Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ΕΙΣBΟΛΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ
ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΙ ΛΟΝΔΙΝΟΥ
ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΑΝΔΡΩΝ ΑΝΩ ΤΩΝ 20
ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΟΜΕΣ Συσκότιση
ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ
Όταν ήμουν παιδί στην Αγγλία,
ζούσαμε στη σκιά του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.
Γονείς και παππούδες
έζησαν δύο παγκόσμιους.
Τζίμι Πέιτζ
Και στο τέλος του Β' Παγκόσμιου,
υπήρχε έντονο αίσθημα ελπίδας για το μέλλον.
Στο Λονδίνο,
υπήρχαν πολλά κατεστραμμένα κτίρια
και κρατήρες και…
Ήταν πρώην εμπόλεμη ζώνη.
Είχαμε ακόμα δελτίο. Θυμάμαι…
Τζον Πολ Τζόουνς
να παίρνουμε αυγά, γάλα, βούτυρο, τα πάντα
με ένα βιβλιάριο με κουπόνια.
Ο κόσμος ανέρρωνε.
Έξω από το Λονδίνο, στα Γουέστ Μίντλαντς,
ζούσαμε μια μεταπολεμική, σχεδόν ημι-προαστιακή,
ήρεμη ζωή.
Είχα όνειρο τις ΗΠΑ
Ρόμπερτ Πλαντ
γιατί ήταν τελείως άλλος κόσμος
από αυτόν που ήμασταν.
ΤΖΟΝΙ ΜΠΑΡΝΕΤ ΤΡΙΟ "The Train Kept A-Rollin'"
Άκουγα αυτό το υπέροχο ροκ εντ ρολ
που ερχόταν από την Αμερική.
Ακούς την ηλεκτρική κιθάρα να παίζει.
Εννοώ, ήταν σχεδόν σαν να ερχόταν από τον Άρη,
αν και ήταν από το Μέμφις.
Αλλά εδώ στη Βρετανία, είχαμε κολλήσει με μουσικούς
πραγματικά ακίνδυνους,
μέχρι που εμφανίστηκε αυτή η δύναμη της φύσης, ο Λόνι Ντόνεγκαν.
Λόνι Ντόνεγκαν
Έμεινα τελείως μαγεμένος
όταν είδα τον Λόνι Ντόνεγκαν να παίζει.
Ήταν πύλη σε άλλη διάσταση.
Προσέφερε πρόσβαση
στο είδος της ελευθερίας που δεν έβλεπες στην Αγγλία.
Χώσ' τα, Τζίμι!
Έτσι, μια μέρα πάω στο σχολείο και βλέπω
αυτόν τον τύπο όρθιο στο γήπεδο
με πολύ κόσμο γύρω του.
Σχολείο Πέιτζ Έπσομ
Ο Ροντ Γουάιατ
έπαιζε τα τραγούδια του Λόνι Ντόνεγκαν
σε ακουστική κιθάρα.
Πέιτζ & Γουάιατ
Έτσι, πήγα και του είπα: "Έχω μια τέτοια κιθάρα στο σπίτι".
Και είπε "Φέρ' τη
"να σου δείξω πώς κουρντίζεται".
Και έπειτα, μου έδειξε μερικές συγχορδίες, επίσης.
Τηλεόραση BBC
Ήμουν αχώριστος με την κιθάρα.
Έπαιζα πριν το πρωινό
και καθ' οδόν για το σχολείο.
Πήγαινα και ήθελα να παίζω,
αλλά μου την έπαιρναν
και μου την έδιναν όταν σχολούσαμε.
Ο πατέρας μου έλεγε
"Δεν καταλαβαίνω την όλη φάση με την κιθάρα, αλλά…
Πατρίσια & Τζέιμς
"Καμία αντίρρηση,
"αρκεί να τα πας καλά στο σχολείο".
Αλλά η μαμά υποστήριζε πολύ την ιδέα
να συνεχίσω να παίζω και να φτιάξω συγκρότημα,
πραγματικά πίστευε σ' εμένα.
Εννοώ, ήταν πολύ σημαντικό.
Τζον Πολ Τζόουνς
Οι γονείς μου ήταν στο βαριετέ.
Η μαμά τραγουδίστρια με τουαλέτα…
Κασλ & Μπόλντουιν
και ο πατέρας κωμικός.
Έπαιζε πιάνο.
Κι έτσι, έκανα τουρνέ μαζί τους
σε όλες τις βάσεις,
όπου ψυχαγωγούσαν στρατευμένους.
Και έπειτα άρχισαν αλλεπάλληλες διεθνείς εμφανίσεις.
Ακορντεόν και μπάντζο.
Τα απορρόφησα όλα αυτά.
Είχα αυτήν τη μουσική παράδοση.
Μάρτζι Κασλ
Και αυτή ήταν η βάση
για όλα όσα έκανα μετά.
Άννι, Ρόμπερτ & πατήρ
Μεγάλωσα στα Γουέστ Μίντλαντς.
Οι ρίζες του πατέρα μου είναι από εκεί,
και η οικογένεια της μητέρας μου είναι Ρουμάνοι Ρομά.
Μεγάλωσα καλά προστατευμένος,
μέχρι που με έστειλαν σε μεγάλο σχολείο σε μεγάλη πόλη.
Σπούδασα ορκωτός λογιστής.
Παρέλαση σχολείου Ρόμπερτ Πλαντ
Εννοώ, γούσταρα πολλά από όσα γίνονταν στο σχολείο,
αλλά ο Λιτλ Ρίτσαρντ
ήταν τόσο προκλητικός, αυτάρεσκος
και υπνωτιστικός
που έκανε οτιδήποτε άλλο να φαντάζει παρωχημένο.
Λιτλ Ρίτσαρντ
Τότε κατάλαβα ότι ήθελα μόνο να τραγουδήσω.
Θέλω να πω, αυτό ήταν.
Η σύριγγα χώθηκε στο χέρι. Για πάντα.
Ο Τζον Μπόναμ σπάνια έδινε συνεντεύξεις και πέθανε το 1980
Αυτή η συνέντευξη ακούγεται εδώ για πρώτη φορά
Λοιπόν, είμαι ο Τζον Μπόναμ.
Πάντα μου άρεσε να παίζω ντραμς μικρός.
Πήρα την πρώτη μου ντραμς δέκα ετών.
Πήγαμε σε μια ταινία με τον Τζιν Κρούπα,
και ήταν εκπληκτικός.
Τζιν Κρούπα
Εκεί πάνω στα Μίντλαντς,
αγόραζα τελείως διαφορετικούς δίσκους.
Οι Johnny Kidd & The Pirates είχαν πολύ σουξέ τότε.
Το άκουγες σε όλα τα τζουκμπόξ.
Φυσικά, με αυτά τα τεράστια ηχεία 15 ιντσών.
Το μόνο που άκουγες ήταν το μπάσο.
Το άκουσα και σκέφτηκα
"Αυτόν τον ήχο θέλω να κάνω".
Όταν το είπα στον πατέρα μου, είπε
"Το μπάσο είναι όργανο της μόδας.
"Σε δύο χρόνια, θα αποτελεί παρελθόν.
"Πάρε σαξόφωνο, πάντα θα δουλεύεις".
Και είπα "Όχι. Θέλω μπάσο, μπαμπά".
Με άκουσε να εξασκούμαι και είπε "Θα έρθεις μαζί μου.
"Κοίτα μόνο το αριστερό μου χέρι".
Στο πιάνο. Τελικά…
έμαθα όλο το ρεπερτόριο έτσι.
"Σκιές" στο σόου…
Είχα ένα μικρό σχήμα.
Παίζαμε στον όμιλο νεολαίας.
Και μίλησα με τον πολύ ανοιχτόμυαλο νεαρό ιερέα τους.
π. Γκόρντον Μπέιτς
Είπε "Θέλουμε πολύ έναν οργανίστα".
Είπα "Θα μπορούσα να γίνω οργανίστας σας, αν θέλετε".
Χωρίς να το σκεφτώ καθόλου. Είπε "Εντάξει".
Ναός Αγίου Έιντεν Νιού Έλθαμ
Η εκκλησιαστική μουσική θέλει αυτοσχεδιασμό.
Αλλά αφού δεν ήμουν πολύ καλός στο να παίζω μουσική από παρτιτούρα,
απλώς αυτοσχεδίαζα τα πάντα.
Έμαθα τους ύμνους.
Κατάλαβα τι ήταν οι ύμνοι.
Δεν είμαι ιδιαίτερα θρήσκος, αλλά ήταν καλή φάση.
Εντάξει; Ήταν πολύ άνετος ιερέας.
Και έτσι, έγινα οργανίστας και διευθυντής της χορωδίας στα 14 μου.
Με αμοιβή το πριγκιπικό ποσό των 25 λιρών τον χρόνο,
όσο έκανε ένα μπάσο Fender.
Συνήθιζα να πηγαίνω και να τζαμάρω τις Πέμπτες
στο Marquee Club.
Και αφού το έκανα ένα διάστημα,
οι Carter Lewis & The Southerners
ήρθαν και με ρώτησαν
αν θα παίξω σε δίσκο τους.
Είπα "Ναι. Ακούγεται πολύ καλό".
Έτσι, πήγα με τα συμπράγκαλά μου.
Το πεντάλ DeArmond, τον ενισχυτή
και την ολοκαίνουργια Gibson Les Paul μου.
Και το συγκρότημα είπε
"Σκαρφίσου κάτι για το σόλο".
Με δύο πρόβες, βρήκα το σόλο για το κομμάτι.
Και πρέπει να έγινε ντόρος
για τον νέο κιθαρίστα,
ΜΠΡΑΒΟ! CARTER-LEWIS
επειδή άρχισαν να με καλούν σε πολλά στούντιο.
Όταν έγινα μουσικός ηχογραφήσεων,
ήμουν επτά χρόνια νεότερος από κάθε άλλον.
Και δεν είχαν κάποιον στην παλιά φρουρά,
ή την τρέχουσα φρουρά,
που να ξέρει όλες τις επιρροές
και τα σημεία αναφοράς των νεανικών συγκροτημάτων.
Κι εγώ, φυσικά, τα ήξερα όλα,
είτε ήταν R&B, είτε ήταν μπλουζ
είτε ροκ, ό,τι κι αν ήταν.
Όλοι αγόραζαν δίσκους
που αρχικά έρχονταν
πιθανότατα με τα αμερικανικά εμπορικά σκάφη.
Η έκρηξη της R&B είχε ξεκινήσει.
Σόνι Μπόι Γουίλιαμσον
Πήγα να δω τον Σόνι Μπόι Γουίλιαμσον
στο American Folk Blues Festival.
Τότε περίπου μάθαινα να παίζω φυσαρμόνικα.
Ήταν μια απίστευτη επέλαση
μουσικής για την οποία δεν είχαμε ιδέα.
Ο Σόνι Μπόι ήταν σχεδόν η επιτομή
όλων αυτών που έγιναν η μουσική μου φλέβα.
Αλλά στην πόλη μου, είχα το ίνδαλμά μου,
και ήταν ο Πέρι Φόστερ.
Πέρι Φόστερ
Είχε ένα σχήμα που λεγόταν Delta Blues Band.
Και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, κατάφερα να χωθώ
σε αυτό το συγκρότημα.
Ευχαρίστως θα γινόμουν μοντ, ρόκερ
μπίτνικ ή ό,τι άλλο, αρκεί να τραγουδώ
και να προσελκύω τα βλέμματα πάνω μου,
προσπαθούσα κάπως να τα καταφέρω.
Έπαιζα και δούλευα παράλληλα.
Τζον & Τζακ Μπόναμ
Δούλευα με τον πατέρα μου σε οικοδομές.
Ήμασταν καλοί χτίστες τότε.
Όμως, αυτό σταδιακά μειώθηκε
και η μουσική αυξήθηκε. Έτσι συνέβη.
φωνή Τζον Μπόναμ
Μετά το σχολείο κάναμε μικρά γκρουπ
και τέτοια πράγματα,
παίζαμε τοπικά και τα πάντα.
Για μένα, η μουσική σόουλ ήταν ισχυρή επιρροή τότε.
Ο Τζέιμς Μπράουν και οι Διάσημες Φλόγες του
Ο Τζέιμς Μπράουν ήταν αγαπημένος
επειδή είχε εκπληκτικούς ήχους ντραμς.
Σκέφτηκα "Τέτοιον ήχο θα βγάλω".
Όταν ήμουν 16,
πήγα και είδα τον Ρόμπερτ να τραγουδά.
Η συναυλία πήγε απίστευτα καλά επειδή ήταν πολύ καλός.
Στο πλήθος των θεατών ήταν
ένας επιβλητικός τύπος με την όμορφη κοπέλα του.
Τζον Μπόναμ & Πατ Φίλιπς
Με έπιασε μετά και μου είπε
"Καλός είσαι,
"αλλά θα ήσουν πολύ καλύτερος με σωστό ντράμερ".
Και σκέφτηκα "Χριστέ μου. Εδώ είμαστε".
Την πρώτη φορά που παίξαμε μαζί
ήμασταν γύρω στα 16.
Και ήταν πολύ καλά.
Ο Τζον ήταν εκπληκτικός.
Πολύ δυναμικός ντράμερ.
Τον χάζευα με απόλυτο θαυμασμό.
Ήταν φανταστικός.
Έχεις σκληρό ανταγωνισμό όταν παίζεις τοπικά.
Περνάς καλά στις περιοδείες
και όλα πάνε ρόδινα,
και ξαφνικά, τέρμα συναυλίες και λεφτά.
Ξαναγυρνάς εκεί που ξεκίνησες.
Μια φορά, ξεμείναμε από καύσιμα,
αναγκάστηκα να κλέψω βενζίνη από ένα άλλο αμάξι
και με τσάκωσε η αστυνομία νυχτιάτικα
να ρουφάω από ένα λάστιχο σε ένα μπιτόνι.
Κι αυτός έτρεμε παράμερα
σκεπτόμενος "Τι διάολο θα πει η Πατ;"
Η Πατ έγινε γυναίκα του, και έλεγε
"Μην τολμήσεις να παίξεις με αυτόν τον Πλαντ.
"Είναι σκέτη καταστροφή".
Παράτησα το σχολείο στα 16.
Κόπηκα στις περισσότερες εξετάσεις
επειδή έπαιζα όλη νύχτα σε κλαμπ
πριν τα τελικά διαγωνίσματα.
Και ο μπαμπάς μου έλεγε
"Μπορώ να σου βρω δουλειά υπαλλήλου κάπου".
"Όχι, θα βρω συγκρότημα. Θα βρω μπάντα".
Υπήρχε ένα στέκι στο Λονδίνο,
η Οδός Άρτσερ.
Και κάθε Δευτέρα πρωί,
όλοι οι ντόπιοι μουσικοί μαζεύονταν σε αναζήτηση δουλειάς.
Και έτσι, πήγαινα εκεί πιτσιρικάς.
Κάθε Δευτέρα πρωί, ήμουν εκεί.
Και άρχισα να εμφανίζομαι με συγκροτήματα
και να παίζω σε ηχογραφήσεις.
Έρχεται ο Τζίμι Πέιτζ με την ηλεκτρική κιθάρα του.
Η Les Paul μου, η Μαύρη Καλλονή μου.
Και με αυτήν την κιθάρα
έκανα τις πιο πολλές ηχογραφήσεις.
Να 'μαστε. Πάμε να δούμε
τι παρτιτούρα θα αντιμετωπίσω στο αναλόγιο.
Οι ηχογραφήσεις είχαν πλάκα τότε παλιά.
Όταν ξεκίνησα, κατέληξα να κάνω πολλές
μαζί με τον Τζίμι.
Σίρλεϊ Μπάσεϊ Τζ. Πέιτζ - Τζ. Π. Τζόουνς
Η ηχογράφηση έγινε στο Abbey Road.
Ο Τζίμι κι εγώ ήμασταν το ριδμ σέξιον.
Με ολόκληρη ορχήστρα
και τη Σίρλεϊ Μπάσεϊ.
Όλη η ενέργεια… Μόνο και μόνο το να είμαι εκεί…
Θέλω να πω, ξέρετε, είμαι ακόμα πιτσιρικάς.
Και είναι η Σίρλεϊ Μπάσεϊ.
Ενώ έπαιζες, μπορούσες να τη δεις.
Και έκανε όλα αυτά τα δικά της.
Ήταν υπέροχο να τη βλέπεις.
Τα στούντιο λειτουργούν με αδυσώπητο ωράριο.
Δεν επιτρεπόταν να τα σκατώσεις
επειδή θα έκαναν υπερωρίες.
Φυσικά, αν τα σκάτωνες,
θα σε έτρωγε η μαρμάγκα.
Είχα ένα μικρό ημερολόγιο τσέπης
που κουβαλούσα μαζί μου.
Έπαιξα σε ηχογραφήσεις των Rolling Stones,
του Ντ. Μπόουι, της Πετούλα Κλαρκ.
Ήμουν σε δίσκους των Kinks.
Στον πρώτο δίσκο των Who.
Με όποιους μπορείτε να φανταστείτε.
Όμως, τίποτα με τους Beatles.
Ντόνοβαν Τζίμι Πέιτζ - Κιθάρα
Έριξα πολλή δουλειά με τον Ντόνοβαν
και μου άρεσε πολύ η συνεργασία μαζί του.
Και ο Μίκι Μοστ ήταν ο παραγωγός του.
Μίκι Μοστ
Περίφημες ηχογραφήσεις επειδή μπορούσα να βλέπω,
μπορούσα να κάνω ερωτήσεις για διάφορα,
και εννοείται έκανα.
Την έβρισκα να ρωτάω τους μηχανικούς
πώς βάζουν εφέ όπως η ηχώ και το ριβέρμπ.
Και μπορούσες να δεις πώς έστηναν τα μικρόφωνα
για τα διάφορα όργανα.
Και, βασικά, αυτό έκανα.
Μου επέτρεπαν να το κάνω.
Επιπλέον, είχα την ευκαιρία να σολάρω.
Επομένως, ήταν καλά.
Είπα στον Μίκι Μοστ
"Θες ενορχηστρωτή;"
"Εσύ…" "Ναι, κάνω ενορχηστρώσεις.
"Ναι, συνέχεια". Και…
Δεν το είχα ξανακάνει αυτό.
Αλλά ο μπαμπάς μου πάντα έλεγε να μην αρνούμαι δουλειά.
Και είχα μια υπέροχη σχέση συνεργασίας μαζί του.
Περνούσε με την κίτρινη Rolls-Royce του,
άφηνε ένα μπιλιέτο στο γραμματοκιβώτιο
που έλεγε "Ξέρεις τι θέλουμε. Την Παρασκευή". Και αυτό ήταν.
Έπαιζα μπάσο σε ηχογραφήσεις επτά μέρες την εβδομάδα.
Έγραφα τις ενορχηστρώσεις το βράδυ.
Και μετά, στις 9:00 το πρωί,
πήγαινα στο στούντιο και έπαιζα τα τραγούδια.
Έκανα όλες τις ενορχηστρώσεις για τους Herman's Hermits
και τον Ντόνοβαν,
και έριξα πολλή δουλειά με τη Λούλου.
Ήμουν ενορχηστρωτής της,
με τον Μίκι Μοστ.
Τζον Πολ Τζόουνς Ενορχήστρωση, Μπάσο
Δούλεψα μαζί της στο σινεμά,
Στον Κύριό μας με Αγάπη, μεγάλη επιτυχία στην Αμερική.
Θεωρούνταν το απώγειο στη μουσική.
ΣΥΝΟΔΕΙΑ Τζ. Π. Τζόουνς
Ο μπαμπάς μου καμάρωνε πολύ
όταν άτομα που ήξερε και σεβόταν
του έλεγαν "Είδα τον Τζον σου σε μια συναυλία
"τις προάλλες. Καλός είναι, ξέρεις".
Και…
Καμάρωνε πολύ.
Έπαιζα σε πολλές διαφορετικές μπάντες τότε.
Ο κύριος Πλαντ ανθίζει
Και τόλμησα να πάω σε στούντιο ηχογράφησης.
Αλλά οι γονείς μου δεν ήταν και τόσο ενθουσιώδεις.
Στην πραγματικότητα, όταν έβγαλα το πρώτο μου σινγκλ στη CBS,
δεν ήξεραν τίποτα γι' αυτό, επειδή εγώ…
Είχα τις εναλλακτικές είτε να παραμείνω στον χώρο
του πανεπιστημίου και…
Στον τομέα μου… Να σπουδάσω να γίνω
ορκωτός λογιστής είτε…
να βγω στον κόσμο και να δείξω τι αξίζω.
Και αυτό έκανα.
Τους αποχαιρέτησα όλους.
Ήξερα ότι υπήρχαν τραγουδιστές με καλύτερα λαρύγγια.
Αλλά έβγαινα στη σκηνή και έδινα ρέστα.
Όχι Φύτεμα Κάπνισμα
Φορούσα καφτάνια, μακιγιάζ, παντελόνια καμπάνες, έκαιγα λιβάνια…
Ήταν τελείως…
φωνή Τζον Μπόναμ
Έμπλεκε σε πιο πολλά ντράβαλα
από κάθε άλλο φίλο που έχω εδώ πάνω.
Είναι γελοίο.
ΝΟΜΙΜΗ ΦΟΥΝΤΑ
Ο Τζον ήρθε και μου είπε "Λοιπόν, τι είναι όλα αυτά;"
"Διαδήλωση Χίπιδων"
Του είπα "Ναι, έχεις δίκιο. Τι είναι όλα αυτά;"
Ήταν στα τέλη του '67.
Ξαναπαίξαμε μαζί
και βγήκε απίστευτα καλά.
Έτσι, κάναμε τους Band of Joy.
Θέλαμε ένα κράμα μπλουζ και ψυχεδέλειας.
Θέλαμε να είμαστε μέρος αυτού του τεράστιου κινήματος.
Παίξαμε στου Φρανκ Φρίμαν,
στο Middle Earth στο Λονδίνο.
ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΛΑΝΤ
Πήγαμε στο Tin Pan Alley και γράψαμε το "Memory Lane",
η πρώτη μου απόπειρα να γράψω τραγούδι.
Δυστυχώς, δεν το κυκλοφορήσαμε.
Σε ελάχιστους αρέσαμε.
Αλλά αρέσαμε σ' εμάς.
ΤΙΜ ΡΟΟΥΖ - ΑΝΣΛΕΪ ΝΤΑΝΜΠΑΡ ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΛΑΝΤ & The BAND OF JOY
ΤΙΜ ΡΟΟΥΖ ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΛΑΝΤ & The BAND OF JOY
Θυμηθείτε τους ΡΟΜΠΕΡΤ ΠΛΑΝΤ & The BAND OF JOY
Η Πατ ούρλιαζε στον Τζον
"Σου είπα να μείνεις μακριά του.
"Είναι αχαΐρευτος".
Κι έτσι, έφυγε με τον Τιμ Ρόουζ κι έβγαλαν
τα "I Got a Loneliness" και "Morning Dew".
Έτσι είχαν τα πράγματα.
Τζον & Τζέισον Μπόναμ
Κάναμε παιδί. Αναγκαστικά, μπαίνεις
σε συγκρότημα για να βγάλεις λεφτά
κάπως να ζήσεις.
Όλοι μου γύρισαν την πλάτη.
Τραβούσα μεγάλα ζόρια τότε.
Είχα μια καφέ βαλίτσα και λίγη πενικιλίνη,
και ήμουν άστεγος. Χωρίς σπίτι.
Οπότε…
Έκλεισα μια εμφάνιση με τους Obs-Tweedle.
Έγινα απόλυτα αποδεκτός
στον κόσμο των μουσικών στούντιο.
Βρέθηκα μπλεγμένος να παίζω πράγματα
που όλοι οι παλιοί όταν μπήκα, έπαιζαν.
Όπως Μιούζακ.
Μιούζακ είναι η αποκαλούμενη μουσική για ασανσέρ.
Την ξέρετε;
Πάρα πολύ δύσκολο να κάνεις
ηχογράφηση Μιούζακ
επειδή έχεις τεράστια παρτιτούρα
και όλο γυρνάς σελίδες και παίζεις,
γυρνάς και παίζεις.
Για να το κάνεις αυτό, να φτάσεις στα μισά
χωρίς να πάθεις ναυτία, ήταν θαύμα.
Οπότε, ήξερα
ότι ήταν καιρός να ξεφύγω από εκεί.
Όλοι οι φίλοι μου, όπως ο Έρικ και ο Τζεφ, ήταν σε μπάντες
και περνούσαν περίφημα.
Και σκέφτηκα "Έχω πολλά που θέλω
"να μπορέσω να προσφέρω".
Και ο Τζεφ Μπεκ είπε
"Καλά θα ήταν να ερχόσουν στους Yardbirds".
Και σκέφτηκα "Τι θα ήθελες να παίζεις
"αν είχες την ευκαιρία;"
"Εμπρός. Κάν' το τώρα. Αυτή είναι η ευκαιρία σου".
Στους Yardbirds με τον Τζεφ,
έκανα τουρνέ με φίλο
και περνούσαμε πολύ καλά.
Αλλά στη μέση μιας αμερικάνικης περιοδείας,
έφυγε από το συγκρότημα, και σοκαρίστηκα.
Αλλά αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσω μια εντελώς νέα κατεύθυνση.
Έτσι, ανέλαβα τη σόλο κιθάρα.
Κανείς δεν ενδιαφερόταν για τους Yardbirds
εδώ στην Αγγλία πλέον.
Έτσι, αρχίσαμε να αυξάνουμε το εναλλακτικό ακροατήριό μας
στην Αμερική.
Και ήταν συγκλονιστικό, απόλυτα συγκλονιστικό,
να παίρνεις μια αίσθηση της μουσικής σκηνής της Δυτικής Ακτής.
Αλλά ήταν αντίθετος ο Μίκι Μοστ,
ο παραγωγός μας,
έτσι, ηχογραφούσαμε έναν σωρό απαίσια σινγκλ
για το ραδιόφωνο μεσαίων που ήταν το ποπ ράδιο,
και εγώ δεν ήθελα να κάνω πια σινγκλ.
Το να είμαι στην Αμερική
όταν έβγαιναν τα εναλλακτικά ράδια στα FM
που έπαιζαν ολόκληρες πλευρές άλμπουμ…
Ήξερα ότι αυτή ήταν η προοπτική του μέλλοντος.
Κι αυτό ήταν το σχέδιό μου.
Να κάνω δίσκους που θα παίζονταν,
ολόκληρη η πλευρά, στους σταθμούς FM.
Είχα νέο ήχο για τους Yardbirds
ήδη επεξεργασμένο στο μυαλό μου.
Ήξερα ακριβώς τι ήθελα να κάνω, όσον αφορά την κιθάρα,
με τα νέα πράγματα που είχα υπόψιν,
το "Dazed and Confused"
εμπνευσμένο από τον Τζέικ Χολμς.
Αυτή η κιθάρα ήταν δώρο του Τζεφ Μπεκ.
Τη ζωγράφισα. Χειροτόνησα την κιθάρα.
Αυτή είναι η κιθάρα που διεκπεραιώνει όλο το ταξίδι,
όπως το Εξκάλιμπερ, το μυθικό ξίφος.
Πήγα να μου διαβάσουν το χέρι στο Λος Άντζελες.
Και η χειρομάντισσα είπε
"Θα πάρεις μια απόφαση πολύ σύντομα
"που θα σου αλλάξει τη ζωή".
Έγινε μια συνάντηση, δύο-τρεις μέρες μετά τη χειρομάντισσα,
κι οι υπόλοιποι είπαν
"Τέρμα. Το διαλύουμε".
Έπαθα σοκ.
Αμέσως είπα "Τώρα ξέρω τι θα κάνω.
"Θα κάνω δικό μου γκρουπ
"και ξέρω ακριβώς τι θα κάνω με αυτό",
απλώς έπρεπε να βρω έναν γερό τραγουδιστή.
Υπήρχε ένας τραγουδιστής, ο Τέρι Ριντ.
Μου έκανε κλικ,
και σκέφτηκα "Αυτόν θα βάλω στόχο".
Είπα στον Πίτερ Γκραντ να μου βρει τον Τέρι Ριντ.
Πίτερ Γκραντ
Ο Πίτερ Γκραντ ήταν μάνατζερ των Yardbirds,
και, ώρα του καλή, πίστευε σε μένα.
Άπαξ και οι Yardbirds διαλύθηκαν
κι είπα "Θα κάνω συγκρότημα",
ήταν συμπαραστάτης. Είπε "Τέλεια".
"Όπως μπορώ, θα βοηθήσω".
Ο Πίτερ Γκραντ και ο Μίκι Μοστ ήταν στον ίδιο χώρο,
και είχαν δύο γραφεία,
λίγο-πολύ απέναντι ο ένας με τον άλλον στο μέρος.
Το επόμενο νέο που έχω είναι
"Δυστυχώς, ο Τέρι Ριντ υπέγραψε σόλο συμβόλαιο
"με τον Μίκι Μοστ".
Και μένω… "Ναι;"
-Καινούργιο; -Το ξέρω αυτό.
-Για σένα. -Ωραία.
Σκέφτηκα "Πολύ αδίστακτο".
Όμως, παρόλα αυτά, ο Τέρι Ριντ πρότεινε
τον αοιδό των Obs-Tweedle από τα Μίντλαντς.
Και σκέφτηκα
"Ασυνήθιστο όνομα. Παράξενο".
Αυτός και ο Πίτερ Γκραντ ήρθαν να με δουν.
Με ρώτησε αν ήξερα πού μπορεί να βρει τον Ρόμπερτ Πλαντ.
Και του είπα "Ναι. Εδώ".
Έκανε μερικά υπέροχα αυτοσχέδια φωνητικά
και τα βρήκα υπέροχα.
Έτσι, τον κάλεσα στο σπίτι μου.
Ήμουν ακόμα άστεγος, δυστυχώς.
Έτσι, πήρα τη βαλίτσα μου και το τρένο για το Πάνγκμπορν
και χτύπησα άλλη μια πόρτα.
Ναι. Είχαμε πολύ καλή επαφή.
Και έψαχνε τους δίσκους μου…
"Αυτόν τον έχω".
Του έβαλα Τζόαν Μπαέζ στη διασκευή του
"Babe I'm Gonna Leave You"
και του είπα "Αν μπορείς να πιάσεις την κρεσέντο νότα της,
"έχω ταιριαστή μελωδική ανάπτυξη".
Και όντως, πραγματικά ήρθε κι έδεσε.
Ήταν όμορφα.
Απλώς τραγούδησε όμορφα.
Καταλάβαμε κάτι στην ατμόσφαιρα.
Μπορούσα να το νιώσω γύρω μου.
Το κιθαριστικό παίξιμο του Τζίμι ήταν εξαιρετικό. Καταπληκτικό.
Ο Τζίμι έπειτα είπε
"Έχουμε κλείσει έναν ντράμερ".
Και πριν προχωρήσει, είπα "Μια στιγμή.
"Κανείς ντράμερ στον πλανήτη
"δεν συγκρίνεται με τον Τζον Μπόναμ.
"Είναι υπέροχος".
Έπαιζε με τον Τιμ Ρόουζ.
Ο Τζίμι είπε "Αν είναι έτσι,
"πάμε να τον δούμε".
Και είπα "Τζον, πρέπει να ακούσεις τον Τζίμι να παίζει.
"Είναι εκπληκτικός". Ο Τζον είπε "Αποκλείεται".
Είπα "Δεν είσαι στα καλά σου.
"Δεν θέλεις να κάνεις τέτοια, να παίζεις ηλεκτρική φολκ".
"Έλα μαζί μου". Είπε "Η Πατ θα με σκοτώσει".
"Μην το λες αυτό".
"Θα μιλήσω στην Πατ και τη μάνα σου".
Η γυναίκα μου η Μο διάβασε ότι "Ο Τζίμι φτιάχνει συγκρότημα.
"Να του τηλεφωνήσεις.
"Δες αν θέλει μπασίστα".
"Όχι, δεν μπορώ…
"Έχω να κάνω αυτό, έχω το άλλο.
"Έχω να… και δίσκους…"
"Όχι", είπε. Και επέμεινε.
"Τηλεφώνησέ του, σε παρακαλώ". Κι έτσι, το έκανα.
Είπα "Γεια, Τζιμ. Έμαθα ότι κάνεις συγκρότημα".
Είπε "Ναι".
Είπα "Θέλεις μπασίστα;"
"Για την ακρίβεια, ναι.
-"Αλλά έχω ένα πρόβλημα". -"Ποιο;"
Είπε "Ο ντράμερ παίζει με τον Τιμ Ρόουζ
"με 40 λίρες βδομαδιάτικο. Θα βγάζουμε περισσότερα;"
Και καταλήξαμε, ναι, μάλλον μπορούμε.
Ο Πίτερ Γκραντ κατάφερε να μας κλείσει δύο ώρες πρόβα
στην οδό Τζέραρντ.
Οδός Τζέραρντ 19 Χώρος για πρόβες
Φτάνουμε όλοι εκεί και στήνω τον εξοπλισμό μου.
Ο Τζον Πολ Τζόουνς είναι εκεί με τον δικό του,
και ο Τζον έχει τα ντραμς του.
Ήταν κυριολεκτικά τίγκα στους ενισχυτές
και απλώς διαλέγαμε έναν…
"Γεια. Πώς είσαι;" "Καλά".
"Είμαι ο τάδε. Είναι ο δείνα".
φωνή Τζον Μπόναμ
Πολύ παράξενη η γνωριμία μαζί τους.
Δεδομένης της καταγωγής μου,
μου φάνηκε κάπως αστείο,
να παίρνω τηλεγραφήματα και τέτοια.
Ευκαιρία να γίνω μέλος των Yardbirds.
Κάτι σαν θείο δώρο, σωστά;
Για πρώτο κομμάτι θέλω να παίξουμε το
"Train Kept A-Rollin'".
"Train Kept A-Rollin'". "Tο ξέρεις;"
Είπα "Όχι". Είπε "Είναι δωδεκάμετρο".
"Με αυτό το ριφ". "Ωραία. Μέτρα και πάμε".
Και αυτό ήταν.
Το στούντιο πήρε φωτιά.
Το παίζαμε συνέχεια με μεγάλης διάρκειας σόλο
και τα λοιπά, με τον Ρόμπερτ να αυτοσχεδιάζει.
Δεν είχα ξανακούσει κάτι τέτοιο.
Περίμενα ήρεμο σόουλ τραγουδιστή
και βρήκα έναν μανιακό να ουρλιάζει
με φανταστική φωνή και φανταστικό εύρος.
Σκεφτόμουν "Πού πας τόσο ψηλά;
"Θα πάθεις ζημιά, δικέ μου".
Ήταν σαρωτικό επειδή έμοιαζε να είναι
αυτό που τόσο καιρό περίμενα.
Ήμουν πολύ μαζεμένος.
Το καλύτερο σε τέτοιες καταστάσεις είναι
δεν λες πολλά, βάζεις πλάτη στα κομμάτια,
κάτι σαν μούγκα στη στρούγκα.
Ως μπασίστας,
και μάλλον σκεφτόταν το ίδιο,
επειδή τα ρυθμικά όργανα
είναι πολύ ευαίσθητα πλάσματα…
Απλώς ήθελα να δω ότι μπορούμε να συνεργαστούμε.
Την πρώτη φορά που παίξαμε μαζί,
φαινόταν ότι θα γινόταν καλό γκρουπ.
Και δεν το κοκορεύομαι.
Αλλά το κοκορεύομαι.
Θαυμάσια.
Όταν τελικά τελειώσαμε, είμαι απόλυτα πεπεισμένος
πως όλοι ήξεραν ότι ήταν μια καθοριστική εμπειρία.
Υπήρχε πολλή κινητική ενέργεια,
τόση πολλή ενέργεια που έπρεπε να βγει για όλους.
"Ας το πάμε παραπέρα,
"πάμε στο Πάνγκμπορν".
Το Πάνγκμπορν είναι στον Τάμεση.
Θυμάμαι όταν πρωτοείδα αυτό το παρόχθιο σπίτι,
σκέφτηκα "Είναι απόλυτα μαγικό".
Είχε καλή ενέργεια.
Και ήταν κοιτίδα δημιουργικότητας.
Σ' αυτό το σπίτι έζησα
από το 1967 μέχρι το 1970.
Εγκατασταθήκαμε αρχικά στον επάνω όροφο του σπιτιού.
Πίσω από τα πάνω παράθυρα,
έχει έναν μεγάλο χώρο
και εκεί κάναμε τις πρόβες.
Βλέπαμε πανοραμικά το ποτάμι. Ήταν όμορφα.
Έτσι γνωριστήκαμε μεταξύ μας
και δουλέψαμε σκληρά.
Δεν λουφάραμε.
Δεν θέλαμε να βγούμε στο γυαλί.
Όλοι θέλαμε πολύ να παίξουμε μουσική.
Δουλεύαμε το υλικό για το άλμπουμ,
και μετά προσθέταμε και άλλο υλικό
για γεμίσματα στις συναυλίες.
Κάναμε πρόβες για μέρες,
και παίζαμε πολύ δυνατά.
Ακουγόταν. Ακουγόταν μέχρι εδώ.
Και περίμενα κάποιος να μας βροντήξει την πόρτα
για να παραπονεθεί, κανείς.
Σχηματιστήκαμε πολύ γρήγορα
λόγω της τρόπω τινά περιοδείας
που έπρεπε να κάνουν οι Yardbirds,
μερικές εμφανίσεις στη Σκανδιναβία.
Ήταν βολικό που, λίγο-πολύ,
υπήρχε αυτή η περιοδεία.
Εκεί θα είχαμε το όφελος
να παίξουμε μπροστά σε κοινό
μακριά από το Λονδίνο και τα λοιπά.
Ταξιδέψαμε στη Σκανδιναβία
για την πρώτη μας συναυλία ως Yardbirds.
Σεπτέμβριος 1968
Πήγαμε αεροπορικώς,
εγώ και ο Τζον δίπλα-δίπλα,
καπνίζαμε παρέα
βλέποντας πολλά ασημικά,
μαχαιροπίρουνα μπροστά μας.
Πράγματα που κανονικά θα κλέβαμε,
υπήρχαν εκεί σε αφθονία.
Καταχωνιάσαμε τόσα στα σακίδιά μας
που θέλαμε βοήθεια για να κατεβούμε.
Ήταν υπέροχα. Είχαμε τα πάντα.
Τζιν, τόνικ, κόσμο.
Ευγενικοί και γοητευτικοί άνθρωποι.
Κλιματισμό. Ήταν… Εδώ είμαστε.
Επειδή… Τι μπορούσες να κάνεις;
Αδύνατον να γυρίσω στη μαμά.
ΛΕΣΧΗ ΕΦΗΒΩΝ ΓΚΛΑΝΤΣΑΞΕ - ΔΑΝΙΑ
Όταν είπα στους συναδέλφους και τους εργοδότες μου
ότι σταματάω τις ηχογραφήσεις,
θα μπω σε μια ροκ εν ρολ μπάντα,
όλοι είπαν "Είσαι τρελός. Τελείως παλαβός".
Στο μπάσο, ο Τζον Πολ Τζόουνς.
Τζον Πολ Τζόουνς.
Στα ντραμς, ο Τζον Μπόναμ.
Κιθαρίστας, ο Τζίμι Πέιτζ.
Κι εγώ, ο Ρόμπερτ Πλαντ.
Ναι! Εντάξει!
Ναι!
Πήγε τόσο καλά, πραγματικά,
που βάλαμε κάτω να βγάλουμε δίσκο
μόλις γυρίσαμε από τη Σκανδιναβία.
Πόσο καιρό ήμασταν μαζί τότε; Γύρω στον έναν μήνα;
Πήγαμε στο Olympic Studios μετά από μερικές βδομάδες.
Olympic ΣΤΟΥΝΤΙΟ
Πρώτη φορά μπήκαμε στις 25 Σεπτεμβρίου
του 1968.
"Ώρα άφιξης από τις 11:00 και μετά".
Πάμε ηχογράφηση.
Εντάξει.
Γκλιν Τζονς
Να ο Γκλιν Τζονς, ο καλός Γκλιν,
στα χειριστήρια της κονσόλας Helios,
ειδική παραγγελία για τα Olympic Studios,
και έκανε την ηχοληψία.
Ηχογράφηση ντραμς ένα.
Οι Τζον, Τζίμι και Τζον Πολ
ήταν πιο δεμένοι σε αυτές τις ηχογραφήσεις από εμένα,
επειδή ηχογραφούσαν ζωντανά.
Έπρεπε να το κάνουν με τη μία.
Είναι ηχογράφηση.
Επικρατούσε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα.
Και προσπαθούσα να προσγειωθώ πάνω τους.
Ο Τζον Πολ Τζόουνς έπαιξε το πιο εκπληκτικό μπάσο.
Και ήταν υπολογίσιμη δύναμη, μουσικά.
Ήμουν ερωτευμένος με το δεξί πόδι του Τζον.
Το σεβόμουν πολύ.
Και προσπαθούσα να το τονίζω,
να το υποβοηθώ
και να του δίνω χώρο.
Λήψη τρία.
Έπαιζα ένα σχήμα, παρέλειπα μια νότα,
κάτι δικό του θα ξεπεταγόταν
και ο ρυθμός ξαφνικά θα ζωντάνευε.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ των ΔΕΚΑ
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΝΕΑ 1968
Πόλη Μεξικού Ο στρατός πυροβολεί φοιτητές
ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΜΑΥΡΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ
Η ΜΠΑΡΜΠΑΡΕΛΑ ΣΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ!
"Hair" Τέλος θεατρικής λογοκρισίας
ΠΟΡΕΙΑ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΟ ΝΤΕΡΙ
Νιγηρία Κλιμάκωση Πολέμου στην Μπιάφρα
Νότιο Βιετνάμ Οι ΗΠΑ στέλνουν 24.000 στρατιώτες
Ρενέ Κασέν Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης
Ισημερινή Γουινέα Ανεξαρτητοποίηση από Ισπανία
Φυλάει όλη την πολιτεία Χαβάη 5-0
ΝΥΧΤΑ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΝΕΚΡΩΝ
Η Boeing παρουσιάζει το 747 Jumbo Jet
Μπιτλ και Φίλη Κατηγορούνται Για Κατοχή Φούντας
Νεβάδα, ΗΠΑ Υπόγεια πυρηνική δοκιμή
ΑΠΟΛΛΩΝ 7 ΕΚΤΟΞΕΥΣΗ ΣΕ
Απόλλων 7 Πρώτη ζωντανή μετάδοση από το διάστημα
Θα του έχωνα ό,τι μπορούσα.
Θα έπαιζα ακουστική κιθάρα,
έπαιζα μεταλλική χαβάγια,
έπαιζα σλάιντ κιθάρα, ηλεκτρική κιθάρα.
Κατεστραμμένη ταινία
Ήθελα πολλά ηχοχρώματα
και ιδιοτροπίες ώστε ο δίσκος συνολικά
να καταλαμβάνει εξαπίνης τους ακροατές
και να τους πηγαίνει σε διαστάσεις όπου δεν είχαν ξαναπάει.
Έχω άλλο κούρδισμα κιθάρας στο
"Black Mountain Side".
Θυμίζει πολύ κούρδισμα σίταρ.
Τζίμι Πέιτζ
Ο Τζίμι και ο Τζον Πολ ήταν πραγματικά βιρτουόζοι.
Είχαν παίξει τόσα πολλά διαφορετικά είδη μουσικής
που μπορούσαν να ερμηνεύσουν τα πάντα
με χαρακτηριστική άνεση.
Αυτό μας προσέφερε μια καταπληκτική χρωματική παλέτα
για να παίξουμε.
Ο Τζίμι παρήγαγε τον δίσκο.
Πράγμα περίφημο,
έχει αλλιώτικο ήχο,
και μ' αρέσει αυτό.
Είχε πολλές ιδέες πού μπαίνει το μικρόφωνο
για όγκο, ήξερε τι ήθελε να ακούσει.
Κάναμε πραγματικά πολύπλοκα πράγματα
στη διάρκεια του μιξάζ,
όπως η ανάποδη ηχώ στο "You Shook Me".
Όπου γυρνάς την ταινία, βάζεις την ηχώ
και μετά ξανά ανάποδα,
κάνεις την ηχώ να μπαίνει ανάποδα.
Έκανα κρος-φέιντ από το ένα τραγούδι στο άλλο
και όλα αυτά τα κόλπα,
ώστε όταν άκουγαν ολόκληρο το άλμπουμ,
όπως είπα, θα απαιτούσε πλήρη προσοχή.
Ήταν καταπληκτικό. Ναι.
Είχα ένα ζευγάρι μεγάλα ηλεκτροστατικά ηχεία
στο μπροστινό μου δωμάτιο.
Σχεδόν χωρούσες να κάτσεις μέσα τους.
Και συνήθιζα να το παίζω δυνατά.
Όταν κάνεις εσύ την παραγωγή του δίσκου,
είσαι σε πολύ καλύτερη θέση
από το να πας με μια δοκιμαστική ηχογράφηση.
Έτσι, αν ήξερες τι έκανες,
ήταν λογικό να ολοκληρώσεις το άλμπουμ
και μετά να ψάξεις να κλείσεις συμφωνία.
Ο Αμερικανός παραγωγός Μπ. Μπερνς
έκανε περίφημες δημόσιες σχέσεις για μένα στην Atlantic Records.
ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ ΣΤΗΝ ATLANTIC
Όταν με πήγε εκεί το 1964,
είπα να βάλουμε στόχο την Atlantic…
Και αυτό κάναμε.
ΥΠΟΜΝΗΜΑ Σ. ΒΑΪΣ ΠΡΟΣ: ΤΖΕΡΙ ΓΟΥΕΞΛΕΡ
Κανονίσαμε ο Τζίμι Πέιτζ να έρθει στη Νέα Υόρκη
για την υπογραφή του συμβολαίου στις 11 Νοεμβρίου.
Ναι. Εμείς είχαμε κάνει τη δουλειά μας,
και οι Τζίμι και Πίτερ θα έπειθαν τον κόσμο
ότι τη χρειάζονταν πραγματικά.
Ο Τζίμι είχε τα κλειδιά για την απαρχή ενός βασιλείου.
Και πήγε στη Νέα Υόρκη με τον Πίτερ,
και μέσω αυτών, είδαν τον Τζέρι Γουέξλερ.
Αεροδρόμιο Κένεντι
Οκτώβριος 1968
Τον βάλαμε να παίξει, ήταν σπουδαία στιγμή,
τον παίζαμε ανεξαρτήτως τι πίστευαν αυτοί,
μπορούσαμε να τον παίξουμε στον Τζέρι Γουέξλερ.
Τζέρι Γουέξλερ
Η Atlantic δεν επιτρεπόταν να κάνει ρεμίξ.
Ήταν τέλειο. Πανέτοιμο.
Η συγκυρία ήταν τέλεια. Δεν υπήρχε τίποτα…
Σίγουρα δεν θα έβγαζε κανένα σινγκλ.
Έχοντας δει περιστατικά όπου τα σινγκλ
διέλυαν την ψυχή μιας μπάντας,
δεν ήθελα να διαλύσω την ψυχή αυτής της μπάντας.
Και φρόντισα να τονίσω "Είμαστε συγκρότημα συλλογών.
"Δεν βγάζουμε σινγκλ".
Κάναμε κουμάντο επειδή μας ανήκε το άλμπουμ.
Και να 'μαι, να υπογράφω συμβόλαιο.
Δίπλα μου ο Πίτερ, δείχνει πολύ κουλ.
Μοιάζει με νονό της μαφίας.
Η ATLANTIC ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ LED ZEPPELIN
ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ
Ο Πίτερ Γκραντ και ο Τζίμι κανόνισαν
η Atlantic να μην έχει κανέναν απολύτως λόγο σε ό,τι κάναμε.
Πήγαν και είπαν "Θέλετε το συγκρότημα,
"και θα σας δώσουμε τη μουσική". Αλλά…
Ο Πίτερ Γκραντ δεν άφηνε στελέχη εταιρειών
να ζυγώσουν στο στούντιο.
Ή στο συγκρότημα.
Τον έτρεμαν, πράγμα υπέροχο.
Να έχουμε τέτοια ελευθερία… Ήταν ανήκουστο.
Αντί να κρατήσει το όνομα Yardbirds,
η μπάντα είχε το σθένος να κάνει νέα αρχή,
και αποφασίσαμε να αλλάξουμε όνομα.
ΝΤΕΜΠΟΥΤΟ ZEPPELIN
Ο Κιθ Μουν πρότεινε το Led Zeppelin.
Μου φάνηκε περίφημο όνομα.
Σκέφτηκα "Ναι. Απαίσιο όνομα.
"Κανείς δεν θα το θυμάται".
Αλλά δεν μπόρεσα να βρω καλύτερο,
οπότε, γίναμε Led Zeppelin.
Ξαφνικά ήμουν πατέρας και παραλίγο να παντρευτώ.
Ρ. Πλαντ & Μορίν Γουίλσον
Και ήμουν σε ένα γκρουπ που πλέον λεγόταν
Led Zeppelin.
Έτσι, πήγα στους γονείς μου εντελώς καλοπροαίρετα.
Τους τηλεφώνησα κι είπα
"Ίσως θα θέλατε να γνωρίσετε την πιθανή,
"την πιθανότατα, μέλλουσα νύφη σας".
Και έτσι, φυσικά,
άνοιξαν την πόρτα.
Στις 9 Νοεμβρίου 1968, παίξαμε στο Middle Earth.
Για να γιορτάσω το γεγονός ότι κάναμε εκείνη τη συναυλία,
παντρεύτηκα την ίδια μέρα.
Μάζεψα σε μια μέρα όσα περισσότερα πράγματα γινόταν.
Το αμάξι χάλασε στον δρόμο.
Όλα αυτά, ξέρετε.
Είχαμε βρει τι θα παίζαμε
και πώς θα το παίζαμε.
Και τα πρώτα τρία κομμάτια βγήκαν τσακ-μπαμ.
Έβλεπες το κοινό να αναρωτιέται "Τι στο καλό συμβαίνει;"
Είναι αστείο, ξέρετε.
Δεν παίζαμε στην Αγγλία.
Τους λέγαμε
"Θέλετε τους Led Zeppelin;"
και άλλα τέτοια.
Δεν έκλειναν καν το συγκρότημα.
Έτσι, η Atlantic αποφάσισε
ο δίσκος να κυκλοφορήσει στις 12 Ιανουαρίου,
αλλά μόνο στην Αμερική.
Ο Πίτερ μάς κανόνισε περιοδεία.
ΔΙΣΚΟΣ LED ZEPPELIN ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ
Παραμονή Χριστουγέννων, έπρεπε να φύγουμε.
Ξαφνικά βλέπεις ότι βγαίνει το άλμπουμ,
έπρεπε να πάμε στην Αμερική για να παίξουμε.
Ανησυχούσα ότι δεν θα ένιωθα καθόλου άνετα εκεί.
Η Πατ έλεγε συνέχεια "Σου είπα να μη δουλέψεις μαζί του".
Αλλά αυτή και η γυναίκα μου, η Μορίν, ήταν πολύ καλές φίλες,
έτσι, επόπτευαν από κοινού τα διαδραματιζόμενα,
το τι έκανε ο Τζον και το τι έκανα εγώ.
Κι εμείς βάλαμε μπρος.
Δεκέμβριος 1968
Το να πάω στην Αμερική ήταν το όνειρό μου, από κάθε άποψη.
ΜΗΝΑΣ LED ΣΤΙΣ ΗΠΑ
Οι Led Zeppelin, το νέο συγκρότημα
μετά τους Yardbirds
ξεκινά μηνιαία περιοδεία στις ΗΠΑ.
Ξεκινήσαμε παίζοντας σαπόρτ στους Vanilla Fudge,
και ήταν το μόνο συγκρότημα που μας φέρθηκε στοργικά.
Καλοί φίλοι, επειδή ήταν φίλοι
όταν δεν είχαμε μία.
φωνή Τζον Μπόναμ
Κάρμαϊν Απίς
Οι Κάρμαϊν και Μπόναμ έκαναν
περίφημη μουσική συνομιλία.
Αλληλοβλεπόντουσαν,
μιμούνταν και έπαιζαν μικρά σημεία.
Περίφημη ανταλλαγή ενεργειών μεταξύ όλων.
Πρώτη συναυλία στο Ντένβερ.
Σαν σε υπόστεγο αεροσκαφών.
Δεν είχε έρθει πολύς κόσμος.
Σκέφτηκα "Δικέ μου".
Αλλά είπα "Κοιτάξτε, ας το κάνουμε για εμάς,
"σαν να παίζουμε σε κλαμπ,
"και να παίξουμε για πάρτη μας.
"Μη σκάτε αν το μέρος
"είναι μισογεμάτο ή φίσκα.
"Ας παίξουμε για εμάς να βγάλουμε γούστα".
Σιάτλ
Βανκούβερ
Πόρτλαντ
Σποκέιν
Από τις λίγες εμφανίσεις με τους Fudge,
περάσαμε στο Whisky a Go Go στο Λ.Α.
LED ZEPPELIN ΚΑΙ ΑΛΙΣ ΚΟΥΠΕΡ
και κατόπιν στο Σαν Φρανσίσκο.
9 Ιανουαρίου 1969
Το άλμπουμ ήδη παίζεται
στο εναλλακτικό ραδιόφωνο
και ο κόσμος είναι πολύ περίεργος
να δει αυτό το συγκρότημα που ακούει.
Οπότε, θα βγαίναμε στη σκηνή πάνοπλοι,
και θα παίζαμε όπως δεν είχαμε ξαναπαίξει ποτέ.
Θα χώναμε ό,τι είχαμε και δεν είχαμε.
Στα παρασκήνια στο Φίλμορ, ο Πίτερ Γκραντ είπε
"Ό,τι κι αν συμβεί,
"αν δεν κάνετε το μπαμ εδώ, τελείωσε".
Μετά από αυτό, ξέραμε ότι ήμασταν στον σωστό δρόμο.
Τα νέα εξαπλώθηκαν σαν πυρκαγιά.
Η συνολική φάση ολοένα και φούντωνε.
Ο κόσμος έκανε ντου για να μπει
όταν πια παίξαμε στο Boston Tea Party,
έχοντας διασχίσει όλες τις ΗΠΑ
από τη Δυτική Ακτή ως την Ανατολική.
Στα FM ραδιόφωνα έπαιζαν
τη μία πλευρά του δίσκου, έλεγαν τους τίτλους των τραγουδιών,
έβαζαν διαφημίσεις, και μετά έπαιζαν την άλλη πλευρά.
Ο κόσμος τον άκουγε
και έλεγε "Παίζουν στην πόλη απόψε".
Και έτσι, όλοι έρχονταν.
ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ
Ροκ με Led Zeppelin.
Μαζί μας ο Ρόμπερτ Πλαντ, νιώθετε καλά τώρα.
Θα βγάλω άλλη τηλεφωνική γραμμή.
-Είσαι στον αέρα. -Ο Ρόμπερτ Πλαντ;
-Περιστασιακά, ναι. -Θεέ μου.
Να ξέρεις ότι έχω καρδιακή ανεπάρκεια.
Θεέ μου.
Μη μου πεις. Χρειάζεσαι γιατρό.
Θέλω να ξέρεις ότι είσαι πολύ σέξι.
-Φοβερά. -Εντάξει, γλύκα.
-Ευχαριστώ πολύ. -Γεια.
-Επόμενος; -Γεια σας.
Θα ερχόμουν να σας δω χθες βράδυ,
αλλά δεν βρήκα εισιτήρια.
Ήταν πολύ ωραία χθες βράδυ.
Πώς σε λένε; Ξέχνα το.
-Εμπρός; -Γεια.
Γεια.
Μάντεψε. Μου φαίνεσαι αλεπού.
Τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι είσαι πολύ όμορφος.
Πολύ φευγάτο.
Πραγματικά γούσταρα τη συναυλία. Μου άρεσε πολύ.
Πιστεύω ότι είσαι αλεπού,
συνεχίστε αυτό που κάνετε.
Καλοσύνη σου. Θα το κάνουμε.
ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ
ΑΔΕΡΦΟΙ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΕΣ
Η ανταπόκριση ήταν σαρωτική.
Εννοώ, πραγματικά σαρωτική.
Φαντεζί Νέο Γκρουπ
εκτόξευση στην κορυφή το νέο σούπεργκρουπ
Όταν γυρίσαμε στην Αγγλία μετά απ' όσα είχαμε ζήσει,
έπρεπε απλά να το βουλώσω.
Εδώ πέρα, ο δίσκος δεν είχε βγει ακόμα.
Μάρτιος 1969
Επομένως, δεν είχα τίποτα να πω.
Ο κόσμος θα γελούσε μαζί μου.
Ο Μπόνζο κι εγώ, όταν μας ρωτούσαν λέγαμε…
"Πώς ήταν;" "Λοιπόν, δεν ξέρω".
"Τι έγινε;" "Δεν ξέρω".
Ξεκαρδιστική φάση. Καταπληκτική. Τελείως γελοία.
Εννοώ, γυρίσαμε από την Αμερική
εντελώς αλλαγμένοι.
Νιώθαμε πολύ καλά.
Αλλά σε επηρεάζει, ξέρεις.
Σκέψου το. Είμαστε 20χρονοι,
και ξαφνικά υπήρχαν ναρκωτικά,
πολλά κορίτσια
και πολλοί τύποι που εμφανίστηκαν ξαφνικά.
Ένα τεράστιο είδος υποκουλτούρας που περιστρέφεται γύρω από τη φήμη.
Ιδίως τη φήμη στα πολύ αρχικά στάδια.
Επειδή σ' αυτόν τον χώρο παίρνεις μυρωδιά
την έλευση του καινούργιου.
Ωραία αίσθηση. Όπως έπρεπε.
Ιδίως όσο μας αγνοούσαν οι δημοσιογράφοι,
δεν μας συμπαθούσαν,
έγραφαν ελάχιστες κριτικές,
με πιο γνωστή αυτήν του Rolling Stone.
Η αυταρέσκεια και ο περιορισμός…
Θυμάμαι να τη διαβάζω
και να λέω "Ποιους εννοούν; Εμάς;"
Πολύ περιορισμένη παραγωγή
με αδύναμα, βαρετά τραγούδια.
Πολλοί δημοσιογράφοι τότε,
δεν ξέρω αν άκουσαν τη μουσική
για να κάνουν κριτική ή αν ανησυχούσαν
για τις συντελούμενες κοινωνικές διεργασίες.
Βαρετό, περιττό τραγούδι.
Αλλά σε νοιάζουν πραγματικά οι αντιδράσεις των άλλων
όταν παίζεις έτσι;
Η απάντηση είναι, δυστυχώς, ναι.
Εκεί μπορείς να ξεστρατίσεις.
Ευτυχώς, όντας τέσσερις μαντράχαλοι, δεν μας ένοιαζε και τόσο.
Περισσότερο μας ένοιαζε το πώς θα το χαρούμε εμείς.
Το πρώτο άλμπουμ, δέχθηκε σφοδρές επικρίσεις.
Πολλοί έλεγαν "Όχι.
"Δεν μ' αρέσουν οι Zeppelin",
για τον όποιον λόγο.
Έτσι, μας φάνηκε κάπως αστείο.
Ρίξαμε πάρα πολλή σκληρή δουλειά,
και ο κόσμος το κατάλαβε, μπορούσες να το δεις.
Μετά, το έλεγαν στους φίλους τους.
"Άκου τους κι εσύ".
Οι συναυλίες είναι φίσκα, οπότε, τα όσα ακούει ο κόσμος,
σε αντίθεση με τα όσα διαβάζει,
είναι που κάνουν την μπάντα.
Ήταν συναρπαστικό να δίνω τέτοιες συναυλίες
και να υπάρχει αυτή η επικοινωνία
στους τέσσερίς μας
και να μπορώ να αλλάζω, ξέρετε,
τα πράγματα με λίγο χιούμορ ή ένταση
ή επίπεδο αγριότητας ή οτιδήποτε άλλο.
Αυτό δείχνει πόσο δεμένοι είμαστε,
κινούμαστε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση
και όλοι ακολουθούν.
Η κιθάρα μπροστά, όλοι ακολουθούν.
Μετά, κάνω πίσω και το αλλάζω.
Εννοώ, ο αυτοσχεδιασμός είναι σε εξαιρετικό επίπεδο.
Στο "Dazed and Confused",
η ένταση αυξάνεται. Εντελώς τρελό.
Έι!
Ήξερα τι είχαμε
και ήθελα πραγματικά να τους αφήσω όλους άφωνους.
Είχα ολόκληρο όραμα για το επόμενο άλμπουμ.
Θα ήταν πολύ κινηματογραφικό
στην προσέγγισή του για το πώς γίνεται η μουσική αρχικά,
για να μην αναφέρω τα όβερνταμπ και τις επιηχογραφήσεις.
Έτσι, τους φώναξα για πρόβα στο σπίτι,
και προβάραμε δύο νέα τραγούδια,
τα "Whole Lotta Love" και
"What Is and What Should Never Be".
Ο Τζίμι καθόταν με μια ακουστική κιθάρα
και δουλεύαμε τα τραγούδια.
Έρχεται και παίζει αυτό που έγραψε.
Και μετά, όλοι μαζί, το μοντάρουμε.
Πήγαμε στο Olympic Studios τον Απρίλιο,
κατενθουσιασμένοι που είμαστε πάλι στο στούντιο.
Απρίλιος 1969
Οι συνθετικές μου ικανότητες άρχισαν να ανθίζουν
λόγω του επιπέδου παιξίματος γύρω μου.
Στο "Whole Lotta Love",
ο Τζίμι είχε δουλέψει το ρεφρέν.
Μου έδειξε το σχήμα του, το οποίο ήταν απίστευτο, πραγματικά.
Και στο κουπλέ, είπα έναν στίχο του Γουίλι Ντίξον.
Και, ξέρετε, ήταν σαν να…
Έβρισκα τα καλύτερα της Μαύρης μουσικής
και τα κοσκίνιζα,
έτσι ή αλλιώς.
Νομίζω ότι δεν υπάρχει λόγος να έχουμε το "Whole Lotta Love"
και μετά ένα άλλο ριφ
σε λίγο-πολύ το ίδιο είδος ήχου.
Έτσι, η διαφορά του "What Is and What Should Never Be"
είναι ότι έχει πιο χαλαρούς, απαλότερους στίχους
και μετά μπαίνει με…
Δεν θα έλεγα γερά ακόρντα,
αλλά έχει περισσότερη ένταση
ώστε να αναδεικνύει
τη δύναμη του Τζον Μπόναμ και του συγκροτήματος,
το όλο πράγμα.
Είχαμε πάλι περιοδεία,
και είπα ότι θα έχει πολύ τζερτζελέ
να ηχογραφήσουμε σε διάφορα μέρη στην Αμερική.
Οι Zeppelin ξανά στις ΗΠΑ
Η ιδέα ήταν να εμπνευστούμε από την αγάπη των ανθρώπων,
να αποδώσουμε την αντίδραση του κοινού.
ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ
Ήταν απόλαυση να καταφέρω να πάω σε στούντιο στις ΗΠΑ.
Έχεις την ενέργεια του ότι κάνεις περιοδεία
και το καταγράφεις
μέσα σε ό,τι ηχογραφείς.
Τα τύμπανα του Τζον Μπόναμ θα απλώνονταν
σε όλη τη στερεοφωνική εικόνα.
Ώστε μετά να κάνεις την τοποθέτηση
των οργάνων και την εσωτερική διαστρωμάτωση.
Ήξερε να κουρντίζει.
Ήξερε πώς κουρντίζεται η ντραμς.
Έτσι, όταν τη χτυπούσε,
αντηχούσε πάνω απ' όλα.
Έβγαινε μπροστά.
Και έπαιζε με τους καρπούς του.
Δεν κοπανούσε με τα μπράτσα.
Αλλά έκανε επίσης σχήματα στο βαθύ τύμπανο
και τα ένιωθες λίγο-πολύ στα σωθικά σου.
Ήταν πολύ επινοητικός.
Και σε ενέπνεε όταν έπαιζες μαζί του.
Τον άκουγες και έλεγες, εδώ δεν θα παίξω αηδίες
πάνω σε αυτό.
Θέλω να κάνω κάτι που θα ταιριάξει πολύ καλά.
Αυτό μου άρεσε καλύτερα, να ταιριάζω.
Ώστε όλοι να ακούγονται.
Αυτό είχε σημασία για μένα,
να ακούγονται όλοι,
αυτά που έκαναν, σε έναν δίσκο των Zeppelin.
ΕΝΤΜΟΝΤΟΝ ΓΚΑΡΝΤΕΝΣ 9 ΜΑΪΟΥ 1969
Βανκούβερ
Σιάτλ
Χονολουλού
ΙΣΧΥΕΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΙΣΟΔΟ
Σικάγο - Ντιτρόιτ
ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΜΕΡΙΓΟΥΕΔΕΡ THE WHO και LEAD ZEPPELIN
BOSTON TEA PARTY ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ
Νέα Υόρκη - Κολούμπια
FILLMORE EAST LED ZEPPELIN - 31 ΜΑΪΟΥ 1969
Ηχογραφούσαμε ό,τι μας άρεσε.
Οι Zeppelin πάντα είχαν τελείως διαφορετικές επιρροές.
Όλοι ακούγαμε διαφορετικά πράγματα.
Και πάντα έλεγα
ότι οι Led Zeppelin ήταν ο κοινός τόπος.
Μεταξύ όλων μας.
Ήταν πολύ ενθαρρυντικό το ξεπέρασμα
των ανασφαλειών
στην έναρξη συνεργασίας σύνθεσης τραγουδιών με τον Τζίμι,
όπου αναλύαμε τις ευαισθησίες
και πιθανές αμηχανίες.
Οι στίχοι είναι πολύ άμεσοι.
Εκθέτεις τον εαυτό σου.
Είχα γράψει μερικούς στίχους στον πρώτο δίσκο,
και επίσης στον δεύτερο,
αλλά δεν με θεωρούσα τόσο στιχουργό
όσο δεξιοτέχνη κιθαρίστα.
Έπρεπε να αρχίσω να σκέφτομαι
τι να κάνω ως τραγουδιστής
και ως τύπος που βάζει μελωδία
ή ακόμα και ιστορία σε κάτι;
Η ιδέα ήταν να αντλεί έμπνευση από τη μουσική
και να βγάζει στίχους.
Και μετά, ήρθε με τους στίχους για το "Ramble On".
Ναι, αυτό είναι…
ένα προσχέδιο του "Ramble On".
"Τα φύλλα πέφτουν τριγύρω. Καιρός να την κάνω".
Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου.
Επιδίωκα να έχω πολλή δομή και πολυεπίπεδη ανάπτυξη,
σίγουρα όσον αφορά την κιθάρα, στο "Ramble On".
Έχει διάφορα κιθαριστικά μέρη συνδυασμένα μέσα.
Ξέρετε, υπάρχουν περάσματα κιθάρας
που κινούνται πάνω σε μερικούς στίχους.
Έπειτα, η όλη δομή του σόλο.
Ήταν απόλαυση να μπορώ να κάνω αυτά τα κομμάτια,
όλοι να παίζουν τα μέρη τους και μετά να έρχονται
και να λένε "Φοβερό. Τι έκανε εδώ;"
Υπήρχαν τόσα πολλά ποικίλα μέρη
προέλευσης της μουσικής.
Το γεγονός ότι ήμασταν ικανοί να βγάζουμε άμεσους στίχους,
αυτό είναι το μεγάλο επίτευγμα,
επειδή εκτίθεσαι απόλυτα.
Μικρό, οι γονείς μου με πήγαιναν σε κάθε πολυθρύλητη βουνοκορφή,
σε κάθε όμορφο ερείπιο και…
στα λαμπρά απομεινάρια άλλων ανθρώπων.
Λοιπόν,
ιδού το νόημα του τραγουδιού.
Εγώ, εσύ και οι άλλοι άνθρωποι.
ΜΟΡΝΤΟΡ
Μάιος 1969
Συναυλία τη συναυλία, βράδυ το βράδυ,
είχαμε καμιά 20ριά τραγούδια να διαλέξουμε τότε.
Σύντομα θα είχαμε 40.
Ανοίξαμε μια πόρτα στην Αμερική, είδαμε μια ακτίνα φωτός,
και, προφανώς, θα την κλωτσίσεις να ανοίξει διάπλατα,
θα μπεις μέσα και πραγματικά…
Είναι αχανής ήπειρος.
Και πραγματικά θέλαμε να μαθευτούμε
μέσω ζωντανών εμφανίσεων.
Κάναμε εξαντλητικές περιοδείες στην αρχή.
Μήνες ατέλειωτους, λίγο-πολύ.
Τρία μέλη του συγκροτήματος είχαν οικογένειες
ήδη εκείνη την εποχή,
και είναι η πέμπτη τουρνέ σε επτά μήνες,
Ρόμπερτ & Κάρμεν Πλαντ
έμεναν μακριά από τα παιδιά τους για πολύ καιρό.
Είναι δύσκολο όταν έχεις οικογένεια.
Πήγα με τη γυναίκα μου σε κάθε καλό μέρος.
Τζον Πολ & Μορίν
Ήρθε στη Νέα Υόρκη.
Πήγε με τα παιδιά για ψώνια.
Πήγε σε παραστάσεις. Περίφημα.
Μα μετά έφευγαν και μας άφηναν
να συνεχίσουμε τουρνέ στην υπόλοιπη χώρα.
Δεν υπήρχαν ειδικά λεωφορεία ή πολυτέλειες τότε παλιά.
Έπαιρνες ό,τι μεταφορικό μέσο μπορούσες,
πήγαινες, έπαιζες, και έβαζες τον Ρίτσαρντ Κόουλ
να βρει το επόμενο μέρος, ή και πόλη μερικές φορές.
Πάντα καταλάβαινες πότε ήταν…
Φτάναμε σε μια διασταύρωση και τον έβλεπες…
Έλεγες "Όχι. Χαθήκαμε πάλι".
Πολύ πιο εύκολες οι περιοδείες στην Αγγλία.
Στην Αμερική, είσαι όλη μέρα σε ένα ξενοδοχείο,
και τσακώνεσαι με αναθεματισμένους
στόκους και βλάκες.
Αυτό σε επηρεάζει,
τι συνέβη προηγουμένως τη μέρα.
Ήταν όλες κανονικές πτήσεις,
σηκωνόσουν χαράματα και στηνόσουν
σε κάποιο αεροδρόμιο περιμένοντας αεροπλάνο για κάπου.
Αλλά έτσι μας άκουσαν όλοι στην Αμερική.
Ιούνιος 1969
Η ROTHMANS ΣΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ
ΗΡΘΑΝ ΟΙ LED ZEPPELIN ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΑΠΟΓΕΙΩΘΕΙΤΕ
Γυρίσαμε από την Αμερική
και όλοι μας ήθελαν.
Σαν γενική αλλαγή στάσης.
Δεν είχαμε δημοσιότητα
και, περιέργως, πήγαινες σε αγγλική εκπομπή…
"Πώς έμαθαν αυτοί ότι θα έρθουμε;"
Καταλάβαμε ότι ήταν από στόμα σε στόμα.
Μου άρεσε η ιδέα των κινήτρων,
του ταξιδιού και της προσοχής.
Τι μαθαίνεις αν δεν ψάξεις;
Πρέπει να βγεις να το ψάξεις.
Παίζαμε σε φεστιβάλ στην Αμερική
δύο έτη μετά το Καλοκαίρι Αγάπης.
Ξέρω ότι δεν έχει καμία πρακτική σημασία,
αλλά για μένα είχε κάθε σημασία,
επειδή ήμουν σε ένα μέρος όπου πραγματικά ήθελα να είμαι,
συναισθηματικά.
Διεθνές Ποπ Φεστιβάλ Ατλάντα 5 Ιουλίου 1969
Θυμάμαι τον Τζον να κάνει έλεγχο ήχου
στο Φεστιβάλ Τζαζ του Νιούπορτ
και όλοι οι ντράμερ του Τζέιμς Μπράουν
έσκαγαν μύτη από διαφορετικές πόρτες
λέγοντας "Τι στον… Τι συμβαίνει εδώ;"
Και αυτός…
Έλεγε "Ναι. Ξέρω. Ξέρω ποιος με παρακολουθεί".
Αλλά ήταν υπέροχα.
Αυτό έκανε τους Zeppelin μοναδικούς από αυτήν την άποψη.
Ο τρόπος που προσέγγιζε τον ρυθμό
και αυτά που έκανε.
ΓΕΦΥΡΑ ΝΙΟΥΠΟΡΤ
ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΟΥ ΝΙΟΥΠΟΡΤ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΖΑΖ ΝΙΟΥΠΟΡΤ
Ηχογραφήσαμε όλον τον Led Zeppelin II σε εκείνη την περιοδεία.
Ήταν κάτι σαν τυφώνας.
Ένας ανεμοστρόβιλος ενέργειας και εκτόνωσης.
Δεν είχαμε την ευκαιρία, προφανώς,
με τόσο χρόνο που περνούσαμε στην Αμερική,
να ασχοληθούμε πολύ με την Αγγλία.
Έτσι, γυρίσαμε και παίξαμε
για πρώτη φορά εκεί.
Οι Led Zeppelin.
Και φυσικά, ακόμα αναρωτιέσαι,
αν αυτό θα έχει κάποια απήχηση;
Αυτό θα το φέρει σπίτι;
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΜΠΛΟΥΖ ΜΠΑΘ
Ουάου.
Έχω δει φωτογραφίες από το πρώτο Φεστιβάλ Μπαθ,
αλλά το κινηματογραφικό υλικό του, είναι απολύτως εκπληκτικό.
Μάλλον ήταν το πρώτο φεστιβάλ
που πήγαμε στη Βρετανία.
Και δεν έβρεχε, έτσι, ήταν καλά
και είχε πλάκα.
Αλλά πόση ανάπαυλα θες ανάμεσα στις περιοδείες;
Όχι πολλή, αλήθεια.
Ήμασταν τελείως ακαταπόνητοι.
Υπάρχει μόνο ενέργεια και δύναμη.
Στα 32 λεπτά μετά την ώρα, εκτόξευση του Απόλλων 11.
ΜΟΥΣΙΚΟΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΛΙΒΕΛΑΝΤ Led Zeppelin
20 ΙΟΥΛΙΟΥ 1969
Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο,
ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα.
Θυμάμαι, ήμασταν σε μια τέντα
και κάποιος πάτησε στο φεγγάρι.
Μπορείτε να φανταστείτε να είστε στην Αμερική,
πιτσιρικάδες, λίγο-πολύ, και να βλέπετε…
Γίνεται η έκρηξη της μουσικής,
και κάποιος πήγε στο φεγγάρι.
Ξέρετε, ο κόσμος είναι μεγάλος,
και σίγουρα το 99% των ανθρώπων ενδιαφέρεται περισσότερο
για το ότι αυτοί οι τύποι γύρισαν σώοι από το φεγγάρι.
ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΑΤΕ
Αλλά η ημέρα που γύρισαν, ήταν μεγάλη μέρα και για εμάς.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη αναγνώριση,
για όσα παιδιά θέλουν να γίνουν τραγουδιστές.
Παίρνεις χρυσό δίσκο. Τι κάνεις μετά;
Δεν έχει σημασία, σωστά;
Απλώς ήθελα να εξασφαλίσω
ότι αυτό το άλμπουμ θα συνέπαιρνε τους πάντες.
Ήθελα να είναι κάτι που δεν είχαν ξανακούσει.
Τα ακουστικά, τα ηλεκτρικά και τα πιο ριζοσπαστικά
και πρωτοποριακά στοιχεία.
Έτσι, όταν ήρθε η ώρα για το μιξάζ
του Led Zeppelin II,
το έκανα με τον Έντι Κρέιμερ στο A&R Studios στη Νέα Υόρκη.
Έκανε καταπληκτική δουλειά.
Και, όπως συμβαίνει σε αυτά τα πράγματα,
έγινε με πάνω από δύο χέρια στην κονσόλα.
Ήθελα να κάνω κάτι στο "Whole Lotta Love",
να πάψει να είναι σινγκλ.
Έτσι, θα του έβαζα ένα ριζοσπαστικό πρωτοποριακό μέρος
στη μέση που να ξεκινά με ένα ηχητικό κύμα.
Μετά, όταν έβαζα τα όβερνταμπ
σε αυτό που θα ήταν η μέση,
ξεκούρδισα τελείως την κιθάρα
και τραβούσα τις χορδές ξανά και ξανά στα περάσματα.
Και πολλή μετατόπιση.
Μετακινήσεις ήχων δεξιά κι αριστερά.
Και αυτό ήταν.
Ο Led Zeppelin II ολοκληρώθηκε
και ήταν έτοιμος να παραδοθεί.
LED ZEPPELIN II Πλευρά Ένα - 1. WHOLE LOTTA LOVE
Διεθνές Φεστιβάλ Ποπ Τέξας 31 Αυγούστου 1969
ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΠΟΠ ΤΕΞΑΣ LED ZEPPELIN
ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ
Led Zeppelin II 22 Οκτωβρίου 1969
Κριτικές Δίσκων
Billboard Κριτικές
Το "Led Zeppelin II" Δημιουργεί Νέες, Βαριές Δονήσεις
Κατευθείαν Χρυσός
Οι Led Zeppelin είναι κορυφή
Πώς έβγαλαν 37.000 δολάρια σε μια νύχτα
LED ZEPPELIN 2… ΤΩΡΑ ΠΕΤΑ!
VARIETY - ΚΟΡΥΦΑΙΑ ΣΕ ΠΩΛΗΣΕΙΣ 1 - LED ZEPPELIN II
Πιθανή Βρετανική Περιοδεία
Θέλω να γίνω ο κρυφός εραστής σου
ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ
LED ZEPPELIN ΤΟ #1 ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΣΤΗΝ ATLANTIC
Οι Zeppelin ξεπερνούν τους Beatles
record mirror ΠΥΡΕΤΟΣ ΧΡΥΣΟΥ
ΑΥΤΟΠΡΟΣΩΠΩΣ ΟΙ LED ZEPPELIN
Στις 9 Ιανουαρίου 1970,
παίξαμε στο Royal Albert Hall του Λονδίνου,
και αν πηγαίναμε πίσω έναν χρόνο,
στις 9 Ιανουαρίου 1969,
παίζαμε στο Σαν Φρανσίσκο.
Οπότε, αυτή είναι η εξέλιξή μας μέσα σ' έναν χρόνο.
Πολύ φευγάτη χρονιά.
Εννοώ, περνούσα υπέροχα.
Τέρμα το ορκωτό λογιστιλίκι.
Είναι συναυλία στο Λονδίνο, οπότε, φυσικά,
φέραμε τις οικογένειες.
Ναι, είναι σαν συγκέντρωση φυλών.
Το να πας εκεί και να πατάς σε αυτά τα σανίδια
ήταν το κάτι άλλο. Ήταν καταπληκτικό.
Ήταν συναυλία μας,
οπότε, πήγαμε και παίξαμε.
Led Zep!
Ευχαριστώ πολύ.
Led Zep!
Ο μπαμπάς μου ήρθε να μας δει.
Ήταν πολύ περήφανος, πράγμα υπέροχο.
Είπε "Έχετε φοβερό πάθος, φλόγα και τα σχετικά".
Ήταν πολύ ωραία.
Ο Τζον Πολ κι εγώ, τα πάμε πολύ καλά.
Όλοι τα πάμε καλά.
Κάθε μέλος είναι διαφορετικό,
άλλη προσωπικότητα, αλλά καλά παιδιά, βασικά.
Μια κατηγορία από μόνα τους.
Μόνο γύρω στα μέσα του '69
μπόρεσα να γνωρίσω τον καθένα τους.
Γίνεται σταδιακά, σωστά;
Θα μίλαγα ώρες για τον Ρόμπερτ,
τον ξέρω τόσο καλά που είναι γελοίο.
Και ο Τζίμι είναι πολύ ντροπαλός.
Αλλά με γνωστούς όπως εγώ, είναι πολύ καλός.
Μου αρέσει ο καθένας γι' αυτό που κάνει.
Και μου αρέσει να παίζω στο συγκρότημα,
το προτιμώ από κάθε τι άλλο.
Φτάσαμε εκεί αρχικά με το καλημέρα,
παίζοντας το "Train Kept A Rollin'",
γοητευτήκαμε από εκείνη τη στιγμή
και έπιασε.
Αλλά υπήρχαν όλα τα προαπαιτούμενα,
ήταν θέμα συγκυρίας.
Επομένως, γιατί να πάψει ποτέ;
Αν έχεις κάτι που ξέρεις ότι είναι διαφορετικό
βαθιά μέσα σου,
πρέπει να το δουλέψεις.
Απαιτείται πολλή δουλειά.
Και να πιστεύεις σε αυτό.
Αλλά όσο μπορείς να παραμένεις γνήσιος,
με αγνούς στόχους, πραγματοποιείς τα όνειρά σου.
Αλήθεια το πιστεύω.
Πιστεύω ότι είναι εφικτό γιατί έτσι συμβαίνει.
ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΑΛΟΓΩΝ ΥΠΟΤΙΤΛΩΝ: Έρρικα Πετρωτού