Downloaded from YTS.MX
To nowy dzień, nowy start
Official YIFY movies site: YTS.MX
Niczego nie bój się, o siebie walcz Sobą bądź, to twój czas
Daj światu to Co najlepsze w sobie masz
Do dzieła więc, raz i dwa Gotuj z pasją, to siła twa
Gdy serce włożysz, sobie radę dasz U stóp twych świat mógł będzie stać
- Uwierzyć już czas, że dasz radę - Przed siebie patrz
- I za głosem serca idź - Za sercem idź
Wszystko może zdarzyć się Gdy się wsłuchasz w serca głos
W serca głos
Szczęście nie opuści cię
Gdy się czujesz źle Sercem kieruj się, ono da ci znak
- Znak - Wyznaczy nowy szlak
I świat znów zacznie piękny być
Piękny być
- Więc za głosem serca idź - O tak, za sercem idź!
Okej. Chwila. Co tam dodałaś, abuela?
Odrobinkę soli.
Proszę.
Skosztuj.
Pozwoliłaś mi zważyć składniki, zanim dodasz je do garnka.
Nie musisz nic ważyć. Tylko spróbuj, mija.
Tak się przekonasz.
Gotuj swoim sercem.
Wiem, ale...
Jeśli komuś uda się przygotować idealne tamales, to tylko Teresie.
Jeśli tamales abueli mają być popisowym daniem
w restauracji kuzynki Marisol w Nowym Jorku,
muszę wiedzieć, jak je odtworzyć.
Nie mam nic przeciwko, by w wakacje robić jedzenie,
ale czy babcia nie może przesłać przepisu?
Abuela Carmen nie ma przepisu na tamales.
Przygotowuję je od dzieciństwa. Pomagałam swojej babci.
Teraz już nawet o tym nie myślę. Po prostu samo się robi.
Powiedz, jak ci teraz smakuje?
Idealnie. A tutaj mam twój sekretny przepis.
Nie ma żadnych sekretów.
Trzeba zrobić ciasto i nadzienie,
do środka dać oliwę, zawinąć i gotować na parze.
Pokażę raz, żebyś zrobiła zdjęcia, a potem nauczycie się robić same.
Liście kukurydzy gładką stroną do góry, a węższą do siebie.
Idź za głosem serca
- Idź za głosem serca - Nie bój się, dostrzeż to
O tak
Jak wiele możliwości masz Marzenia spełniać zacząć czas
Wewnętrzny głos powie Jak poradzić sobie możesz
Nareszcie ziścić swoje sny Gdy wokół masz swych bliskich
Możesz się podzielić wszystkim
Tańcz albo zaśpiewaj Serca głos pomoże, gdy trzeba
W kuchni też śmiało improwizuj
Uwierzyć już czas Przed siebie patrz
I za głosem serca idź
Za sercem idź
Wszystko może zdarzyć się Gdy się wsłuchasz w serca głos
- W serca głos - Szczęście nie opuści Cię
Gdy się czujesz źle Sercem kieruj się, ono da ci znak
- Znak - Wyznaczy nowy szlak
I świat znów zacznie piękny być
- Więc za głosem serca idź - O tak, za sercem idź!
Jaki ładny półmisek.
Abuela Carmen zabrała go, gdy przeprowadziła się z Zacatecas.
Zawinęłam go w fartuch, by się nie potłukł.
Nie mogłam zabrać nic więcej,
ale półmisek i fartuch należały do mojej mamy.
Moja babcia wierzyła, że w gotowaniu najważniejsze jest
dzielenie się z przyjaciółmi i rodziną.
W moim nowym domu w Kalifornii
przypominają mi o tym rzeczy, które były dla niej cenne.
- Wcześniej mi o tym nie mówiłaś. - Nie było okazji.
Jako dziecko lubiłam wpadać do Teresy podczas świąt.
Zawsze jadłam dużo tamales.
Słyszałam, że to świąteczne danie.
Twoja kuzynka będzie je podawać przez cały rok?
Robi się je na święta, ale jemy je cały rok.
Robimy je na święta, bo potrzebna jest
toda la familia w kuchni, żeby pomóc.
Dobrze. Skosztujmy waszej ciężkiej pracy.
Dzwoni kuzynka Marisol.
- Zapisałaś przepis? - Chyba tak.
Choć nie mam dokładnych proporcji składników.
Szkoda, że nie przyjedziesz.
Sama bym wpadła, ale nie zdążę ogarnąć restauracji.
Mama lata do Nowego Jorku. Na pewno by wam pomogła.
To bardzo miłe, Barbie. Pero no. Dziękuję.
Abuela nie lubi samolotów.
Za duży w nich tłok i jest głośno.
A jedzenie - coś okropnego.
Nie. Gdybym miała latać, urodziłabym się ze skrzydłami.
Może zdążysz przyjechać, babciu.
Otwarcie restauracji na razie trochę nam się opóźni.
- O nie. Co się stało? - Potknęłam się nas schodach.
Tylko skręcona, ale nie wiem, czy zdążę na czas.
Mija! Już. Masz usiąść!
Tak. Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
Nadal wielu rzeczy nam brakuje.
Nie zdecydowałam się jeszcze na żaden styl.
A o czym myślałaś?
Musi być elegancko, ale nie tak, żeby onieśmielać ludzi na wejściu.
Czyli powinno być schludnie i przytulnie. Gościnnie.
No właśnie. W mieście żaden projektant tego nie rozumie.
Nie chcę się wtrącać, ale czy mama wzięłaby nas do Nowego Jorku?
Pomożemy Mari się urządzić, a ja na miejscu pokażę jej przepis.
Już piszę do mamy. Chyba że macie inny plan na wakacje.
Lot do Nowego Jorku i zaprojektowanie nowej restauracji?
Uszczypnijcie mnie.
Chętnie pomogę,
jeśli Marisol zgodzi się na gości z zachodniego wybrzeża.
Przyda się każda pomoc.
Przyjaciele mojej ulubionej kuzynki są zawsze mile widziani.
To mama. Wieczorem leci do Nowego Jorku
i bez problemu załatwi cztery miejsca.
Tata też leci, więc zatrzymamy się u nas.
Mogę być waszą przewodniczką.
- Cudownie! - Postanowione.
- Hasta mañana, Mari. - Hasta mañana, Teresita. Dziękuję.
Chętnie pomożemy. Chciałabym, żebyś poleciała z nami.
- Nie znam przepisu tak jak ty. - Pues. Nonsens.
Masz przepis w sercu. Wsłuchaj się w nie. Poprowadzi cię.
Spytam rodziców, czy nie mają nic przeciwko.
A my bierzmy się za pakowanie.
Tak!
Jak to możliwe, że zawsze masz mały bagaż?
A gdybyś... Bo ja wiem...
postanowiła pojechać na rowerze i nie miałabyś kasku?
Czekaj, spakowałaś kask na rower?
Takie wypadki zdarzają się częściej, niż ci się wydaje.
Słusznie. Ale mama jest pilotem.
Podróżowałam po świecie z bagażem podręcznym od maleńkości.
Do tego zatrzymamy się u mnie. Wciąż mam tam swoje rzeczy.
- Hej, Em. Co się dzieje? - Emmie, jak ci mija trasa?
- Przyjedziesz tu? - Powiedz, że tak.
- Nie widziałam cię wieczność. - Właśnie mam zamiar to zmienić.
Pamiętacie, jak w akademii chciałam udowodnić,
że mogę być aktorką, a nie tylko gwiazdą pop?
Więc jedna pani reżyser zaproponowała mi napisanie musicalu.
Emmie, to świetne wieści!
Niedługo urządzamy pokaz. Próbka dla sponsorów i influencerów.
To spora presja i może przyjaciółki mogłyby mnie wspierać na widowni.
- Dacie radę? - Lecimy do Nowego Jorku.
- Przyjdziemy. - Serio?
Próby mamy jutro rano i chciałabym, żebyście też wpadły.
Oczywiście. Obiecałyśmy pomoc Teresie i jej kuzynce w restauracji,
więc nie mamy dużo czasu, ale na pokaz przyjdziemy na pewno.
Jeśli nas potrzebujesz, zadzwoń.
- Naprawdę? - Chętnie pomożemy.
Prześlę ci informację, kiedy wylatujemy.
Bardzo wam dziękuję. Do zobaczenia!
- Pa! - Na razie!
Nie wierzę, że Emmie napisze musical na Broadway.
- Mega news! - Zdecydowanie!
Tylko czy znajdziesz czas dla Emmie, i też dla Teresy?
Jasne. Jestem wielozadaniowa. Przyjaciele zawsze pomagają.
Każda z nas już dobrze wie
Że choćby walił nam się cały świat Nie będzie źle
Bo tam, gdzie ty, tam zawsze ja
Cokolwiek się nie dzieje Moje wsparcie masz
Za nami już tyle dróg I wspólnie przeżytych chwil
Przed nami nieznany ląd Kolejne niezwykłe dni
Na tobie polegam I ty możesz ufać też mi
Kiedy zabłądzisz To ja na pewno odnajdę cię
Gdy zapada zmrok, kiedy gubię szlak
Rozjaśniasz drogę mi
Choć różnimy się Choć czasem trudno jest
Nas nie rozdzieli nic
Bo nieważne jak i gdzie Obie wspieramy się
Wiem, że w potrzebie Zawsze będziesz przy mnie blisko
Możesz być pewna Że ja nie opuszczę cię
I wierzę, że ta przyjaźń Przetrwa wszystko
Czasami nie zgadzamy się
To nie zmienia tego Że chcesz mi pomoc nieść
I już żadna nie zapomni z nas
Nie zapomni
Że mimo ciężkich chwil Druga przy niej trwa
Każdy pokonam lęk Każdą przeszkodę, bo wiem
Że przy mnie czuwasz I dłoń pomocną podasz mi swą
Na tobie polegam I ty możesz ufać też mi
Kiedy zabłądzisz To ja na pewno odnajdę cię
Gdy zapada zmrok, kiedy gubię szlak Rozjaśniasz drogę mi
Choć różnimy się Choć czasem trudno jest
Nas nie rozdzieli nic
Bo nieważne jak i gdzie Obie wspieramy się
Wiem, że w potrzebie Zawsze będziesz przy mnie blisko
Możesz być pewna Że ja nie opuszczę cię
I wierzę, że ta przyjaźń Przetrwa wszystko
Co by nie działo się Ta przyjaźń przetrwa wszystko
Okej, okej. Przekonałaś mnie. Na pewno się uda.
O to chodzi. Zawsze nam się udawało.
- I jak, jesteście gotowe? - Oczywiście.
- Nowy Jorku, nadciągamy! - Nadciągamy!
- A ja lecę do domu. - Marisol, niedługo będziemy.
Tęskniłam za tym. Jak dobrze wrócić do Nowego Jorku.
Nie mam nic do Kalifornii.
W imieniu całego stanu Kalifornia: wybaczamy.
Okej. Szukam Comida del Corazon.
Restauracja Marisol jest tylko kilometr stąd.
- Pojedziemy metrem? - Możemy, ale jako przewodniczka
proponuję zostać na zewnątrz w tak ładny dzień.
- Może weźmiemy rowery? - Pomyślałam o tym samym.
- Mówiłam ci, że się przydadzą. - Okej, okej, miałaś rację.
Zwiedzamy miasto od godziny, a już świetnie się uzupełniamy.
Jak za dawnych czasów.
Dobrze cię widzieć, Teresita. Witajcie w mojej restauracji.
Dziękuję. Tak się cieszę, że cię widzę.
Jak możemy pomóc?
Jest sporo roboty. Byłam zajęta przygotowywaniem menu.
Aguachile, enchiladas, sopapillas.
Nie mam czasu, żeby zająć się tym pomieszczeniem.
Podczas lotu zrobiłam kilka projektów,
ale może masz już pomysły, do których mogłabym się odnieść?
Wiem, że chcę mieć tu coś eleganckiego, ale i ciepłego.
Tylko nie wiem, jak to wygląda.
Rozejrzę się, co się uda zdobyć. Może to jakoś pomoże.
Świetnie. W wolnej chwili stworzyłam listę składników
potrzebnych do odtworzenia tamales abueli.
Większość mam na miejscu, ale gdyby któraś z was
poszła na targ, byłabym wdzięczna.
Wiem, gdzie to jest. Byłam tam wiele razy.
To chyba zadanie dla naszego duetu.
Wiadomo.
Świetnie. Czekamy na składniki, ale zaczniemy już działać w kuchni.
- Czyli mamy plan. - Wrócimy, zanim się obejrzycie. Pa!
Mam pomidory, cebule i czosnek. Tylko nie widzę papryczek chili.
Może musimy iść na inny targ. Znam takie miejsce niedaleko.
- Hej, Emmie. W porządku? - Barbie! Całe szczęście.
- Wpadniesz do teatru teraz? - Pewnie. Niedługo będę.
- A co się dzieje? - Bardzo dziękuję. Do zobaczenia.
- To chyba pilna sprawa. - Tak myślę.
Masz coś przeciwko? Nie chcę cię zostawiać.
O, co ty. Dam radę. Idź, śmiało.
Targ jest za parkiem. Na 110-tej!
- Na pewno znajdziesz! - Dzięki.
Halo?
Brooklyn!
Tutaj jestem.
Hej, Emmie!
Jak się masz?
Miło cię widzieć!
- Tak się cieszę, że jesteś. - Tobie zawsze pomogę. O co chodzi?
Dobre wieści są takie, że mamy utalentowanych aktorów
i jedna z tancerek dostała się do musicalu „Pieski”.
Gratulacje.
Złe wieści są takie, że będzie tam większość tancerzy z miasta
i nie mamy zastępstwa.
Potrzebujemy kogoś z doświadczeniem i pomyślałam...
- Melanie! - Tak, Emmie?
Moja przyjaciółka ze szkoły, Barbie Roberts.
Pamiętam występ na Times Square. Miło cię poznać.
Nadal potrzebujemy kogoś, kto zastąpi Ashley?
Chodziłyśmy na zajęcia taneczne od małego.
Wiem, że da sobie radę.
Emmie ręczy za ciebie, więc sobie poradzisz.
Witaj w obsadzie.
Nie mogę uwierzyć! Będziemy razem na Broadwayu!
Marzyłyśmy o tym od tylu lat.
Emmie, bardzo chciałam ci tutaj pomóc,
a to naprawdę świetna okazja,
ale powinnam pomagać Teresie i jej kuzynce w restauracji.
Malibu i inni nie mogą cię zastąpić? Pomóż mi, Barbie Roberts.
- Tylko ty mi zostałaś. - Okej.
Po próbach też mogę pomagać im w restauracji.
Wszyscy na miejsca! Zaczynamy od początku!
No dalej, idziemy!
Jestem w stanie chodzić. Nie musisz robić wszystkiego sama.
Odpoczywaj, żeby wyzdrowieć.
Czyli siedź i jedz.
- Spróbuj flautas. - Tak, szefowo. Ty też się częstuj.
Jasne. Za chwilę. Najpierw zajrzę do tamales.
Co do sekundy liczyłam, ile abuela je gotuje.
Wyglądają idealnie.
One chyba nie są gotowe.
Przecież dokładnie wyliczyłam czas!
Daj im jeszcze pięć minut.
Okej.
Hej. Mógłby pan... Przepraszam. Gdzie znajdę targ?
Tu Barbie. Ze wschodniego wybrzeża.
Zostaw wiadomość. Oddzwonię po nowojorskiej minucie.
Hej! Mówi Barbie. Ta z zachodniego brzegu.
Szukam targu i albo go przenieśli, albo się zgubiłam.
Oddzwoń. Okej?
Pięć minut to za długo.
Flautas?
Jak leci? O co chodzi?
Pracuję nad tekstem do piosenki finałowej.
Chcę na końcu podsumować, o czym jest to przedstawienie.
Czyli kiedy rodzina cię zawiedzie, przyjaciele pomogą?
Hej, to dobre. Trochę za długie, ale mogę skrócić.
- Cieszę się, że tu jesteś. - Od tego są przyjaciele.
Wszystko w porządku?
Mijałam knajpkę z pysznie pachnącymi pierożkami
i pomyślałam, że zaraz pora lunchu, a pierożki rozwiążą każdy problem.
Proszę, są dla was.
- Wyglądają pysznie. Dzięki. - Nie musiałaś tego robić.
- Nie musisz wracać? - Nie odbierałaś i się martwiłam.
Sorki. Wyłączyłam dźwięki.
Brooklyn wystąpi w moim pokazie. Prawda, że fajnie?
- Tak. Ale co z Teresą? - Wszystko potoczyło się tak szybko.
Daj jej znać, że przyjdę, jak skończę próby.
Pewnie, ale wciąż nie zdobyłam papryczek.
- Nie znalazłam tamtego targu. - Zaraz znajdę dokładny adres.
- Obsada proszona na scenę! - Musimy iść. Dzięki za pierożki.
- Dalej, Brooklyn. - Zaraz będę!
Tancerze na scenę!
Drugie wezwanie.
Możesz chwilę zaczekać? Sprawdzę to w przerwie.
- Dobrze, ale krótką chwilę. - Na pewno się uda. Obiecuję.
Zaczynajmy!
Dobra robota. Zacznijmy od początku.
Wygląda... idealnie.
Pora na test smaku.
Wróciłam!
Barbie!
- Masz wszystko z listy? - Prawie. Nie znalazłam chili.
Dziwne, że jest coś, czego Brooklyn nie potrafi znaleźć.
Gdzie jest Brooklyn?
Pomaga przyjaciółce. Później dołączy.
Jej strata. Jesteś w samą porę, by skosztować świeżutkich tamales.
Są całkiem dobre.
- Idealnie ugotowane. - Nie smakują jak u abueli.
Nie są wyjątkowe.
Nie będą popisowym daniem podczas otwarcia.
- Chciałam spytać, jak idzie, ale... - Czegoś mi w nich brakuje.
A ja nie znalazłam chili.
To złe wieści.
To ja może podrzucę wam kilka ciekawych projektów?
Jeśli jeszcze coś zjem, tamales wyjdą mi uszami.
- Podać ci kule, Mari? - Nie. Położę stopę na stołku.
Na pewno wybierzesz coś pięknego do głównej sali.
Znalazłam sklep, w którym mają wszystko.
Wybierzemy coś dla ciebie.
Okej. To idziemy.
- W porządku? - Tak. Sprawdzam, co u Brooklyn.
I nic.
Idziemy.
Coś nowoczesnego?
Raczej nie. Są trochę zimne.
Nie ma problemu.
A co powiecie na coś takiego.
O tak.
Są dość wygodne, ale nie sprawdzą się w restauracji.
Jasne. To może coś bardziej z wyższych sfer.
To chyba zbyt wysokie sfery. Po prostu za wysoko.
Spokojnie. Mam też inne propozycje.
Wciąż pustka?
Nadal szukam odpowiednich słów na temat rodziny i przyjaźni.
Dlaczego to takie trudne?
Powinnam już iść.
Obiecałam Malibu, że wrócę do restauracji.
Nie, nie! Nie wysłałam jej adresu tego targu!
Hej. Dziękuję ci za pomoc. Naprawdę.
Jak mówiłam - od tego tu jestem.
- Wszystko dobrze, Melanie? - Staram się umówić catering.
Influencerzy lubią robić fotki jedzenia,
a nie na głodnego oglądać przedstawienie.
Dzwonią! Całe szczęście. Już się bałam, że mnie unikacie.
Co to znaczy: małe potknięcie?
Nie martw się, Emmie! Zajmij się tylko tą piosenką.
Świetnie. Zero presji.
Nie możesz ze mną zostać krótką chwilę?
Okej. Ale kilka minut.
Ja już nie wiem.
Tak... Wiedziałam, że przegięłam.
Przepraszam, Nikki. Starałaś się, a ja kręcę nosem.
Nie rób nic na siłę.
Ale tu obejrzałyśmy już wszystkie propozycje.
Nie sądziłam, że to powiem, ale skończyły mi się pomysły.
Skoro nie znalazłyśmy inspiracji, trzeba poszukać gdzieś indziej.
Okej. Tylko gdzie?
Przecież to Nowy Jork. Wszędzie znajdziemy pomysły.
Szkoda, że Brooklyn nas nie oprowadza.
Tak. Gdzie ona się podziewa?
Nie mam pojęcia. Ale wiem, do kogo możemy zadzwonić
- Powiedz, Barbie. - Właśnie. Z kim się spotykamy?
Hej, chwileczkę.
- Rafa? - Rafa?
Witajcie w najwspanialszym mieście na świecie.
Czyli w moim domu.
Chętnie pomogę ci Gdy inspiracji szukasz
Wszystkiego masz tu w bród Rozejrzyj się dokoła
Obrazów, dźwięków moc Im śmiało daj się ponieść
W Soho czy w Chinatown Są możliwości nieskończone
Na każdym rogu tu Czeka historia nowa
Zajrzyj, gdzie tylko chcesz Niech nic cię nie ominie
O czym pomyślisz To tu może się wydarzyć
Na scenę śmiało wyjdź Jeśli o Broadwayu marzysz
Przed tobą świat cały otwiera się
I wokół tyle tajemnic Ja wszystkie odkryć już chcę
Tak wiele jest do zobaczenia Tyle spotkań i spraw
W tym mieście Magia dzieje się co dnia
Inspirację odnaleźć chcę
A to miejsce ma czar Porwać się dziś mu daj
I zainspiruj się
W dzielnicy Harlem jazz Na Manhattanie zabaw czas
Czy może w Greenwich Village Kawiarenki, pogaduchy
Otworem stoi świat Trzeba tylko zrobić krok
W nim możesz się urządzić Pomogę ci ozdobić go
Bo wiem, bo wiem, bo wiem Co ci się przyda w nim
Wspaniały dywan z Queens Zielony niczym liść
Na East Side ruszam By zobaczyć swych znajomych
W tym mieście wszystko jest Stoły, krzesła i wazony
Przed tobą świat cały otwiera się
I wokół tyle tajemnic Ja wszystkie odkryć już chcę
Tak wiele jest do zobaczenia Tyle spotkań i spraw
W tym mieście Magia dzieje się co dnia
Inspirację odnaleźć chcę
A to miejsce ma czar Porwać się dziś mu daj
I zainspiruj się
Super! No proszę! Papryczki, których szukałyśmy.
Tak, tak. Oczywiście. Wszystko się przyda.
I zainspiruj się
Świetnie się bawiłam!
Nie mogę się doczekać, aż Marisol to zobaczy.
Pachną wybornie.
Te chili są przepyszne.
Doskonałe. Podoba mi się wszystko, co wybrałyśmy do restauracji.
Nie rozumiem. Przygotowałam wszystko dokładnie tak, jak abuela,
a wciąż nie smakują jak te jej.
Ale i tak są dobre.
Klienci Marisol nie będą mieć porównania.
Wiem, ale Mari chce tamales abueli.
Zdobyłam chili!
Musiałam przekonać sprzedawcę, żeby otworzył.
Dzięki, Brooklyn, to miłe, ale już same je kupiłyśmy.
- Trzeba było napisać. - Po prostu zapomniałyśmy.
Co proszę?
Tamales?
Podziękuję. Nie trzeba.
Usiądź, opowiemy ci,
na jaką inspirującą wycieczkę zabrał nas Rafa.
Rafa? Sama mogłam was oprowadzić.
Byłaś zajęta. Nie mogłyśmy czekać.
Racja. Pewnie. Oczywiście. Wiecie co? Jestem padnięta.
Chyba od razu się położę. Czujcie się jak u siebie.
- Pójdę z nią pogadać. - O mało nie zapomniałam.
Mari zaprasza nas jutro na kolację o siódmej.
- Przekażesz to Brooklyn? - Tak, pewnie.
Mari zaprasza wszystkich jutro wieczorem do restauracji.
- O której? - O siódmej.
Zobaczę, czy się wyrobię. Nie obiecuję.
Czy coś się stało podczas próby?
Nie. A co?
Jesteś jakaś zła.
Dlaczego mam być zła?
Cały dzień byłam na próbach, by nauczyć się tańca w dwa dni.
Poleciałam na targ, przerwałam właścicielowi kolację,
żeby sprzedał mi chili dla Teresy.
I okazuje się, że macie je, tylko nie powiedziałyście.
Nie musiałabyś tego robić, gdybyś wysłała mi
namiar na ten targ, tak jak obiecywałaś.
Przepraszam. Wiesz, jak jest na próbach.
Zapomniałam. To nie było celowe.
Wszystko rozumiem, ale zawiodłaś dziś Teresę.
Tak powiedziała? Czy to ty się gniewasz?
Co ty. Jasne, że nie. Ja wiem, jak to jest.
- Gdybyś była zła, powiedziałabyś? - Oczywiście.
Wszystko dobrze?
Tak.
Jest zmęczona.
Tereso, jest mi przykro, że Brooklyn cię zawiodła.
Chili w magiczny sposób nie naprawi tamales, więc...
Nic się nie stało.
Szkoda, że nie zaliczyła superwycieczki z Rafą.
Świetnie się bawiłam.
Musimy skoczyć do nocnego marketu, jak wrócimy do Kalifornii.
Tak! Byłoby super!
Brooklyn zostawiła nas na lodzie. Czemu się na nią nie gniewacie?
Bo ty gniewasz się na nią w naszym imieniu.
Co? To nieprawda.
Nie gniewam się!
Sama mówiłaś, że dałyśmy radę.
Do tego Brooklyn pomaga Emmie, która jej potrzebowała.
Wszystko jest dobrze.
Jest okej.
Były bardzo dobre.
Dzień dobry.
- Dużo masz dziś zajęć? - Tak. O 18:00 powinniśmy skończyć.
- Mogę wam wieczorem w czymś pomóc? - Nie. Nie trzeba.
- Okej. Jakby co, dajcie znać. - Pewnie. Mogę pierwsza do łazienki?
Śmiało.
I raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa. Nie! Stop!
- Roberts, jesteś z nami? - Przepraszam.
Nie przepraszaj. Skup się.
Muszę odebrać. Zróbcie przerwę. Ale się nie rozchodźcie.
Co?
Macie w kuchni łasice?
Żartujecie sobie?
Wszystko okej? Normalnie ćwiczysz taniec nawet przez sen.
Wczoraj nie najlepiej spałam. Chyba zawiodłam Malibu.
Jest na ciebie zła?
Twierdzi, że nie, ale wczoraj ją zostawiłam.
Teraz nie mogę się skoncentrować. I czuję, że ciebie też zawiodę.
- Mam na to proste rozwiązanie. - Tak? A to jakie?
Słuchaj. Skup się na próbie, kiedy na niej jesteś,
potem napraw sprawy z Malibu,
kiedy będziesz mogła naprawdę coś z tym zrobić.
- Sprytne, co nie? - Tak.
Ktoś tak mądry wymyśliłby idealne słowa do piosenki,
ale nie tym razem.
Wbiłaś mi szpilę.
Mogłam zaprosić tę drugą Barbie Roberts.
Przyjaciół mam i próbuję pomóc im
Ale gdy wokół tak wiele jest spraw Sama nie wiem, czy radę dam
Wiesz dobrze, że w sercu cię mam Choć nie wszystko pewne jest
I zawieść nie chcę cię, o nie Ja próbuję dobrem dzielić się
Nie chcę mieć dłużej wątpliwości
Nie chcę się bać Bo wiem, że tam, gdzie ty, tam ja
Na ciebie mogę liczyć
Gdzie ty, tam ja
Nawet w mroku mnie prowadzisz Ja przy tobie zawsze będę trwać
Żadna siła nie rozdzieli już nas I będę obok, choćby walił się świat
Bo tam, gdzie ty, tam ja
O tak
Czemu czuję zawód? Oczekuję za wiele?
Każdy ma swe sprawy To normalne przecież jest
A ja mam pewność Że razem wszystko przetrwamy
I gdy już tracę siły
Staram się na tę przyszłość Inaczej spojrzeć
Usłyszeć już dziś chcę Że będzie dobrze
Że się wszystko ułoży
Bo gdzie ty, tam ja
Na ciebie mogę liczyć
Gdzie ty, tam ja
Nawet w mroku mnie prowadzisz Ja przy tobie zawsze będę trwać
Żadna siła nie rozdzieli już nas
I będę obok, choćby walił się świat Bo tam, gdzie ty, tam ja
Bo dobrze wiesz Że zawsze tam, gdzie ty, tam i ja
Chcę udowodnić ci Że tam, gdzie ty, tam ja
Ja przy tobie zawsze pragnę trwać
Żadna siła nie rozdzieli już nas
I będę obok, choćby walił się świat Bo tam, gdzie ty, tam ja
Tam, gdzie ty, tam ja
Dobra robota, kochani.
Do domu. Odpocznijcie. Widzimy się jutro z samego rana.
Dziękujemy!
Ciężko było.
Ja zajmę się szukaniem nowego cateringu,
a ty popracuj nad piosenką finałową.
Dobra robota, Roberts. Naprawdę się dziś postarałaś.
Dzięki, Melanie. Nie mamy cateringu?
Musieli zamknąć lokal,
bo w ich kuchni zadomowił się zagrożony gatunek łasic.
To niedobrze, ale jak uroczo.
Prawda? W końcu to Nowy Jork.
Ale Melanie ma rację. Nie tym powinnam się przejmować.
Powinnam jednak też myśleć o jedzeniu.
Skoczymy na kolację?
Chętnie, ale muszę iść do pewnej konkretnej restauracji.
Nie naprawię tego, jeśli będę unikać Malibu.
- Powodzenia. - Dzięki. Trzymaj kciuki.
Na razie.
Nadal nie mogę uwierzyć, jak tego dokonałaś.
Sala wygląda przepięknie, Nikki.
Dzięki. A tobie jak się podoba, Marisol?
To nie tego się spodziewałam. ale bardzo mi się podoba!
Zróbcie miejsce. Świeże tamales . Provecho.
- Mniam. - Delisioso.
Wszystko pachnie smakowicie. Dzięki, że nas zaprosiłaś, Marisol.
W restauracji w każdy wieczór przed otwarciem
jemy rodzinny posiłek.
Cały zespół spotyka się razem. Od kucharzy po osoby ze zmywaka.
To wszystko nie udałoby mi się bez waszej pomocy.
Więc teraz jesteście familią.
Jakie to miłe.
Gdzie jest Brooklyn? Mówiłaś jej, że się spotykamy?
Ja...
O nie, tylko nie zraszacze.
Na zewnątrz! Wychodzimy! Szybko!
Moje tamales!
Okej.
To jest okropne.
Oj, Marisol, tak mi przykro.
Z oddali zauważyłam światła! Jesteście całe?
Tylko trochę zmokłyśmy, ale jest dobrze.
Co się stało?
Pękła jedna z rur.
Ubezpieczenie pokryje straty,
ale nie będzie otwarcia jutro wieczorem.
Miałaś już tyle rezerwacji i dostawę jedzenia.
Poszukać nowego miejsca?
Gdzie?
Co powiecie na teatr? Macie jedzenie, ale bez miejsca,
a na pokazie Emmie nie będzie cateringu.
Macie w teatrze kuchnię?
Potrzebujemy miejsca, żeby obsłużyć tyle osób.
Nie jestem pewna.
Może jednak to nie taki świetny pomysł.
Nie musimy mieć pełnego menu. A może taka próba?
- Jeden wieczór z kilkoma pozycjami. - To się może udać.
Warto spróbować.
Taka próba przed otwarciem. jak pokaz przed przedstawieniem.
W mediach społecznościowych damy znać o wydarzeniu.
A ty podasz dania najważniejszym inwestorom i influencerom w mieście.
Ja... nie wiem, co powiedzieć.
Najlepiej się zgódź.
Jeśli wierzycie, że nam się uda, familia może zdziałać cuda.
Si. Zróbmy to.
- Tak! - Zrobimy to.
Tak jest!
Są jeszcze cieplutkie. Pyszne tamales.
Pięknie pachną.
W życiu nie jadłam tak smakowitych tamales .
Chcemy, żebyście nakarmiły gości, ale kuchnia jest tu trochę...
Dopóki nie jest cała pod wodą, poradzimy sobie.
- Familia razem potrafi wszystko. - I przyjaciele.
Przyjaciele są rodziną.
Trzeba słuchać serca, by ich znaleźć.
O rety. Już wiem!
- Ale co? - To idealny tekst do piosenki!
- Mogę wykorzystać te słowa? - Oczywiście.
Jesteś super. Dziękuję!
Ekstra!
To jesteśmy umówione.
- Jak wam tu idzie? - Dobrze.
Spodziewamy się sporej widowni.
Nie każdy będzie miał gdzie siedzieć.
Ale Rafa wpadł na pomysł.
Będzie tak.
Ludzie lubią się przemieszczać.
„Jak się masz? Dawno cię nie widziałem.
Lunch w tygodniu?” A jeśli musisz spojrzeć na komórkę?
Albo zrobić fotkę najpyszniejszych tamales, jakie jadłaś?
„O nie! Mam tylko dwie ręce. I co ja teraz zrobię?”
A oto przed wami - Wysokie stoły.
Teraz pokażę ten uroczy tamal milionom followersów.
- I co wy na to? - Doskonały pomysł.
Cześć wszystkim.
Dało się coś odratować z restauracji?
Nie, ale to było pod drzwiami.
Mari chyba nie czekała na żadną paczkę.
To od abueli: „Odrobina la familia w twojej restaurante”.
- Co tam jest? - Nie mam pojęcia.
To jej fartuch.
Ten sam, który należał do jej babci?
To takie wzruszające. Trochę jakby była tu z nami.
Nikki, nie mamy za dużo czasu,
ale możemy wykorzystać wzór z fartuszka
i przenieść go na dekoracje?
Zaraz sprawdzę, co da się zrobić. Rafa?
Znam takie jedno miejsce.
I co myślisz?
Wyszło super.
Powiedz „ser”.
Ser!
Uśmiech, Rafa!
Te zdjęcia trafią prosto na stronkę restauracji.
- Mogłabym wam jakoś pomóc? - Pewnie. Powiesimy lampki?
Dzięki, Gato. Ty możesz odpocząć.
Perfecto.
- Pomożemy Teresie w kuchni? - Możesz już iść.
Za to ja powinnam jeszcze się czymś zająć.
Hej.
- Jak wam idzie w kuchni? - Zaraz tam zajrzę.
Teresa martwi się, że tamales nie są idealne.
Jeśli nie są idealne, to świat nie jest na nie gotowy.
To prawda.
- Przepraszam! - Przepraszam!
Ja pierwsza. Miałaś rację.
Zupełnie nie dałabym rady pomóc i Teresie, i Emmie.
Starałam się, bo nikogo nie chciałam zawieść,
ale przez to zostawiłam was na lodzie. Przepraszam.
Dzięki. Ty też miałaś rację.
Teresa nie była zła.
Wydawało mi się, że porzuciłaś nasz duet.
Zamiast ci o tym powiedzieć, odtrąciłam cię. Przepraszam.
Ja też tęsknię za naszym duetem.
Przykro mi, że przegapiłam inspirującą wycieczkę Rafy.
- Na pewno było super. - Miałyśmy niezłą frajdę.
Później chętnie posłucham. To co, znowu w duecie?
Nie. Familia.
Teraz jestem 1000 razy mniej zestresowana.
Przytulas pomoże Teresie?
Warto spróbować.
Ale przyda nam się też wsparcie z naszego miasta.
- Mogłabyś się oderwać na chwilkę? - I pomóc familii? Jasne.
Hej. Jak tam idzie waszej dwójce?
- Ciężko. - Nie teraz! Składam tamales!
Chętnie wam pomogę.
Powiedz, że nie wrzucisz tego na stronkę restauracji.
Nie udostępniłabym niczego bez twojej zgody.
Wysłałam to zdjęcie komuś, kto pyta, jak wam idzie.
Abuela? Napisałaś do mojej babci?
- Przyda ci się drobne wsparcie. - Tereso.
Za ciężko pracujesz, mija. To miały być przecież wakacje.
Abuela. Próbowałam wszystkiego. Moje tamales nie smakują jak twoje.
Wiadomo, że nie. Bo zabrakło ci tajnego składnika.
Co? Jest tajny składnik, o którym nie mówiłaś?
A ten tajny składnik to...
ty.
Twoje tamales nigdy nie będą takie, jak te moje.
Gdy wrócisz do domu,
te, które zrobi Marisol, będą też inne niż twoje.
To tak jak fartuch.
Nie rozumiem.
Mi abuela go uszyła. Moja mama doszyła kieszonkę.
Kiedy przekazała go mnie, dodałam kwiatowy haft.
Twoja mama zrobiła go też na dole, by zakryć plamę.
Wszystkie tu jesteśmy.
I jesteśmy też z tobą teraz.
Te zmiany są częścią naszej tradycji.
Abuela, to jest piękne, ale...
jeśli danie zawsze się zmienia, skąd wiedzieć, że wyszło dobrze?
Dowiesz się, bo poczujesz miłość. Idź za głosem serca.
On nigdy się nie myli.
Dzięki. Muchas gracias, abuelita. Rozumiem.
Por eso estoy aqui, preciosa.
Zrobimy tak pyszne tamales, że w życiu lepszych nie jedli!
Bardzo wam dziękuję.
Na pewno ten wieczór będzie wielkim sukcesem
i nie udałoby się to bez was.
Udowodniliście, że przyjaciele są czasem najlepszą familią.
I ta familia może skosztować tradycyjnej, rodzinnej kuchni,
którą przygotowałyśmy na ten wieczór.
Buen provecho i udanego pokazu.
- Tak! - Pachnie wyśmienicie!
- No, to jemy. - Nie mogę się doczekać.
Mis amigas
To trzeba przyznać
Gdy was mam, to łatwiej jest
Como mi familia
Jesteście, gdy trzeba
Kiedy tylko dam wam jakiś znak
Nic nie ma szans równać się Z więzią, którą od lat z wami mam
Nikt nie zaprzeczy, że serca głos Ważniejszy jest od perfekcji
Razem spełnimy nasze sny Tworzymy zgrany team
Na Broadway dotrzemy już dziś Może najlepiej będziemy gotować?
Jak słoneczne promienie Wasz śmiech te chmury rozwieje
Jesteście więcej niż Tylko przyjaciółmi – co tu kryć
Błyszczymy tak, jak światła gwiazd Niezwykła więź złączyła nas
Ta nasza przyjaźń Tak silna jest jak rodzina
I choćby świat był całkiem loco Nigdy nie zostaniesz solo
Bo ta nasza przyjaźń Tak trwała jest jak rodzina
Tak!
- Hej, hej - Tak!
Z waszą pomocą Dam sobie radę z każdą przeszkodą
Osiągnę cel i dobrze wiem Że przy was będzie mi lżej
Bo gdzie wy, tam chcę być i ja Nie rozdzieli nas nic
Ta przyjaźń już będzie trwać Żadna siła nie rozłączy nas
Razem spełnimy nasze sny Tworzymy zgrany team
Na Broadway dotrzemy już dziś Może najlepiej będziemy gotować
Jak słoneczne promienie Wasz śmiech te chmury rozwieje
Jesteście więcej niż Tylko przyjaciółmi – co tu kryć
Błyszczymy tak, jak światła gwiazd Niezwykła więź złączyła nas
Ta nasza przyjaźń Tak silna jest jak rodzina
I choćby świat był całkiem loco Nigdy nie zostaniesz solo
Bo ta nasza przyjaźń Tak trwała jest jak rodzina
Tak silna jest jak rodzina
I choćby świat był całkiem loco Nigdy nie zostaniesz solo
Bo ta nasza przyjaźń Tak trwała jest jak rodzina
- Wspaniałe wakacje. - Świetna przygoda.
- Doskonale się bawiłam. - Ten wyjazd mnie zainspirował.
Gdy już dodasz tłuszcz do mąki razem z resztą suchych składników,
dolej gorącej wody na ciasto sopapilla.
A ile wody?
Trzy czwarte kubka. Zależy od wilgotności.
Dodawaj ją stopniowo, aż będzie odpowiednia konsystencja.
Kto by pomyślał.
Gotujesz na wyczucie, a nie jak naukowiec.
Gotowanie to nauka, ale jest w nim też trochę sztuki.
- Hola prima! - Hej!
I jak twoja stopa? I jak się udało oficjalne otwarcie?
Ze stopą już wszystko dobrze. A otwarcie wyszło wspaniale.
Wszyscy w okolicy mówią tylko o nas.
Mamy rezerwacje na najbliższy miesiąc!
Tak się cieszę!
Cudownie.
A nasza sala wygląda przepięknie. Co myślicie?
Jest cudownie!
Me encanta!
Naprawdę jest pięknie.
Mogę zobaczyć?
Muszę wpaść przy najbliższej wizycie w Nowym Jorku.
Jesteście mile widziane.
W każdej chwili.
Jest dostawa. Zgadamy się później?
Cudnie. Kocham cię, prima. Pa!
Teresa uczy mnie robić sopapillas. Pomożecie?
Nie mam pojęcia, co to, ale chętnie.
Są przepyszne. Takie słodkie smażone trójkąty.
W takim razie jestem chętna.
Mniam. Ja też.
Mam też newsa.
Emmie wczoraj napisała. Jej musical trafi na Broadway.
Świetne wieści.
Wspaniale.
Pyta, czy nie chciałabym dołączyć do obsady na stałe.
- I co ty na to? - Musisz się zgodzić.
Od dawna o tym marzyłaś.
Powinnaś pojechać.
Wiesz co? Jeszcze nie wiem.
Kocham występować, ale nie wiem,
czy chcę by to było moim życiem jak u Emmie.
Mam też inne zajęcia.
Przyjaciół, sport oraz normalne nastoletnie życie.
I tak to nie jest okazja, która trafia się codziennie.
Rodzice mówią, że zrobię, jak chcę, ale nie wiem, co robić.
W końcu zdecydujesz. Tylko słuchaj głosu serca.
Masz rację. Dzięki, Tereso.
Si. Cały czas ci to mówiłam.
Mija. Wzięłaś do serca moje słowa.
Gracias abuela.
Skoro umiemy słuchać serca,
może wsłuchamy się też w swoje żołądki?
Tak!
- Dokończymy sopapillas? - Do dzieła!
Tak!
Napisy: Marta Robaczewska