Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
POLEN BINNENGEVALLEN
BLITZKRIEG NAZI'S BOMBARDEREN LONDEN
DIENSTPLICHT VOOR MANNEN VANAF 20
GEVAAR LUCHTAANVALLEN DIM LICHTEN
DUITSE OORLOG VOORBIJ
Als kind in Engeland…
…leefden we met de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog.
Je ouders en grootouders hadden twee wereldoorlogen meegemaakt.
Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog…
…was er een positief gevoel voor de toekomst.
In Londen waren er veel gebouwen beschadigd, kraters en…
Het was een naoorlogs landschap.
Veel goederen stonden nog op rantsoen. Ik herinner me…
…dat je eieren, melk en boter en zo kon halen…
…met een boekje met bonnen.
Mensen moesten herstellen.
Buiten Londen, in de West Midlands…
…leefde men een naoorlogs, semi- provinciaal rustig leventje.
Dus Amerika was mijn droom…
…omdat het een totaal andere wereld was.
Ik luisterde naar die geweldige rock-'n-roll uit Amerika.
Vooral die elektrische gitaren.
Alsof die muziek van Mars kwam…
…ook al kwam het uit Memphis.
Maar hier in Groot-Brittannië hadden we van die muzikanten…
…die geen risico's namen…
…tot deze natuurkracht genaamd Lonnie Donegan opdook.
Ik was gefascineerd door Lonnie Donegan…
…toen ik hem had zien spelen.
Het was een soort deur die toegang gaf…
…tot een soort vrijheid die ongekend was in Engeland.
Dus op een dag kom ik op school en zie ik…
…die gozer op het sportveld met een groep mensen om hem heen.
Hij heette Rod Wyatt…
…en hij speelde muziek van Lonnie Donegan…
…op een akoestische gitaar.
Ik ging naar hem toe en zei dat ik er thuis ook zo een had.
Hij zei: 'Neem mee, dan leer ik je hoe je 'm moet stemmen.'
Toen liet hij me ook wat akkoorden zien.
Ik was onafscheidelijk van die gitaar.
Ik speelde erop voor het ontbijt en op weg naar school.
Als ik op school speelde, werd-ie in beslag genomen…
…en kreeg ik 'm aan het einde van de dag terug.
Mijn vader begreep al dat gitaargedoe niet echt…
…maar vond het goed…
…zolang ik m'n best deed op school.
Maar mijn moeder stimuleerde me…
…om in een band te gaan. Ze geloofde echt in me.
In mijn ogen was het heel belangrijk.
Mijn ouders deden aan vaudeville.
Mam was de ernstige zangeres in de avondjurk…
…en mijn vader de komiek op de piano.
Ik reisde met ze naar alle militaire basissen…
…waar ze de troepen vermaakten.
Ze speelden allerlei internationale acts.
Accordeonisten en banjospelers.
Ik nam het allemaal in me op.
Dat was mijn muzikale achtergrond.
Het was de basis voor alles wat ik daarna deed.
Ik ben opgegroeid in de West Midlands.
Mijn vaders familie komt daar vandaan.
Mijn moeders familie behoort tot de Roma.
Ik had een beschermde jeugd…
…tot mijn ouders…
…me naar een grote school in de stad stuurden.
Ik studeerde voor registeraccountant.
Ik vond school best leuk, maar toen Little Richard verscheen…
…was dat zo uitdagend, obsederend en hypnotiserend…
…dat ik mijn interesse in al het andere verloor.
Ik wilde alleen nog maar zingen.
Dat was het helemaal.
Ik was voor altijd verslaafd.
John Bonham gaf zelden interviews en overleed in 1980
Dit interview is nu voor het eerst te beluisteren
O, oké. Ik ben John Bonham.
Als kind vond ik het al leuk om te drummen.
Ik kreeg mijn eerste drumstel op mijn tiende.
We gingen naar een film met Gene Krupa en het was geweldig.
Hier in de Midlands kocht ik altijd heel andere platen.
Johnny Kidd & the Pirates hadden toen grote invloed.
Je hoorde het op alle jukeboxen.
Die hadden van die enorme 15-inch luidsprekers.
Eigenlijk hoorde je alleen de bas.
Ik hoorde dat en dacht: dat geluid wil ik ook maken.
Toen ik het mijn vader vertelde, zei hij:
'Basgitaar is een nieuwigheidje.
Over twee jaar hoor je er niets meer over.
Neem een saxofoon, dan heb je altijd werk.'
Ik zei: 'Nee, ik wil een basgitaar, pap.'
Hij hoorde me oefenen en zei: 'Kom mee.
Kijk alleen naar mijn linkerhand.
Op de piano.' Dus…
Zo heb ik alle basisdingen geleerd.
Ik had een klein bandje en we speelden in de jeugdclub.
Ik raakte daar aan de praat met hun jonge priester.
Hij zei dat ze een organist zochten…
…en ik zei dat ik wel hun organist wilde zijn…
…zonder erbij na te denken en hij zei: 'Oké.'
Met kerkmuziek moet je improviseren.
Maar ik kon toch al niet zo goed noten lezen…
…dus improviseerde ik gewoon alles.
Ik leerde de lofzangen.
Die herkende ik wel.
Ik ben niet gelovig, maar het was een leuk baantje.
Hij was een coole priester.
Zo werd ik organist en koordirigent op mijn 14e.
Ik kreeg het vorstelijke bedrag van £25 per jaar.
Daarvan kocht ik een Fender basgitaar.
Ik ging elke donderdagavond jammen in de Marquee.
Nadat ik dit een tijdje had gedaan…
…vroegen Carter Lewis and the Southerners…
…of ik op hun plaat wilde meespelen…
…en daar had ik wel oren naar.
Dus ik ging mee met mijn set.
Het DeArmond voetpedaal, de versterker…
…en mijn gloednieuwe Gibson Les Paul.
En de band zei: 'Nou, verzin maar een solo.'
Bij de tweede doorloop had ik al iets bedacht.
Kennelijk ging het nieuwtje over die jonge gitarist al snel rond…
…want ik werd steeds vaker gevraagd voor studio-sessies.
Toen ik in die sessiewereld belandde…
…was ik 7 jaar jonger dan wie dan ook.
Ze hadden niemand van de oude garde…
…of de huidige garde, die alle invloeden kende…
…en de referentiepunten van de nieuwe bands.
Ik wist er wel alles van.
Of het nu R&B was, blues, rock, of wat dan ook.
Iedereen kreeg deze platen die aanvankelijk meekwamen…
…met Amerikaanse koopvaardijschepen.
De R&B hausse was begonnen.
Ik ging naar Sonny Boy Williamson…
…op het American Folk Blues Festival.
In die tijd leerde ik mondharmonica spelen.
Het was een verbazingwekkende uitbarsting van muziek…
…die totaal nieuw was.
Sonny Boy stond voor bijna alles…
…wat eigenlijk mijn hele muzikale bloedbaan is geworden.
Maar in mijn eigen stad was Perry Foster mijn held.
Hij had een bandje opgericht dat de Delta Blues Band heette.
Op de een of andere manier wist ik in die band te komen.
Ik was bereid een mod, rocker of beatnik te zijn…
…als ik maar kon zingen…
…en de aandacht op me kon vestigen…
…zodat ik kon doorbreken.
Ik trad op…
…maar daarnaast werkte ik ook met mijn vader in de bouw.
We waren goede bouwvakkers.
Maar de muziek werd steeds belangrijker.
Zo ging dat. We kwamen van school, vormden bandjes…
…en gingen in plaatselijke clubs spelen.
Soulmuziek had een sterke invloed op me.
James Brown vond ik de beste…
…omdat het geluid van de drums geweldig was.
Ik dacht: dat geluid, dat wil ik ook.
Toen ik 16 was, ging ik naar een band kijken waar Robert in zong.
Het optreden ging ongelooflijk goed, want hij was geweldig.
In het publiek zat een indrukwekkende gast…
…met zijn mooie vriendin.
Na afloop hield hij me aan en zei: 'Het was best goed…
…maar je zou veel beter zijn met een goede drummer.'
En ik dacht: Jezus Christus, dat zullen we nog weleens zien.
De eerste keer dat we samen speelden, waren we ongeveer 16.
En het ging echt goed.
John was geweldig.
Hij was een indrukwekkende drummer.
Ik stond met open mond naar hem te kijken. Hij was gewoon…
…fantastisch.
Het plaatselijke wereldje is heel competitief.
Een tijdje heb je optredens…
…en lijkt alles rozengeur en maneschijn…
…en dan opeens, geen optredens meer, geen geld.
Je bent weer terug bij af.
Op een keer was de tank leeg.
Ik moest benzine overhevelen uit een andere auto…
…en werd betrapt door de politie…
…terwijl ik een slangetje in een jerrycan stak.
Hij zat achterin te bibberen…
…en vroeg zich af wat Pat zou zeggen.
Pat werd zijn vrouw en zij zei altijd:
'Waag het niet om met die Planty te spelen.
Dat is een mislukkeling.'
Ik ging van school toen ik 16 was.
Ik zakte voor de meeste examens…
…want ik had in een club gespeeld…
…de avond voor mijn eindexamen en mijn vader zei:
'Ik kan wel een baantje als bediende voor je regelen.'
'Nee, nee, ik vind wel een band, pap.'
Er was een plek in Londen in Archer Street.
En elke maandagmorgen…
…kwamen alle lokale muzikanten daarheen om werk te zoeken.
Dus ging ik daar als tiener heen. Elke maandagochtend weer.
Ik werd geboekt voor bands en als sessiemuzikant.
Daar komt Jimmy Page met zijn elektrische gitaar.
Dat is mijn Les Paul, mijn Black Beauty.
Dat was de gitaar waar ik de meeste sessies op speelde.
Ik ging naar zo'n sessie en keek…
…wat ik kreeg voorgeschoteld op die muziekstandaard.
Sessies waren toen erg leuk.
In het begin speelde ik vaak samen met Jimmy.
De Goldfinger-sessie was in Abbey Road.
Jimmy en ik zaten in de ritmesectie.
Er was een volledig orkest…
…en Shirley Bassey.
De energie. Alleen al om erbij te zijn.
Ik was nog een broekie.
En wauw, daar is Shirley Bassey.
Terwijl je speelde, kon je haar zien.
Zij haalde alles uit de kast.
Goldfinger, zo. Het was prachtig om te zien.
Die studio's werkten met een meedogenloze efficiëntie.
Je wilde het niet verpesten, want dat betekende overuren.
En daarna kon je het verder wel vergeten.
Ik had een zakagendaatje, zoals deze, dat ik altijd bij me had.
Ik speelde sessies met The Rolling Stones…
…David Bowie, Petula Clark…
Ik heb meegespeeld op de platen van The Kinks…
…en op de eerste van The Who.
Ik heb met veel bands gespeeld.
Behalve met The Beatles.
Ik heb veel opgenomen met Donovan.
Het was echt leuk om met hem te werken.
Mickie Most was zijn producer.
Die sessies waren geweldig, ik kon meekijken…
…en allerlei vragen stellen, wat ik ook niet naliet.
Ik vroeg technici naar bepaalde effecten…
…zoals tape-echo en nagalm.
Ik zag hoe ze een microfoon plaatsten…
…bij verschillende instrumenten.
Dat was eigenlijk wat ik kon doen. Ik mocht dat doen.
En ik kreeg ook nog de kans een solo te doen. Echt geweldig.
Ik vroeg Mickie Most of hij een arrangeur zocht.
Hij vroeg of ik arrangeerde…
…en ik blufte dat ik dat al lang deed.
Ik had dat nog nooit gedaan.
Maar mijn vader had me geleerd om nooit werk af te wijzen.
En de samenwerking met Mickie ging heel vlotjes.
Hij reed vaak langs in zijn gele Rolls…
…en gooide demo's in m'n brievenbus…
…met 'Je weet wat we willen. Vrijdag.' En dat was het.
Ik speelde overdag bas in sessies, 7 dagen per week…
…en 's nachts arrangeerde ik en om 9 uur 's ochtends…
…speelde ik de liedjes tijdens de sessies.
Ik deed alle arrangementen voor Herman's Hermits en Donovan…
…en ik heb ook veel gedaan met Lulu.
Ik deed ook al haar arrangementen met Mickie Most…
…en zelfs de filmmuziek…
…voor To Sir, With Love, wat een grote hit was in Amerika.
Dit was het hoogtepunt van de muziekbusiness.
Mijn vader was apetrots.
Als mensen die hij kende en respecteerde, zeiden:
'O, ik zag jouw John op die en die sessie laatst.
Hij is goed, weet je.'
En…
Hij zwol op van trots.
Ik heb destijds in veel verschillende bands gespeeld.
Ik heb meerdere dingen opgenomen in studio's.
Maar mijn ouders waren er niet echt blij mee.
Toen ik mijn plaat uitbracht, een eerste single bij CBS…
…wisten ze van niets omdat ik…
Ze hadden me voor de keuze gesteld om te blijven studeren…
…en mijn opleiding af te maken…
…als accountant of…
…of doen wat ik wilde doen. Dus die keuze was snel gemaakt.
Dus ik zei iedereen gedag.
Ik wist dat er zangers waren met meer talent…
…maar ik stortte me er volledig op.
Ik had kaftans, beschilderde gezichten…
…belletjes en zwaaide met wierook…
…en was gewoon…
Robert zocht meer de grenzen op en deed gekkere dingen dan wij.
Belachelijk, eigenlijk.
John kwam naar me toe en vroeg: 'Waar ben je mee bezig?'
Ik zei: 'Ja, inderdaad. Waar gaat dit over?'
Het was eind '67. We kwamen weer bij elkaar…
…en het spelen ging heel erg goed.
Dus vormden we The Band of Joy.
We wilden de blues mixen met psychedelische muziek…
…en meedoen met die enorme beweging.
We speelden bij Frank Freeman en in Middle Earth in Londen.
We gingen naar Tin Pan Alley en namen Memory Lane op…
…wat mijn eerste poging was als songwriter.
Helaas is het nooit uitgebracht.
Niet veel mensen vonden ons goed…
…maar we vonden onszelf wel goed.
Pat schreeuwde tegen John:
'Ik had gezegd dat je uit zijn buurt moest blijven.
Hij brengt je nergens.' Dus hij ging verder met Tim Rose…
…en speelde I Got a Loneliness en Morning Dew.
Zo ging het toen. We hadden een kind.
Je gaat bij een professionele band om geld te verdienen…
…om van te kunnen leven.
Ik viel overal uit de gratie.
Ik had toen een moeilijke tijd.
Ik had een bruine koffer en wat penicilline…
…en ik was dakloos. Ik kon nergens heen.
Ik kon optreden met de band Obs-Tweedle.
Ik was volledig geaccepteerd…
…in de wereld van de studiomuzikanten.
Uiteindelijk deed ik de dingen…
…die alle oude rotten deden toen ik begon.
Zoals muzak spelen.
Muzak is wat ze liftmuziek noemen. Snap je?
Het is heel moeilijk…
…om een Muzak-sessie te doen. Je hebt een stapel bladmuziek…
…en je moet de hele tijd omslaan en spelen.
Om de helft van al die stukken te spelen…
…zonder ziek te worden, was een wonder.
Dus ik wist dat…
…het tijd was om te stoppen.
Al mijn vrienden, zoals Eric en Jeff…
…zaten in bands en hadden een geweldige tijd.
Ik dacht: ik heb echt veel te bieden.
Toen vroeg Jeff Beck of ik bij The Yardbirds wilde komen.
Dus ik dacht: wat zou je willen spelen als je de kans kreeg?
Doe het dan en doe het nu. Dit is je kans.
Bij The Yardbirds met Jeff…
…dat was toeren met een vriend en genieten.
Maar tijdens een tournee in Amerika verliet hij de band.
Ik was verbijsterd.
Maar het gaf me de kans…
…om een totaal nieuwe richting in te slaan.
Ik nam de leadgitaar over.
In Engeland had niemand meer interesse in The Yardbirds…
…en we begonnen fans te krijgen…
…in de undergroundscene in Amerika.
Het was gewoon een kick, een absolute kick…
…om deel uit te maken van de muziekscene van de westkust.
Maar we moesten Mickie Most, onze producer, het hoofd bieden.
We namen al die vreselijke singles op…
…voor de AM Radio, wat de popradio was…
…en ik wilde geen singles meer maken.
In Amerika zag ik de opkomst van de FM-underground radio…
…die hele kanten van albums afspeelde.
Ik wist dat dit de toekomst was.
Dus dat was mijn plan: albums maken…
…waarvan de hele A- of B-kant op de FM-stations werd gedraaid.
Ik had deze nieuwe Yardbirds' sound…
…al uitgewerkt in mijn hoofd.
Ik wist al precies wat ik wilde doen, op de gitaar…
…voor nieuwe platen, zoals Dazed and Confused…
…wat geïnspireerd was door Jake Holmes.
Die gitaar kreeg ik van Jeff Beck.
Ik heb 'm beschilderd en ingewijd.
Dit is de gitaar die mijn volledige reis symboliseert…
…zoals Excalibur, het mythische zwaard.
Ik ging naar een handlezing in LA.
De handlezer zei:
'Je gaat binnenkort een beslissing nemen…
…die je leven zal veranderen.'
Twee of drie dagen na de ontmoeting met de handlezer…
…wilde de rest van de band ermee stoppen.
Dat was een schok.
Ik dacht meteen: nu weet ik wat ik ga doen.
Ik richt mijn eigen groep op…
…en ik weet precies wat ik ermee wil doen.
Ik moest alleen nog een sterke zanger vinden.
Ik kende een zanger, Terry Reid.
Hij was me opgevallen en ik dacht: dat wordt hem.
Ik vroeg Peter Grant of hij Terry Reid kon opsporen.
Grant was de manager van The Yardbirds…
…en hij geloofde echt in me.
Toen The Yardbirds stopten en ik een band wilde beginnen…
…juichte hij dat toe en bood zijn hulp aan.
Peter Grant en Mickie Most deelden hetzelfde kantoor…
…en hun bureaus…
…stonden tegenover elkaar.
Het eerste wat ik te horen kreeg, was…
…dat Terry Reid helaas een solodeal had getekend…
…bij Mickie Most.
Ik zei: 'O, ja?'
Vers van de pers? -Juist.
Voor jou. -Juist.
Ik dacht: shit, balen. Maar Terry Reid noemde toen…
…de zanger van Obs-Tweedle uit de Midlands.
Dat is een vreemde naam, een beetje gek.
Hij en Peter Grant kwamen naar me kijken.
Hij vroeg me of ik wist waar Robert Plant was.
Ik zei: 'Ja, hier.'
Hij zong enkele prachtige geïmproviseerde songs…
…en ik vond ze geweldig.
Dus nodigde ik hem bij mij thuis uit.
Ik had nog steeds geen huis, helaas.
Dus pakte ik mijn koffer, nam de trein naar Pangbourne…
…en klopte weer op een deur.
Ja. We hadden echt een goede klik.
Hij snuffelde tussen mijn platen…
'Hé, die heb ik ook.'
Ik speelde een Joan Baez-versie van Babe I'm Gonna Leave You…
…en zei: 'Als je dat kunt zingen…
…heb ik een arrangement dat erbij past.'
Alles klopte en viel op zijn plek.
Het was prachtig. Hij zong gewoon fantastisch.
Er hing iets in de lucht.
Ik kon het om me heen voelen.
Jimmy's gitaarspel was gewoon geweldig. Verbazingwekkend.
Jimmy zei toen: 'We hebben een drummer op het oog.'
Ik onderbrak hem en zei: 'Wacht.
Er is geen betere drummer op de planeet dan John Bonham.
Hij is geweldig.'
Hij speelde met Tim Rose.
Jimmy zei: 'In dat geval zoeken we hem op.'
Ik zei: 'John, je moet Jimmy horen spelen. Hij is geweldig.'
John zei: 'Geen sprake van.'
Ik zei: 'Je bent gek.
Je wilt die elektrische folk helemaal niet spelen. Ga mee.'
Hij zei: 'Pat vermoordt me. Hou erover op.'
Ik zei: 'Ik praat wel met Pat en je moeder.'
Mijn vrouw Mo las dat Jimmy een band aan het oprichten was.
Ze zei: 'Bel hem en kijk of hij een bassist wil.'
'Nee, ik kan niet. Ik heb nog zoveel te doen.
Arrangementen, albums…'
Maar ze stond erop. 'Bel hem, alsjeblieft.'
Dus dat deed ik.
Ik zei: 'Hoi, Jim. Ben je een band aan het oprichten?'
Hij zei: 'Ja, ja.'
Ik zei: 'Zoek je nog een bassist?'
Hij zei: 'Nou, eigenlijk wel.
Maar we hebben een probleem.' Ik zei: 'En dat is?'
Hij zei: 'De drummer speelt met Tim Rose…
…en hij krijgt £40 per week. Kunnen we dat overtreffen?'
Dus we dachten dat wel te kunnen.
Peter Grant kon een repetitieruimte huren…
…voor twee uur in Gerrard Street.
Dus we gingen er allemaal heen…
…en ik had mijn spullen opgesteld.
John Paul Jones is er met zijn sessie-spullen…
…en John met zijn drums.
Er stonden versterkers van muur tot muur en we kozen er elk één.
En we stelden ons aan elkaar voor.
'Ik ben zo-en-zo. Hij is zo-en-zo.'
Het was bizar om John Paul en Jimmy te ontmoeten.
Gezien mijn achtergrond dacht ik dat het een grap was.
Die telegrammen en zo.
De kans om een Yardbird te worden…
…dat is toch een geschenk uit de hemel?
Ik zei dat ik wilde beginnen met Train Kept A-Rollin'.
'Ken je dat nummer?' Ik zei: 'Nope.'
Hij zei: 'Het is een 12-bar.
Het is deze riff.' 'Oké. Tel maar.' En dat was het.
De ruimte ontplofte gewoon.
We gingen maar door, speelden solo's…
…en zo, en Robert improviseerde.
Het was ongekend.
Ik verwachtte een coole soulzanger…
…maar hij was een schreeuwende maniak…
…met een fantastische stem en een fantastisch bereik.
Ik dacht: waarom zo hoog? Je doet jezelf pijn, man.
Het was fantastisch omdat het leek alsof…
…dit was waarop ik had gewacht.
Ik was behoorlijk verlegen. Het beste wat je dan kunt doen…
…is niet veel zeggen, spelen en uitvogelen wat de bedoeling is.
Nou, als bassist, en hij dacht waarschijnlijk hetzelfde…
…want muzikanten van de ritmesectie…
…zijn uiterst gevoelig…
…moest ik weten of we konden samenwerken.
De eerste keer dat we samenspeelden…
…merkte je al dat we goed zouden worden.
Zonder euforisch te willen zijn.
Maar dat ben ik wel.
Geweldig.
Toen we uiteindelijk stopten, was ik ervan overtuigd…
…dat iedereen wist…
…dat onze levens voorgoed zouden veranderen.
Er was zoveel kinetische energie…
…zoveel energie, die er bij iedereen moest uitkomen.
Tijd voor de volgende stap: Pangbourne.
Pangbourne ligt aan de rivier de Theems.
Toen ik dit boothuis voor het eerst zag…
…vond ik het meteen magisch.
Het straalde een goede energie uit…
…en het bruiste van de creativiteit.
In dit huis heb ik gewoond van 1967 tot 1970.
We vestigden ons aanvankelijk op de bovenste etage.
Achter die ramen daar is een grote kamer…
…en daar repeteerden we.
We keken uit over de rivier. Het was prachtig.
We leerden elkaar beter kennen en werkten behoorlijk hard.
We lummelden niet en we hoefden niet op tv.
We wilden gewoon graag muziek maken.
We werkten aan materiaal voor een album…
…en aan ander materiaal om de set compleet te maken.
We waren dagen aan het repeteren…
…en het moet behoorlijk luid zijn geweest.
Je had het hier kunnen horen.
Je zou denken dat er iemand zou komen klagen…
…maar niemand deed dat.
We moesten snel bij elkaar komen…
…want er was al een tournee geboekt met The Yardbirds.
Enkele optredens in Scandinavië.
Het kwam goed uit dat we daar een tournee konden doen.
Nu konden we warmdraaien voor een publiek…
…ver weg van Londen en de rest.
Op naar Scandinavië…
…voor ons eerste concert als The Yardbirds.
We namen het vliegtuig, John en ik zaten naast elkaar…
…te roken en we zagen al dat zilverwerk…
…messen en vorken voor ons.
Spullen die we anders stalen, was er in overvloed.
Zonder hulp hadden we…
…het niet kunnen meenemen uit het vliegtuig.
Het was geweldig. Er was van alles.
Gin, tonic…
…personeel.
Aardige en charmante mensen.
Airconditioning. En daar gingen we.
Wat had je anders moeten doen?
Terug naar mama zat er niet in.
Toen ik mijn collega's en mijn werkgevers vertelde…
…dat ik stopte met het sessiewerk…
…en bij een rock-'n'-rollband ging…
…verklaarde iedereen me voor gek.
Op de basgitaar, John Paul Jones.
Op drums, John Bonham.
Leadgitaar, Jimmy Page.
En ikzelf, Robert Plant.
Het ging zo goed, dat de band meteen aan een album begon…
…na terugkomst uit Scandinavië.
Hoelang waren we toen bij elkaar? Een maand?
We gingen 's nachts naar Olympic Studios…
…gedurende een paar weken.
De allereerste keer dat we erheen gingen…
…was op 25 september 1968.
Aankomsttijd vanaf 23:00 uur.
We nemen take 1. -Rechts.
Dat is Glyn Johns aan de knoppen van een mengtafel van Helios…
…die speciaal gebouwd was voor Olympic Studios.
Hij deed het geluid.
Drums set één.
John, Jimmy en John Paul waren meer verbonden…
…in deze sessies dan ik.
Het werd live opgenomen…
…en het moest meteen goed. Een take is een take.
Dus het was een opwindende sfeer.
Ik probeerde er gewoon in mee te gaan.
John Paul Jones speelde fantastisch op zijn basgitaar…
…en je kon niet om hem heen, muzikaal gezien.
Ik was onder de indruk van Johns rechtervoet.
Ik had er veel respect voor.
Ik wilde hem tot zijn recht laten komen, hem helpen…
…en hem de ruimte geven.
Take drie.
Ik kon een riff spelen en een noot weglaten…
…dan deed hij zijn duit in het zakje…
…en kwam het ritme plotseling tot leven.
TIEN UUR JOURNAAL
WERELDNIEUWS SEPTEMBER-OKTOBER 1968
MEXICO-STAD LEGER OPENT VUUR OP STUDENTEN
SPELEN OPGESCHUD DOOR BLACK POWER
LONDEN PREMIÈRE VAN HAIR NA AFSCHAF THEATERCENSUUR
NOORD-IERLAND MARS VOOR BURGERRECHTEN
NIGERIA OORLOG IN BIAFRA ESCALEERT
ZUID-VIETNAM VS ZETTEN 24.000 TROEPEN IN
RENÉ CASSIN KRIJGT NOBELPRIJS VOOR DE VREDE
EQUATORIAAL-GUINEA ONAFHANKELIJK VAN SPANJE
HAWAII FIVE-O JACK LORD SPEELT AGENT
WASHINGTON, VS BOEING PRESENTEERT 747 JUMBO JET
BEATLE EN VRIENDIN AANGEKLAAGD VOOR WIETBEZIT
NEVADA, VS ONDERGRONDSE ATOOMTEST
APOLLO 7 EERSTE LIVE-BEELDEN VANUIT DE RUIMTE
Ik wilde er uithalen wat erin zat.
Ik speelde akoestische gitaar…
…pedal steelgitaar, slide gitaar, elektrische gitaar…
Ik wilde verschillende klanktexturen en stemmingen…
…zodat het hele album…
…de luisteraars volkomen zou fascineren…
…en ze zou meenemen naar een wereld die ze niet kenden.
De gitaar is niet gewoon gestemd op Black Mountain Side.
Meer zoals een sitar.
Jimmy en John Paul waren echt op de top van hun kunnen.
Ze hadden zoveel verschillende muziekstukken gespeeld…
…dat ze zich bij elk stuk op hun gemak voelden.
Dus dat gaf ons de ruimte om te spelen met klankkleuren.
Jimmy heeft het album geproduceerd.
Wat geweldig was…
…want het heeft een ander geluid en daar hou ik van.
Hij had bepaalde ideeën over de plek van de microfoons…
…en wist wat hij wilde bereiken.
Er gebeurden echt complexe dingen tijdens het mixen…
…zoals de omgekeerde echo in You Shook Me.
Als je de band omdraait, de echo erop zet…
…en dan de band weer gewoon afspeelt…
…dan hoor je de echo achterstevoren.
Ik was het ene nummer in het andere aan het cross-faden…
…dat soort trucjes…
…zodat mensen…
…geconcentreerd naar het album moesten luisteren.
Nou, het was geweldig. Ja, ik had…
Ik had een stel grote elektrostatische…
…Quad-luidsprekers in mijn voorkamer.
Je kon bijna in ze zitten.
Ik zette het geluid altijd hard.
Als je het album zelf financiert…
…zit je in een veel betere positie…
…dan met een demo tape.
Dus als je wist wat je deed…
…was het logisch om het album af te maken…
…en daarna pas een deal te sluiten.
De Amerikaanse producer Bert Berns…
…had mij heel erg aangeprezen bij Atlantic Records.
Toen hij me daar in 1964 mee naartoe nam…
…zei ik dat we voor Atlantic moesten gaan…
…en zo geschiedde.
Beste Jerry, we hebben Jimmy Page naar New York gestuurd
om het contract te tekenen.
Jij hebt gezegd Jimmy's overtocht te betalen.
Boek ik zijn ticket of doet Atlantic dat?
Ja. Ja. We hadden ons deel gedaan…
…en Jimmy en Peter moesten nu…
…de lui van het label over de streep te trekken.
Jimmy had de sleutels tot succes.
Hij ging naar New York met Peter…
…en ze kregen Jerry Wexler te spreken.
We zetten de muziek op en dat was echt waanzinnig.
Wat ze er ook van vonden…
…we konden het wel mooi afspelen voor Jerry Wexler.
Atlantic mocht niets remixen. Het was perfect. Het was klaar.
De sequentie was perfect en singles waren uit den boze.
Ik heb situaties meegemaakt…
…waarbij singles de ondergang werden van een band.
Dat mocht niet bij ons gebeuren.
Ik stond op mijn strepen:
'We zijn een albumband en we doen geen singles.'
Wij hadden de touwtjes in handen, omdat het ons album was.
Daar ben ik en ik teken een contract.
En Peter ziet er heel cool uit.
Net een maffia-baas.
ATLANTIC RECORDS CONTRACTEERT
ENGELANDS NIEUWE HITGROEP LED ZEPPELIN
Peter Grant en Jimmy hadden het zo geregeld…
…dat Atlantic niets te vertellen had over wat we deden.
Ze zeiden: 'Luister, jullie willen deze band…
…en in ruil krijgen jullie de muziek, maar…'
Peter Grant liet geen enkele platenbaas…
…in de buurt van de studio komen.
Of van de band.
Ze waren doodsbang voor hem, wat briljant was.
Die vrijheid was ongehoord.
De band wilde af van de naam The Yardbirds…
…en een frisse start maken.
We besloten de naam te veranderen.
Keith Moon had een naam voorgesteld: Led Zeppelin.
Het leek me een geweldige naam.
Ik dacht: wat een vreselijke naam.
Niemand gaat die onthouden.
Maar ik kon geen betere verzinnen…
…dus werd het Led Zeppelin.
Dus opeens was ik vader, bijna getrouwd…
…en zat ik in een band die nu Led Zeppelin heette.
Dus ik ging naar mijn ouders met een open geest.
Ik belde mijn vader en moeder en zei:
'Willen jullie misschien…
jullie zeer waarschijnlijke…
…toekomstige schoondochter ontmoeten?'
Natuurlijk…
…deden ze de deur open.
9 november 1968, speelden we in Middle Earth.
Om het feit te vieren dat we toen optraden…
…trouwde ik op diezelfde dag.
Ik probeerde zoveel mogelijk op een dag te doen.
De auto kreeg pech onderweg… Die dingen, weet je.
We hadden bedacht wat en hoe we het gingen spelen.
De eerste drie nummers knalden eruit.
Je zag ze denken: wat gebeurt er in hemelsnaam?
Het rare was dat we geen grote optredens in Engeland kregen.
Mensen waren huiverig als je vroeg of ze ons wilden boeken.
Ze wilden de band niet eens boeken.
Dus besloot Atlantic…
…dat het album zou uitkomen op 12 januari…
…maar alleen in Amerika.
Dus regelde Peter een tournee voor ons.
We moesten op kerstavond vertrekken.
Ineens komt het album uit…
…en moesten we op tournee in Amerika.
Ik was bang dat ik me daar niet zou thuis voelen.
Pat zei steeds: 'Ik had je gewaarschuwd.'
Maar zij en mijn vrouw Maureen waren goede vriendinnen…
…dus hadden ze een goed overzicht van de dingen…
…die John en ik deden.
We gingen er gewoon in mee.
Naar Amerika gaan was mijn droom, hoe dan ook.
LED MAAND IN DE VS
LED ZEPPELIN GAAT EEN MAAND OP TOURNEE
We stonden in het voorprogramma van Vanilla Fudge…
…en zij waren de enige band die ons onder hun vleugels nam.
Het zijn goede vrienden. Al voor we doorbraken.
Carmine en John Bonham hadden zo'n geweldige wisselwerking.
Ze keken naar elkaar, imiteerden elkaar en daagden elkaar uit.
Het was een geweldige uitwisseling van energie.
Denver was de eerste show.
Alsof we in een vliegtuighangar speelden. Er was weinig publiek.
Ik dacht: goh…
Maar ik zei: 'Laten we bij elkaar gaan staan…
…alsof we in een nachtclub staan en gewoon voor elkaar spelen.
Het doet er niet toe of de zaal vol zit of niet.
We spelen voor onszelf en zien wel wat er gebeurt.'
Na de optredens met de Fudge…
…gingen we naar de Whisky a Go Go in LA…
…en daarna door naar San Francisco.
Het album werd al gedraaid op de underground radio…
…en de mensen waren echt nieuwsgierig…
…om onze band live te zien.
Dus we besloten tot het gaatje te gaan…
…en de sterren van de hemel te spelen.
We gaven ons er helemaal aan.
We zijn backstage in The Fillmore, en Peter Grant zegt:
'Wat er ook gebeurt, als het hier niet lukt, is het voorbij.'
We wisten daarna dat we op de goede weg waren.
Het verspreidde zich als een lopend vuurtje.
Het werd steeds groter.
De mensen beukten de deuren in…
…tegen de tijd dat we in de Boston Tea Party speelden…
…omdat onze tournee in de VS…
…van de westkust naar de oostkust ging.
Op FM-radio speelden ze één kant van het album…
…kletsten er wat over…
…dan kwam de sponsor, en daarna de andere kant.
Mensen luisterden ernaar en ze zeiden:
'Ze spelen vanavond in jouw stad.'
Dus kwamen ze allemaal.
Rock-'n-roll met Led Zeppelin.
Robert Plant is hier en ik weet dat je je nu heel goed voelt.
Ik krijg nog een beller aan de lijn.
Je bent live, schat. -Is dit Robert Plant?
Af en toe, ja. -O, God.
Ik kreeg bijna een hartverlamming van je.
Mijn God, zeg dat niet. Je hebt een dokter nodig.
Ik vind je zo sexy. Het is ongelooflijk.
Oké, schat. Dank je wel. Volgende.
Hallo? Ik wilde gisteravond naar je toe…
…maar kon geen kaartjes krijgen.
Het was echt goed gisteravond. -Hoe heet je? Laat maar.
Hallo? -Hallo.
Hoi, weet je, ik vind je een lekker ding.
Wat betekent dat? -Je bent een erg knappe vent.
Te gek. -Ik vond het concert echt goed.
Ik vond het echt leuk. Ik vind je echt een lekker ding…
…en blijf zo doorgaan.
Dat is erg aardig van je. Dat doen we.
De verwachtingen waren overweldigend.
Ik bedoel, echt overweldigend.
Terug in Engeland, na wat we hadden meegemaakt…
…moest ik me stilhouden.
Hier was het album nog niet uit.
Dus ik had gewoon niets te zeggen.
Ze zouden me uitgelachen hebben.
Dus Bonzo en ik kwamen bij elkaar en zeiden:
'Nou, wat was dat?' 'Ik weet het niet.'
'Wat is er gebeurd?' 'Ik weet het niet.'
Het was gewoon fantastisch. Snap je? Belachelijk.
We kwamen terug uit Amerika en waren gegroeid.
We waren euforisch, maar het beïnvloedt je wel.
Stel je voor. We zijn 20 jaar oud…
…en plotseling waren er drugs en er waren veel meisjes…
…en zoveel figuren die ineens op het toneel verschijnen.
Deze enorme sub-subcultuur die om roem draait.
Vooral roem in de allereerste fase…
…want dat is het moment dat je ruikt…
…dat er iets nieuws komt.
Het voelde goed.
Zoals het hoort.
Vooral omdat we het deden zonder de pers…
…die ons niet zagen zitten.
We kregen weinig recensies.
De meest voor de hand liggende was die in Rolling Stone.
Ik weet nog dat ik die recensie las en dacht:
over wie hebben ze het?
Bedoelen ze ons?
Van veel recensenten in die tijd…
…vraag ik me af of ze de muziek analyseerden…
…om die te bekritiseren of dat ze vooral bezorgd waren…
…over wat de band deed.
Maar geef je echt iets om de reacties van andere mensen…
…als je zo speelt?
Nou, het antwoord is…
…helaas, ja.
Dat is waar je kunt vastlopen.
Gelukkig kon het ons vieren niet zoveel schelen.
We waren meer bezig met elkaar te inspireren.
Het eerste album werd gewoon afgekraakt.
Velen zeiden: 'O, ik hou niet van Zeppelins soort muziek.'
Om de een of andere reden.
Dus we dachten dat het een grap was.
We werkten echt heel hard en…
…mensen snapten het. Je kon zien dat ze het snapten.
Ze vertelden het hun vrienden en die vertelden het ook door.
De zalen zitten bomvol, dus wat mensen horen…
…en niet wat ze lezen, telt en dat maakt de band echt.
Het was opwindend om op te treden…
…en dat groepsgevoel met ons vieren te hebben.
Gewoon dingen te kunnen veranderen…
…met een gevoel voor humor of een intensiteit…
…of een niveau van agressie of wat dan ook.
Dit is hoe verbonden we zijn.
Dat we alle kanten op kunnen gaan en iedereen volgt.
Als de gitaar leidt, volgen de anderen.
Ik kan me inhouden en iets veranderen…
Het improvisatieniveau lag gewoon buitengewoon hoog.
Met Dazed and Confused…
…bouwt die intensiteit zich op. Het is echt fantastisch.
Ik wist wat we konden…
…en ik wilde iedereen van zijn sokken blazen.
Ik had al duidelijke ideeën voor het volgende album.
Het zou erg filmisch worden…
…vooral in de manier waarop de muziek werd gemaakt…
…en daarnaast had je de overdubs en de gelaagdheid nog.
Dus ik wilde repeteren bij mij thuis…
…en we deden twee nieuwe nummers…
Whole Lotta Love en What Is and What Should Never Be.
Jimmy ging zitten met een akoestische gitaar…
…en we werkten de liedjes uit.
Hij komt binnen en speelt wat we hebben geschreven.
Daarna werken we het samen uit.
We gingen naar de Olympic Studios in april.
We waren dolenthousiast om weer in de studio te zijn.
Het liedjes schrijven begon echt op dreef te komen…
…door de omstandigheden waarin ik me toen bevond.
Met Whole Lotta Love had Jimmy aan het refrein gewerkt.
Hij liet me zijn riff horen, die echt ongelooflijk was.
Voor het couplet zong ik een Willie Dixon-tekst.
Het was alsof…
…ik de beste stukjes van zwarte muziek vond…
…en die op de een of andere manier goed had bewerkt.
Het heeft geen zin als je Whole Lotta Love hebt…
…om dan nog een riff te spelen die ongeveer hetzelfde is.
Dus What Is and What Should Never Be…
…heeft relaxte, kalme coupletten…
…en dan knalt dat 'power-refrein' erin.
Er zit meer intensiteit in om zo de nadruk te leggen…
…op de kracht van John Bonham en die van de groep.
We hadden een tournee voor de boeg…
…en het zou echt te gek zijn…
…om nummers op te opnemen…
…op verschillende locaties in Amerika.
Het idee was om geïnspireerd te worden…
…door de liefde van de mensen en de reacties van het publiek.
Het was gewoon een genot…
…om de studio's in de Verenigde Staten in te gaan.
Je hebt de energie van het toeren…
…en die vang je in wat je aan het opnemen bent.
John Bonhams drumstel zou uitgestald worden…
…op een stereofonische manier.
Aan de hand daarvan stelden we de andere instrumenten op…
…om gelaagdheid te krijgen.
Hij wist precies hoe hij zijn drums moest gebruiken.
Als hij erop sloeg, resoneerde het gewoon uit de bovenkant.
Alsof die werd geprojecteerd.
Hij speelde vanuit zijn polsen en niet met zijn onderarmen.
Hij kon ook een accent leggen op de basdrum…
…en dat voelde je in je buik, zeg maar.
Hij was zo inventief.
Heel inspirerend om mee te spelen.
Als ik hem hoorde…
…wilde ik niet een beetje saai op mijn bas spelen.
Ik wilde iets doen dat erbij paste.
Dat kunnen bassisten het beste, zich aanpassen.
Je kon ieder van ons horen.
Dat was het belangrijkste voor mij, dat je kon horen…
…wat iedereen deed op de opname.
We namen gewoon op wat we leuk vonden.
Zeppelin kende altijd al verschillende invloeden.
We luisterden allemaal naar verschillende dingen.
Ik heb altijd gezegd…
…dat Led Zeppelin het gebied was tussen ons in.
Het was heel stimulerend om onze kwetsbaarheden bloot te leggen.
Toen ik met Jimmy samen ging schrijven…
…overwonnen we gevoeligheden en mogelijke gêne.
Schrijven is iets heel intiems. Je geeft jezelf bloot.
Ik had wat songteksten geschreven…
…op het eerste en op het tweede album…
…maar ik was minder zeker over mijn teksten…
…dan over mijn gitaarspel.
Ik moest nadenken over mijn rol als zanger…
…en als degene die melodieën maakt en verhalen vertelt.
Het idee was dat hij bij het schrijven…
…geïnspireerd zou worden door de muziek.
Toen kwam hij met deze tekst voor Ramble On.
Ja, dit is…
…een ruwe versie van Ramble On.
De bladeren vallen overal Het is tijd om weg te gaan
Dat is het verhaal van mijn leven.
Ik wilde heel graag veel textuur en gelaagdheid hebben…
…zeker voor de gitaar, met Ramble On.
Er zitten veel verschillende gitaarpartijen in.
Er is een vingerrol op de gitaar…
…die in sommige coupletten wordt gebruikt.
Dan is er de textuur van de solo.
Het was een genot om deze nummers te spelen.
Iedereen had zijn inbreng en bij het terugluisteren…
…had je zoiets van: Wauw, wat heeft hij hiermee gedaan?
De inspiratie kwam uit zoveel verschillende hoeken.
Het feit dat we in staat waren om intieme dingen te schrijven…
…was de grote doorbraak, want we hebben ons totaal blootgelegd.
Als kind namen mijn ouders me mee…
…naar alle mystieke bergtoppen…
…en prachtige ruïnes…
…en al die plekken zijn beladen…
…met de geschiedenis van andere volken.
Daar gaat dat liedje eigenlijk over.
Ik, jij en de andere mensen.
MEI 1969
Concert na concert, avond na avond…
…we hadden toen misschien 20 liedjes om uit te kiezen.
Al snel waren dat er 40.
We hadden de deur naar Amerika geopend…
…en er was een sprankje licht.
Natuurlijk schop je die deur open…
…en ga je naar binnen en ga je ervoor.
Het is een enorm continent.
We wilden echt indruk maken met die optredens.
In het begin toerden we afgrijselijk veel.
We toerden zo'n beetje maanden achter elkaar.
Drie van ons hadden op dat moment al een gezin.
Dit was onze vijfde tournee in zeven maanden…
…dus ze zagen hun kinderen lange tijd niet.
Het is moeilijk met een gezin.
Ik vloog met mijn vrouw Mo naar alle mooie plekken.
Ze kwam naar New York, ging winkelen met de kinderen…
…en kwam naar de concerten.
Heel leuk, maar dan gingen ze naar huis…
…en moesten wij verder toeren.
Er waren geen toerbussen of dat soort dingen in die tijd.
We namen het vervoer dat er was, traden op…
…en vroegen Richard Cole…
…om de volgende locatie of zelfs stad te zoeken.
Je wist dat als hij bij een kruising kwam…
…en alle kanten opkeek…
…hij weer verdwaald was.
Het is veel makkelijker om in Engeland te toeren.
In Amerika zit je de hele dag in een hotel…
…en maak je een beetje ruzie met wat sukkels en zo.
Wat er overdag gebeurt, heeft wel impact op je.
Het waren commerciële maatschappijen…
…dus je moest vroeg opstaan…
…en op het vliegveld wachten op een vliegtuig ergens naartoe.
Maar zo kreeg iedereen ons te horen in Amerika.
Terug uit Amerika wilde iedereen ons boeken.
De stemming was omgeslagen.
Geen publiciteit en toch ging je naar een Brits optreden.
Hoe wisten die mensen dat we kwamen?
Dankzij mond-tot-mondreclame dus.
Ik vond het reizen en alle aandacht heel stimulerend.
Wat leer je als je niet nieuwsgierig bent?
Je moet op zoek gaan.
We speelden op festivals in Amerika…
…twee jaar na de Summer of Love.
Dat betekent eigenlijk niets, maar wel voor mij.
Ik was op een plek beland waar ik wilde zijn…
…emotioneel gezien.
Ik weet nog dat John een soundcheck deed…
…op het Newport Jazz Festival…
…en alle drummers van James Brown kwamen kijken.
Ze geloofden hun eigen ogen niet.
Hij drumde door en je zag hem denken:
O, ja, ik weet wie er nu naar me kijken.
Het was geweldig.
Het is wat Zeppelin uniek maakte.
Zijn kijk op ritme en wat hij ermee deed.
Alle songs op Led Zeppelin II…
…hebben we tijdens die tournee opgenomen.
Het was als een orkaan.
Een wervelwind van energie en vrijheid.
Omdat we zolang in Amerika waren…
…hadden we niet echt de kans gehad…
…om ons te concentreren op Engeland.
Dus we kwamen terug en speelden op ons eerste Britse festival.
Natuurlijk vroegen we ons af…
…of dit enige weerklank zou vinden. Zou dit thuis aanslaan?
Wauw.
Ik had wel een foto gezien van het eerste Bath Festival…
…maar om er bewegende beelden van te zien, is echt geweldig.
Dat was waarschijnlijk ons eerste Engelse festival.
Het regende gelukkig niet en het was leuk.
Maar hoelang wil je vrij tussen tournees? Niet lang, echt niet.
We waren gewoon onvermoeibaar.
We waren één bonk energie en kracht.
32 minuten over het uur, de Apollo 11 stijgt op.
Een kleine stap voor de mens…
…maar een reuzensprong voor de mensheid.
Terwijl wij optraden, landde er iemand op de maan.
Stel je voor dat je in Amerika woont…
…je bent eigenlijk nog een kind…
…en bij een concert, kijk je omhoog…
…en er staat een man op de maan.
Het is een grote, oude wereld…
…en de meeste mensen waren meer geïnteresseerd…
…in het feit dat deze mannen…
…veilig zouden terugkomen van de maan…
…maar de dag dat zij terugkwamen…
…was voor ons belangrijk.
Als je er altijd van hebt gedroomd om zanger te worden…
…is dit de bekroning.
Je krijgt een gouden plaat.
Ik bedoel: Wat gebeurt er daarna?
Maakt niet uit, toch?
Ik wilde gewoon zeker weten…
…dat dit album iedereen dolenthousiast zou maken.
Het moest iets zijn dat ze nog nooit hadden gehoord…
…de fans van akoestische, elektrische, radicale…
…of zelfs avant-gardistische muziek.
Dus toen het om de mix ging voor Led Zeppelin II…
…werkte ik met Eddie Kramer in de A&R Studios in New York.
Hij heeft dat geweldig gedaan.
En zoals meestal met die mixages…
…waren er vaak meer dan twee handen bezig.
Ik wilde iets doen met Whole Lotta Love…
…zodat het geen single werd.
Dus kreeg het een radicale avant-garde sectie…
…in het midden die begon met een sonische golf.
Toen ik de overdubs eronder zette…
…voor het deel in het midden…
…ontstemde ik de gitaar zover als het kon…
…en trok ik de snaren erover en over.
Er was ook veel panning…
…daarbij gaat het geluid van links naar rechts.
En dat was het.
Led Zeppelin II was klaar…
…om afgeleverd te worden.
LED ZEPPELIN - 'S WERELDS BESTE GROEP VAN ATLANTIC
Op 9 januari 1970…
…speelden we in De Royal Albert Hall in Londen.
Terwijl een jaar daarvoor…
…op 9 januari 1969…
…we nog in San Francisco speelden.
Wat een vooruitgang in één jaar.
Het was geweldig. Ik bedoel, ik had gewoon een toptijd.
Geen accountant hier.
Dit is een concert in Londen…
…dus natuurlijk komen onze families ook.
Ja, het is als een bijeenkomst van de clans.
Daar dat beroemde podium opgaan…
…is wel andere koek. Het was fantastisch.
Het was onze show, dus we gingen er volledig voor.
Led Zep. Led Zep.
Hartelijk dank.
Led Zep. Led Zep.
Mijn vader kwam kijken. Hij was zo trots. Echt geweldig.
Hij zei dat de show veel passie had en vuur en zo.
Het was echt leuk.
John Paul en ik kunnen het heel goed met elkaar vinden.
Wij allemaal trouwens.
Elk lid van de groep is heel anders…
…maar je merkt dat het toffe gasten zijn.
Ze zijn allemaal een klasse apart.
Het was op zijn minst midden '69…
…voor ik ze echt allemaal leerde kennen.
Het gaat geleidelijk, nietwaar?
Ik kan uren over Robert praten omdat ik hem zo goed ken.
Belachelijk eigenlijk.
Jimmy is best verlegen.
Maar als je hem kent zoals ik, is hij echt geweldig.
Je kunt elk lid waarderen om zijn talent.
Maar ik geniet als ik in de band speel…
…dus hoef ik niets anders te doen.
Op de eerste dag dat we samenkwamen…
…en we Train Kept A Rollin' speelden…
…waren we daartoe aangetrokken en het werkte.
Alles wat daaraan vooraf was gegaan…
…waren wij die ons ding deden.
Dus waarom zou het ooit stoppen?
Als je iets hebt, waarvan je weet dat het anders is…
…dan moet je er werk van maken.
Je moet werken en werken en werken.
Je moet er ook in geloven.
Zolang je trouw kunt blijven aan jezelf…
…kun je je dromen waarmaken. Dat geloof ik echt.
Ik geloof dat dat kan, want dat is wat er is gebeurd.
Dank je wel.
Ondertiteling Vertaald door: Corina Blank and Theo van Dijk