Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
INWAZJA NA POLSKĘ
NAZIŚCI BOMBARDUJĄ LONDYN
POBÓR DO WOJSKA
RYZYKO NALOTU
KONIEC WOJNY
Jako dziecko mieszkałem w Anglii, żyjąc w cieniu drugiej wojny światowej.
Moi rodzice i dziadkowie przeżyli dwie wojny.
Koniec wojny dawał wszystkim nadzieję na lepszą przyszłość.
W Londynie było mnóstwo zniszczonych budynków,
kraterów i innych oznak wojny.
Wprowadzono reglamentację towarów.
Pamiętam, jak stałem w kolejce po jajka czy mleko z kartkami i książeczką.
Ludzie zaczynali odżywać.
Na przedmieściach, w West Midlands,
toczyło się powojenne życie.
Marzyłem o wyjeździe do Ameryki. Był to zupełnie nowy świat.
Raz byłem na koncercie wybitnego rockmana, który przyjechał z Ameryki.
Grał na gitarze elektrycznej.
Brzmiało to jak muzyka z Marsa, mimo że wcale tak nie było.
W Wielkiej Brytanii muzycy zbytnio się nie wychylali,
dopóki nie zawitał do nas Lonnie Donegan.
Gra Lonniego mnie oczarowała.
Było to niczym portal.
Otworzyło nam to furtkę do wolności, której nie znano wcześniej w Anglii.
Pewnego razu, gdy przyszedłem do szkoły, zobaczyłem nowego kolesia
otoczonego grupą ludzi.
Nazywał się Rod Wyatt.
Grał utwory Lonniego Donegana na gitarze akustycznej.
Podszedłem do niego i powiedziałem, że też mam taką gitarę.
Powiedział, bym ją przyniósł, to pokaże mi, jak ją stroić.
Przy okazji nauczył mnie kilku akordów.
Nie rozstawałem się z moją gitarą.
Grałem przed śniadaniem i w drodze do szkoły.
Chciałem ćwiczyć w szkole, ale skonfiskowaliby mi ją
i oddali dopiero po zajęciach.
Mój tata nie rozumiał mojego zapału do gry na gitarze,
ale mówił, że będzie mnie wspierać, dopóki nie będę zawalać szkoły.
Za to moja mama zachęcała mnie, bym założył zespół.
Wierzyła we mnie.
Wiedziała, że to nie przelewki.
Moi rodzice byli artystami wodewilowymi.
Moja mama była solistką, a tata komikiem,
grał na fortepianie.
Jeździłem z nim po jednostkach, żeby zabawiać żołnierzy.
Spotykałem wielu międzynarodowych artystów.
Akordeonistów, bandżystów…
Młody umysł to chłonął.
Pochodzę z rodziny muzyków
i to wpłynęło na całe moje życie.
Dorastałem w West Midlands.
Rodzina od strony ojca stamtąd pochodzi.
Podobnie jak romańska część rodziny od strony matki.
Miałem dobre dzieciństwo.
Potem rodzice wysłali mnie do szkoły. Miałem zostać księgowym.
Chciałem się uczyć, ale kiedy pojawił się Little Richard,
to było tak ujmujące, pochłaniające i hipnotyzujące.
Nagle wszystko inne przestało mieć znaczenie.
Wtedy odkryłem, że chcę śpiewać.
To mnie odmieniło.
Na zawsze zaszczepiło we mnie tę pasję.
JOHN BONHAM RZADKO UDZIELAŁ WYWIADÓW ZMARŁ W 1980 ROKU
NAGRANIA Z TEGO WYWIADU ZOSTAJĄ OPUBLIKOWANE PO RAZ PIERWSZY
Nazywam się John Bonham.
Od dziecka podobały mi się dźwięki perkusji.
Dostałem pierwszą perkusję, gdy miałem dziesięć lat,
po tym jak zobaczyłem świetny film z Genem Krupą.
Kiedy mieszkałem w Midlands, zwykłem kupować płyty różnych artystów.
Johnny Kidd and The Pirates wpadli mi w ucho.
Szafy grające miały ogromne 15-calowe głośniki.
Było na nich słychać tylko bas.
Pomyślałem, że też chciałbym osiągnąć takie brzmienie.
Ojciec powiedział mi, że gra na basie nie ma przyszłości
i że niedługo wszyscy o tym zapomną,
że lepiej, żebym załatwił sobie saksofon.
Powiedziałem, że i tak wolę gitarę basową.
Gdy usłyszał, jak ćwiczę, zabrał mnie ze sobą.
Kazał mi obserwować jego lewą rękę, gdy grał na pianinie.
Tak nauczyłem się podstaw.
Pora na „Shadows”…
Grałem w zespole w klubie młodzieżowym.
Wdałem się w rozmowę z pewnym księdzem.
Powiedział, że potrzebuje organisty.
Zgodziłem się, by nim zostać,
bez dłuższego namysłu.
KOŚCIÓŁ ŚW. AIDANA
W muzyce kościelnej trzeba improwizować,
a jako że nie byłem zbyt dobry w czytaniu nut,
improwizowałem w zasadzie wszystko.
Nauczyłem się pieśni. Rozgryzłem wtedy, na czym to polega.
Nie jestem religijny, ale to była dobra muzyka
i naprawdę fajny ksiądz.
I tak mając czternaście lat zostałem organistą i chórmistrzem.
Dostawałem 25 funtów rocznie.
Kupiłem za to moją gitarę.
W czwartkowe noce grajkowałem w Marquis Club.
Po pewnym czasie chłopaki z zespołu Carter Lewis and the Southerners spytali,
czy nie chciałbym czegoś nagrać.
Zgodziłem się.
Zabrałem swój sprzęt.
Pedał głośności DeArmond, wzmacniacz,
i nowiutką gitarę Gibson Les Paul.
Powiedzieli, żebym wymyślił solówkę.
Udało mi się to już przy drugim podejściu.
Musiało zrobić się o mnie głośno.
Zacząłem dostawać zaproszenia na coraz więcej sesji nagraniowych.
Gdy zaczynałem nagrywać,
byłem siedem lat młodszy od pozostałych.
Wśród nich nie było nikogo ani ze starej, ani z obecnej gwardii,
kto rozumiałby te wszystkie niuanse związane z młodymi zespołami.
Tylko ja.
Jeśli chodziło o R&B, bluesa, rocka czy cokolwiek innego.
Wszyscy słuchali płyt
dostarczanych amerykańskimi statkami handlowymi.
Zaczął się „boom” na R&B.
Poszedłem na amerykański festiwal posłuchać Williamsona.
Akurat wtedy, gdy sam zaczynałem grać na harmonijce.
To była muzyka, której wcześniej nie znaliśmy.
Sonny Boy stał się moim najważniejszym muzycznym obiektem zainteresowania.
W moim rodzinnym mieście też miałem swojego bohatera,
a był nim Perry Foster.
Jego zespół nazywał się Delta Blues Band.
Jakoś udało mi się do nich dołączyć.
Byłem gotów na wszystko, pod warunkiem, że będę mógł śpiewać.
Chciałem zdobyć fanów,
którzy zostaliby ze mną na stałe.
Oprócz grania, pracowałem z ojcem w branży budowlanej.
Dobrzy w tym byliśmy.
Z czasem muzyka stała się ważniejsza od pracy.
Tak to właśnie jest.
Rzuciliśmy szkołę, żeby grać tu i tam.
Muzyka soulowa miała na mnie ogromny wpływ.
James Brown był moim ulubieńcem. Brzmienie perkusji było niesamowite.
Zainspirowało mnie to.
Miałem wtedy szesnaście lat.
Byłem w zespole z Robertem.
Dzięki niemu występy wychodziły nam świetnie.
Wśród widowni taki wysoki facet stał wraz ze swoją dziewczyną.
Złapał mnie po występie i powiedział:
„Jesteś niezły, ale byłbyś o wiele lepszy z porządnym perkusistą”.
Odpowiedziałem: „Chryste, o proszę”.
Zagraliśmy wspólnie, gdy mieliśmy po 16 lat.
Wymiataliśmy.
John był niesamowity.
Był z niego kawał perkusisty.
Obserwowałem go z absolutnym zdumieniem.
Był po prostu fantastyczny.
Granie lokalnie wiąże się z nieustanną rywalizacją.
Wcale nie jest to droga usłana różami.
Raz jest więcej koncertów i pieniędzy, a chwilę później zostajesz z niczym.
Pewnego razu skończyło nam się paliwo,
musiałem odsysać benzynę z czyjegoś samochodu.
Policja nakryła nas w środku nocy.
Ja z kawałkiem rurki w ustach, a on drżał ze strachu na tylnym siedzeniu.
Myślał: „Co do diabła powie Pat?”.
Gdy Pat została później jego żoną, mawiała mu:
„Nie waż się z nim zadawać, pociągnie cię na dno!”.
Rzuciłem szkołę w wieku 16 lat.
Oblałem większość egzaminów,
bo wolałem grać po klubach.
Tata mówił, że może załatwić mi pracę w urzędzie.
„Nie, tato, dołączę do zespołu”.
Było takie miejsce w Londynie jak Arch Street.
W każdy poniedziałek lokalni muzycy zbierali się tam do pracy.
Jako nastolatek nie odpuściłem ani jednego takiego poniedziałku.
Zacząłem być zapraszany na sesje nagraniowe.
Oto ja, Jimmy Page, ze swoją gitarą elektryczną.
Moją małą czarną ślicznotką.
To właśnie na tej gitarze nagrywałem podczas większości sesji.
Wszedłem w nieznane,
będąc gotowym na nowe muzyczne wyzwanie.
Sesje nagraniowe sprawiały wtedy mnóstwo frajdy.
Kiedy zaczynałem, sporo grałem razem z Jimmym.
Goldfinger nagraliśmy przy Abbey Road.
Byliśmy z Jimmym w sekcji rytmicznej.
Pełna orkiestra i Shirley Bassey.
Samo przebywanie tam to było przeżycie.
Mimo wszystko nadal byłem jeszcze młodziakiem.
A tu Shirley Bassey we własnej osobie.
Grając, oglądałem ją,
a ona robiła te swoje wywijasy.
O mój Boże, coś pięknego.
Studia nagraniowe były bezlitosne.
Nie było mowy o przekroczeniu zaplanowanego czasu nagrań.
Jeśli coś spartaczyłeś, więcej cię nie zapraszali.
Miałem kieszonkowy dziennik, który nosiłem ze sobą.
Grałem na sesjach z The Rolling Stones, Davidem Bowiem, Petulą Clark.
Byłem na płytach The Kinks,
i pierwszej płycie The Who.
Niemalże z każdym.
Oprócz Beatlesów.
Sporo przepracowałem z Donovanem.
Uwielbiałem z nim pracować.
Mickie Most był jego producentem.
Dobrze wspominam te sesje, ponieważ mogłem obserwować,
zadawać pytania na tematy, o których mało wiedziałem.
Pytałem realizatorów dźwięku o to, jakie efekty stosują.
Mogłem zobaczyć różne instrumenty w akcji.
Miałem swego rodzaju przyzwolenie.
Oprócz tego miałem okazję wymyślać solówki.
Zapytałem Mickiego, czy szuka aranżera.
- „A wiesz, co i jak?”. - „Pewnie, że tak”.
Ta.
Kompletnie nie wiedziałem, co i jak.
Ale mój tata zawsze powtarzał, by nie rezygnować z pracy.
Świetnie się z nim dogadywałem.
Często jadąc swoim żółtym rolls-royce'em,
wrzucał wiadomość do mojej skrzynki.
„Wiemy, czego chcemy. Jest piątek”.
I tyle.
Nagrywałem przez cały tydzień.
Musiałem pisać aranżacje w nocy, a potem o dziewiątej rano były nagrania.
Tak powstawały piosenki.
Tworzyłem aranżacje dla syna Hermana Hermita i Donovona.
Z Lulu też sporo współpracowałem.
Wszystkie jej aranżacje zrobiłem wraz z Mickiem.
Nakręciliśmy z nią film Nauczyciel z przedmieścia,
który stał się wielkim hitem.
Był wysoko ceniony w branży muzycznej.
Mój tata był ze mnie dumny,
gdy jego znajomi mówili mu:
„Słyszałem, że twój syn gra tu i tam”.
„No, radzi sobie”.
Napawało go to dumą.
W tym okresie często zmieniałem zespoły.
Miałem kilka przygód podczas sesji nagraniowych.
Jednak moich rodziców ani trochę to nie obchodziło.
Gdy nagrałem swój pierwszy singiel,
nawet nie chcieli o tym słyszeć.
Miałem wybór albo kontynuować edukację
i uczyć się, aby zostać księgowym,
albo rzucić to, pójść w świat i gonić za marzeniami. Wybrałem to drugie.
Więc pomachałem im na pożegnanie.
Wiedziałem, że są wokaliści lepsi ode mnie,
ale już się stało, nie było odwrotu.
Nie sadź, pal
Nosiłem kostiumy, dzwoneczki, malowałem się, i tak dalej.
Po prostu…
Robert psocił więcej niż my wszyscy razem wzięci.
Zahaczało to o absurd.
John spytał mnie: „O co w tym wszystkim chodzi?”.
Odpowiedziałem: „Cóż, sam nie wiem”.
Pod koniec 1967 roku znów zebraliśmy się razem.
I grało nam się znakomicie.
Więc założyliśmy The Band of Joy.
Chcieliśmy połączyć bluesa z psychodelią,
stać się częścią tego ruchu.
Graliśmy u Franka Freemana, w klubie Middle Earth w Londynie.
Poszliśmy do Tin Pan Alley i nagraliśmy Memory Lane
to była moja pierwsza przygoda w pisaniu piosenek.
Niestety nie udało się jej wydać.
Niewiele osób nas lubiło, ale my lubiliśmy siebie.
Pat nakrzyczała na Johna: „Masz trzymać się od niego z daleka!”.
Dlatego poszedł grać z Timem Rose'em,
a ja zostałem sam jak palec.
Tak to było.
Urodziło mi się dziecko.
Musiałem znaleźć profesjonalny zespół, żeby zarobić i mieć za co żyć.
Szczęście się ode mnie odwróciło.
To był jeden z najtrudniejszych okresów.
Miałem brązową walizkę, trochę penicyliny, ale byłem bezdomny.
Nie miałem gdzie mieszkać.
Śpiewałem wtedy w zespole Obs-Tweedle.
Byłem powszechnie uznanym muzykiem studyjnym.
Angażowałem się w to, co robili starzy wyjadacze,
kiedy dołączałem do tej branży.
Przykładowo muzak, czyli „muzyka z windy”.
Bardzo trudno jest zorganizować taką sesję.
Masa materiału.
Trzeba ciągle cofać, nagrywać, i tak w kółko.
Dotarcie chociaż do połowy było nie lada wyczynem.
Uznałem więc, że nadszedł czas na zmianę.
Wszyscy moi kumple, jak Eric i Jeff,
byli w zespołach i świetnie się bawili.
Pomyślałem, że też mam sporo do zaoferowania.
Jeff Beck powiedział mi: „Byłoby fajnie, gdybyś zagrał z The Yardbirds”.
Pomyślałem, że taka szansa się nie powtórzy.
„Idź i graj”.
„To twoja szansa”.
Bardzo dobrze wspominam trasę z Jeffem,
tylko że w jej trakcie, nie wiedzieć czemu, Jeff opuścił zespół.
Ale dało mi to szansę, aby spróbować czegoś nowego.
Przejąłem rolę prowadzącego gitarzysty.
Nikogo w Anglii nie obchodziło The Yardbirds,
więc rozwinęliśmy skrzydła w Ameryce jako zespół undergroundowy.
I to było po prostu niebywale ekscytujące.
Mocno było czuć klimat muzyki West Coast.
Naszym producentem był Mickie Most
i nagrywaliśmy okropne single dla popowego radia.
Nie chciałem nagrywać już więcej singli.
Kiedy w Ameryce słuchałem radia FM Underground,
w którym puszczano pełne albumy,
wiedziałem, w którym kierunku powinienem zmierzać.
Miałem plan, aby nagrać tyle albumów,
żeby na okrągło leciały w radiu.
Wymyśliłem nowe brzmienie dla The Yardbirds.
Wtedy już dokładnie wiedziałem, czego pragnę.
Miałem nowe pomysły, i tak powstało Dazed and Confused,
które było inspirowane Jake'em Holmesem.
Tę gitarę podarował mi Jeff Beck.
Pomalowałem ją.
Poświęciłem.
Jest dla mnie jak relikt,
niczym miecz Ekskalibur.
W Los Angeles poszedłem na wróżenie z dłoni.
Wróżka powiedziała mi:
„Czeka cię bardzo ważna decyzja, która odmieni twoje życie”.
Kilka dni później po tej wróżbie
chłopaki powiedzieli, że nie chcą już grać.
Zaskoczyło mnie to,
ale wiedziałem, co zrobić.
Zamierzałem utworzyć własny zespół.
Musiałem tylko znaleźć dobrego wokalistę.
Nazywał się Terry Reid.
Gdy go usłyszałem, pomyślałem, że się nada.
Zapytałem Petera Granta, czy pomógłby mi się z nim skontaktować.
Peter Grant był menadżerem The Yardbirds i widział we mnie potencjał.
Gdy zespół się rozpadł i powiedziałem, że chcę założyć własny,
wspierał mnie i powiedział, że mi pomoże, jeśli będzie trzeba.
Peter i Mickie dzielili jedno biuro.
Ich biurka były postawione naprzeciw siebie.
Powiedziano mi, że niestety,
ale Terry podpisał już umowę z Mickiem.
A ja na to: „Tak?”.
- Z prasy? - Tak.
No i dobra.
Pomyślałem, że niefajnie, ale mimo to Terry podsunął mi
wokalistę z zespołu o nazwie Obs-Tweedle.
Pomyślałem wtedy, że to nietypowa i dziwaczna nazwa.
On i Peter Grant przyjechali, żeby mnie poznać.
Zapytał, czy wiem, gdzie może znaleźć Roberta Planta.
Odpowiedziałem, że stoi przed tobą.
Wspaniale improwizował głosem. Był niesamowity.
Zaprosiłem go do domu.
Nadal nie miałem gdzie mieszkać.
Wziąłem walizkę, pojechałem pociągiem do Pangbourne i zapukałem do drzwi.
Dobrze się dogadywaliśmy.
Gdy przeglądał moje nagrania, mówił, że już je zna.
Zagrałem mu Babe I'm Gonna Leave You Joany Baez
i powiedziałem: „Jeśli dasz radę zaśpiewać najwyższą nutę,
mam aranżację, która ci się spodoba”.
Razem tworzyło to coś pięknego.
Zaśpiewał przepięknie.
Czuliśmy, że coś zaczęło iskrzyć.
Wyraźnie to czuliśmy.
Jimmy poruszająco grał na gitarze.
Niesamowicie.
Jimmy powiedział, że mamy już umówionego perkusistę.
Przerywam mu i mówię:
„Czekaj. Na Ziemi nie ma perkusisty, który dorównałby Johnowi Bonhamowi”.
Był wspaniały.
Grał wtedy z Timem Rose'em.
Jimmy powiedział: „Skoro tak, to się przekonajmy”.
Potem mówię do Johna: „Musisz posłuchać, jak gra Jimmy.
Jest świetny”.
John na to, że nie ma mowy.
Odpowiadam, że zwariował i żeby odpuścił sobie już ten electrofolk.
„Chodź ze mną”. „Pat mnie zabije”.
„Nie mów tak! Porozmawiam z Pat i twoją mamą”.
Moja żona, Mo, przeczytała, że Jimmy zakłada zespół
i powinienem mu się przypomnieć. „Spytaj, czy ma basistę”.
„Nie. Mam tyle do zrobienia, nie da rady…”.
Ale naciskała.
„Zadzwoń do niego, proszę”.
Zadzwoniłem.
Powiedziałem: „Cześć, Jim, ponoć zakładasz zespół?”.
„Tak”. „Potrzebujesz basisty?”
„W sumie to tak, ale jest mały problem”.
„Jaki?”.
„Perkusista, którego chcemy, dostaje u Tima Rose'a 40 funtów tygodniowo.
Przebijemy stawkę?”.
Więc to zrobiliśmy.
Peter Grant załatwił nam dwugodzinną próbę przy Gerrard Street.
Przyjechaliśmy tam, ustawialiśmy mój sprzęt,
John Paul Jones przyniósł swój sprzęt nagraniowy,
a drugi John perkusję.
Dosłownie wszędzie stały wzmacniacze.
Podłączamy…
„Hej”. „Cześć, co tam?”
Pogaduchy i tak dalej…
Nie dowierzałem, że poznam Johna Paula i Jimmy'ego.
Te wszystkie telegramy wydawały się nierealne.
Szansa na zostanie członkiem The Yardbirds
była darem z niebios, nie?
Najpierw chciałem zagrać Train Kept A-Rollin'.
„Znasz ten kawałek?” „Nie”.
„Dwanaście taktów, taki riff…” „Dobra, to gramy”.
I zagraliśmy.
Sala po prostu eksplodowała.
Graliśmy, dodawaliśmy solówki, Robert improwizował.
Nigdy nie słyszałem czegoś takiego. Spodziewałem się wokalisty soulowego,
a okazał się wrzeszczącym maniakiem z niesamowitą skalą i barwą głosu.
„Tak wysoko? Krzywdę sobie zrobisz”.
To było dewastujące, bo wydawało się, że to właśnie na to czekałem.
Byłem dość nieśmiały i nie wychylałem się za bardzo.
Nie mówiłem zbyt wiele.
Wolałem pozostać w cieniu.
Jako basista, a on zapewne myślał o tym samym,
sekcje rytmiczne wymagają wyjątkowego wyczucia.
Musiałem sprawdzić, czy dobrze będzie się nam razem pracować.
Gdy zagraliśmy po raz pierwszy, wiedziałem, że będziemy nieźli.
Nie chwaląc się…
No dobra, chwaląc.
Cudowny.
Gdy w końcu zagraliśmy,
wszyscy zdali sobie sprawę, że nasze życia nie będą już takie same.
Byliśmy ze sobą niejako połączeni, kipieliśmy energią.
Przenieśmy się dalej, do Pangbourne.
Pangbourne leży nad Tamizą.
Pamiętam, gdy pierwszy raz natknąłem się
na ten urokliwy domek nad wodą.
Roztaczał pozytywną aurę, był jak sanktuarium kreatywności.
Mieszkałem tu od 1967 roku do początku lat 70.
Początkowo zamieszkaliśmy na piętrze,
w dużym pokoju z tamtymi wielkimi oknami…
Właśnie tam przeprowadzaliśmy próby.
Mieliśmy widok na rzekę. Piękny widok.
Poznawaliśmy się coraz lepiej.
Nie byliśmy leniuchami.
Nie zależało nam na występach w telewizji. Chcieliśmy tylko tworzyć muzykę.
Pracowaliśmy nad albumem i innymi utworami,
które miały wypełnić repertuar.
Ćwiczyliśmy całymi dniami i byliśmy przy tym bardzo głośni.
Nawet tutaj byłoby nas słychać.
Bałem się, że ktoś przyjdzie ze skargą, ale tak się nie stało.
Spieszyliśmy się, bo mieliśmy zaplanowaną trasę
w kilku miejscach w Skandynawii.
Ta trasa była dla nas wielką okazją,
ponieważ nareszcie mogliśmy zagrać przed publicznością
z dala od Londynu.
Polecieliśmy tam na nasz pierwszy koncert jako The Yardbirds.
Siedzieliśmy z Johnem obok siebie, paliliśmy papierosy.
Jedliśmy srebrnymi sztućcami, na bogato.
W innych okolicznościach zapewne byśmy je ukradli,
ale było ich tak dużo, że nie pomieściłyby się nam w torbach.
Pełen luksus. Mieliśmy każdą zachciankę.
Gin, tonik, ludzie.
Mili i charyzmatyczni.
Była nawet klimatyzacja.
Nie było odwrotu.
Nie było mowy o powrocie do mamusi.
Kiedy powiedziałem, że rezygnuję z sesji
i dołączam do zespołu rockowego,
wszyscy mówili, że zwariowałem.
Na gitarze basowej, John Paul Jones.
Na perkusji, John Bonham.
Gitara prowadząca, Jimmy Page.
Oraz ja, Robert Plant.
Koncert wyszedł tak dobrze, że postanowiliśmy nagrać album
od razu po powrocie ze Skandynawii.
Ile czasu spędziliśmy dotąd razem? Jakiś miesiąc.
Przez kilka tygodni przychodziliśmy do studia muzycznego Olympic.
Po raz pierwszy 25 września 1968 roku
o godzinie 23.00.
Zaczynajmy.
Glyn Johns był realizatorem dźwięku. Zasiadywał przy konsoli mikserskiej,
zaprojektowanej specjalnie dla tego studia.
To właśnie on obsługiwał tę konsolę.
Perkusja, podejście pierwsze.
John, Jimmy i John Paul byli bardziej zaangażowani w te sesje niż ja,
jako że nagrywali na żywo.
Musiało się im udać przy pierwszym podejściu.
Atmosfera była mocno napięta.
Ja musiałem tylko później się dograć.
John Paul Jones jest najwspanialszym basistą,
wybitnym muzykiem, z którym trzeba było się liczyć.
Byłem zakochany w stopie Johna, miałem do niej ogromny szacunek.
Zawsze starałem się mu to okazywać, dając mu przestrzeń w aranżacjach.
Podejście trzecie.
Gdy przypadkowo pominąłem nutę, potrafił nagle dodać coś od siebie,
dzięki czemu nie traciliśmy rytmu.
WIADOMOŚCI O DZIESIĄTEJ
WRZESIEŃ - PAŹDZIERNIK 1968 ROKU
MEKSYK OTWORZONO OGIEŃ DO STUDENTÓW
MANIFESTACJA CZARNEJ SIŁY PODCZAS IGRZYSK OLIMPIJSKICH
MUSICAL „HAIR” KONIEC CENZURY TEATRALNEJ
MARSZ NA RZECZ PRAW OBYWATELSKICH W DERRY
NIGERIA WOJNA W BIAFRZE ZAOSTRZA SIĘ
WIETNAM POŁUDNIOWY STANY WYSYŁAJĄ 24 TYSIĄCE ŻOŁNIERZY
RENÉ CASSIN LAUREAT POKOJOWEJ NAGRODY NOBLA
NIEPODLEGŁOŚĆ GWINEI RÓWNIKOWEJ
NOC ŻYWYCH TRUPÓW
PIERWSZY SAMOLOT BOEING 747
JOHN LENNON OSKARŻONY O POSIADANIE MARIHUANY
NEVADA TEST BRONI JĄDROWEJ
APOLLO 7 PIERWSZA TRANSMISJA NA ŻYWO Z KOSMOSU
Dawałem z siebie wszystko.
Chciałem grać na gitarze akustycznej,
gitarze stalowej,
elektrycznej, również slidem.
Chciałem, żeby w albumie było tyle różnych barw i dźwięków,
żeby całość dosłownie porwała słuchaczy
i przeniosła ich do świata, w którym nigdy wcześniej nie byli.
W Black Mountain Side inaczej stroiłem gitarę.
Porównałbym to do strojenia sitary.
Jimmy i John Paul byli u szczytu swoich umiejętności.
Grali tak wiele różnorodnych utworów muzycznych.
Nie było mowy, że czegoś nie potrafiliby zagrać.
To pozwalało nam na kreatywną zabawę z różnymi dźwiękami.
Jimmy był producentem albumu.
Spodobał mi się, bo brzmiał nieszablonowo.
Wiedział, w jakich odległościach rozstawić mikrofony,
by osiągnąć zamierzony efekt.
Miksowanie było bardzo skomplikowane,
na przykład odwrócone echo w utworze You Shook Me.
Trzeba było odwrócić taśmę, nałożyć echo,
a potem znów ją obrócić, by uzyskać odwrócony efekt.
Stosowałem efekt przenikania i inne różne sztuczki,
tak żeby ludzie, słuchając całego albumu, całkowicie się w nim zatracili.
Wyszło niesamowicie.
Miałem parę wielkich głośników w moim salonie.
Dało się niemalże w nich usiąść.
Podkręcałem głośność na maksa.
Finansując album z własnej kieszeni było się w o wiele lepszej sytuacji,
niż mając jedynie samo demo.
Jeśli było się obeznanym,
sensowniej było najpierw dokończyć album i dopiero potem podpisywać kontrakt.
Amerykański producent, Bert Berns,
zrobił świetny pijar w Atlantic Records.
W 1964 roku, gdy mnie tam zabrał, mówiłem mu, by celować w tę wytwórnię.
OD S. WEISSA DO JERRY'EGO WEXLERA
JIMMY PAGE PODPISUJE KONTRAKT 11 LISTOPADA MA GOTOWYCH OSIEM UTWORÓW
Tak.
Zrobiliśmy swoje, a Jimmy i Peter mieli przekonać ich, że nas potrzebują.
Jimmy zdobył klucze do bram wielkiej kariery.
Polecieli z Peterem do Nowego Jorku spotkać się z Jerrym Wexlerem.
PAŹDZIERNIK 1968 ROKU
PORT LOTNICZY JOHNA F. KENNEDY'EGO
Puściliśmy kawałki i był to dla nas ważny moment,
w końcu słuchał nas sam Jerry Wexler.
Wytwórnia nie musiała niczego zmieniać.
Wyszło idealnie. Kolejność utworów była doskonała.
W dodatku żaden utwór nie został wydany jako singiel.
Zważywszy na to, jak single potrafiły złamać ducha zespołów,
nie chciałem, aby to samo przydarzyło się nam.
Podkreślałem, że jesteśmy zespołem albumowym i nie robimy singli.
Mogliśmy sami o sobie decydować, ponieważ był to nasz album.
Gdy podpisywałem kontrakt, Peter wyglądał czadowo,
jak szef jakiejś mafii.
ATLANTIC RECORDS PODPISUJE KONTRAKT Z OBIECUJĄCYM ZESPOŁEM LED ZEPPELIN
SZCZEGÓŁY POZOSTAJĄ TAJEMNICĄ
JEDNAK TO JEDNA Z NAJWAŻNIEJSZYCH UMÓW W HISTORII WYTWÓRNI
Peter i Jimmy podołali zadaniu.
Nie mogli nam nic zarzucić.
Dał im do zrozumienia, że nas potrzebują, a w zamian dostaną dobrą muzykę.
Peter nie pozwalał wytwórni wtykać nosa w proces nagrań
i sprawy zespołu.
Bali się go jak cholera.
Mieliśmy wolność, o której nam się nie śniło.
Porzuciliśmy nazwę The Yardbirds.
Potrzebowaliśmy powiewu świeżości, więc podjęliśmy decyzję o zmianie nazwy.
Keith Moon zasugerował nazwę Led Zeppelin, a ja uznałem, że nada się idealnie.
Pomyślałem, że to okropna nazwa,
nikt jej nie zapamięta.
Sam nie wymyśliłem niczego lepszego, więc zostało Led Zeppelin.
Nagle zostałem tatą i miałem się żenić.
Jednocześnie byłem w zespole o nazwie Led Zeppelin.
Postanowiłem spotkać się z rodzicami.
Zadzwoniłem do nich i spytałem,
czy nie chcą poznać przyszłej synowej.
Zgodzili się.
9 listopada 1968 roku zagraliśmy w Middle Earth.
Żeby uczcić ten przełomowy moment, tego samego dnia wziąłem ślub.
Tego dnia starałem się załatwić mnóstwo spraw.
W drodze na koncert zepsuł się samochód. Tego typu perypetie.
Wiedzieliśmy, co będziemy grać i jak będziemy grać.
Pierwsze trzy utwory brzmiały jak: „bam, bam, bam”.
Ludzie wydawali się zdezorientowani.
Bawi mnie, że w Anglii nie dało się zagrać większych koncertów.
Pytaliśmy, czy chcą zatrudnić Led Zeppelin na kilka koncertów,
ale nie chcieli nawet o tym słyszeć.
Wytwórnia zdecydowała, że album zostanie wydany 12 stycznia,
ale tylko w Ameryce,
więc Peter zorganizował dla nas trasę.
Była Wigilia, a musieliśmy wyjechać.
Nagle dowiedziałem się, że wydajemy album
i musieliśmy jakoś dostać się do Ameryki.
Obawiałem się, że nie poczuję się tam jak u siebie.
Pat powtarzała, żeby John ze mną nie współpracował,
ale ona i moja żona Maureen były bliskimi przyjaciółkami,
więc miały wspólny powód do świętowania naszego sukcesu.
Poszliśmy na żywioł.
GRUDZIEŃ 1968 ROKU
Wyjazd do Ameryki był moim marzeniem.
Z wielu powodów.
MIESIĘCZNA TRASA KONCERTOWA LED ZEPPELIN PO AMERYCE
Na początku graliśmy jako support zespołu Vanilla Fudge.
Byli jedynym zespołem, który przyjął nas pod swoje skrzydła.
Byli jak przyjaciele, ponieważ pomogli nam bezinteresownie.
Carmine i John Bonham ułożyli świetny repertuar.
Obserwowali się nawzajem i naśladowali,
mieli między sobą wyszukaną wymianę dobrej energii.
Pierwszy występ był w Denver.
Sala świeciła pustkami.
Nie było tam zbyt wielu ludzi. Pomyślałem: „O rany”,
ale mówię do chłopaków: „Grajmy tak, jakbyśmy grali w klubie.
Po prostu grajmy dla samych siebie.
Nie martwmy się, że sala jest w połowie pusta.
Zagrajmy dla siebie, żeby poczuć klimat”.
SEATTLE 27 GRUDNIA
VANCOUVER 28 GRUDNIA
PORTLAND 29 GRUDNIA
SPOKANE 30 GRUDNIA
Po kilku występach z The Fudge, pojechaliśmy do klubu Whisky a Go Go.
Potem udaliśmy się do San Francisco.
9 STYCZNIA 1969 ROKU
Nasz album był puszczany w radiu undergroundowym,
ale ludzie chcieli zobaczyć nas na żywo,
więc postanowiliśmy pójść na całość.
Zagrać jak nigdy wcześniej.
Po prostu dać z siebie absolutnie wszystko.
Byliśmy za kulisami w Fillmore,
a Peter Grant mówi: „Jeśli tutaj nie odniesiecie sukcesu, to koniec”.
Wtedy już wiedzieliśmy, że jesteśmy na właściwej drodze.
Nasza rozpoznawalność rozprzestrzeniała się jak ogień.
Sytuacja nabierała tempa. Ludzie walili drzwiami i oknami,
kiedy zagraliśmy w Boston Tea Party, a graliśmy po całych Stanach,
od wybrzeża zachodniego po wschodnie.
W radiu FM zapowiadali płytę, po czym puszczali pierwszą część,
puścili słowo od sponsora i grali drugą część.
Gdy ludzie usłyszeli: „Zagrają w twoim mieście dziś wieczorem”,
od razu tłumnie przychodzili.
Robert Plant jest z nami w studiu i wiem, że się wam to spodoba.
Łączymy się z kolejną osobą. Jesteś na antenie, kochana.
- Rozmawiam z Robertem? - Tak na mnie mówią.
O mój Boże, chyba mam zawał.
Bez takich! Leć do lekarza!
Jesteś niewiarygodnie seksowny!
Dobrze, kochana. Dziękujemy. Następny?
Miałem przyjść na wasz koncert, ale nie mogłem zdobyć biletów.
Sporo cię ominęło.
Jak masz na imię? A zresztą…
- Halo? - Cześć.
- Cześć! - Wiesz co? Jesteś kocur.
- To znaczy? - Że jesteś niezwykle przystojny.
Świetny koncert. Bardzo mi się podobało.
Jesteś gość. Rób to, co robisz.
Miło to słyszeć.
Oczekiwania ludzi były przytłaczające.
Niezwykle przytłaczające.
NOWY OBIECUJĄCY ZESPÓŁ
PRZYSZŁE GWIAZDY
Kiedy wróciliśmy do Anglii, nie mogłem się nikomu niczym pochwalić.
Wieść o naszym albumie jeszcze tam nie dotarła.
MARZEC 1969 ROKU
Lepiej było nikomu o tym nie mówić.
Ludzie by mnie wyśmiali.
Kiedy spotykałem się z Bonzo…
- „Co to było?”. - „Sam nie wiem”.
- „Co się stało?”. - „Nie wiem”.
To było zdumiewające.
Wręcz niedorzeczne.
Wróciliśmy z Ameryki zupełnie odmienieni.
Było fajnie, ale sława na nas wpłynęła.
Mieliśmy po 20 lat.
Pojawiły się narkotyki, kobiety. W krótkim czasie
poznaliśmy wiele znanych osób
z różnych subkultur ze świata sławy.
Zwłaszcza mówię o tej początkowej sławie,
gdy czuć, że przeżywało się coś zupełnie nowego.
To było przyjemne uczucie,
jak się można domyśleć.
Udawało nam się bez prasy, która nas nie lubiła.
Dostawaliśmy niezbyt przychylne recenzje.
Pamiętam tę z czasopisma Rolling Stone.
Pamiętam, jak czytałem tę recenzję i pytałem sam siebie: „O kim tak piszą?
Że to niby o nas?”.
Wydaje się, że wielu ówczesnych krytyków nie skupiało się na analizowaniu muzyki,
a bardziej na kwestiach społecznych.
Ale czy tak naprawdę ktoś przejmuje się opinią innych?
Gdy robisz coś dobrze, to z bólem przyznaję,
że niestety można się przejąć.
Opinia innych może cię pogrążyć.
Na szczęście nasz zespół nie przejmował się tym zbytnio.
Dbaliśmy o to, by wzajemnie się motywować.
Pierwszy album nie przyjął się zbyt dobrze.
Wielu otwarcie mówiło, że nie lubią naszej muzyki.
Śmialiśmy się z tego.
Ciężko pracowaliśmy i ludzie to docenili.
Było widać, że docenili.
Mówili o tym swoim znajomym i tak to szło.
Sale były przepełnione.
Okazało się, że to słuchacze, a nie czytelnicy,
nadają zespołowi prawdziwą wartość.
Granie koncertów było ekscytujące. Między nami wytworzyła się swoista więź.
Na scenie przeplataliśmy różne emocje,
od śmiechu po agresję.
Nasza więź i zgranie sprawiały, że wspólnie mogliśmy zagrać wszystko.
Wchodzi gitara, a reszta od razu wie, co grać.
Zawsze każdy nadążał.
Byliśmy doskonali w improwizacji.
W Dazed and Confused budowaliśmy wręcz piekielne napięcie.
Chciałem powalić wszystkich na kolana naszymi umiejętnościami.
W głowie miałem już wizję kolejnego albumu.
Sama muzyka miała dawać wrażenie uczestniczenia w filmie,
do tego dodając smaczki w postprodukcji.
Zwołałem pozostałych i przećwiczyliśmy dwa nowe utwory
Whole Lotta Love oraz What Is and What Should Never Be.
Pisaliśmy wspólnie te utwory, a Jimmy grał je nam na gitarze.
Grał to, co wymyśliliśmy,
a potem razem to dopracowywaliśmy.
W kwietniu wróciliśmy do studia Olympic, z czego bardzo się cieszyliśmy.
Moje umiejętności pisania zaczynały się rozkręcać.
Zawdzięczam to otaczającej mnie pozytywnej energii.
W przypadku Whole Lotta Love Jimmy dopracował refren.
Zagrał mi swój riff, który był niesamowity.
A w zwrotce wykorzystałem tekst Williego Dixona.
Zupełnie jakbym…
wynajdywał najlepsze elementy z czarnej muzyki i przerabiał je
po swojemu.
Bezsensownym byłoby stosowanie podobnie brzmiących riffów
w dwóch różnych piosenkach.
Dlatego w What Is and What Should Never Be są te spokojne, łagodniejsze zwrotki,
a potem rozkręcaliśmy się, ale w swoisty sposób,
żeby pokazać potencjał Johna Bonhama i reszty zespołu.
Wiedziałem, że na kolejnej trasie będziemy się świetnie bawić,
mogąc nagrywać w różnych miejscach w Ameryce.
Chodziło o to, żeby inspirować się miłością
i uzyskać pozytywny odzew od fanów.
Nagrywanie w amerykańskich studiach sprawiało wielką radość.
Udzielał się nam klimat podróżowania,
a do tego mogliśmy to wszystko dokumentować.
Zestaw perkusyjny musiał być odpowiednio rozłożony w stereo,
aby każdy instrument miał swoje miejsce w ostatecznym miksie.
John doskonale znał się na strojeniu perkusji.
Kiedy uderzał, dźwięk rezonował, przenikał słuchacza.
Grał nadgarstkami, nie wymachiwał całym przedramieniem.
Potrafił tak zagrać na bębnie basowym, że dźwięk wyraźnie czuło się w brzuchu.
Był bardzo pomysłowy.
Inspirował nas do grania.
Nie chciałem tylko bezmyślnie brzdąkać,
a wymyślić coś, co będzie się dobrze komponowało.
Jakby nie patrzeć, na tym polega rola basisty.
Każdy miał być słyszalny.
Było dla mnie istotne,
aby każdego z osobna było dobrze słychać.
EDMONTON 9 MAJA 1969 ROKU
VANCOUVER 10 MAJA 1969 ROKU
HONOLULU 13 MAJA 1969 ROKU
Nagrywaliśmy to, co nam się podobało.
Członkowie zespołu nie byli jednolici. Każdy z nas słuchał czegoś innego.
Zawsze mawiałem, że brzmienie Led Zeppelin to fuzja nas wszystkich.
Chciałem przełamywać własne słabości,
pisząc piosenki wraz z Jimmym.
Obnażaliśmy przed sobą swoją wrażliwość, łamaliśmy barierę wstydu.
Pisanie to bardzo intymna sprawa. Pokazujesz wtedy prawdziwego siebie.
Zdarzyło mi się napisać kilka piosenek do dwóch albumów,
ale nigdy nie byłem pewny swoich tekstów, w przeciwieństwie do gry na gitarze.
Musiałem jednocześnie myśleć, jak coś zaśpiewać
oraz co treść piosenki ma mieć do przekazania.
Muzyką staraliśmy się podsuwać mu pomysły na treść piosenek.
Tak między innymi powstał tekst do Ramble On.
Mam tu wstępną wersję tekstu do Ramble On.
Liście opadają wokół mnie Pora wyruszyć w drogę
To historia mojego życia.
Zależało mi, aby Ramble On składało się z wielu warstw,
zwłaszcza w przypadku gitary.
Gitara pełniła tam ważną rolę.
Słychać ją w tle i płynnie przechodzi przez wersy.
Cała solówka oparta była na gitarze.
Granie tych utworów sprawiało nam szczególną radość.
Każdy dodawał coś od siebie, a gdy już zagraliśmy, mówiliśmy:
„Łał, jak żeś to zrobił?”.
Każdy z nas miał inne doświadczenia.
Niebywały był sam fakt, że tak dobrze się nam razem pisało.
Niełatwo jest w pełni otworzyć się przed innym człowiekiem.
Gdy byłem dzieckiem, rodzice zabierali mnie w góry,
pokazywali ruiny. Właśnie wtedy odkryłem piękno w ludziach.
O tym właśnie jest ta piosenka. O mnie, o tobie, o wszystkich.
WŁADCA PIERŚCIENI
MAJ 1969 ROKU
Koncert za koncertem, noc po nocy. Mieliśmy wtedy napisane około 20 utworów.
Potem dobiliśmy do 40.
Ujrzeliśmy przebijające się światło przez zamknięte wrota Ameryki.
Musieliśmy je wyważyć w wielkim stylu.
Ameryka to ogromny kontynent,
a naszym celem było, aby nasza muzyka wybrzmiała w każdym zakątku.
Z początku graliśmy bez przerw.
Kilka miesięcy z rzędu.
Trzech z nas miało już wtedy swoje rodziny,
a to była piąta trasa w przeciągu siedmiu miesięcy,
więc od dawna nie widzieli swoich dzieci.
Posiadanie rodziny było wtedy trudne.
Zabierałem moją żonę do różnych fajnych miejsc.
Była też w Nowym Jorku.
Zabierała dzieci na zakupy, na koncerty.
Potem wracali do domu, a my jechaliśmy dalej w trasę.
W tamtych czasach nie było autokarów koncertowych.
W twoim interesie było załatwić sobie transport.
Po każdym koncercie modliliśmy się,
żeby Richard Cole trafił w wyznaczone miejsce kolejnego.
Zawsze było po nim widać…
Rozglądał się nerwowo przed skrzyżowaniem i mówił, że znów się zgubiliśmy.
Po Anglii łatwiej się podróżowało.
W Ameryce dużo czasu spędzaliśmy w hotelach,
kłóciliśmy się tam z różnymi idiotami.
Potem myślało się o tym w ciągu dnia.
Lotniska były męczące.
Trzeba było wstać wczesnym rankiem,
usiąść w poczekalni i czekać na swój samolot.
Gdyby nie to poświęcenie, nikt by o nas nie słyszał.
CZERWIEC 1969 ROKU
Po powrocie do Anglii byliśmy rozchwytywani.
Zupełnie inaczej nas postrzegano.
Dziwiliśmy się, że ludzie dowiedzieli się, kiedy wracamy.
„Przecież nigdzie tego nie zapowiadaliśmy”.
Odpowiedzią okazała się poczta pantoflowa.
Podobała mi się sama idea podróży.
Żeby poznać odpowiedzi, trzeba wyruszyć w świat.
Graliśmy koncerty w Ameryce jeszcze dwa lata po Lecie Miłości.
Nie dla każdego miałoby to takie znaczenie,
ale dla mnie miało, i to ogromne.
Byłem w miejscu, o którym od zawsze marzyłem.
MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL MUZYKI POP W ATLANCIE - 5 LIPCA 1969 ROKU
Pamiętam, jak John robił próbę dźwięku podczas Festiwalu Jazzowego w Newport.
Widziałem perkusistów Jamesa Browna, którzy ze zdumieniem go oglądali.
„Co tu się wyprawia?”.
A John na to…
„Wiem, że patrzycie”.
Był znakomity.
To dzięki niemu nasz zespół był tak unikalny.
Dzięki jego wyjątkowemu podejściu i wyczuciu rytmu.
Podczas tej trasy nagraliśmy wszystkie piosenki do Led Zeppelin II.
Porównałbym ten proces do huraganu energii i wolności.
Przez to, że spędzaliśmy tak dużo czasu w Ameryce,
nie poświęciliśmy wystarczająco uwagi naszej ojczyźnie.
Wróciliśmy i nareszcie zagraliśmy na pierwszym festiwalu w Anglii.
Zastanawialiśmy się, jak to się potoczy.
Czy poczujemy się jak w domu?
FESTIWAL BLUESA 28 LIPCA
Widziałem zdjęcia z festiwalu,
ale oglądanie nagrań to zupełnie inne doświadczenie.
To był pierwszy festiwal w Anglii, w którym braliśmy udział.
Akurat nie padało, warunki były idealne. Wszyscy dobrze się bawili.
Czy mieliśmy długie przerwy między trasami?
Krótkie.
Nie męczyło nas to.
Rozpierała nas moc i energia.
32 minuty po pełnej godzinie, start Apollo 11.
MUZYCZNY KARNAWAŁ 20 LIPCA O GODZINIE 19:00
20 LIPCA 1969 ROKU
To mały krok dla człowieka…
ale wielki skok dla ludzkości.
Byliśmy pod namiotem, a oni wylądowali na księżycu.
Wyobraź sobie, że jesteś jeszcze dzieckiem,
słuchasz sobie muzyki, patrzysz w niebo, a tam ktoś chodzi po księżycu.
Nasz świat jest ogromny.
Jestem przekonany, że 99% ludzi bardziej obchodził
ich bezpieczny powrót z Księżyca.
Ale tak się złożyło, że dla nas to był równie pamiętny dzień.
Nie ma większego zaszczytu dla młodego piosenkarza.
Otrzymaliśmy złotą płytę.
Jest coś ponad to?
Raczej nie.
Chciałem mieć pewność, że wszyscy z ekscytacją będą czekać na ten album.
Aby to było coś, czego nigdy wcześniej nie słyszeli.
Chciałem, aby gitary brzmiały bardziej awangardowo.
Miks Led Zeppelin II wykonałem wraz z Eddiem Kramerem w A&R Studios.
Spisał się znakomicie.
A jak to bywało przy tego typu miksach,
przy stole mikserskim potrzeba było dwóch osób.
Chciałem, żeby Whole Lotta Love nie brzmiało jak zwykły singiel.
W połowie zawarliśmy czysto awangardową część,
którą zapoczątkować miał falisty dźwięk.
Kiedy nałożyłem warstwy, żeby wypełnić środek
przesuwałem struny gitary w górę i w dół.
Ciągnąłem za struny tam i z powrotem.
Dużo panoramowałem,
czyli balansowałem z lewego kanału na prawy.
I tak Led Zeppelin II było gotowe do wydania.
MIĘDZYNARODOWY FESTIWAL MUZYKI POP W TEKSASIE, 31 SIERPNIA 1969 ROKU
22 PAŹDZIERNIKA 1969 ROKU
RECENZJE ALBUMU
NOWE CIĘŻKIE BRZMIENIE
CZYSTE ZŁOTO
BIJĄ REKORDY
37 TYSIĘCY DOLARÓW W JEDNĄ NOC
LED ZEPPELIN 2 WYDANY
PIERWSZE MIEJSCE W RANKINGU BILLBOARD
TRASA PO ANGLII?
PIĘĆ MILIONÓW DOLARÓW ZE SPRZEDAŻY
NAJLEPSI W STANACH
ZESPÓŁ NUMER JEDEN W ATLANTIC
ZEPPELIN PRZEBIJAJĄ BEATLESÓW
9 stycznia 1970 roku zagraliśmy w Royal Albert Hall w Londynie,
a rok wcześniej, 9 stycznia 1969 roku,
graliśmy w San Francisco.
To pokazuje, jaką drogę przeszliśmy w ciągu roku.
Zdumiewające.
Świetnie się bawiłem.
I nie zostałem nudnym księgowym.
To koncert w Londynie,
ludzie przyszli wraz ze swoimi rodzinami.
Niczym zgromadzenie plemienne.
Samo wejście na tę scenę było zupełnie nowym, wyjątkowym przeżyciem.
Graliśmy u siebie.
Weszliśmy i zrobiliśmy swoje.
Mój tata był na tym koncercie.
Był ze mnie bardzo dumny.
Pochwalił moją pasję i determinację.
Było mi miło.
John Paul i ja dobrze się dogadujemy.
Zresztą jak ze wszystkimi.
Każdy członek zespołu jest inny, ale to wcale nie jest wadą.
Każdy reprezentuje sobą coś odmiennego.
Dopiero w połowie 1969 roku udało mi się ich lepiej poznać.
To był stopniowy proces.
Roberta znam na tyle dobrze, że mógłbym mówić o nim bez końca,
a Jimmy tak naprawdę jest dość nieśmiały.
Ale wiem, że jest świetny, dobrze go znam.
Są lubiani za to, co robią,
a ja kochałem z nimi koncertować.
Niczego więcej nie było mi trzeba.
Narodziliśmy się w tamtym miejscu przy utworze Train Kept A Rollin',
wyczekiwaliśmy właśnie takiej chwili.
Doprowadziła nas do tego droga usłana improwizowaniem i szukaniem swojego stylu.
Dlaczego więc mielibyśmy przestać?
Jeśli wiesz, że jesteś w czymś dobry,
musisz włożyć w to sporo pracy.
Musisz w to uwierzyć.
Tak długo, jak pozostaniesz wierny sobie i będziesz dążyć do celu,
spełnisz swoje marzenia. Wierzę, że tak to działa.
Jesteśmy tego przykładem.
Tłumaczenie: Bartosz Krynda