Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
BEZ ODWROTU
Co to będzie?
Jeszcze nie wiesz?
Chcesz spokojnie popracować? Podejdę za chwilę.
- Kto to? - Ja, tylko oczy są nie takie.
Wyglądają świetnie.
Są otwarte?
Przerobię je.
Dam ci inne narzędzie.
Będzie łatwiej ze szczegółami.
To jest za grube.
Nadaje się do wielu rzeczy, ale ty musisz teraz cyzelować.
Jak cmentarz.
Cmentarz?
Z grobami.
Zniszczę to.
- Okej. Teraz? - Tak.
- To źle? - Dobrze.
Musisz mieć zwierzątko domowe.
Proponują dwa.
Ale żadnych klatek.
- Zwierzęta będą żyły w domu. - Rozumiem.
Żadnych klatek.
Mrówka czy żaba?
- Mrówka może się zgubić. - Przechodzimy.
- Odrobiłaś lekcje? - Nie.
To odrób.
Teraz nie mam czasu.
Ustaliłyśmy: lekcje teraz,
inaczej nie wyjdziemy.
Mamy umowę.
Ja się nie zgodziłam. A ty mnie szantażujesz.
Eve na pewno odrobiła lekcje.
Eve ma miłą mamę, która zapłaci za wycieczkę.
- Idź do siebie, zanim wybuchnę. - Nie.
Idź.
- Do pokoju! - Zwariowałaś!
Nie zmusisz mnie do odrabiania lekcji.
Ani do pisania.
Szybko, bo będzie źle!
Mam dość! Jestem sama i mam dość!
Nie wiem, skąd wziąć na pieprzony czynsz
i twoją głupią wycieczkę!
Robię, co mogę. Nie jest idealnie, ale się staram.
- Mamo... - Co?
Przepraszam.
Ja też cię przepraszam.
Nie lubię się wściekać.
Naprawdę bym chciała jechać do Pompejów.
Wiem.
Coś wymyślę.
Mnie się czepia, ale ojcem jest dobrym.
Nawet bardzo.
Poderwij go. Pasowalibyście do siebie.
Zapisałam się do serwisu randkowego.
I?
Długo nikt mnie nie dotykał.
Ulżyło mi, że wszystko działa.
Ale jedyny facet, który mi się podobał, zniknął.
Bez słowa. A całowaliśmy się jak szaleni.
Tobie jest dobrze samej.
Nie jest mi dobrze.
Mogę o coś spytać?
Kiedy ostatni raz uprawiałaś seks?
To było...
trzy lata temu. Raz.
- Nie brak ci tego? - Nie. To znaczy...
fizycznego kontaktu...
czasem mi brakuje.
Ale...
Lou!
- Co? - Telefon.
Dzwoni tata. Odbierz.
- Nie chcę. - Odbierz.
Ja odbiorę i dam ci telefon.
- Halo. - Nie śpieszyłaś się.
Jesteśmy z koleżankami.
- Mała jest z tobą? - Tak, dam jej telefon.
Dzięki.
Wszystkiego najlepszego...
Kupiłem ci prezenty.
Dziękuję.
Mam nadzieję, że niedługo ci je dam.
Co teraz robisz?
Jesteśmy na plaży.
Tak? I co, kąpiecie się?
- Tak. - Tęsknię za tobą.
Tak, tak. Daję ci mamę.
Co jest, obraziła się na mnie?
Nie chce rozmawiać.
Jest na ciebie zła.
Mnie jest wszystko jedno. Chcę tylko pieniędzy.
Ale ona...
chciałaby cię czasami zobaczyć.
Odległość to nie problem. Jest telefon, FaceTime...
A pieniędzy nie mam.
Joachim, przestań. To nie moja sprawa.
Nie będę o tym słuchać.
To co, mam kraść
- albo dilować? - Dobra myśl.
- Super. I dzięki, że podjudzasz... - Do widzenia.
Trzymaj.
- Dziękuję. - Proszę.
- Bez cukru. - Nie słodzę.
Skosztuj. Rano upiekłem je z dziećmi. To canistrelli.
I co?
- Smaczne. - Niezłe, co?
- Z przepisu babci. - Tak?
Wpadnij do mnie na kolację,
jeśli lubisz korsykańską kuchnię.
Czemu nie?
Umiem gotować.
Zrobię ci potrawkę z mięsem.
Albo kuskus, jak chcesz.
- Co lubisz? - Kuskus.
Potrawkę też. Przepraszam.
Powiedz kiedy.
- Powiem. - Ugotuję, co będziesz chciała.
Dobrze.
- No to na razie. - Dzięki, Lazare.
Jak ci idzie z ciałami z Melilli?
Jeszcze nie byłam na wszystkich cmentarzach, ale już na wielu.
Nie ma żadnej listy, co utrudnia zadanie, ale...
znalazłam ciało z 18 kwietnia.
Skąd pewność, że jest właśnie z 18 kwietnia?
Przestudiowałam rejestry cmentarne. Wynika z nich,
że na określonym obszarze,
w konkretnym miejscu,
leżą ofiary z katastrofy statku 18 kwietnia.
Możemy rozpocząć procedurę repatriacji zwłok.
Tak, pierwszy raz.
Pierwszy dla mnie, od kiedy zaczęłam.
Myślę, że powinnaś się spotkać
- z Cristiną, patolożką. - Przepraszam.
- Co jest? - Pośpiesz się.
Już pięć po wpół do. Spóźnimy się.
Przyjdę za pięć minut.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Ale muszę iść.
Często są korki,
nie chcę się spóźnić.
- Ona jest w Palermo. Masz czas? - Oczywiście.
- Joachim. Pracuję z nią. - Tak?
Pomagam w poszukiwaniach.
Dobrze zna Sycylię
społeczność erytrejską w Palermo.
Jeśli potrzebuje pan kontaktów, mogę...
Nie, dziękuję.
Kiedy możemy się zobaczyć?
W przyszłym tygodniu?
Byle przed środą. Bo wyjeżdżam do Aten.
Wtorek rano?
Nie można tego ustalić przez telefon?
Oczywiście, że można, ale wolę teraz.
Wszystko jedno.
Musimy iść.
Zadzwonię wieczorem, na pewno.
- Trzymaj. - Dziękuję.
- A to palant. - Jest w porządku.
Wcale nie.
- Wymądrza się, ale jest do niczego. - A ty?
Przynajmniej nie udaję.
Prowadź. Poćwiczysz sobie.
Co się dzieje? Widzę, że coś nie gra.
Wszystko dobrze.
Jeśli mogę coś zrobić, powiedz.
Nie możesz. Ruszaj.
- Skręć. - Tutaj?
To nie ta droga.
Oszalałeś?
Szybko!
Dodaj gazu. Jeszcze.
Uważaj!
Ja poprowadzę.
Co robiłeś?
Wolisz nie wiedzieć.
Ani trochę?
Mam zespół nieszczelnego jelita.
Gdy zjem coś słodkiego,
mam wzdęcia i bóle stawów.
A teraz jeszcze męczy mnie opryszczka.
- To bolesne. - Tak, aż nie mogę spać.
Zaczęło się, gdy zadzwonił Joachim.
Był okropny, nie wyobrażasz sobie.
Wiem, o czym mówisz.
Chciał, żebym mu wysłała pieniądze do Palermo.
W środku nocy.
W co ten kretyn znowu wdepnął?
Boję się, że znowu bierze.
Nie wchodźmy w szczegóły.
Jak chcesz.
Znasz ją?
- Shirine? - Tak.
Raz ją widziałam.
Wydawała się bardzo miła.
Ja też ją znam.
Spędziłyśmy razem cały dzień.
- Ile ty już masz lat? - Dziewięć.
Dwa tygodnie temu miałam urodziny.
O kurczę!
Mogłaś mi przypomnieć, przyniosłabym prezent.
Niczego nie mam.
Właśnie, a propos prezentów,
chciałabym spytać, czy...
mogłabyś się dorzucić do szkolnej wycieczki.
Tak, bardzo chętnie.
Jeśli ci to pomoże...
Ile dać?
Ile możesz.
50 euro?
Przepraszam.
Wycieczka kosztuje 350.
Mam jeszcze...
10...
90. Wystarczy na bilety kolejowe.
- Muszę już iść. - Tak?
Jestem zapisana do osteopaty.
Na razie, słonko.
Miłego dnia!
Do widzenia.
Szybko poszła.
Nie zrozumiałam, co mówiła o tacie.
Ma dość jego wybryków.
Jakich?
On przesadza z piwem, za szybko jeździ autem...
Tak nie można.
Lou?
Co?
- Płakałaś? - Nie.
- Płakałaś, widzę. - Nie płakałam.
- Tak. - Przestań. Mówię, że nie.
Chodź, wykąpiemy się.
Topię się! Tonę!
A tak?
Tak lepiej?
Jak przyjemnie!
Niezidentyfikowana osoba, nr 627.
Z Syrakuz, z gminy Melilli,
z grobu 102.
Trzeba czegoś jeszcze?
- Nie, dziękuję. - Do widzenia.
Bardzo dziękuję.
Powinnaś zrobić zdjęcie.
Dla jego bliskich. Ucieszą się.
Będą mieli chociaż to, czekając na transport ciała.
A to potrwa.
Chcesz wiedzieć, co wtedy robiłem?
Powiem ci, bo...
nie chcę cię okłamywać. Ale nie będziesz zadowolona.
Kupiłem heroinę.
Tylko trochę.
Uważam.
Nie jestem uzależniony, to mnie uspokaja.
Wcale nie.
Uspokaja, nie uspokaja... ale jednak uspokaja.
Przepraszam cię.
- Nie bądź smutna. - Nie jestem smutna, tylko wściekła.
Jesteś moją małą Madonną.
Kocham cię.
Jesteś małą sycylijską Madonną, która nade mną czuwa.
Nie spotka mnie nic złego.
Ładnie pachnie, co to?
Twoje zdrowie.
Potrawka.
Obiecana.
To nic trudnego.
Dusi się i już.
Jesteś bardzo tajemnicza.
- Ty też. - Ja? Nie.
Nie bardzo.
A jednak.
Pamiętam...
że kiedy przyszłaś do pracy,
byłaś dziwna i nieprzystępna.
Teraz jestem przystępna?
Trochę bardziej.
Nie próbowałeś się zbliżyć.
Czekaj.
- Zaczekaj chwilę. - Dlaczego?
Nie chcesz?
Muszę się napić.
- Wina czy czegoś mocniejszego? - Wina.
Mam wódkę i rum.
I butelkę whisky.
Masz delikatną skórę.
Tak?
Ty też, bardzo delikatną.
Kominek!
- To praktyczne. - Świetna sprawa.
A masz kapciuszki?
Tak, mam kapciuszki.
A szlafroczek?
Nie, szlafroczka nie mam.
Nie masz nawet podomki?
- Podomkę mam. - Niemożliwe!
Masz podomkę?
Obłęd!
- Pokażesz? - Nie.
Proszę.
- A co, podomki cię kręcą? - Bardzo.
- Będziesz się nabijać. - Tak.
Wiedziałem.
Czekaj.
Doleję sobie.
- Jestem zachwycona! - Super, co?
- Szykowny jesteś. - Prawda?
Jak angielski lord.
Przepiękna podomka.
- Jedwabna. - Kupiłeś ją sobie?
Wszedłeś do sklepu i kupiłeś?
Wszedłem do sklepu,
powiedziałem: "Chciałbym przymierzyć podomki"
- i zakochałem się w tej. - Zakochałeś się w podomce. Cudnie!
Przepraszam. Wyobraziłam to sobie.
Po prostu musiałem ją mieć. Co ci jest?
Nie kupiłeś jej dla żartu?
Nie, dla wygody w domu.
- Kiedy to było? - Parę lat temu.
Więc byłeś jeszcze młodszy.
Miękki materiał.
Wyglądasz jak miliarder.
To mnie kręci.
Ulica Francesca Cilei 12.
Zapisałam.
Jeśli chcesz.
Nie, będę sama.
Na razie.
- Kto dzwonił? - Andrea.
- Spotkasz się z nim? - Tak.
Za 20 minut. Muszę iść.
Będzie też patolożka.
Wreszcie ją poznam.
To ta, której słuchaliśmy w radiu?
Pamiętam, jak mówiła coś w stylu...
"Kiedy badasz zmarłych,
oglądasz ich ubrania i kieszenie,
to jakby wyłaniała się nienaruszona fotografia ich nadziei".
Ta kobieta ma klasę.
Ja też chciałbym ją poznać.
Pójdę z tobą, zostanę chwilę.
Wolę nie.
- Dlaczego? - Andrea prosił, żebym przyszła sama.
Może nie chce powtórki z poprzedniego razu.
Albo chce cię przelecieć.
Nie bądź głupi.
Pieprzcie się oboje.
Przestań.
- Daj telefon. Porozmawiam z nim. - Nie ma sensu.
Daj.
Daj mi telefon! Już!
Shirine, daj ten telefon.
Dawaj!
- Daj. - Nie.
- Proszę, daj mi telefon. - Pojdę sama.
To moja praca i zrobię, co on każe.
Tak, rób, co on każe.
Joachim, otwórz!
Laura, tu Shirine, dziewczyna Joachima.
Miałam wypadek. Porwał mnie ze szpitala.
Jesteśmy w porcie w Palermo.
Opuszczamy Sycylię.
On jest naćpany i paranoiczny. Boję się.
- Do kogo pisałaś? - Do nikogo.
Pokaż.
Chce mi się pić. Pójdę coś kupić.
Nie. Wjeżdżamy na pokład.
Trzymaj.
Zaraz przestanie boleć.
Lepiej się poczujesz.
Dwa panini z mozzarellą i dwie kawy.
- Pytałaś, czy to szczur? - Tak.
Nie, zapytałaś o...
- Mysz. - I to jest mysz.
- To Ratatuj? - Nie.
- Więc Rémy! - Nie, nie znam go.
Rémy też jest z tego filmu.
To mysz z prawdziwego życia?
Czy...
pamiętasz Shirine?
Wejdź.
Słonko, idź do swojego pokoju.
Mówiłaś komuś jeszcze?
- Nie chcę, żeby rodzina wiedziała. - Rozumiem, ale...
Nie możesz tu zostać.
Masz kogoś, kto cię przyjmie?
Nie.
Czekaj, Shirine.
Dokąd idziesz?
Nie wiem, poradzę sobie.
Pójdę do hotelu,
wezmę pokój i...
Przepraszam. Usiądź.
Przepraszam.
Siadaj.
Pozwolisz mi zostać?
Lou, wyjdź.
Przepraszam.
Usiądź tutaj.
Dobrze.
W porządku?
Tata jej to zrobił?
Nie, upadła.
Ale się pokłócili.
Wiedziałam.
Pomóż mi. Obieraj.
Zostanie u nas jakiś czas.
Odpocznie.
Będziemy dla niej miłe, dobrze?
Czy to jest postać z kreskówki?
Tak.
Czy to dziewczynka?
Nie, chłopiec.
Czy to jest zwierzę...
które ma kopyta?
Czy to jest zwierzę, które można trzymać w domu?
Nie wiem, co to jest, ale tu nie zamieszka.
- Czy żyje na sawannie? - Tak.
Masz pomysł?
- To Simba. - Tak!
Da się to zjeść?
- Jest smaczne. - Ja chcę dokładkę.
Podlizujesz się.
Naprawdę ci smakuje?
Ty gotujesz?
Tylko makaron.
Mieszkałam we Włoszech.
Ja też mam jechać do Włoch,
- ale brakuje nam pieniędzy. - Lou!
Ja mam trochę pieniędzy.
- Pożyczę wam. - Nie trzeba.
Poradzimy sobie.
Porozmawiaj z nim.
Jesteś matką jego córki, posłucha cię.
Jeśli każesz, pójdzie na odwyk.
- Nie. - Dlaczego?
Nie pójdzie.
On mnie przeraża.
- Jest naćpany. Zadzwoń do niego. - To na nic.
- Mam to gdzieś. - Naprawdę?
Tak. A on nie pójdzie na odwyk.
Musisz się zgłosić na policję.
Złożyć skargę i żyć swoim życiem.
Nie doniosę na niego.
Chodzi o to, żeby zostawił cię w spokoju.
Żeby zrozumiał, że teraz między wami stoi prawo.
Nie pójdę na policję.
Shirine, to ja. Zadzwoń, proszę.
Czekam. Tęsknię za tobą.
Zadzwoń.
Kto tam?
Listonosz.
Otwórz, moja mała.
Chciałaś, żebym wrócił.
Więc jestem. Otwórz.
Lou!
Jesteś śliczna.
Ile już masz wzrostu?
125 cm.
125?
A ile ważysz?
- 27 kg. - Raczej 30.
Nie, 27.
To dla mnie?
- Jadłaś śniadanie? - Nie.
No to już.
- Mamy nie ma? - Jest w pracy.
Te zielone są ładne.
Twój ulubiony kolor.
Teraz wolę niebieski.
Tak? Są i niebieskie, patrz.
Pozostałe możesz sprzedać albo rozdać koleżankom.
Ale ta bransoletka jest dla ciebie.
Nikomu jej nie oddawaj.
Spójrz. Jest bardzo cenna.
Zrobiła ją staruszka z wioski rybackiej.
Kłuje!
Tak, muszelki są ostre.
A to dla twojej mamy.
To jest naszyjnik,
ale może też być bransoletką.
Mama nie nosi bransoletek.
Tę może będzie nosić.
Miała kiedyś podobną.
- Robisz dużo błędów. - Nieważne.
Ważne. A to co? Lou!
- Co? - 1,5 punktu?
To z pierwszego tygodnia.
1,5 na 10?
Popatrz tutaj.
- Ale to matematyka. - I tu!
Trzeba umieć pisać, dobrze się wysławiać.
- 16 na 20. - To co innego.
Matematyka jest łatwa, konkretna.
- 2 plus 2? - 4. - Brawo!
Przyłóż się bardziej do gramatyki i ortografii.
Masz klucz?
Chodź!
Jestem gotowa, idziemy!
A czapka i szalik?
Dziś nie trzeba.
Masz dla mnie pieniądze?
Na co?
Na szkolną wycieczkę do Pompejów.
Pompeje są beznadziejne.
- Ale wszyscy... - Za dużo tam turystów.
- Lubisz klementynki? - Nie.
Wezmę trochę daktyli.
Z tych na gałązkach. Jedną gałązkę, żeby spróbowała.
30 euro.
- Co? - Są po 30 euro!
Za kilogram.
Jedna ryba tyle nie kosztuje. To cena kilograma.
Napisali: euro.
- Twój przysmak. - Nie!
Daj mi trochę pieniędzy.
- Na tę twoją podróż? - Tak.
- Ile? - 350 euro.
- Drogo! - Sto już mamy.
Liczę.
Masz tu 250.
Coś ci pokażę.
Kiedy masz dużo banknotów,
najniższy dawaj na wierzch.
W czasie płacenia nikt nie zobaczy tych wyższych.
- Rozumiesz? - Tak, tak.
- Schowaj głęboko. - Już.
- "Dziękuję, tato". - Dziękuję, tato.
Dzień dobry.
Chciałabym pokój.
Szlag.
Shirine, tu Laura. Zadzwoń.
Nie wyrzucaj nasion.
- Nie lubię ich. - Nie jesteś sama.
- Odsuń się. - Dobrze, krój.
Zrobisz coś dla mnie?
Zależy co.
Jedź do Philippe'a, do Monaco. Mówi, że jest na szkoleniu. Kłamie.
Daj mu spokój.
Przeleci każdą - starą, młodą,
byle miała stringi.
No i dobrze. Wytrzymujesz to od 25 lat.
Kup sobie stringi.
Kupiłam, ale nie mogę ich nosić. Wrzynają się.
Lou, do stołu!
Nóż po prawej.
Podaj talerze.
Chcesz trochę?
Zostaniesz w Nicei?
Nie wiem.
Francja jest beznadziejna.
Wolność jest już tylko w Ameryce Południowej.
Co byś tam robił?
Odwyk. Z pomocą szamana.
Biorąc ten ich towar?
Tak, ayahuascę. Wiesz, co to jest?
Wątpię, czy działa.
Przypominam, że masz córkę. Trzeba o niej myśleć.
Od tego mam mamę.
No właśnie.
- Ona rozumie. Nie łudzi się. - Przestań.
Przypomnieć ci coś?
To co innego. Ty cały czas byłeś ze mną.
Raczej u sąsiadów, bo siedziałaś w psychiatryku.
- Tobie też to grozi. - Co?
Tobie też to grozi!
Cześć, stary. Jak tam?
Nie, wróciłem.
Jestem z córką.
- Chcesz wody? - Nie, dziękuję.
Byłoby fajnie.
Prześlij mi... Dobra, na razie!
W porządku, słonko?
- Hakim pozdrawia. - Dziękuję.
Pozdrów go ode mnie.
Najadłem się. Skończyłaś?
Chcę sera.
Ser tuczy.
- Nie! - Pozwól jej zjeść.
Dość, Lou!
Daj jej zjeść, do cholery!
- Proszę. - Dziękuję.
Masz.
Idź już. Mam cię dość.
- Jesteśmy wolni? - Spadaj!
Dzięki.
Daj rękę.
Palisz marihuanę?
Wiesz, gdzie mogę kupić gram hery?
- Hery? Nie wiem. - Nie?
Nie znam dilerów.
O co go pytałeś?
O osteopatę. Bolą mnie plecy.
Nie wierzę ci.
Masz rację, nie o to pytałem.
Pytałem, czy zna dilera.
Kto to?
To jest...
ktoś w rodzaju aptekarza.
Pójdziemy na piechotę.
Proszę. Mam dość czekania na autobus.
- Zejdź. - Jestem zmęczona.
Cały dzień nic nie robisz.
- Nie mam siły. - Wezmę cię na barana.
Jestem za ciężka.
Wcale nie. A ja jestem twoim ojcem
i mam siłę.
No, spróbujmy.
I hop!
To dobry plan.
Przystanek w Tangerze, i drugi w Rio.
Weźmiemy haszysz. Żadnych kontroli, nic.
- Mówiłeś. - I powtarzam. Zróbmy to.
Moja kolej. Patrz, Lou.
- Jesteś taki dobry jak tata? - Lepszy.
- Mam styl. - Kurde!
- No proszę. - Co jest?
- Zepsuło się? - Jest mama.
W porządku?
Nie uprzedził, że weźmie Lou.
A odbierasz, kiedy dzwonię? Nie.
- Więc po co? - Idziemy.
- Nie! Flippery są super. - Właśnie.
- Idziemy? - Napijmy się.
Zaczekaj chwilę.
Wypijmy po piwku.
Piwo proszę.
- Jak tam syn? - Świetnie!
Jest przystojniejszy i bystrzejszy niż ja.
- Tylko nie ma śmiałości do dziewczyn. - Wyrośnie z tego.
- Mam nadzieję. - Nie wszystko ci mówi.
- Co ty gadasz? - Mądry chłopak.
Ładnie ci w dłuższych włosach.
Dziękuję.
Pięknie wyglądasz.
Tęskniłem za wami. Zwłaszcza za małą.
Jest niesamowita.
Dobrze mi robi, że ją widzę. Naprawdę.
Z Shirine koniec.
Pewnie cię rzuciła.
Dlaczego tak mówisz?
Czułem się samotny. Jest ponura.
Przy niej stawałem się... smutny.
Myślałem, że lubi ludzi, ale...
woli trupy.
Zawsze czujesz się samotny.
- Idziemy. Pożegnaj się. - Już?
Ja zapłacę.
Proszę.
- Naprawdę? - Tak.
Pożegnaj się.
Buziak? Ręka?
Idziemy.
Pójdę z wami.
Chcę ci coś powiedzieć.
- Lou, nie oddalaj się. - Dobrze.
Przejrzałem jej zeszyty. Mnóstwo błędów.
Lou!
Nasza córka jest piękna.
Spisaliśmy się.
Może dzwonić, kiedy chce. Wie o tym.
Nie wie.
- Co? - Nie wie.
- Nie bądź smutna. - Nie jestem.
- Co chciałeś mi powiedzieć? - Co?
Miałeś mi coś do powiedzenia.
- Co? - Jest propozycja.
Kumpel Hakima obsługuje rejsy wycieczkowe.
Może mi załatwić zniżkę. Pomyślałem...
że byłoby miło wziąć Lou.
- W rejs? - Tak.
To lepsze niż wyjazd do Pompejów.
Zatrzymamy się w Tangerze, w Rio...
Żeby dilować.
Co? Skąd!
To wyjazd zorganizowany. Basen, tańce, przewodnik...
Bezpieczne towarzystwo, sami emeryci.
Dlaczego jesteś taka zimna?
- Jesteśmy rodziną. - Byliśmy.
Shirine, odbierz. Gdzie jesteś?
- Chodź. - Nie pożegnałyśmy się.
To nic.
Zadzwoń. Spotkamy się i porozmawiamy.
Laura!
Wiesz, że Shirine jest w Nicei?
Kazałaś jej mnie rzucić?
- Nie odpowiem. - Bo co, wstydzisz się?
Chcę prostej odpowiedzi na proste pytanie.
To ty kazałaś jej odejść?
Zrobiłam to, co słuszne.
Skąd wiesz, co jest słuszne dla innych?
To nic trudnego.
Jak to? A miłość? Wiesz, co to jest?
- Masz jeszcze serce? - Daj mi spokój.
Shirine jest inna. Potrzebuje mnie. Pogubiła się.
Raz w życiu myśl nie tylko o sobie!
Zostaw mnie!
Chodź. Pożegnaj się z ojcem.
W co ty pogrywasz?
Za kogo się uważasz, za królową feministek?
- Mów, gdzie ona jest. - Zostaw mnie.
- Chodź, Lou. - Nie!
- Powiedz, gdzie ona jest. - Daj mi spokój.
- Jeśli wsiądziesz, wezwę policję. - Tak, dzwoń po koleżków!
Wysiądź.
- Spieprzaj! - Uspokójcie się!
To ona rozrabia.
Zostaw nas.
Mów, gdzie ona jest.
- Wysiadaj! - Zamknij się, bo ci przyłożę!
Kazała ci wysiąść.
- Zamknij się! - Zabraniam ci tak mówić!
Powiedz, gdzie ona jest.
Spadaj!
- Oszalałeś! Przestań! - To moja córka.
Puść ją, do cholery!
To moja córka.
Zostaw ją.
- Tego chciałaś? - Chodź.
Proszę zadzwonić po policję.
- Dokąd to? - Ona jest moją córką.
Jej ojcu odbiło.
Chcę tylko z nimi porozmawiać.
To moja żona i córka. Lauro, źle robisz.
- Wyjść! - Łapy przy sobie!
- Przestań. - Lou, proszę.
Już dobrze, jestem spokojny.
Będę mówił stąd.
Lauro, proszę.
Wyjdź na chwilę.
Chodź!
W porządku?
Ojciec mojej córki przyszedł do mieszkania
i zabrał ją bez mojej zgody.
Szliśmy przez chwilę razem, aż dostał SMS-a od swojej eks,
która parę dni temu schroniła się u nas.
Chyba mu powiedziała, bo zaczął mnie wyzywać.
Uderzył mnie.
Boję się wrócić do domu, on może tam czekać.
- Jest niestabilny. - Niestabilny?
Ma problem narkotykowy.
- Co bierze? - Wszystko.
- Był notowany? - Nie sądzę.
Nie wiem.
Składałam na niego skargi.
Rozumiem.
Jak się nazywa?
Joachim Mage.
Jak to się pisze?
M-A-G-E.
Joachim Mage, urodzony 13 grudnia 1986.
To on?
Nękanie, groźby, wtargnięcie.
Zgadza się?
To było po rozwodzie.
Ta jest z... wyspy Réunion.
Są tam wulkany.
Gwadelupa.
Ta jest ładna.
Kanada?
Wybredna jesteś.
Ameryka?
- Tak. - Ameryka? Proszę.
Ta jest dobra.
Zostawię was.
Dobranoc, Lou.
Będzie ci tu dobrze.
To ładny pokój.
- Idę. - Nie!
Zostanę, ale tylko pięć minut. Zgoda?
Jak myślisz, gdzie on jest?
Nie wiem.
Ale...
nie martw się o niego.
Wydaje się delikatny, ale...
radzi sobie.
Mówi, że jest silny.
Aż tak to nie.
Czasami bym wolała, żeby nie żył.
Trudno jest go kochać.
Ale i tak masz do tego prawo.
Tylko lepiej jest go kochać z daleka
i karcić, kiedy robi głupstwa.
Dlaczego mi to mówisz?
Bo on żyje.
Kocham cię.
Dobranoc, skarbie.
- Wrócisz? - Tak, wrócę.
Jakieś wieści?
Nie.
Lazare...
możesz mnie przytulić?
Oczywiście.
Joachim, to ja.
Jestem w Radissonie.
Przyjdź, czekam na ciebie.
Nie bój się mnie.
Dobrze?
Wymyśliłem coś dla nas.
Rejs wycieczkowy.
Nicea, Tanger, Rio.
Czekasz na kogoś?
Idź zobaczyć.
Pani Lamari?
Uciekł!
Idźcie do pokoju obok!
Schody!
Wersja polska na zlecenie HBO Transperfect Media Poland
Tekst: Karolina Bober