagram swoich piosenek.
To twój program.
- Wiem. - Są tu dla ciebie.
Wiem, ale...
Powinieneś zagrać coś swojego.
To za dużo. Nie jest dopracowana.
Przetestuję ją, ale nie liczę na wiele.
Jeśli mógłbym mieć wszystko, czego pragnę
Gdybym mógł mieć cokolwiek
Powiedz mi, co to jest Co chcesz na obiad
I to wszystko
Nie obchodzi mnie menu
Mogę zjeść wszystko
Słone, pikantne, słodkie Nie ma znaczenia
Bylebyś była szczęśliwa
Lubię jeść jak każdy
Uwierz mi, nie będę się wstydzić
Kochanie, błagam, na kolana upadam
Nie odpowiadaj: to co ty zjesz Kiedy pytam, czego chcesz
Razem!
Nie odpowiadaj: to co ty zjesz
Kiedy pytam, czego chcesz
Nie odpowiadaj: to co ty zjesz Kiedy pytam, czego chcesz
Dziękuję.
W programie głównie chodzi o to,
ile prawdy mówię, kiedy i jakie to ma znaczenie.
Jaka jest różnica?
I czemu mam fioła na punkcie tego, że to nie ma znaczenia.
Nie powinno się po prostu mówić prawdy?
To podtekst dla głupich żartów. Nieważne.
Jest świetnie. Podoba mi się to.
To moje ostatnie słowa.
W czasach niespodziewanego konfliktu
musimy się zjednoczyć, śmiać
i śpiewać, i jeśli w rezultacie uda nam się pobzykać,
to się opłacało.
Jeśli nie, pozostaje nam wybrać życie w rozpaczy
i jechać na tym wózku do końca.
Mam uwagi.
Nie. Tylko nie to.
Weź to na poważnie.
Dobra. Tylko żadnych uwag.
Było świetnie.
Super. Dzięki.
Ledwo żyję,
ledwo jestem człowiekiem.
Chciałem zrobić coś
swojego, namacalnego.
W ciągu ostatnich lat była pandemia i strajki.
I często byłem sam.
I miałem tremę.
Najlepiej nazwać to: „obojętność”.
Nic mnie nie obchodziło,
przez co występy szły źle.
I bałem się, że znów zawalę.
Musiałem przestać tak myśleć.
I stwierdziłem, że jak znów zacznę występować,
zrobię to sam.
Dziękuję. Było fajnie.
Świetnie. Dzięki.
- Było super! - Gościu, to było...
Kiedy skończysz nagrywać?
Jak powiesz stop.
Możemy zaraz? Jestem wyjebany.
Było pięknie.
Superzabawnie.
Podobało się?
- Tak. - Cieszę się.
- Super. - Tato, byłeś świetny.
- Ty się najlepiej bawiłeś. - Tak.
Było widać.
Od kiedy tak wymiatasz na gitarze?
Jak to?
- Zawsze grałem na gitarze. - Ale tak?
Nagrywamy tu, więc...
Nie przeszkadzaj.
To smutny moment.
Przed tyloma ludźmi
sprzątam swoje rzeczy.
Wszystko jak na tacy.
- Cześć. - Moja żona.
- Jak tam? - Nie jesteśmy rozwiedzeni.
Obecnie nie.
Dzięki.
Chcę drinka.
Chyba już zamknięte.
- Jesteś świetny. - Nie kierujesz?
Co?
No do domu.
Ty kierujesz.
Jak w występie. Dzięki.
Przepraszam, że mówiłem o rozwodzie.
Minął rok od tego pomysłu.
To tylko pokazuje, co może dać ci przynależność do iluminatów
i żydowskiej elity Hollywood.
- Niesamowite. - Tak.
- Nie wierzę, że zdążyłem. - Wzięliśmy cię.
Potrzebowaliśmy gitarzysty.
O to chodzi.
Czuję, że moja gitara mnie uratuje.
- W wojnie? - Tak.
Przeżyjesz.
Ciężko w sztruksowym garniaku.
Na kolejną trasę wezmę lżejsze tkaniny.
Len. Lniana trasa.
Jak braliśmy ślub, myślałaś, że będziesz to robić?
- Szczerze? - Tak.
- Okay. - Pewnie myślałaś, że nie przetrwamy.
Czekaj.
Zjebałem. Myślisz, że nie dam rady?
Kurwa.
To ta.
Dzięki, Bell House.
Więc? Po co to?
- Halo? - Cześć.
Tu Brent Hodge.
Hej, jak leci?
Montuję film.
Jest nieźle.
Ale jest kilka problemów.
Rozmawiałem z prawnikami.
Nie chodzi o prawa do piosenek.
Nie możemy zweryfikować tego, co mówisz
w programie.
Nie mamy dowodów na to,
że twoi rodzice
byli muzykami.
Że grali po hotelach.
Rozumiem.
Mówiłeś: „Doktor Steven Pally...”.
Jest lekarzem?
Tak.
Jest lekarzem.
Ale był też muzykiem. To może być mylące.
Ale był muzykiem.
Okay.
Przysięgam.
Jeszcze twoja żona.
Mówiłeś też ten żart z rozwodem.
To w ogóle twoja żona?
Nie chcę na ciebie nalatywać.
Pracuję nad tym od dawna
i nic nie mogę zrobić,
jeśli kłamiesz.
Jeśli przysięgasz,
że to prawda,
to wszystko gra.
Adam?
Nie odpowiadaj: to co ty zjesz Kiedy pytam, czego chcesz
Bo zeżrę wszystko
Cześć, Brent.
Tu Adam.
Przepraszam,
że straciłem panowanie.
Program to nie jedna piosenka.
Jesteś supergościem
i robisz to
z dobroci serca.
Jestem pewien, że film
wyjdzie super, mimo że
nie udało ci się
spełnić wszystkich obietnic.
Ale myślę,
że tak jak ten program.
Będzie, jak będzie.
Napisy: Agnieszka Matysiak