Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Panie i panowie,
Bert Kreischer!
Fajnie być w domu.
Fajnie też nie być tłustą świnią.
Wciąż jestem gruby, ale...
Trochę mi się to wymknęło spod kontroli.
Zrzuciłem 20 kilo.
Nie uwierzycie, ale schudłem tak bardzo,
że wczoraj zobaczyłem, jak żona robi mi loda.
Na własne oczy.
Widziałem to. Chupacabra istnieje!
Wystraszyłem się.
Patrzę w dół, tam zwykle widzę swój brzuch, i mówię: „Kurwa!”.
Ją też wystraszyłem.
Mówię: „Alexa, włącz nastrojowe światła”.
Żałuję, że to widziałem.
W wyobraźni wyglądało lepiej.
Duży facet robi to po ciemku.
Nie zerka nad brzuchem, bo jak się mocno zegnie, posra łóżko.
Tylko się to słyszy, a odgłosy są coraz lepsze.
Jak mama, która oblizuje dziecku rożek w upalny dzień.
Potem to zobaczyłem.
Wyglądała, jakby pierwszy raz piła bubble tea.
To nerwowe wyczekiwanie, aż coś wystrzeli do gardła.
Kocham żonę.
Ma pięćdziesiąt...
Omal nie puściłem pawia.
Pięćdziesiąt trzy lata.
Mówię wam...
Gdy uprawiamy seks,
uświadamiam sobie, że to najstarsza babka, jaką dymałem.
I to lubię. Na tym polega dramat.
Gdybym zobaczył zdjęcie mojej nagiej żony z dziś,
gdy miałem 18 lat, pomyślałbym: „Jestem na wózku?”.
Ale podczas seksu z laską z menopauzą myślisz: „To jest, kurwa, to”.
Jest jak rękawica bejsbolowa, którą masz od 20 lat.
Dobrze pachnie, paluszki pasują idealnie.
Inny by się dziwił: „Co ona taka wielka?”.
Używam jej od dawna.
Zgięta tam, gdzie trzeba,
ładowałem w nią sprzęt przez 25 lat.
Nie mógłbym dymać tak jak wy.
Wy walicie szoty smakowej whiskey.
Ja tego nie chcę.
Wolę menopauzę. To szklaneczka szkockiej.
Dla mężczyzn. Nie dla was.
Złożona, dymna, o bogatym smaku.
Co po seksie miałbym powiedzieć 20-latce?
„Możesz grać na iPadzie przez 15 minut”.
Chcę laski, która się poci podczas snu.
One się pocą.
Moja się poci jak czarny kaznodzieja w niedzielę.
Rano mam wrażenie, jakbym przytulał delfina.
Cycki jej cuchną.
To kapitalne cycki, tyle że śmierdzą.
Raz stawiam klocka, a ona wącha stanik.
Pytam: „Co ty, kurwa, robisz?”.
Mówi: „Nie za dobrze pachnie”.
Czy bardzo źle pachniał?
Jak rękawica hokeisty.
Mówię: „Myj cycki. To moja ulubiona część ciebie”.
Dali jej...
testosteron i progesteron. Nie wolno mi wam mówić, ale...
Nie znam skutków medycznych, ale zauważyłem,
że zmieniła się w dziwkę.
Rżnie mnie, jakby próbowała mi sprzedać AIDS.
Ta kobieta uprawia seks, jakby chciała zasłużyć na zieloną kartę.
Dzwoni i mówi: „Seks przez telefon?”.
Ja na to: „No, kurwa, raczej”.
Pragnąłem tego od 20 lat. Mówi: „Zadzwoń, jak będziesz w swoim busie”.
Biegłem sprintem
to busa z erekcją.
Wiecie, jakie to trudne?
Jak gwałciciele to robią?
Gdy dobiegłem, uprawiałem seks przez telefon
z 53-latką, która nigdy nie oglądała porno
i nie zna tych wszystkich fajnych kadrów.
Telefon poziomo na poduszce.
Widzę kawałek sutka i wentylator.
Wiem, że nie mogę jej wkurzyć,
ale mój mózg woła: „Chcę zobaczyć jej cipkę!”.
Tak nie mogę powiedzieć, więc proponuję tryb portretowy.
„Na stopach, żebym miał ujęcie od dołu
twoich wdzięków”.
„Chcesz zobaczyć piczkę?”, pyta.
„Nie to powiedziałem”.
„Chcesz zobaczyć pizdę?”
„Może nic nie mówmy?”, proponuję.
Ona: „Chcesz, żebym smarowała masłem swój chleb”.
Ja: „Zwolnij, Dolly Parton”.
A jak zaczęła smarować, mówiłem: „Tak, smaruj swój chleb”.
Jak macie to w Pigeon Forge, róbcie tego więcej.
Potem mówi: „Chcę obejrzeć ciebie”.
Ja: „To nie tak działa.
Ty możesz patrzeć na moją twarz”.
Mówi: „Wyłączam, jeśli nie zobaczę ciebie”.
Najbardziej upokarzające trzy minuty w moim życiu.
Telefon, tryb portretowy,
metr ode mnie, patrzę na małe okienko na górze.
Widzę się, jak...
FaceTime ma nową funkcję.
Jeśli pokaże się kciuk w górę,
na ekranie pojawiają się fajerwerki.
A czubek mojego chuja w mojej dłoni bardzo przypomina kciuk w górę.
Ekran płonie.
Ona pyta: „Ludzie nas oglądają?”.
Sam już nie wiem. „Czy ja robię live’a?”
„Spodobało im się, kotku”.
Nie sądziłem, że ktoś polubi sekstaśmę Gilberta Grape’a.
Mama i Arnie dokazują.
„Umiem się wspinać, Gilbert!”
Miałem okulary do czytania.
Ale byłby obciach, gdyby to wyciekło.
Wyglądam jak smutny marynarz.
Cycki dotykają brzucha.
Ma pan już okulary?
Ma pan.
Jak to starzy ludzie.
Jak to starzy.
Też mam okulary. Długo się opierałem.
Aż do pewnego incydentu.
Przeprowadzałem córkę do college’u.
Kobieta od przeprowadzek napisała: „Do wyboru są pick-upy armada i escalade”.
Nie znam armady, więc odpisuję:
„Chcę ten większy – bigger”.
Czy wiedzieliście,
że literka „B”
na klawiaturze...
jest tuż obok literki „N”?
Wysłałem mowę nienawiści
do kobiety o imieniu Felicia.
Spanikowany pokazuję to córce.
Ona: „Coś ty, kurwa, jej napisał?”.
Na szczęście odpisała: „Dam wam escalade”.
Już w ogóle nie piszę słowa „bigger”. Tylko „bigga”, żeby nie ryzykować.
LeeAnn kupiła mi okulary. Chodzi ze mną do lekarzy.
Tak robią starzy ludzie.
Przychodzisz z żoną, która robi notatki.
Byłem u kardiologa, a ona:
„On nie mówi tego, co ty mówisz, że on mówi”.
I rzeczywiście nie mówił.
Przekazałem jej to, co chciałem.
Umiem rozśmieszyć tego gościa. Zapomina, o czym rozmawialiśmy i dostaję prochy.
Pyta: „Co robisz, żeby schudnąć?”.
Mówię: „Przełączyłem skalę na kilogramy”.
LeeAnn mówi: „Przestań”, ja na to: „Ty przestań. Tak dostaję xanax”.
Wybrała dla mnie okulary.
Założyłem i wyglądałem w nich zajebiście.
Włożyłem je, kiedy czekałem na nią w łóżku.
Weszła i mówi: „Uroczo wyglądasz w tych szkiełkach, chłopcze”.
Ja na to: „Ssij tego fiuta, suko”.
Gdy podeszła, zrozumiałem, że nie widziałem tej kobiety
w wysokiej rozdzielczości od dziesięciu lat.
Zdeptałem okulary, uratowałem związek.
No bo tak...
Pieprzcie się.
Kocham ją. Wiecie o tym.
Gdyby mnie zdradziła, tobym ją zabił. To miłość, prawda?
Wtedy zabiłbym też córki. Nie będę samotnym ojcem.
Zacznę od zera.
Dostanę dwa miliony dolców, gdy umrze. Jak to, kurwa?
Jak się smucić na pogrzebie,
gdy wiesz, że zaraz kupisz sobie łódź?
Dla tych, których dzieci wyjeżdżają na studia, którzy się starzeją,
mam klucz do szczęśliwego małżeństwa.
Robię to co rano. Mówię szczerze.
Co rano idę do niej, nieważne, gdzie jest.
Nic nie mówię. Podchodzę i ją przytulam.
Pochylam się i ją całuję.
Ona spogląda w górę i całuje mnie.
Wtedy przypomina mi
tę kobietę, którą poślubiłem.
Właśnie.
Słyszycie, jak potakują?
Wiedzą, że gdy kobieta spogląda w górę, skóra jej się napina.
A jak ją złapiesz za uszy i pociągniesz w tył, znów ją widzisz!
To ta laska, co robi laskę na skuterze wodnym.
Ona jest ze wsi.
Pukaliście kiedyś wieśniarę?
To jak łapanie dzikiej lochy. Szaleństwo.
Jest z tych wieśniaków, co to dyscyplinują psa łopatą.
Z tych, co to muszą wyrzucać flagi konfederackie po ojcu.
Jest taką wieśniarą,
że ma dwójkę kuzynów,
którzy są małżeństwem.
I mają dziecko.
Gdy usłyszała to moja córka, powiedziała: „Tak nie wolno”.
Moja żona, miłość mojego życia, powiedziała nam, zupełnie na poważnie,
zdanie, które kiedyś wydrukuję na koszulce.
Spojrzała na nas i powiedziała: „Cholera.
To krewni, ale nie tej samej krwi”.
Mówimy o kazirodztwie.
Powiedziała: „To krewni,
ale nie tej samej krwi”?
Poznałem ich dziecko.
Są tej samej krwi.
Są tej samej krwi i mogą mówić:
„Siemanko, kuzynku?”.
To opóźniony przygłup z rozdziawioną gębą.
Najgłupszy koleś, jakiego znam, a dorastałem w Lutz.
Jestem w Alabamie, w porcie.
Zachód słońca, goła klata, koktajl, miła chwila.
Nagle czuję zapach małego wieśniaka.
Cheetosy i Mello Yello.
Patrzę, gapi się na mnie Sling Blade.
Mówi: „Hej, psze pana.
Pan mnie wrzuci do wody”.
Mówię: „Po prostu skocz”.
On na to: „Nie.
Pan wrzuci”.
Mówię: „Chłopie, pochyl się, a dalej samo pójdzie”.
Wtedy się uśmiecha i mówi: „Proszę pana, tak jak w wrestlingu.
Pan mnie wrzuci”.
Myślę: „Dobra, gościu.
Miałem dwie córki, nie było takich zabaw. Na nim sobie odbiję.
Aż mu odbierze dech”. To najpiękniejszy odgłos, jaki wydaje dziecko.
Pięć najlepszych odgłosów. Numer jeden: kobieta podczas or... Nie!
Numer jeden to śmiech głuchego. To najlepszy odgłos.
Mówię bez złośliwości. To czysta, nieokiełznana radość.
Bez fentanylu.
Dwoje śmiejących się głuchych brzmi jak kopanie gołębi.
Raz w hotelu miałem pokój obok spółkujących głuchych.
Dwa razy zwaliłem konia.
Serio.
Myślałem, że kłócą się o pizzę.
Więc chwyciłem małego za gardło, odwróciłem plecami do wody, podniosłem go
jak Undertaker...
Wtedy usłyszałem, jak jego mama krzyczy:
„On nie umie pływać!”.
Lennie z Myszy i ludzie
zapomniał, że nie umie pływać.
A ja wyglądałem jak mściciel boży. „Giń, pomiocie szatana”.
Wpada do wody i znika.
Wszystkie mamy krzyczą: „Bert, ratuj chłopaka!”.
Myślę: „Może to selekcja naturalna”.
Ale go wyciągnąłem.
To krewny.
Jest krewnym dla siebie.
Zawlokłem go na płyciznę.
A on wtedy wypowiedział cudowne zdanie.
Zgadniecie?
Nie.
„Nie umiem pływać”.
Mówię: „No nie pierdziel, gnojku.
Dlatego obaj jesteśmy mokrzy. Wiesz, prawda?”.
Wtedy on mówi: „Myślałem, że mam na sobie kapok”.
Znałem ten ból. Mówię: „Chłopie, to twoje cycki”.
Przybiega jego mama i mówi: „Nie wiem, co z nim jest nie tak”.
Ja na to...
LeeAnn na mnie wrzeszczy, bo podobno
wyjąłem e-papierosa z kieszeni, zanim wskoczyłem.
Potem odchodzą,
zostajemy sami w wodzie do pach jak wiotkie chujki na orgii.
Spogląda na mnie i mówi: „Przepraszam. Nie chciałem nas wpakować w kłopoty.
Ale jeśli włożę kapok,
wrzuci mnie pan do wody?”.
Ja na to: „O niczym tak bardzo nie marzę,
jak o wrzucaniu cię przez cały dzień do wody”.
Za każdym razem gdy podchodził do krawędzi,
mówił: „Chwileczkę!
Włożyłem”.
Dzieciak ma szczęście, że żyje.
Jestem szczęściarzem.
Mówię wam. Nie zasługuję na to, co mam.
Piękna żona, piękne dzieci...
Mam takiego farta, że od przebywania ze mną też będziecie mieć farta.
Mam takie szczęście,
że jeśli coś zgubicie, a ja tam będę, znajdę to.
Mam dla was dwie historie.
Jedna mała, żebyście zrozumieli kontekst.
Druga historia jest duża.
Najpierw mała.
Raz zabraliśmy córki na plażę. Siedzimy między parą motocrossową i czarną.
Mówię „motocrossową”, bo to biali i mieli tatuaże.
Tak.
Jak wy mówicie?
Ten występ jest bombowy.
Czarny gość
bierze swój koc i strzepuje piasek.
Spada mu obrączka, on mówi: „Cholera, zgubiłem obrączkę”.
Słyszę „zgubiłem”, pała mi staje.
Znam swoją supermoc.
Wstaję i mówię: „Jestem Bert Kreischer.
Znajduję to, co zagubione”.
LeeAnn mówi: „Cholera, ten znowu swoje.
Stary, on znajdzie twoją obrączkę,
ale musisz wytrzymać te wszystkie jego brednie”.
Szukamy więc. Para motocrossowa, czarna, my. Pół godziny. Potem się poddają.
Zostałem tylko ja i czarny koleś.
Jak zespół z Płonących siodeł.
Może to złe porównanie.
Po kolejnych 30 minutach on mówi: „Nie znajdziemy”.
Ja na to: „Ty nie znajdziesz.
Ja jestem Bert Kreischer.
Znajduję to, co zagubione. Nie zapominaj”.
On siada, a ja szukam sam przez jakieś pięć minut.
I kiedy moje palce prześlizgują się przez piach,
jego obrączka wślizguje się na mój palec, jak gdyby sam Bóg
ją tam umieścił i rzekł: „Nie pozwól, by zapomnieli, kim jesteś...
i co czynisz”.
Miałem gęsią skórkę. Zamilkłem.
Spoglądam na motocrossowca i pytam: „Masz Google w telefonie?”.
On na to: „Tak”.
Mówię: „Sprawdź, co robi Bert Kreischer”.
LeeAnn mówi: „Cholera, znalazł twoją obrączkę”.
Motocrossowiec mówi: „Piszą, że znajduje to, co zgubione”.
Czarny pyta: „Znalazłeś?”, a ja: „Teraz z tobą nie gadam”.
Patrzę na jego żonę. „Jak się nazywam? Co robię?”
Wstaje i mówi: „Jesteś Bert Kreischer, znajdujesz to, co zagubione”.
Mówię: „Każ jemu to powiedzieć”.
Krzyczy: „Mów, jak się nazywa, sukinsynu!”.
„Bert Kreischer. Znajdujesz zagubione”. Mówię: „Powiedz to Panu”.
„To Bert Kreischer, znajduje zagubione”.
Ja wtedy: „Znalazłem twoją obrączkę, sukinsynu!”.
To ta mała historia.
Raz znalazłem dziecko.
Żywe. Nie w koszu na śmieci.
Czwarty lipca, 5 lat temu.
Jestem z córkami na paradzie. Goła klata, browar.
Jestem skuty. Jak dobry tata.
Mały przedszkolak idzie pod prąd i płacze.
Klękam. „Stary, co jest?”
Mówi: „Zgubiłem rodzinę”.
Słyszę „zgubiłem”, pała mi staje.
Z właściwego powodu.
Mówię: „Ja to Bert Kreischer. Znajduję zagubione”.
Dziewczynki mówią: „Naprawdę!”.
Pytam, czy jest tu jego mama.
Mówi: „Nie wiem”.
Pytam, jak mama ma na imię. „Nie wiem”.
Ila mnie trąca i mówi: „Ruszaj się, wielkoludzie”.
„Co?”
„To Rom. Idź dalej”.
„To nie jest...”
„Tak obrabiają kieszenie. Widziałam na TikToku. Idziemy”.
Mówię: „Koniec z TikTokiem”.
Pochylam się i pytam: „Twój tata tu jest?”. On: „Nie wiem”.
Pytam, jak ma na imię jego tata. On: „Nie wiem”.
Wtedy mówię: „Dobra,
to może być Rom”.
Georgia, najmądrzejsza z nas...
mówi: „Oboje przestańcie”.
Pyta: „Mały, mam na imię Georgia. A ty?”.
Trochę się uspokaja i mówi:
„Nathan?”.
„Nathan, to mój tata.
Ludzie nazywają go Bert. Jak nazywają twojego tatę?”
On wciąż spanikowany, ale trochę spokojniejszy, mówi: „Nie wiem.
David?
Może Michael?”.
Wtedy Georgia: „To chyba Rom”.
Dziewczyny łapią go za ręce, ja za nimi.
Idziemy pod prąd parady.
Krzyczę: „Znaleźliśmy chłopca!
Nowiutki chłopiec.
Ktoś zgubił Nathana?”.
Jedna baba pyta: „Co robicie z tym dzieckiem?”.
Mówię: „Tinder mu padł. Szukam mu panny.
Pierdol się!”.
Wścibska szmata.
W końcu ktoś poznaje Nathana. Ma dziecko w tej samej klasie.
Mówię mu: „Zgubił rodzinę.
Ja tracę fazę. Możesz...
mnie poratować?”.
„Jego rodzice są na imprezie tam, w ogródku”.
Ja: „Super. Nathan, zostań z dziewczynami. Idę po twoich starych”.
Poszedłem na tę imprezę. Tłum.
Zeruję browar, odstawiam do skrzynki pocztowej.
Mówię: „Znalazłem chłopca.
Ma na imię Nathan.
Ktoś zgubił Nathana?”.
Cisza.
Wtedy słyszę piskliwy głos Ily.
Pyta: „Jest tu jakiś David?
A może Michael?”.
Pytam: „Co ty wyrabiasz?”. „Pozbywam się tego Roma, tato”.
Jeden typ mówi: „Ja mam na imię David”.
Pytam: „Syna masz?”. On: „Tak”.
„Ma na imię Nathan?”
„Owszem”.
Ila mówi: „Sądziłeś, że to sztuczka magiczna?”.
Mówi: „Nathan się nie gubi”. Ja: „Znalazłem go.
Chcesz obejrzeć gnojka i zobaczyć, czy twój?”.
Mówi, że tak. Zaczynamy iść.
Krzyczę: „Nathan!”.
Gdy krzyczę,
inny typ wybiega z podwórka.
Ten ojciec zgubił dziecko.
„Ktoś znalazł Nathana?”
„Ja”. On: „Mam na imię Michael”.
Myślę: „Dzięki Bogu”.
Mówię: „Pierdol się, David, znalazłem jego tatę”.
David się wkurza: „Kurwa mać!
Michael, ty piłeś?”.
„Jednego drinka”. „Miałeś pilnować Nathana!”
A ja...
Jak nie rozwiązałem tej zagadki Scooby-Doo?
Ila pyta: „To Rom?”.
Ja: „Zamknij się”.
Patrzy, jak tamci się kłócą i po dwóch sekundach do niej dociera...
„Georgia, wiemy, czemu nie wie, ja jego mama ma na imię!”
Opowiedziałem to dwóm osobom w dniu, w którym to się wydarzyło.
Najpierw Joeyowi Diazowi. Najlepsza reakcja.
Najlepsza.
Park w LA, pełno liberalnych rodziców.
Opowiadam historię. Gdy mówię: „Michael, ty piłeś?”,
on na całe gardło ryczy: „To, kurwa, geje?”.
Druga osoba to moja żona, LeeAnn.
I gdy mówię: „David, może Michael” na początku historii,
spogląda na mnie i pyta: „Jego tata to ciepluch?”.
„Zmarźlakiem chyba nie był”.
Ona: „Ciepluchami na Południu nazywamy gejów.
Ciepluszki.
To taka grzeczniejsza forma”.
„Dzięki, Paulo Dean.
Jakie jeszcze obelgi znasz?”
Ona jest dobrą osobą. Naprawdę.
Nie mówię, że ja jestem dobry.
Śmieję się ze strasznych rzeczy.
Im bardziej z czegoś nie powinno się śmiać...
Ja w to idę.
A jeśli jeszcze wkurza LeeAnn, nic mnie nie powstrzyma.
Raz lecieliśmy z Miami do Los Angeles.
Idziemy do odprawy w Miami. Stawiamy bagaże.
Pytam kobiety: „Są miejsca w pierwszej klasie?”.
Ona mówi: „Jedno”. Ja na to: „Super. Biorę”.
„A żona?”
Mówię: „Mówiła pani, że jest jedno”.
„Nie odda go pan żonie?” Ja: „W życiu. Lubię pić w samolocie.
Ona jest jak zakonnica. Psuje przyjemność z lotu.
Będzie się gapić w ścianę przez sześć godzin.
Ja lubię imprezki”.
LeeAnn pyta: „Taki z ciebie rycerz?”.
Ja: „W czasach rycerzy nie było pierwszej klasy”.
LeeAnn była wściekła.
W samolocie zatrzymuje się przy moim miejscu.
Ja mówię: „Ty siedzisz w ładowni. Idź dalej.
Baluj z Leo i tym małym Włochem na dolnym pokładzie.
Będziesz miała ubaw”.
Siada trzy rzędy dalej w drugiej klasie. Ja w pierwszej.
Zamawiam podwójną z lodem.
Biorę pierwszego łyczka.
I wtedy słyszę...
Wszyscy zamierają.
Piszę do LeeAnn: „To ty?”.
Odpisuje: „Nie, dupku.
Na pokładzie jest kobieta o specjalnych potrzebach”.
Pytam: „Co to znaczy?”.
Odpisuje: „Chyba słyszałeś.
Boi się latać.
I objawia się to nerwowymi odruchami.
Jednym z nich jest ryczenie jak słoń”.
„Jakie są inne?" Pisze: „Wymachuje rękami”.
Ja piszę...
„Gorąco jej?”.
Zero odpowiedzi.
Potem pytam: „Gdzie siedzi?”.
Odpisuje: „Na twoim miejscu, dupku”.
Umieram ze śmiechu. Nie mogę się powstrzymać,
bo słucham tych odgłosów trzy rzędy dalej...
Każdy, kto wchodzi,
reaguje w ten sam sposób: „Dobry Boże!”.
Przed startem
idę do stewardessy.
Mówię: „Moja żona siedzi obok tej kobiety ze specjalnymi potrzebami”.
I nawet stewardessa mówi: „O cholera”.
Mówię: „Zamienię się z nią”.
Ona robi...
„Jest pan dobrym człowiekiem”.
Mówię: „Wiem.
Tylko że muszę się napić.
Moja żona usiądzie w pierwszej klasie. Ona nie tyka alkoholu.
Jak będę miał zapas, dam radę.
Też się boję latać. Dogadam się z tamtą.
Da mi pani co pić, lot minie bezboleśnie”.
Ona mówi... Kto pije w samolocie, będzie wiedział, co to znaczy.
Mówi: „Niech pan dokończy drinka, zrobię drugi”.
Dopiłem, zrobiła drugi, dała dwie małpki Jacka
i mówi: „To wystarczy na start.
Potem przyjdę, zanim obsłużę pierwszą klasę”.
Zanim poszedłem, rzuciła:
„Powinno być więcej takich facetów”.
A ja tylko myślałem:
„Muszę zacząć podróżować z osobą specjalnej troski”.
Skoro dają pić, biorę Corky’ego i lecimy do Londynu.
Z drinkiem w dłoni
idę obok tych wszystkich egoistów w pierwszej klasie.
Doszedłem do drugiej,
rozsuwam zasłonę i nie byłem gotowy na ten widok.
Było jak w Waffle House o 4 rano.
Władca much. Wszystkim rządzi ta kobieta o specjalnych potrzebach,
która ma prawie dwa metry wzrostu.
Duża laska.
Wygląda jak siostra Gronka.
Wymachuje rękami.
A po chwili zauważam, że ma rękawice kuchenne
przyklejone taśmą do rąk.
Dałem LeeAnn drinka i powiedziałem: „Miłego lotu. Nara”.
Stewardessie skłamałem, że nie chciała się zamienić.
Nie mogłem przestać się śmiać.
I nie śmieję się z osoby o specjalnych potrzebach.
Nie to mnie rozśmieszało.
Śmieszyło mnie to,
że ktoś z rodziny
postanowił przykleić taśmą
rękawice...
I to nie do pary. Na jednej były szczypce homara.
Na drugiej było: „Uff, jak gorąco”.
Ktoś przykleił je do jej rąk
i powiedział: „Baw się na Zachodnim Wybrzeżu”.
Płakałem za śmiechu przez cały lot.
Od picia urwał mi się film.
Kiedy wysiadłem,
czekałem na LeeAnn.
A ona wysiada pod rękę ze swoją koleżanką.
Wyglądają jak Schwarzenegger i DeVito w Bliźniakach.
Myślę: „Cholera, to krewna?”.
LeeAnn mówi spokojnie: „Ona jest w porządku.
Pomożemy jej odebrać bagaż”.
Myślę: „Pewnie sama nie chwyci w tych rękawicach”.
LeeAnn mówi: „Zdejmiemy jej to”.
Ja na to: „Ni chuja!
Ktoś jej je przykleił taśmą, pewnie wie coś, czego my nie wiemy.
Nie zdejmę ich, żeby się przekonać, że to Wolverine”.
Całą noc się śmiałem. W samochodzie, w domu.
LeeAnn była wściekła. To lubię najbardziej.
Kiedy wkurzam żonę.
Kładziemy się, ja nagi, pijany w trzy dupy.
Budzę się rano.
Zapomnieliśmy, że się kłóciliśmy.
Zaczynamy się całować.
Zaczynamy się kochać.
I w trakcie seksu
LeeAnn podnosi ręce...
Jakbym dostał obuchem w łeb.
Zaczynam się śmiać, natychmiast dochodzę.
Ciągle powtarzam: „Rękawice kuchenne”.
Wstaję, a LeeAnn się śmieje.
Mówię: „W końcu to skumałaś”.
Ona na to: „Skumałam i to jak!
Srałeś wczoraj na lotnisku?”.
Mówię: „Może”.
Ona: „Pomacaj się po tyłku”.
Sięgam tam.
Papierowa nakładka na deskę sedesową
wciąż tam była.
Tak długo siedziałem na kiblu, że mi się przykleiła do nóg i tyłka.
Naciągnąłem na nią spodnie,
poszedłem do samolotu, siedziałem na niej sześć godzin.
Spałem w niej. Kochałem się w niej z żoną.
Jestem przerażony, a ona ze śmiechem mówi:
„Właśnie przeleciałam osobę specjalnej troski”.
Moje córki nie lubią tego dowcipu.
Nie lubią moich występów.
Były na jednym, powiedziały, że jestem mizoginem.
Odparłem: „Jesteście kobietami, nikt was nie słucha”.
Nie śmiały się.
Powiedziały: „Do tego programu napisz jeden feministyczny żart
dla kobiet feministek na widowni”.
Powiedz!
Dobrze.
Oby ci się spodobał.
Nie zapominaj. Ja go napisałem.
Będzie trochę polityczny.
Naprawdę.
Ale nie szkodzi. Robię to dla córek.
Ogólnie kobiety są lepsze od mężczyzn.
Facetów, którzy w to wątpią, zaraz przekonam.
Czy kiedyś chcieliście zrobić kobiecie minetę,
a ona powiedziała: „Nie robiłabym tego na twoim miejscu.
Nie jestem tam zbyt pachnąca”.
Facet robi wtedy...
„Dzięki za ostrzeżenie”.
Drogie panie...
czy kiedykolwiek już miałyście obciągnąć facetowi,
a on was powstrzymał słowami: „Nie robiłbym tego na twoim miejscu.
Po robocie nie jestem tam zbyt...”
Kurwa, nigdy!
Facet potrze, wąchnie i powie: „Nie poczuje tego.
Jest tylko śliski, nie śmierdzi.
To tylko takie kacze masło.
To dupa śmierdzi.
Nos będzie mieć tu, a moja dupa jest tu.
Posmaruję tym jej poduszkę. Pomyśli, że to ona”.
Z tego powodu
ja, Bert Kreischer, szczerze i z całego serca
uważam, że facet nie powinien ustanawiać praw tyczących kobiecego ciała.
Bo każdy facet w tej sali,
każdy kongresmen, senator, nasz prezydent USA,
każdy z nas choć raz arogancko sądził, że wie więcej o kobiecym ciele niż ona
i mimo wszystko zabrał się za tę minetę.
Robi się to tylko raz. Wszystkiemu winna ta męska energia:
„Dam radę.
Kocham cię.
Żaden twój zapach nie może...
Boże, jeździłaś konno?
Kupimy ci nowe siodełko do roweru. Coś jest nie halo.
Boże drogi. Nie, dam radę.
Jestem Johnny Knoxville, a to wyzwanie cuchnącej cipy”.
To żart polityczny.
Moje córki nigdy tego nie usłyszą.
Ostatnio odkryły, że jestem głupi.
LeeAnn wie, że jestem głupi.
Sądziłem, że Helen Keller i Anne Frank to ta sama osoba.
Naprawdę.
To wyszło w Anne Frank House.
Jesteśmy na wycieczce z kumplami.
Odciągam ich i mówię: „Wiecie, że ona miała psa?”.
A oni...
„Co?”
„Zwiał. Też byście zwiali, gdyby was nazwała...”
W kuchni mówię: „Tu poparzyła sobie palce”.
„Jak?”
„Próbowała czytać z gofrownicy”.
Kobieta się odwraca i mówi: „Mówi pan dowcipy o Helen Keller?”.
Po mojej minie domyślają się, że nie mam pojęcia, kim jest Anne Frank
i myślę, że jesteśmy w domu Helen Keller.
A oni się duszą, bo są ujarani i chcą się śmiać,
ale nie mogą, bo są, kurwa, w muzeum Holokaustu.
Moje córki dowiedziały się
na wycieczce do Włoch, kiedy pojechaliśmy do Rzymu.
Czy wiedzieliście,
że Rzym we Włoszech to ten sam Rzym,
co w Imperium Rzymskim?
Dobra.
Wszyscy?
Ręce w górę.
Wiedzieliście,
że Juliusz Cezar
istniał naprawdę?
Ja nie wiedziałem.
Na wycieczce mówią o Juliuszu Cezarze, Kleopatrze i innych zmyślonych ludziach.
Pytam Georgii: „To prawdziwy kolo?”.
Patrzy na mnie, ta małpa...
Mówi: „Świetne pytanie do grupy”.
„Mam pytanko.
Wiemy o dressingu i pizzy, ale...”
Poszliśmy do pomnika Dawida, tego gołego, co go wyrzeźbił Michał Anioł.
Pytam Georgii: „Czemu ma małego fiuta?”.
Ona na to: „Kolejne dobre pytanie do grupy”.
Ręka w górę. Mam petardę w kieszeni.
Tym razem odwraca się do mnie cała grupa.
Pytam: „Czemu ma małego fiuta?”.
Facet mówi: „Świetne pytanie.
Michał Anioł nie chciał, żeby tacy jak ty gapili się na jego dużego fiuta”.
„Bez sensu. Gapię się na małego”.
Nie wyglądamy dobrze jako rodzina.
Myślicie czasem o swojej rodzinie: „Nie jesteśmy dream teamem”.
Wyglądamy, jakbyśmy się nie znali. Ila ubrana jak Big Jay Oakerson.
Georgia bez stanika, w nosie kolczyk, tatuaże.
LeeAnn ma saszetkę, wciągniętą koszulę, mapę.
Jak transowy Joe Rogan.
Ja pijany i spocony mam być ich liderem?
Nie nadaje się na lidera dream teamu.
Moja córka Ila ma jakiś inny mózg.
Normalnie...
Ja mam kłopoty z impulsywnością.
Jest to dobrze udokumentowane.
Ila ma dzikie kłopoty z impulsywnością.
W czasie pandemii gdy zobaczyła, że piję,
siadała przy mnie,
brała mój telefon i przeglądała ofertę Amazona.
Mówiła: „Słuchaj, ile twoim zdaniem kosztuje lodówka?”.
„Duża?” „Nie. Minilodówka”.
Mówię: „150 dolców”.
„Gdyby były po 79 dolców, ile byś kupił?”
Mówię, że cztery. Ona: „Załatwione, synu!”.
Zamawialiście kiedyś coś po pijaku
i musieliście zgadywać co to, kiedy przyszła paczka?
Ja nie musiałem zgadywać, kiedy zobaczyłem cztery minilodówki
na ganku.
I nie były malutkie.
Były wielkości Tyriona Lannistera.
A teraz najgorsze.
Dziewczyny chciały jeździć na deskorolce. Naszą ulicą auta często jeżdżą pod prąd.
Przy obiedzie mówię: „Mam pomysł.
Kupię pachołki drogowe i ustawię je na końcu ulicy.
Ludzie będą zwalniać, bo pachołki drogowe szanuje każdy”.
LeeAnn jest ze wsi i mówi: „Głupku,
pachołków się nie kupuje.
Pachołki się kradnie.
Nikt nie kupuje pachołków drogowych.
Nawet w Walmarcie ich nie sprzedają”.
I rzeczywiście, nigdy nie widziałem pachołków w sklepie.
Ila już wyszukała je na Amazonie. Mówi: „Nie słuchaj Forresta Gumpa. Patrz”.
Mówię, że Ila znalazła. Ona: „To nie są te duże.
To te malutkie pachołki”.
Moje akcenty są coraz gorsze.
Gadam jak kreolski kucharz.
„Się bujacie z malutkimi pachołkami.
To nie te duże pachoły”.
Pytam: „Ila, to te duże pachołki?”.
Odpowiada: „Rozmiar osiem”.
„To te duże?”
„Największe”. Ja: „Bierz je”.
Pyta ile. Ja na to: „Pieprzyć to. Osiem”.
Patrzy na LeeAnn i Georgię i mówi: „Załatwione, synu”.
Mówię do nich: „Ale będziecie mieć miny, jak to rozwalimy”.
I czekaliśmy
przez cztery dni na nasze pachołki.
Czwartego dnia siedzę w domu z Ilą i widzę, jak kurier z Amazona
idzie do nas z zestawem wielkich pachołków drogowych.
Stawia je na ganku.
Są wysokie jak koszykarz NBA.
Mam gęsią skórkę.
Krzyczę: „Ila! Mamy to!”.
Ila wychodzi, widzi je przez okno i robi...
„To nie są maluchy.
To te duże pachoły drogowe”.
Pytam, jak je pokazać mamie i Georgii.
Ona: „Zablokujmy naszą ulicę.
Zamknij przejazd. Niech nas przepraszają na rogu”.
Tak się cieszymy,
że nie widzę, jak kurier niesie kolejny zestaw pachołków.
Teraz widzę już trzy zestawy.
W sumie 24 sztuki. Cholernie dużo pachołków.
Czuję strach. Lecę do drzwi.
Mówię: „Stary, to pomyłka”. A on: „Nie.
Mam ich całą furgonetkę”.
Odchodzi, podchodzi Ila i mówi: „Patrz na te pachoły drogowe!”.
Ja na to: „Odpuść se ten akcent.
Ile pachołków kupiłaś?”.
Ona: „Za 2400 dolarów.
To dużo?”.
Ja: „Ci od remontów ulic nie mają tylu pachołków.
Huragan tylu nie potrzebuje”.
Przy piątym zestawie kurier z poważną miną pyta:
„Otwieracie knajpę?”.
Odjeżdża, a ja zostaję na ganku i ze swoją oślicą
patrzymy na stosy pachołków drogowych
jak na martwe dziwki w bagażniku.
Ja panikuje, ona szuka rozwiązania.
Mówi: „Spoko. Ukryjemy je”.
Pytam gdzie. Ona: „Wykopiemy dół”.
Mówię: „Boże drogi.
Myślisz, że mama nie zauważy siedmiu grobów w ogródku?”.
Słyszę, jak podjeżdża LeeAnn.
Ila mówi do mnie: „Zachowaj spokój”.
Drzwi się otwierają, LeeAnn i Georgia skręcają się ze śmiechu.
Słyszę Georgię: „To te wielkie pachoły”.
Mówię: „To pomyłka”.
LeeAnn na to: „Rozmiar osiem, co?
Osiem to była liczba artykułów, pacany.
Kupiliście 64 pachołki drogowe”.
„Wiedziałyście?”, pytam.
„Pewnie. Chciałyśmy zobaczyć wasze głupie miny.
Natychmiast wchodźcie z powrotem na Amazon”.
Ja: „Zwrócimy je”. Ona: „Nie.
Kupcie rękawice kuchenne i taśmę klejącą.
Koniec z Amazonem, chłopcze”.
Dzieci mi dorastają.
Nie jest to fajne.
Niefajne.
Georgię przyłapano na paleniu trawki.
Od ciebie kupiła?
Nie byłem tak zadowolony jak ty.
Kręciłem jakiś program. Dzwoni LeeAnn.
„Mamy problem”. „Co jest?”
„Georgię przyłapano z trawką”. Wkurzyłem się.
„Co? Skąd ją miała?”
„Wzięła twoją”. Ja: „Do tego kradnie?”.
Wkurzyłem się na maksa.
Mówię: „Nie daruję jej. Powiedz jej, że złamała mi serce.
Jest kłamczuchą.
To się nie powtórzy, bo jej już nie ufam.
Wieczorem pogadamy online
i nie skończymy, dopóki się nie popłacze.
Rozłączyłem się.
Jadłem lunch ze Snoop Doggiem.
Snoop patrzy na mnie w panice.
Mówi: „Hej.
Kłopoty w domu?”.
Mówię: „Tak.
Z tobą mogę o tym pogadać.
Moja córka
paliła marihuanę”.
Snoop na to:
„Tylko tyle?”.
„Ma 15 lat”. „A ty ile lat miałeś, kiedy pierwszy raz paliłeś?”
Ja wtedy: „To bez znaczenia. Czasy były inne”.
On: „Tak, to było nielegalne.
Zamierzasz ją opieprzyć za jaranie trawki?”.
„Tak. Tak ją wychowuję”.
On: „Nie pozwolę, żeby to się stało. Nie mojej bratanicy.
Nie opieprzysz jej.
Chodzi o to, że twoja córeczka dorasta.
To ci rozpierdala serce jako facetowi i ojcu.
Jeżeli całą energią dorosłego gościa
uderzysz w tę dziewczynę, to złamiesz jej serce.
Przestanie ci ufać, bo okażesz się hipokrytą,
a to nadwyręży wasze relacje...”
Pytam: „Od kiedy jesteś lekarzem?”.
Mówi: „Dziś po pracy
przyjdź do mojej przyczepy.
Ja cię, kurwa, ostudzę”.
Pytam: „O czym mówisz?”.
On: „Wiesz, o czym mówię”.
„Ale pytam”.
On podchodzi bardzo blisko i mówi tym swoim głosem alfonsa:
„Ziomuś,
strzelimy sobie prysznic”.
„Co, kurwa, powiedziałeś?”
„Słyszałeś. I nikomu ani słowa”.
Wstaje i odchodzi.
Myślę: „Miałbym kogoś zapraszać pod prysznic ze mną i Snoop Doggiem?”.
Wpadłem w panikę. Dzwonię do LeeAnn i mówię:
„Snoop chce wziąć ze mną prysznic”.
Ona na to: „To pewnie jakiś hip-hopowy slang.
Pójdziesz do niego. Tam będą laski, które spryskasz szampanem. Zabawisz się”.
Przyznaję jej rację. Potem idę do jego przyczepy.
Pukam do drzwi. Z gołą klatą, jak Boga kocham.
On otwiera: „Wiedziałem, że wpadniesz”.
A w przyczepie jest tylko on.
„Serio?”, pytam. „Tak, białe chłopaki lubią te numery”.
Co jest prawdą. Lubimy gejowskie numery.
Gdybym położył mu fiuta na ramieniu, powiedziałby: „Masz mnie”.
To nasz język miłości wśród przyjaciół.
Najbardziej rozśmieszyłem Toma Segurę, tego niepełnosprawnego komika...
Nie wiedziałem, czy go znacie.
Niepełnosprawny komik, który nie umie tak.
Rozśmieszyłem go, bo włożyłem fiuta i jaja do kieliszka,
podszedłem do niego i spytałem: „Koktajl?”.
Lubimy gejowskie numery. Więc on miał rację. Mówię: „Czekaj.
Nigdy tego nie robiłem, Snoop”.
On na to: „Ściemniasz”.
Mówię: „W liceum i na studiach tak, ale...
Ty to robisz?”.
Mówi: „Tak, czasem. Ze znajomymi”.
„Z kim?”, pytam. „Dwa tygodnie temu robiłem to z Dr. Dre”.
„Ty i Dr. Dre? Robiliście to jednocześnie?”
„Inaczej się nie da. Co z tobą nie tak? Myślałem, że jesteś spoko, Bert”.
Ja na to: „Jestem bardzo spoko”.
I zaczynam iść w kierunku jego łazienki.
Snoop pyta: „A ty, kurwa, dokąd?”.
„Pod prysznic”.
„A po co?”
Ja: „Mówiłeś, że strzelimy sobie prysznic”.
On: „Mówiłem, że strzelimy sobie szota”.
„Co za ulga. Myślałem, że chcesz iść pod prysznic. Dobra, strzelmy szota”.
Snoop się nie śmieje. Mówi: „Już nie chcę pić.
Wolę być sam.
Chciałeś brać prysznic?”. Ja: „To był twój pomysł”.
„Wcale nie. A nawet gdyby to był mój pomysł, po co przylazłeś?”
„Byłem bardzo zdenerwowany”.
Mówi: „Gdybym cię nie zatrzymał, gdzie teraz byś był?”.
„Pod twoim prysznicem?”
„I co byś robił?” „Czekał na ciebie?”
Snoop sięga do kieszeni,
wyciąga skręta, podpala i mówi:
„Wal się, wiem, czemu twoja córka jara”.
Czy ktoś mógłby mi podać ręcznik?
Spociłem się jak prosiak.
Pot na Florydzie jest inny.
To prawda!
Kto się tu nie wychował, dziwi się, o co chodzi z tym miastem.
Wtedy się go pytasz: „A co? Pot ci kapie z jajec?”.
Jajka się pocą. To niesamowite.
Po prostu zdejmij koszulkę i daj mi ją.
Mam dla was jeszcze jedną historię.
To grubsza sprawa.
Dzięki, Kyle. Panie i panowie, to Kyle, były wojskowy.
Szykujcie się.
Uśpiliśmy naszą sunię.
Potem będzie śmieszniej.
Była świetna.
Naprawdę.
Wabiła się Priscilla. Mój pierwszy duży pies. Bulmastif.
Pamiętam wieczór, kiedy ją wzięliśmy.
Gdy dostajecie szczeniaka, jest przestraszony.
Ale jest w domu i trzeba mu to pokazać.
Wszyscy się z nią bawią, ale ona jest markotna.
Dziewczynki i LeeAnn idą spać. Ja zostaję i piję whiskey.
I mówię do niej po pijaku.
Po prostu...
Pamiętam, że powiedziałem jej...
„Mała, czeka cię tu wspaniałe życie.
Nie musisz się niczego bać.
Te dziewczynki będą cię kochać jak szalone.
Ta kobieta da ci wszystko, czego potrzebujesz.
Ja będę wpadał i wypadał, ale...
Ale jedno musisz mi obiecać.
Kiedy mnie nie będzie,
masz być moją terrorystką.
Jeśli ktoś tu wejdzie, musisz oddać życie.
Najpierw umierasz ty, potem one”.
Wtedy ona zamknęła oczy, położyła mi głowę na kolanach
i pokazała: „To mój dom”.
Czy czasem się tak upalacie,
że podczas pieszczot z psem wam staje?
Ja też nie.
Nikt? Nawet raz?
Tobie też, prawda?
Za dużo łyknąłem i rano obudziłem się na haju.
Priscilla wchodzi do łóżka, przytulam się.
Nie poczułem, że mi stanął.
LeeAnn to zobaczyła i pyta: „Dla kogo ten wzwód?”.
Nie mogłem przestać się śmiać.
Mówię: „Tylko Priscilla umie mnie podniecić”.
LeeAnn nie znosiła tego żartu. Robiłem to co rano w kuchni.
Głaskałem Priscillę i mówiłem: „Tylko przy tobie mi staje”.
LeeAnn: „Przestań, nieśmieszne. Ohyda”.
Dlatego to robiłem.
Kupiliśmy kolejnego psa, bulmastifa, Maca.
Nie jest wybitny.
Kocham go,
ale to dziwka i jest głupi jak chuj.
I uwielbia mojego fiuta. Ten pies...
Kiedy widzi mojego fiuta, myśli: „To moje.
Zjem to dziś”.
Nie można się przy nim brandzlować.
Priscilla, gdy waliłem konia, wychodziła: „Nie będę ci przeszkadzać”.
Gdy Mac mnie widzi, od razu podbiega.
„Rzucisz ten patyk czy nie?”
Raz kochałem się z LeeAnn na pieska.
Myślałem, że doceni.
Daję jej klapsa.
I w tamtej chwili orientuję się, że to jej pies, nie mój.
Zajebiście się wkurzył.
Wyszedłem z LeeAnn.
Feromonowy patyk mi dyndał.
Wywalił gały i pomyślał: „To dzisiaj zjem”.
Wpadłem w panikę. Na łóżku 70-kilogramowa bestia.
A tu zbliża się pies.
Nie wiem, co robić.
Każdy załapał?
Pewnego ranka
Priscilla z trudem oddycha.
Biorę ją do weterynarza.
Ten mówi: „Nie jest dobrze.
Ma guza na sercu.
Musimy ją uśpić”.
Dorastałem, jak wielu facetów w tej sali,
z ojcem, który uczył mnie, żebym nie płakał.
Zawsze kiedy płakałem, mówił: „Nie bądź picką.
Weź to na klatę. Bądź mężczyzną.
Nie chcę widzieć, że beczysz”.
Gdy urodziły mi się córki, tata powiedział:
„Nie mogą zobaczyć, że płaczesz.
Muszą czuć, że są bezpieczne i że masz wszystko pod kontrolą.
Jeśli musisz zapłakać, Boże broń, schowaj się, idź pod prysznic,
wyrzuć to z siebie, a potem wyjdź i załatw, co trzeba”.
To niezdrowe. Teraz to wiemy.
Dlatego kiedy ja się wzruszam,
jak wielu facetów w tej sali, próbuję żartować.
Bo kiedy się śmieję, przestaję płakać.
Niespecjalnie mi to pomogło w gabinecie weterynarza.
Mówi: „Musimy ją uśpić”.
LeeAnn płacze, a ja zaczynam wymyślać żarty.
LeeAnn pyta: „Zrobimy to tu?”. „Możecie w domu”.
Pytam: „Ja mam to zrobić?
Mam ją wrzucić do basenu?”.
Ten gość uśpił wiele psów,
ale nikt nie odpowiedział mu żartem.
To najlepszy moment na żart.
Gość płacze ze śmiechu.
Nie może znaleźć... Mówi: „Nie”.
„Przyciskać jej poduszkę do pyska, aż przestanie merdać?
Podnieść ją i rzucić jak w wrestlingu?”
Płacze ze śmiechu i mówi: „Stój. Przestań. Nie.
Mam kobietę, która zabije za was”.
Ja na to: „Co?”.
„Teraz ja też to robię, chory pojebie”.
Pamiętam, że spytałem: „Dobra jest?”.
Mówi: „Tu nie ma szarej strefy. Albo zabija, albo nie.
Podaj swoją definicję tego, co dobre”.
Mówię: „Włamuje się do nas o 2.30 w nocy.
Zabija psa, gdy śpimy, łapie pozostałe zwierzęta,
daje im narkozę, skleja im łapki, układa je w krąg modlitewny.
I tak ją znajdujemy rano”.
On na to: „Kurwa, to jest dobre”.
LeeAnn patrzy i mówi: „Koniec tego gówna”.
Zadzwoniliśmy do dziewczynek.
Nie była to najprzyjemniejsza rozmowa.
Ale dziewczynki były super. W tej historii nie będę o nich żartował.
Były świetne. Jestem z nich dumny.
Poszły do swoich sypialni, zniosły materace,
położyły je w salonie, żeby Pris miała gdzie spać.
Siedziały przy tym psie całą noc.
Opowiadały, jak to było, gdy była szczeniakiem,
co w niej najbardziej lubiły.
Płakały, okazywały uczucia. LeeAnn płakała z nimi. Ja nie.
Nie płakałem.
Siedziałem w fotelu i piłem whiskey.
I ogarnął mnie gniew.
Mamy innego psa, który powinien nie żyć od trzech lat.
Wiecie, co to za pies.
Ma 21 lat. Nie widzi, nie słyszy.
Wchodzi do salonu o 2 w nocy...
Nie można go podnieść, bo nie wie, że tam jesteś.
Jak próbujesz, robi...
Mówię: „To powinnaś być ty, Mona”.
Rano się budzę i LeeAnn mówi: „Już pora. Zadzwoń do tej kobiety”.
Wychodzę. Jeszcze nie myślę trzeźwo.
Dzwonię i mówię: „Pani jest tą suką, co zabija psy?”.
Mówi: „To właśnie ja”.
Oziębły głos.
Pyta: „Jaka to rasa?”.
Mówię: „To ma znaczenie?
Ma ją pani tylko zabić”.
Pyta: „Jaka rasa?”.
„Serio? Bulmastif”.
Mówi: „Będę za 45 minut”.
I się rozłącza.
Nie zdążyłem powiedzieć: „Bez pośpiechu”.
Zjawia się za 45 minut i to z chłopakiem, co uznałem za dziwne.
Wyobraziłem sobie, że jedli lunch, ona odebrała i powiedziała: „Moment.
Muszę zabić psa. Chcesz iść ze mną?”.
On na to: „Jaka rasa?”.
Nawet się nie przedstawił.
Usiadł na krześle LeeAnn w salonie
i patrzył.
Ona dała Pris zastrzyk, żeby się lepiej poczuła.
Pewnie to przeżyliście.
To najbardziej rozdzierający moment tego wszystkiego.
Pies, który z trudem przeżył ostatnią noc,
nagle czuje ulgę i robi...
„Wróciłam, kochani!
Czuję się świetnie. Kto idzie na spacer?
Myśleliście, że umrę. Nie dzisiaj.
Walisz konia? Wyjdę na zewnątrz”.
Potem chciała wskoczyć na kanapę, ale upadła.
LeeAnn spojrzała na mnie i powiedziała: „Trzeba to zrobić”.
Położyliśmy Pris na kanapie.
Kobieta powiedziała: „Pożegnajcie się ze swoim psem”.
Bolesne.
Jako rodzice czasem poświęcamy się,
żeby dzieci miały coś lepszego. Dla żony też.
Rezygnujemy z czegoś,
żeby oni mogli przeżyć coś lepszego, ale wciąż jesteśmy ludźmi.
W tamtej chwili
byłem zły, bo nie miałem dobrego miejsca, żeby się pożegnać z psem.
Dziewczynki i LeeAnn stały z przodu
i mówiły Pris, jak ją kochają.
A ja ją głaskałem po tyłku. Nawet nie wiedziała, że tam jestem.
Jak gość na orgii, co wali gruchę w kącie.
Kobieta wchodzi
z drugim zastrzykiem.
Daje go Pris,
Pris odchodzi. Ostatnie, co widzi, to moje córki i żona,
które mówią, że ją kochają.
Nie pożegnałem się ze swoim psem. Dla mnie ważne było to, że nie płakałem.
Po paru chwilach podchodzi chłopak.
Mówi: „Jestem Nick”.
„Trochę późnawo, Nick”.
Pyta: „Pomożesz mi przenieść psa do naszego jeepa?”.
Dociera do mnie, po co zabrała chłopaka.
Wszystko mi się składa.
Rozumiem, czemu pytała o rasę.
Pewnie kiedyś nie zapytała zawczasu o rasę,
uśpiła psa,
a potem stała nad bernardynem, myśląc...
„Trzeba go było zabić bliżej auta”.
Dotąd nie płakałem, ale coś mnie złamało.
Mężczyzn zawsze łamie coś niespodziewanego.
Kiedy Priscilla umarła, zafajdała kanapę.
Chłopak idzie, żeby ją przenieść na wózek.
Kiedy podkłada rękę...
dłoń wkłada w gówno.
Jest ciepłe, brudzi mu zegarek. Mówi: „Kurwa!
Pies wam się zesrał!”.
Chciałem jej bronić. Mówię: „Spokojnie, mała”.
I kiedy pogłaskałem ją po głowie, poczułem...
Bulmastify mają pomarszczone czoło,
a tam nie było zmarszczek.
Chwila.
Chłopaki słabo płaczą.
Kobiety są w tym dobre.
Faceci płaczą tak, jak kobiety srają w gacie.
Kobiety nie umieją się posrać. Faceci robią to z godnością.
Facet mówi: „Obsrałem gacie. Pilnuj mi skrzydełek. Zaraz wracam”.
Kiedy kobieta posra się w gacie, dzień się kończy. „Posrałam się.
Mam stringi. Wpadło mi do szpilek”.
Ja płaczę tak, jak kobiety srają w gacie. Leci mi wszędzie.
Złapałem ten wózek. Patrzę na kolesia, a on prawie rzyga.
Jest cały w gównie.
Dziwna chwila, żeby zacząć płakać.
Czuję, że córki kładą mi dłonie na plecach.
Gładzą mnie po plecach i idą ze mną.
Gdy wychodzimy, okazuje się,
że moje córki wiedzą, że przestanę płakać tylko wtedy,
kiedy mnie rozśmieszą.
Kiedy wychodzimy,
koleś mówi: „Położymy ją z tyłu”.
Wtedy Georgia z poważną miną rzuca:
„Zwykle jeździ z przodu”.
Patrzę na tego kolesia, który jest totalnie zdezorientowany.
Mówi: „Ja chciałem jechać z przodu”.
Ona ciągnie to dalej: „Ma chorobę lokomocyjną”.
Tamten się przegrzewa.
„Będziemy jechać wolno”.
Wkładamy Priscillę do auta.
Koleś się usuwa, dziewczynki robią krok w tył.
Pozwalają mi pożegnać się z moim psem.
Dzielę się tym z wami, bo wiem, że każdy to przeżył.
Psy są zajebiste.
Pochyliłem się. Wyglądała pięknie.
Powiedziałem: „Mała, kocham cię.
Robiłaś wszystko, o co cię prosiłem.
Jesteś najlepszym psem.
Wykonałaś swoje zadanie. Byłaś najlepszą terrorystką”.
Koleś z boku mówi...
„Była terrorystką?”.
Georgia natychmiast dodaje: „Lepszą niż ISIS”.
Potem przypominam sobie jej przezwiska, żarty...
Mówię: „Pris Prosiaczku,
nie odetnę ci uszu”.
Zawsze mówiłem jej: „To moje uszy.
Jak umrzesz, odetnę je i zatrzymam”.
Teraz patrzę na tego pięknego psa i mówię: „Głupio byś wyglądała bez uszu.
Nie znalazłabyś przyjaciół w niebie. Nie odetnę ci uszu”.
Koleś mówi: „Co on, kurwa, gada? Zamierzał odciąć jej uszy?”.
Ila mówi: „Zasadniczo to jego uszy”.
Potem wychodzi LeeAnn i kobieta, która ją zamordowała.
Stoją wokół mnie i ostatnie, co mówię, to:
„Mała, wciąż mi przy tobie staje.
Mój fiut jest teraz taki twardy!”.
LeeAnn się śmieje i mówi:
„Tylko przy niej ci staje, kochanie”.
Tych dwoje zamurowało.
Ila kładzie mi rękę na plecach i mówi:
„Już dobrze”.
Potem mówi do tej pary: „Jeśli się obudzi, zadzwonicie, tak?”.
To mój pieprzony dream team.
Wielkie dzięki!
Dobranoc!
Napisy: Przemysław Rak