Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
LONDYN 14 GRUDNIA 2023 ROKU
Dziś jest nasz wieczór.
Posłuchajcie tego. Netflix ogłosił dziś premierę sztuki Stranger Things.
Zespół choreografów ciężko pracuje,
ucząc Demogorgona tanecznych ruchów dłoni.
Zobaczycie, co świat o nas myśli,
i co najważniejsze, poczujecie to.
Jesteśmy z Miami.
- Floryda. To my. - Ciekawe, co będzie.
Jak oni to pokażą w teatrze?
NOWA HISTORIA NA ŻYWO NA SCENIE
Będziemy zbierać recenzje,
więc zachowajcie trzeźwość umysłu.
Panie i panowie, prosimy o zajęcie miejsc. Przedstawienie zacznie się za pięć minut.
Stres pierwszego wieczoru jest najgorszy.
Zawsze myślę o sobie, że jestem jak zabójca,
bo się nie stresuję, ale pewnie zacznę.
Udanego.
- Rock and roll, kochani. - O tak.
Rock and roll. Tak to ma wyglądać, do cholery.
Próbowano robić horrory,
wprowadzać potwory na scenę.
Najczęściej to nie działa.
W życiu bardziej się nie denerwowałam.
Musimy iść.
ZA KULISAMI
SIEDEM MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
3 MILLS STUDIOS LONDYN
Hej, jesteśmy wszyscy?
Dobra, jest szósta.
Spotykamy się po raz pierwszy
w sprawie Stranger Things: The First Shadow.
To największy, najbardziej dopracowany technicznie
i najciekawszy projekt, jaki widziałam
i jakiego kiedykolwiek doświadczą widzowie.
Dlatego dziękuję wszystkim.
Przekazuję głos Stephenowi.
Dzięki. O rany. Dzięki wszystkim.
To taki obóz bazowy.
Od kilku miesięcy wspinamy się z Katmandu, przed nami jeszcze jedna góra,
ale cieszę się, że dotarliśmy aż tu.
Matt i Ross, próbowałem sobie przypomnieć
naszą pierwszą rozmowę o tym projekcie sprzed lat.
Niedługo po pierwszym sezonie Netflix wspomniał,
że Stephen Daldry jest zainteresowany realizacją przedstawienia.
Zdziwiliśmy się: „Jak to? O czym wy mówicie?
Ten od Billy’ego Elliota i The Crown?”.
Do tego Sonia Friedman,
której półki uginają się od nagród Tony i Oliviera.
Nie wiem, czemu myśleliśmy,
że to będzie musical na podstawie sezonu pierwszego.
Stephen na to: „Nie, durnie, to będzie coś nowego”.
I zaczęliśmy przerzucać się ze Stephenem pomysłami, o czym to ma być.
Tak powstała sztuka The First Shadow.
Wszystko przyspieszyło, kiedy dołączyła Kate.
Kate jest integralną częścią Stranger Things.
To taka tajna broń serialu.
Ale podobnie jak my nie znała się ani na teatrze, ani na sztukach.
W Kate podoba mi się to, że jest nieustraszona.
Czytam jej scenariusze i nie mam pojęcia, jak to sfilmować.
Nie wiem, jak wy chcecie
to zrealizować na scenie. Ale nie mogę się doczekać.
Powtórzę jeszcze raz:
bardzo dziękuję za powierzenie nam swojej historii.
Postaramy się, byś była dumna.
Kate, powiedz swoimi słowami,
o czym jest First Shadow.
To jest...
Niech pomyślę.
To przedstawienie inspirowane Stranger Things.
To prequel osadzony w 1959 roku.
Opowiada o wszystkich bohaterach z serialu.
Kim był Hopper, nim stał się dupkiem? A Joyce, nim stała się neurotyczką?
- Mamo. - Co?
Kim był Bob, zanim umarł?
To są początki.
Widzimy początek historii, wcześniejsze losy Henry’ego,
znanego także jako Jedynka i Vecna.
Henry poznaje Patty, siostrę Boba Newby’ego.
Mamy historię miłosną, ale także, ponieważ to Stranger Things,
opowieść nadprzyrodzoną.
Tak jak w serialu mamy tu żonglerkę wieloma wątkami,
co, jak liczymy, prowadzi do zaskakującego i emocjonującego zakończenia.
Pojawiają się także niezbyt subtelne wskazówki
dotyczące sezonu piątego i Beyond Stranger Things.
Witajcie w tym zwariowanym pomieszczeniu.
To są warsztaty, podczas których spektakl powstaje z udziałem aktorów.
Zasadniczo to taki czas przed próbami. Zbierzemy grupę aktorów,
którzy niekoniecznie później wystąpią w sztuce.
Będą czytać dialogi na głos,
zamiast Kate udającej każdą postać w swojej sypialni,
co na pewno robiła.
Jestem Justin, reżyser.
- Stephen, reżyser. - Kate, scenarzystka.
Louis, warsztatowy Henry Creel.
Amma. Nie wiem, kogo dziś mam grać.
- Mamę Patty. - Mamę Patty.
- Przerażającą mamę. - Tak.
- Wskazujesz mnie? - Tak.
Jestem G. Filmuję to.
No to poczytajmy fragmenty scenariusza.
Zobaczymy, co z tego wyjdzie.
Mam dziś dla was ekscytującą wiadomość.
Mamy wreszcie przełom w sprawie transfuzji krwi.
Osoba przeżyła.
Wcześniej nie wiedziałam, co to za warsztat.
Byłam zadowolona ze scenariusza.
Nie miałam pojęcia, ile pracy jeszcze będę musiała w to włożyć.
Czas, żebyś poznała brata.
To moment, kiedy siedzimy tu wszyscy i nad tym rozmyślamy.
I pytamy: „Co teraz, do cholery?”.
W końcu udaje nam się to postawić na nogi i zacząć.
Ale jakoś...
musimy to sobie wyobrazić.
- Cześć. - Cześć.
Odsuńmy krzesła na bok, spróbuję to rozgryźć.
- Dobrze. - Nie jestem pewien tego pomysłu.
Tak?
Zacznij cicho śpiewać, tak żebyśmy czuli, że to przez radio.
- To tutaj czy tylko w moim uchu? - Tutaj.
On teraz wyprowadza Henry’ego z laboratorium, czy tak?
Gdzieś na przód sceny.
Gdy wychodzi to z ciebie pierwszy raz, to jest zwykły chaos.
Myślisz, że wszystko zrobiłaś źle.
Brzmi głupio. Głupio wygląda.
To nie jest sztuka. Nie wiem, co to, ale jest straszne.
Potem przychodzą Stephen i Justin, szaleni naukowcy,
i przeprowadzają swoją magię.
Ktoś widział mój kapelusz?
Harmonizujące bzyczenie pszczół.
Pszczoły szukają miodu.
Są szaleni, ale w najlepszym stylu.
Tak. Tu może być więcej rzeczy.
To będzie tutaj.
Może pod koniec sceny wymyślę z tym coś śmiesznego.
- To jest gra. Gotowi? - To gra?
Uważaj. Nie dotykaj.
Każdy musi przynieść swoje krzesło.
Podstępne wiedźmy w krzakach.
Jest bardzo chaotycznie.
Ale ja w sumie... kocham chaos.
Ten gadżet zacznie piszczeć.
- Po co mi kot? - Żeby go zabić.
Zniżysz się i później go zabijesz.
Stephen to niemal nadczłowiek.
Kluczowa kwestia: „Nie zrobię ci krzywdy”.
Stop. Obchodzisz szafkę z tyłu,
bo idziesz tam.
Trzeba biec sprintem, żeby nadążyć.
Próbujemy losowo?
Nowa scena 14.
Nie potrzeba ci wiele. Tylko trochę.
Ta scena trochę się zmieni.
Kto mówi co, zapomniałem...
Nie mam czasu myśleć o presji.
Widzę tylko to, co wokół mnie.
W porządku?
Moim zdaniem jest zarąbiście.
Dla mnie bomba. Chyba skończyliśmy.
Pod koniec jest jeszcze coś.
Dobra robota. Nieźle poszło.
- Git. - 25 minut...
Wszyscy są zestresowani, bo nie ma czasu.
Jest za mało czasu.
W dniu 14 grudnia, o godzinie 19.00 kurtyna pójdzie w górę.
PREMIERA 14 GRUDNIA 2023 ROKU
Jesteśmy w trakcie próby warsztatowej
i wymyślamy język sceniczny przedstawienia.
Kate dużo pracuje nad scenariuszem, więc wszystko dopracowujemy.
Wszystko komplikuje fakt, że jesteśmy w trakcie kompletowania obsady.
Próby to tak naprawdę casting.
Mamy sześć tygodni, żeby wspólnie wgłębić się w tę sztukę.
Następnie wszyscy przeniosą się do teatru
na tak zwane próby techniczne.
I wtedy wszystko się ze sobą połączy.
Efekty specjalne, muzyka, kostiumy, plan, automatyzacja, wszystko.
To bardzo stresujący okres.
Po czterech tygodniach tych prób
dołączy do nas publiczność na pokazach przedpremierowych.
Będzie panować zrozumienie, że prace nadal trwają
i wszystko może się zmienić lub pójść nie tak.
Po czterech tygodniach przedpremier zaczynamy.
I zaczynamy zbierać recenzje.
Może być tak, że dziesięć dni po premierze się zwiniemy,
bo nikt nie przyjdzie.
Może tak się stać.
27 TYGODNI WARSZTATY
Jest w cholerę roboty.
Ogólnie jesteśmy opóźnieni z projektem, zarówno jeśli chodzi o próby,
jak i efekty specjalne. Jest się czym przejmować.
Mogę zapytać o scenariusz?
Kate, nadal codziennie go poprawiasz.
Tak.
Staram się być na bieżąco, bo muszę go wysłać do Netflixa.
Dawno nie widzieli wersji roboczej.
Telewizja i teatr to dwa kompletnie różne media
i ta prawda codziennie mnie atakuje.
Żart scenarzystów:
każda nowa scena w scenariuszu Stranger Things
zaczyna się od „zoomu”.
Boże, to było bezcenne!
Albo „zbliżenia”.
Na przykład opon na drodze.
TRZASK, SYK!
A kończy się wymianą spojrzeń. Nancy i Jonathan wymieniają spojrzenia.
A na scenie nie da się pokazać ani tego, ani tego.
Nie ma zbliżeń, montażu ani ostrych cięć.
Trzy, dwa, jeden. Start.
Nieźle.
Wyszło 1,8, czyli skróciliśmy o 0,2 sekundy. Nieźle.
Jest duża presja, bo są wobec nas ogromne oczekiwania.
To Stranger Things, musimy pokazać coś niezwykłego.
Nasze wyzwanie polega na tym, że musimy wykreować
tak znakomity efekt jak w serialu, ale na żywo, osiem razy w tygodniu.
Pracujemy z rekwizytorniami, twórcami efektów.
Projektujemy elementy
i zlecamy firmom tworzenie efektów 3D, które będziemy mogli wykorzystać
w rzeczywistości wzbogaconej światłem i wideo.
To będzie otwarta rana, z której wyskoczą pajęcze odnóża.
Przy Harrym Potterze
przesuwaliśmy granice tego, co da się osiągnąć na scenie.
Obaj, Jamie i ja, czuliśmy, że nie będzie drugiej takiej szansy.
A nagle pracujemy nad Stranger Things. Ekscytujące.
O jaki efekt ci tutaj chodzi?
Kluczowym punktem fabuły jest fakt, że przeprowadzany jest test:
Eksperyment Filadelfia.
EKSPERYMENT FILADELFIA 28.10.1943
Statek USS Eldridge znika z radarów i przenosi się do innego wymiaru.
SZCZĘK, PODMUCH, STATEK ZNIKA
Gdyby to był film, to byłoby zbliżenie.
Bylibyśmy z nimi na moście, który zniknąłby wraz z załogą.
Czekajcie, proszę. Teraz...
Sprawić, że coś znika, to jedno. Zrobić to w takim tempie jak my to drugie.
Dobra. Trzy, dwa, jeden. Start.
- Dwie sekundy? - Dobra.
Wielkim zaskoczeniem będzie, że statek pojawi się potem
w innym wymiarze.
To kolejny etap.
21 TYGODNI DO PREMIERY WARSZTATY
PRODUKCJA
Co się dzieje na widowni?
W naszych uwagach i ważnych rozmowach
zastanawialiśmy się nad widownią,
bo musimy...
Stranger Things to największe wyzwanie w mojej karierze.
Tego rodzaju horroru, dreszczowca i fantastyki
nie próbowano dotąd wystawiać w teatrze.
Boję się, że krytycy, którzy się pojawią,
nie będą mieli bladego pojęcia o Stranger Things,
a jednocześnie trzeba zadowolić fanów,
którzy oczekują klimatu Stranger Things.
To dość trudny orzech do zgryzienia.
Czy mamy... Masz... Czy wszyscy...
Potrzebne są nowe stron.
Mamy nowe strony?
Zignorujcie informację o stronie 17.
i przejdźcie do 18.
Dziękuję.
Przepisałam tę sztukę 100 000 razy.
W całości co najmniej 25, a może 35 razy.
Sama nie wiem. To żyjąca i oddychająca istota.
Nie dotykaj mnie! Zostaw mnie!
Dobra, są wyłączone.
Zastanówmy się, co robimy z Henrym.
Zastanawiałem się, czy on może coś powiedzieć,
żeby uwaga znów skupiła się na nim.
To ogromne wyzwanie pokazać na scenie chłopca, Henry’ego,
który ostatecznie staje się seryjnym mordercą...
tak żeby nam na nim zależało.
Ty krwawisz. Henry, pomogę ci.
I dlatego wciąż musieliśmy poprawiać sztukę.
Ta historia jest mi bardzo bliska.
Jako nastolatka byłam wiecznie zasępiona
i wszystko mogło się potoczyć inaczej.
Jestem zdeterminowana, żeby zrobić to dobrze.
Myślę, że nam się uda. Idziemy w dobrą stronę.
Harowałam w Hollywood przez jakieś dziesięć lat,
robiłam lody rożki. Taką miałam pracę.
Pisałam i robiłam lody na dziecięce przyjęcia urodzinowe.
Miałam tego dość
i chciałam wrócić na Alaskę, skąd pochodzę.
Ale zadzwonili Dufferowie i zaproponowali pracę w serialu.
Przede wszystkim oni są geniuszami,
jeśli chodzi o opowiadanie historii. Brakuje mi ich.
Nie mówcie im, że to powiedziałam,
ale brakuje mi ich i ich niezwykłych umysłów.
No dobra.
PRÓBY WARSZTATOWE ZBLIŻAJĄ SIĘ DO KOŃCA I EKIPA MUSI PODJĄĆ DECYZJE CO DO OBSADY.
Obsadziliśmy Patty, jedną z głównych postaci.
Bardzo się cieszę, że biorę w tym udział.
To pierwsza praca w teatrze
i jestem szczęściarą, że to akurat Stranger Things.
Serial oglądałam w podstawówce. Pierwszy sezon całkowicie mnie przeraził.
Moi znajomi zastanawiają się, czemu przeniosłam się do Londynu,
a ja mówię, że nie mogę zdradzić.
Posłuchaj. Całe moje życie
byłam dziewczyną znikąd,
której nikt nie chce, ale...
potem poznałam ciebie i przysięgam na Boga, pierwszy raz poczułam...
Więź.
Tak.
Mam nadzieję, że dziś obsadziliśmy Henry'ego.
Kręcę operę mydlaną na północy.
Latam tu w wolne dni
i uczestniczę w warsztatach, choć nie wiem, o co chodzi.
Kiedy ojciec zamykał cię w szafie
i przychodziły pająki...
Jestem tutaj. Obgryzam paznokcie.
Jakieś trzy dni temu odebrałem telefon
z gratulacjami, że dostałem tę rolę.
To mój pierwszy występ na scenie.
Nie boję się ciebie!
To jest dla mnie coś nie z tego świata, podobnie jak w Stranger Things.
Czuję się nierealnie, jakby przetransportowany na drugą stronę.
Strach już się zakorzenił.
Zjada cię od lat,
a twój umysł jest już bardzo słaby,
wydelikacony i miękki.
Gdzie twój słodki syneczek?
Henry Creel jest w środku pokręcony
i chyba jestem w stanie się z tym utożsamić.
Patty, musimy przestać.
Wynoś się stąd!
Louis stworzył groźnego chłopaka z problemami, co pasuje do Henry'ego.
Natomiast Ella ma w sobie światło.
Mamy dwójkę silnych bohaterów i z radością powiem:
„Mamy filary naszego przedstawienia
i zaraz zobaczycie, jak to się razem poukłada”.
17 TYGODNI DO PREMIERY WARSZTATY
Znajdujemy się w teatrze Sadler's Wells na przesłuchaniach do 23 ról.
Czuć napięcie, bo to nasz przedostatni dzień przesłuchań,
a mamy ile ról do obsadzenia?
- Dwadzieścia trzy. - Jeszcze 23.
Tylko 23.
- Łatwizna. - Nie przejmuję się.
Wcale, ale to wcale.
Skoro Kate jest na luzie...
Podekscytowani?
Nawet ze mną nie zaczynaj.
- Dobra, zaczynamy. - Tak.
Przesunę tylko krzesło.
Rób, co chcesz.
Będę siedział, ale czy mogę wstać, gdy będę chciał?
Oczywiście.
Jesteś władcza, masz obsesję i piskliwy głos.
Piskliwy?
Piskliwy.
- Piskliwy. - Piskliwy?
Ty jesteś chełpliwym...
Egocentrycznym mięśniakiem.
Dzięki tobie laski odkrywają megasekret: faceci cykają się jak dzieci.
W życiu nie słyszałem nic głupszego. Rany.
W życiu nie słyszałem nic głupszego.
To o sztuce czy o chłopaku?
Joyce, chcę ci coś powiedzieć teraz,
inaczej mogę stracić odwagę.
Widzieliśmy tylu i wszystkich odrzuciłeś.
Więc nie wiemy, czego w ogóle szukasz.
Potrzebny nam... Daniel Day Lewis.
Raz wygłaszał tyradę o demonach.
- Rany. - Rany.
Rany.
To sporo do ogarnięcia.
Powinien zagrać w Żywych trupach i uciekać przed zombie.
To zawsze od niego dostaniesz.
Podobno latem całowałeś się z kuzynką.
To paskudne kłamstwo, Patty.
Dobry na Demogorgona.
Ma odpowiedni wzrost.
Dość! Zostaw to na wielki dzień.
Zakochałem się.
Świetnie.
Damy znać.
Ekipo, to już oficjalne. Jesteśmy w obsadzie...
Stranger Things: The First Shadow.
Żadnego szoku. Żadnych obaw.
Dzięki. A więc na miejsca. Zamknijmy te drzwi.
Dobrze. Dziękuję.
No dobrze. Kręcimy.
Jestem Oscar Lloyd,
w sztuce wcielam się w Jima Hoppera Jr.
Jestem Isabella Pappas i gram Joyce Maldonado.
Jestem Christopher Buckley i gram Boba Newby'ego.
Nazywam się Lou McCartney i gram młodego Henry'ego Creela.
Nazywam się Patrick Vaill i gram doktora Brennera.
Jestem Ella Karuna Williams, gram Patty Newby w sztuce Stranger Things.
Jak zareagowałeś na to, że dostałeś rolę?
Oszalałem.
Akurat byłam w samolocie i dowiedziałam się zaraz przed startem.
Nadal nie wierzę, że tu jestem.
Chciałam krzyknąć...
Nie krzyczałam, ale miałam na to wielką ochotę.
Tylko że byłam w samolocie.
Nadal nie mogę nikomu powiedzieć.
To znaczy, powiedziałem mamie.
Nie wiem, czy było mi wolno. Tylko jej.
Nie wygadała się.
Cześć! Cholera.
- Szlag. - Zaczęliśmy się śmiać!
Kemi! Spójrz na siebie.
- Zaraz, czy tu jest gorąco? - Tak.
14 TYGODNI DO PREMIERY PRÓBY
- Cześć. - Cześć.
- Cześć. Jak tam? - Cześć.
Boże, przestań. Żartuję.
Zaczynamy próbę Stranger Things: The First Shadow. To bardzo ekscytujące!
To przenośne radio o dużej mocy.
W czasie wojny łączyło z frontem.
Czyli jeśli ktoś z Hawkins używał takiego...
Właśnie zaczęliśmy próbę,
więc zaczyna pojawiać się presja.
Ale mamy już całą obsadę, co daje ulgę.
Mamy ludzi, którzy zagrają naprawdę.
Boże, jesteś...
Fakt, że miziasz się z facetem, nie znaczy, że masz się z nim chajtać.
Fuj, Karen, to obrzydliwe.
Martwiłam się o to,
że aktorzy będą naśladować postaci z serialu.
Stypendium dla nerdów z Indiany...
Ale oni pokazali świeże, surowe wersje
tego, co znamy i kochamy.
- To nie jest zwykła sztuka! - Tak.
- To rewolucja! - Tak.
Macie się obściskiwać w szkolnym musicalu...
Tak!
To wynocha!
Świadomość, że mam grać tę postać,
była jak szok.
Zagram młodą Winonę Ryder. Cudo!
Nie sądziłam, że to możliwe. Ona jest dla mnie wielką inspiracją.
W dzieciństwie zawsze ją podziwiałam.
Da mi ktoś cholerną zapalniczkę?
W każdej scenie na kogoś krzyczę,
co jest fajne. Bardzo oczyszczające.
Co ja robię z tą siekierą? Pilnujcie swoich rekwizytów!
Niech to szlag!
Juniorze! Przestań się z tym wydurniać!
- Zwieje ci autobus. - Nie mów tak do mnie.
Poznajemy 18-letniego Hoppera. Nie zmagał się ze śmiercią córki,
więc widzimy go z całkiem innej strony.
Nie mów do mnie Junior.
David Harbour jest niedościgniony. Poległbym, gdybym chciał go naśladować.
Dobra.
Przez lata tysiące aktorów grało Hamleta czy Romea.
Więc to jest mój Hopper, a nie kopia tego, co zrobił David Harbour.
Wiadomość z ostatniej chwili! Uuga!
W gazecie opublikowano dowody na istnienie życia pozaziemskiego
w naszym wszechświecie. Wariactwo? Może.
To szaleństwo wchodzić w buty Seana Astina,
bo to mój idol, odkąd byłem dzieckiem.
Więc budując postać Boba,
zajrzałem do drugiego sezonu nie po to, by kopiować, tylko by przekonać się,
jaka osoba mogłaby się stać kimś takim jak Sean w serialu.
13 TYGODNI DO PREMIERY PRÓBY
Kate dużo pracowała nad scenariuszem
i dziś rano przyniosła nam całkiem nową wersję.
Droga Henry'ego jest klarowniejsza.
HENRY CREEL WCHODZI POWOLI
JESTEM NORMALNY. JESTEM HENRY CREEL.
ODDYCHA GŁĘBOKO I WCIĄGA ŁUPIEŻCĘ UMYSŁÓW.
To bardzo smutne patrzeć, jak ten mały chłopiec zostaje złamany
i zamieniony w potwora.
Jamie Campbell Bower w imponujący sposób
pokazuje psychotyczne zło czające się w jego wnętrzu,
ale to było w serialu.
My staramy się zgłębić psychikę pełnego współczucia Henry’ego Creela,
który coś odczuwa, co jest zaskakujące.
Mały chłopiec walczący z potworem,
starający się go zaakceptować lub odrzucić
to dla młodych ludzi postać, którą łatwo rozpoznają.
Henry! Wiem, że tam jesteś. Wracaj!
Nawet jako dorośli rozpoznajemy te walki,
które toczyliśmy, a czasami nadal ponosimy ich konsekwencje.
- Czemu widzimy teraz Demogorgona? - Mogę ci przerwać?
Tak.
Rozmawiałam przez telefon z chłopakami i...
- Znów zmiany. - Nie.
Będzie tak, jak zechcemy.
O 80% mniej.
Będziemy mogli zrealizować 80% mniej.
Pokażemy bardzo niewiele, jeśli chodzi o...
Pokażemy, że coś się wydarzyło,
ale nie możemy pokazać zbyt dużo.
Bo?
Bo oni nie chcą zdradzać sezonu piątego...
Ujawniać...
Tak.
Rozumiem uwarunkowania czasowe, ale musimy to zrobić dobrze.
Nie mam problemu z ustaleniem zasad.
Bardzo interesujące jest to, że on się uczy,
że może urzeczywistniać fantazje.
Myślę, że... Rozumiem cię.
Stąpasz po cienkim, mitologicznym lodzie.
Znam zasady. Znam je na pamięć.
Czasami musimy usiąść i trochę się pouczyć o Stranger Things.
- To fantastyka, a nie fantasy. - Dobra.
9 TYGODNI DO PREMIERY PRÓBY
W ostatnim tygodniu prób odegraliśmy sztukę wiele razy, by wszystko dopracować.
W przyszłym tygodniu wreszcie teatr Phoenix.
Hej, kochany.
Jutro próba generalna
w obecności braci Dufferów.
Odlot, co?
Nie wierzę, że Dufferowie tu jutro będą.
To jakieś wariactwo!
Strasznie się spieszyliśmy, żeby zdążyć na czas.
To wymagało dużo pracy, wysiłku i opanowania.
Bracia Dufferowie nie ukrywają emocji.
Żadnych kamiennych twarzy.
Łatwo ich rozczytać, co jest świetne, ale też trudne do zniesienia.
Rzeczy, które nie działają, a wiem, że takie są,
od razu po nich widać. A jest ich dwóch.
Jest ich dwóch. Jeden na każdą parę oczu, które chce się wydłubać.
Cześć!
Boże, co za zbieg okoliczności!
- Często tu jesteście? Ja tu mieszkam! - O proszę.
Stresujesz się? Naprawdę?
Bardzo dużo ma się zmienić.
Musicie wiedzieć, że to na razie projekt.
Parę oczywistych rzeczy.
Wprowadzamy zmiany na bieżąco, więc niektóre pojawiły się dziś rano.
Zobaczycie, na jakim etapie jesteśmy.
Tych ludzi tu nie ma.
To są kulisy teatru, a aktorzy nie są nagłośnieni.
I nie ma efektów.
Nie ma efektów specjalnych.
Więc nie wszystko będzie zrozumiałe. To zrozumiałe?
Gotowi?
Dzień dobry, Hawkins, Indiana!
Opublikowano artykuł
z dowodami na istnienie życia pozaziemskiego.
Szaleństwo?
Być może. Ale między tym...
Wyciemnienie.
I to jest koniec.
Drugi akt wymaga zmian.
Zgadza się.
Jest zbyt wolny.
Zbyt wolny.
Myślę, że... Co?
Tak, wiem. Miałem tę samą uwagę.
Pomyślałem o szybkim...
Muszę widzieć, że coś się dzieje.
Że to eskaluje?
- Właśnie. - Rozumiem.
Dobra wiadomość jest taka, że mamy spektakl.
Nie podoba mi się tylko to, że zabrałeś nam Kate.
Pracowaliśmy nad sezonem piątym.
- To jedyna rzecz. - Nieprawda.
Przecież, do cholery, dostarczyłam sezon piąty.
To prawda.
Dzięki, że o nas dbasz.
Praca z tobą to przyjemność.
Z tego składają się słodkie sny Kim jestem, by się z tym nie zgodzić
Przemierzam świat i siedem mórz Każdy czegoś szuka
Pa!
Pa.
Do zobaczenia w teatrze!
Do góry nogami, co nie?
- Cześć. - Cześć.
Po sześciu tygodniach prób w czarnej skrzyni nadeszła nasza nagroda.
Tak! O nie, to znowu on!
Jeszcze. Tak dobrze.
8 TYGODNI DO PREMIERY PRÓBY TECHNICZNE
- O tam. Tak. - Jesteśmy pierwsi?
- Ekstra. - Przechodźcie.
- Ekscytujące, co? - Dzień dobry.
Spoko, nie? Cudownie.
Tak, fajnie.
Teatr Phoenix jest stary i ciemny.
Ma rodzaj mistycznej energii,
którą ma też projekt Stranger Things.
Gdy wszedłem, zobaczyłem tu ten spektakl i pomyślałem, że on tu pasuje.
Gdzie się schowacie?
Witajcie.
Jesteśmy w Teatrze Phoenix.
Otworzył go Noël Coward,
który wystąpił tu w produkcji Private Lives.
Premiera odbyła się w 1930 roku.
Ten wielki mistrz stał na tych deskach.
W tym teatrze cudowne jest to, że nie patrzy się w dal.
To bardzo intymny teatr. Dla nas cudowny.
Kiedy wejdzie się na widownię w czasie próby technicznej,
wygląda ona jak centrum kontroli jakiejś misji.
Znajdujemy się na parterze.
Wszyscy będą się tu gromadzić przez miesiąc na próbach.
To Elliot, technik oświetlenia, przy stole oświetleniowym.
Z tyłu jest dźwięk.
Tu jest dział wideo.
HENRY MA 7 LAT
Stephen i Justin będą tu siedzieć przez miesiąc,
pracując z ekipą blisko sceny,
by się szybko przemieszczać.
...ekipa Stranger Things, mniej niż kwadrans do aktualizacji.
To taka próba techniczna.
Prawie początek przedstawienia.
Wcześniej jest jedna scena, ale tu pojawia się wielu głównych bohaterów.
Wchodzimy na scenę, więc muszę być cicho.
Tak, to są kulisy. Jest bardzo ciasno.
Jesteś specem od muzyki. Cudownym dzieckiem eteru. Uważaj!
Czy to ptak? A może samolot? Nie, to Bob Mózgownica Newby!
Stop, dzięki.
Ustawiamy obrotową scenę i przygotowujemy oświetlenie.
To dziwna mieszanka entuzjazmu
i bolesnej, irytującej nudy.
Powtórzmy to, jeśli jest czas.
BUM. SZCZĘK METALU, PODMUCH DYMU I STATEK ZNIKA.
EKSPLODUJE: BUM!
O kurde! Miała być petarda, ale...
PATRZY W LUSTRO.
To trzeci dzień prób technicznych.
Czuje się w tym budynku szaloną ekscytację i presję.
Ekscytacja musi być podtrzymywana przez miesiąc.
PAJĘCZE ODNÓŻA WYNURZAJĄ SIĘ Z PLECÓW.
Popatrz na mnie!
Louis, kolego.
Tak, stary?
Co to za scena?
Pająki.
O co chodzi w scenie z pająkami?
- Nie można mówić. - Można.
- Nie możemy. - Nie?
- Nie. - Możecie.
To niespodzianka.
Nie zadzwonisz na policję.
Jak stworzyć pająki?
Istnieje kilka sposobów.
Za bardzo się boisz! Strach już się zakorzenił!
Zjada cię od lat!
Możemy mieć dużo pająków.
Oblezą ją, nie będzie jasne, jak to zrobiono.
Jak to robić wiarygodnie co wieczór, podczas ośmiu spektakli w tygodniu?
Nadal to rozgryzamy.
Pająki mnie zabiją.
To moje życie. Pająki i krew.
Mamy pajęcze rekwizyty, ale one giną.
Ktoś tu musi lubić pająki,
bo co położę pająka, to już go nie ma.
REKWIZYTORKA
7 TYGODNI DO PREMIERY PRÓBY TECHNICZNE
Nie wiem, jak się czujesz
Czuję się jak po drugiej stronie
Podchodzimy do aktu pierwszego po raz pierwszy w pełnej sekwencji.
KIEROWNIK PLANU
Zrobiliśmy małe partie.
Zbudowaliśmy scenę po scenie i próbowaliśmy dłuższe,
trudniejsze partie, ale jeszcze tego nie łączyliśmy.
Jak po drugiej stronie
Będzie ciężko.
Pierwszy raz wszystko połączyliśmy i mamy kilka drobiazgów,
nad którymi wciąż pracujemy i je udoskonalamy.
Jak po drugiej stronie
Papierosy. Kawa.
Będziemy próbować akt pierwszy.
Tak?
Świetnie.
Nie mogę się doczekać.
Co robimy?
Nawet o tym nie myśl, ty bezczelny ***.
- Okej? - Nie wiem, czy naładowana.
- Powodzenia. - Dziękuję.
Powodzenia.
Dzień dobry, Hawkins, Indiana!
Liceum Hawkins jest bardzo proste.
Są tam laski. Cześć, dziewczyny.
Spadaj, Henderson.
- Są frajerzy. - Tak, kochanieńki.
I są durnie.
Kiedy byłaś mała i zjawiły się pająki...
Zaczekaj! Nie uciekaj!
Zajmę się tym! Proszę! Czekaj!
Gdzie jesteś?
Co widzisz?
Cześć, Henry. Jestem doktor Brenner.
Chcę ci pomóc.
Cięcie.
Próba techniczna aktu pierwszego zakończona.
- Wszyscy gotowi? - Cicho.
Jestem świadomy...
że przegadanie tych rzeczy zajmie jakieś dwie godziny.
To dwugodzinna sesja.
Zamierzam przeanalizować tyle, ile się da.
Ważna sprawa: jeśli to nie zadziała,
mamy problem z narracją.
Możemy dotrzeć do publiczności bez różnych bajerów,
ale nie dotrzemy do niej, jeśli historia nie będzie dobra.
Czarna próżnia nie jest jeszcze gotowa.
Pająki też nie są gotowe.
Straszna Patty też nie.
Potrzebna wstępna próba aktu drugiego i zaplanowanie ośmiu prób aktu pierwszego.
Musimy przebrnąć przez akt drugi tak szybko, jak się da,
bo natrafimy na poważne problemy.
Podest...
To jakiś koszmar.
Rozlokowanie Łupieżcy Umysłu.
Cholerny koszmar.
Im mniej trzeba się cofnąć, tym lepiej.
Dobra.
Ktoś ma coś jeszcze do dodania, nim wyjdziemy?
Dziękuję wszystkim. Wesołego Halloween.
- Wesołego Halloween. - Wesołego.
Co się dzieje, Mary?
Staramy się dokończyć notatki.
I nie oszaleć.
Witamy gwiazdy spektaklu Stranger Things.
Tydzień temu nie spałem. Dotarło do mnie, że już niedługo pojawi się widownia.
Kto to?
To jest Virginia.
- Nie wygląda najszczęśliwiej. - Raczej nie jest szczęśliwa.
Uruchomimy ją?
Jesteś nową postacią.
Bardzo mnie to cieszy.
Nie wiem, ile mogę powiedzieć. Nie chcę za dużo zdradzać.
- Hej, jak leci? - Szaleństwo.
Nie spodziewałam się.
- Nie mówili ci? - Nie.
Czy wszyscy wpadli w tryb stłumionej paniki?
Nie aż tak stłumionej.
- Jawna panika. - Nie taka stłumiona.
Raczej powierzchowna. Tak.
Czy wentylator nie dmuchał odwrotnie? Cały dym idzie przez widownię.
Tak, ten nie działa.
Tak.
Na razie spróbujmy tak.
Naprawimy to innego dnia.
5 TYGODNI DO PREMIERY PRÓBA TECHNICZNA
Został tydzień do pierwszej przedpremiery.
Wyodrębnię rzeczy, którymi musimy się zająć,
nim pokażemy się widzom.
Pająki nie mogą się znajdować przed widzami.
Pająk na ekranie LED jest w dużej odległości.
To priorytet przed pierwszą przedpremierą.
Czemu Louis nie miał krwi?
Nie widać było zakrwawionego nosa.
To nie jest sprawa na pierwszą przedpremierę.
- Super. - Okej.
- Nalegam, Stephen. Nie jest. - Dobra.
Przychodziło do mnie wiele osób z błaganiem,
by odwołać pierwszą przedpremierę.
Bardzo mi zależy, żeby tego nie robić.
Bo jak się pojawią widzowie,
budzi się kolejna postać, czyli ich reakcja.
Wszyscy oczekują ode mnie właściwej decyzji.
Naprawdę kończy nam się czas.
Mam nadzieję, że ta scena pomoże mi zrozumieć, o co chodzi.
- Zaraz ci pokażę. - Tak.
Kiedy nie ma czasu i zmagamy się z przedstawieniem fabuły,
to powoduje duży niepokój.
Potężny stres.
Możesz mi włączyć projekcję i podać ramy czasowe?
Dobrze.
Mamy to. Wszyscy oglądamy.
A więc to idzie tak,
a potem zapalasz światło i stajesz tam, tak?
Trish, słyszysz to? Za nisko.
Stop.
Trzy tygodnie temu sztuka była inna. Wcześniej jeszcze inna.
I za trzy tygodnie sztuka też będzie całkiem inna.
Było trudno,
ambitnie i stresująco.
Powtórzycie to?
Wszyscy jesteśmy zmęczeni, ale muszę powiedzieć,
że w ciągu ostatnich kilku dni wyszliśmy na prostą.
To będzie twoja ostatnia ****. Koniec.
I stop!
Wczorajszy wieczór był sukcesem,
wprowadziliśmy zmiany strukturalne. Wiemy, co to znaczy.
Kiedy to działa, otrzymujemy coś magicznego.
Stworzyliśmy chwilę.
Wiemy, że ta historia jest wyjątkowa. Postaci są wyjątkowe.
Wiemy, że widzowie z niecierpliwością czekają na ten spektakl
i moim zdaniem oszaleją.
- Dobra robota. - Dzięki.
4 TYGODNIE DO PREMIERY PRZEDPREMIERY
To nasz pierwszy wieczór przedpremierowy.
Ścinam włosy. Przygotowuję się.
Nosiliśmy się z tym zamiarem cały tydzień, ale grafik był napięty.
Testuję dym Łupieżcy Umysłów.
Zobaczymy, czy nasza praca zda egzamin przed tysiącem widzów.
Jestem podekscytowana. Mam ochotę się porzygać.
Dobra, teraz najważniejsza jest drzemka.
Dziś pierwsza przedpremiera.
KLUB PRZEGRYWÓW W LICEUM W HAWKINS
Chęć, by cię polubili, onieśmiela,
bo widzowie bardzo lubią starsze wersje bohaterów,
w których się wcielamy.
Gdy pracujesz, zawsze pytają cię: „Dobre to?”.
A dopóki nie ma publiczności, to nie wiadomo.
Kiedy gram, przed pierwszym przedstawieniem
zawsze dotykam każdego miejsca w teatrze, by wiedzieć, gdzie będzie siedział widz,
poznać teatr i mieć świadomość, gdzie się znajduję.
Muszę sobie przypominać, że to tylko przedpremiera
i nadal mamy miesiąc pracy, zanim nastąpi premiera.
To będzie dość wymagająca pierwsza przedpremiera.
Wolałbyś dziś nie siedzieć koło mnie w teatrze,
bo przy każdym niedociągnięciu
będę wysyłać negatywną energię.
Przedpremiery z reguły są trudne,
więc musimy być dziś twardzi, ale może nie aż tak bardzo.
O proszę. Ciemność.
- Wkraczamy w ciemność. - Tak.
Plakat. Wygląda jak...
Tak.
Wygląda... bardzo spoko.
- Jak się masz? - Cześć.
- Jak się czujesz? - W porządku.
Dobrze.
- Denerwuję się. Nie wiem dlaczego. - Może dlatego, że to twoja sztuka.
Nie. Czuję się dziwnie, że to jest na żywo.
- Tak. - Tak.
- Nadal mamy próby. Nawet teraz. - Teraz?
- Jak leci? - Dobrze.
Mierzę jej puls, by sprawdzić poziom stresu.
- Wysoki. - Jest wysoki?
Masz 108 uderzeń na minutę.
A ile ma być?
Nie musisz jechać na pogotowie,
ale nie wygląda to super.
Zajmijcie pierwsze.
Schodami w górę i na prawo. Przyjemnych wrażeń.
- Skąd jesteście? - Z Francji.
- Jechałyście specjalnie? - Tak.
- Cieszymy się. - Bardzo.
- To jego urodziny. - Jego też.
- Bliźniaki. - On...
Ciekawi mnie sezon piąty.
- Cieszymy się. - Bardzo.
- W szkole miałyśmy obsesję. - Tak.
Nie wiem, czego się spodziewać, więc trzymajmy kciuki, by to było dobre.
Jestem gotów i pełen emocji. Nie mogę się doczekać.
- Nawet nie mów. - Sceny z Brennerem to akt drugi.
Wiem!
Ten dokument jest tajny.
Przedpremiera zakończona.
To było zderzenie z rzeczywistością.
Obgryzałam paznokcie. Do krwi.
Dowiedzieliśmy się wszystkiego.
Czego widzowie się bali, co budziło dreszcz emocji,
czego chcieli więcej, a czego mniej.
- Musimy sporo wyciąć. - Tak.
I przebudować. I...
Wrócić do tego, co już zrobiliśmy.
Muszę wyciąć jakieś 20 minut,
a to nie jest mało.
Dobra.
Co Dufferowie sądzą o całym procesie?
Koniec aktu 1. jest dość dramatyczny?
Wybacz, to moje jedyne pytanie niedotyczące Brennera.
Po prostu poczułem, że...
Wiem. Walczę z tym.
Lubię myśleć, że ktoś jest...
Mówiłeś...
Lubię myśleć, że ktoś jest...
- Pisany każdemu, tak? - Tak.
W scenariuszu jest chyba: „Każdemu ktoś jest pisany”.
„Każdemu ktoś jest...”
Chociaż jesteśmy potwornie zmęczeni, pracujemy dalej.
Wszyscy dają z siebie wszystko.
Naprawdę jesteś cudem, Henry.
PRZEDPREMIERA 2
Hej! Na ulicę z tym!
Zamknij się, Don! Niech się kochają! Boże!
Liczę, że masz się dobrze!
Próbował ją zabić.
- W porządku? - Tak.
W gotowości.
Mamy osiem spektakli w tygodniu.
W poniedziałki i wtorki nie ma przedstawienia,
ale cały dzień są próby.
Mam dziś dla ciebie ekscytującą wiadomość.
Wchodzicie.
Wszyscy są wyjątkowi.
Akt drugi jest długi. Dłuży się i jest nudny.
Nie znoszę nudy w teatrze.
Gdy sztuka jest dobra, doświadczenia nie da się z niczym porównać.
A jeśli jest słaba, to doświadczenie jest fatalne.
Muszę wiedzieć, ile to trwa.
- Jesteś ojcem tej rodziny... - Nie powinieneś tego robić.
- Mówiłam, tylko rodzina. - Tamto? Mówiłam ci, że jesteśmy rodziną.
- Ja? - Kontynuuj.
- Jesteśmy rodziną! - Dzwonię na policję.
Chwila. Mów. Powiedz tacie, że bije się jak baba.
Żenada!
Racja. To nie fair wobec dziewczyn.
Pracowaliśmy nad aktem pierwszym,
zmieniając kolejność kwestii, więc dwie sceny sczepiły się w jedną.
Tak się mówi?
Połączyły się w jedną, zamiast dwóch osobnych.
WEJŚCIE DLA AKTORÓW
Przedpremiera czwarta? Piąta?
Szósta?
Piąta lub szósta.
Odliczam! Sierżancie, wszystko gotowe!
PRZEDPREMIERA 7
Nie ma większego bólu niż widok, jak twoje dziecko cierpi.
Pojawiają się wyraźne oznaki, gdy tracisz uwagę widowni.
Ja nazywam je momentami kaszlu,
kiedy z przeciwległego kąta słychać...
Widzowie nie są tego świadomi, ale ty wiesz, że ich tracisz,
kiedy słyszysz taki chór kaszlących.
Ja zawsze jestem...
Czekasz na ukłony.
Ukłońmy się.
Która godzina?
Chyba zbliża się jedenasta.
2 TYGODNIE DO PREMIERY PRZEDPREMIERY
Nie martw się.
Mówisz: „Boję się”. A ty: „Nie martw się. Będzie dobrze”.
Jaki jest sygnał? Kto. A co przed tym?
Kto? Poprzednia kwestia: „Jeden z was wróci po mnie. Kto”.
Wybacz, G. Nie teraz.
Zaraz. Pauza. Kamera podglądowa.
To mój najtrudniejszy dzień w tym budynku.
- Dobra. - Od początku.
Co za cholernie dziwny klimat.
- Tak. - Nie było mnie dwa dni.
- Dobra. - Ci, co byli, mówili...
Teraz wchodzisz i czujesz jakiś niepokój.
Trochę. Gdy tylko na kogoś kierowałem kamerę,
czułem, że nie powinienem tego robić.
Wyraźnie czuje się, że każdy chce, by się od niego odwalić.
Tak, jest sporo zmian.
Każdy powtarza: „O Boże, czy ja to zapamiętam?”.
Wejścia się zmieniły.
Podobnie czas zmiany kostiumów.
I zmiany scen. Zmieniły się kwestie.
Koncepcje niektórych scen.
W dwa dni wprowadzone nowe.
Zmiany wczorajsze i z dzisiejszego wieczoru
pojawią się dziś na scenie.
Elli napisano całkiem nowe sceny.
Dali jej całkiem nowe pomysły.
Miała bardzo mało czasu, żeby się tego nauczyć.
Nie! Pomogę ci w walce, która się toczy!
PRZEPREMIERA 12
Wszystko ciągle się zmienia.
Trzeba czasem strasznie dużo ogarnąć
i bez przerwy czuje się presję.
Nie jestem słaby!
Proszę o ciszę. Próbujemy sekwencję.
Podoba mi się twoja szminka.
Już nic głupszego nie mogłeś powiedzieć, Henry.
Co się stało?
To tyle na dziś?
Zamierzamy kończyć.
- Nie ma czasu. - Zostawmy to.
Sorry, że mi nie poszło.
Nie musisz za nic przepraszać. Nie daliśmy ci czasu. Bez obaw.
Czułem coś w stylu: „Zrób to teraz!”.
Z widownią potrzebuję więcej czasu.
- „No już, małpo cyrkowa. Dajesz”. - No tak. Nie jestem z siebie zadowolony.
Potrzebuję czasu z Trish, żeby to ulepszyć.
W porządku.
Nie szkodzi.
7 DNI
PRZEDPREMIERA 14
Pająki?! Co ty robisz?
Nie mogłaś nawet krzyczeć...
- Z mojego miejsca nie widać było pająków. - Z tyłu.
Tam nie było widać żadnego.
Chcę zobaczyć więcej pająków.
Nie bądźcie zbyt delikatni.
Nie dostaliśmy zbyt wielu wskazówek co do oczekiwań.
Tylko czas, prawda?
PRZEDPREMIERA 15
Mogę o coś prosić?
Te tornada, czy jak je nazywamy,
na początku aktu drugiego, nie zdają egzaminu.
Pozbądźmy cię ich.
PRZEDPREMIERA 16
Co obcinamy?
Sceny ze szpitala.
Sceny z zapraszania na sztukę.
PRZEDPREMIERA 17
Straciłem cię!
Pole walki całkowicie się zmieniło.
Teraz jest chyba dłuższe. I znów się zmieni.
Stephen i Justin oglądają to na żywo z widownią złożoną z krytyków.
Tak. Na to wygląda.
Brzmi przerażająco.
Czemu nikt się nie martwi cholernymi pająkami?
Jimmy, martwimy się.
Wiem. Jestem...
Kto się tym zajmie?
Pokaż mi to.
- G, nie kręć teraz. - Dobra.
Później musimy podjąć decyzję.
- Ale mamy coś? - Jak nam idzie?
Może wytniemy wszystkie pająki, prócz...
- Wszystkie? - Może.
- Serio? - W nowej wersji ich nie ma, prócz tego.
Dobra.
Na tę chwilę. Ale to dlatego, że Kate mówi,
że nie widzi, jak się wspinają.
Więc straciła wiarę.
Nie chodzi o was. Tylko...
Napisała scenę na nowo i ich tam nie ma.
Niedobrze, bo to... Ale rozumiem jej frustrację.
Dobrze.
- Zobaczymy. - Dobrze.
Czasem efekty nie działają.
W spektaklu było wiele momentów, których z różnych powodów
musieliśmy się pozbyć.
Często z trudem, bo pracowaliśmy nad nimi przez wiele miesięcy.
Musicie być bezlitośni,
żeby opowiedzieć tę historię najlepiej, jak się da.
1 DZIEŃ PREMIERA
Dziś zatwierdzamy ostateczną wersję.
Nie będzie więcej zmian.
Zwykle ostateczna wersja jest wcześniej
i zostaje kilka dni na zaadaptowanie się, ale to szybki proces,
więc przesunęliśmy to na...
- Na ostatnią chwilę. - Tak.
Gary przypomniał mi, że jest w tym teatrze
od sierpnia, dlatego wydaje się taki zadowolony.
Cieszę się, że zatwierdzamy.
Henry, słuchaj mojego głosu. Jestem tu.
Ma być: „Henry, powstrzymuje cię tylko to, że ona tutaj jest”.
Nowa wersja to petarda.
Dostajesz akt drugi i jest... A było...
PRZEDPREMIERA 20
Przerywamy.
- Przerywamy. - Przerywamy.
Przepraszam.
I jak spektakl?
Dobrze.
ASYSTENTKA KIEROWNIKA SCENY
Był ciekawy.
Główny problem to nasz manekin Virginia,
który łamie się za wcześnie i nie wiemy dlaczego.
Ma robić to, co Virginia w serialu.
Wzlatywać i wtedy łamią się kości.
Ale teraz łamią się na krześle.
Co z tym robimy? Powiem tak. Jeśli nie uda nam się znaleźć...
Będziemy musieli zmienić baterię i...
Musimy działać z tym, co mamy.
- Nie można odwołać spektaklu. - Nie.
Ale może uda się...
Moglibyście wyjść we dwójkę i przeprosić.
A może indywidualnie? Każdego z osobna.
- Dla ciebie. - To nie jest śmieszne.
To wielka premiera, na którą przyleci cała Ameryka.
Co robimy?
10 GODZIN
- Dzień dobry. - Cześć.
Może chcesz powiedzieć, że to cisza przed burzą?
Mogę tak powiedzieć.
Tu jestem.
Cóż, cisza przed burzą.
Co, do cholery?
Akurat zaczęłam zmiany.
Dużo kwiatów, co?
Tak. Mnóstwo kwiatów.
Niektóre bez nazwiska.
Bardzo pomocne. Dlatego przyszłam dwie godziny wcześniej.
Chris.
Cześć.
- Cześć. - Cześć.
Chwilę będę za tobą szedł, dobrze?
Dobrze. Z tymi torbami.
O Boże.
Uroki teatru.
Jesteśmy zmęczeni.
Spałam raz na balkonie na pierwszym piętrze między rzędami
i pan sprzątający odkurzał podłogę.
Podszedł, obudził mnie szturchnięciem i pyta:
„Okej?”. A ja: „Tak. Pracuję tu”.
A on: „Jasne. Ale czy wszystko okej?”.
Ja na to: „Idź już.
Po prostu odkurz wokół mnie”.
6 GODZIN
5 GODZIN
Bilety.
Boże, jest tyle do zrobienia, G.
Nie wiem, czy wystarczy mi na wszystko czasu.
- Cześć, kochanie. - Wielkie dzięki.
Cześć, kochanie.
My tylko... Uwijamy się. Jest sporo roboty.
- Cześć, Louis. - Cześć.
- Cześć.
Wiesz, kto dziś wieczorem się pojawi?
Starałem się trzymać od tego z daleka.
Słyszałem jakieś plotki.
Z obsady serialu są Matthew Modine i David Harbour.
Wszystkich widzów staram się traktować tak samo
i nie myśleć, kto jest na widowni, bo to stresuje.
A to kto?
Piękny garnitur, Gary.
Odwal się, G.
3 GODZINY
2 GODZINY
Wczorajszy spektakl był mega.
Na pewno to czuliście.
Tak trzymajcie dziś wieczór i przez cały weekend.
Nie zapomnijcie, że jutro niestety będzie więcej prasy.
Pojutrze zresztą też.
Zachowajcie trzeźwość umysłu.
Dziś jest nasz wieczór.
Niektórzy z nas są tu od miesięcy albo nawet lat.
Tyle pracy.
Wszystkie zmiany.
Było warto.
To wyjątkowe dzieło i jestem z niego bardzo dumna.
Jeśli ktoś się stresuje, bez obaw,
bo ja mam mdłości.
Przejmę cały stres od was.
A wam życzę wspaniałego wieczoru.
Jeśli objadą reżyserię Steve'a i Justina, nie znaczy, że macie wolną rękę.
1 GODZINA – 0 GODZIN
Nie wiem, jak się czujesz
Czuję się jak po drugiej stronie
Nie wiem, jak się czujesz
Czuję się jak po drugiej stronie
Po drugiej stronie
Bardzo się cieszymy.
Jakiś miesiąc temu widzieliśmy przedpremierę.
Ekipa pracowała jeszcze miesiąc, więc nie możemy się doczekać efektu.
Patrzcie tylko. Jak u jakiegoś cholernego chirurga.
To wielki wieczór. Jesteśmy podekscytowani.
Zaraz się zacznie.
SPEKTAKL WYPRZEDANY
Nadchodzi nowe pokolenie krytyków,
wszystko to clickbait.
Kocha się coś lub nienawidzi. Jedna gwiazdka lub pięć.
Nic pomiędzy.
Nie dostaniemy świetnych recenzji, to co będzie?
Chwila, nim podniosą kurtynę, jest najbardziej ekscytująca w życiu.
Ta niepewność.
To ryzyko.
Przerażające.
Połamania nóg.
Dziękuję.
EKSPERYMENT FILADELFIA
Ten dokument został utajniony na mocy rozporządzenia...
Ale czad!
Niedługo wchodzimy.
Posłuchaj, jak publiczność szaleje.
ROZDZIAŁ PIERWSZY DZIEWCZYNA ZNIKĄD
G, małe ostrzeżenie. Robi się bardzo tłoczno, więc...
- Oj, przepraszam! - Spoko.
Źle to zrobiłeś.
Żle zapiąłeś.
Są bardzo przyjacielscy. Ale to krytycy, skarbie.
O Boże! Tato! Jezu! Jego oczy!
O Boże!
Czy ktoś wie, gdzie jest... Nie tutaj?
O kurde. U mnie!
Jak było?
Co widziałeś, Henry? Jakie to uczucie?
To wszystko. Pokaż mi. Nie przerywaj.
Nie przerywaj! Jesteś blisko!
Kiedy w obecności tysiąca widzów...
słyszysz spadającą szpilkę...
to najmilszy dźwięk pod słońcem.
Bo wtedy wiesz, że są twoi.
Mówiłem ci! Nie jestem normalny!
To kim jesteś?
O Boże!
To jest tutaj, prawda?
To się dzieje! Teraz!
Jedyne, co stoi ci na drodze.
Bierz ją!
Henry! Nie! Nie słuchaj go!
Nie musisz robić, co każe!
Chodź tu! Cholerny mistrzu!
Jak zwykle.
Świetna zabawa.
Świetnie.
Tak, stary. Super.
- Jest twoja. - Daliśmy radę.
Ty dałeś radę. Idziemy.
Dobra robota, Isaac.
Dobra robota!
Dobra robota...
Tak.
- Trefry! - Co? Cześć.
Dobra, chodź tu.
Teraz się zanudzicie.
Tak.
Cudowne! Niesamowite!
- Łzy mi lecą! - Nie może przestać!
Boże, zakochałyśmy się w Henrym!
Produkcja, elementy wizualne i efekty specjalne
są absolutnie fenomenalne.
Nigdy czegoś takiego nie widziałam. To wyższy poziom.
Czuję się, jakbyśmy wyszły z innego świata i wsiadły na rollercoaster.
Ciągle buzują w nas emocje. Było... Sorki.
Emocje buzują. To był odlot. Naprawdę...
Elektryzujące. Bardzo.
Łamiąca się Virginia Creel, która nie działała,
zadziałała idealnie i widzowie na to zareagowali.
Były brawa.
To dla mnie najszczęśliwszy moment.
Kiedy zobaczyłem, jak łamią się jej ręce.
Uwielbiamy widok łamanych kończyn.
- Co tu mówić? - Tak.
Jak się czułeś przy ukłonach?
Stary! Publiczność normalnie oszalała.
Oszalała. Mam się dobrze.
Tak. To moje miejsce.
Szczęściarz.
Bukiet kwiatów dający powód do chluby. Powinnaś przeczytać liścik.
O Boże.
Boże!
To od Winony Ryder!
Jak miło.
O Boże. Super było cię poznać.
Jesteś gwiazdą. Bez dwóch zdań.
To mi schlebia.
Wymiatasz.
Hej, miło cię poznać.
- Mam coś dla ciebie. - Serio?
Gratulacje.
- To oryginalny kapelusz z serialu. - To żart?
Z pierwszego sezonu. Jedyny, jaki istnieje.
Zarąbiście.
Bardzo dziękuję.
Masz na sobie cholerną perukę!
Tak.
- Tak, mam. Cześć. - Gratulacje.
Wielkie dzięki. Cudownie cię poznać.
- Mogę zrobić selfie? - Hej.
- Gratulacje. Tak. - Dzięki.
To absolutnie ma sens.
Poszło naprawdę dobrze.
Reakcja publiczności nie mogła być lepsza.
Energia jest elektryzująca i taka była na scenie.
To wydaje się nierealne.
Chyba możemy już iść. Chodźmy.
Chodźmy na dół.
Pojawiły się recenzje.
Telegraph dał pięć gwiazdek.
„Wydarzenie roku”.
Pięć to najwyższa ocena i rzadko tyle przyznają.
The Guardian też dał pięć gwiazdek.
„Sztuka zapiera dech”.
Wiem, że Daily Mail też oceni spektakl wysoko.
The Independent też.
Będzie bardzo dobrze.
- Cudownie. Gratulacje. - Długoterminowo.
Tak. Sonia jest geniuszem.
Nagrodę Oliviera otrzymuje...
Stranger Things!
Chcę podziękować społeczności teatralnej
za ciepłe przyjęcie mitologii Stranger Things.
Dziękuję braciom Duffer, że zaryzykowali z taką świruską jak ja.
Dziękuję fanom, że są świrami i że nawiązali z nami więź.
I mojemu mężowi, teściowej i rodzicom,
dziękuję wam. Wielkie dzięki.
Prequel Stranger Things jedzie na Broadway.
Broadway wybiera się na drugą stronę z nową produkcją.
Stranger Things: The First Shadow zadebiutuje na Broadwayu za rok.
Cieszę się i jestem zestresowana.
Będzie odjazdowo.
Napisy: Dorota Nowakówna