Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
SCORPEX MIX NA ŻYWO
OPERACJA BPM
Mówiłaś, że przestał tworzyć muzykę. Tworzy.
Nie.
Tak. Gra na mikserze.
- Didżeje nie grają na mikserze. - Grają.
Didżeje miksują, grają na konsolach.
- Swoje utwory? - Tak. Nie, w większości cudze.
Chwila, gra nie swoją muzykę?
Wiesz, co robią didżeje.
Liczy się to, jak łączy utwory.
To czyni dobrego didżeja.
- Nie rozumiesz. - Tak, ale wyjaśnij mi.
Wyjaśniam ci od dziesięciu minut.
- Byłeś kiedyś na weselu? - Nie wiedziałem, że robią kariery.
„Teraz Muzyka brzmi lepiej z tobą”.
Bum. Miksujesz. Cały didżej. Kropka.
Na tym się zarabia?
Tak. No, to zależy…
Bywa różnie.
Od czego?
Od popularności didżeja.
Czym się ją mierzy?
Liczbą sprzedanych płyt.
Tych, które grają?
Nie! Ich własnych.
On sprzedaje płyty? Jest popularny?
- Własne? - Tak.
Miał wielki hit 15 lat temu: X-Love.
Mega popularny, zarobił mnóstwo kasy.
A potem nic. Niemoc twórcza.
Teraz ma bardzo złą passę.
Jak widzisz, gotowy do wzięcia.
Jest idealny.
Toż mówię.
Przepraszam.
Przechodzę, fashioniści. Przepraszam.
Dziękuję.
Przepraszam.
Jestem didżejem.
Kim pan jest?
Jestem tu didżejem.
- Pana nazwisko? - To ja.
Scorp…
- Scorpex. - Skorpex…
Scorpex, ten didżej. To ja.
Masz go na liście?
To artysta, przepuśćcie go.
Tak, artysta.
Przepuśćcie mnie, proszę.
- Jak masz na imię? - Hervé.
Hervé, spójrz. Chodź tu.
Widzisz?
Mam teraz „Dostęp do wszystkich obszarów”.
Naprzód!
Dalej!
Dobra.
Nieźle jak na małą imprezę.
Czekaj.
GARDEROBA
Scorpex do Ciacha.
Luis! Jestem.
Hej, kutafonie.
To duża impreza. Płacisz podwójnie albo nie gram!
No gdzie, jest malutka.
Jak chcesz.
Żartują sobie?
Co jest, kurwa?
Byłem tak blisko śmierci ego.
Kurwa mać!
Cholera!
Przesuń się.
Serio?
Popatrz.
Ciacho poprosi Damokless, by grała dłużej.
A że jest lewa, gra tylko nagrane sety i nie umie miksować,
odmówi.
Patrz.
Z drogi!
Dzięki.
- Ciacho do Hervé. Gdzie jesteś? - Tu. Wybacz.
Szukałem wszędzie, nie ma go.
Niewiarygodne.
- Wszystkie drzwi są nieoznakowane. - Masakra.
Gdzie Vestax?
W drodze.
Scorpex tu jest i wypełni dziurę.
Luis, proszę.
Możesz przejąć konsolę?
Poważnie?
Mówię poważnie.
Proszę.
Chcemy muzyki!
- Kim są te dwa dziwolągi? - Grube ryby z Van Straat.
Tabitha Jenkins, projektantka supergwiazda
i Capitani, dyrektor wykonawczy.
Proszę.
Zrób to dla mnie.
Proszę.
No dobra.
Super, Luis, dziękuję.
No już, Vestax!
A pan jest…
Mały książę electro, legenda: Scorpex.
„Legenda”?
Fantastycznie.
Nie wiem, czy fantastycznie, ale na pewno mogę wam pomóc.
X-LOVE (WERSJA 2024)
VAN STRAAT PRZEDTAWIA VESTAXA
WDZIĘCZNOŚĆ
Wow! Gorąco tu.
Słuchajcie!
Nim zacznę, chciałbym złożyć hołd tym, którzy utorowali nam drogę.
Bez nich nie byłoby nas tu dziś.
Brawa dla weterana French Touch:
Scorpexa!
A teraz przejdźmy do rzeczy.
SCORPEX, X-LOVE NAJLEPSZY ALBUM ELEKTRONICZNY
Cześć.
Toni, kotku, co tu robisz?
Zapomniałeś, że będę?
Nie, ale ty…
Zostajesz?
Gram dziś na wernisażu.
Mama o tym wie?
Mam ci mówić, kiedy wracam do domu?
Nie w tym rzecz.
- Myślałeś, że przegapię wielki powrót? - Jaki powrót?
Twój.
Nie ma powrotu, skarbie. Scorpex nigdy nie odszedł. „Powrót…”
Daj spokój.
Mój ojciec miksuje dla przedniej wytwórni.
To nic wielkiego.
Co się stało Vestaxowi?
Co?
Przerwał ci w połowie.
Chwileczkę.
Nie przerwał mi.
Żartujesz sobie?
Nikt mi nie przerywa.
Poza tym nie jest Einsteinem.
Vestax. Daj spokój.
Ej, Luis, uważaj na ego.
Tylko ty tworzysz dobre kawałki?
Ja nie mam ego.
To imitator i o tym wie.
Cesarzowi, co cesarskie. Szlag.
PO FRANCUSKU
Jak mnie nazwałaś?
Co się stało z „tato”?
Luis to twoje imię. To nie obelga.
Miksujesz na otwarciu galerii?
Raczej dodaję dźwięk.
Ale tak, gram własne utwory.
Jesteś teraz didżejką?
A malowanie? Poszło w las?
Nie, jestem malarką, ukośnik, didżejką, ukośnik, modelką,
ukośnik, aktywistką ekologiczną.
Jestem artystką wszechstronną.
Ukośnik, gówno robię i zadzieram nosa.
Czemu zawsze wszystko miętosisz, gdy tu przychodzisz?
Zostaw to.
Na to się patrzy, a nie do dotyka.
Muzeum Skorpexa?
Jeśli chcesz.
Van Straat.
- Słyszałaś? - Pytanie brzmi, czy ty słyszałeś.
Żartujesz sobie?
- Pokaz będzie mega. - Mowa.
- Z projektami Tabithy Jenkins. - Mojej koleżanki Tabithy Jenkins.
- Jest świetna. - Jest.
Nie widziałaś jej, gdy występowałem: „Scorpex!”.
Ja na to: „Spokojnie, Tabitha”.
Nie w moim stylu.
Ale fajnie, że jesteś.
Sprzedajecie dużo Vestaxów?
Tak, dużo streamingu. Fizyczne kopie idą jak ciepłe bułeczki.
Przepraszam.
Nie chcę przeszkadzać, ale powiem tylko,
że pana uwielbiam. Dziękuję.
Pana muzyka zmieniła moje życie.
- Dzięki. Scorpex. To wiele znaczy. - „Scorpex”.
Dziwnie jest spotkać pana osobiście.
- To dla pana norma, ale znam wszystkie… - Jedno euro?
- Są super. - Euro?
Euro? Japońskie wydanie z nieemitowanym utworem?
Jest ich 500 na świecie. Tracisz na tym.
Może jest i z Marsa, ale i tak się nie sprzedaje.
Nie sprzeda się wśród tego gówna.
Połóż tam i podnieś cenę.
Nie, to nowe, popularne rzeczy.
To też jest popularne, stary.
- Nie jest nowe. - Nowe, nowe…
Kupuję!
Uwielbiam to, więc…
I już, zrobione.
Kto to?
My…
się znamy?
- Pogadamy o Vestaxie? - „Vestaxie”?
Kurwa!
Spokojnie!
Rose Espino.
Wywiad, wydział narkotyków.
Narkotyki? To nie ja.
Macie złego faceta.
Od wieków nic nie biorę.
Przepraszam.
Siadaj!
Kim jest dla ciebie Vestax?
Vestax jest…
Vestax to kupa gówna.
Najlepsze, co mogę powiedzieć, naprawdę.
Nie tylko ja tak uważam.
Jest zamieszany w delikatną sprawę. Dużą operację narkotykową.
Nie dziwi mnie to.
- Ani trochę. - Pomóż nam go złapać.
Wtedy nic nie powstrzyma twojego powrotu.
Jakiego powrotu? Nie ma powrotu.
Nigdy nie odszedłem.
Nie wstaję z łóżka za mniej niż 100 000. Nie widać mnie, ale to wybór.
Masz coś lepszego do roboty?
Jesteś w pudełku „Jedno euro”.
Nikt cię nie chce.
Fiskus cię ściga.
„Fiskus”?
Mamy nakaz, więc…
Co?
Zamrozimy ci konta i przejmiemy mieszkanie.
Wisisz 500 000 euro podatku, więc…
To kilka setów didżejskich w Dubaju.
Bez kitu, nie będę…
„Didżejskich setów w Dubaju”.
Pięciominutowy support dla Vestaxa przed wykapaniem ze sceny?
Nie wykopali mnie.
Taki scenariusz.
Słuchaj, Luis.
Pomożesz nam,
a ja poproszę kolegów o pobłażliwość.
Zastanów się.
Zadzwoń do mnie rano.
Inkubatory sztuki popełniają błędy.
Szukamy, eksperymentujemy.
Tak.
Poszukiwaczy się odkrywa, odkrywców się poszukuje.
To moi koledzy z Serca Ziemi.
A to nie piosenka?
Bądź miły.
Miewają problemy z białymi samcami alfa.
Jestem biały?
- Jak tam? - No i? Co o tym sądzisz?
- Niesamowite. - Jakiś obłęd.
Toni.
Dobry wieczór.
Dziś twój pejzaż dźwiękowy musi się wpisywać w każdą część.
Powinien działać jak płótno z dźwięku na każdym występie.
O to mi chodziło. Pejzaż dźwiękowy symbolizujący nieprzewidywalność miasta.
Właśnie, super.
- Niesamowite. - Tak…
W porządku. To moja córka.
Dam ci ustawić platformy.
Dzięki.
Dziwny koleś.
Myślałem, że nas ugryzie.
Pomóc ci?
- Dam radę. - Zero filtrów, są okropne.
- Nie, dziękuję. - Dobra.
Może to nie twój typ sceny, ale dla mnie grać tu to duża rzecz.
Widzę, jakie to duże.
To znaczy, to miejsce jest duże.
Poza tym Tabitha szuka modelek na pokaz.
Myślisz, że mam szansę?
Tabitha?
Wspaniałe!
Co Tabitha tu robi?
Jest jurorką.
Jest niesamowita.
To naprawdę
artystka wszechstronna.
Jak…
powiedziałaby moja córka.
Cholera, idzie.
- Ani słowa. - Dobra.
To Toni, nasz dźwiękowiec.
Cześć.
- Miło mi. - Nie tylko.
Jest też modelką, aktorką i tworzy muzykę.
Ty napisałaś muzykę?
Tak.
Dziękuję.
Poznaliśmy się kiedyś.
Tak.
- Scorpex. - Jak się nazywasz?
Scorpex. Oj, przepraszam.
Toni.
„Toni”.
Zawsze ty. Daj mi mówić.
To nie tak, jestem uprzejmy. Podstawy kultury, ciesz się.
Jesteś do bani.
Dokąd pan to zabiera?
Proszę pana?
Nie!
Proszę pana! To jest…
Dokąd pan to niesie? Hej!
Co się dzieje?
Luis Joquet?
- Tak. - Damien Parillaud, komornik.
Ostrożnie, to kruche!
Ta gówniara…
KOMENDA GŁÓWNA POLICJI
Co jest z tymi meblami?
Wiem.
- Nie, ale… - Wiem.
Co pani wie?
Bez obaw. Zajmę się tym osobiście.
Byłoby miło. Dzięki.
To, co powiem, jest ściśle tajne,
więc gdy stąd wyjdziesz, gęba na kłódkę.
Naprawdę? To znaczy „ściśle tajne”?
Słuchaj.
Twój kumpel Vestax karierę zawdzięcza gangowi.
Opłacają wszystko: teledyski, PR…
Nawet producentów widma, którzy piszą jego muzykę.
Nie dziwię się.
Gdy jesteś brzydkim beztalenciem,
to masz koneksje albo…
Kocha przestępczość zorganizowaną.
Dwa lata temu grał na weselu w Rotterdamie.
Na ślubie Nicolasa Tadića, zastępcy przywódcy.
Syn dyplomaty, kocha techno.
Podlega Molotovowi. Znasz ten typ.
To mięśniak, narwaniec.
Nie jego chcemy, tylko jego.
- Dricus Mascarilla. - „Dricus”?
To on stoi za tym wszystkim. Ich boss.
Zgubiliśmy go po rekonstrukcji twarzy po zatruciu,
które pokryło go strasznymi bliznami.
- Spójrz. - Tak.
Teraz próbuje zacząć od nowa incognito,
inwestując w legalne branże typu moda.
Van Straat.
Właśnie.
Przybrali metody karteli meksykańskich
i produkują uzależniające narkotyki.
Ich bestseller to Angel Rocket.
Koktajl z ecstasy, kokainy i viagry.
Jesteś twardy, na haju i napalony. Fajnie.
Nie, to totalnie uzależnia. Ludzie umierają. To nie jest zabawne.
A biorąc tylko trochę?
Jesteś z wydziału narkotyków czy…
Skąd?
…tajną agentką?
- Nie mówimy „tajny agent”. - Nie.
A to co takiego?
Nazwa operacji. Operacja…
- BPM? - Tak.
Ty to wymyśliłaś?
Wybacz, ale…
Do bani. Znajdę lepszą. Jestem dobry w nazwach. Posłuchaj.
Operacja
Banger.
BPM.
- Mieszkają w klubach. - Banger.
Spotykają się z Vestaxem.
Vestax cię uwielbia. Może „Vestax” miało przypominać „Scorpex”.
- Dziękuję! - Tak.
No nie. „Może”?
Ukradł moje imię, ukradł X.
- Skopiował od A do Z. - I dlatego się z nim zaprzyjaźnisz.
I zidentyfikujesz Dricusa. Rozumiesz?
Co się dzieje w laboratorium?
O, stary wyga!
- Co tam? - Szukasz weny?
- Scorpex. - Elliot.
Węszysz?
Trochę. Można tak powiedzieć.
Opowiedz mi o występie.
Co to za mega inscenizacja?
Podobało się?
Co? Rozwaliło mnie.
Kto jest twoim dyrektorem artystycznym?
- Zabieram go. - Jest tu.
Nie pieprz. Ty to zrobiłeś?
Robię wszystko. Nie mogę zlecać.
Dzięki, że zagrałeś.
- Nie ma za co. Było miło. - Dzięki.
- Jestem ci dłużny. - Zawsze do usług.
Jestem ci dłużny.
Dobre to. Co to? Nowy album?
Nie, to na pokaz Van Straata.
Jak to wygląda z dystansu?
Ja już nie wiem. Pracuję bez przerwy.
Ja też.
Szczerze.
Nie przytakuj. Szczerze.
Świetne infradźwięki.
Dają czadu, co nie?
Ale jeśli mogę…
Coś jest nie tak.
Hi-hat nie współbrzmi.
Nie rób tak, trzymaj się werbla. Spróbuj.
- Elliot? - Elliot.
Wycisz hi-haty.
To gratis.
Graj.
Daj wokalom większy pogłos.
Trzy, dwa, jeden.
Przeskok, już!
Kurwa, zajebiste.
Będą jeść nam z rąk na Tygodniu Mody.
- Musisz przyjść. - Jasne.
Modelki, celebryci w pierwszym rzędzie
i ja w centrum, bum, Vestax!
Tak.
Wszyscy skandują „Vestax!”.
„Dość, rumienię się. Nie lubię, gdy wykrzykują moje imię”.
Dobra, dobra.
Vestax!
Patrzcie na modelki, ja jestem tylko didżejem.
Dla ciebie.
„Wielki fan, Vestax”. Wow.
Mam dość electro.
Muszę myśleć szerzej.
Moda, filmy.
- Jasne. - To ja, bez urazy.
- Bez obaw. Ja też. - To znaczy… Może…
Teraz chcę być artystą wszechstronnym.
Ukośnik…
Daje.
Kurwa!
- Jakieś żarty? - Kurwa!
- Cholera! - Ja nie mogę.
- Czekaj! - Co?
- Słuchaj! - Co?
Słyszysz, jak to mega brzmi z alarmem?
Masz rację.
Tak!
Tak, świetnie.
- Lubisz mezcal? - Co?
- Mezcal. Lubisz? - Tak.
- Kolejny? - Nie.
Dobra.
Molo!
- Co tam? - Wszystko gra?
Gra. U ciebie?
Jak tam? Dołącz do nas.
Kto to? Jak się nazywa?
Scorpex.
Luis!
- Może przyjść? - Jasne.
Zawsze.
Gotowi? Skąd przychodzicie?
Dobra.
Scorpex.
Znacie się?
Tak, znaczy…
Tak.
Zakropmy.
Nie teraz, wezmę później.
Co to za gówniana muza?
To Exta. Mam się tym zająć?
- Tak. - Zajmę się tym.
Idź.
Co to za frajer?
Przepraszam.
- Exta, jak tam? Dobrze? - Luis! Kapitanie.
Jestem z bandą dziwaków. Jeden myśli, że przeleciałeś jego siostrę.
- Kto? - Łysy, co wygląda jak Gru.
Blondynka z akcentem, tatuaż na tyłku. Kojarzysz?
„Carpe diem” na tyłku?
Nie znam szczegółów, ale typ to kłopoty.
Chce skopać ci tyłek. Zrób sobie przerwę.
- Mam ochronę, nie odważy się. - Nie żartuję.
Wiesz, co zrobił?
Idź.
Pozbądź się go!
Bez obaw. Idź zapalić.
Fajne.
Tak, niezłe.
Dość proste, ale facet zna się na rzeczy.
Zajebiste! Italo, greco, disco, techno.
Meksykańskie ghetto!
- Posłuchaj. - Jest super.
Ale jazda!
- …w dzielnicy Meatpacking w Nowym Jorku. - The Mix?
Podłe miejsce. Nie The Mix. Dużo wcześniej.
Robiłem set dla małej wytwórni.
Nagle na parkiet wyskoczył facet.
Było tam pełno lasek.
Zdejmuje kaptur. I kto to? Pieprzony Kanye West.
Mówi: „Scor…”.
Słyszę „Scorpex”.
Minutę później chwali mnie przy konsoli.
Mówię: „Tudo bem, brachu”. Graba. Bez stresu. Nasi agenci się kontaktują.
Trzy dni później w kamizelce kuloodpornej w TV kandyduje na prezydenta. Po sprawie.
Rzucasz nazwiskami, ale to bzdura.
Nieprawda!
Na Instagramie jest zdjęcie. Sprawdź.
To na pewno Kanye West.
Nie widać, bo patrzy w dół, ale przysięgam, że to prawda.
Dwa lata temu na Tygodniu Mody w Le Baron pojawia się Travis Scott.
I co robi?
Zgadujemy utwory u mnie.
- Tak! - Tak!
Tak! Jestem w tym najlepszy.
Nie wiesz, jak grają.
Widzisz?
Nie.
Co widzisz?
Widzę…
Cofnij się.
Co teraz widzisz?
To samo, ale z oddali.
- Widzę paryskie niebo… - Czaszka.
Tak, to czaszka. Oczywiście.
Tak! Teraz widzę czaszkę.
Niesamowite.
Nic nie widać z bliska.
Oczodoły, nos.
- Warta fortunę. - Tak?
Dobra, zgadujemy!
Tak!
Dobra! Przypomnę zasady.
Po co nam noże?
To znaczy?
- Space Captain? - Tak!
Szlag!
Wykonuję swoją pracę.
- Jesteś didżejem? - Wiem.
Patrz uważnie.
Noże!
Masz!
Kurwa! Spójrzcie na jego minę!
Wiem.
- No już! - Mara… Marado… Maradona.
- Barracuda… - No i?
Maracuja Pasquale’a!
Tak!
To remiks.
Daj to na Shazam.
Ale to stare… Nie!
- Shazam. - Noże!
Noże!
To na pewno remiks.
Miłość.
Dobra.
To bardzo wysoki poziom.
Vestax?
- Nie! - Chyba tak.
Nie!
- To nie fair! - Vestax!
- Molotov, czekaj! - Vestax!
- Noże! - Masz!
Kurwa!
Jest głupi czy co?
Zasłużyłeś sobie, dupku.
Zachować spokój.
Spokojnie.
Molotov?
- Molo? - Co się stało?
Nie wiem, nie oddycha. Molo?
Molotov?
Wezwę karetkę.
Co? Czekaj…
Chyba nie rozumiesz.
Nie wzywamy tu karetek ani policji.
Ale…
Nie powinno nas tu być. Jasne?
Spadamy.
Ale…
Nie możemy go tak zostawić.
Pokaz Van Straata za dwa dni. Chcesz zostać, zostań.
Ufam ci. Pełna wdzięczność.
Nie potrzebuję twojej wdzięczności.
Co się stało?
Próbowałeś go spoliczkować?
Ty go uderz.
- Nie, ty go uderz! - Nie, ty!
- Znasz go lepiej. - No i?
Znam go lepiej, co nie znaczy, że mam go uderzyć.
Nie biję Molotovów.
To ksywa.
Nazywa się Nicolas.
Molo?
- Molotov? - Nie tak.
Molotov.
Zupełnie powariowaliście?
Zadzwoniłbyś po gliny?
Nie, po karetkę.
To duża różnica.
Za kogo mnie uważasz?
„Molotov”.
Prawie zemdlałeś. Wszystko gra?
Molotov nie przedawkuje. No więc…
Kurwa.
Mówiłem, że można mu ufać.
Po co nam on?
Nie wiem, do pomocy.
Jest zdolny.
Przydałoby się…
Na pokaz?
Tak.
Na przykład.
Jeśli…
Jasne, czemu nie?
Zgoda, jeśli to działa.
„Wezwę karetkę”.
Dobre.
Użyjmy jednego z twoich utworów. Coś klasycznego, prostego, oldskulowego.
Potem ja wskoczę.
Wprowadzę klimat, coś nowoczesnego.
Coś, co da czadu.
- Jasne? - Całkowicie.
- Podwójne X? - Tak, podwójne X.
Hej! Ambasador ma dostać utwór do jutra.
Nie ma problemu.
Kim jest ambasador?
„Twój największy fan - Vestax”?
Nalegał. Nie chciałem go denerwować.
Aha.
Sprawdź pocztę.
Drake chce współpracować.
Toni.
Później wyjaśnię, nie możesz zostać.
Co?
Spakuj się.
Łazienka, kuchnia.
Wszystko znasz.
A spać…
będziesz tu.
„Spać”?
Tutaj.
Mówiłaś, że tworzysz muzykę, prawda?
Tak.
Więc nie wychodzisz,
aż napiszesz hit. Umowa?
Poważnie?
Bardzo poważnie.
Umowa?
To okazy kolekcjonerskie, więc żadnych imprez i wybryków.
Świetny początek.
Okej, wgramy demo?
- Tak. - Przynieś.
Stwórzmy folder dla mojego kotka.
Toni… Dobrze.
- Włączmy. - Nie.
To demo, jeszcze niegotowe.
Mówisz serio?
Tak.
Pracuję w tym, słucham niegotowych projektów.
Jeśli ci pozwolę, usłyszymy twój?
Nie szantażuj taty.
- Dawaj. - Nie, przestań.
Nie.
Chciałbym usłyszeć, co zrobiłaś.
Bądź miły, jest nieukończone.
Obiecuję.
I nie dawaj mi rad.
Dobra.
Proszę.
Wiesz co?
Co powiesz na mały moog?
To nieukończone, mówiłam.
Brzmi świetnie, skarbie.
Jestem trochę…
zszokowany.
Dobrze.
Dodaj basu.
MASZ COŚ? DOBRE?
Śmiało. Zrób, jak chcesz.
Nie, to twoje.
Dalej. Będzie twoje.
Nie.
To twój track. Stwórz go.
Dobrze.
Więc, skarbie…
Nie przeszkadzam.
O której skończy?
Streamuje całą noc.
Czemu? Masz coś pilnego?
Potrzebuję pomocy przy tracku.
Na razie!
Ale…
No już, pomóżcie mi!
Poimprowizuj z nami.
Nie…
Patrzysz na przyszłego ambasadora marki.
Tak.
Śmiertelnie się nudzę i nagle się pojawiasz.
Dla Van Straata.
To, o czym rozmawialiśmy…
Tak? Nie? Pieprz się?
Po prostu teraz jesteśmy zajęci.
To bardzo konkretne wytyczne.
Chcą electro.
Electro to staroć.
Umarło w 2018 roku.
Mówiąc o współpracy, masz na myśli coś oficjalnego?
Tak. W pewnym momencie trzeba to zrobić oficjalnie.
No i?
Czekacie, aż wam obciągnę czy co?
Posłuchaj.
Potrzebuję cię, Marius.
Rozumiesz?
Potrzebuję ludzi, mojej armii, twego wsparcia.
Nie mów mi o wsparciu.
Zawsze cię wspierałem.
Jak idiota czekam na twoją nową płytę.
Dobra.
Ssij. Do zobaczenia na Grammy.
Miło cię było widzieć, Luis!
Wal się.
Wracaj do Rose.
No proszę!
To jest…
Jak tam?
To dziś. Obłęd.
Chcesz zobaczyć?
- Jasne. - Światła i resztę?
Fabrice?
Fabrice!
Usłyszał cię.
Przepraszam. Spójrz.
Będę tam.
- Dobra. - U góry.
Kask, kostium astronauty, mówię do ludzi…
Niewiele zobaczę, ale co tam.
Nacisnę kilka guzików.
Spodoba im się.
Lewa kula będzie miała napis „EX”.
A na prawej będzie…
„TA”.
- Tak? - Tak.
Genialne, co za projekt! „EXTA”!
- Moje imię. - Wspaniale.
Ludziom się spodoba ten falliczny kształt.
Posłuchaj.
- Mam prośbę. - Kurwa, naprawdę wygląda jak fiut.
A nie o to chodzi?
Cholera.
W każdym razie…
- Cholera. - Jean-Marc, potrzebuję pomocy.
- Nie. - Co?
- Nikt nie zna mojego imienia. - Nikogo nie ma.
- Tak, ale… Mów. - Posłuchaj.
Potrzebuję pomocy z trackiem.
Beat, 16-taktowa pętla, spokojny.
A jeśli… odmówię?
Co ci się stało?
W mojej karierze chodzi o rozwój.
Nie patrzę w tył.
- Tworzę tylko własne beaty. - Patrz w tył, stary.
Ludzi, których spotykasz w drodze na górę, możesz spotkać w drodze w dół.
Tak, ale należy się skupić na wspinaczce.
Zgadzam się, Jean-Marc.
- Słuchaj… - Exta.
Kto wymyślił „Extę”?
- Ty. - Nikomu nie mów.
To nasza sprawa.
- Dobra, dzięki. - Dobrze?
- Proszę. - Tak.
Potrzebuję kogoś utalentowanego,
bo jestem w tarapatach i przyszedłem do ciebie.
Nikomu nie powiem.
Nikt się nie dowie.
- To komplement, mogłem poprosić każdego. - Nie mogę.
Ale mogę…
- Mogę cię przytulić i pomóc ci… - Mówisz poważnie?
Kurwa, widzę, jak przychodzisz do mnie:
„Mogę zagrać? Jakiś szybki set?”.
Pamiętam, co mieliśmy na sobie.
Ja Balenciagę, a ty szorty.
Gdyby twoja matka wciąż tu była i słyszała,
że nie chcesz mi pomóc…
Serio? Moja zmarła matka?
Tak. Niech spoczywa w pokoju, ale…
- Jean-Marc, szczerze. - Nie nazywaj mnie Jean-Marc!
O to chodzi!
Kurwa, zaczyna dawać!
Vestax!
Słyszysz?
Mega, co nie?
Jak myślisz?
Tak! Bomba, co?
- Wspomnisz o mnie? - Tak czy nie?
Oddzwoń!
Dobra.
- Chodź. - Kurwa!
Wyślij. Idę, spieszę się.
Wysłane.
- Mam u ciebie dług. - Dwa.
Mówisz o tych dwóch?
Zgadza się.
Co jest?
Odrzucane telefony mnie stresują, jasne?
Za kogo mnie uważasz? Twoją koleżankę? Co tu robisz?
Nie przerywa się streamingu! To świętość. Szlag!
Wiesz, co jest święte?
Misja.
Nie, to twoja misja. Wybacz.
Masz track dla Vestaxa?
Skąd o tym wiesz?
Założyliście podsłuch u Molotova?
To wiecie, że musiałem słuchać muzyki, gdy rzucali nożami i jednym dostałem,
i że mają tajne laboratorium.
Nie wiecie?
To już wiecie dzięki mnie, bo wykonałem zadanie!
Żądam całodobowej ochrony dla córki i dla siebie.
Masz ochronę.
Jasne.
To się nazywa ochrona?
Proszę, zagraj to.
Proszę, Luis.
Nie.
Misje, naloty i opuszczanie agentów to wasza sprawa.
- Robię stronę artystyczną i spadacie. - Nie. Molotov musi dopuścić track.
To twoja misja.
Dziś wieczorem.
To twoja misja.
- Luc. - Tak.
Co robisz?
Nie wchodź w moją przestrzeń twórczą.
Bądź miły. Kim on jest?
Zamilcz i daj mi powiedzieć.
Impreza jest w ambasadzie. Udawana.
Dobra.
Przykrywka dla spotkania.
Myślimy, że Dricus tam będzie, ale nie możemy wejść.
Ty możesz, bo jesteś didżejem.
Tak.
Mam grać back-to-back.
Wiesz, co to jest?
Oczywiście.
A co?
Back-to-back jest, kiedy…
- Kiedy? - Back-to-back. Plecami do siebie.
Przygotowałaś się. To mnie cieszy.
To set z dwoma didżejami.
Mam zagrać jeden z Vestaxem.
No proszę. Świetnie.
Ugłaszcz go, Luis. To ważne.
Zasugerował Molotovowi naszą współpracę.
Producent go porzucił, więc zadzwonił do ciebie…
Nie sądzę.
Telefony nie są dozwolone w środku.
Damy ci słuchawki z małą kamerą.
Dobrze?
Taki gadżet?
- Właśnie. - Pokażę.
Ma mały czujnik.
- Tak. - Tak?
Uruchamia się…
gdy robi pan tak…
- Dobra, kumam. - Czadu!
Wystarczy. Mogę spróbować?
Jasne.
Zidentyfikuj Dricusa i zrób tym zdjęcia.
Właśnie tak.
Dobrze.
Didżej ratuje Francję. Fajnie, co?
Dobry wieczór.
Pana Nazwisko?
Scorpex i Vestax. Nie ma nas na liście, jesteśmy didżejami, okej?
- Witam. Jak tam? - Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Przepraszam…
Zero elektroniki.
To mój sprzęt, jestem didżejem.
- Zostaw, mają ich mnóstwo. - Nie, ja tylko miksuję…
Używam tylko własnych słuchawek.
- Przepraszam. - Dziękuję.
Napijesz się?
Tak.
Przyniosę coś.
Jest Molotov.
Czekaj, nie chcesz go najpierw posłuchać?
Słyszałem początek.
Jest dobry.
Bardzo dobry.
Jesteś Scorpex. Po co się martwić?
Napięcie.
Molotov, to jeszcze nieskończone.
Można coś poprawić.
To praca w toku.
To pierwsza wersja. Demo.
Ale już jest dobre.
Zrobiliście to razem?
- Jasne. To współpraca, podwójne X. - Tak.
Dobra.
Nie to, o co prosiłem.
To współpraca na odległość.
Wysłaliśmy sobie pliki,
więc nie była taka prawdziwa, ale…
Nowe wytyczne.
Teraz to zaćmienie.
Dobra, rozumiem.
Ale możemy na tym bazować, prawda?
Nie, zacznijcie od zera.
- Dobra. - Bierzesz coś?
Jasne.
Angel Rocket.
Zwane „Kroplą”.
- Ostrożnie, szybko uderza. - Gotowy.
Po występie, bo muszę być sfokusowany.
DJ Focus.
Przepraszam. Prze… Chwila!
Zostaw go. Jest z nami.
Czego chcesz?
Chciałem…
- Jeśli muszę miksować… - Co?
- Co tu robisz? Rozmawiamy. - Tak. Przepraszam.
Ale może macie to…
- Wiecie… Jak to było? - Co?
To, co mi proponowałeś. To…
- Chcesz kroplę? - „Kropla”.
- Chce kropli. - Jeszcze nie próbowałem.
- Chce kroplę! - Podobno jest dobre.
- Kropla! - Kropla!
Wystaw język.
- Tylko kroplę, nie… Kropeczkę. - Dawaj.
- Proszę. - Nie za dużo.
Szybko uderza?
Stanął mi!
Jestem taki szczęśliwy.
AKUSTYK, WYPOŻYCZALNIA SPRZĘTU DŹWIĘKOWEGO
D DO J
No i?
Operacja Banger zakończona.
- Wiesz co? - Co?
Policja nie jest taka zła.
Oddychaj.
Mamy szczęście.
Pomagamy innym.
Dajmy mu coś do jedzenia.
Angel Rocket to…
To będzie pieprzony hit!
Spróbujcie, jest…
- Dzięki, ale nie. - Tak! Każdy policjant!
Misja dobiega końca.
Chciałem powiedzieć, że cię polubiłem.
To prawda.
Polubiłem cię. Wiesz co? Szczerze.
Rose, nie jesteś wyjątkowa, ale jesteś miła.
Jasne.
- Wiem, że nie jest ci łatwo. - Dobra.
Potrzeba nam takich ludzi.
Musisz pokonać tych…
Patrz! Tam!
Ten łysy! Spójrz na niego…
- Jest rozmazany. - Nie.
- Bardzo rozmazany. Nie nadaje się. - To też.
- To przez tę erekcję. - Są złe.
Może to.
To on, Luis?
Ile to, kurwa, trwa?
Luis, skup się! To on?
Ten…
Dricus!
- Rose do Bertranda. - Zimno mi w nogi.
Oddziały w gotowości. Cel zidentyfikowany.
Odbiór. Czekamy na rozkaz.
Dzięki komu?
Dziękuję, Luis.
- Scorpex. - Dziękuję, Scorpex.
- Luis? - Tak.
- Zachowaj dyskrecję. - Tak.
- Tak! - Uspokój się.
Luis?
Luis! Pobudka.
Wstawaj. Chodź.
Kuźwa.
Ta laska to koszmar.
Spieprzyłeś to. To nie był Dricus.
Łysy u szczytu stołu w pokoju pełnym bandytów to nie ich szef?
To nie on. Dałeś się zwieść. Chodź.
Na pewno tam był?
Tak, był tam…
Nie było go.
- Nie byliście pewni… - Prawie pewni.
„Prawie”? Jesteście bandą nieodpowiedzialnych klaunów.
Wrócisz tam. Nie masz wyboru, więc…
Nie zaryzykuję dla was życia.
To nie są żarty. Nie ma mowy.
Za duże ryzyko. Macie złego faceta i zdemaskowali mnie.
„Zaryzykuję życie”?
Nie przesadzaj.
Mówiłam, jesteśmy pewni, że nikt cię nie podejrzewa.
Poza tym chronimy cię.
- Zero ryzyka. - Jasne.
Nie możemy się teraz poddać.
W końcu masz szansę zrobić coś ważnego.
Nie chcesz podziwu córki?
Posłuchaj.
Znalazłem faceta. Nie ten. To nie mój problem.
Odmawiam. Mam dość.
Zostaw mnie w spokoju.
To okno.
Drzwi są tam. Na wysokości bioder jest klamka.
Wiesz, że Toni lubi bawić się w terrorystów w weekendy?
Mojej córki w to nie mieszaj.
A Serce Ziemi coś ci mówi?
Trzech małych hipisów jedzących soję, by ratować planetę?
Ekowojownicy czy faszyści, władze nie widzą różnicy.
A jeśli Toni stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa?
Chyba nie wiesz, jak to na nią wpłynie.
Na przykład nie mogłaby być na zebraniach ponad 50 osób. Nigdy.
Przynajmniej nie zostanie didżejką.
To ludzie gromadzą się tylko w klubach? Pomyśl.
Budynki publiczne, szkoły, lotniska,
ale…
jesteś częścią rodziny,
więc tak się nie stanie.
Dla córeczki.
Wstawaj, idziemy.
Czas na nas!
Rusz się, Luis.
To niskie zagranie, wiesz?
Bardzo.
Disco.
WOLNO, SZYBKO
House.
Techno.
Trance.
Ghetto.
Gabber.
Masz córkę?
Młoda. Ładna.
Muzyk.
Akademia Sztuk Pięknych w Brukseli?
Mimo ojca didżeja.
Przesadzasz.
Nie odbierasz telefonu?
- Dzwoniłeś? - Tak.
Nie odsłuchuję poczty.
Chodźmy na spacer.
Na razie, Toni.
Nie, to nie moja bajka, wybaczcie.
Daj Youriemu komórkę.
Może powiesz mi, o co chodzi?
Chwila, ja nie…
Ktoś doniósł.
Kapuś. Dobra.
Rozbierz się.
Dobra.
Wszystko do torby.
- Już! - Dobra…
Robię to.
DJ Ibiza?
Dobra!
A wy…?
Nie.
Tylko goście.
Siema, chłopaki.
Jak leci?
Jak ci idzie track?
Żartujesz?
Jak tobie idzie?
Masz kłopoty.
Nie. Ty masz.
Graj.
Jestem kiepski w…
Graj!
Dobrze.
Cześć.
Jednolite czy z paskiem?
Z paskiem.
Jest do dupy.
Jestem trochę spięty.
Masakra, kurwa.
Od nowa. Ustawcie się.
- Co? - Ustawcie się.
Coś ci pokażę.
Po pierwsze, nie trzymaj tak ręki.
Dobra.
Trzymaj ją za sobą.
Oczyść umysł, weź oddech.
Tam. Patrz.
Chwyć mocno trzonek.
Nie!
Co? „Chwyć trzonek”?
Wybacz, Molotov, nie mogę.
Mam już tego dosyć.
Track w dwa dni, okej, ale bilard nago w otoczeniu facetów?
Nie wiem, czego chcesz,
ale nie napieraj na mnie
i nie dmuchaj mi w szyję miętowym oddechem.
To nie.
Lubię cię.
Cóż…
Powiem ci tak.
Tak.
Dobra.
Mogę się ubrać?
Jeszcze nie.
Youri znalazł rozmowę.
No… na pewno.
Rose Banger.
Czekaj, nie.
Wymawia się „Rose Bangée”.
- Jest Francuzką. - Kasujesz jej wiadomości?
Ponieważ…
Jestem zakochany w żonie mojego przyjaciela, Rose.
Z szacunku czy tchórzostwa, nie wiem.
Nie jestem z tego dumny.
Będzie zaskoczona.
Halo?
Rose, kochanie, tu twój ulubiony didżej.
Po co dzwonisz?
Żeby cię usłyszeć.
Chciałem…
usłyszeć twój głos.
Mówiłam ci.
Ja decyduję kiedy i gdzie.
Apodyktyczna.
Wiem, wybacz. Nie chcę przeszkadzać. Nie jesteś ze swoim… Z nim, prawda?
Jesteś na haju?
Nie, skarbie, już nie.
Jesteś moim jedynym narkotykiem.
Krew pulsuje mi 130 uderzeń na minutę.
Szaleję za tobą, Rose.
Ja też, skarbie. Ja…
Tak bardzo cię pragnę.
Nie podniecaj mnie, skarbie.
Chcę poczuć…
twoje ciało przy moim.
Twoja skóra przy mojej.
Przestań, do licha.
- Twój zapach mnie rozpala. - Wiem.
Więcej wulgaryzmów.
- Sprośniej! - Doprowadza do szału.
- Zdjęcia! - Chcę…
- Kochanie… - Nagie!
- …być z tobą. - Muszę iść.
Ktoś chce zdjęcie.
Nie, zdjęcia to osobista rzecz.
Biblia tego zabrania?
Nie jestem katolikiem.
Spasiba, chłopaki.
Scorpex!
Dzisiejszy pokaz…
Zgoda, że to brzmi dużo lepiej z prawdziwym moogiem?
Serio.
Myślałeś, że przejrzę twój komputer lub ukradnę muzykę?
To znaczy?
Pusto.
Ani jednego demo czy pliku.
Toni, musimy pogadać.
Najwyższy czas.
Pracuję nad mnóstwem rzeczy.
Mnóstwem.
Fajnych rzeczy.
Muszę odzyskać studio.
Przepraszam.
To nie ma związku z facetem, który cię ponaglał?
Jakim facetem? Tym łysym?
Nie, to nikt ważny.
Miły gość.
Dobra, idę.
Jaki masz problem?
Nie chcesz mnie w domu ani w studiu.
Nie umiem się wpasować.
- Spokojnie. - Nie każ mi się uspakajać!
Wciąż kłamiesz. Myślisz, że nie widzę?
Choć raz mamy coś wspólnego, a ty…
mnie wyrzucasz.
Posłuchaj, czekaj.
Wyjaśnię ci to.
Ten gość z przeszłości. Masz rację, to nie przyjaciel.
- Bez jaj. - Dlatego cię tu umieściłem.
Skoro tu był, studio nie jest bezpieczne.
Co masz na myśli? Bo co? Powiedz.
Toni.
To, co powiem, jest ściśle tajne,
więc nikomu nie mów.
Masakra, cholera.
Dobrze.
Pracuję dla wywiadu.
Jestem tajnym agentem w bardzo delikatnej sprawie.
Bezpieczna będziesz tylko u mamy w Brukseli.
Dobra.
Nie wiem, co jest gorsze.
To, że okłamujesz swoją córkę czy kłamstwa, które opowiadasz.
Nie, skarbie, czekaj.
Przysięgam. Posłuchaj.
Toni?
Serio? Tak po prostu ujawniasz przykrywkę córce?
- Rose? - Odbiło ci, Luis?
Gdzie jesteś?
Czekaj.
Szpiegujesz mnie?
Założyłaś podsłuch w moim studiu?
- Nasza praca to wiedzieć wszystko. - Wasza praca?
Zmuszanie mnie do gry nago w bilard z wariatami?
Gdzie wtedy była moja ochrona?
Ochrona, kuźwa!
Wyluzuj. To musiało się stać.
Byliśmy spokojni.
Ufają ci, nie martw się.
Mamy mało czasu do pokazu.
Będę twoją asystentką. Przyprowadzę resztę.
Moment!
„Resztę”?
Vestax przyszedł.
Herbata czy kawa?
Nic.
Mogłabyś zacząć tu sprzątać?
Jak tam? Dobrze?
Cześć. Spoko.
Fajny sprzęt.
- Przewietrzyłbym tu, ale… - Chłopaki, to jest Elke.
Doda wokal.
To prośba Tabithy.
To nie miało być instrumentalne?
Mamy szczęście, że tu jest.
Wykorzystajcie to.
- Dobra. - Chcę…
Reggaeton,
ale street.
Łagodnie,
ale ostro.
Jasne? Vestax, zrób tamto. Jak się nazywa?
- Banger? - Tak, „Banger”.
Bum, bum!
Tak bez ostrzeżenia?
Postrzelił mnie.
Do roboty, pokaz za kilka godzin.
To zaszczyt cię tu gościć.
- Nie. - Nie? Rozumiem.
Szacun. Proszę ją zaprowadzić.
Jasne, chodźmy.
Do zobaczenia.
Pokażę ci.
Chyba jest nieśmiała.
Wyjaśnisz mi ten nagły nonsens?
Nie zapuszczaj się tam.
- To znaczy? - Zapomnij.
Gotowa, Elke?
Mikrofon działa?
- Tak. - Dobra.
Zagramy ci demo.
Wczuj się w to.
Powoli, mamy czas. Dobra?
- Tak. - To dawaj.
Słyszałeś go? Reggaeton…
„Łagodnie, ale ostro”. Nie sprzedaję kebabów.
Po prostu puść coś.
„Puść coś”?
Co mam puścić?
Nic nie masz?
Czekaj.
- Daj mi chwilę. - Kurwa.
- Elke? - Tak?
Scorpex.
Spróbujmy czegoś innego.
Dam ci trochę rytmu,
a ty improwizuj a cappella.
Daj się ponieść.
Nagramy utwór, z którego będziesz dumna.
Szczerze mówiąc, trochę mi dziwnie.
Nie pracuję w ten sposób.
Rozumiem, ale ja lubię tak pracować.
Zaufaj mi.
Jeśli to nie problem,
możecie się odwrócić?
Jasne.
W pracy potrzebuję czasu, by się skupić i poczuć się wolna.
- Jasne. - Mówi poważnie?
Jak masz na imię?
Renata.
Renata wciśnie przycisk nagrywania.
Luzik, Elke.
Muszę się skupić.
Nie ma problemu.
Odwróć się.
No już.
Renata.
To ten.
- Wiem. - Dobra.
Co to jest?
Elke!
Dobra. To nie działa.
To nie zadziała. Co to było?
Wszystko nie tak. Jak to ująć?
Musisz śpiewać.
To było po niderlandzku.
- Aha! - Van Straat jest Holendrem.
To po niderlandzku!
- Jak jest problem, mówcie. - Nie.
Absolutnie nie.
Nie, było doskonale.
Trafiony, zatopiony.
Ale na wszelki wypadek zacznijmy od początku.
- Dokładnie to powtórz. Było idealnie. - Okej.
Chcesz lizać jej dupę cały dzień? To masakra.
- To jakaś farsa. - Słyszy to.
Słyszę was.
Cholera. Chodziło o…
Powiem szczerze.
Czuję atak paniki.
- Nie! - Nie.
Spokojnie, nie chodziło o ciebie.
Nie mówcie mi o spokoju. Jechałam metrem mimo lęku społecznego.
A z waszej strony nic nie jest dopracowane.
Spokojnie.
Traktujecie mnie jak śmiecia. Czas powiedzieć: „Nie”! Dość tego.
Wychodzi.
- Przerwa. - „Mimo lęku społecznego”.
- Pięć minut. - Chodź!
- Elke. - Co to jest? Lata 80.?
Nie, Elke.
Wyluzuj. Co się stało?
Bądź ostrożny. Uważaj.
- Powodzenia z tymi dupkami. - Elke, nie odchodź.
Uważaj z „dupkami”.
Co za pokolenie płatków śniegu. W swoim futrzanym płaszczu chce…
Oszalałeś.
Zachowuje się jak niedoszła Beyoncé? Niech idzie.
Nie podważa się Tabithy.
Wspaniały gust!
Jest protegowaną szefa.
Molotov nie ma innych priorytetów niż muzyka?
Myślałem, że to gangster.
Nie rozumiesz. Nie chodzi o niego.
Dałeś dupy.
Miałem im to zagrać.
Kurwa, co ja teraz zrobię? Serio…
- Co? Chcesz zdjęcie? - Niewiarygodne.
- Co? - Oszalałeś.
To moje królestwo, moje studio.
Nie podoba się, to won.
Twoje królestwo? Kurwa mać!
Tak, królestwo kretynów!
Nie rozumiesz, że szefem jest Dricus?
Luis!
Zaczynasz kumać?
Do cholery, Luis.
Ale…
Jesteś upierdliwy!
Co mam zrobić? Śpiewała…
Dwie sekundy, bo ją obraziłeś.
Może gdybyś dał jej powiedzieć…
- Mogła mnie nie denerwować. - Wystarczy.
Jak duszony kot.
- Co mam z tym zrobić? Jest za krótkie. - Dodaj efekty, ulepsz dźwięk.
Znasz się na tym.
Jako wstęp do X-Love.
Nieduży, ale konkretny.
Wszystko i nic.
- Dalej, spróbuj. - Dobra, daj mi czas na…
- Dobra. - Dalej.
Dobrze.
Dobre.
Ten powtarzany rytm brzmi świetnie.
Ale potrzeba „bum, bum”, czegoś jak…
- To dodaj. - Basy!
- Dodam. - Dawaj.
To hit.
Gotowe. Świetnie.
Kurwa, mamy to!
Spodoba im się.
Jestem zadowolony.
Kurwa.
Molotov!
Okej!
To totalni wariaci.
To oczywiste.
Sra w gacie. Znasz jego szefa?
To psychol.
Poszukuje go Interpol.
Ale zawsze jest na pokazach Van Straata, bo kocha tę markę.
Dlatego Molotov sra w gacie.
A ty to spieprzyłeś.
Wszystko.
Cienias z ciebie, wiesz?
Możesz stracić życie, a nawet nie wysrasz tracka.
Pomagam ci i tak mi dziękujesz?
- Pomogłeś mi? Spadaj. - Tak.
Gdzie ta twoja wszechstronność?
Pieprz się! Zrobię własny track.
No właśnie.
Rose, tu Scorpex.
Słuchaj uważnie.
Dricus będzie na pokazie. Na pewno.
Wśród personelu lub na widowni, ale będzie.
Szykujcie się.
Dzień dobry.
Wiem, że mnie pani nie poznaje.
Nazywam się Scorpex.
Pracuję nad muzyką do pokazu.
Ach tak… Witam.
Vestax to dźwiękowiec.
Tak?
Wysłał ten projekt? Słyszeliście? Podoba się państwu?
- Gdzie ten track? - Gdzie jest?
- Jest… - Jest…
Nie ma. Czekacie tak długo, bo Vestax się wycofał.
Wiem o tym, bo go napisałem.
Proszę mi wierzyć.
Prawdziwą gwiazdą tej marki
jest Tabitha.
Mam gdzieś modę.
To, co robię, jest prawdziwe.
Musi się rozłączyć, bo nie ruszymy.
- Jezu. - Tabitha?
Co?
Temperatura, mikrofon, słuchawki…
Wszystko gra?
Nie, gorąco tu, a słuchawki trzeszczą.
- Idź tam. - Idę.
Słuchawki…
Co tu się dzieje?
Druga strona. Tutaj.
- Dobrze? - Tak.
Okej, Tabitha.
Interesuje mnie pani.
Tylko pani.
Pani poglądy, wizja marki i kolekcji, ale też społeczeństwa, życia, wszystkiego.
Chodzi o panią.
- Tak, oczywiście. - Dobrze?
Muzyka, rytm, proszę.
Gotowa na epickie wejście?
Rozmawialiśmy o tym. Nie mogę…
Stop!
- Coś nie tak? - Co?
Co to?
Trzeszczy?
Co to?
Co? Utwór?
- Tak. - To tylko demo.
- Tabitha? - Praca w toku.
To pulsujące jądro. Dopracuję to. Będzie…
Pulsujące jądro…
…bardziej szalone.
Zaufajmy mu.
- Jest dobrze. Zostały dwie godziny. - Tak! Brzmi nieźle. Naprzód!
- Nie! - Nie.
- Co? - Nie!
- Odmówiła. - Wyraźnie.
- To jest do bani! - Naprawdę?
- Dobra. - Dobra.
„Nie” znaczy „nie”.
Tabitha!
Robią to wszyscy wielcy: Beyoncé, Rihanna, Gaga, wszyscy.
Do rzeczy.
Dajesz a cappella.
Wrzucę rytm, jak metronom…
Nie spodoba jej się.
A pani…
Widzisz?
Chcę rytmu, klimatu!
- Chcę coś poczuć. - Potrzeba rytmu, nie folku.
Jasne? Znajdź coś.
Rozumiesz? Zagraj coś.
Dobrze, nie ma problemu.
Nie o to mi chodziło.
Przenieś to z Petit Palais na pokaz.
Uważajmy na słowa, Tabitha.
- Już dobrze. - Jezu!
- Nie. - Już zaraz.
- No już! Nie wiem… - Chwileczkę.
Robisz to na żywo?
Wiem, że mamy dwie godziny.
Powtarzasz to jak papuga.
Gotowa?
Podkręć głośność.
Głośniej. Właśnie tak.
Pracujesz dla jakichś wytwórni?
Nie w tej chwili.
Wypowiedz nazwę marki!
Więcej dramatyzmu!
Właśnie tak.
Świetnie.
Oddychaj!
Tak!
Jest dobra.
- Tutaj! - Proszę!
- Tutaj.
Tutaj!
Scorpex.
Dziękuję.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Proszę za mną, zaprowadzę pana do konsoli.
Chwila, tylko…
Tutaj!
Na prawo!
- Tu! - Jeszcze jedno. Spójrz w bok.
- To jest to! - Tutaj!
- Jeszcze jedno! - Proszę!
Scorpex!
- Proszę się odsunąć. Ludzie czekają. - Co?
Stoi pan w przejściu.
Co? Jestem tu didżejem.
Wszystko gra?
- Co? - Próbujesz mnie wydymać?
- Nie. - Chodź.
Żadnych zdjęć!
Scorpex!
Panie Capitani!
Miksujesz tam.
- Tam? - Didżej w niebie.
Gwiazda, taka jak ty.
Dzięki w imieniu Tabithy. Podobało jej się.
Dziękuję jej i tobie.
- Nie. - Dziękuję.
Tabitha, szczęśliwa. Capitani, szczęśliwy.
Jayden! Chodź tu.
Popraw muszlę, jest zbyt bufiasta.
Chodź. Skup się!
- Chodź ze mną. - Chodźmy!
Seksowność!
Tabitha, spójrz!
- Nic nie ma pod spodem. - Chwila!
Załóż to. Wszyscy dziś noszą Van Straata.
Dalej!
Brakuje jednego stroju, Jayden!
Nie zmienia się zdania co pięć minut.
Dwie minuty.
Marie! Potrzebuję więcej spinek.
Rozmiar 32.
- W porządku? - Tak.
Jest dobrze.
Powinno być luźniejsze.
Léa, mam po ciebie iść?
Teraz albo nigdy, prawda?
Fuego.
Pod lewym talerzem.
Skupcie się!
Pierwszy rząd po prawej.
- Rose? - Co?
Dricus to Capitani.
Co?
Widziałem jego blizny.
Szlag.
Graj, trzymaj się planu. Dopadniemy go, gdy się zacznie.
Dobra.
Panie didżej!
Toni?
Co tu robisz?
Co ty tu robisz?
Pracuję.
Kurwa.
Co? Nie chcesz mnie na wybiegu?
To nie to. Zrobiłem coś niewybaczalnego.
Możesz mnie nienawidzić, ale zrozumiesz, gdy ci wyjaśnię.
Obiecuję, wszystko ci wyjaśnię. Skarbie…
- Czuję się jak gówno. - Luis, przestań! Graj!
- Nie mogę zagrać twojego kawałka. - Jakiego? O czym ty mówisz? Graj!
Co tu robisz?
A ty?
To ja miałem tu stać. Spadaj!
Luis?
- Przestań! - Co tam się dzieje?
Co on wyprawia?
Gdzie muzyka?
Wezwę ochronę.
- Poważnie? - Luis!
Teraz.
Dobrze, rozumiem, wychodzę.
Idź! Naprzód!
Co, do cholery?
Co pan tu robi?
- VIP! - Nie może pan!
To nie tak, jak myślisz.
Nic ci nie jest?
Kochanie.
Nie wiem, jak to zrobiłem.
Nasz track daje czadu, tato.
Luis, gdzie jesteś, do cholery?
Czekamy na raport.
Co mam im powiedzieć? Przynosisz mi wstyd! Pieprzony żartowniś.
Oddzwoń.
Buziaki!
Napisy: Anna Izabela Wiśniewska