Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ngayon ang gabi natin.
Eto, ha. Sabi ng Netflix ngayon, magkakaroon sila ng Stranger Things play.
Nagsisikap ang isang team ng choreographers
na turuang mag-jazz hands ang isang Demogorgon.
Makikita n'yo ang tingin sa 'tin ng mundo, at mararamdaman n'yo 'yon dito.
- Galing kaming Miami. Kaming tatlo. - Para lang dito. Di ko alam ang ie-expect.
Pa'no nila 'to gagawin sa theater?
Kasama n'yo kami,
kaya mag-focus lang kayong mabuti.
Ladies and gentlemen, maupo na kayo.
Magsisimula na ang show sa loob ng limang minuto.
Sobrang nakakanerbiyos talaga ang first night.
Lagi ko lang iniisip na para akong killer,
na di ako kinakabahan, pero sa tingin ko, oo.
Good luck sa show.
- Rock and roll, baby. - Yeah, baby.
Oo, rock and roll. Ganyan dapat ang mindset.
May mga sumubok na ng horror,
gumamit sila ng mga halimaw sa stage,
at madalas, di 'yon umuubra.
Ngayon lang ako kinabahan nang ganito sa buong buhay ko.
Tara na.
Uy, nandito ba tayong lahat?
Sige, alas-sais na.
Ito ang unang meeting natin
para sa Stranger Things: The First Shadow.
Ito na siguro ang pinakamalaki, pinaka-technical,
pinaka-exciting na design na nakita ko
at mararanasan ng audience.
Kaya salamat sa inyong lahat.
Ipapasa ko na kay Stephen.
Salamat... Grabe, salamat sa inyong lahat.
Medyo parang base camp 'to.
Ilang buwan na tayong umaakyat mula sa Kathmandu,
at may isa pa tayong aakyatin,
pero masaya akong umabot tayo dito.
Matt at Ross, sinusubukan kong alalahanin
kung kailan natin unang napag-usapan 'to many years ago.
Halos katatapos lang noon ng season one.
Nabanggit ng Netflix na interesado si Stephen Daldry
na gumawa ng Stranger Things play.
Sabi namin, "Teka. Ano? Ano'ng sinasabi n'yo?"
Si Stephen Daldry ng Billy Elliot at The Crown?
Pati si Sonia Friedman,
na di ko alam kung ilan na ang istante ng Tonys at Oliviers.
Ewan kung bakit naisip namin no'ng una,
"Magiging parang musical 'to ng season one."
Sabi ni Stephen, "Hindi, mga shunga. Bagong kuwento 'to."
Nag-usap kami nina Stephen kung ano'ng pwedeng maging kuwento.
Gano'n nabuo 'yong The First Shadow.
Saka umarangkada ang lahat no'ng sumali na si Kate.
Importanteng parte si Kate ng Stranger Things.
Secret weapon talaga siya no'ng show.
Pero gaya namin, wala siyang alam sa theater at plays.
Pero ang isang bagay na gusto ko kay Kate, sobrang tapang niya.
No'ng binasa ko 'yong scripts ni Kate, naisip ko,
"Di ko nga alam pa'no 'to gagawin sa film. Pa'no n'yo 'to gagawin sa stage?"
Di na 'ko makapaghintay.
Gusto ko lang sabihin ulit,
salamat dahil ipinagkatiwala n'yo sa amin ang kuwento n'yo.
Sana ipagmalaki n'yo kami.
Kate, bakit di ikaw ang magsabi
kung ano ang The First Shadow?
Okay.
Ito 'yong...
Teka, pag-iisipan ko muna.
Strangers Things play 'yong The First Shadow.
Prequel 'yon na nangyari noong 1959.
Tungkol 'yon sa iba't ibang character sa show.
Sino si Hopper bago siya naging gago? Sino si Joyce bago siya naging neurotic?
- Mom. - Ano?
At sino si Bob bago siya namatay?
Origin play 'to.
Medyo makikita natin 'yong umpisa ng kuwento
na magpapaliwanag sa backstory ni Henry,
na kilala rin bilang Number One o Vecna.
Makikilala niya si Patty, na kapatid ni Bob Newby.
Love story 'to, at siyempre, dahil Stranger Things 'to,
supernatural story din 'to.
At katulad no'ng show, maraming storyline ang binabalanse do'n,
at sana, nakakagulat at emosyonal 'yong mabuong conclusion.
At eto pa, may mga not-so-subtle hint
kung ano ang mangyayari sa season five at pagkatapos no'n.
Welcome sa nakakabaliw na kuwartong 'to.
Workshop process 'to
kung saan binubuo 'yong play kasama 'yong mga actor.
Kumbaga, parang pre-rehearsals 'to.
Magtitipon ng grupo ng mga actor,
pero posibleng hindi sila 'yong gaganap sa buong play,
babasahin nila nang malakas for the first time, para 'yong mga linya,
di lang sinasabi nang malakas ni Kate sa kuwarto, na sure na ginagawa niya.
Ako si Justin, isa sa mga direktor.
- Ako si Stephen, isa sa mga direktor. - Kate, ako 'yong writer.
Ako si Louis, workshop Henry Creel.
Ako si Amma. Di ako sigurado kung ano'ng role ko.
- Mom. Mama ni Patty. - Mom ni Patty.
- Slash nakakatakot na nanay. - 'Katakot.
- Ako ba'ng tinuturo mo? - Oo.
Okay, ako si G. Ako'ng magfi-film.
Pwede ba tayong magbasa gamit 'yong play scripts n'yo?
Tingnan natin kung ano'ng maiisip natin.
May nakakasabik na balita ako sa inyo ngayon.
Sa wakas, nagtagumpay tayo sa pagsusuri ng dugo.
May nakaligtas sa pagsasalin ng dugo.
Di ko alam kung ano ang workshop bago ako dumating dito.
Para sa 'kin, maganda na 'yong script no'n.
Ang di ko alam,
kung ga'no karaming trabaho pa ang kailangan kong gawin.
Oras na para makilala mo ang kapatid mo.
Ang mangyayari ngayon, uupo muna tayo dito para pag-isipan 'to.
Tapos sasabihin natin, "Ano na'ng gagawin natin?"
Kalaunan, mabubuo din natin 'to at masisimulan natin.
Pero medyo...
Kailangan nating i-imagine nang konti.
- Hello. - Hello.
Itabi muna natin ang mga upuan. Iisipin ko kung pa'no natin 'to gagawin.
- Sige. - Di ako sigurado dito, by the way.
Talaga?
Kumanta ka na, pero mahina lang, para alam nating galing sa radyo.
- Nasa kuwarto ba 'yon o sa tenga ko? - Nasa kuwarto.
Ang ginagawa niya, dadalhin niya si Henry... sa kung saan sa lab, tama?
Sa magandang puwesto sa baba.
Sa umpisa, magulo ang lahat, sabog-sabog.
At iisipin mo na wala kang ginawang tama.
Parang tanga. Mukhang tanga.
Hindi 'to play.
Di ko alam kung ano 'to, pero naiinis ako.
Tapos, sina Stephen at Justin, na mga mad scientist,
dumating at ginawa 'yong magic nila.
May nakakita ba sa sumbrero ko?
Harmonized na tunog ng bubuyog, ha.
Hinahanap nila 'yong honey.
Baliw sila, pero sa pinakamagandang paraan.
Oo. Marami pang pwedeng ilagay dito.
O pwede ring dito.
Baka may maisip akong nakakatawa gamit 'to sa dulo ng eksena.
- Ito 'yong game. Handa na? - Ito 'yong game?
Panoorin mo. Wag mong hawakan.
Bibitbitin ng lahat ang upuan nila.
Mga tusong mangkukulam.
Sobrang gulo.
Pero gusto ko rin... ng gulo.
Tumutunog 'yong maliit na 'yon ng "beep".
- Ba't nasa akin 'tong pusa? - Papatayin mo.
Pupunta ka dito, tapos papatayin mo 'yan mamaya.
Parang halos superhuman si Stephen.
Ito 'yong importanteng linya. "Hindi kita sasaktan."
Tigil. Iikot ka sa likod ng locker kasi do'n ka manggagaling.
Kailangan mong tumakbo para makahabol.
Magsa-shuffle ba tayo?
Bagong scene 14.
Di mo kailangan ng marami. Konti lang.
Medyo magbabago 'tong scene na 'to.
Sino ulit ang mga magsasabi nito? Nakalimutan ko.
Masyado akong busy para isipin 'yong pressure.
Wala akong ibang maisip kundi ang nangyayari noon.
Okay ka lang ba?
Tingin ko, sobrang astig no'n.
Ang ganda no'n. Tapos na tayo sa ngayon.
Parang may sasabihin ka pa, e.
Ang galing n'yong lahat. Ang husay.
- Ang galing. - Sa 25...
Stressed lahat dahil laging walang oras.
Kulang ang oras.
Bandang 7:00 p.m. sa December 14, tataas ang kurtina.
Ngayon, nasa workshop kami
para buoin 'yong stage language ng show.
Ginagawa ni Kate 'yong script,
tapos nire-refine namin lahat.
Naging mas komplikado dahil nasa kalagitnaan din kami ng casting.
Ang magre-rehearse, 'yong totoong cast na.
Anim na linggo kaming magkakasama para i-explore 'yong play.
Sunod, lilipat kaming lahat sa theater
para sa tinatawag natin na technical rehearsals.
Dito na mag-uumpisang mabuo ang lahat.
'Yong illusions, music, costumes, 'yong set, automation, lahat.
Sobrang stressful ng panahong 'to.
Pagkatapos ng apat na linggo ng tech,
sasamahan na tayo ng publiko para sa previews.
Nagkakaintindihin kami na in progress pa 'yong trabaho.
Pwede pang magbago o magkaproblema.
Pagkatapos ng apat na linggong preview, sisimulan na 'yong show.
Nagsimula nang pumasok 'yong mga review.
Pwedeng mag-open kami sa London tapos magsara pagkatapos ng sampung araw
dahil walang gustong pumunta.
Posible 'yon.
Sobrang daming kailangang gawin.
Overall, late na tayo sa designs sa theater,
pati na sa trips. 'Yon ang mga pinakainaalala namin.
Pwedeng magtanong tungkol sa script?
Kate, nagre-rewrite ka pa rin araw-araw.
Oo.
Dapat tutukan 'yon dahil kailangan kong ipadala sa Netflix
kasi matagal na mula no'ng may nakita silang draft.
Magkaibang medium ang TV at theater,
at araw-araw na pinapamukha sa 'kin 'yong katotohanan.
May joke sa writers' room.
Kada bagong eksena sa Stranger Things script,
nag-uumpisa sa "joom".
Diyos ko, grabe talaga 'yon!
O kaya "zoom".
Parang gulong ng kotse sa kalsada.
Tapos, sa dulo, magtitinginan 'yong mga character.
Magtitinginan sina Nancy at Jonathan.
Di mo pwedeng gawin ang mga 'yon sa stage.
Walang close-up, walang montage, walang hard cut. Wala.
Three, two, one. Go.
'Yon, o. Ayos.
1.8. Ang pinutol natin, .2 of a second. Ayos 'yon.
Matindi 'yong pressure kasi grabe 'yong expectations sa amin.
Stranger Things 'to. Kailangang maganda ang kalabasan.
'Yon ang hamon.
Kailangan naming subukang gawin
'yong ganito kalaking effect na makikita mo sa show
nang live sa stage, walong beses kada linggo.
Katulong namin ang prop companies, special effects companies.
May mga bagay kaming dine-design
na sinusukan nilang gawan ng 3D effects na ilalagay namin
sa isang mundo na may halong ilaw at may halong video.
Bukas na sugat 'to, tapos may mga lalabas na paa ng gagamba.
No'ng ginawa namin ni Jamie 'yong Harry Potter, hinigitan namin
kung ano na 'yong mga nagawa sa stage.
Tingin ko, pareho naming naramdaman noon na di na namin magagawa ulit 'yon.
Tapos ngayon, biglang nasa Stranger Things kami.
Nakaka-excite.
Anong illusion 'yong gusto mong gawin dito?
'Yong punto ng kuwento, may ginagawang experiment.
'Yong Philadelphia Experiment.
May barko, 'yong USS Eldridge. Nawala 'yon, napunta sa ibang dimension.
Parang close-up 'to kung film 'to.
Kasama natin sila sa bridge. 'Yong bridge at buong crew, nawala.
Stand by, please. Lahat kayo. Ngayon...
Di-simpleng palabasing mawawala 'yon,
lalo na sa bilis na kailangan naming gawin.
Okay. And three, two, one. Go.
Dalawang segundo?
- Dalawang segundo ba 'yon? - Okay.
'Yong big reveal pagkatapos no'n,
kailangang palabasin ulit namin 'yong barko,
sa ibang dimension, sana.
'Yon ang susunod na phase.
Ano'ng nangyayari sa auditorium?
Isa 'to sa mga ni-note namin, isa sa mga importanteng usapan,
kung pa'no ang gagawin namin sa auditorium
dahil kailangang...
Stranger Things ang pinakamalaking challenge
sa career ko sa ngayon.
'Yong ganitong horror, thriller, sci-fi genre,
hindi pa nasusubukan sa theater.
Nag-aalala ako na 'yong manonood na critics,
walang alam tungkol sa Stranger Things.
Kasabay no'n, kailangang mabigay namin 'yong inaasahan ng fans
na pupunta para sa Stranger Things experience.
Tingin ko, sobrang hirap no'n.
Meron na ba tayong... Meron na kayong... Kayong lahat ba...
Kailangan yata ng bagong pages.
May bagong pages ba?
Pag nakalagay na scene 17 ang una, wag n'yong pansinin.
Punta kayo sa scene 18.
Salamat.
100,000 na beses ko nang ni-rewrite 'tong play na 'to.
'Yong buong play, mga 25 o 35 na beses siguro.
Ewan ko. Para 'tong may sariling buhay.
Wag mo 'kong hawakan! Lumayo ka sa 'kin!
Sige. Okay, tapos na sila.
Pag-isipan natin 'yong gagawin natin kay Henry.
Iniisip ko kung may kailangan ba siyang sabihin
para maibalik sa kanya 'yong atensiyon.
Sobrang hirap na hamon
na dalhin sa stage 'yong isang bata, si Henry,
na magiging serial killer...
at para alagaan namin siya.
Naku! Nagdudugo ka Henry, tutulungan kita.
Kaya ilang beses nang nire-rewrite 'yong play. Paulit-ulit.
Malapit ang kuwentong 'to sa puso ko.
Mabigat 'yong teenage years ko,
at pwedeng iba 'yong kinahinatnan ko.
Gusto kong tama ang kalabasan nito.
Tingin ko, kaya namin. Malapit na kami do'n.
Sampung taon na akong nagtatrabaho sa Hollywood.
Gumagawa ako ng snow cones noon. 'Yon ang trabaho ko.
Nagsulat at gumawa ako ng snow cones para sa sosyal na child birthday parties.
Nagsawa ako do'n,
at pabalik na ako no'n sa Alaska, kung saan ako galing.
Tinawagan ako ng Duffers, isinali nila ako sa show.
Una sa lahat, mga genius sila sa pagkukuwento,
mga genius pagdating sa narrative, at miss ko na sila.
Wag mong sabihin sa kanila na sinabi ko 'yon.
Nami-miss ko sila at 'yong nakakabilib na utak nila.
Oo nga.
Na-cast na namin si Patty, isa sa mga lead namin.
Sobrang excited ako at masaya akong nandito ako.
Unang professional theater job ko 'to.
Sobrang suwerte ko dahil Stranger Things 'to.
Nasa elementary ako no'ng lumabas 'yon. Takot na takot ako sa unang season.
Nagtataka lahat ng kaibigan ko kung bakit lumipat ako sa London.
Sabi ko, "Di ko pwedeng sabihin."
Makinig ka. Buong buhay ko,
wala akong masasabing tahanan,
walang may gusto sa akin, pero...
pero nakilala kita, at maniwala ka, unang beses kong maramdaman na...
May kasama ka.
Tama.
At sana, na-cast na namin si Henry ngayon.
May sinu-shoot akong soap opera sa north.
Dinadala nila ako dito pag off ko
para sa mga audition o workshop na 'to, at di ko alam ang nangyayari.
Pag dati kang kinukulong ng tatay mo sa aparador,
tapos may dadating na mga gagamba...
Eto ako, kabadong-kabado.
Tapos, three days ago, nakatanggap ako ng tawag.
Sabi nila sa 'kin,
"Congrats. Ang galing mo. Nakapasa ka."
Unang stage performance ko 'to.
Di ako natatakot sa 'yo!
Di-kapani-paniwala, parang Stranger Things.
Para akong napunta sa ibang mundo, parang hindi totoo.
Nag-ugat na ang takot.
Ilang taon ka na nitong kinakain,
at ngayon napakahina na ng utak mo,
napakarupok, napakalambot.
Nasaan na 'yong mabait na anak mo?
Sa loob, twisted si Henry Creel,
at sana, magawa kong magkaroon ng koneksiyon do'n.
Patty, itigil na natin 'to.
Umalis ka na!
Kuha ni Louis 'yong pagiging delikado at problemado,
na talagang bagay kay Henry.
Si Ella naman, masayahin.
Solid 'yong dalawang lead namin, at nakaka-excite sabihin na,
"Okay, may mga poste na 'yong palabas natin.
Unti-unti, makikita mong nabubuo na 'yon.
Nandito kami sa Sadler's Wells Theater. Marami kaming pinapa-audition.
Nasa 23 na role ngayon.
Medyo nakaka-tense
dahil pangalawa sa huling araw 'to ng auditions,
at ilan pa ang ika-cast natin?
- Twenty-three. - Twenty-three actors pa.
Twenty-three lang.
- Madali lang. - Di ako nag-aalala.
Hindi talaga.
Kung di-nag-aalala si Kate...
Nakaka-excite makitang nabubuo 'to?
Wag mo nga akong tanungin.
- Okay, gawin na natin. - Sige.
Ililipat ko lang 'tong upuan.
Okay, sige lang.
Uupo muna ako sa umpisa. Okay lang na tumayo ako kung gusto ko?
Oo naman.
Bossy ka at sobrang intense.
Ano? Intense?
Intense.
- Intense. - Intense?
Napakayabang mo...
Ang taas ng tingin sa sarili, bobo naman.
Phase ka lang na pinagdadaanan ng mga dalaga.
Lahat ng lalaki, mga batang takot.
'Yan ang pinakatangang narinig ko. Wow, okay.
'Yan ang pinakatangang narinig ko.
Tungkol ba 'to sa play o sa batang lalaki?
Joyce, may sasabihin ako sa 'yo, at kailangang ngayon na,
kundi baka panghinaan ako ng loob.
Marami na tayong nakita. Tinanggihan n'yo silang lahat.
Di namin alam kung ano ba talaga ang hinahanap n'yo.
Ang gusto namin...
si Daniel Day Lewis.
No'ng isang araw, mga demonyo ang reklamo niya.
- Wow. - Wow.
Wow.
Ang bigat no'n.
Dapat nasa Walking Dead siya. Dapat tumatakas siya sa mga zombie.
Lagi mong makikita 'yon sa kanya.
Balita ko, naghalikan kayo ng pinsan mo noong summer.
Hindi totoo 'yan, Patty.
Pwede siyang Demogorgon.
Sakto 'yong height niya.
Tama na! Sa big day na lang 'yan, John.
In love ako, okay?
Great.
Babalitaan ka namin.
Uy, team. Kaka-announce lang. Kasama kami sa cast ng...
Stranger Things, The First Shadow.
Di man lang na-shock, di nag-alala.
Salamat. Pumuwesto na tayo. Pakisara 'yong pinto.
Okay, salamat, guys. Sige.
Eto na. And let's roll, please. Roll na.
Ako si Oscar Lloyd.
Ako si Jim Hopper Jr. sa Stranger Things, The First Shadow.
Ako si Isabella Pappas. Ako ang gaganap na Joyce Maldonado.
Hi, ako si Christopher Buckley. Ako ang gaganap na Bob Newby.
Ako si Lou McCartney, gaganap na batang Henry Creel.
Ako si Patrick Vail, gaganap na Dr. Brenner.
Hi, ako si Ella Karuna Williams.
Ako si Patty Newby sa Stranger Things: The First Shadow.
Ano'ng reaksiyon mo no'ng nalaman mong cast ka?
Nabaliw ako.
Nasa flight ako. Doon ko nalaman, tapos lumipad na 'yong plane.
Hindi pa rin ako makapaniwala na nandito ako ngayon.
Parang gusto kong sumigaw...
Hindi ako sumigaw, pero gustong-gusto kong sumigaw.
Kung wala ako sa plane, sisigaw ako.
Hindi ko pa rin nasasabi sa kahit sino.
Siyempre, sinabi ko sa nanay ko. Sinabi ko sa kanya.
Di ko alam kung okay lang 'yon. Di ko sinabi sa iba.
Wala siyang sinabihan.
Hello! Grabe.
- Grabe. - Tapos tumawa tayo!
Kemi! Tingnan mo'ng sarili mo.
- Teka, mainit ba dito o ano? - Korek.
- Hello. - Good morning.
- Morning. Kumusta? - Morning.
Tama na. Biro lang.
Rehearsal na para sa Stranger Things: The First Shadow.
Sobrang nakaka-excite!
Makapangyarihang handheld radion 'yon.
Ginamit nila sa giyera para kausapin 'yong front.
Okay! Sinasabi mo ba na kung may gumagamit no'n sa Hawkins...
Kakasimula lang namin ng rehearsal, kaya, alam mo na,
tumitindi na 'yong pressure.
Pero buo na 'yong cast, kaya laking-ginhawa
na nandito na 'yong mga tao na talagang gaganap.
Diyos ko, ikaw...
At saka, di dahil may nangyari sa inyo ng lalaking 'yon,
papakasalan mo na siya.
Ew, Karen, kadiri 'yan.
Ang isang medyo inaalala ko,
susubukan nilang gayahin 'yong mga character sa show.
Greater Indiana Nerd Rescue Scholarship...
Pero 'yong ginawa nila, fresh at mas raw na version
ng napanood at minahal natin.
- Hindi lang 'to play. - Oo.
- Rebolusyon 'to! - Oo.
Kung makikipaghalikan lang kayo sa high school musical...
Tama!
...umalis na kayo!
'Yong realization na character ko 'to, ngayon lang nag-sink in.
Ako 'yong batang Winona Ryder. Amazing 'yon!
Di ko akalaing sasabihin ko 'yon. Inspiration siya para sa 'kin.
Idol ko siya habang lumalaki ako.
Pwede n'yo ba akong ikuha ng ***ang lighter?
Sa lahat ng eksena ko, may sinisigawan yata ako.
Masaya. Nakakaaliw. Sobrang cathartic.
Bakit may hawak akong palakol? Tingnan n'yo kung nasa'n ang props n'yo!
'Tang ina naman!
Junior! Tantanan mo na 'yang basurang 'yan!
- Maiiwan ka ng bus. - Wag mo 'kong tawaging gano'n.
Si Hopper 'to no'ng 18 siya.
Hindi pa namamatay 'yong anak niya,
kaya ibang-ibang Hopper 'yong makikita natin.
Wag mo 'kong tawaging Junior.
Di-mapapantayan 'yong ginagawa ni David Harbour,
at papalpak ako pag sinubukan kong gayahin.
Okay.
Libo-libong aktor na ang gumanap na Hamlet,
o Romeo, at tingin ko, Hopper ko 'to,
imbes na subukan kong gayahin si David Harbour.
Newsflash! Awooga!
May lumabas na paper na nagsasabing may extraterrestrial life
sa universe natin. Kabaliwan? Siguro.
Ang hirap ituloy no'ng nasimulan ni Sean Astin
kasi idol ko siya mula no'ng bata ako.
Ang ginawa ko sa character work ko para kay Bob,
binalikan ko 'yong season 2 para tingnan 'yong ginawa ni Sean,
pero hindi ko ginaya. Tiningnan ko kung ano'ng mangyayari
kung iba ang maging simula ko, tapos magiging si Sean sa show.
Pinaghihirapan ni Kate nang sobra 'yong script, at ngayong umaga,
bagong script 'yong binigay niya sa 'min.
Mas malinaw na 'yong journey ni Henry.
Nakakalungkot 'yong kuwento, 'yong makita mong nadudurog 'yong bata
hanggang maging halimaw siya.
Ang husay ng ginawa ni Jamie Campbell Bower
sa pagganap niya sa psychotic evil na nagtatago sa loob,
pero TV show 'yon.
Ang sinusubukan naming i-explore dito, 'yong medyo maawaing Henry Creel
na may puso kahit papa'no, na nakakagulat.
'Yong batang lalaki na nakikipaglaban sa halimaw,
kung yayakapin ba niya o tatanggihan 'yong halimaw.
Ang kabataan, makaka-relate sa character na 'yon.
Henry! Alam kong nand'yan ka, okay? Bumalik ka!
Kahit matatanda na tayo, makikita natin 'yong mga laban
na pinagdaanan natin, at minsan, pinagdudusahan pa rin natin 'yong resulta.
- Bakit may Demogorgon dito? - Okay, pwedeng pigilan muna kita?
Sige.
Kakatawag ko lang sa kanila at...
- Bago na lahat. - Hindi.
Gagawin natin kung anuman ang gusto natin,
pero mababawasan nang mga 80 percent.
Mga 80 percent less ang gagawin natin.
Konti lang 'yong maisasama natin na kuwento ni...
Masasabi natin na may nangyari,
pero hindi marami ang masasabi natin.
Dahil?
Dahil gusto nilang gawin 'yong reveal sa season five...
'Yong pag-reveal sa...
Oo.
Alam kong may deadline, pero kailangan din nating ayusin.
Walang kaso sa 'kin kung kailangan kong maging mahigpit.
'Yong talagang interesting para sa 'kin, natututo siya
na kaya niyang gawing totoo ang pantasya.
Tingin ko... Oo, naririnig kita.
Tingin ko tumatapak ka sa manipis na mythological ice.
Alam ko lahat ng rules. Kabisadong-kabisado ko.
Kaya minsan, kailangan kong paliwanagan sila.
Sa Stranger Things school.
Sci-fi 'to, guys. Science fiction, hindi fantasy.
Okay.
Huling linggo na ng rehearsals, kaya busy sa pagpapatakbo ng show,
sa pagbuo ng lahat.
Sa susunod na linggo, sa Phoenix Theater na kami.
Hi, baby.
Bukas, magfu-full run-through kami,
at gagawin namin 'yon sa harap ng Duffer Brothers.
Ang wild, di ba?
Di ako makapaniwala na nandito 'yong Duffers bukas.
Sobrang nakakabaliw 'yon!
Nagmadali kami para umabot kami sa deadline namin.
Grabeng pagsisikap, lakas ng loob, at pagpipigil ng init ng ulo.
Walang poker face ang Duffer Brothers.
Collective na poker face. Wala silang gano'n.
Kaya madali silang basahin.
Maganda 'yon, pero nakakatakot.
'Yong mga bagay na di-gumagana, na alam kong di-gumagana,
makikita mo 'yon.
At dalawa silang nando'n.
Dalawa silang nando'n.
Isa para sa bawat eyeball na gusto mong tanggalin.
- Uy! Hi! - Diyos ko, grabeng coincidence!
- Madalas ba kayo dito? Dito ako nakatira! - Aba, aba, aba.
Kinakabahan ka ba? Kinakabahan ka talaga?
Sobrang daming magbabago.
Basta isipin n'yo, parang draft lang 'yon. Draft lang 'yon.
Siyempre alam n'yo na na may mga binabago kami,
hanggang sa dulo, kaya 'yong ilan sa mga 'yon,
kaninang umaga lang namin dinagdag.
'Yong nakikita n'yo, kung ano 'yong ginagawa namin ngayon.
Wala sila rito.
Mga gilid lang 'to ng stage, at walang mic 'yong mga aktor.
At wala ring illusions.
Walang illusions, wala 'yong ibang bagay.
Dahil wala tayong illusions, malinaw lahat. Malinaw ba?
Ready?
Magandang umaga, Hawkins, Indiana!
May lumabas na paper
na nagsasabing may extraterrestrial life sa universe natin.
Kabaliwan?
Siguro. Pero sa pagitan no'n...
Blackout.
'Yon na 'yong ending.
Kailangang i-restructure 'yong second act.
I-restructure, tama.
Oo. Masyadong mabagal.
Sobrang bagal.
Tingin ko, ikaw... ano?
Oo, alam ko. Ganyan din 'yong napansin ko.
Naisip ko, "Mabilis lang na..."
Hindi, kailangan kong makita na may nangyayari.
Na magpapalala?
- Oo, mismo. - Okay.
Ang magandang balita, may show tayo. Good news 'yon.
Ang hindi ko lang gusto, parang kinuha mo si Kate sa amin.
Inaayos pa namin 'yong season five.
- 'Yon lang. - Hindi totoo 'yan.
Sobrang lupit ng ginawa ko sa season five. Walang duda do'n.
Totoo.
Salamat sa pag-aalaga sa 'min.
Masaya akong makatrabaho kayo.
Sweet dreams are made of this Who am I to disagree
I travel the world and the seven seas Everybody is looking for something
Bye!
Kita-kits sa theater!
Upside down, di ba?
- Hi. - Hi.
Pagkatapos ng anim na linggong rehearsal sa black box na 'yon,
ito na ang reward namin.
Yes! Naku, siya na naman!
Konti pa. Ayos 'yan.
- ...'yong una. Ayan. Oo. - Tayo ba ang una?
- Ang cool. - Halikayo. Maluwag dito.
- Nakaka-excite. - Good morning. Wow.
Sobrang cool, 'no? Ang ganda.
Oo, ang ganda.
Luma at madilim 'yong Phoenix Theatre
at parang may mystic energy na nakapaligid do'n,
at halos gano'n din 'yong Stranger Things.
Na-imagine ko 'yong play pagpasok ko. Sabi ko, "Sakto 'to."
Saan kayo magtatago?
Okay, kumusta kayo?
Ito ang Phoenix Theatre.
Binuksan 'to ni Noël Coward,
noong unang production niya ng Private Lives.
Nagbukas 'to no'ng 1930.
Tumapak sa mismong stage na 'to 'yong great master.
Ang maganda sa teatro na 'to, hindi ka nakatingala do'n.
Sobrang intimate nito. Napakaganda nito para sa 'tin.
Pag pumasok ka sa theater auditorium sa technical rehearsal,
mukhang Mission Control Center 'yon.
Nandito tayo sa stalls.
Nandito lahat sa susunod na apat na linggo para sa technical rehearsals.
Ito si Elliot, lighting programmer namin.
Ito 'yong lighting desk.
Doon naman sa likod 'yong sound.
Dito naman 'yong video department.
Dito uupo sina Stephen at Justin sa susunod na apat na linggo.
Magtatrabaho sila malapit sa stage para mabilis silang makaakyat-baba.
...'yong Stranger Things company, less than 15 minutes bago ka mag-update.
Tech ang ginagawa namin dito.
Ito 'yong semi-opening ng show.
May isang scene na mauuna,
pero dito ipapakilala 'yong karamihan sa main characters.
Okay, papunta na tayo sa stage. Tatahimik na 'ko.
Backstage 'to. Sobrang sikip. Grabe.
Isa kang musical maestro. Whiz kid ng airwaves. Ingat!
Ibon ba 'yon? Eroplano ba? Hindi, si Bob "The Brain" Newby!
Sandali. Salamat.
Inaayos lang 'yong revolve habang nag-iilaw kami.
Ang weird na naghahalo 'yong pagiging sobrang saya
saka sobrang nakakainis na boredom.
Ulitin natin kung may oras pa.
Shit! Paputok dapat 'yon pero...
Pangatlong araw na ng tech.
Ramdam na ramdam 'yong grabeng excitement saka pressure sa building, di ba?
Grabeng excitement, at dapat isang buwan kaming ganito.
Tingnan mo ako!
Louis, pare.
O, pare?
Anong scene 'to?
Mga gagamba.
Ano'ng mangyayari sa spider sequence?
- Di namin pwedeng sabihin, G. - Pwede.
- Hindi. - Hindi talaga?
- Hindi. - Tingin ko, pwede.
Illusion surprise 'yon.
Hindi ka tatawag ng pulis.
Pa'no tayo gagawa ng mga gagamba?
Maraming paraan para gawin 'yon.
Masyado kang takot! Nag-ugat na ang takot!
Ilang taon ka na nitong kinakain!
Pwedeng maraming gagamba.
Mapapalibutan siya no'n nang di mo alam 'yong nangyayari.
Pa'no natin 'yon magagawa nang makatotohanan gabi-gabi,
walong show kada linggo, sa stage?
Pinag-iisipan pa rin namin 'yon.
Ikakamatay ko 'yong mga gagamba.
Ito ang buhay ko. Mga gagamba at dugo.
'Yong spider props namin, laging nawawala.
May tao siguro dito na gustong-gusto ng gagamba.
Tuwing may ilalapag kasi akong gagamba, nawawala 'yon.
Hindi ko alam ang nararamdaman mo
Baligtad ang pakiramdam ko
Susubukan namin
na gawin 'yong Act One nang buo nang unang beses.
May maliliit na section kaming ginawa.
Binuo namin bawat eksena tapos sinubukan namin
'yong ilang mahaba at busy na section, pero di namin ginagawa nang isang diretso.
Sa upside down
Magiging mahirap 'to.
Unang beses naming ni-link ang lahat, at may ilang maliliit na piraso
na dine-develop at nire-refine pa namin.
Sa upside down
Sigarilyo. Kape.
Gagawin na natin 'yong Act One, di ba, friend?
Talaga?
Ayos.
Di na 'ko makapaghintay na makita 'yon.
Ano'ng gagawin natin?
Wag mo nang subukang isipin. Pasaway ka talaga.
- Ayos na? - Di ko alam kung may charge.
- Good luck sa 'yo. - Salamat.
Good luck sa 'yo.
Magandang umaga, Hawkins, Indiana!
Simple lang ang Hawkins High, sa totoo lang.
Merong chicks. Hi, ladies.
♪ mo, Henderson.
- May mga loser. - Yes, baby.
At may mga tanga.
Noong bata ka pa at nagpakita ang mga gagamba...
Wag, teka lang! Wag mong paliparin!
Ako'ng bahala! Please! Sandali! Teka!
Nasa'n ka?
Ano'ng nakikita mo?
Kumusta, Henry? Ako si Dr. Brenner.
Nandito ako para tumulong.
Cut.
Ayun. Tapos na 'yong Act One tech run.
- Handa na ba tayo? - Tahimik.
Alam ko na...
aabot nang mga dalawang oras 'yong mga pag-uusapan natin, okay?
Two-hour session 'to.
Susubukan kong makarami ng topic.
May malalaking bagay na, pag hindi gumana,
magkakaro'n ng narrative problem.
Pwede nating maantig 'yong audience kahit simple lang ang production natin,
pero di tayo pwedeng magbukas kung di-gumagana 'yong kuwento natin.
Di pa tayo handang ipakita 'yong black void sa audience.
Di pa tayo handang ipakita 'yong mga gagamba sa audience.
Di pa pwedeng ipakita si Scary Patty.
Kailangan nating mag-pre-tech para sa Act Two,
at may walong session na tayo para sa Act One.
Kailangang gawin na natin nang mabilis 'yong Act Two
dahil magkakaroon tayo ng malalaking problema.
Gantry...
Bangungot 'yong **** 'yon.
'Yong paglabas ng Mind Flayer...
♪ bangungot.
Mas konti ang babalikan natin, mas mabuti.
Okay.
May iba pa bang pag-uusapan bago tayo umalis lahat dito?
Wala na. Salamat sa inyong lahat. Happy Halloween.
- Happy Halloween. - Happy Halloween.
Ano'ng nangyayari, Mary?
Sinusubukan naming matapos lahat ng note.
Sinusubukan naming wag masiraan ng ulo.
Nandito ang stars ng Stranger Things play.
Di ako makatulog last week kasi may naisip ako. Sabi ko,
"Diyos ko, malapit nang magka-audience."
Sino 'to?
Si Virginia.
Di siya mukhang masaya.
Malamang hindi, sa totoo lang.
Pwede nating baliin?
Bagong character ka.
Nakaka-excite talaga, oo.
Di ko alam kung ga'no karami ang pwede kong sabihin.
- Uy, kumusta? - Nakakabaliw.
Di ko alam na dadating ka.
- Walang nagsabi? - Wala.
Lahat ba kayo, nagpipigil nang mag-panic ngayon?
Mahirap pigilan.
- Okay. Sobrang panic. - Di-gaanong pigil.
Halatang-halata. Oo.
Sigurado kang di-baligtad 'yong ihip ng fan?
Pumapasok sa auditorium lahat ng usok.
Oo, hindi ubra 'yon.
Oo.
Sige, subukan muna natin 'to
tapos ayusin natin sa ibang araw.
Isang linggo bago 'yong first preview.
Ibubukod ko 'yong mga bagay na kailangang gawin
bago tayo humarap sa audience.
Okay, di-pwedeng umabot sa audience 'yong mga gagamba.
Malayo sa kanila 'yong gagamba sa LED.
Priority 'yon sa first preview.
Bakit walang dugo si Louis?
Wala tayong nakitang dugo sa ilong niya no'n.
Hindi 'yon kailangan sa first preview.
- Ayos. - Okay.
- Sinabi ko na, Stephen. Hindi. - Okay. Sige.
Maraming lumapit sa 'kin, nagmamakaawa, nangungumbinsi.
I-cancel ko daw 'yong first preview.
Determinado talaga akong wag gawin 'yon.
Dahil kapag nakuha mo na 'yong audience,
may lalabas na bagong character, tapos magre-react sila.
Hinihintay ng lahat na gawin ko 'yong tamang desisyon.
Nauubusan na kami ng oras.
Sana matulungan ako ng eksenang 'to na intindihin 'yong mga nangyayari.
- 'Yon ang ipapakita ko sa 'yo. - Sige.
Pag kulang na ang oras
at nahihirapan tayo sa kuwento,
sobrang nakakakaba na talaga 'yon.
Sobrang nakaka-stress 'yon.
Pwede mo bang ipakita 'yong projection tapos bigyan mo ako ng time frame?
Okay.
So eto 'yon. Nanonood ang lahat.
Sa banda ro'n 'yan.
Gawin pang mas maliwanag tapos dito ka lang, okay?
Trish, naririnig mo 'yon? Flat ka.
Tigil.
Three weeks ago, iba 'yong play namin.
At tatlong linggo bago 'yon, iba rin.
At tatlong linggo mula ngayon, magiging iba na naman 'yong play namin.
Sobrang nakakakaba,
sobrang nakaka-challenge, sobrang nakaka-stress.
Gusto mo bang ulitin?
Pagod na pagod na kaming lahat, pero ang masasabi ko,
nitong mga nakaraang araw, nagkaroon ng improvement.
Sa bandang huli, isang malaking ****. 'Yan.
And stop!
Naging maganda 'yong gabi namin noong nakaraan
dahil sa structural changes. Alam na namin ang gagawin.
Pag umubra, makakagawa ka ng magic.
Ng magandang moment.
Alam naming espesyal 'yong kuwento.
Alam naming espesyal 'yong mga character.
Alam naming matagal na matagal na 'tong hinihintay ng mga tao.
Mababaliw sila pag napanood na nila.
- Ang galing. - Salamat!
Nandito tayo sa unang preview night namin.
Nagpapagupit ako. Parte 'to ng paghahanda.
Buong linggo na naming sinusubukan, pero sobrang higpit ng schedule.
Testing Mind Flayer smoke.
Makikita na namin kung pasado ang gawa namin
sa mga manonood.
Excited ako. Parang masusuka ako.
Oo nga pala.
Ang pinakaimportante ngayon, umidlip.
Araw 'to ng first preview namin.
Medyo nakakatakot.
Gusto mong magustuhan ka ng mga tao dahil gustong-gusto nila
'yong mas matandang version ng mga character namin.
Ang laging tanong ng iba pag may ginagawa ka, "Maganda ba?"
Di mo malalaman ang sagot hangga't walang audience.
Bago 'yong unang performance ng lahat ng show ko,
hinahawakan ko lahat ng upuan sa theater
para alam ko kung saan uupo bawat audience member,
para alam ko kung anong theater 'to at nasa'n ako.
Kailangan kong ipaalala sa sarili ko na preview lang 'to,
at may isang buwan pa kami para magtrabaho
bago 'yong totoong opening.
Tingin ko, magiging challenging na first preview 'to.
Di mo gugustuhing makatabi ako sa theater ngayong gabi,
dahil sa bawat maliit na pagkakamali,
maglalabas ako ng negative energy sa paligid ko.
Kadalasan, nagkakaaberya pag preview,
kaya kailangang medyo magpakatatag ngayong gabi, pero sana hindi.
Ayan. Nilamon na tayo ng dilim.
- Pumunta tayo sa kadiliman. - Oo.
'Yong poster, parang...
Oo nga.
'Yong dating... Sobrang cool.
- Kumusta ka? - Hi.
- Kumusta ang pakiramdam mo? - Okay lang.
Ayos lang ako.
Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung bakit.
Dahil show mo 'to.
Hindi. Ang nakakatakot para sa 'kin, dahil live 'to.
- Oo nga. - Oo.
- Oo, nagre-rehearse pa rin kami. Ngayon. - Ngayon?
- Kumusta? - Mabuti.
Chine-check ko 'yong heartbeat niya para makita kung ga'no siya kakabado.
- Ang taas. - Mataas ba 'yan?
108 beats per minute.
Ano ba dapat?
Hindi ka naman kailangang dalhin sa emergency room,
pero hindi 'to maganda.
Sa unang slot, please.
Aakyat ka sa hagdan sa kanan. Sana mag-enjoy kayo.
- Saan kayo galing? - France.
- Para lang sa show? - Oo.
- Sobrang excited. - Sobrang excited.
- Birthday niya, kaya nandito kami... - Siya rin.
- Kambal kami. - Oo, siya...
Excited akong may malaman tungkol sa season five.
- Sobrang excited. - Grabeng excited.
- Lagi naming pinag-uusapan sa school. - Tama.
Di ko talaga alam ang aasahan, kaya sana maging maganda 'yong show.
Sobrang excited ako. Ready na 'ko. Di na 'ko makapaghintay.
Sinabi mo pa.
May mga scene si Brenner sa Act Two.
Kaya nga!
Classified ang sumusunod na file.
Tapos na 'yong preview,
at sa tingin ko, reality check 'yon.
Makakagat mo 'yong kuko mo sa kaba.
Literal na kinagat ko 'yong mga kuko ko hanggang magdugo.
Nalaman namin lahat ng kailangang malaman.
'Yong kinatakutan nila, 'yong ikinatuwa nila,
ano pa'ng gusto nilang makita, ano'ng kailangang bawasan.
- Maraming kailangang tanggalin. - Oo.
Kailangang mag-restructure. At...
Kailangan naming balikan 'yong mga nagawa na namin.
Kailangan kong magbawas ng 20 minutes, at hindi madaling gawin 'yon.
Okay.
Ano'ng sinabi ng Duffers tungkol sa process ngayon?
Pwede na 'yong pagka-dramatic ng ending ng Act One?
Sorry, isa na lang ang tanong ko. Wala 'yong kay Brenner?
Parang... Pakiramdam ko...
Alam ko. Talagang... Alam ko. Gusto kong iwasan 'yon.
Mabuti.
Gusto kong isipin na may isang tao...
Sinabi mo bang...
Gusto kong isipin na may...
- Para sa lahat, tama? - Para sa lahat.
Tingin ko, 'yong sa script, "na may isang tao, para sa lahat."
"Na may isang tao..."
Kahit pagod na kaming lahat, tuloy pa rin kami.
Alam mo 'yon? Todo-bigay pa rin ang lahat.
Isa ka talagang himala, Henry.
Hoy! Sa kalye n'yo gawin 'yan!
Manahimik ka, Don! Hayaan mong magmahalan sila! Diyos ko!
Sana ayos ka lang!
Diyos ko!
Sinubukan niya siyang patayin.
- Ayos ka lang? - Oo.
Stand by na?
Hindi 'to eight shows a week.
May Lunes at Martes na wala kaming shows,
pero nagre-rehearse pa rin kami buong araw.
May nakaka-excite na balita ako para sa inyo ngayon.
Kilos na. Go.
Espesyal silang lahat.
Ang haba ng Act Two.
Talagang mararamdaman mo 'yon at medyo nakakainip.
Ayokong nabo-bore sa theater.
Pag maganda 'yong show, pwedeng 'yon ang pinaka-exciting
na makita mo sa buhay mo.
Pag di-maganda 'yong show, sobrang pangit ng experience.
Kailangan kong makita kung ga'no kahaba 'to.
- Para ka nang ama ng pamilyang 'to... - Tingin ko, di mo dapat gawin 'yan.
- Sabi ko, pamilya lang. - Alam mo'ng gabing 'yon?
Sinabi ko na sa 'yo, pamilya tayo.
- Ako? - Tuloy lang.
- Sinabi ko na sa 'yo, pamilya tayo! - Tatawag ako ng pulis.
Sandali. Sabihin mo sa tatay ko, parang babae siya lumaban.
Awkward!
Sorry, tama ka. Hindi fair sa mga babae.
Pinasadahan namin 'yong ilang parte ng Act One,
binabago namin 'yong pagkakasunod-sunod ng lines
para mag-melge 'yong dalawang scene.
Melge. Salita ba 'yon?
Para mag-meld 'yong dalawang scene imbes na magkahiwalay.
Preview four? Preview five?
Six?
Preview five o six.
Counting down! Rumorolyo na ang camera one!
Wala nang mas masakit pa kaysa makitang nagdurusa ang anak mo.
Makikita mo nang malinaw pag nawalan ng interes ang audience mo.
Coughing moments ang tawag ko do'n.
Maririnig mo sa buong theater...
Di nila alam na ginagawa nila 'yon, pero malalaman mong di na sila interesado
pag narinig mo na sabay-sabay silang umuubo.
Lagi akong...
- Naghihintay na lang kayo para mag-bow. - Mag-bow na tayo.
Anong oras na?
Tingin ko, mag-e-eleven na.
Wag kang mag-alala.
Sabihin mo, "Natatakot ako."
"Wag kang mag-alala. Maaayos din 'to."
Ano nga ulit 'yong cue? Sino. Ano'ng linya bago 'yon?
'Yong naunang linya,
"Isa sa inyo ang babalik para sa akin. Sino."
Sorry, G. Wag 'to.
Sandali lang. Pause. Spy cam.
Ito ang pinakamahirap na araw ko sa building na 'to.
- Okay. - Mula no'ng umpisa.
Ang weird ng vibe na 'to.
- Ang weird. - Wala ako no'ng Lunes, Martes.
- Okay. - At 'yong mga nandito, parang...
Pagpasok mo, medyo hindi mapalagay ang lahat.
Medyo. Di ko pa gaanong... Lahat ng tinutukan ko ng camera...
- Pakiramdam ko, di ko dapat ginagawa 'to. - Oo.
At damang-dama ko 'yong vibe na "Umalis ka na."
Oo, maraming pagbabago.
Lahat sila, nag-iisip ng "Diyos ko, maaalala ko ba 'to?"
Nagbago 'yong mga entrance.
Nagbago 'yong quick change times.
Nagbago lahat ng scene change time.
Nagbago 'yong mga linya.
Mga buong scene concept, nawala.
May mga bagong ginawa sa loob lang ng dalawang araw.
'Yong mga binago hanggang kagabi, isasali sa show ngayong gabi.
May mga bagong scene si Ella na kasusulat lang.
Mga bagong concept para sa kanya.
At sobrang limitado 'yong oras para aralin niya 'yon.
Hindi! 'Yong laban sa loob mo, tutulungan kitang pagtagumpayan 'yon!
Laging nagbabago ang lahat.
Ang dami mong kailangang intindihin minsan,
talagang mararamdaman mo 'yong pressure.
Hindi ako mahina!
Tahimik. May sequence tayo sa stage.
Gusto ko ang lipstick mo.
Sa lahat ng mga weird na bagay na pwede mong sabihin, Henry...
Okay, ano'ng nangyari?
Wag na muna nating gawin ngayong gabi?
Malapit na nating tanggalin 'to.
- Wala na tayong oras. - Wag na.
Sorry kung di ko magawa.
Hindi. Wala kang dapat ipag-sorry.
Kulang 'yong binigay naming oras.
Ang naramdaman ko, "Gawin mo na ngayon!"
Nandito ang lahat. Kailangan ko pa ng oras.
"Sige, umaarteng unggoy. Gawin mo na."
Hindi ako gano'n kasaya sa ginawa ko.
Kailangan ko ng oras kasama si Trish. Gusto kong ayusin.
Okay lang.
Mga gagamba? Ano'ng ginagawa mo?
Hindi ka man lang makasigaw...
Wala akong nakitang gagamba kung nasa'n ako.
Nasa likod ka.
Sa likod, wala akong makita.
Gusto kong makakita ng mas marami.
Wag masyadong subtle.
Wala kaming gaanong natanggap na feedback tungkol sa ine-expect sa 'min.
Oras ang kailangan.
Pwede ba 'kong humiling?
'Yong mga tornado o anuman ang tawag do'n,
'yong sa umpisa ng Act Two, di talaga umuubra.
Tanggalin na natin.
Ano'ng tatanggalin?
Mga eksena sa ospital.
Mga eksena sa bahay.
Nawala ka sa 'kin!
'Yong battleground, binago nang buong-buo.
Tingin ko, mas mahaba na 'yon ngayon. At magbabago ulit 'yon.
Pinanood nina Stephen at Justin nang live sa harap ng mga critic.
Oo. Gano'n nga.
Sobrang nakakatakot 'yon.
Bakit walang nag-aalala tungkol sa mga gagamba?
Jimmy, nag-aalala kami, baka di umubra 'yong mga gagamba.
Oo, alam ko. A...
Sino'ng gagawa no'n?
Titingnan ko.
- G, ayokong kunan mo 'to. - Sige.
Kailangan nang pagdesisyunan 'yan mamaya.
- Pero baka may maisip tayo? - Kumusta na?
Baka tanggalin lahat ng gagamba bukod sa...
- Lahat? - Baka.
Seryoso?
Sa bagong script, walang ibang gagamba bukod do'n.
Okay.
Sa ngayon. Ang sinasabi niya,
di niya makitang umaakyat ang dalawang gagamba.
Kaya sumuko na siya.
Walang kinalaman 'yon sa inyong dalawa, pero...
Ni-rewrite niya 'yong scene na di-nangangailangan no'n.
Hindi maganda kasi... pero naiintindihan ko 'yong frustration niya.
Sige, okay.
- Pero tingnan natin. - Sige.
Minsan, di-gumagana 'yong effects.
May iba't ibang dahilan.
Maraming parte ng show
na kailangan naming tanggalin.
Minsan, mahirap gawin dahil pinaghirapan namin 'yon
nang maraming-maraming buwan.
Oo, alam mo, kailangan mong maging walang-awa
para maikuwento mo sa pinakamagandang paraan.
Naka-lock na 'yong show ngayon.
Wala nang pwedeng baguhin.
Usually, dapat mas maagang gawin 'to.
Dapat may ilang araw para mag-adjust, pero dahil ganito 'yong proseso,
oo, pinaabot namin hanggang sa...
- Oo. Last minute. - Sagad na sagad.
Pinaalala sa 'kin ni Gary na nandito na siya sa theater
mula August, kaya mukhang masayang-masaya siya.
Masaya akong ifi-freeze na namin.
Henry, pakinggan mo'ng boses ko. Nandito ako.
Ito lang. "Henry, isa lang ang pumipigil sa 'yo, nandito siya."
'Yong bagong show, sobrang... bilis.
Pagdating mo sa Act Two, biglang... Dati...
Tama na.
- Tigil na. - Tigil na.
Sorry.
Kumusta 'yon?
Ayos.
Interesting 'yon.
'Yong main issue e 'yong marupok na Virginia dummy.
Nasisira agad 'yon at di namin alam kung bakit.
Kailangang gawin no'n 'yong ginagawa ni Virginia sa TV show.
Paglipad niya, nadudurog lahat ng buto niya.
Pero ngayon, madalas siyang masira sa upuan niya.
Ano'ng gagawin natin? Sabihin n'yo.
Kung di man tayo makaisip...
Kailangan nating palitan 'yong battery at kailangang...
Ituloy na lang kung ano'ng meron tayo.
Tingnan na lang natin.
- Di natin pwedeng i-cancel ang show. - Hindi.
Iniisip ko kung pwedeng...
Pwede kayong lumabas para mag-sorry sa lahat.
E, kung isa-isang upuan?
Para sa 'yo, sige.
Di-nakakatawa, guys.
Malaki ang opening natin. Dadating ang buong America.
Ano na'ng gagawin natin?
- Good morning. - Morning.
Ayaw mo sigurong sabihin na calm before the storm 'to, 'no?
Parang gano'n nga 'to.
Nandito lang ako.
Eto. Calm before the storm.
Ano 'to?
Kakapalit ko lang, e.
Ang daming flowers dito, 'no?
Oo. Sobrang dami.
Walang pangalan 'yong iba.
Malaking tulong 'yon.
Kaya maaga ako nang dalawang oras.
Chris.
Hi.
- Hello. - Hello.
Susundan kita saglit, kung okay lang.
Okay. Na may bitbit na maraming bag.
Diyos ko.
Ganito 'yong saya sa live theater.
Pagod na kami.
Natulog ako sa dress circle sa pagitan ng mga row no'ng isang araw.
Tapos, 'yong isang nagva-vacuum ng sahig,
kinalabit niya 'ko, tapos sabi niya,
"Ayos ka lang?" "Oo. Dito ako nagtatrabaho."
Sabi niya, "Oo. Pero okay ka lang talaga?"
Sabi ko, "Sige na.
Mag-vacuum ka na lang."
Tickets.
Diyos ko, ang daming gagawin, G.
Di ko alam kung may oras ako para gawin lahat.
- Hi, darling. - Maraming salamat.
Hi, darling.
Medyo... Tumatakbo kami. Maraming gagawin.
- Hello, Louis. - Uy, pare.
- Hello. - Hello.
May alam ka ba kung sino'ng mga dadating mamaya?
Sinubukan kong hindi isipin 'yan.
May mga narinig akong bulong-bulungan.
Mula sa show, nandito sina Matthew Modine at David Harbour.
Pero sinusubukan kong tingnan nang pare-pareho bawat audience.
Iniiwasan kong isipin kung sino'ng nando'n dahil nakaka-stress.
Sino 'to?
Ang ganda ng suot mo, Gary.
****, G.
Sobrang tight no'ng show kagabi.
Malamang naramdaman n'yo 'yon.
Gano'n din dapat mamaya at sa buong weekend.
Wag n'yong kalimutan, mas maraming press ang dadating bukas.
At sa susunod na araw, actually.
Kaya mag-focus lang kayong mabuti.
Ngayon ang gabi natin.
'Yong ilan sa 'tin, ilang buwan na dito, o ilang taon na.
Lahat ng paghihirap,
lahat ng pagbabago.
worth it lahat.
Pambihira ang nagawa natin at proud na proud ako.
At kung may kinakabahan man, wag kayong mag-alala
dahil parang masusuka ako.
Kukunin ko lahat ng kaba ninyo.
Basta mag-enjoy lang kayo.
Pag sinabi sa reviews na pangit ang pag-direct nina Steve at Justin,
hindi ibig sabihin, bahala na.
Hey
Di ko alam ang nararamdaman mo
Baligtad ang pakiramdam ko
Hindi ko alam ang nararamdaman mo
Baligtad ang pakiramdam ko
Sa upside down
Sobrang excited na kami.
Napanood namin 'yong preview, mga isang buwan na siguro.
May isang buwan sila para ayusin pa,
kaya excited kaming mapanood ulit.
Tingnan mo. Hindi. Tingnan mo. Parang surgeon.
Ito na ang hinihintay nating gabi. Nakaka-excite!
Magsisimula na ang show.
Dadating ang bagong henerasyon ng mga kritiko.
At lahat ng bagay ngayon, clickbait.
Dalawa lang. Gusto mo o hindi, one star o five stars.
Hindi pwedeng gitna.
Pag di-maganda ang mga review, ano'ng mangyayari?
'Yong sandali bago tumaas ang kurtina ang pinaka-exciting na sandali
na mararanasan mo.
Walang-katiyakan.
Napakadelikado.
Sobrang nakakatakot.
- Break a leg, poppet. - Salamat.
Classified ang sumusunod na file sa ilalim ng executive...
Ang lupit no'n, pare!
Akyat na tayo.
Grabe 'yong reaction ng mga tao.
G, heads-up lang. Sobrang siksikan sa parteng 'to, kaya...
- Whoops, sorry! - Ayos lang.
Mali 'to.
Mali ang pagkakabutones mo.
Mabait sila, oo. Pero critics sila.
Diyos ko! Dad! Diyos ko! Ang mga mata niya!
Diyos ko!
May nakakaalam ba kung saan... Hindi dito? Hindi?
Shit. Nasa kuwarto ko!
Kumusta do'n?
Ano'ng nakita mo, Henry? Ano'ng pakiramdam?
Sige. Ipakita mo. Tuloy lang.
Tuloy lang! Malapit na!
Pag may isang libong nanonood...
at sobrang tahimik...
'yon ang pinakamagandang tunog.
Do'n mo malalamang kuha mo ang atensiyon nila.
Sinabi ko sa 'yo! Sinabi ko nang di ako normal.
Kung gano'n, ano ka?
Grabe 'yon!
Diyos ko!
Nandito na, hindi ba?
Nangyayari na! Nangyayari na ngayon.
Ang tanging bagay na humahadlang sa 'yo.
Kunin mo siya!
Henry! Wag! Wag kang makinig sa sinasabi niya!
Di mo siya kailangang sundin!
Halika! Ang galing mo!
As usual.
Sobrang saya.
Sobrang ganda.
Ayos, pare. Sobrang ganda.
- Ikaw na talaga. - Nagawa natin.
Nagawa mo. Tara na.
Ang galing mo, Isaac.
Ang galing ninyong lahat!
Ang galing...
Tama.
- Trefry! - Ano? Hi.
Sige, baba na. Bumaba ka na.
Maiinip ka na ngayon.
Oo nga.
Ang galing! Sobrang ganda!
- Di ko mapigilang umiyak! - Di niya mapigilan!
Diyos ko, mahal na namin si Henry!
'Yong production, 'yong visuals, 'yong special effects,
sobrang ganda talaga.
Ngayon lang ako nakakita no'n. Next-level talaga.
Parang galing kami sa ibang mundo
at sumakay sa roller coaster.
Hyped pa rin kami. **** talaga. Sobrang... Sorry.
Hyped pa rin kami. Nakakaloka. Sobrang...
Exciting. Sobrang exciting.
Laging nasisira 'yong Virginia Creel prop,
pero gumana 'yon ngayon at ang ganda ng reaksiyon ng audience.
Pinalakpakan 'yon.
Do'n yata ako pinakanatuwa sa buong play,
'yong nakita kong nabali nang maayos 'yong mga braso niya.
Gusto namin ni Ross ang mga nababaling braso.
- Di ba? - Obvious naman.
Ano'ng pakiramdam na pinalakpakan ka?
Grabe. Sobrang wild no'ng audience.
Ang wild! Gusto ko 'yon.
Oo. Tamang lugar 'to. Kung saan ako dapat.
Ang suwerte ko.
Ang pinakamagagandang bulaklak.
Basahin mo 'yong card.
Diyos ko.
Diyos ko!
Galing kay Winona Ryder!
Sobrang sweet.
Diyos ko. Sobrang cool na na-meet kita.
- Ang galing mo. Sobrang galing mo. - Masaya akong marinig 'yan.
Ang galing-galing mo.
Hi. Nice to meet you.
- May ibibigay ako sa 'yo. - Totoo?
Congratulations.
- Ito 'yong sumbrero sa show. - Seryoso?
No'ng unang season. Nag-iisa lang 'yan.
Sobrang amazing nito.
Maraming salamat.
Naka-wig ka!
Oo.
- Alam ko. Oo. Hi. - Congratulations.
Maraming salamat. Sobrang saya kong ma-meet ka.
- Pwede tayong mag-selfie? - Hey.
- Congratulations. Grabe. - Salamat.
Mas malinaw na 'yong mga nangyari.
Sobrang ganda ng naging takbo.
Wala na kaming mahihiling pa mula sa audience.
Sobrang nakaka-excite 'yong energy ngayon,
pati na sa stage.
Grabe. Parang hindi totoo.
- Ano pa ba'ng ginagawa natin dito? - Tara na.
Tara na. Tara sa baba.
Lumabas na 'yong ibang review.
Five stars sa Telegraph.
"West End event of the year."
Wala nang mas mataas sa five, at bihira silang magbigay ng five.
Tapos, five stars sa The Guardian.
"Makapigil-hiningang teatro."
Alam kong maganda rin ang sasabihin ng Daily Mail
saka ng The Independent.
Pupurihin 'to.
- Sobrang amazing. Congratulations. - Tatagal 'to. Oo.
Oo. Genius si Sonia.
And the Olivier Award goes to...
Stranger Things.
Gusto kong magpasalamat sa theater community
sa pagtanggap sa Stranger Things mythology.
Gusto kong magpasalamat sa Duffer Brothers dahil sumugal sila sa weird na tulad ko.
Gusto kong pasalamatan ang fans sa pagiging weird nila
at sa pag-connect sa 'min.
At sa asawa ko, mother-in-law ko, at magulang ko,
salamat sa inyo. Maraming salamat.
Isang Stranger Things prequel ang papunta sa Broadway.
Mamamasyal sa upside down ang Broadway sa isang bagong production.
Stranger Things: The First Shadow,
magde-debut sa Broadway sa susunod na taon.
Excited ako. Kinakabahan ako, pero excited ako.
Magiging wild 'yon.
Nagsalin ng Subtitle: Aprille Fernandez