Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
(โปแลนด์โดนบุก)
(เดอะบลิตซ์: นาซีบอมบ์ลอนดอน)
(เกณฑ์ทหารชายอายุ 20 ทุกคน)
(เตือนการโจมตีทางอากาศ พรางไฟไว้)
(สงครามเยอรมันยุติแล้ว)
ตอนเป็นเด็กในอังกฤษ
เราใช้ชีวิตภายใต้สงครามโลกครั้งที่สอง
คนรุ่นพ่อแม่และปู่ย่าตายาย
เคยผ่านสงครามโลกมาแล้วสองครั้ง
(จิมมี่ เพจ)
เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง
จึงเกิดความหวังต่ออนาคตมาก
ในลอนดอน
มีอาคารพังเสียหายมากมาย
และหลุมขนาดใหญ่…
เพราะมันเป็นเขตหลังสงคราม
ยังมีการปั่นส่วนอาหาร จำได้ว่า…
(จอห์น พอล โจนส์)
มีไข่ นม เนย และอื่นๆ
พร้อมกับสมุดคูปองเล็กๆ เล่มหนึ่ง
ผู้คนกำลังฟื้นตัว
นอกลอนดอน ในเวสต์มิดแลนส์
เป็นชีวิตเงียบๆ กึ่งชานเมือง
หลังสงคราม
อเมริกาคือความฝันของผม
(โรเบิร์ต แพลนต์)
เพราะมันเป็นโลกที่แตกต่าง
จากโลกที่เราอยู่โดยสิ้นเชิง
(จอห์นนี่ เบอร์เนตต์ ทรีโอ้ "เดอะเทรนเคปต์เอ-โรลลิน")
ผมได้ฟังเพลงร็อกแอนด์โรลอันวิเศษ
ที่เข้ามาจากอเมริกา
ได้ยินเสียงกีตาร์ไฟฟ้าบรรเลง
แทบจะเหมือนมาจากดาวอังคาร
แม้ว่ามันมาจากเมมฟิส
(ปี 1957)
แต่ในอังกฤษนี้ เราติดอยู่กับนักดนตรี
ที่ปลอดภัยมาก
จนพลังธรรมชาติที่ชื่อ ลอนนี่ โดเนแกนมาถึง
(ลอนนี่ โดเนแกน)
ผมเหมือนโดนสะกดจิต
เมื่อเห็นลอนนี่ โดเนแกนเล่นดนตรี
มันเหมือนประตูมิติ
ทำให้เราเข้าถึง
อิสระบางอย่างที่เราไม่เคยเห็นในอังกฤษ
ลุยเลย จิมมี่!
วันหนึ่งผมมาโรงเรียนและเห็น…
ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางสนาม
มีผู้คนรายล้อมเขา
(โรงเรียนของจิมมี่ เพจ)
เขาชื่อร็อด ไวแอตต์
และเขากำลังเล่นเพลงของลอนนี่ โดเนแกน
ด้วยกีตาร์อะคูสติก
(จิมมี่ เพจ, ร็อด ไวแอตต์)
ผมจึงเดินเข้าไปหาเขาและพูดว่า "ผมมีกีตาร์แบบนั้นที่บ้าน"
เขาพูดว่า "เอามาสิ
เดี๋ยวสอนวิธีตั้งสายกีตาร์ให้"
แล้วเขาก็เล่นคอร์ดบางคอร์ดให้ผมดูด้วย
(ปี 1958)
(ออลยัวร์โอน - บีบีซี เทเลวิชั่น)
ผมแยกจากกีตาร์ไม่ได้เลย
ผมเล่นกีตาร์ก่อนอาหารเช้า
แล้วก็เล่นระหว่างทางไปโรงเรียน
ผมไปโรงเรียนและอยากซ้อม
แต่มันจะถูกยึด
และได้คืนเมื่อหมดวัน
พ่อผมพูดว่า
"พ่อไม่รู้เรื่องกีตาร์นี่หรอกนะ แต่…
(แพทริเซียและเจมส์ เพจ)
พ่อจะสนับสนุนลูก
ถ้าลูกรักษาการเรียนด้วย"
แต่แม่ผมสนับสนุนให้ผม
เล่นต่อไปและเริ่มเล่นในกลุ่ม
และแม่เชื่อในตัวผมจริงๆ
มันสำคัญมากนะ
(จอห์น พอล โจนส์)
พ่อแม่ผมเคยอยู่ในคณะการแสดง
แม่ผมเป็นนักร้องใส่ชุดราตรี
(มาร์กี้ แคสเซิล, โจ บอลด์วิน)
ส่วนพ่อผมเป็นนักแสดงตลก
เขาเล่นเปียโน
ผมจึงเคยติดสอยห้อยตาม
ไปตามฐานทัพต่างๆ
ที่พวกเขาไปสร้างความบันเทิงให้กองทัพ
และจะมีการแสดงนานาชาติติดๆ กัน
คนเล่นหีบเพลงชักและคนเล่นแบนโจ
ผมซึมซับไว้หมด
สรุปว่าผมมีภูมิหลังทางดนตรี
(มาร์กี้ แคสเซิล)
และทั้งหมดนั้นเป็นพื้นฐาน
ของทุกอย่างที่ผมทำหลังจากนั้น
(แอนนี่, โรเบิร์ต แพลนต์ และลูก)
ผมเติบโตในเวสต์มิดแลนส์
ตระกูลพ่อผมมาจากที่นั่น
และตระกูลแม่ผมเป็นพวกยิปซีจากโรมาเนีย
วัยเด็กของผมได้รับการทะนุถนอมมาก
จนกระทั่งพ่อแม่ส่งผม ไปโรงเรียนใหญ่ในเมืองใหญ่
เรียนเพื่อเป็นนักสอบบัญชี
(พาเหรดโรงเรียนของโรเบิร์ต แพลนต์)
ผมสนใจกิจกรรมในโรงเรียนหลายอย่าง
แต่เมื่อลิตเทิล ริชาร์ดปรากฏตัว
มันทั้งเร้าใจ ครอบงำ
และสะกดจิต
จนทำให้อย่างอื่นไม่น่าสนใจไปเลย
(ลิตเทิล ริชาร์ด)
ผมรู้ตัวทันทีว่า สิ่งที่ผมต้องการทำคือร้องเพลง
เท่านั้นเลย
ผมก็ถอนตัวไม่ขึ้น ตลอดชีวิต
(จอห์น บอนแฮมแทบไม่เคยให้สัมภาษณ์ และเสียชีวิตในปี 1980)
(การสัมภาษณ์นี้เผยแพร่ที่นี่เป็นครั้งแรก)
ผมจอห์น บอนแฮม
ตอนเด็กๆ ผมชอบทำเสียงกลอง
ผมได้กลองชุดครั้งแรกตอนอายุสิบขวบ
และเราไปดูหนังที่จีน ครูปาแสดง
มันน่าทึ่งมากเลย
(จีน ครูปา)
ที่มิดแลนส์นี้
ผมเคยซื้อแผ่นเสียงที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
จอห์นนี่ คิดด์แอนด์เดอะไพเรตส์ มีอิทธิพลมากสมัยนั้น
(เชกคินออลโอเวอร์ ติดท็อปฮิต 20)
(จอห์นนี่ คิดด์แอนด์เดอะไพเรตส์)
(ปี 1960)
เราได้ยินตามตู้เพลงทั้งหลาย
แน่นอน พวกเขามีลำโพงขนาดเบ้อเริ่มถึง 15 นิ้ว
สิ่งที่ได้ยินชัดที่สุดคือเสียงเบส
ผมได้ยินแล้วนึกในใจ
"นั่นคือเสียงที่ฉันอยากสร้าง"
พอผมบอกพ่อ เขาพูดว่า
"กีตาร์เบสเป็นเครื่องดนตรีใหม่
ภายในสองปีก็จะไม่มีใครรู้จักแล้ว
เล่นแซกโซโฟนดีกว่า ลูกจะมีงานตลอดไป"
ผมตอบไปว่า "ไม่ ผมอยากได้กีตาร์เบส พ่อ"
เขาฟังผมซ้อมแล้วพูดว่า "ตามพ่อมา
แล้วตั้งใจดูที่มือซ้ายพ่อเท่านั้น"
บนเปียโน ก็…
ผมเรียนพื้นฐานทั้งหมดจากตรงนั้น
('แชโดวส์' ออกแสดง…)
ผมมีวงดนตรีเล็กๆ
เราเล่นกันที่สโมสรเยาวชน
และผมได้คุยกับบาทหลวงหนุ่ม ที่มุ่งมั่นมาก
(สาธุคุณกอร์ดอน เบตส์)
เขาบอกว่า "เราอยากได้คนเล่นออร์แกน"
ผมก็บอกว่า "ผมเล่นออร์แกนให้ได้ ถ้าคุณต้องการ"
ผมไม่ได้คิดอะไร เขาก็ว่า "ได้ ตกลง"
(โบสถ์เซนต์เอเดนส์ - นิวเอลธัม)
เวลาเล่นดนตรีในโบสถ์ คุณต้องด้นสด
แต่เพราะผมไม่ค่อยเก่ง เรื่องการเล่นจากดนตรีอยู่แล้ว
ผมจึงด้นสดทุกอย่าง
ผมเรียนรู้เพลงสวด
ผมพอจะรู้ว่าเพลงสวดนั้นคือเพลงอะไร
ผมไม่ได้เคร่งศาสนานัก แต่ก็เป็นเวทีแสดงที่ดี
โอเคนะ และเขาเป็นบาทหลวงที่เจ๋งมาก
ผมจึงกลายเป็นคนเล่นออร์แกน และครูสอนประสานเสียงตอนอายุ 14
ซึ่งจ่ายผมถึงปีละ 25 ปอนด์
ทำให้ผมซื้อเบสของเฟนเดอร์ได้
ผมเคยไปเล่นดนตรีคืนวันพฤหัส
ที่คลับมาร์คี
(ปี 1963)
หลังจากเล่นไปได้สักพัก
วงคาร์เตอร์-ลิวอิส แอนด์เดอะซัทเทิร์นเนอร์ส
เดินมาหาและถามผมว่า
ผมอยากมาอัดเสียงกับพวกเขาไหม
ผมตอบว่า "เอาสิ ฟังดูดีมากเลย"
ผมไปพร้อมอุปกรณ์ของผม
คันเหยียบและเครื่องขยายเสียง ของดีอาร์มอนด์
และกีตาร์ไฟฟ้า ของกิบสันเลสพอลตัวใหม่เอี่ยม
คนในวงพูดว่า
"เล่นอะไรก็ได้ตอนโซโล่"
พอถึงรอบสอง ผมก็ได้ส่วนที่ให้เล่นแล้ว
และคงมีข่าวแพร่ออกไป
เรื่องนักกีตาร์หนุ่มคนนี้…
(ยินดีด้วย คาร์เตอร์-ลิวอิสแอนด์เดอะซัทเทิร์นเนอร์ส)
เพราะผมเริ่มได้รับวันนัดอัดเสียงมากขึ้น
ตอนที่ผมได้เข้าวงการอัดเสียงนี้
ผมอายุน้อยกว่าคนอื่นๆ ถึงเจ็ดปี
ไม่มีใครในหมู่นักดนตรีที่ผ่านมา
หรือนักดนตรีปัจจุบัน
ที่รู้จักอิทธิพลทั้งหมด
และจุดอ้างอิงต่างๆ ที่วงหนุ่มสาวใช้
แน่นอนว่าผมรู้จักทั้งหมด
ไม่ว่าจะเป็นเพลงอาร์แอนด์บี เพลงบลูส์
หรือเพลงร็อก เพลงแนวไหนก็ตาม
ทุกคนซื้อแผ่นเสียงเหล่านี้
ที่เข้ามา
อาจจะทางเรือพาณิชย์อเมริกัน
เพลงแนวอาร์แอนด์บีเริ่มได้รับความนิยม
(ซันนี่ บอย วิลเลียมสัน)
ผมไปดูซันนี่ บอย วิลเลียมสันแสดง
ที่เทศกาลเพลงโฟล์กบลูส์อเมริกัน
ตอนนั้นผมหัดเล่นฮาร์โมนิก้าด้วย
มันจึงเป็นการบุกที่น่าทึ่ง
ของดนตรีโดยไม่รู้ตัว
ซันนี่ บอยแทบจะเป็นทุกอย่าง
ที่กลายเป็นกระแสหลัก ทางดนตรีทั้งหมดของผม
แต่ที่บ้านเกิดผม ผมมีฮีโร่ของตัวเอง
และเขาคือเพอร์รี่ ฟอสเตอร์
(เพอร์รี่ ฟอสเตอร์)
เขาได้ตั้งวงชื่อว่า วงเดลต้าบลูส์
และไม่รู้ยังไง ผมหาทางพูด
จนได้เข้าวง
ผมพร้อมที่จะเป็นม็อด หรือร็อกเกอร์
หรืออะไรก็ได้ ตราบใดที่ผมได้ร้องเพลง
และรวบรวมลุคต่างๆ รอบตัวผม
พยายามหาสิ่งที่เข้ากับตัวเอง
ผมเคยเล่นดนตรีไปด้วยทำงานไปด้วย
(จอห์นและแจ็ก บอนแฮม)
ผมเคยทำงานก่อสร้างกับพ่อ
เคยเป็นช่างก่อสร้างฝีมือดี
แต่งานก่อสร้างค่อยๆ ลดลง
และงานดนตรีมากขึ้น ดูเหมือนจะเป็นแบบนั้น
(เสียงของจอห์น บอนแฮม)
เราออกจากโรงเรียนและตั้งวงเล็กๆ
อะไรแบบนั้น
เราเล่นดนตรีแถวบ้านกัน
สำหรับผม ดนตรีโซลมีอิทธิพลมากในเวลานั้น
(เจมส์ บราวน์ แอนด์ ฮิส เฟมัส เฟลมส์)
เจมส์ บราวน์เป็นที่ชื่นชอบมาก
เพราะเสียงกลองมันสุดยอดมาก
ผมคิดในใจ "ฉันจะเล่นให้ได้แบบนั้น"
พอผมอายุ 16
ผมไปดูวงที่โรเบิร์ตเป็นนักร้อง
การแสดงออกมาดีมาก เพราะเขาร้องได้ยอดเยี่ยมมาก
ท่ามกลางคนดูนั้น
คือชายคนสำคัญกับแฟนคนสวยของเขา
(จอห์น บอนแฮมและแพท ฟิลลิปส์)
เขาติดต่อผมหลังการแสดง เขาพูดว่า
"คุณใช้ได้นะ
แต่จะดีขึ้นกว่านี้เยอะ ถ้ามีมือกลองเก่งๆ"
ผมคิดในใจ "ให้ตาย เอาละสิ"
ครั้งแรกที่เราเล่นด้วยกัน
เราอายุประมาณ 16
และมันดีมากๆ
จอห์นเป็นคนที่น่าทึ่งมาก
เขาเป็นมือกลองที่ทรงพลังมาก
ผมดูเขาด้วยความทึ่งสุดๆ
เขาวิเศษมาก
แต่การเล่นดนตรีในท้องถิ่นมีการแข่งขันสูง
มีช่วงเวลาที่เดินทางไปแสดง
และทุกอย่างไปได้สวย
แล้วจู่ๆ ก็ไม่มีงาน ไม่มีเงิน
ต้องกลับมาสู่จุดเริ่มต้น
มีหนหนึ่งเราน้ำมันหมด
ผมต้องขโมยน้ำมันจากรถอีกคัน
และผมถูกตำรวจจับได้กลางดึก
ตอนกำลังเอาสายยางใส่กระป๋อง
เขานั่งตัวสั่นอยู่ข้างหลัง
คิดในใจว่า "แพทจะว่ายังไง"
แพทกลายเป็นภรรยาเขา และเธอเคยพูดว่า
"อย่าเล่นดนตรีกับแพลนต์อีกเชียว
เขาจะพาซวย"
ผมออกจากโรงเรียนตอนอายุ 16
ผมสอบตกแทบทุกวิชา
เพราะผมเล่นดนตรีในคลับทั้งคืน
ในคืนก่อนสอบไล่
พ่อผมพูดว่า
"พ่อฝากงานเสมียนให้แกได้"
"ไม่ครับ พ่อ ผมจะหาวงดนตรี ผมจะหาวงดนตรี"
เคยมีสถานที่หนึ่งในลอนดอน
ชื่ออาร์เชอร์สตรีท
ทุกเช้าวันจันทร์
นักดนตรีท้องถิ่นทุกคน จะมารวมตัวกันเพื่อของาน
ผมที่เป็นเด็กจึงไปที่นั่น
ผมไปที่นั่นทุกเช้าวันจันทร์
ผมเริ่มได้เล่นกับวงต่างๆ
และในห้องอัดเสียง
(ปี 1964)
นี่จิมมี่ เพจกับกีตาร์ไฟฟ้าของเขา
นั่นกีตาร์เลสพอล หรือแบล็กบิวตี้ของผม
กีตาร์ตัวนี้เป็นกีตาร์
ที่ผมเล่นในห้องอัดเสียงส่วนใหญ่
นั่นไง กำลังเข้าไปเพื่อดูว่า
ผมจะเจออะไรบนแท่นวางโน้ตเพลง
ที่จริงการอัดเสียงในสมัยนั้นสนุกมาก
ตอนแรกๆ ผมได้เล่นดนตรีในห้องอัด
ร่วมกับจิมมี่บ่อยมาก
(เชอร์ลีย์ บาสซีย์)
ห้องอัดเพลงโกลด์ฟิงเกอร์ อยู่ที่ถนนแอบบีย์
จิมมี่กับผมไปอัดทำนอง
มีวงออร์เคสตราทั้งวง
และเชอร์ลีย์ บาสซีย์
บรรยากาศทั้งหมด… แค่การได้อยู่ในนั้น…
ตอนนั้นน่ะ ผมยังเด็กอยู่เลย
มันแบบว่า "โอ้โฮ เชอร์ลีย์ บาสซีย์"
ขณะที่เล่น คุณมองเห็นเธอ
และเธอออกท่าทางทุกอย่าง
แบบนั้น มันน่าดูมากๆ
สตูดิโอเหล่านี้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพมาก
คุณห้ามเป็นคนที่ทำพลาด
จนพวกเขาต้องเลยเวลา
แน่นอนว่าถ้าคุณทำพลาด
คุณจะไม่ถูกเรียกมาอีก
มีสมุดจดเล่มเล็กๆ แบบนี้
ที่ผมพกติดตัว
ผมเข้าห้องอัดกับวงโรลลิงสโตนส์
เดวิด โบวี่, เพทูล่า คลาร์ก…
ผมอยู่ในแผ่นเสียงของคิงส์
แผ่นเสียงแรกของวงฮู
กับนักดนตรีหลากหลาย
แต่ผมไม่ได้ร่วมงานกับวงบีเทิลส์
(ปี 1965)
(โดโนแวน จิมมี่ เพจ - กีตาร์)
ผมได้ร่วมงานกับโดโนแวนพอควร
และผมสนุกกับการร่วมงานกับเขา
มิกกี้ โมสต์เป็นโปรดิวเซอร์ของเขา
(มิกกี้ โมสต์)
การเข้าห้องอัดเหล่านี้ดีมาก เพราะผมสามารถดู
และถามคำถามต่างๆ ได้
ผมทำแบบนั้นจริงๆ
ผมถือเป็นหน้าที่ที่จะถามวิศวกร
ถึงวิธีทำเอฟเฟกต์ เช่น เทปเอคโค่ และรีเวิร์บ
และคุณได้เห็นวิธีที่เขาติดไมค์
เข้ากับเครื่องดนตรีต่างๆ
หลักๆ แล้ว นั่นคือสิ่งที่ผมทำได้
ผมได้รับอนุญาตให้ทำได้
ไม่ใช่แค่นั้น ผมมีโอกาสได้เล่นโซโล่ด้วย
เป็นเรื่องดีนะ
ผมเดินไปหามิกกี้ โมสต์
ถามว่า "ต้องการคนเรียบเรียงไหม"
"คุณ…" "ใช่ ผมเรียบเรียงด้วย
ใช่ ตลอดเลย" และ…
จริงๆ ผมยังไม่เคยหรอก
แต่พ่อผมสอนเสมอว่า อย่าปฏิเสธงาน
ผมกับมิกกี้ร่วมงานกันได้ดีมาก
เขาเคยขับรถโรลส์-รอยซ์ สีเหลืองของเขาผ่านมา…
(ปี 1966)
และใส่เทปต้นฉบับ ลงในกล่องรับจดหมายของผม
พร้อมข้อความว่า "คุณรู้ว่าเราต้องการอะไร นี่วันศุกร์" มีแค่นั้นเอง
ผมเล่นเบสในห้องอัดทั้งวัน สัปดาห์ละเจ็ดวัน
ผมจึงต้องเรียบเรียงเพลงตอนกลางคืน
พอเก้าโมงเช้า
ผมก็ไปห้องอัดและเล่นเพลงพวกนั้น
ผมเรียบเรียงเพลงทั้งหมด ของวงเฮอร์แมนส์เฮอร์มิตส์
และโดโนแวน
และมีส่วนร่วมไม่น้อยกับเพลงของลูลู
เพราะผมเรียบเรียงทุกเพลงของเธอ
ร่วมกับมิกกี้ โมสต์
(ลูลู - จอห์น พอล โจนส์ เรียบเรียง, เบส)
ผมเคยร่วมทำเพลงประกอบหนังกับเธอ
เช่น "ทูเซอร์ วิธเลิฟ" ซึ่งดังมากในอเมริกา
นี่ถือเป็นจุดสูงสุดของวงการดนตรี
(หนุ่มห้องอัด จอห์น พอล โจนส์)
พ่อผมภูมิใจมาก
เมื่อคนที่เขารู้จักและนับถือ
มาพูดว่า "ผมเห็นจอห์น ลูกคุณ ในห้องอัดที่นั่นที่นี่
เมื่อวันก่อน เขาใช้ได้เลย เขาเก่งเลยนะ"
และ…
ทำให้เขาหน้าบานมาก
ในช่วงนั้นผมอยู่ในวงต่างๆ หลายวง
(แพลนต์ผันตัวเป็นนักร้องบัลลาด)
และทำงานกับสตูดิโออัดเสียงสองสามแห่ง
แต่พ่อแม่ผมไม่ค่อยสนใจนัก
ตอนผมออกแผ่นเสียง ซิงเกิลแรกทางช่องซีบีเอส
พวกเขาไม่รู้เรื่องเลย เพราะผม…
ผมต้องเลือกระหว่าง
อยู่ในโลกการศึกษาและ…
หน้าที่การงาน… การฝึกงานของผม
เพื่อเป็นนักสอบบัญชี หรือไม่ก็…
ออกไปท่องโลกและทำสิ่งที่ต้องทำ
ผมก็เลยทำ
ผมเลยบอกลาทุกคน
(ปี 1967)
ผมรู้ว่ามีนักร้องที่เก่งกว่าผม
แต่ผมน่ะออกไปเปล่งเสียงโหวกเหวก
(อย่าปลูก เสพลูกเดียว)
ผมใส่ชุดยาว ทาหน้า สั่นกระดิ่ง จุดธูปหอม
มันแบบ…
(เสียงของจอห์น บอนแฮม)
โรเบิร์ตเคยเกกมะเหรกเกเร
กว่าเพื่อนทุกคนของผมที่นี่
บ้าบอมากเลย
(ให้กัญชาถูกกฎหมาย)
จอห์นเดินมาหาผมแล้วถามว่า "มันเพื่ออะไรกัน"
('บุปผาชน' ประท้วง)
ผมตอบว่า "ใช่ คุณพูดถูก มันเพื่ออะไรกัน"
ปลายปี 1967
เรากลับมารวมตัวกัน
และเราเล่นดนตรีเข้ากันดีมาก
เราจึงตั้งวงแบนด์ออฟจอย
เราอยากผสมเพลงบลูส์ เข้ากับแนวคิดไซคาเดเลีย
เราอยากเป็นส่วนหนึ่ง ของการเคลื่อนไหวอันสำคัญนั้น
เราไปแสดงที่แฟรงค์ฟรีแมนส์
เราแสดงที่มิดเดิลเอิร์ธในลอนดอน
(โรเบิร์ต แพลนต์ แบนด์ออฟจอย)
เราไปที่ทินแพนแอลลีย์ และอัดเพลง เมมโมรี่เลน
ซึ่งเป็นเพลงแรกที่ผมแต่ง
แต่น่าเสียดาย เราไม่ได้ปล่อยเพลงนั้น
และมีคนชอบเพลงเราไม่มากนัก
แต่เราชอบเพลงตัวเอง
(โรเบิร์ต แพลนต์ และวงแบนด์ออฟจอย)
(รำลึกการปรากฏตัวครั้งสุดท้าย โรเบิร์ต แพลนต์และวงแบนด์ออฟจอย)
แพทต่อว่าจอห์นว่า
"บอกแล้วว่าให้อยู่ห่างๆ เขา
เขาพาคุณไปไม่ถึงไหนหรอก"
เขาเลยแยกตัวไปอยู่กับทิม โรส
เล่นเพลง ไอก็อตอะโลนลี่เนส และเพลง มอร์นิ่งดิว
มันเคยเป็นแบบนั้นแหละ
(จอห์นและเจสัน บอนแฮม)
ตอนนั้นเรามีลูก เราเลยต้องมีงานทำ
ในวงมืออาชีพสักวง เพื่อให้ได้เงิน
มาเลี้ยงชีพ
ผมอับจนหนทาง
ตอนนั้นผมลำบากมาก
ผมมีกระเป๋าเดินทางสีน้ำตาล กับยาเพนิซิลลิน
ผมไร้บ้าน ไม่มีที่ให้อยู่
ผมเลย…
ผมได้งานร่วมกับวงอ็อบส์-ทวีเดิล
ผมได้รับการยอมรับ
ให้เป็นนักดนตรีประจำสตูดิโอ
ผมได้เลื่อนขั้นจนได้ทำงาน
ที่นักดนตรีดั้งเดิมทั้งหลายทำ ตอนที่ผมเริ่มเข้ามาทำ
อย่างเช่นมูแซก
มูแซกคือสิ่งที่พวกเขาใช้เรียก ดนตรีประกอบเบื้องหลัง
นึกออกไหม
มันยากมากๆ
ในการอัดเพลงมูแซก
เพราะคุณมีโน้ตดนตรีเป็นปึก
คุณต้องเปิดเล่นมันไปเรื่อยๆ
เปิดและเล่นไปเรื่อยๆ
การทำแบบนั้น การเล่นไปครึ่งเพลง
โดยไม่ล้มป่วยไปเสียก่อน เป็นเรื่องมหัศจรรย์มาก
ผมจึงรู้ว่า
ถึงเวลาที่ต้องออกจากตรงนั้น
เพื่อนผมทุกคน เช่น เอริกและเจฟฟ์ ทุกคนอยู่ในวงดนตรี
และพวกเขากำลังสนุกกันมาก
ผมเลยคิดว่า "ผมมีดีหลายอย่าง
ที่ผมจะเสนอให้ได้"
เจฟฟ์ เบ็กพูดว่า
"คงจะดีมากๆ ถ้าคุณมาเข้าวงยาร์ดเบิดส์"
ผมคิดในใจ "จะเล่นแบบไหนดี
ถ้ามีโอกาสได้เข้า"
"ใช่ ทำเลย ทำตอนนี้ นี่คือโอกาส"
(เดอะยาร์ดเบิดส์)
การได้มาเข้าวงยาร์ดเบิดส์กับเจฟฟ์
มันคือการไปทัวร์กับเพื่อน
และได้มีช่วงเวลาดีๆ
แต่ระหว่างการทัวร์อเมริกา
เขาลาออกจากวง ผมตกใจมาก
แต่มันทำให้ผมมีโอกาส ลองทิศทางใหม่
ผมได้เล่นกีตาร์ลีดแทน
ไม่มีใครสนใจวงยาร์ดเบิดส์
ในอังกฤษกันแล้ว
เราจึงเริ่มขยายฐานแฟนคลับใต้ดิน
ในอเมริกา
และมันก็น่าตื่นเต้น น่าตื่นเต้นสุดๆ
ที่ได้สัมผัสบรรยากาศดนตรีเวสต์โคสต์
แต่เราต้องสู้กับมิกกี้ โมสต์
ซึ่งเป็นโปรดิวเซอร์ของเรา
เราจึงอัดเพลงซิงเกิลห่วยๆ พวกนี้
สำหรับรายการวิทยุเอเอ็ม ซึ่งเป็นรายการเพลงป็อป
และผมไม่อยากทำเพลงซิงเกิลอีกต่อไป
การอยู่ในอเมริกา
และเห็นการเริ่มต้นของ รายการวิทยุใต้ดินเอฟเอ็ม
ซึ่งเล่นเพลงทั้งอัลบั้ม…
ผมรู้ว่านี่คือวิถีสู่อนาคต
ผมจึงวางแผน
ทำอัลบั้มที่จะถูกนำไปเล่น
ทุกเพลง ทางสถานีเอฟเอ็ม
ผมคิดเสียงใหม่ๆ สำหรับวงยาร์ดเบิดส์
ไว้ในหัวผมแล้ว
ผมรู้ว่าต้องการทำอะไรกับกีตาร์
ในเพลงใหม่ที่ผมคิดไว้
อย่าง เดซด์แอนด์คอนฟิวสด์
ซึ่งได้แรงบันดาลใจจากเจค โฮมส์
(ปี 1968)
ผมได้กีตาร์นั้นมาจากเจฟฟ์ เบ็ก
ผมทาสีและปลุกเสกกีตาร์นั้น
นี่คือกีตาร์ที่ผ่านอะไรมามากมาย
เหมือนดาบเอกซ์คาลิเบอร์ ดาบในตำนาน
ผมไปดูลายมือในแอลเอ
และหมอดูบอกว่า
"คุณจะมีเรื่องต้องตัดสินใจเร็วๆ นี้
ซึ่งจะพลิกชีวิตคุณ"
หลังดูหมอได้สองสามวัน ก็มีการประชุม
คนอื่นๆ ในวงพูดว่า
"พอแล้ว เราอยากยุบวง"
คือว่ามันน่าตกใจ
ผมพูดทันทีว่า "ผมรู้แล้วว่าผมจะทำอะไร
ผมจะตั้งวงของตัวเอง
และผมรู้ว่าจะทำอะไรกับวงนั้น"
ผมแค่ต้องหานักร้องที่มีเสียงทรงพลัง
และก็มีนักร้องชื่อเทอร์รี่ รี้ด
เขาลงชื่อกับผมไว้
ผมคิดในใจ "ผมจะเลือกเขา"
ผมขอให้ปีเตอร์ แกรนต์ ช่วยติดต่อเทอร์รี่ รี้ด
(ปีเตอร์ แกรนต์)
ปีเตอร์ แกรนต์เคยเป็นผู้จัดการวงยาร์ดเบิดส์
และโชคดีมาก เขาเชื่อมั่นในตัวผม
คือว่านะ ทันทีที่ยาร์ดเบิดส์ยุบวง
และผมพูดว่า "ผมจะตั้งวงใหม่"
เขาเสนอตัวทันที เขาพูดว่า "เยี่ยมเลย"
และ "ผมจะช่วยเต็มที่"
ปีเตอร์ แกรนต์กับมิกกี้ โมสต์ อยู่ห้องทำงานเดียวกัน
ในนั้นมีโต๊ะสองตัว
พวกเขาหันหน้าเข้าหากันจากคนละฝั่ง
ผมมาได้ข่าวทีหลังว่า
"เทอร์รี่ รี้ดได้เซ็นสัญญาเป็นศิลปินเดี่ยว
กับมิกกี้ โมสต์ไปแล้ว"
ผมก็… "เหรอ"
- สดๆ ร้อนๆ - อ้อ ผมรู้ดี
- สำหรับคุณ - ใช่
ผมคิดในใจ "ว้าว นี่มันโหดเหี้ยมมาก"
แต่อย่างไรก็ดี เทอร์รี่ รี้ดได้แนะนำ
นักร้องคนหนึ่งจากมิดแลนส์ ที่อยู่ในวงอ็อบส์-ทวีเดิล
และผมคิดว่า
"ชื่อนี้แปลก นี่มันแปลกๆ"
เขากับปีเตอร์ แกรนต์หันมามองหน้าผม
เขาถามว่าผมรู้ไหมว่า เขาจะเจอโรเบิร์ต แพลนต์ได้ที่ไหน
ผมตอบว่า "รู้สิ ตรงนี้ไง"
เขาร้องด้นสดได้ไพเราะมาก
ผมคิดว่าวิเศษมาก
ผมจึงเชิญเขามาที่บ้าน
ตอนนั้นผมยังไม่มีที่อยู่
ผมจึงถือกระเป๋าขึ้นรถไฟไปแพงบอร์น
และลองเสี่ยงอีกสักครั้ง
ใช่ เราเข้ากันได้ดีมาก
เขาสำรวจแผ่นเสียงของผม…
และพูดว่า "ผมมีแผ่นนั้น"
ผมเล่นเพลงของโจน บาเอซให้เขาฟัง
เพลง เบ๊บ ไอม์กอนนะลีฟยู
และพูดว่า "ถ้าคุณร้องท่อนบนสุดนั้นได้
ผมมีดนตรีเรียบเรียงที่เข้ากับมัน"
และมันก็ลงตัวมากๆ
มันสวยงาม
เขาร้องได้ไพเราะมาก
เรารู้ว่ามีเรื่องดีเกิดขึ้น
ผมรู้สึกได้จากบรรยากาศ
จิมมี่เล่นกีตาร์ได้สุดยอดมาก น่าทึ่งมาก
แล้วจิมมี่ก็พูดกับผมว่า
"เราได้มือกลองแล้ว"
และก่อนเขาจะพูดอะไรต่อ ผมพูดว่า "เดี๋ยวนะ
ไม่มีมือกลองคนไหนในโลก
จะเทียบกับจอห์น บอนแฮมได้
เขาเป็นเลิศ"
ตอนนั้นเขาเล่นกับทิม โรส
จิมมี่พูดว่า "ถ้าอย่างนั้น
เราไปหาเขากัน"
และผมพูดว่า "จอห์น คุณต้องฟังจิมมี่เล่น
เขาน่าทึ่งมาก" จอห์นบอกว่า "ไม่มีทาง"
ผมพูดว่า "คุณต้องบ้าแน่ๆ
คุณไม่อยากเล่นเพลงโฟล์กอิเล็กทริกหรอก
มากับผมเถอะ" เขาพูดว่า "แพทฆ่าผมแน่"
"อย่าพูดแบบนั้นสิ"
ผมบอกว่า "ผมจะคุยกับแพทและแม่ของคุณให้"
โม ภรรยาผมอ่านเจอว่า "จิมมี่กำลังตั้งวงดนตรี
คุณควรโทรหาเขา
ดูว่าเขาอยากได้มือเบสไหม"
ผมแบบว่า "ไม่ ไม่ได้…
ผมต้องทำนี่ ผมต้องทำนั่น
ผมมีนี่… และอัลบั้ม…"
"ไม่" เธอพูด เธอยืนกรานลูกเดียว
"โทรหาเขานะ" ผมก็เลยโทร
ผมพูดว่า "สวัสดี จิม ได้ยินมาว่าคุณกำลังตั้งวงดนตรี"
เขาตอบว่า "ใช่ๆ"
ผมก็ว่า "คุณอยากได้มือเบสไหม"
เขาว่า "อันที่จริงก็ต้องการ
แต่มีปัญหาหนึ่ง" ผมบอกว่า "อะไรเหรอ"
เขาบอกว่า "มือกลองเล่นกับทิม โรส
และเขาได้ 40 ปอนด์ต่อสัปดาห์ เราให้ดีกว่านั้นได้ไหม"
เราเลยตัดสินใจว่า ได้ เราน่าจะทำได้
ปีเตอร์ แกรนต์จัดการจองห้องซ้อมได้สองชั่วโมง
ที่ถนนเจอร์ราร์ด
(19 ถนนเจอร์ราร์ด ห้องซ้อมใต้ดิน)
เราทุกคนไปที่นั่น และผมตั้งอุปกรณ์ของผม
จอห์น พอล โจนส์ ไปพร้อมกับอุปกรณ์อัดเสียง
และจอห์นมีกลองของเขา
มีเครื่องขยายเสียงตั้งเรียงราย
และเรายกเครื่องหนึ่งขึ้นมา…
"สวัสดี สบายดีไหม" "ดี" แบบนั้นน่ะ
"ผมชื่อนั่นนี่ เขาชื่อนั่นนี่"
(เสียงของจอห์น บอนแฮม)
มันแปลกมากจริงๆ ที่ได้พบจอห์น พอลกับจิมมี่
จากพื้นเพของผม
ผมคิดว่านี่เป็นเรื่องตลก
การได้รับโทรเลขอะไรเนี่ยน่ะ
มีโอกาสที่จะได้ร่วมวงยาร์ดเบิดส์
เหมือนของขวัญจากสวรรค์ ว่าไหม
ผมบอกว่าเพลงแรกที่ผมอยากเล่น
คือ เทรนเคปต์เอ-โรลลิน
เทรนเคปต์เอ-โรลลิน "คุณรู้จักไหม"
ผมบอกว่า "ไม่" เขาพูดว่า "เป็นเพลง 12 ห้อง"
"มีช่วงริฟฟ์กีตาร์นี้" "โอเค ได้เลย"
แล้วก็เริ่มเล่นกัน
และห้องแทบระเบิด
เราเล่นไปเรื่อยๆ และเล่นโซโล่เบรก
กับที่เหลือทั้งหมด และโรเบิร์ตด้นสด
ผมไม่เคยได้ยินอะไรแบบนั้น
ผมนึกว่าจะมีนักร้องเพลงโซลเจ๋งๆ
แต่กลับมีคนบ้าที่ตะโกน
กับเสียงไพเราะและช่วงเสียงอันวิเศษ
ผมพูดว่า "ทำไมร้องเสียงสูงจัง
เดี๋ยวเจ็บคอนะ"
มันน่าเศร้ามากเพราะดูเหมือนว่า
นั่นคือสิ่งที่ผมรอคอย
ผมค่อนข้างขี้อาย
ในสถานการณ์เช่นนั้น สิ่งที่ควรทำก็คือ
ไม่พูดมาก ทำตามคนอื่น
และปล่อยพลังออกมาเต็มที่
ผมเล่นเบส
และเขาคงคิดเหมือนกัน
เพราะส่วนจังหวะ
เป็นส่วนที่อ่อนไหวมาก…
ผมแค่อยากรู้ว่าเราจะร่วมงานกันได้
ครั้งแรกที่เราเล่นด้วยกัน
ก็บอกได้แล้วว่าจะเป็นวงที่ดี
ไม่ได้จะโม้หรืออะไรนะ
แต่ผมรู้
วิเศษมาก
เมื่อเพลงหยุดลง ผมเชื่อจริงๆ ว่า
ทุกคนรู้ดีว่านี่คือประสบการณ์ ที่จะพลิกชีวิต
ผมคิดว่ามันมีพลังงานขับเคลื่อนเยอะมาก
เยอะมากจนต้องออกมาเพื่อทุกคน
"เราพามันไปสู่เวทีถัดไป
และพามันไปแพงบอร์นกัน"
แพงบอร์นตั้งอยู่ริมแม่น้ำเทมส์
จำได้ว่าตอนเห็นบ้านบนเรือครั้งแรก
ผมคิดในใจ "มันคือเวทมนต์โดยแท้"
มันมีพลังที่ดี
และมันคือแหล่งความคิดสร้างสรรค์
และนี่คือบ้านที่ผมอาศัย
ในปี 1967 จนถึง 1970
ตอนแรกเราจัดเตรียมที่ชั้นบนของบ้าน
ตรงหน้าต่างบานบนสุด
มีห้องค่อนข้างใหญ่
นั่นคือที่ที่เราใช้ซ้อม
เรามองเห็นแม่น้ำ มันสวยดี
และเราได้รู้จักกัน
และทำงานหนักมาก
เราไม่ใช่คนขี้เกียจ
เป้าหมายของเราไม่ใช่การได้ออกทีวี
เราทุกคนอยากเล่นดนตรีมาก
เราเตรียมเพลงสำหรับอัลบั้ม
จากนั้นเราก็เพิ่มเรื่องอื่น
ที่จะเติมเต็มการแสดง
เราซ้อมกันอยู่หลายวัน
และมันเสียงดังน่าดู
คุณจะได้ยิน คุณจะได้ยินจากฟากนี้
และผมคาดว่าจะมีคนมาเคาะประตู
เพื่อร้องเรียน แต่ไม่มีเลย
เราเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว
เพราะมีการทัวร์
ที่วงยาร์ดเบิดส์ต้องทำรออยู่แล้ว
ซึ่งนานสองสามวันในสแกนดิเนเวีย
เป็นจังหวะเหมาะ และโชคดีมากๆ
ที่มีทัวร์นี้ที่เราทำได้
เราจึงสามารถไปที่นั่น และได้ประโยชน์
จากการเล่นต่อหน้าผู้ฟัง
ที่ไกลจากลอนดอน และที่เหลือทั้งหมด
เราออกเดินทางไปสแกนดิเนเวีย
เพื่อเล่นคอนเสิร์ตแรก ในฐานะวงยาร์ดเบิดส์
(กันยายน ปี 1968)
เราขึ้นเครื่องบินกัน
ผมกับจอห์นนั่งข้างๆ กัน
สูบบุหรี่ไปพลาง
เห็นช้อนส้อมมากมาย
มีดและส้อมตรงหน้าเรา
สิ่งของที่โดยปกติเราจะขโมย
อยู่ตรงนั้นมากมายก่ายกอง
แทบจะเอาใส่กระเป๋าไม่พอ
เพื่อเอาลงจากเครื่องบิน ถ้าไม่มีใครช่วย
มันเยี่ยมมาก มีครบทุกอย่าง
จิน โทนิก ผู้คน
ผู้คนใจดีและมีเสน่ห์
ห้องแอร์ มัน… เราออกเดินทาง
เพราะคุณไม่สามารถ… คุณจะทำอะไรได้
ถึงตอนนั้นก็วิ่งไปหาแม่ไม่ได้แล้ว
(ทีนคลับ - แกลดแซกซ์ เดนมาร์ก)
ตอนที่ผมบอกเพื่อนร่วมงาน และคนที่จ้างผม
ว่าผมจะเลิกทำงานห้องอัด
ผมจะเข้าร่วมวงร็อกแอนด์โรล
ทุกคนพูดว่า "คุณบ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ"
มือกีตาร์เบส จอห์น พอล โจนส์
จอห์น พอล โจนส์
มือกลอง จอห์น บอนแฮม
กีตาร์ลีด จิมมี่ เพจ
และผม โรเบิร์ต แพลนต์
เย้ เอาเลย
ใช่เลย
เย้
เอ้า!
มันผ่านไปด้วยดี
จนวงเริ่มทำอัลบั้ม
ทันทีที่กลับจากสแกนดิเนเวีย
เราเล่นมาด้วยกันนานแค่ไหน สักหนึ่งเดือนเอง
เราเข้าไปที่โอลิมปิกสตูดิโอส์ตอนดึก ตลอดสองสามสัปดาห์
(โอลิมปิก ซาวด์ สตูดิโอส์)
ครั้งแรกที่เราเข้าไปคือ วันที่ 25 กันยายน
ปี 1968
"มาถึงตั้งแต่ห้าทุ่มเป็นต้นไป"
เริ่มเทคหนึ่ง
เอาละ
(กลิน จอนส์)
มีกลิน จอนส์ กลินที่น่ารัก
ที่แผงควบคุมโต๊ะเฮลิออส
ซึ่งถูกสร้างมาโดยเฉพาะเพื่อโอลิมปิกสตูดิโอส์
และเขาเป็นวิศวกรเสียง
เสียงกลองชุดหนึ่ง
จอห์น จิมมี่ และจอห์น พอล
เชื่อมโยงกันในการอัดเสียงเหล่านี้ มากกว่าผม
เพราะพวกเขาอัดเสียงเล่นสด
พวกเขาต้องเล่นให้ได้เดี๋ยวนั้น
เพราะจบเทคแล้วจบเลย
บรรยากาศเลยลุกเป็นไฟ
และผมพยายามเล่นคลุมทั้งหมด
จอห์น พอล โจนส์เล่นเบสได้น่าทึ่งที่สุด
และเขาเป็นบุคคล ที่ควรได้รับการยกย่องทางดนตรี
ผมหลงรักเท้าขวาของจอห์นมาก
ผมนับถือมาก
และผมเคยพยายามทำให้มันเด่น
ช่วยมันไปด้วย
และให้พื้นที่มัน
เทคสาม
ผมจะได้เล่นช่วงริฟฟ์ และทิ้งช่วงไว้
แล้วเสียงกลองของเขาจะโผล่ขึ้นมา
แล้วจังหวะจะโดดเด่นขึ้นทันที
(ข่าว สี่ทุ่ม)
(ข่าวรอบโลก ก.ย.-ต.ค. 1968)
(เม็กซิโกซิตี้ กองทัพเปิดฉากยิงนักเรียน)
(โอลิมปิกเกมส์ สะเทือนด้วยพลังคนผิวดำ)
(ดูบาร์บาเรลลาทำสิ่งที่เธอถนัด)
(ลอนดอน - "แฮร์" เริ่มการเลิกเซ็นเซอร์หนัง)
(จะมีการเดินขบวนเพื่อสิทธิพลเมือง ในเดอร์รี่)
(ไนจีเรีย - สงครามเบียฟรานรุนแรงขึ้น)
(เวียดนามใต้ - สหรัฐส่งทหาร 24,000 นาย)
(เรอเน แคสซิน ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ)
(อิเควทอเรียลกินีเป็นอิสระจากสเปน)
(อำนาจของเขา: ทั่วรัฐ สังกัดของเขา: ฮาวาย 5-0)
(ไนต์ ออฟ เดอะ ลิฟวิ่ง เดด)
(วอชิงตัน สหรัฐฯ โบอิ้งผลิตเครื่องจัมโบ้เจ็ต 747)
(บีเทิลกับแฟนสาวโดนข้อหากัญชา)
(เนวาดา สหรัฐ แอบทดสอบนิวเคลียร์)
(อะพอลโล 7 ได้เวลาออกตัว)
(อะพอลโล 7 การถ่ายทอดสดจากอวกาศครั้งแรก)
ผมกะจะใส่ทุกอย่างเท่าที่ทำได้เข้าไป
ผมกะจะเล่นกีตาร์อะคูสติก
ผมเล่นกีตาร์เพดัลสตีล
ผมเล่นกีตาร์สไลด์ กีตาร์ไฟฟ้า
(เทปมาสเตอร์ต้นฉบับเสียหาย)
ผมอยากให้มีหลากหลายเนื้อเสียง
และอารมณ์ จนทั้งอัลบั้ม
จะจับกุมผู้ฟังโดยสิ้นเชิง
และพาพวกเขาไปยังดินแดน ที่ไม่เคยไปมาก่อน
กีตาร์ไม่ได้ถูกตั้งตามปกติ
ในเพลง แบล็กเมาน์เทนไซด์
มันคล้ายการตั้งพิณซีต้าร์มากกว่า
(จิมมี่ เพจ)
จิมมี่กับจอห์น พอล มีความสามารถมาก
พวกเขาเล่นเครื่องดนตรีหลากหลาย
จนไม่มีอะไรที่พวกเขาจะอึดอัดใจ
ที่จะเล่น
มันเลยทำให้เราสามารถเล่น
ได้อย่างมีสีสัน
จิมมี่เป็นโปรดิวเซอร์อัลบั้มนี้
ซึ่งมันดีมากๆ
เพราะมันมีเสียงอีกแบบ
และผมชอบแบบนั้น
เขามีไอเดียเรื่องการตั้งไมค์
เพื่อให้ได้ระยะห่าง เขาจะได้รู้ว่าเขาอยากได้ยินอะไร
มีเรื่องซับซ้อนมากบางอย่าง
เกิดขึ้นระหว่างการมิกซ์เสียง
เช่น เสียงสะท้อนย้อนกลับ ที่มาในเพลง ยูชู้กมี
เมื่อคุณกลับเทปแล้วใส่เสียงสะท้อน
จากนั้นก็กลับเทปอีกที
คุณก็จะได้เสียงสะท้อนย้อนกลับ
ผมค่อยๆ เบาเสียงเพลงหนึ่งเพื่อเข้าสู่อีกเพลง
และใช้เทคนิคต่างๆ เหล่านี้
เพื่อที่เวลาคนฟังทั้งอัลบั้ม
ผมว่ามันจะได้ดึงความสนใจเต็มที่
ผมว่ามันน่าทึ่งมาก ใช่
ผมมีลำโพงควอดอิเล็กโทรสแตติก เครื่องใหญ่คู่หนึ่ง
อยู่ในห้องข้างหน้า
คุณแทบจะนั่งอยู่ในลำโพงได้เลย
และผมเคยเล่นเสียงดังๆ
ถ้าคุณออกเงินทำอัลบั้มเอง
คุณจะอยู่ในสถานะที่ดีกว่า
การเข้าไปด้วยการส่งเทปเดโม่
ฉะนั้น ถ้าคุณรู้ดีว่ากำลังทำอะไร
มันก็สมเหตุสมผลที่จะทำอัลบั้มให้เสร็จ
แล้วค่อยไปหาค่ายเพลงและเซ็นสัญญา
เบิร์ต เบินส์ โปรดิวเซอร์ชาวอเมริกัน
เคยทำงานประชาสัมพันธ์ให้ผม ได้ดีมากที่แอตแลนติกเรคคอดส์
(เพลงฮิตอยู่ที่แอตแลนติก)
ตอนเขาพาผมไปที่นั่นในปี 1964
และผมพูดว่าเราควรเล็งไปที่แอตแลนติก…
เราจึงทำเช่นนั้น
(บันทึกจากเอส. ไวส์ ถึง: เจอร์รี่ เวกซ์เลอร์)
(เราได้เตรียมให้จิมมี่ เพจมาที่นิวยอร์ก)
(เพื่อเซ็นสัญญาในวันที่ 11 พฤศจิกายน)
ใช่ ใช่แล้ว เราทำส่วนของเราแล้ว
และจิมมี่กับปีเตอร์จะไปโน้มน้าวคน
ว่าพวกเขาต้องการมันจริงๆ
จิมมี่มีคุณสมบัติและความรู้ ที่จะนำไปสู่ความสำเร็จ
เขาไปนิวยอร์กกับปีเตอร์
และเพราะอย่างนั้น พวกเขาจึงไปพบเจอร์รี่ เวกซ์เลอร์
(สนามบินเคนเนดี)
(ตุลาคม ปี 1968)
(แอตแลนติกเรคคอดส์)
เราเปิดเพลง และนั่นเป็นช่วงที่ดีมาก
ที่สามารถเล่นเพลงได้ ไม่ว่าพวกเขาจะคิดยังไง
การได้เล่นเพลงให้เจอร์รี่ เวกซ์เลอร์ฟัง
(เจอร์รี่ เวกซ์เลอร์)
แอตแลนติกไม่ได้รับอนุญาตให้รีมิกซ์เลย
มันสมบูรณ์แบบแล้ว เรียบร้อยแล้ว
การจัดลำดับก็สมบูรณ์แบบ ไม่มีอะไร…
แน่นอนจะไม่มีซิงเกิลไหนถูกดึงออก
ผมเคยเห็นสถานการณ์ที่เพลงซิงเกิล
ทำลายจิตวิญญาณของวงมาแล้ว
ผมไม่อยากให้มันทำลายจิตวิญญาณของวงนี้
ผมจึงพูดย้ำว่า "เราเป็นวงที่ทำเพลงอัลบั้ม
เราไม่ได้ทำเพลงซิงเกิล"
เรามีสิทธิ์เรียกร้องเพราะเราเป็นเจ้าของอัลบั้ม
และนี่คือผมที่กำลังเซ็นสัญญา
และนั่นคือปีเตอร์ที่ดูเจ๋งมากๆ
ดูเหมือนเจ้าพ่อมาเฟีย
(แอตแลนติกเรคคอดส์ เซ็นวงใหม่มาแรง เลด เซพเพลิน)
(หนึ่งในข้อตกลงที่ใหญ่ที่สุดแห่งปี)
ปีเตอร์ แกรนต์และจิมมี่ได้จัดการให้
แอตแลนติกไม่มีสิทธิ์ในสิ่งที่เราทำเลย
พวกเขาไปที่นั่น พูดว่า "ฟังนะ คุณอยากได้วงนี้
และเราจะมอบดนตรีนี้ให้คุณ" แต่…
ปีเตอร์ แกรนต์ไม่ยอมให้ผู้อำนวยการผลิตคนไหน
มาเฉียดสตูดิโอ
หรือคนในวงเลย
และพวกเขากลัวปีเตอร์มาก ซึ่งยอดเยี่ยมเลย
การได้มีอิสระแบบนั้น เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
แทนที่จะใช้ชื่อวงยาร์ดเบิดส์ต่อไป
วงนี้เข้มแข็งจนเริ่มต้นใหม่ได้
เราจึงตัดสินใจเปลี่ยนชื่อวง
(เลด เซพเพลิน เดบิวต์)
คีธ มูนได้เสนอชื่อ เลด เซพเพลิน
ผมคิดว่าเป็นชื่อที่ดี
ผมคิดว่า "อืม เป็นชื่อที่แย่มาก
จะไม่มีใครจำได้หรอก"
แต่ผมคิดชื่อที่ดีกว่าไม่ออก
เราจึงใช้ชื่อ เลด เซพเพลิน
จู่ๆ ผมก็เป็นพ่อคนและใกล้จะแต่งงาน
(โรเบิร์ต แพลนต์และมอรีน วิลสัน)
และผมอยู่ในวงที่ตอนนี้จะใช้ชื่อว่า
เลด เซพเพลิน
ผมเลยกลับไปหาพ่อแม่อย่างเผื่อใจ
ผมเรียกพ่อกับแม่มา แล้วพูดว่า
"พ่อกับแม่อาจอยากรู้จักคนที่มีความเป็นไปได้
มีความน่าจะเป็นที่สุดที่จะเป็นลูกสะใภ้"
และแน่นอนว่า
พวกเขายอมรับ
วันที่ 9 พฤศจิกายน 1968 เราเล่นที่คลับมิดเดิลเอิร์ธ
และเพื่อฉลองการเล่นดนตรีที่นั่น
ผมจึงแต่งงานในวันเดียวกัน
พยายามทำหลายๆ อย่างให้มากที่สุดในหนึ่งวัน
รถเสียระหว่างทางไปแสดง
ปัญหาต่างๆ นานา
เราวางแผนว่าจะเล่นเพลงอะไร
และจะเล่นยังไง
เราเล่นสามเพลงแรกไปอย่างรวดเร็ว
คุณเห็นได้เลยว่าคนคิดว่า "นี่มันอะไรกันเนี่ย"
มันตลกดีนะ
คุณไม่ได้เล่นงานใหญ่ๆ ในอังกฤษ
คุณจะพูดว่า
"คุณอยากจองวันให้วงเลด เซพเพลินเล่นไหม"
อะไรทำนองนี้
คนก็ยังไม่จอง
แอตแลนติกจึงตัดสินใจว่า
จะให้อัลบั้มออกวันที่ 12 มกราคม
เฉพาะในอเมริกา
ปีเตอร์จึงวางแผนการทัวร์ให้เรา
(เลด เซพเพลิน ปล่อยอัลบั้มมกราคม)
คิดว่าเป็นคืนก่อนวันคริสต์มาสนะ เราต้องออกเดินทาง
จู่ๆ คุณก็พบว่าอัลบั้มใกล้จะออก
เราจึงต้องไปอเมริกาเพื่อแสดง
ผมกังวลว่าจะไม่สะดวกเหมือนที่บ้าน
แพทพูดตลอดว่า "ฉันบอกแล้วว่าอย่าร่วมงานกับเขา"
แต่เธอกับมอรีน ภรรยาผมสนิทกัน
พวกเขาจึงรู้สึกร่วมยินดี
กับสิ่งที่จอห์นและผมทำอยู่
เราให้ความร่วมมือ
(ธันวาคม ปี 1968)
การไปอเมริกาคือความฝันของผม ด้วยประการทั้งปวง
(เลดในสหรัฐตลอดเดือน)
(เลด เซพเพลิน วงใหม่ที่แตกยอดจาก)
(วงยาร์ดเบิดส์วงเก่า)
(เริ่มทัวร์ในสหรัฐหนึ่งเดือนในวันเปิดของขวัญ)
เราเริ่มต้นด้วยการสนับสนุนวงวานิลลาฟัดจ์
และพวกเขาเป็นวงเดียว ที่ให้การสนับสนุนเรา
พวกเขาเป็นเพื่อนที่ดี เพราะพวกเขาเป็นเพื่อน
ในยามที่เราไม่มีอะไรเลย
(เสียงของจอห์น บอนแฮม)
(คาร์ไมน์ แอพไพซ์)
คาร์ไมน์กับจอห์น บอนแฮม
คุยกันถูกคอมาก
พวกเขาเคยดู
และเลียนแบบกันและกัน และเล่นดนตรีส่วนเล็กๆ
มันเป็นการแลกเปลี่ยนพลังระหว่างทุกคน ที่ดีเยี่ยม
เดนเวอร์เป็นที่แรกที่แสดง
เหมือนเล่นอยู่ในโรงเก็บเครื่องบิน
มีคนดูไม่มากนัก
ผมคิดในใจ "ตายละ"
แต่ผมพูดว่า "เอางี้ มานั่งรวมกันดีกว่า
ทำเหมือนว่าเรากำลังเล่นในคลับ
และเล่นให้กันและกันฟัง
ไม่ต้องห่วงว่าสถานที่
จะมีคนดูครึ่งเดียวหรือเต็ม
เรามาเล่นเพื่อให้เราได้ความรู้สึก"
(ซีแอตเทิล)
(แวนคูเวอร์)
(พอร์ตแลนด์)
(สโปเคน)
หลังจากแสดงร่วมกับวานิลลาฟัดจ์สองสามครั้ง
จากนั้นเราก็ไปที่ไนต์คลับวิสกี้อะโกโกในแอลเอ…
(เลด เซพเพลิน และอลิซ คูเปอร์)
จากนั้นเราก็ไปซานฟรานซิสโก
(คันทรีโจแอนด์เดอะฟิช)
(เลด เซพเพลิน ทัชมาฮาล)
(คันทรีโจแอนด์เดอะฟิช เลด เซพเพลิน - ทัชมาฮาล)
(9 มกราคม 1969)
อัลบั้มนี้ได้ถูกเล่น
ทางวิทยุใต้ดินแล้ว
และผู้คนก็อยากเห็นวงนี้
ที่พวกเขาได้ยิน
เราเลยจะเข้าไป แบบว่าพร้อมขวาน
และเล่นเหมือนไม่เคยเล่นมาก่อน
ใส่ทุกอย่างที่เรามีเข้าไป
เราอยู่หลังเวทีที่ฟิลมอร์ ปีเตอร์ แกรนต์พูดว่า
"ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าไม่ดังเปรี้ยงที่นี่ ก็จบเห่"
หลังจากงานนั้น เราก็รู้ว่าเรามาถูกทางแล้ว
(ไป)
ทุกอย่างดำเนินไปเหมือนไฟป่า
ทุกอย่างเพิ่มพูนขึ้น
คนดูเบียดกันเพื่อแย่งเข้าประตู
ตอนที่เราไปเล่นที่บอสตันทีปาร์ตี้
เพราะเราทัวร์ทั่วอเมริกา
จากฝั่งตะวันตกไปฝั่งตะวันออก
ในวิทยุเอฟเอ็ม พวกเขาจะเล่น
แผ่นเสียงของคุณด้านหนึ่ง แล้วพูดถึงเพลงด้านนั้น
ฟังโฆษณา แล้วกลับมาเล่นอีกด้าน
คนฟังก็จะฟังกันไป
และพวกเขาจะพูดว่า "วงนี้จะมาแสดงในเมืองของคุณคืนนี้"
คนฟังก็จะมาดูกันหมด
(กำลังออกอากาศ)
ร็อกแอนด์โรลกับเลด เซพเพลิน
โรเบิร์ต แพลนต์อยู่ตรงนี้ และผมรู้ว่าตอนนี้คุณรู้สึกดีมาก
ผมจะคุยกับผู้ฟังที่โทรเข้ามาอีกคน
- คุณกำลังออกอากาศนะ - ใช่โรเบิร์ต แพลนต์ไหมคะ
- บางทีก็ใช่ - คุณพระช่วย
ฉันอยากให้คุณรู้ว่าหัวใจฉันกำลังล้มเหลว
ตายละ
อย่าพูดอย่างนั้น เรียกหมอเร็ว
ฉันแค่อยากให้คุณรู้ว่าคุณเซ็กซี่มาก
- เหลือเชื่อเลย - โอเคจ้ะ
- ขอบคุณมาก - โชคดีนะ
- สายต่อไป - ฮัลโหล
ผมกะจะไปดูคุณเมื่อคืนนี้
แต่หาตั๋วไม่ได้เลย
เมื่อคืนดีมากเลย
คุณชื่ออะไร ช่างเถอะ
- ฮัลโหล - สวัสดี
สวัสดี
สวัสดี ทายซิ ฉันคิดว่าคุณสมาร์ทมาก
หมายความว่าไง
หมายความว่าคุณหน้าตาดีมากๆ
สุดยอด
ฉันประทับใจกับคอนเสิร์ต ฉันชอบมาก
ฉันคิดว่าคุณสมาร์ทมาก
ทำสิ่งที่คุณทำอยู่ต่อไปนะคะ
ขอบคุณสำหรับกำลังใจ เราจะทำต่อไป
(ลอสแอนเจลิส ฟรี เพรส)
(เลด เซพเพลิน หน้า 6 พี่น้องชายหญิง)
(เลด เซพทลิน)
มีความคาดหวังล้นหลาม
ล้นหลามจริงๆ
(วงร็อกใหม่น่าประทับใจ)
(ขึ้นแท่นสูงสุดอย่างเร็ว วงท็อปในตำนานรายต่อไป)
เมื่อกลับมาอังกฤษ พร้อมกับสิ่งที่เราประสบมา
ผมต้องอยู่เงียบๆ
คือว่าอัลบั้มนั้นยังไม่ออกที่นี่
(มีนาคม ปี 1969)
ผมจึงไม่มีอะไรจะพูด
คนคงหัวเราะเยาะผม
บอนโซกับผมเคยมาเจอกันและพูดว่า
"นั่นอะไร" "เอ่อ ไม่รู้สิ"
"เกิดอะไรขึ้น" "ผมไม่รู้"
ให้ตาย มันสุดยอดมาก เหลือเชื่อเลย
คือว่าเรากลับจากอเมริกา
และเราผ่านการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ
เรารู้สึกดีมากๆ เลยนะ
แต่มันส่งผลกับเรา
คิดดูสิ เราอายุ 20
แล้วจู่ๆ ก็มียาเสพติด
และมีผู้หญิงเพียบ
และมีคนใหม่ๆ มากมายผ่านเข้ามาในชีวิต
มีสิ่งที่เป็นเหมือนวัฒนธรรมย่อยๆ เกิดขึ้นจากชื่อเสียง
โดยเฉพาะชื่อเสียงในช่วงแรกๆ
เพราะนั่นคือตอนที่คุณรู้สึกได้ว่า
กำลังจะมีสิ่งใหม่ๆ เข้ามา
มันรู้สึกดี ก็ควรนะ
โดยเฉพาะเมื่อเราทำโดยไม่มีสื่อ
ซึ่งท่าทางจะไม่ชอบเรา
เราได้รับการรีวิวน้อยมาก
รีวิวที่เห็นชัดๆ คือในโรลลิงสโตน
(ตามใจตัวเองและจำกัดตัวเอง)
จำได้ว่าผมอ่านรีวิวนั้น
และคิดว่า "พวกเขาพูดถึงใคร หมายถึงพวกเราเหรอ"
(จิมมี่ เพจเป็นโปรดิวเซอร์ที่มีขีดจำกัด)
(และนักแต่งเพลงอ่อนหัดและขาดจินตนาการ)
นักเขียนหลายคนในสมัยนั้น
ไม่รู้ว่าพวกเขาศึกษาด้านดนตรี
เพื่อมาวิจารณ์ หรือว่าพวกเขาห่วงแค่
กิจกรรมทางสังคมบางอย่าง
(เพลงน่าเบื่อมาก ซ้ำไปซ้ำมา)
แต่คุณแยแสปฏิกิริยาของคนอื่นหรือไม่
ถ้าคุณเล่นแบบนั้น
น่าเสียดายที่คำตอบคือ ใช่
นั่นคือจุดที่คุณหมดกำลังใจได้
โชคดีที่เราสี่คนไม่สนมากนัก
เราสนว่าเราพอใจ กับผลงานตัวเองแค่ไหนมากกว่า
อัลบั้มแรกถูกวิจารณ์ยับ
หลายคนจะพูดว่า "ไม่
ฉันไม่ชอบแนวเพลงของเซพเพลิน"
ด้วยเหตุผลบางอย่าง
พวกเราคิดว่ามันน่าขัน
เราตั้งใจทำมากๆ
และคนฟังเข้าใจ คุณมองออกว่าพวกเขาเข้าใจ
แล้วพวกเขาบอกเพื่อนว่าเข้าใจ
"ไปฟังดูสิ"
สถานที่จัดงานคับคั่งไปด้วยผู้คน แสดงว่าสิ่งที่คนได้ยิน
ซึ่งตรงข้ามกับสิ่งที่พวกเขาอ่าน
คือสิ่งที่ทำให้วงอยู่ได้
มันน่าตื่นเต้นมากที่ได้แสดงคอนเสิร์ตเหล่านี้
และการได้ร่วมงาน
กับพวกเราสี่คน
และได้เปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ
ด้วยอารมณ์ขัน ความเข้มข้น
หรือระดับความก้าวร้าว หรืออะไรก็ตาม
นี่แสดงว่าเราแน่นแฟ้นมาก
จนเราสามารถเคลื่อนไปทางไหนก็ได้
แล้วทุกคนจะตาม
ถ้ามือกีตาร์นำ ทุกคนก็จะตาม
ผมสามารถรั้งไว้และเปลี่ยนได้
การด้นสดอยู่ในระดับที่ไม่ธรรมดา
เพลง เดซด์แอนด์คอนฟิวสด์
ความเข้มข้นยิ่งมากขึ้น มันร้ายกาจมากๆ
เฮ้
ผมรู้ว่าเรามีดีอะไร
และผมอยากทำให้ทุกคนประทับใจ
ผมมีวิสัยทัศน์ทั้งหมดสําหรับอัลบั้มถัดไป
มันจะยิ่งใหญ่อลังการ
ตั้งแต่วิธีการทำเพลงไปเลย
รวมถึงการใช้เทคนิคโอเวอร์ดับ และเลเยอร์ด้วย
ผมจึงเรียกวงมาซ้อมที่บ้าน
และเราซ้อมเพลงใหม่สองเพลง
โฮลล็อตตะเลิฟ
และ ว็อตอิสแอนด์ว็อตชู้ดเนเวอร์บี
จิมมี่นั่งลงพร้อมกับกีตาร์อะคูสติก
แล้วเราก็ซ้อมเพลงกัน
เขาจะเข้ามาและเล่นสิ่งที่เขาแต่ง
จากนั้นพวกเราก็ช่วยกันคิดไปด้วยกัน
เราเข้าห้องอัดโอลิมปิกสตูดิโอส์ ในเดือนเมษายน
เราตื่นเต้นมากที่ได้กลับมาเข้าห้องอัดอีกครั้ง
(เมษายน ปี 1969)
ความสามารถในการแต่งเพลงของผมเริ่มพัฒนา
เพราะบรรยากาศการเล่นรอบตัวผม
เพลง โฮลล็อตตะเลิฟ
จิมมี่ได้แต่งช่วงคอรัสไว้
เขาเล่นท่อนริฟฟ์กีตาร์ให้ดู ซึ่งมันสุดยอดมาก
ท่อนนั้นผมเลยร้องเนื้อเพลงของวิลลี่ ดิกซัน
และแบบว่า…
ผมหาท่อนที่ดีที่สุดของเพลงคนผิวดำ
และนำมาดัดแปลงนิดหน่อย
ไม่ทางใดทางหนึ่ง
ผมว่าไม่มีประโยชน์ ที่จะมีเพลง โฮลล็อตตะเลิฟ
แล้วมีท่อนริฟฟ์อีก
ซึ่งเป็นเสียงเหมือนๆ กัน
เรื่องของเรื่องคือ เพลง ว็อตอิสแอนด์ว็อตชู้ดเนเวอร์บี
มีท่อนที่นุ่มนวล สบายๆ กว่า
จากนั้นก็ตามด้วย…
ผมคงไม่เรียกว่า ท่อนคอรัสที่ทรงพลัง
แต่มันมีความเข้มข้นขึ้น
ทำให้คุณเห็น
พลังของจอห์น บอนแฮม และพลังของวง
ร่วมกันทั้งหมด
เรากำลังจะออกทัวร์
และผมคิดว่ามันต้องสนุกมาก
ที่จะได้อัดเสียงตามสถานที่ต่างๆ ในอเมริกา
(เลด เซพเพลินกลับมาอเมริกา)
เป้าหมายคือให้ได้แรงบันดาลใจ จากความรักของผู้คน
และให้ได้ปฏิกิริยาจากคนดู
(เลด เซพเพลิน)
(ฮอลลีวูด)
มันเป็นความสุขที่ได้เข้าห้องอัดในอเมริกา
คุณได้พลังจากการเดินทาง
และบันทึกมันไว้
ภายในสิ่งที่คุณกำลังบันทึกด้วย
เสียงกลองของจอห์น บอนแฮมจะกระจาย
ออกทั้งสองช่องสเตอริโอ
จากนั้นคุณก็สามารถวางตำแหน่งเสียง
ของเครื่องดนตรีอื่นๆ และจัดชั้นเสียงไว้ภายในได้
เขาตั้งเสียงเครื่องดนตรีเป็น
เขารู้ศาสตร์การตั้งเสียงกลอง
ทำให้เวลาที่เขาตีกลอง
มันจะดังก้องกังวานที่สุด
มันดังไปไกล
และเขาตีด้วยข้อมือ
ไม่ใช่ใช้ทั้งแขนตี
แต่เขาก็สามารถตีกลองเบสแบบเน้นๆ
และคุณจะรู้สึกได้ ไม่มากก็น้อยข้างใน
เขาสร้างสรรค์มาก
เป็นแรงบันดาลใจให้เล่นด้วย
คุณจะได้ยิน ผมไม่อยากเล่น…
ทับเสียงนั่น
ผมอยากทำบางอย่างที่เข้ากันกับมันได้ดี
นั่นคือสิ่งที่ผมเคยทำได้ดี คือการเล่นให้เข้ากัน
คนฟังจะได้ยินทุกคนเล่น
นั่นเป็นสิ่งสําคัญสําหรับผม
ที่คนฟังได้ยินทุกคนเล่น
สิ่งที่ทุกคนเล่น บนแผ่นเสียงเซพเพลิน
(เอ็ดมอนตัน การ์เด้นส์ 9 พฤษภาคม 1969)
(แวนคูเวอร์)
(ซีแอตเทิล)
(โฮโนลูลู)
(รับสิทธิ์ฟรีหนึ่งครั้ง ที่แกรนด์บอลรูม)
(ชิคาโก - ดีทรอยต์)
(เมอร์ริเวเธอร์โพสต์พาวิลเลียน เดอะฮู และลีด เซพเพลิน)
(บอสตันทีปาร์ตี้ เข้าได้หนึ่งคน)
(นิวยอร์ก - โคลัมเบีย)
(บิล เกรแฮมส์ ฟิลมอร์อีสต์ เลด เซพเพลิน - 31 พฤษภาคม 1969)
เราอัดเสียงสิ่งที่เราชอบ
เซพเพลินมีอิทธิพลที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
เราต่างฟังดนตรีคนละแนว
และผมพูดเสมอว่า
เลด เซพเพลินคือพื้นที่ตรงกลาง
ที่อยู่ระหว่างพวกเราทุกคน
ทุกคนถูกกระตุ้นให้เผย
ความเปราะบางต่างๆ
ตอนเริ่มแต่งเพลงร่วมกับจิมมี่
โดยเราต้องแจกแจงเรื่องอ่อนไหว
และเรื่องน่าอายที่อาจเกิดขึ้น
การแต่งเพลงเป็นเรื่องลึกซึ้ง
คุณเปิดเผยตัวเอง
ผมแต่งเนื้อเพลงบางเพลงในอัลบั้มแรก
และในอัลบั้มที่สองด้วย
แต่ผมไม่ค่อยมั่นใจกับเนื้อเพลงของตัวเอง
เท่าความมั่นใจในการเล่นกีตาร์
ผมต้องเริ่มคิดว่า
ผมจะทำอะไรในฐานะนักร้อง
และในฐานะคนที่จะนำทำนอง
หรือเรื่องราวมาสู่เพลง
เป้าหมายคือใช้ดนตรี กระตุ้นให้เขาเกิดแรงบันดาลใจ
ออกมาเป็นเนื้อเพลง
จากนั้นเขามาพร้อมเนื้อเพลง สำหรับเพลง แรมเบิลออน
ใช่ นี่คือ…
เนื้อเพลงคร่าวๆ ของเพลง แรมเบิลออน
"ใบไม้ร่วงหล่นไปทั่ว ถึงเวลาที่ฉันต้องลาจาก"
นั่นคือเรื่องราวของชีวิตผม
ผมตั้งใจจะให้มีเนื้อเสียง และการจัดชั้นเสียงเยอะๆ
โดยเฉพาะกับกีตาร์ ในเพลง แรมเบิลออน
มันมีส่วนของกีตาร์หลายส่วนในเพลง
มีการไล่คอร์ด
ที่ไหลไปตามบางท่อนของเพลง
แล้วก็มีบางช่วงเป็นโซโล่ล้วนๆ
มันสนุกดีที่ได้ทำเพลงเหล่านี้
และทุกคนเล่นส่วนของตัวเอง แล้วย้อนมาฟัง
แล้วพูดว่า "ว้าว เขาทำอะไรกับส่วนนี้"
มันมีต้นกำเนิด
มาจากหลากหลายที่
การที่เราสามารถลึกซึ้งในการแต่งเพลง
นั่นเป็นความก้าวหน้าที่สำคัญ
เพราะมันคือการเปิดเผยตัวตนทั้งหมด
ตอนเด็กๆ พ่อแม่ผม เคยพาผมไปยอดเขาอัศจรรย์ทุกแห่ง
และดูซากโบราณสวยๆ และ…
ซากอารยธรรมอันยิ่งใหญ่ของชนชาติอื่น
เอ่อ
นั่นคือสิ่งที่เพลงนั้นพูดถึง
ผม คุณ และคนอื่นๆ
(เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์)
(มอร์ดอร์)
(พฤษภาคม ปี 1969)
งานแล้วงานเล่า คืนแล้วคืนเล่า
เรามีสัก 20 เพลงให้เลือกในเวลานั้น
ไม่นานเราก็มี 40 เพลง
เราได้เปิดประตูไปยังอเมริกา และเห็นแสงรำไร
และแน่นอนว่า คุณจะเตะประตูนั้นให้เปิดออก
และเดินเข้าไปและ…
มันเป็นทวีปใหญ่มาก
เราต้องให้ข่าวแพร่สะพัด
ผ่านการแสดงสด
ตอนแรกๆ เราก็ตะลุยทัวร์
เราทัวร์อยู่เป็นเดือนๆ ก็ว่าได้
สามคนในวงมีครอบครัวแล้ว
ณ เวลานั้น
และนี่เป็นการทัวร์ครั้งที่ห้าของเรา ภายในเจ็ดเดือน…
(โรเบิร์ตและคาร์เมน แพลนต์)
เท่ากับว่าพวกเขา อยู่ห่างจากลูกๆ นานมาก
มันยากนะเมื่อคุณมีครอบครัว
ผมนั่งเครื่องบินไปตามสถานที่ดีๆ กับโม ภรรยาของผม
(จอห์น พอลและมอรีน โจนส์)
เธอจะมานิวยอร์ก
และพาลูกๆ ไปชอปปิ้ง
ไปดูโชว์ต่างๆ มันเยี่ยมมาก
แล้วพวกเขาก็กลับบ้าน ปล่อยให้เรา
ไปแสดงต่อตามที่ต่างๆ ที่เหลือ
สมัยนั้นไม่มีรถบัส หรือรถดีๆ สำหรับออกทัวร์
มีแต่ต้องขึ้นพาหนะขนส่งอะไรก็ตามที่ขึ้นได้
เพื่อไปยังสถานที่ เล่นดนตรี แล้วพยายามให้ริชาร์ด โคล
หาสถานที่ถัดไป หรือบางครั้งก็เมืองถัดไป
คุณบอกได้เสมอ เวลาที่เขา…
คุณไปถึงทางแยกแล้วเห็นเขาทำท่านี้…
คุณก็พูดว่า "ไม่ เราหลงอีกแล้ว"
การทัวร์ในอังกฤษง่ายกว่าเยอะ
ถ้าคุณอยู่ในอเมริกา ทั้งวันคุณอยู่ในโรงแรมที่ไหนสักแห่ง
ทะเลาะกับพวก
พวกงี่เง่าและทุกอย่าง
มันส่งผลกับคุณ
สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างวันก่อนหน้านั้นน่ะ
มีแต่สายการบินพาณิชย์
คุณจึงต้องตื่นแต่เช้า
ไปนั่งที่สนามบิน เพื่อรอเครื่องบินพาไปที่ไหนสักแห่ง
แต่เพราะแบบนั้น ทุกคนจึงได้ข่าวว่าเราอยู่ในอเมริกา
(มิถุนายน ปี 1969)
(รอธแมนส์ยินดีต้อนรับสู่ลอนดอน)
(เลด เซพเพลินมาถึงแล้ว… มาร่วมสนุก)
เรากลับจากอเมริกา
ใครๆ ก็อยากจองตัว
มันคนละบรรยากาศกันเลย
ไม่มีการประชาสัมพันธ์ใดๆ
แต่น่าแปลก คุณได้แสดงต่อหน้าคนอังกฤษ…
"คนพวกนี้รู้ได้ยังไงว่าเรามา"
เราคิดกันว่าคงเป็นการบอกปากต่อปาก
ผมชอบแนวคิดเรื่องแรงกระตุ้น
ให้เดินทางและความสนใจ
คุณจะรู้อะไรถ้าไม่เสาะหา
คุณต้องออกไปตามหามัน
เราเล่นตามเทศกาลดนตรีต่างๆ ในอเมริกา
สองปีหลังจากปรากฏการณ์ซัมเมอร์ออฟเลิฟ
ผมรู้ว่ามันไม่ได้สำคัญอะไร
แต่สำหรับผม มันสำคัญมาก
เพราะผมอยู่ในที่ที่ผมต้องการอยู่
ทางอารมณ์
(เทศกาลเพลงป๊อปนานาชาติ แอตแลนตา 5 กรกฎาคม 1969)
ผมจําได้ว่าจอห์นทำการเช็กเสียง
ที่เทศกาลดนตรีแจ๊สนิวพอร์ต
และผมเห็นมือกลองของเจมส์ บราวน์
ออกมาจากประตูต่างๆ
แล้วพูดว่า "อะไร… อะไรกันเนี่ย"
และเขาก็…
เขาจะพูดว่า "ใช่ ผมรู้ ผมรู้ว่าใครดูผมอยู่"
แต่มันเยี่ยมมาก
มันทำให้เซพเพลินไม่เหมือนใคร
วิธีที่เขาเข้าถึงจังหวะ
และสิ่งที่เขาทําน่ะ
(สะพานนิวพอร์ต)
(ขอต้อนรับสู่เทศกาลนิวพอร์ต)
(เทศกาลดนตรีแจ๊สนิวพอร์ต)
เราอัดเพลงสำหรับเลด เซพเพลิน สอง ในการทัวร์ครั้งนั้น
มันเหมือนพายุเฮอร์ริเคน
ลมหมุนแห่งพลังงานและการปลดปล่อย
ด้วยเวลาที่เราใช้ในอเมริกา
เราไม่มีโอกาส
คิดถึงบ้านมากนัก
เราเลยกลับมาเล่น
ในเทศกาลดนตรีของอังกฤษครั้งแรก
ขอเสียงต้อนรับเลด เซพเพลินหน่อย
และแน่นอนว่า คุณยังสงสัยว่า
นี่จะมีเสียงสะท้อนไหม
นี่จะไปถึงจุดสูงสุดไหม
(เทศกาลเพลงบลูส์เมืองบาธ)
ว้าว
ผมเคยเห็นรูปเทศกาลเมืองบาธ
แต่การได้เห็นภาพเคลื่อนไหว มันน่าทึ่งมาก
นั่นน่าจะเป็นเทศกาลแรก
ที่เราเล่นในอังกฤษ
และฝนไม่ตก จึงเป็นเรื่องดีมากๆ
และสนุกด้วย
แต่คุณอยากพักระหว่างการทัวร์
นานแค่ไหนล่ะ ไม่นานหรอก
เราไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
มีแต่พลังงานและกำลัง
เก้านาฬิกา 32 นาที อะพอลโล 11 ก็ทะยานขึ้น
(มิวสิกคาร์นิวัล เลด เซพเพลิน)
(20 กรกฎาคม 1969)
นี่เป็นก้าวเล็กๆ ของชายคนหนึ่ง
แต่เป็นก้าวกระโดดที่ยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ
ผมจำได้ว่าเราอยู่กันในเต็นท์
ในขณะที่มีคนไปเหยียบดวงจันทร์
นึกภาพออกไหมว่าอยู่ในอเมริกา
เป็นเด็กคนหนึ่ง ไม่เด็กไม่โต และเงยหน้ามอง…
คุณกำลังฟังดนตรี
แล้วเงยหน้าเห็นคนบนดวงจันทร์
ข้างนอกนั้นกว้างใหญ่ไพศาล
และผมมั่นใจว่าคนส่วนใหญ่อยากรู้ว่า
คนเหล่านี้จะกลับจากดวงจันทร์ อย่างปลอดภัยหรือไม่มากกว่า
(ยินดีต้อนรับ นักบินอวกาศ อะพอลโล 11)
แต่วันที่พวกเขากลับมา ก็เป็นวันสำคัญสำหรับเราเช่นกัน
นั่นเป็นเรื่องที่สําคัญที่สุด
ถ้าคุณเป็นเด็กและอยากเป็นนักร้อง
คุณได้แผ่นเสียงทองคำ จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปเหรอ
ไม่สำคัญหรอก
ผมแค่อยากให้แน่ใจว่า
อัลบั้มนี้จะทำให้ทุกคนตื่นเต้นมาก
ผมอยากให้มันเป็นสิ่งที่พวกเขา ไม่เคยได้ยินมาก่อน
มีความเป็นอะคูสติกและอิเล็กทริก และสุดโต่งมากขึ้น
และอาจจะฉีกกรอบเดิมๆ ด้วย
เมื่อถึงเวลามิกซ์
สำหรับเลด เซพเพลิน สอง
ผมจึงมิกซ์กับเอ็ดดี้ เครเมอร์ ที่เอแอนด์อาร์สตูดิโอส์ในนิวยอร์ก
ผมว่าเขาทำได้ดีมาก
ในการมิกซ์สิ่งต่างๆ เหล่านี้
มักมีคนทำตั้งแต่สองคนขึ้นไป
ผมอยากทำบางอย่างกับเพลง โฮลล็อตตะเลิฟ
เพื่อให้มันเลิกเป็นเพลงซิงเกิล
มันเลยจะมีส่วนที่สุดโต่ง ฉีกกรอบเดิมๆ
กลางเพลงโดยเริ่มด้วยคลื่นโซนิก
จากนั้นเมื่อผมใช้เทคนิคโอเวอร์ดับ
สำหรับส่วนที่จะเข้าไปตรงกลาง
ผมก็ผ่อนสายกีตาร์จนสุด
และเกาสายกีตาร์ทุกสาย
แล้วก็มีการแพนเสียงเยอะเลย
แปลว่าย้ายที่จากซ้ายไปขวา
แล้วก็เรียบร้อย
เลด เซพเพลิน สอง ก็เสร็จสมบูรณ์
และพร้อมจะนำไปส่ง
(เลด เซพเพลิน สอง ด้านหนึ่ง - 1. โฮลล็อตตะเลิฟ)
(เทศกาลดนตรีป๊อปนานาชาติ เท็กซัส 31 สิงหาคม 1969)
(เทศกาลดนตรีป๊อปนานาชาติ เท็กซัส)
(เลด เซพเพลินตัวเป็นๆ)
(เลด เซพเพลิน สอง)
(22 ตุลาคม 1969)
(เลด เซพเพลิน สอง)
(แคชบ็อกซ์ รีวิวอัลบั้ม)
(บิลบอร์ด รีวิวอัลบั้ม)
('เลด เซพเพลิน สอง' สร้างแรงสั่นสะเทือนแบบเฮฟวี่ใหม่)
(ยอดขายถล่มทลาย)
(เลด เซพเพลินสุดยิ่งใหญ่)
(เลด เซพเพลิน กับวิธีทำ 37,000 ดอลลาร์ในคืนเดียว)
(เลด เซพเพลิน สอง ทะยานฟ้า)
(บิลบอร์ดท็อป 1. เลด เซพเพลิน สอง)
(วาไรตี้ - อัลบั้มขายดีที่สุด 1. เลด เซพเพลิน สอง)
(เลด เซพเพลิน - ยอดขายล้านแผ่น อาจมีทัวร์อังกฤษ)
(ยอดขายสหรัฐ 5 ล้าน)
(เลด เซพเพลินติดท็อปอเมริกา)
(เลด เซพเพลิน - วงอันดับ 1 ของโลก ค่ายแอตแลนติก)
(เซพเพลินแซงบีเทิลส์)
(เรคอร์ด มิเรอร์ ตื่นทอง)
(เลด เซพเพลินตัวเป็นๆ)
วันที่ 9 มกราคม 1970
เราแสดงที่โรยัลอัลเบิร์ตฮอลล์ในลอนดอน
และถ้าเราคิดย้อนไปหนึ่งปี
วันที่ 9 มกราคม 1969
คือตอนที่เราแสดงในซานฟรานซิสโก
นี่จึงเป็นความคืบหน้าของทั้งปี
มันเหลือเชื่อมาก
ผมสนุกมากๆ
ไม่มีนักสอบบัญชีตรงนี้
นี่เป็นคอนเสิร์ตในลอนดอน แน่นอนว่า
นี่คือที่ที่ครอบครัวเราต้องมา
ใช่ มันเหมือนงานรวมญาติ
การได้ไปเหยียบเวทีที่นั่น
จึงเป็นอะไรที่ไม่คาดฝัน มันดีมากๆ
และเป็นการแสดงของเราเอง
เราจึงออกไปแสดงเต็มที่
เลด เซพ!
ขอบคุณมากครับ
เลด เซพ!
พ่อผมมาดูการแสดงนั้น
เขาภูมิใจมาก ซึ่งดีมากเลย
เขาพูดว่า "เขามีความปรารถนาแรงกล้า มีไฟและทั้งหมดนั้น"
มันดีมากๆ
จอห์น พอลกับผม เราเข้ากันได้ดีมากๆ
พวกเราทุกคนเลย
สมาชิกแต่ละคนในวงค่อนข้างแตกต่างกัน
ด้านอุปนิสัยนะ แต่พวกเขาเป็นคนดี
แต่ละคนมีบุคลิกเป็นของตัวเอง
ประมาณกลางปี 1969 นั่นแหละ
ผมถึงรู้จักแต่ละคนจริงๆ
มันต้องค่อยเป็นค่อยไป ว่าไหม
ผมคุยเรื่องโรเบิร์ตได้เรื่อยๆ
เพราะผมรู้จักเขาดีมาก จริงๆ นะ เหลือเชื่อเลยละ
รู้ไหม จิมมี่ค่อนข้างขี้อายนะ
แต่เมื่อได้รู้จักเขาอย่างที่ผมรู้จัก เขาเป็นคนดีมากเลย
ผมชอบพวกเขาแต่ละคน เพราะสิ่งที่พวกเขาทำ
และผมชอบการเล่นในวง
ผมจึงไม่ต้องทำอย่างอื่น
เราประสบความสำเร็จตั้งแต่วันแรก
ที่เล่นเพลง เทรนเคปต์เอ-โรลลิน
เพราะเราถูกใจช่วงเวลานั้น
และมันได้ผล
แต่ก่อนหน้านั้นทั้งหมดไม่มีใครรู้
เราได้แต่ลองดูว่าอะไรเวิร์ก
ฉะนั้น จะหยุดทำไมล่ะ
ถ้าคุณรู้ว่าคุณมีบางสิ่งที่แตกต่าง
ในตัวคุณ
คุณก็ต้องนำมันออกมาใช้
คุณต้องใช้มันไปเรื่อยๆ
แต่คุณต้องเชื่อมั่นด้วย
และตราบใดที่คุณเป็นตัวของตัวเอง
เป้าหมายชัดเจน คุณก็จะทำให้ฝันเป็นจริงได้
ผมเชื่ออย่างนั้นนะ
ผมเชื่อว่าทำให้ฝันเป็นจริงได้ เพราะนี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
(คำอุทิศ ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นเกียรติแก่)
(เดสมอนด์ แมคมาฮอน ดอน มูสโซ)
(ลิซ่า เฟนทัม ดีเร็ก โบลตัน)
(เบนจามิน อเล็กซานเดอร์ โนเอล โธมัส วิลเลียมส์)
(เชล ทาลมี รอย วิลเลียมส์)
(ร็อด ไวแอตต์)