Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
POLONYA İŞGAL ALTINDA
NAZİLER LONDRA'YI BOMBALIYOR
20 YAŞA ZORUNLU ASKERLİK
HAVA SALDIRISI TEHLİKESİ Işık Açmayın
ALMAN SAVAŞI SONA ERDİ
İngiltere'deki çocuklar olarak
II. Dünya Savaşı'nın gölgesinde yaşıyorduk.
Annen, baban, deden ve ninen
iki tane dünya savaşı görmüştü.
Ve II. Dünya Savaşı'nın sonunda
gelecek için büyük umutlara sahiptik.
Londra'da
çok fazla hasarlı bina,
krater falan vardı ve…
Yani bir savaş sonrası bölgesiydi.
Hâlâ karne sistemi vardı. Kuponları olan
küçük bir defterle yumurta, süt
ve yağ falan alıyorduk.
İnsanlar toparlanıyordu.
Londra'nın dışında, Batı Midlands'ta
savaş sonrası, yarı varoş
sessiz bir hayat vardı.
Amerika hayalimdi
çünkü içinde yaşadığımızdan
çok daha farklı bir dünyaydı.
Amerika'dan gelen
müthiş rock and roll'u dinliyordum.
O elektro gitar seslerini duyuyordum.
Memphis'ten gelmesine rağmen
âdeta Mars'tan geliyor gibiydi.
Ama biz İngiltere'de yerinden emin müzisyenlerle
sıkışıp kalmıştık,
ta ki Lonnie Donegan denen doğal afet ortaya çıkana kadar.
Lonnie Donegan'ı
canlı dinlediğimde çok etkilenmiştim.
Sanki bir geçit gibiydi.
İngiltere'de görülmemiş
bir özgürlüğe erişmeni sağlıyordu.
Haydi Jimmy!
Bir gün okula gittiğimde
bahçede biri vardı ve insanlar
etrafında toplanmıştı.
Jimmy Page'in Okulu
İsmi Rod Wyatt'tı
ve akustik gitarla Lonnie Donegan'ın
şarkılarını çalıyordu.
Jimmy Page ve Rod Wyatt
Ona gittim, "Benim evimde de bundan var" dedim.
"Bana getir,
nasıl akort edeceğini göstereyim." dedi.
Sonra bana bazı akorlar da gösterdi.
All Your Own BBC Kanalı
Gitarı elimden asla bırakmıyordum.
Kahvaltıdan önce çalıyordum,
sonra okula giderken çalıyordum.
Okulda pratik yapmak istesem de
gitarıma el koyarlardı
ve günün sonunda geri verirlerdi.
Babam şöyle diyordu,
"Senin bu gitar olayına pek anlam veremiyorum
Patricia ve James Page
ama derslerine
çalıştığın sürece seni destekliyorum."
Ama annem, benim gitara devam edip
bir grupta çalma fikrimi gerçekten destekliyordu
ve bana çok inanıyordu.
Bu çok önemliydi.
Annem ve babam vodvil oyuncusuydu.
Annem gece elbisesi giyen şarkıcıydı,
Margie Castle ve Joe Baldwin
babam da komedyendi.
Piyano çalardı.
Onların askerleri eğlendirmeye gittiği
bütün ordu üslerine
ben de giderdim.
Ve art arda uluslararası gösteriler olurdu.
Akordeoncular ve banjocular.
Hepsini izlerdim.
Bu müzik geleneğinden geliyordum.
Sonrasında yaptıklarımın
temelini bunlar oluşturdu.
Annie, Robert ve Baba Robert Plant
Batı Midlands'da büyüdüm.
Baba tarafım oralıdır,
anne tarafım ise Roman'dır.
Çocukluğumda kabuğumdan pek çıkmadım
ama sonra beni büyük bir şehirde büyük bir okula gönderdiler.
Yeminli mali müşavirlik eğitimi aldım.
Robert Plant'in Okul Geçit Töreni
Aslında okuldaki şeyler çok ilgimi çekiyordu
ama Little Richard geldiğinde
o kadar provokatif, baştan çıkarıcı
ve hipnotize ediciydi ki
diğer her şeyi resmen saf dışı bıraktı.
Sadece şarkı söylemek istediğimi biliyordum.
Artık olan olmuştu.
Müziğe bağımlı olmuştum. Sonsuza dek.
John Bonham röportajları nadiren kabul ederdi ve 1980'de vefat etti
Bu röportaj burada ilk kez yayınlanıyor
Evet, ismim John Bonham.
Küçükken bateri çalmayı çok severdim.
İlk bateri setimi 10 yaşımda almışlardı.
Gene Krupa'nın olduğu bir filme gitmiştik
ve gerçekten harikaydı.
Burada, Midlands'da
çok farklı plaklar alıyordum.
O zamanlar Johnny Kidd & the Pirates çok popülerdi.
Bütün müzik otomatlarında duyuyordun.
Tabii, 15 inçlik dev hoparlörleri vardı.
Duyabildiğin tek şey bas sesleriydi.
Bunu duyunca
"Bu sesi yapmak istiyorum." dedim.
Babama bunu söylediğimde
"Bas gitar çok yeni bir enstrüman.
İki yıl sonra ortadan kaybolur.
Bir saksafon al, işsiz kalmazsın." dedi.
"Hayır. Bas gitar istiyorum." dedim.
Pratik yaptığımı duydu. "Benimle gel.
Sadece sol elimi izle." dedi.
Piyanoda. İşte…
Bütün standartları öyle öğrendim.
"Shadows" Konserde…
Küçük bir grubum vardı.
Gençlik kulübünde çalıyorduk.
Çok istekli genç papazlarıyla konuşmaya başladım.
Peder Gordon Bates
"Bir orgcuya çok ihtiyacımız var." dedi.
"İsterseniz orgcunuz olabilirim." dedim.
Hiç düşünmeden. O da "Peki, olur." dedi.
St. Aidens Kilisesi New Eltham
Kilise müziğinde doğaçlama yapmalısın.
Ama ben zaten notadan çalmakta iyi olmadığım için
her şeyi doğaçlama yapıyordum.
İlahileri öğrenmiştim.
Hangi ilahi olduğunu anlıyordum.
Pek dindar sayılmam ama iyi bir işti.
Adam da çok kafa bir papazdı.
Böylece 14 yaşımda orgcu ve koro şefi oldum.
Bana yılda 25 sterlin gibi büyük bir meblağ ödediler,
bu sayede Fender bas gitar aldım.
Perşembe geceleri Marquee Club'a gidip
orada müzik yapardım.
Bunu bir süre yaptıktan sonra
Carter-Lewis and the Southerners
adlı bir grup
albümlerinde çalmamı istedi.
"Evet, tabii. Harika olur." dedim.
Ben de takımımı alıp gittim.
DeArmond ayak pedalı, amfi
ve yepyeni Gibson Les Paul'ümü.
Ve grup,
"Peki, solo için bir şeyler uydur." derdi.
İkinci denemede, çoktan bir kısmını bulmuştum.
İnsanlar bu genç gitaristi
duymaya başlamış olmalı…
TEBRİKLER! LEWIS AND THE SOUTHERNERS
…çünkü kayıt için telefonlar almaya başladım.
Stüdyo dünyasına girdiğimde
başkalarından yaklaşık yedi yaş küçüktüm.
Ve ne eski kadroda
ne de şimdiki kadroda,
genç grupların neden etkilendiklerini
ve referans noktalarını gerçekten bilen birileri vardı.
Tabii ki ben hepsini biliyordum,
R&B olsun ya da blues
ya da rock. Hepsini biliyordum.
Herkes başlangıçta
Amerikan ticaret gemileriyle gelen
plakları alıyordu.
R&B furyası başlamıştı.
American Folk Blues Festivali'nde
Sonny Boy Williamson'ı izlemeye gittim.
O sıralar ben de armonika öğrenmeye başlamıştım.
Nereden geldiğine dair hiçbir fikrimizin olmadığı
inanılmaz bir müzik bombardımanıydı.
Sonny Boy müzik hayatımı
en çok besleyen kişilerden biriydi.
Ama memleketimde kendi kahramanım vardı
ve o kişi Perry Foster.
Delta Blues Band adını verdiği bir grubu vardı.
Ve bir şekilde beni gruba alması için
onu ikna ettim.
Bir mod veya rock'çı olmaya hazırdım.
Beatnik de olabilirdim. Yeter ki şarkı söyleyeyim
ve etrafımdaki bakışları üzerime çekeyim.
Kendimi bulmaya çalışıyordum.
Hem çalıyor hem çalışıyordum.
John ve Jack Bonham
Babamla inşaat sektöründe çalışıyordum.
İyi inşaatçılardık.
Ama zamanla işle daha az,
müzikle daha çok ilgilenmeye başlıyorsun.
John Bonham'ın sesi
Okulu bırakıp küçük gruplar kurduk,
öyle şeyler yaptık,
yerel olarak sahne aldık falan.
O zamanlar soul müziği üzerimde çok etkiliydi.
James Brown ve Onun Famous Flames Grubu
James Brown'a bayılıyordum
çünkü bateri sesleri harikaydı.
"Bu sesi istiyorum." demiştim.
16 yaşındayken
Robert'in şarkı söylediği bir grubu izledim.
Konser çok başarılıydı çünkü adam muhteşemdi.
Bunu izleyen kalabalığın içinde
olağanüstü bir adam ve onun güzel kız arkadaşı vardı.
John Bonham ve Pat Phillips
Sonrasında beni yakaladı,
"Aslında iyisin
ama düzgün bir bateristle çok daha iyi olursun." dedi.
"Tanrım. Şu işe bak." dedim.
İlk kez birlikte çaldığımızda
16 yaşındaydık.
Ve çok güzeldi.
John harikaydı.
Gerçekten güçlü bir bateristti.
Onu hayranlık içinde izliyordum.
Tek kelimeyle müthişti.
Ama yerel konserlerde çok rekabetçi bir ortam vardı.
Mesela bir dönem turneye çıkarken
ve her şey yolunda giderken
birden konserler kesilir, parasız kalırdın.
Başladığın noktaya geri dönerdin.
Bir keresinde yakıtımız bitiyordu
ve bir arabadan benzin sifonlamak zorunda kalmıştım.
Gecenin bir yarısında hortumu emerek
kutuyu doldurmaya çalışırken polise yakalandım.
O da arkada oturmuş titriyordu,
"Pat ne diyecek?" diye düşünüyordu.
Pat onun karısı oldu. Şöyle derdi,
"Sakın Planty ile oynama.
O tam bir facia."
16 yaşında okulu bıraktım.
Çoğu sınavda başarısız olurdum
çünkü sınavların önceki gecesinde
tüm gece bir kulüpte çalıyor olurdum.
Babam da
"Sana bir yerde memur olarak iş bulabilirim." diyordu.
"Hayır baba. Ben bir grup bulacağım." dedim.
Londra'da Archer Street
diye bir yer vardı.
Ve her pazartesi sabahı
tüm yerel müzisyenler çalışmak için bir araya gelirdi.
Çocukken oraya gidiyordum.
Her pazartesi oradaydım.
Böylece kayıt ve sahne için gruplar tarafından
kiralanmaya başladım.
İşte Jimmy Page elektro gitarıyla geliyor.
Bu benim Les Paul'um. Benim Kara Güzellik'im.
Çoğu kayıtta ve performansta
bu gitarla çaldım.
İşte oradayız. Oraya girip
o müzik standında neyle karşılaşacağımı göreceğim.
O günlerde kayıtlar çok eğlenceliydi.
Başladığımda, Jimmy ile birlikte pek çok
kayıtta bulundum.
Shirley Bassey Gitar Jimmy Page - Bas John Paul Jones
Altın Parmak kaydı Abbey Road'daydı.
Jimmy ile ben ritim bölümündeydik.
Tam bir orkestra ile
Shirley Bassey vardı.
Bütün o enerji… Sadece orada olmak bile…
Sonuçta hâlâ çocuktum.
"Vay canına. Bu, Shirley Bassey." diye şaşırıyordum.
Çalarken onu görebiliyordun.
Şu hareketlerini yapıyordu.
Böyle. İzlemek harikaydı.
Bu stüdyolar katı derecede planlı çalışırdı.
Bir şeyleri batıran kişi olmamalıydın
yoksa işler uzardı.
Tabii ki eğer batırırsan
seni bir daha gören olmazdı.
Böyle bir cep günlüğüm olurdu
ve onu yanımda taşırdım.
Rolling Stones, David Bowie, Petula Clark ve diğerleri ile
kayıtlarda çaldım.
The Kinks plağında vardım.
İlk The Who plağında da.
Yani çok sayıda müzisyenle çalıştım.
Ama Beatles ile hiç çalışmadım.
Donovan Jimmy Page - Gitar
Donovan ile epey fazla iş yaptım
ve onunla çalışmaktan çok keyif aldım.
Onun yapımcısı Mickie Most'tu.
Bu seanslar harikaydı çünkü gözlem yapıyordum
ve merak ettiğim şeyleri sorabiliyordum,
ve hep sordum.
Teyp ekosu ve reverb gibi efektlerin nasıl yapıldığını
mühendislere sormayı alışkanlık hâline getirmiştim.
Çeşitli enstrümanları nasıl mikrofonla kaydettiklerini
görebiliyordum.
Yani yapabildiğim de buydu.
Bunu yapmama izin vardı.
Hatta solo yapma şansı bile buldum.
Bu güzeldi.
Mickie Most'a
"Aranjör lazım mı?" dedim.
"Yapıyor musun?" "Evet, aranjman yapıyorum."
"Evet. Hep yapıyorum." dedim. Sonra…
Aslında daha önce hiç yapmamıştım.
Ama babam bana bir işi asla geri çevirmememi söylerdi.
Böylece onunla harika bir iş ilişkim oldu.
Sarı Rolls-Royce'u ile geçerken
posta kutuma bir ses kayıt diski bırakıp
"Ne istediğimizi biliyorsun. Bugün cuma." derdi. O kadar.
7/24 kayıtta ve sahnede bas çalıyordum.
O yüzden aranjmanları gece yazmalıydım.
Sabah 9.00'da
seansa gidip şarkıyı çalardım.
Herman Hermits'in ve Donovan'ın
bütün aranjmanlarını,
Lulu'yla da pek çok kez çalıştım.
Çünkü onun Mickie Most ile
işlerini de yaptım.
Lulu John Paul Jones - Aranjman, Bas
Onunla filmlerde bile çalıştım,
mesela Sevgili Öğretmenim. Amerika'da çok başarılı bir filmdi.
Bu, müzik sektörünün zirvesi olarak kabul ediliyordu.
SAHNE ADAMLARI
Tanıyıp saygı duyduğu insanlar
babama gelip de
"Oğlunu sahnede gördük. Fena değildi.
Gayet iyiydi." deyince babam çok gururlanıyordu.
Ve…
Böyle kabarıyordu.
O zamanlarda pek çok farklı grupta bulundum.
Bay Plant balad söylüyor
Ve kayıt stüdyolarında birkaç macera yaşadım.
Ama annemle babam bu konuda pek istekli değillerdi.
Hatta CBS'teki ilk single'ımı çıkardığımda
hiç haberleri olmamıştı, çünkü bana…
Çünkü bana akademi dünyasında kalma
alternatifi verilmişti ve…
Makalem… Ya yeminli mali müşavir olarak
makalelerim üzerinde çalışacaktım
ya da dünyaya açılıp istediklerimi yapacaktım.
Ben de öyle yaptım.
Herkese veda ettim.
Benden yetenekli şarkıcılar olduğunu biliyordum
ama yine de ortalarda doya doya şarkı söylüyordum.
Ekme İç
Kaftanlarım, boyalı yüzüm, çınlayan çanlarım, tütsülerim vardı,
…ve öyleydi ki…
John Bonham'ın sesi
Robert, diğer bütün arkadaşlarımdan
daha çok başını derde sokardı.
Çok acayipti.
ESRARI YASALLAŞTIRIN
John bana gelip şöyle dedi, "Bütün bunlar ne anlama geliyor?"
"Çiçek grubu" protestosu
Ben de "Evet, haklısın. Bunun anlamı ne?" dedim.
67 yılının sonlarıydı.
Tekrar bir araya geldik
ve konser inanılmaz iyi geçti.
Böylece Band of Joy'u kurduk.
Blues'u psikedelik müzikle karıştırmak,
o büyük hareketin bir parçası olmak istedik.
Frank Freeman'da çaldık.
Londra'da Middle Earth'te çaldık.
Tin Pan Alley'ye gittik ve Memory Lane'i kaydettik,
bu benim şarkı yazarlığındaki ilk maceramdı.
Ne yazık ki piyasaya çıkaramadık.
Ve bizi seven çok yoktu.
Ama biz kendimizi seviyorduk.
Kidderpore Bulvarı, Hampstead, KB 3 ROBERT PLANT and the BAND OF JOY
En son sahne almalarını hatırlayın BAND OF JOY
Pat, John'a şöyle bağırıyordu,
"Sana ondan uzak durmanı söylemiştim.
Sana hiçbir faydası yok."
Böylece Tim Rose ile birlikte yola çıkıp
I Got a Loneliness ve Morning Dew'u çaldı.
Bu işler böyle yürüyordu.
John ve Jason Bonham
Bir çocuğumuz olmuştu. Para kazanmak için
profesyonel bir grupta
iş bulmak zorunda kalırdın.
Her yerde gözden düşmüştüm.
O zamanlar işim çok zordu.
Kahverengi bir valizim, biraz da penisilinim vardı ve evsizdim.
Yaşayacak yerim yoktu.
Sonra…
Obs-Tweedle adında bir grupla iş buldum.
Stüdyo müzisyenliği dünyasında
tamamen kabul görmüştüm.
Katıldığım zaman yaşlıların yaptığı şeyleri
yapmaya kendimi kaptırmıştım.
Muzak gibi.
Muzak, asansör müziği gibi bir şey.
Anlatabiliyor muyum?
Bir Muzak seansı yapmak
gerçekten zor
çünkü önünde bir dünya nota var
ve çalarken sayfaları çevirmen gerekiyor.
Sayfa çevir ve çal.
Gerçekten fenalaşmadan
yarısına gelmek bile bir mucize sayılırdı.
Yani oradan
çıkmanın zamanının geldiğini biliyordum.
Eric ve Jeff gibi tüm arkadaşlarım gruplardaydı
ve çok eğleniyorlardı.
"Gerçekten sunmak istediğim
çok şey var." diye düşündüm.
Ve Jeff Beck,
"Yardbirds'e katılman gerçekten iyi olurdu." dedi.
Ben de şöyle düşündüm, "Şansın olsaydı
nasıl çalmak isterdin?"
"Doğru. Yap. Şimdi yap. Bu senin fırsatın."
Jeff ile Yardbirds'e katıldığımda
arkadaşımla turnede
çok iyi vakit geçiriyorduk.
Ama Amerika turnesinin ortasında
gruptan ayrıldı ve ben oldukça şok oldum.
Ama bana tamamen yeni bir istikamet deneme fırsatı verdi.
Bu yüzden solo gitarı devraldım.
Artık İngiltere'de kimse
Yardbirds ile ilgilenmiyordu.
Biz de Amerika'da yeraltı takipçi kitlemizi
epey büyütmeye başladık.
Ve Batı Yakası müzik ortamını
gerçekten hissetmek çok heyecan vericiydi.
Ama karşımızda
yapımcımız Mickie Most vardı
ve AM pop radyosu için
berbat single'lar kaydediyorduk
ve ben artık single çıkarmak istemiyordum.
Amerika'da olmak
ve albümlerin her iki yüzünü çalan
FM yeraltı radyosunun ortaya çıkışına şahit olmak…
Gelecekte bunun böyle olacağını biliyordum.
Planım da buydu.
FM radyolarında
tümden çalınacak albümler yapmak.
Kafamda Yardbirds için
yeni bir sound düşünmüştüm.
Gitar açısından tam olarak ne istediğimi biliyordum.
Aklımda Dazed and Confused gibi
yeni şeyler vardı,
ki onlar da Jake Holmes'tan ilham alıyor.
O gitarı bana Jeff Beck vermişti.
Boyadım. Gitarı kutsadım.
Bu, efsanevi kılıç Excalibur gibi
tüm yolculuğu yapan gitardır.
Los Angeles'ta el falı baktırmaya gittim.
Ve falcı dedi ki,
"Yakında bir karar vereceksin
ve bu karar hayatını değiştirecek."
El falı baktırdıktan iki veya üç gün sonra bir toplantı oldu
ve orada grup üyeleri
"Grup dağılacak." dedi.
Şoke olmuştum.
Hemen şöyle dedim, "Artık ne yapmak istediğimi biliyorum.
Kendi grubumu kuracağım
ve o grupla ne yapacağımı tam olarak biliyorum."
Sadece güçlü bir vokal bulmalıydım.
Terry Reid diye bir şarkıcı vardı.
Benim dikkatimi çekti
ve "Onu hedefleyeceğim." diye düşündüm.
Peter Grant'ten Terry Reid'in izini sürmesini istedim.
Peter Grant, Yardbirds'ün menajeriydi
ve şanslıyım ki bana inanıyordu.
Şöyle ki, Yardbirds dağıldığında
ve ben grup kurmak istediğimde
beni destekledi. "Harika" dedi.
"Elimden geleni yaparım." dedi.
Peter Grant ile Mickie Most aynı ofistelerdi,
iki çalışma masaları vardı
ve odanın karşısından birbirlerine bakıyorlardı.
Ve sonra şunu duydum,
"Ne yazık ki Terry Reid, Mickie Most ile solo anlaşma
imzaladı."
Ben de "Öyle mi?" dedim.
-Yeni mi çıktı? -Evet.
-Senin için. -Evet.
"Bu çok acımasızca." dedim.
Ama yine de Terry Reid, Midlands'daki
Obs-Tweedle adlı gruptan bir şarkıcıyı önerdi.
Şöyle düşündüm,
"Alışılmadık bir isim, biraz tuhaf."
O ve Peter Grant bana bakmak için geldiler.
Bana Robert Plant'i nerede bulabileceğini sordu.
Ben de "Tam burada." dedim.
Harika doğaçlama vokaller yapıyordu
ve bunu muhteşem buluyordum.
Sonra onu evime davet ettim.
Ne yazık ki hâlâ yaşayacak yerim yoktu.
Bu yüzden valizimi alıp Pangbourne'a giden bir trene bindim
ve başka bir kapıyı çaldım.
Evet. Çok iyi bir iletişimimiz vardı.
Bir ara plaklarıma bakarken
"Bu bende var." falan dedi.
Sonra ona Babe I'm Gonna Leave You'nun
Joan Baez versiyonunu çaldım
ve dedim ki "Eğer o en üstteki dizeyi söyleyebilirsen
onunla uyumlu bir aranjmanım var."
Gerçekten de birbiriyle örtüştü.
Çok güzeldi.
Şarkıyı çok güzel söyledi.
Bir şeyler olacağını hissedebiliyorduk.
Etrafımda bir şeyler hissediyordum.
Jimmy'nin gitar çalması harikaydı. Muhteşemdi.
Jimmy daha sonra bana,
"Şu bateristi ayarladık." dedi.
Ona "Bir dakika bekle." dedim.
"Dünyada John Bonham'a
rakip olabilecek bir baterist yok.
O muhteşem."
Tim Rose ile çalıyordu.
Jimmy dedi ki "Madem öyle
gidip onu görelim."
Ben de dedim ki "John, Jimmy'nin çalmasını görmelisin.
O harika." John dedi ki, "Unut gitsin."
Dedim ki, "Delirmiş olmalısın.
Elektrik folk çalmak istemiyorsun.
Benimle gel." "Pat beni öldürür." dedi.
"Öyle deme."
"Pat ve annenle konuşurum." dedim.
Karım Mo, Jimmy'nin bir grup kurduğunu okumuş.
"Onu ara." dedi.
"Belki basçı arıyordur."
"Hayır, olmaz." dedim.
"Şu işim var, bu işim var.
Şunlar var, albümler falan…"
"Hayır." dedi. Israr etti.
"Lütfen onu ara." dedi. Ben de aradım.
"Merhaba Jim. Bir grup kurduğunu duydum." dedim.
"Evet, evet." dedi.
"Bas gitarist ister misin?" dedim.
"Aslında evet." dedi.
"Ama bir sorun var." "Nedir o?" dedim.
"Baterist, Tim Rose ile çalıyor
ve haftada 40 pound alıyor. Bunu geçebilir miyiz?" dedi.
Evet, muhtemelen yapabiliriz dedik.
Peter Grant, Gerrard Caddesi'nde iki saatlik bir prova alanı
bulmayı başardı.
19 Gerrard Sokağı Bodrum prova alanı
Hepimiz oraya vardık ve ben ekipmanlarımı hazırladım.
John Paul Jones stüdyo ekipmanlarıyla oradaydı,
John'un da baterisi vardı.
Aslında sadece duvardan duvara amfiler vardı,
biz de bir tane aldık…
"Merhaba. Nasılsın?" "Tamam." Falan.
"İyidir, senden ne haber?" falan.
John Bonham'ın sesi
John Paul ve Jimmy ile tanışmak garipti.
Geldiğim yerden dolayı,
biraz şaka gibi geliyordu,
telgraflar ve benzeri şeyler almak yani.
Yardbirds'lerden biri olma şansın var.
Cennetten bir hediye gibi, değil mi?
İlk yapmak istediğim şey
Train Kept A-Rollin' dedim.
Train Kept A-Rollin'. "Biliyor musun?"
"Hayır" dedim. "Eh, 12 ölçülük bir şey." dedi.
"Bu riff var." "Tamam. Bu da olsun."
O kadar.
Mekân resmen patladı.
Çalmaya devam ettik, solo aralarını
ve her şeyi yaptık, Robert da doğaçlama yapıyordu.
Hiç böyle bir şey duymamıştım.
İyi bir soul şarkıcısı bekliyordum
ama karşımda müthiş aralığa sahip harika sesi olan
çığlık atan bir manyak duruyordu.
"Ne yapıyorsun öyle?" dedim.
"Kendine zarar vereceksin dostum."
Yıkıcıydı çünkü sanki
beklediğim şey buymuş gibiydi.
Oldukça utangaçtım.
Böyle bir durumda yapılacak en iyi şey
fazla konuşmadan ilerlemeye devam edip
her şeyi anlamaya çalışmaktır.
Bir basçı olarak
ve muhtemelen o da aynı şeyi düşünüyordu
çünkü ritim bölümleri gerçekten
çok hassastırlar…
Sadece birlikte çalışabileceğimizi bilmem gerekiyordu.
İlk kez birlikte çaldığımızda
iyi bir grup olacağımız anlaşılıyordu.
Övünmek gibi olmasın.
Ama övünüyorum.
Çok iyi.
Sonunda bitirdiğimizde hayat değiştiren bir deneyim olduğunu
herkes farkındaydı, bundan kesinlikle eminim.
Bence herkes için ortaya çıkması gereken
çok fazla kinetik enerji, çok fazla enerji vardı.
"Sonraki aşamaya geçelim
ve Pangbourne'a gidelim."
Pangbourne, Thames Nehri üzerindedir.
Bu tekne evine ilk geldiğim zamanı hatırlıyorum,
"Resmen sihirli." diye düşünmüştüm.
Çok güzel bir enerjisi vardı.
Tam bir yaratıcılık kazanı gibiydi.
Bu da 1967'den
1970'e kadar yaşadığım ev.
İlk olarak evin üst katına kurulum yaptık.
O pencerelerin olduğu yerde, en üstte
büyük bir oda var
ve biz orada provalar yaptık.
Nehre bakıyorduk. Çok güzeldi.
Birbirimizi tanıdık
ve oldukça sıkı çalıştık.
Tembel değildik.
Amacımız TV'de görünmek değildi.
Hepimiz müzik çalmayı çok istiyorduk.
Albüm için materyal üzerinde çalışıyorduk
ve ardından seti dolduracak
diğer materyalleri de ekliyorduk.
Günlerce prova yapıyorduk
ve oldukça gürültülüydü.
Duyulurdu. Buradan duyulurdu.
Hatta birilerinin kapıyı çalıp şikâyet etmesini bekledim
ama kimse şikâyet etmedi.
Çok hızlı bir araya geldik
çünkü zaten Yardbirds'ün
çıkması gereken bir turne vardı,
İskandinavya'da birkaç konser olacaktı.
Çıkabileceğimiz bir turnenin olması
çok uygun oldu.
Böylece oraya gidip Londra'dan uzakta
bir seyirci kitlesinin önünde
çalmanın avantajına sahip olabilirdik.
İlk konserimiz için
Yardbirds olarak İskandinavya'ya gittik.
Eylül 1968
Uçağa bindik,
John ve ben yan yana oturmuş
sigara içiyorduk,
önümüzde bir sürü
gümüş bıçak ve çatal vardı.
Normalde aşıracağımız şeyler
orada bolca vardı.
Hatta biri bize yardım etmeden
çantalarımıza koyup uçaktan inemezdik.
Harikaydı. Her şey vardı.
Cin, tonik, insanlar.
Nazik ve sempatik davranan insanlar.
Klima. Sonra… Yola çıktık.
Çünkü… Ne yapabilirdin ki?
O zaman anneme geri dönemezdim.
TEEN CLUB GLADSAXE - DANİMARKA
Meslektaşlarıma ve beni işe alan insanlara
stüdyo çalışmalarını bırakıp
rock'n'roll grubuna katılacağımı söyleyince
herkes "Sen delisin. Kafayı yemişsin." dedi.
Bas gitarda John Paul Jones.
John Paul Jones.
Bateride John Bonham.
Lead gitar Jimmy Page.
Ve ben, Robert Plant.
Evet! Tamam!
Evet!
Gerçekten o kadar iyi gitti ki,
grup İskandinavya'dan döndükten
hemen sonra albümü yapmaya başladı.
Ne kadar zamandır birlikteydik? Ne, bir ay mı?
Birkaç hafta boyunca geceleri Olympic Studios'a gittik.
Olympic SES STÜDYOLARI
İlk kez içeri girdiğimizde
25 Eylül 1968'di.
"Varış zamanı saat 11:00'den itibaren."
Bir tane alalım.
Evet.
Sevgili Glyn, Olympic Studios için
özel olarak yapılmış Helios masasının
kontrollerini elinde tutan kişi Glyn Johns'tu
ve mühendisliğini o yapıyordu.
Bateri seti bir.
John, Jimmy ve John Paul
bu seanslarda benden çok daha fazla bağlantı halindeydiler
çünkü kayıtları canlı olarak yapıyorlardı.
Sahada bunu başarmak zorundaydılar.
Bir kayıt bir kayıttır.
Yani elektrikli bir atmosfer vardı.
Ve ben sadece bunların üzerine inmeye çalıştım.
John Paul Jones muhteşem bir bas gitaristti
ve müzikal anlamda gerçekten de hesaba katılması gereken bir güçtü.
John'un sağ ayağına çok aşıktım.
Ona büyük saygım vardı.
Ve ben onu vurgulamaya,
ilerletmeye ve alan vermeye
çalışıyordum.
Üçüncü kayıt.
Yani ben bir riff yaparken bir notayı atlayabilirim
ve onun bir notası ortaya çıkar
ve ritim aniden canlanır.
ON HABERLERİ
DÜNYA HABERLERİ EYLÜL - EKİM 1968
Meksika Şehri Askerler öğrencilere ateş açtı
OYUNLAR SİYAH GÜÇ TARAFINDAN SARSILDI
BARBARELLA'NIN DEDİĞİNİ YAPIN!
Londra "Hair" galasıyla tiyatro sansürü bitiyor
DERRY'DE SİVİL HAKLAR YÜRÜYÜŞÜ DÜZENLENECEK
Nijerya Biafran Savaşı tırmanıyor
Güney Vietnam ABD 24.000 asker gönderdi
René Cassin Nobel Barış Ödülü Aldı
Ekvator Ginesi İspanya'dan Bağımsızlığını Kazandı
Ritmi: tüm eyalet Rozeti: Hawaii Five-O
YAŞAYAN ÖLÜLERİN GECESİ
Boeing 747 Jumbo Jet'i piyasaya sürdü
Beatle ve Kız Esrar Suçlamasıyla Karşı Karşıya
Nevada, ABD Yeraltı nükleer testi
APOLLO 7 KALKIŞ ZAMANI
Apollo 7 Uzaydan ilk canlı yayın
Elimden gelen her şeyi yapacaktım.
Akustik gitar çalacaktım,
pedallı çelik gitar çalıyordum,
slayt gitar, elektro gitar çaldım.
Orijinal ana kaset hasarlı
Albümde o kadar çok farklı doku
ve ruh hali olsun istedim ki,
tüm albüm dinleyicileri tamamen yakalayıp
daha önce hiç olmadıkları bir aleme götürecekti.
Gitar Black Mountain Side'da
normal akort ayarında değil.
Bu, sitar akorduna çok benziyor.
Jimmy ve John Paul gerçekten de işlerinin zirvesindeydiler.
O kadar çok farklı müzik parçasında çalmışlardı ki,
rahatça gidemeyecekleri
hiçbir yer kalmamıştı.
Bu da bize oynayabileceğimiz muhteşem bir
renk cümbüşü verdi.
Albümün yapımcısı Jimmy'di.
Bu harikaydı,
çünkü farklı bir sesti
ve hoşuma gidiyordu.
Mesafe almak için bir sürü mikrofon yerleştirme
fikirlerine sahipti. Duymak istediğini biliyordu.
Miksaj oldukça karmaşıktı,
mesela You Shook Me'deki
geriye doğru yankı gibi.
Bandı çevirip yankıyı uyguladığınızda
ve sonra tekrar çevirdiğinizde
yankının tersine geldiğini görürsünüz.
Bir şarkıdan diğerine cross-fading yapıyordum
ve böyle numaralar yapıyordum,
böylece insanlar albümün tamamını dinlediğinde,
dediğim gibi, kesinlikle dikkat çekecekti.
Yani, muhteşemdi. Evet.
Oturma odamda büyük dörtlü elektrostatik hoparlörlerden
bir çift vardı.
Neredeyse içlerine oturabilirsin.
Ve yüksek sesle çalardım.
Albümü kendin finanse edersen,
bir demo kasetle girdiğinden
çok daha iyi bir pozisyonda olursun.
Yani, ne yaptığınızı biliyorsanız,
albümü tamamlayıp,
gidip bir anlaşma yapmak mantıklıdır.
Amerikalı yapımcı Bert Berns,
Atlantic Records'ta benim için harika bir PR çalışması yapmıştı.
BÜYÜK HİT'LER ATLANTIC'TE
1964'te beni oraya götürdüğünde,
Atlantik'i hedef almamız gerektiğini söyledim…
Ve öyle yaptık.
S. WEISS'TEN JERRY WEXLER'A NOT
11 Kasım'da sözleşmenin imzalanması için
Jimmy Page'in New York'ta olmasını ayarladık.
Evet. Biz üzerimize düşeni yapmıştık
ve Jimmy ile Peter insanları buna gerçekten
ihtiyaçları olduğuna ikna edeceklerdi.
Jimmy'nin elinde bir krallığın başlangıcına dair anahtarlar vardı.
Ve Peter'la birlikte New York'a gittiler
ve onlar aracılığıyla Jerry Wexler'ı gördüler.
Kennedy Havaalanı
Ekim 1968
Onu koyduk
ve ne düşündüklerine bakmaksızın,
Jerry Wexler'a gerçekten çalabilmek harika bir andı.
Atlantic'in remiks yapmasına izin verilmiyordu.
Mükemmeldi. Tamamlanmıştı.
Dizilim mükemmeldi. Hiçbir şey yoktu…
Kesinlikle hiçbir single çıkarılmayacak.
Single'ların grubun şevkini kırdığı
durumları gördükten sonra
bu grubun ruhunu bozmasını istemedim.
Ve şunu söylemeye özen gösterdim, "Biz bir albüm grubuyuz.
Single çıkarmıyoruz."
Albümün sahibi olduğumuz için kararları biz veriyorduk.
İşte burada bir sözleşme imzalıyorum.
Ve Peter var, çok havalı görünüyor.
Mafya lideri gibi görünüyor.
ATLANTIC RECORDS, LED ZEPPELIN İLE ANLAŞTI
YILIN EN BÜYÜK ANLAŞMALARINDAN BİRİ
Peter Grant ve Jimmy,
Atlantic'in bizim ne yapacağımıza dair hiçbir söz hakkı olmamasını sağlamışlardı.
Oraya gidip, "Bakın, siz bu grubu istiyorsunuz,
biz de size müziği vereceğiz." dediler. Ama…
Peter Grant hiçbir plak şirketinin yöneticisini
stüdyoya yaklaştırmıyordu.
Grubu da.
Ve ondan çok korkuyorlardı, bu da harikaydı.
O özgürlüğe sahip olmak… Duyulmamış bir şeydi.
Yardbirds ismini kullanmak yerine,
grup yeniden başlayacak kadar güçlendi
ve ismi değiştirmeye karar verdik.
LED ZEPPELIN ÇIKIŞI
Keith Moon bir isim önerdi: Led Zeppelin.
Bunun harika bir isim olacağını düşündüm.
"Evet," diye düşündüm. "Bu korkunç bir isim."
"Bunu kimse hatırlamayacak."
Ama daha iyisini bulamadım,
Led Zeppelin'i seçtik.
Birdenbire baba olmuştum ve evlenmenin eşiğindeydim.
Robert Plant ve Maureen Wilson
Ve ben artık Led Zeppelin adını taşıyacak olan
grubun içindeydim.
Bu yüzden annem ve babamın yanına açık bir kalple döndüm.
Annemi ve babamı aradım
ve "Belki muhtemel, en muhtemel gelin adayınızla
tanışmak istersiniz" dedim.
Ve tabii ki
kapıyı açtılar.
9 Kasım 1968'de Middle Earth'te çaldık.
Ve bu konseri vermemizi kutlamak için
aynı gün evlendim.
Bir güne mümkün olduğunca çok şey sığdırmaya çalışıyorum.
Konsere giderken araba bozuldu.
Öyle şeyler oldu.
Neyi nasıl çalacağımızı
çözmüştük.
İlk üç parçayı güm güm aralıksız çaldık.
İnsanların "Neler oluyor yahu?" dediğini görebiliyordunuz.
Komik bir şey var.
İngiltere'de büyük konser yok.
"Led Zeppelin
turnesine çıkalım mı?" diyorsun.
Ya da öyle bir şeyler.
Grup için rezervasyon bile yapamıyorduk.
Bu yüzden Atlantic, albümün
12 Ocak'ta, ancak yalnızca Amerika'da
yayınlanmasına karar verdi.
Peter bizim için bir tur ayarladı.
LED ZEPPELIN ALBÜMÜ OCAK AYINDA
Noel arifesiydi, ayrılmamız gerekiyordu.
Bir bakıyorsunuz albüm çıkıyor,
biz de çalmak için Amerika'ya gitmek zorunda kaldık.
Orada yabancılık çekmekten korkuyordum.
Pat, "Sana onunla çalışmamanı söylemiştim." demeyi sürdürdü.
Ama o ve eşim Maureen gerçekten çok iyi arkadaşlardı,
bu yüzden John'un yaptıklarıyla benim yaptıklarım arasında
ortak bir kutlama havası vardı.
Biz de öyle devam ettik.
Aralık 1968
Amerika'ya gitmek her bakımdan hayalimdi.
ABD'DE LED AYI
Yardbirds'ün dağılmasıyla
kurulan Led Zeppelin,
26 Aralık'ta ABD turnesine başlıyor.
Biz başlangıçta Vanilla Fudge'ı destekledik
ve onlar bizi kanatları altına alan tek gruptu.
Sıkı dostlar, çünkü hiçbir şeyimiz
yokken de dosttular.
John Bonham'ın sesi
Carmine ve John Bonham
çok iyi anlaşıyorlardı.
Birbirlerini izler,
taklit eder ve küçük bölümler çalarlardı.
Herkes arasında büyük bir enerji alışverişi vardı.
İlk gösteri Denver'dı.
Bir uçak hangarında çalmak gibi.
Orada da pek fazla insan yoktu.
"Aman tanrım" diye düşündüm.
Ama ben dedim ki, "Bakın, hadi
bir kulüpte çalıyormuş gibi bir araya gelelim
ve birbirimize çalalım."
"Mekân ne kadar dolu,
boş verin.
Hissetmek için sadece kendimiz için çalalım."
Fudge ile olan birkaç tarihten sonra,
LA'deki Whiskey a Go Go'ya gidiyoruz…
LED ZEPPELIN VE ALICE COOPER
Sonra da San Francisco'ya.
9 Ocak 1969
Albüm halihazırda
yeraltı radyolarında çalınıyor
ve insanlar dinledikleri bu grubu
görmek için oldukça meraklılar.
Yani oraya dalacaktık ve daha önce
hiç çalmadığımız gibi çalacaktık.
Her şeyimizi bu işe verdik.
Fillmore'un sahne arkasındayız ve Peter Grant diyor ki,
"Ne olursa olsun,
burada başarılı olamazsanız, her şey biter."
Ondan sonra doğru yolda olduğumuzu anladık.
HADİ
Her şey orman yangını gibi yayılıyor.
Her şey gelişiyor.
Boston Tea Party'de çaldığımızda
insanlar içeri girebilmek için kapıları kırıyorlardı,
çünkü Batı Yakası'ndan Doğu'ya kadar
eyaletler boyunca çalışıyorduk.
FM radyoda albümün bir yüzünü çalıp
o yüzün anonsunu yaparlar,
bir sponsordan bir söz alırlar ve sonra diğer yüzü çalarlardı.
İnsanlar sadece onu dinler ve
"Bu gece senin şehrinde çalıyorlar." derlerdi.
Sonra hepsi gelirdi.
YAYINDA
Zeppelin ile rock'n'roll.
Robert Plant burada ve iyi hissettiğini biliyorum.
Başka bir arayanı daha telefona vereceğim.
-Yayındasın canım. -Robert Plant mısınız?
-Bazen, evet. -Aman tanrım.
Kalp krizi geçirdiğimi bilmeni istiyorum.
Aman tanrım.
Bana söyleme. Sana doktor lazım.
Sadece bilmeni istiyorum ki çok seksisin.
-İnanılmaz. -Tamam canım.
-Teşekkürler. -Çok yaşa.
-Sıradaki? -Alo?
Dün gece sizi görecektim
ama bilet alamadım.
Dün gece çok iyiydi.
Adın ne? Boş ver.
-Alo? -Selam.
Selam.
Selam. Bence yakıyorsun.
O ne demek?
Yani çok yakışıklısın.
Yok canım.
Konseri gerçekten çok beğendim. Bayıldım.
Bence gerçekten yakıyorsun
ve böyle devam etmelisin.
Çok naziksin. Öyle yapacağız.
Led Zeppelin - 6. sayfa
Beklenti çok yüksekti.
Yani gerçekten çok yüksekti.
Etkileyici Yeni Grup
Led Zeppelin: zirve yolunda -yeni süper grup
Yaşadıklarımızdan sonra İngiltere'ye döndüğümde
sessiz kalmak zorundaydım.
Burada albüm henüz çıkmamıştı.
Mart 1969
O yüzden söyleyecek bir şeyim yoktu.
İnsanlar bana gülerdi.
O yüzden Bonzo ile ben buluştup şöyle derdik,
"O neydi?" "Bilmem ki."
"Ne oldu?" "Bilmiyorum."
Vay canına. Gerçekten muhteşemdi. Saçma derecede.
Amerika'dan dönmüştük ve
büyük değişim geçirmiştik.
Çok iyi hissediyorduk.
Ama insanı etkiliyor.
Yani bir düşünün. 20 yaşındayız
bir anda hayatımıza uyuşturucu,
bir sürü kız falan giriyor
ve bir anda sahneye bir sürü karakter dâhil oluyor.
Şöhrete dönüşen devasa bir alt kültür.
Özellikle de şöhretin ilk aşamalarında.
Çünkü tam o noktada yeni bir şeylerin
kokusunu alıyorsun.
İyi hissettirdi. Olabildiğince.
Özellikle bunu basın olmadan yaptığımız için,
ki onlar bizi sevmiyordu,
aldığımız birkaç inceleme,
en bariz olanı Rolling Stone incelemesi.
kendine düşkünlük ve kısıtlanmışlık…
Bu incelemeyi okuyup,
"Kimden bahsediyorlar? Bizden mi?" demiştim.
Jimmy Page çok kıt bir yapımcı
zayıf ve sıradan şarkılar yazıyor.
O günlerde o yazıları yazanlar
eleştirmek için müziği mi incelediler
yoksa sosyal aktivitelere mi bakıyordular
emin değilim.
Şarkı çok sıkıcı ve gereksiz.
Böyle konserler verirken başka insanların dedikleri
gerçekten umurunda oluyor mu?
Bunun cevabı, ne yazık ki evet.
Bu gerçekten insanın moralini bozabiliyor.
Neyse ki, dört adam olarak pek umurumuzda olmadı.
Biz daha çok kendi yaptığımızdan keyif almaya baktık.
İlk albümü yerden yere vurmuşlardı.
Bir sürü kişi, bir sebeple
"Hayır. Zeppelin tarzı müzik
sevmiyorum." diyordu.
Çok saçma olduğunu düşündük.
Gerçekten çok çalışmıştık
ve insanların bunu anladığını görebiliyorduk.
Arkadaşlarına da bahsediyorlardı.
"Sen de dinle."
Konserler tıklım tıklımdı. O yüzden insanların duydukları
insanların okuduklarından önemliydi.
Grup böyle bir şeydir.
Bu konserleri vermek çok heyecan vericiydi.
Dördümüz arasındaki
bu birliğe sahip olmak
ve bir şeyleri espri anlayışıyla veya hırsla
veya agresiflikle değiştirmek
veya öyle şeyler.
Aramızdaki bağ bu kadar güçlüydü.
Ne yöne gidersek gidelim
herkes takip ediyordu.
Gitar lead ediyorsa, takip ediyorlardı.
Ben geri durup şunu değiştirebilirim.
Gerçekten sıra dışı bir seviyede doğaçlama yapıyorduk.
Dazed and Confused ile
tansiyon yükseliyordu. Kesinlikle şeytani.
Hey!
Sahip olduğumuzu biliyordum
ve gerçekten herkesi bununla etkilemek istiyordum.
Bir sonraki albüm için bütün bir vizyonum vardı.
Overdub'ların ve katmanların ne yapacağını
bir kenara bırakın, müziğin ilk etapta nasıl yapıldığına dair
yaklaşımı çok sinematik olacaktı.
Ben de evde bir prova istedim
ve Whole Lotta Love ve What Is and What Should Never Be
adlı iki yeni şarkıyı
prova ettik.
Jimmy akustik gitarını alıp otururdu
ve şarkılar üzerinde çalışırdık.
Gelirdi ve yazdıklarını çalardı.
Sonra birlikte her şeyi çözerdik.
Nisan ayında Olympic Studios'a girdik
ve tekrar stüdyoda olmaktan dolayı çok heyecanlıyız.
Nisan 1969
Etrafımı saran müziğin rengi sayesinde
şarkı yazma kapasitem devreye girmeye başladı.
Whole Lotta Love'da
Jimmy nakarat üzerinde biraz çalışmıştı.
Bana gerçekten inanılmaz olan riff'ini gösterdi.
Söz olarak da Willie Dixon'ın bir şarkısını söyledim.
Şey gibiydi…
Siyah müziğin en iyilerini bulup
elden geçiriyordum,
bir şeyler yapıyordum.
Bence Whole Lotta Love varken
gidip de ona çok benzer
bir sese sahip bir riff yapmak anlamsızdı.
Yani, What Is and What Should Never Be'nin
olayı şu ki, bu rahat, daha nazik dizeler var
ve sonra da…
Güçlü bir nakarat demeyeceğim,
ama daha yoğun bir nakarat,
böylece John Bonham'ın gücünü
ve grubun gücünü de
gösterebilirsiniz.
Yakında bir turumuz vardı
ve Amerika'nın çeşitli yerlerinde
kayıt yapabilmenin çok eğlenceli olacağını düşünüyordum.
Led Zeppelin, ABD'ye dönüyor
Mesele, halkın sevgisinden ilham almak
ve izleyicinin tepkisini almaktı.
Amerika'da stüdyoya girebilmek büyük bir mutluluktu.
Yolda olmanın enerjisini taşıyorsunuz
ve aslında bunu kaydettiğiniz
her şeyle belgelendiriyorsunuz.
John Bonham'ın seti
stereo görüntünün her yerine yayılacaktı.
Enstrümanların yerleştirilmesini
ve katmanlandırılmasını sağlamak için.
Akort etmekten anlıyordu.
Bateri akort etme konusunda uzmandı.
Böylece vurduğunda
üstten yankılanıyordu.
Yansıyordu.
Ve bilekleriyle çalıyordu.
Sadece önkol darbeleri değil.
Ama aynı zamanda bas davula da vurgu yapabiliyordu
ve bunu neredeyse içinizde hissediyordunuz.
Çok yaratıcıydı.
Ve onunla çalmak çok ilham vericiydi.
Bunu duyardınız ve ben sadece şey yapmak istemezdim…
onun üzerine.
Ona çok iyi uyacak bir şey yapmak istedim.
Eskiden en çok yapmayı sevdiğim şey uyum sağlamaktı.
Böylece herkes duyulabilirdi.
Benim için en önemli şey buydu.
Herkesin duyulabilmesi.
Bir Zeppelin kaydında herkesin yaptığının duyulması.
EDMONTON GARDENS Led Zeppelin Show - 9 MAYIS 1969
GRANDE BALLROOM'DA BİR ÜCRETSİZ GEZİ
MERRIWEATHER POST PAVILION THE WHO ve LEAD ZEPPELIN
BOSTON ÇAY PARTİSİ BİR KİŞİLİK
BILL GRAHAM'IN FILLMORE EAST'I LED ZEPPELIN - 31 MAYIS 1969
Hoşumuza gideni kaydediyorduk.
Yani Zeppelin'in her zaman bambaşka etkileri oldu.
Hepimiz farklı şeyler dinliyorduk.
Ben her zaman
Led Zeppelin ortada bir yerde, derdim.
Hepimizin ortasında.
Jimmy ile hassasiyetleri
ve olası utançları
ortadan kaldırdığımız bir yazarlık ortaklığı
kurmaya başlamanın kırılganlıklarını gidermek
çok cesaret vericiydi.
Söz yazmak çok samimi bir şey.
Kendini ifşa ediyorsun.
İlk albümde de ikinci albümde de
bazı şarkı sözlerini yazdım
ama şarkı sözlerim konusunda gitar çalmam kadar
özgüvenli değildim.
Şarkıcı olarak ne yapacağımı
ve bir şeylere melodi, hatta bir hikâye
kazandırmak isteyen biri olarak
ne yapmak istediğimi düşünmeliydim.
Amaç, müzik aracılığıyla şarkı sözlerine
ilham vermekti.
Ve sonra Ramble On için bu sözlerle geldi.
Evet, bu…
Ramble On'un kaba bir taslağı.
"Her tarafta yapraklar dökülüyor. Yola çıkma zamanım geldi."
İşte benim hayat hikayem.
Ramble On'da özellikle gitar adına çok fazla
doku ve katman olmasını çok istiyordum.
İçinde çeşitli gitar bölümleri var.
Bazı dizelerin üzerinde
akan bir gitar var.
Sonra solonun bütün dokusu var.
Bu parçaları yapabilmek ve herkesin kendi bölümünü yapması
ve sonra geri dönüp "Vay canına. Ne yapmış böyle?" diyebilmek
gerçekten çok keyifliydi.
O kadar çok
farklı yerden geliyordu ki.
Yazarken samimi olabildiğimiz gerçeği,
bu büyük bir ilerlemeydi,
çünkü kendini açığa vuruyordun.
Çocukken, annem ve babam beni her mistik dağın tepesine,
her güzel harabeye
ve başka insanların yankılandığı her türlü muhteşem yere götürürdü.
Yani,
o şarkı da tamamen bununla alakalı.
Ben, sen, ve diğer insanlar.
YÜZÜKLERİN EFENDİSİ
Mayıs 1969
Konser üstüne konser, gece üstüne gece,
o noktada seçebileceğimiz belki 20 şarkımız vardı.
Yakında 40 olacaktı.
Amerika'ya bir kapı açmıştık ve bir ışık parıltısı vardı
ve tabii ki kapıyı tekmeleyerek açıp
içeri gireceksin ve gerçekten…
Çok büyük bir kıta.
Ve bunu canlı performanslar aracılığıyla
duyurmak istiyorduk.
Başta dehşet bir turne yaptık.
Neredeyse aylarca turne yaptık.
Bu adamlardan üçünün o dönemde aileleri vardı
ve bu bizim
son yedi ayda beşinci turumuz…
Robert ve Carmen Plant
Bu yüzden uzun süre çocuklarından uzak kaldılar.
Ailen olduğunda zor oluyor.
Eşim Mo ile birlikte tüm güzel noktalara uçtum.
John Paul ve Maureen Jones
New York'a gelirdi.
Çocukları alışverişe götürürdü.
Şovlara giderdi. Harikaydı.
Ama sonra eve giderlerdi
ve bizi ülkeyi turlamaya bırakırlardı.
O zamanlar ne tur otobüsleri vardı ne de başka güzellikler.
Mümkün olan her türlü ulaşımı kullanarak
konsere gitmek, çalmak ve Richard Cole'a sıradaki mekânı,
hatta bazen şehri buldurmaya çalışmak şeklinde oluyordu.
O şöyle yaptığında hemen anlardın…
Bir kavşağa gelirdin ve o böyle yapardı…
"Eyvah. Yine kaybolduk." derdin.
İngiltere'de turlamak çok daha kolay.
Amerika'dayken bütün gün bir yerde otelde kalıyorsun
ve aptal insanlarla
tartışıp duruyorsun.
Önceki gün ne olduğu
seni etkiliyor.
Hep ticari hava yollarıydı,
o yüzden sabah erkenden gitmen
ve bir yere giden uçağı beklemen gerekiyordu.
Ama Amerika'da herkesin bizi duyması böyle oldu.
Haziran 1969
LONDRA'YA HOŞ GELDİNİZ, ROTHMANS
LED ZEPPELIN İNİŞİ… GELİN VE UÇUN
Amerika'dan döndüğümüzde herkes
grubu ayarlamaya çalışıyordu.
Sanki tutumları değişmişti.
Hiçbir tanıtım yoktu ve
garip bir şekilde bir İngiliz şovuna gidiyordun…
"Bu insanlar geleceğimizi nasıl bildiler?"
Sadece kulaktan kulağa yayıldığını anladık.
Seyahat heyecanını
ve ilgiyi seviyordum.
Aramazsan nasıl bileceksin?
Gidip araman gerek.
Summer of Love'dan iki yıl sonra
Amerika'da festivallerde çalıyorduk.
Çok önemli olmadığını biliyorum
ama benim için çok önemliydi
çünkü duygusal olarak gerçekten olmak istediğim
yerdeydim.
Atlanta Uluslararası Pop Festivali 5 Temmuz 1969
John, Newport Caz Festivali'nde
ses kontrolü yapıyordu.
James Brown'un bateristlerinin
farklı kapılardan gelip
"Ne? Burada ne oluyor?" dediğini görüyordum.
Şöyle yapıyordu…
"Evet. Biliyorum. Beni kimin izlediğini biliyorum." diyor.
Ama harikaydı.
Zeppelin'i bu açıdan eşsiz kılan şey buydu.
Onun ritme yaklaşımı
ve yaptıkları.
NEWPORT KÖPRÜSÜ
NEWPORT FESTİVALİ'NE HOŞ GELDİNİZ
NEWPORT CAZ FESTİVALİ
Led Zeppelin II'nin tüm şarkılarını o turda kaydettik.
Bir tür kasırga gibiydi.
Bir enerji ve dışa vurum kasırgası.
Açıkçası, Amerika'da geçirdiğimiz
zaman miktarı nedeniyle evde bu kadar
konsantre olma şansımız yoktu.
Böylece geri döndük ve ilk İngiliz
festivalimizde çaldık.
Zeppelin'e hoş geldin deyin.
Ve tabii ki, hala merak ediyorsunuz,
bunun herhangi bir yankısı olacak mı?
Tutacak mı?
BATH BLUES FESTİVALİ
Vay canına.
İlk Bath Festivali'nin fotoğrafını görmüştüm
ama hareketli görüntülerini görmek, kesinlikle muhteşem.
Muhtemelen İngiltere'de yaptığımız
ilk festivaldi.
Ve yağmur yağmaması çok iyi olmuştu
ve çok eğlenceliydi.
Peki iki tur arasında ne kadar dinlenmek istiyorsun?
Aslında çok uzun değil.
Yorulmak bilmezdik.
Sadece enerji ve güç vardı.
Saati 32 dakika geçe Apollo 11 kalkışa geçti.
MUSICARNIVAL Cleveland'ın Meşhur Müzik Sahnesi
20 TEMMUZ 1969
Bir insan için küçük,
insanlık için büyük bir adım.
Bir çadırda olduğumuzu ve birinin
aya indiğini hatırlıyorum.
Yani, sadece çocukken Amerika'da olduğunuzu
ve yukarıya baktığınızı hayal edebiliyor musunuz…
Müzikte böyle şeyler olurken
yukarı bakıyorsun, Ay'da adam var.
Dışarıda koca bir dünya var
ve eminim insanların %99'u bu adamların
Dünya'ya güvenle dönmesiyle daha çok ilgileniyordu.
HOŞ GELDİNİZ APOLLO 11 ASTRONOTLARI
Ama onların döndüğü gün bizim için de büyük bir gündü.
Bir çocuksan ve şarkıcı olmak istiyorsan
en önemli şey bu.
Altın plak ödülü alırsın. Yani sırada ne olabilir ki?
Bir önemi yok, değil mi?
Sadece bu albümün herkesi
heyecanlandıracağından emin olmak istedim.
Daha önce duymadıkları bir şey olmasını istedim.
Akustik, elektrik ve daha radikal,
hatta avangard.
Led Zeppelin II'nin miksajını yapmaya
sıra geldiğinde,
bunu New York'taki A&R Studios'ta Eddie Kramer ile birlikte yaptım.
Bence muhteşem bir iş çıkardı.
Ve bu miks işlerinde olduğu gibi,
masanın üzerinde genellikle ikiden fazla el vardı.
Whole Lotta Love'ın single olmasını engelleyecek
bir şeyler yapmalıydım.
Ortada ses dalgasıyla başlayan
radikal bir avangart bölüm olacaktı.
Sonra ortadaki kısım için
overdub'ları yaptığımda
gitarın akordunu tamamen bozdum
ve telleri boydan boya çektim.
Sonra çok fazla kaydırma oldu.
Yani bir şeyleri soldan sağa kaydırmak.
Ve işte bu kadardı.
Led Zeppelin II tamamlanmıştı
ve çıkmaya hazırdı.
LED ZEPPELIN II Birinci Taraf - 1. WHOLE LOTTA LOVE
Teksas Uluslararası Pop Festivali 31 Ağustos 1969
TEKSAS ULUSLARARASI POP FESTİVALİ CANLI - LED ZEPPELIN
22 Ekim 1969
CashBox Albüm İncelemeleri
Billboard Albüm İncelemeleri
"Led Zeppelin II" Yeni, Güçlü Titreşimler Yaratıyor
Anında Altın Plak
En büyük Led Zeppelin
Nasıl bir gecede 37.000 Dolar kazandılar?
LED ZEPPELIN 2… UÇUŞA ÇIKTI!
Billboard ZİRVEDEKİLER 1- LED ZEPPELIN II
VARIETY - EN ÇOK SATAN ALBÜMLER 1 - LED ZEPPELIN II
LP Milyonlarca Sattı Muhtemel İngiltere Turnesi
Led Zeppelin ABD'de 5M dolar sattı
LED ZEPPELIN ABD'DE ZİRVEDE
LED ZEPPELIN ATLANTIC'TE DÜNYANIN 1 NUMARALI GRUBU
Zeppelin, Beatles'ı geçti
record mirror ALTINA HÜCUM!
CANLI LED ZEPPELIN
9 Ocak 1970'te
Londra'da Royal Albert Hall'da çaldık
ve bir sene öncesini düşünürsek
yani 9 Ocak 1969'u,
o sırada San Francisco'da çalıyorduk.
Arada bir yıllık bir gelişme var.
Çok garipti.
Ben sadece harika zaman geçiriyordum.
Burada yeminli mali müşavir yok.
Bu Londra'daki bir konser gibi, dolayısıyla tabii ki
aileler de buraya geliyor.
Evet, klanların bir araya gelmesi gibi.
Sadece oraya girip o tahtaları çiğnemek bile
başka bir şeydi, biliyor musun? Muhteşemdi.
Bizim kendi şovumuzdu,
biz de çıktık ve yapacağımızı yaptık.
Led Zep!
Çok teşekkürler.
Led Zep!
Babam o gösteriyi izlemeye geldi.
Gerçekten gururluydu, bu harikaydı.
"Büyük bir tutkusu, ateşi ve daha birçok şeyi var." dedi.
Çok güzeldi.
John Paul ve ben çok iyi anlaşıyoruz.
Hepimiz iyi anlaşıyoruz.
Grubun üyeleri kişilik olarak
farklılar ama aslında hepsi iyi çocuklar.
Başlı başına bir kategori gibiler.
Onları gerçekten tanımam
69'un ortalarını bulmuştu.
Zamanla olan bir şey, değil mi?
Robert hakkında sonsuz konuşabilirim
çünkü onu saçma derecede iyi tanıyorum.
Ve aslında Jimmy oldukça çekingen.
Ama onu şimdi tanıdığım gibi tanımak çok güzel.
Hepsinin yaptığı şeyi seviyorum.
Ve grupta çalmayı her zaman çok seviyorum,
başka bir şey yapmama gerek yok.
Oraya ilk gün ilk olarak gittik,
Train Kept A Rollin' çaldık
çünkü o an bizi çekiyordu
ve bu işe yaradı.
O ana kadar olan her şey dağınık
ve öngörülemezdi.
Peki neden dursun ki?
Kendinde farklı bir şeyler
olduğunu biliyorsan
bu konuda çalışmalısın.
Durmadan çalışmalısın.
Çünkü inanmalısın da.
Ama kendine sadık kalırsan ve hedefinden şaşmazsan
hayallerini gerçekleştirebilirsin.
Buna inanıyorum.
Bunun mümkün olduğuna inanıyorum çünkü mümkün.
İTHAF Bu film aşağıdakilere ithaf edilmiştir
Altyazıları çeviren: Hasan Hüseyin Öztürk