Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ท่านผู้มีเกียรติทุกท่านครับ
เบิร์ต ไครส์เชอร์
(เบิร์ต ไครส์เชอร์: โชคดี)
ดีจังที่ได้กลับบ้าน
ดีที่ไม่อ้วนโคตรๆ ด้วย
ผมยังอ้วนอยู่แหละ แต่ก็...
น้ําหนักผมหายไปพักใหญ่แล้ว
ผมลดไป 20 กิโลกรัม
ใช่
คุณไม่มีทางเชื่อเรื่องนี้แน่ ผมน้ําหนักลงเยอะมาก
จนวันก่อน ผมมองเห็นเมียอมน้องชายผมได้
ด้วยตาตัวเอง
ผมเห็นมันเลย ชูปากาบรามีจริง
ผมงี้ตกใจเลย
ผมมองลงไป มักจะชินกับการเห็นพุงตัวเอง แต่แล้ว "อะไรวะเนี่ย"
ผมทําเธอตกใจเหมือนกัน
ผมพูดเลยว่า "อเล็กซ่า เปิดไฟห้องนอน"
แต่ผมแอบหวังว่าจะไม่เห็นมันนะ
ในจินตนาการมันดีกว่าเยอะเลย
ถ้าคุณเป็นคนตัวใหญ่ มีอะไรในที่มืด
คุณจะไม่มองข้ามพุง เพราะถ้าเอนตัวมากไปจะอึราดเตียง
คุณได้ยินแต่เสียงมาหลายต่อหลายปี และมันก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แบบว่า...
เสียงเหมือนแม่กําลังเอาลิ้นกวาด ไอศกรีมโคนของลูกในวันฤดูร้อน
แบบนี้
แล้วผมก็เห็นมัน
ดูเหมือนคนที่เพิ่งเคยกินชาไข่มุกครั้งแรก
กลัวว่าจะมีบางอย่างพุ่งเข้าคอ แค่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
ผมรักภรรยาผม
เธออายุห้าสิบ...
พูดไปนี่ก็เกือบจะอ้วกละ
ห้าสิบสาม
ผมบอกเลยนะ แม่เจ้าโว้ย
ทุกครั้งที่มีเซ็กซ์กับเธอ
ผมจะรู้ว่ากําลังอึ๊บคนที่แก่ที่สุดที่เคยอึ๊บ
และผมก็ชอบมัน นั่นแหละที่น่าขนลุก
ถ้าคุณให้ผมดูรูปภรรยาผมเปลือยวันนี้
เมื่อตอนที่ผมอายุ 18 ผมจะ
"ฉันนั่งรถเข็นเหรอ"
แต่พอได้มีเซ็กซ์กับสาววัยทอง
คุณจะรู้สึกว่า "เหยด"
เหมือนถุงมือเบสบอลเก่าที่มีมาตลอด 20 ปี
กลิ่นหอม พอดิบพอดีนิ้ว
ถ้าคุณเอานิ้วเข้าไปจะคิดว่า "ทําไมถึงใหญ่จัง"
แต่ผมมีมันมานานแล้วไง
รอยพับพอเหมาะพอเจาะ
และผมก็โยนลูกกลมๆ ใส่มันมา 25 ปี
ผมอึ๊บอะไรที่คุณอึ๊บไม่ได้
คุณอึ๊บเหล้าไฟร์บอล
แบบนั้นผมไม่เอา
ผมต้องการวัยหมดประจําเดือน นั่นเหมือนสกอตช์แก้วนึง
เรื่องของผู้ชายน่ะ คุณไม่เข้าใจหรอก
มันซับซ้อน หอมกลิ่นควัน เข้มข้น
ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับสาวอายุ 20 หลังมีเซ็กซ์
"ฉันให้เธอเล่นไอแพดได้ 15 นาที"
ผมต้องการผู้หญิงที่เหงื่อออกตอนนอนหลับ
พวกเธอเหงื่อท่วมเลย
เมียผมเหงื่อแตก เหมือนนักเทศน์ผิวดําในวันอาทิตย์
กอดเธอตอนเช้าก็เหมือนกอดโลมา ทั้งเปียกและ...
หน่มน๊มของเธอเหม็น
ไม่นะ มันสวย แค่กลิ่นเหม็น
เช้าวันหนึ่ง ผมไปอึมา
เธอดมเสื้อยกทรงตัวเอง ผมเลยถามว่า "ทําบ้าอะไรของคุณ"
เธอบอกว่า"กลิ่นไม่ค่อยดีเลย"
มันจะไม่ดีสักแค่ไหนกันเชียว
เหมือนถุงมือฮอกกี้น่ะ ผมแบบว่า...
"เราต้องล้างนมคุณแล้วละ มันคือส่วนที่ผมชอบที่สุดในร่างกายคุณ"
พวกเขาให้...
ฮอร์โมนเทสโทสเตอโรนกับโปรเจสเตอโรน ผมไม่ได้รับอนุญาตให้เล่านะ แต่...
ผมไม่รู้ว่ามันใช้ทําอะไรทางการแพทย์ แต่ขอบอกเป็นการส่วนตัวว่า
มันทําให้เธอกลายเป็นคุณโส
เธอปลุกปล้ําผม อย่างกับพยายามจะเอาโรคเอดส์มาติด
ผู้หญิงคนนี้
มีเซ็กซ์เหมือนพยายามเพื่อให้ได้กรีนการ์ด
เธอโทรมาและถามว่า "คุณอยากมีเซ็กซ์ทางโทรศัพท์ไหม"
ผมก็แบบ "ก็แน่น่ะสิ"
ผมอยากทําแบบนั้นมา 20 ปีแล้ว
"ถ้าถึงรถทัวร์แล้วโทรหาฉันนะ"
ผมสับขาแหลก
ถึงรถทัวร์พร้อมน้องชายแข็งโป๊ก
คุณรู้ไหมว่ามันยากแค่ไหน
ไม่รู้ว่าพวกข่มขืนทําได้ยังไง
แล้วผมก็ฟินกับการมีเซ็กซ์ทางโทรศัพท์
กับผู้หญิงอายุ 53 ปีที่ไม่เคยดูหนังโป๊
และไม่รู้จักมุมเจ๋งๆ เลย
เธอวางมันไว้บนหมอนแล้วถ่ายแนวนอน
ผมได้เห็นแค่หัวนมนิดหน่อยกับพัดลมเพดาน
และผมต้องสนุกกับช่วงเวลานั้น ผมทําให้เธอโกรธไม่ได้
เพราะสมองผมจะพูดว่า "ขัดสมาธิสิ ฉันอยากเห็นจิ๋ม"
แต่ผมพูดแบบนั้นไม่ได้ ผมต้องแบบว่า "เอาโหมดแนวตั้งกันดีไหม"
"เอาไว้ตรงส้นเท้า ผมจะได้เห็นภาพด้านบน
ของรูหน้าคุณหน่อย"
เธอพูดว่า "คุณอยากเห็นกีฉันเหรอ"
ผมก็แบบ "ผมไม่ได้พูดแบบนั้น"
เธอพูดว่า "อยากดูกีกี้ฉันเหรอ"
ผมต้องบอกว่า "หยุด อย่าคุยกันเลย"
เธอบอกว่า "คุณอยากดูฉันละเลงตัวเองสินะ"
ผมต้องบอกว่า "ใจเย็น ดอลลี่ พาร์ตัน"
แล้วเธอก็เริ่ม ผมก็แบบ "เอาสิ ละเลงตัวเองเลย"
ไม่ว่าที่พีเจียนฟอร์จจะเรียกมันว่าอะไร ทําแบบนั้นอีก
แล้วเธอก็บอกผมว่า "ฉันอยากดูคุณ"
ผมก็แบบ "เขาไม่ได้ทํากันแบบนั้น"
"ผมใช้งานอยู่ข้างล่างนี่ ดูหน้าผมสิ"
เธอพูดว่า "ฉันจะหยุด ถ้าไม่เห็นคุณ"
มันเป็นสามนาทีที่น่าขายหน้าที่สุดในชีวิตผม
มือถือผม โหมดแนวตั้ง
ห่างไป 90 เซนฯ ผมจ้องไปที่ช่องเล็กๆ ข้างบน
เห็นตัวเอง...
และมีฟังก์ชันใหม่ในเฟซไทม์
ไม่รู้ว่าคุณเคยเห็นไหม แต่ถ้าคุณยกนิ้วโป้ง
มันจะยกนิ้วโป้งกลับให้คุณ
และหัวไอ้จ้อนผมในมือผมดูเหมือนนิ้วโป้งเป๊ะๆ
ผมกําลังรัวไปที่หน้าจอแบบว่า...
เราแก่ถึงขั้นที่เธอบอกว่า "มีคนดูเราอยู่เหรอ"
ไม่รู้โว้ย "ผมกําลังถ่ายทอดสดอยู่เหรอ"
"พวกเขาชอบมันที่รัก พวกเขาชอบมันมาก"
"ผมไม่คิดว่าจะมีใครชอบ คลิปโป๊ของกิลเบิร์ต เกรปแต่ช่างเถอะ"
แค่มาม่ากับอาร์นี่จ้ําจี้กัน
"ฉันปีนได้ กิลเบิร์ต"
ผมใส่แว่นอ่านหนังสือด้วยนะ
รู้ไหมว่ามันน่าอายแค่ไหน ถ้าคลิปนั่นหลุดออกมา
ผมดูเหมือนกะลาสีเศร้าๆ แค่...
นมแตะพุง
คุณมีแว่นอ่านหนังสือหรือยัง
คุณมีแว่นอ่านหนังสือแฮะ คุณมี...
คนแก่เขาทํากัน
ผมได้แว่นอ่านหนังสือมา มันจําเป็นน่ะ ผมสู้กับมันมานานมาก
แล้วก็เกิดเรื่องเข้า
ผมพาลูกสาวคนโตไปมหาวิทยาลัย
ตัวแทนท่องเที่ยวของเราส่งข้อความมาว่า
"ฉันมีรถบรรทุกให้คุณสองคัน อาร์มาดากับเอสคาเลด"
ผมไม่คุ้นกับอาร์มาดา เลยตอบกลับไปว่า
"ผมอยากได้รถที่ใหญ่กว่านี้"
คุณรู้ไหม
ว่าตัวอักษรบี
บนคีย์บอร์ด
อยู่ติดกับตัวอักษรเอ็น
ผมส่งข้อความเกลียดชัง
ไปให้ผู้หญิงที่ชื่อเฟลิเซีย
ผมแตกตื่นเลย เอามันให้ลูกสาวดู
เธอบอกว่า "พ่อพูดบ้าอะไรกับเธอ"
โชคดีที่เธอเป็นคนง่ายๆ "เอสคาเลดแล้วกันค่ะ"
ผมไม่พิมพ์คําว่า "บิ๊กเกอร์" อีกแล้ว
พิมพ์ "บิ๊กก้า" ปลอดภัยกว่า
ลีแอนน์หาแว่นอ่านหนังสือให้ผม ตอนนี้เธอไปหาหมอตามนัดกับผมด้วยแล้ว
คนแก่เขาทํากัน
เวลาที่ภรรยาจดโน้ตแทนให้น่ะ
ผมไปหาหมอโรคหัวใจมา
เธอบอกว่า"ฉันว่าเขาไม่ได้พูด แบบที่คุณบอกมานะ"
และเขาก็ไม่ได้พูดงั้นจริงๆ
ผมบอกเธออย่างที่ผมอยากได้ยิน
ผมควบคุมเขาได้
ถ้าผมทําให้เขาหัวเราะ เขาจะลืมว่า เราคุยอะไรกันอยู่ แล้วผมก็จะได้ยา
เขาถามว่า "คุณทําอะไรเพื่อลดน้ําหนัก"
ผมบอกเขาว่า "ผมเปลี่ยนตาชั่งเป็นแบบกิโลกรัม"
ลีแอนน์บอกให้หยุด ผมเลยบอกว่า "คุณแหละหยุด ผมต้องทํางี้ถึงจะได้ยาแก้แพนิก"
เธอพาผมไปซื้อแว่นอ่านหนังสือและเลือกให้
พอลองใส่ ผมก็รู้ว่าผมใส่แล้วโคตรน่ารักเลย
ผมใส่แว่นที่บ้าน นอนรอเธออยู่บนเตียง
เธอเดินเข้ามาบอกว่า "ให้ตายสิ คุณใส่แว่นแล้วดูน่ารักดีนะ
ผมก็แบบ "ดูดไอ้จ้อนนี่เลยน้อง"
เธอเข้ามาจูบผม
และผมก็นึกขึ้นได้ว่า ผมไม่ได้เห็นผู้หญิงคนนี้แบบชัดแจ๋วมาสิบปีแล้ว
ผมเหยียบแว่นนั่นกระจุย รักษาชีวิตแต่งงานไว้
ฟังนะ คือว่า...
ไม่ บ้าเอ๊ย
ผมรักเธอ รู้ไว้เลยนะว่าผมรักเธอ จริงๆ
ถ้าเธอนอกใจผม ผมฆ่าเธอแน่ นั่นแหละความรัก ใช่ไหมล่ะ
ผมจะฆ่าลูกสาวผมด้วย ไม่ยอมเป็นพ่อเลี้ยงเดี่ยวหรอก
เริ่มแบบใสสะอาด
ผมจะได้เงินสองล้านดอลลาร์ ถ้าเธอตาย บ้าหรือเปล่า
ตอนอยู่งานศพจะเศร้าได้ยังไง
รู้ทั้งรู้ว่ากําลังจะได้เรือ
นี่คือกุญแจ
ใครก็ตามที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกับเรา ลูกๆ กําลังจะเข้ามหาลัย
คุณแก่ลง นี่คือกุญแจสู่ชีวิตคู่ที่มีความสุข
ผมทําแบบนี้ทุกเช้าและผมพูดจริงนะ
ทุกเช้าผมเจอเมียผม ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน
ผมจะไม่พูดอะไร แค่ไปกอดเธอแน่นๆ
โน้มตัวไปจูบเธอ
เธอก็มองมาที่ผม แล้วจูบตอบ
และมันทําให้ผมนึกถึงช่วงเวลา
ของผู้หญิง หญิงสาวที่ผมแต่งงานด้วย
ถูกต้อง
ได้ยินเสียงพวกเธอเฮไหม
เพราะพวกเธอรู้ว่าพอเงยหน้า ผิวจะตึงขึ้น
และถ้าคุณจับที่หูเธอแล้วดึงมาข้างหลัง จะเห็นว่า "เธอกลับมาแล้ว"
นั่นแหละสาวที่อมไอ้จ้อนบนเจ็ตสกี
เธอเคยทํางั้น เป็นพวกตลาดล่างน่ะ
เคยอึ๊บคนตลาดล่างไหม
เหมือนจับหมูป่าเลยแหละ บ้าสุดๆ
คนตลาดล่างของจริงแบบที่ฝึกหมาด้วยพลั่ว
แบบที่พ่อติดธงสมาพันธรัฐอเมริกาเอาไว้เพียบ
เธอเป็นตลาดล่างของแท้
เธอมีลูกพี่ลูกน้องสองคน
ที่แต่งงานกันเอง
และพวกเขามีลูก
ไอลา ลูกสาวผมได้ยินแบบนั้น แล้วพูดว่า "มันไม่ควรเป็นแบบนั้นนี่"
ภรรยาของผม รักแท้ของผม พูดกับเราทุกคนด้วยสีหน้าซื่อๆ
ประโยคที่ผมจะพิมพ์ลงเสื้อยืดสักวันหนึ่ง
เธอมองเรา ทําหน้าซื่อๆ แล้วพูดว่า "ให้ตายสิ"
"พวกเขาเป็นญาติกัน แต่ไม่เกี่ยวดองทางสายเลือด"
เรากําลังพูดถึงการ ร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง เข้าใจไหม
เธอบอกว่า "พวกเขาเป็นญาติกัน
แต่ไม่เกี่ยวดองทางสายเลือด" เนี่ยนะ
ผมเจอลูกของพวกเขา
เกี่ยวเห็นๆ
เกี่ยวดองทางเลือดแท้ๆ เลือดแบบแก๊งชู้ก ไนท์
"ว่าไง น้อง"
เด็กงั่งที่หายใจทางปาก เลียหน้าต่างคนนี้
เขาเป็นคนซื่อบื้อที่สุดที่ผมเคยเจอ และผมโตมาที่ลุทซ์นะ
ผมอยู่ที่แอละแบมา อยู่ที่ท่าเรือ
พระอาทิตย์ตก ไม่ใส่เสื้อ ถือค็อกเทลในมือ กําลังอิ่มเอมกับช่วงเวลา
แล้วอยู่ๆ ผมก็ได้กลิ่นเด็กตลาดล่าง
กลิ่นชีโตสกับเมลโลเยลโล
จ้องผมแบบในหนังเรื่องสลิงเบลด
เขาพูดว่า "ลุงครับ"
"โยนผมลงน้ําหน่อย"
ผมพูดว่า "กระโดดลงไปสิ"
เขาตอบว่า "ไม่"
"โยนผมลงน้ํา"
ผมบอก "พวก ถ้านายเอนตัว
นายจะลงน้ําได้"
แล้วเขาก็ยิ้ม
"ไม่เอาน่า ลุง ขอแบบมวยปล้ําหน่อยน่า"
"โยนผมลงน้ํา"
ผมก็แบบ "เด็กเวรนี่ จัดไป"
ผมมีลูกสาวสองคน ไม่เคยทําพวกเขากลัว
แต่ผมจะทําให้เด็กนี่หลอนไปเลย
ผมจะทําให้เขาปอดหลุดออกปาก
มันเป็นเสียงที่ดีที่สุดที่คุณจะได้ยินจากเด็ก
ท็อปห้าเสียงที่ดีที่สุดที่คนเคยได้ยิน อันดับหนึ่ง ผู้หญิงหลั่ง... ไม่สิ
อันดับหนึ่ง คนหูหนวกหัวเราะ นั่นแหละเสียงที่ดีที่สุด
หมายถึงหัวเราะด้วยรัก มันคือความสุข ปลดปล่อย ไม่ปรุงแต่ง
ไม่ใช่เพราะเฟนทานิล
คนหูหนวกสองคนหัวเราะ เสียงเหมือนกําลังเตะนกพิราบอยู่
จะบอกความลับให้ ผมเคยพักข้างๆ คนหูหนวกสองคนในโรงแรม
ช่วยตัวเองเสร็จไปสองรอบ
จริงๆ นะ
ผมว่าพวกเขาทะเลาะแย่งพิซซ่ากัน
ยังไงก็เถอะ
ผมจับคอเจ้าอ้วนนี่ พลิกตัวเขา
หันหลังเข้าทะเลสาบ ยกตัวเขาขึ้น
ทําท่าโช็กสแลมของอันเดอร์เทคเกอร์
ตอนโยนไป ผมได้ยินเสียงแม่เขา ตะโกนออกมาจากบ้านว่า
"เขาว่ายน้ําไม่เป็น"
ไอ้เลนนี่จากหนังสือเรื่องเพื่อนยาก
ลืมไปว่าไม่เคยเรียนว่ายน้ํา
และตอนนี้ผมดูเหมือนหัตถ์พระเจ้า "ตายซะ เมล็ดพันธุ์ปีศาจ"
หมอนั่นกระทบน้ํา เขาหายไปจากสายตา
ตอนนั้นแม่ๆ ทุกคนตะโกนว่า "เบิร์ต ช่วยเด็กนั่นด้วย"
ส่วนหนึ่งของผมคิดว่า "บางทีนี่อาจเป็นธรรมชาติคัดสรรนะ"
แต่ผมก็ช่วยเขาไว้
เขาเป็นญาติไง
เขาเป็นญาติกับตัวเอง
ผมพาเขาไปตรงที่น้ําตื้น
และเขาพูดประโยคที่ดีที่สุด ที่ผมเคยได้ยินเด็กคนนึงพูด
เดาออกไหม
ไม่ใช่
ไม่
"ผมว่ายน้ําไม่เป็น"
ผมแบบว่า "เออสิวะ ไอ้หนู"
"เราถึงได้เปียกทั้งคู่ไง นายรู้ใช่ไหม"
เขาบอกว่า "ลุงครับ ผมนึกว่า ผมใส่เสื้อชูชีพไว้"
ผมงี้ใจแป้วเลย ผมเคยเป็นมาแล้ว ต้องบอกเขาไปว่า "นั่นมันหน่มน๊มนาย"
แล้วแม่เขาก็ลงมา ด่าเขา
"ฉันไม่รู้ว่าเด็กนั่นเป็นอะไร" ผมแบบว่า...
ลีแอนน์ตะโกนใส่ผมเพราะว่า
ผมเอาบุหรี่ไฟฟ้า ออกจากกระเป๋าก่อนจะโดดลงน้ํา
แล้วพวกเธอก็ไป เหลือไว้แค่ผมกับเขาในน้ําสูงถึงหน้าอก
เหมือนไอ้จ้อนสองแท่งในเซ็กซ์หมู่
เขามองมาที่ผมแล้วพูดว่า "ขอโทษครับ ลุง"
"ผมไม่ได้ตั้งใจจะทําให้เราโดนดุ"
"แต่ถ้าผมใส่เสื้อชูชีพไว้
ลุงจะโยนผมลงน้ําได้ไหม"
ผมบอกว่า "พวก ฉันคิดไม่ออกว่า อยากทําอะไรไปมากกว่า
เมาแอ๋และโยนนายลงน้ําทั้งวันอีกแล้ว"
ทุกครั้งที่เขาขึ้นไปบนขอบดาดฟ้า มันทําให้ผมขํา
เพราะเขาจะพูดว่า "เดี๋ยวก่อน"
"ใส่แล้ว"
เด็กนี่โชคดีที่ยังไม่ตาย
ผมเป็นคนที่โชคดีที่สุดที่คุณจะได้เจอ
บอกเลยนะ ผมไม่คู่ควรกับสิ่งที่มีอยู่เลย
เมียสวย ลูกน่ารัก...
ผมโชคดีมาก
จนคุณจะโชคดีไปด้วย ถ้าอยู่กับผม
สาบานเลย ผมโชคดีมาก
ถึงขั้นที่ว่าถ้าคุณทําบางอย่างหาย ผมจะเป็นคนหาเจอ
ถ้าผมอยู่ที่นั่น ผมจะหามันเจอ ผมจะเล่าให้คุณฟังสองเรื่อง
เรื่องตัวอย่างเล็กๆ ให้คุณเข้าใจคอนเซปต์
อีกเรื่องคือเรื่องใหญ่
เรื่องตัวอย่าง
เมื่อ 13 ปีก่อน เราพาลูกๆ ไปชายหาด
เรานั่งระหว่างคู่รักวิบากและคู่รักผิวดํา
ผมพูดว่า "วิบาก" เพราะพวกเขาผิวขาวและสักเต็มตัว ทีนี้...
ใช่
เป็นคุณจะเรียกว่าอะไรล่ะ
รายการนี้กําลังไปได้สวยเลยแฮะ
หนุ่มผิวดําเอาผ้าห่มไปสะบัดไล่ทรายออก
แหวนแต่งงานเขากระเด็นออกไป เขาพูดว่า
"เวรแล้ว ฉันทําแหวนแต่งงานหาย"
ผมได้ยินคําว่า "หาย" ผมตื่นตัวทันที
ผมรู้จักพลังวิเศษของผม
ผมบอกว่า "ผมชื่อเบิร์ต ไครส์เชอร์"
"ผมหาของหายเจอ"
ลีแอนน์พูดว่า "ให้ตายสิ เอาอีกแล้ว"
"เขาจะหาแหวนแต่งงานให้คุณ"
"คุณต้องทนกับเรื่องบ้าๆ ที่เขาจัดให้คุณให้ได้"
เราเลยหากัน คู่รักวิบาก คู่รักผิวดํา ครอบครัวผม
สัก 30 นาที แล้วพวกเขาก็ยอมแพ้
ตอนนี้ผมกับพี่มืดคุกเข่า
เป็นทีมเหมือนในเรื่องเบลซซิ่ง แซดเดิลส์
นั่นเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีเลย
เราหาอยู่ 30 นาที แล้วเขาก็บอกว่า "เราหามันไม่เจอแน่"
ผมบอกว่า "คุณต่างหากที่จะหามันไม่เจอ"
"ผมชื่อเบิร์ต ไครส์เชอร์"
"ผมหาของหายเจอ อย่าลืมเรื่องนั้นล่ะ"
เขานั่งลงและผมหาคนเดียวน่าจะประมาณห้านาที
และเมื่อนิ้วของผมร่อนผ่านผืนทราย
แหวนแต่งงานของเขา ก็เลื่อนมาที่นิ้วผม ราวกับพระเจ้า
วางไว้ตรงนั้นแล้วพูดว่า "อย่าให้พวกเขาลืมว่าเจ้าเป็นใคร
และเจ้าทําอะไร"
ผมขนลุกเลย ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
ไม่มีใครมองผม ผมมองหนุ่มวิบาก
"คุณมีกูเกิลในโทรศัพท์ไหม" เขาตอบ"มีสิ"
ผมบอกว่า"ค้นหาชื่อเบิร์ต ไครส์เชอร์ ดูสิว่าเขาทําอะไร"
ลีแอนน์พูดว่า "ให้ตาย เขาเพิ่งเจอแหวนแต่งงานของคุณ"
หนุ่มวิบากพูดว่า "มันขึ้นมาว่าเขาหาของหายเจอ"
หนุ่มผิวดําพูดว่า "เจอแล้วเหรอ" ผมพูดว่า "ผมไม่ได้พูดกับคุณ"
ผมมองภรรยาเขา "ผมชื่ออะไร ผมทําอะไร"
เธอยืนขึ้นและพูดว่า
"คุณชื่อเบิร์ต ไครส์เชอร์ คุณหาของหายเจอ"
ผมบอกว่า "ให้เขาพูดคํานั้นสิ"
เธอพูดว่า "พูดชื่อเขาสิ ตาบ้าเอ๊ย"
"คุณชื่อเบิร์ต ไครส์เชอร์ คุณหาของหายเจอ"
ผมพูดว่า "เงยหน้าขึ้นแล้วบอกกับพระเจ้า"
เขาว่า "เขาคือเบิร์ต ไครส์เชอร์ เขาหาของหายเจอ"
ผมก็พูดว่า "ผมเจอแหวนคุณแล้ว บ้าเอ๊ย"
นั่นคือเรื่องเล็กๆ
ครั้งหนึ่งผมเจอเด็กหายเลยแหละ
เป็นๆ ไม่ใช่ถูกทิ้งในถังขยะ เป็นๆ
วันที่ 4 กรกฎาคม ห้าปีก่อน
ผมอยู่กับลูกๆ ในขบวนพาเหรด ไม่ใส่เสื้อ เบียร์เต็มกระเป๋า
ผมเมาแล้ว ผมเป็นพ่อที่ดีนะ ทีนี้...
เด็กชายวัยอนุบาลเดินสวนขบวนมาแล้วร้องไห้
ผมคุกเข่าลงแล้วพูดว่า "เพื่อน เกิดอะไรขึ้น"
เขาบอกว่า "หนูทําครอบครัวหาย"
พอได้ยินคําว่า "หาย" ผมตื่นตัวทันที
ผมมีเหตุผลนะ
ผมบอกว่า "ฉันชื่อเบิร์ต ไครส์เชอร์ ฉันหาของหายเจอ"
ลูกๆ ผมอยู่ข้างๆ พูดว่า "จริงๆ นะ"
ผมถามว่า "แม่หนูอยู่นี่ไหม"
เขาตอบมาว่า "ไม่รู้"
ผมถามว่า "แม่หนูชื่ออะไร" เขาตอบว่า "ไม่รู้"
ไอลาต่อยผมแล้วพูดว่า "เดินต่อไปเถอะ พ่อ"
ผมก็ว่า "อะไรนะ"
"เขาเป็นยิปซี เดินต่อไป"
ผมบอกว่า "เขาไม่..."
"พ่อ พวกเขาล้วงกระเป๋ากันแบบนี้ หนูเห็นในติ๊กต่อก ไปกันเถอะ"
ผมบอกว่า "ห้ามเล่นติ๊กต่อกนะ"
ผมโน้มตัวลงและพูดว่า "พ่อหนูอยู่นี่ไหม" เขาตอบว่า "ไม่รู้"
ผมถามว่า "พ่อหนูชื่ออะไร" เขาตอบว่า "ไม่รู้"
ตอนนี้ผมแบบ "โอเค"
"เขาอาจเป็นยิปซีจริงๆ"
จอร์เจีย เธอฉลาดที่สุดในหมู่พวกเราสามคน
มองเราแล้วพูดว่า "ทั้งสองคนหยุดก่อน"
เธอพูดว่า "น้อง ฉันชื่อจอร์เจีย เธอชื่ออะไร"
ผมเห็นเขาสงบลง เขาพูดว่า
"นาธาน"
"นาธาน นี่พ่อฉัน"
คนเรียกเขาว่า "เบิร์ต" คนเรียกพ่อเธอว่าอะไร"
เขายังตื่นตระหนกอยู่แต่ก็สงบแล้ว เขาตอบว่า "หนูไม่รู้"
"เดวิดมั้ง"
"ไม่ก็ไมเคิล"
จอร์เจียบอกว่า "หนูว่าเขาเป็นยิปซีจริง"
เราเลยจับเด็กคนนี้ไว้ เด็กๆ จับมือเขา ผมอยู่ข้างหลังพวกเขา
เราโคตรเสียงดัง เดินนําในขบวน
ผมพูดว่า "เราเจอเด็กผู้ชาย"
"เด็กชายใหม่เอี่ยม"
"มีใครทํานาธานหายไหม"
แม่คนหนึ่งพูดว่า "คุณทําอะไรกับเด็กคนนั้นน่ะ"
"ทินเดอร์ล่ม ผมพยายามหาสาวให้เขา"
"ไปตายซะไป"
จุ้นไม่เข้าเรื่อง ยังไงก็เถอะ
ในที่สุดพ่อคนนี้ก็จํานาธานได้
ลูกๆ ของพวกเขาอยู่ห้องเดียวกัน
ผมไปหาพ่อคนนั้น "เขาทําครอบครัวหาย"
"ผมกําลังหมดสนุก คุณช่วย...
แบ่งเบาผมหน่อยได้ไหม"
เขาบอกว่า"ครอบครัวเขา ปาร์ตี้อยู่ที่ลานบ้านหลังถัดไป"
ผมพูดว่า "เจ๋ง นาธาน หนูอยู่กับลูกๆ ฉัน ฉันจะไปพาครอบครัวหนูมา"
ผมไปปาร์ตี้ที่บ้านหลังถัดไปด้วยความตื่นเต้น คนแน่นขนัด
ผมกระดกเบียร์หมดกระเป๋าเป้ เอามันใส่ในตู้จดหมายพวกเขา
ผมพูดว่า "ผมเจอเด็กผู้ชาย"
"เขาชื่อนาธาน"
"มีใครทํานาธานหายไหม"
เงียบกริบ
จากนั้นผมก็ได้ยินเสียงแหลมๆ ของไอลา
เธอพูดว่า "มีคนชื่อเดวิดไหม"
"หรือไม่ก็ไมเคิลอยู่ที่นี่ไหม"
ผมพูดว่า "ลูกทําบ้าอะไร" "กําจัดเด็กยิปซีนี่ไง พ่อ"
พ่อคนนึงที่อยู่ห่างจากผมไปสิบฟุตพูดว่า "ผมชื่อเดวิด"
ผมถามว่า "คุณมีลูกชายไหม" เขาตอบว่ามี
ผมถามว่า "ชื่อนาธานหรือเปล่า"
"ความจริงแล้วก็ใช่ครับ"
ไอลาถามว่า "คิดว่านี่เป็นมายากลหรือไง"
เขาพูดว่า "นาธานไม่ได้หายไป" ผมบอกว่า "แต่ผมเจอเขา"
อยากลองดูเด็กเหลือขอนี่ว่าใช่ลูกคุณไหมล่ะ
เขาบอกว่า "งั้นมั้ง" จากนั้นเราก็เริ่มเดิน
ผมตะโกนเรียก "นาธาน"
และทันทีที่ผมตะโกนเรียกนาธาน
พ่อวิ่งแจ้นออกมาจากลานหลังบ้าน
พ่อคนนี้ทําลูกหาย
"มีคนพูดว่าเจอนาธานหรือเปล่า"
ผมบอกว่า "ผมนี่แหละ" เขาบอกว่า "ผมชื่อไมเคิล"
ผมแบบว่า "ขอบคุณว่ะพระเจ้า"
ผมบอกว่า "เดวิด จะไสหัวไปไหนก็ไป ผมเจอพ่อเขาแล้ว"
แล้วเดวิดก็เดือดจัด เขาพูดว่า "ห่าเอ๊ย"
"ไมเคิล ดื่มมาหรือไง"
"แก้วเดียวเอง" "นายควรจะดูนาธานสิ"
ผมแบบว่า...
ทําไมผมถึงไขปริศนาสกูบี้-ดูนี่ไม่ได้
ไอลาถามว่า "เขาเป็นยิปซีหรือเปล่า"
ผมบอกว่า "เงียบปากซะ"
เธอมองดูพวกเขาทะเลาะกันอีกสองวินาที จากนั้นก็เข้าใจถ่องแท้
"จอร์เจีย เรารู้แล้วว่าทําไมเขาไม่รู้ชื่อแม่"
วันนั้นผมเล่าเรื่องนั้นให้คนสองคนฟัง
วัน... คนแรก โจอี้ ดิแอซ เขาตอบสนองกับเรื่องนี้ได้ยอดเยี่ยมที่สุด
ยอดเยี่ยม
ผมเจอโจอี้ในสวน เต็มไปด้วยพ่อแม่เสรีนิยมในแอลเอ
ผมเล่าเรื่องนั้น ตอนที่พูดว่า "ไมเคิล ดื่มมาหรือไง"
เขาพูดเสียงโคตรดังว่า "พวกเขาเป็นเกย์เหรอวะ"
คนที่สองที่ผมเล่าให้ฟังคือเมียผม ลีแอนน์
ตอนที่พูดว่า "เดวิด หรือไม่ก็ไมเคิล" ตอนต้นเรื่อง
เธอมองผมและพูดว่า "อ๋อ พ่อเขาเป็นเท้าหวานเหรอ"
"เปล่า พวกเขาไม่ได้เป็นเบาหวาน ลีแอนน์"
เธอบอกว่า "ไม่ ภาคใต้เรียกเกย์แบบนั้น"
"เขาเท้าหวานนิดนึง"
"คําสุภาพเอาไว้เรียกเกย์น่ะ"
"ขอบใจนะ พอลลา ดีน"
"มีคําด่าบังหน้าอะไรอีก"
เธอเป็นคนดีนะ ดีจริงๆ
เธอ... ผมไม่ได้พูดว่าตัวเองเป็นคนดี
ผมขําเรื่องแย่ๆ
ยิ่งไม่ควรขําเท่าไร มันยิ่ง...
ถูกใจผม
มันห้ามใจไม่ได้น่ะ และถ้ามันทําให้ลีแอนน์โมโห ผมจะฮาแตกเลย
มีครั้งนึงที่เราบิน จากไมอามีไปสนามบินแอลเอเอ็กซ์
เช็กอินที่ไมอามี ไปที่เคาน์เตอร์
โหลดกระเป๋า
ผมพูดกับเจ้าหน้าที่ว่า "อัปเกรดเป็นเฟิร์สคลาสได้ไหมครับ"
เธอบอกว่า "เหลือที่เดียวค่ะ" ผมบอกว่า "ผมเอา"
"แล้วภรรยาคุณล่ะคะ"
ผมบอกว่า "ไหนบอกว่าเหลือที่เดียวไง"
เธอบอกว่า "ไม่ให้ภรรยาคุณเหรอคะ" ผมบอกว่า "ไม่มีทางซะหรอก"
"ผมชอบดื่มบนเครื่อง"
"เธอเป็นเหมือนคณะเมนโนไนต์ เธอจะไม่กินไม่นอนทั้งไฟลท์"
"เธอจะจ้องผนังไปหกชั่วโมง"
"ผมอยากสนุก"
ลีแอนน์พูดว่า "ไม่เป็นอัศวินขี่ม้าขาวหน่อยเหรอ"
ผมบอกว่า "อัศวินขี่ม้าขาว อยู่ก่อนอัปเกรดโน่น ไม่นับ"
ลีแอนน์โมโหมากที่สนามบิน ควันออกหู
จากนั้นพอขึ้นเครื่อง เธอหยุดตรงที่นั่งผม
และพูดว่า ไม่เอาน่า"
ผมบอกว่า "ไม่ คุณอยู่ชั้นถูก เดินต่อไปสิ"
"ไปสนุกกับลีโอและหนุ่มอิตาลีใต้ท้องเรือไป"
"น่าสนุกออก คุณต้องชอบแน่"
เธอเดินไปสามแถวข้างหลังผมตรงรอยต่อ
ผมอยู่เฟิร์สคลาส
ได้เครื่องดื่มมา แจ็คเดเนียส์ใส่น้ําแข็ง
น้ําแข็งเน้นๆ จิบไปอึกแรก
จากนั้นผมก็ได้ยิน เสียงดังกระหึ่ม
ทุกคนตัวแข็งทื่อ
ผมส่งข้อความไปหาลีแอนน์ว่า "นั่นคุณเหรอ"
ลีแอนน์ตอบกลับมาว่า "ไม่ใช่ ตาเบื๊อก"
"มีผู้หญิงคนนึงที่มีความต้องการพิเศษ
บนไฟลท์บินเรา"
ผมถามว่า "หมายความว่าไง"
เธอตอบกลับมาว่า "ได้ยินแล้วนี่"
"เธอกลัวการบิน
และมันทําให้เธอมีอาการติกส์เพราะประหม่า"
"หนึ่งในนั้นคือการหวีดร้องเหมือนช้าง"
ผมถามว่าอีกอาการคืออะไร เธอบอกว่า "ดิ้นอย่างรุนแรง"
ผมเขียนกลับไปว่า...
"เธอฮอตไหม"
ไม่ตอบ ไม่ขึ้นว่ากําลังพิมพ์ด้วยซ้ํา
แล้วผมก็ส่งกลับไปว่า "เธอนั่งตรงไหน"
เธอส่งกลับมาว่า "ที่นั่งคุณไง เจ้างั่ง"
ตอนนั้นแหละที่ผมเริ่มหัวเราะ มันอั้นไม่อยู่
ผมหัวเราะเกือบตาย
เพราะผมฟังเสียง พลังงานที่อยู่ข้างหลังไปสามแถวดัง...
และทุกครั้งที่มีคนเดินเข้ามาในตู้โดยสาร
พวกเขาจะมีปฏิกิริยาเหมือนกัน แบบว่า "ให้ตายสิ"
ก่อนที่เครื่องจะขึ้น
ผมไปหาแอร์โฮสเตส
พูดว่า "ไงครับ เมียผมนั่งอยู่ข้าง ผู้หญิงที่มีความต้องการพิเศษ"
และแม้แต่แอร์โฮสเตสก็พูดว่า "เวรแล้ว"
ผมพูดว่า "ผมจะเปลี่ยนที่กับเธอ"
เธอก็แบบว่า "โถ"
"คุณเป็นคนดีจัง"
ผมบอกว่า "ผมรู้"
ผมบอกว่า "ข้อตกลงเป็นงี้ ผมต้องดื่ม"
"เมียผมจะนั่งเฟิร์สคลาส"
"เธอเป็นคนหัวโบราณ ไม่แตะแอลกอฮอล์
แต่ถ้าคุณให้ผมดื่มได้ ผมโอเค"
"ผมก็กลัวการบินเหมือนกัน เราจะเข้ากันได้ เพราะงั้น..."
"คุณให้ผมดื่มเรื่อยๆ แล้วตลอดทั้งไฟลท์จะราบรื่น"
เธอบอกผมว่า
ถ้าคุณดื่มบนเครื่องบิน จะรู้ว่าคําพูดนี้มีค่าแค่ไหน
เธอมองไปรอบๆ และพูดว่า "กระดกให้หมด ฉันจะชงแก้วใหม่ให้ "
ผมซัดเรียบ เธอชงแก้วใหม่ให้ ให้แจ็คแดเนียลส์ขวดจิ๋วมาสองขวด
และพูดว่า "มันจะพอจนถึง ตอนเครื่องแตะเพดานบินได้"
"ฉันจะชงเพิ่มให้ก่อนคนอื่นๆ ในชั้นเฟิร์สคลาส"
ก่อนจะไป เธอดึงผมไว้อีกครั้ง
"รู้ไหม ควรมีผู้ชายแบบคุณมากกว่านี้"
ที่เธอไม่รู้คือผมคิดว่า
"เวรละ ฉันต้องเริ่มบิน กับคนที่มีความต้องการพิเศษ"
ถ้าพวกเขาให้คุณดื่มแบบนั้นนะ "มาเลย ไปถึงลอนดอนกันเลย"
ผมได้เครื่องดื่มมา
เดินผ่านทุกคนเห็นแก่ตัวในชั้นเฟิร์สคลาส
เข้าตู้โดยสารไป
เปิดผ้าม่านและไม่ได้เตรียมใจว่าจะได้เห็นอะไร
มันเหมือนร้านวาฟเฟิลเฮาส์ตอนตีสี่เลยละ
คุณพระคุณเจ้า ผมถูกโจมตี ด้วยผู้หญิงที่มีความต้องการพิเศษ
ที่สูง 198 ซม.
ตัวโตมโหฬาร
อย่างกับน้องสาวทศกัณฐ์
ดิ้นอย่างรุนแรง
และหลังจากที่ส่องๆ ดู ผมก็รู้ว่าเธอใส่ถุงมือจับของร้อน
แปะเทปกาวติดกับมือเอาไว้
ผมส่งเครื่องดื่มให้ลีแอนน์ "บินให้สนุกล่ะ เอาไป"
ผมเดินไปบอกแอร์โฮสเตสว่า "เธอไม่อยากสลับที่ ช่วยไม่ได้แฮะ"
ผมหยุดหัวเราะไม่ได้เลย
พูดให้เข้าใจกันชัดๆ นะ ผมไม่ได้ขําคนที่มีความต้องการพิเศษ
ไม่ใช่เลย นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทําให้ผมขํา
สิ่งที่ทําให้ผมขําคือ
สมาชิกในครอบครัว
ที่ถือวิสาสะเอาเทปกาวมาแปะ
ถุงมือจับของร้อน
ไม่เข้าคู่กันด้วยนะ ข้างนึงเป็นก้ามล็อบสเตอร์
อีกข้างเขียนว่า "ฮอตเกินห้าม"
แปะมันติดไว้กับมือของเธอ
และบอกว่า "ขอให้สนุกกับเวสต์โคสนะ" อะไรกันวะ
ผมฮาน้ําตาไหลตลอดไฟลท์เลย
ดื่มแบบว่า... ผมน็อคไปเลย สลบเหมือด
ตื่นขึ้นมา ลงจากเครื่อง
รอให้ลีแอนน์ออกมา
และลีแอนน์ออกมาพร้อมกับเพื่อนรักของเธอ
พวกเขาเหมือนอาร์โนลด์ ชวาร์เซเน็กเกอร์ กับแดนนี่ เดอวีโต้ในเรื่องทวินส์
ผมคิดว่า "เวรละ นับญาติกันแล้วเหรอ"
ลีแอนน์มองผมชิวๆ แล้วบอกว่า "เธอไม่เป็นไร"
"เธอโอเค เราจะช่วยเธอรับกระเป๋า"
ผมคิดว่า "เธอเอาถุงมือจับของร้อน หยิบไม่ได้นี่นะ"
ลีแอนน์บอกว่า "เราจะแกะมันออก"
ผมแบบว่า "จะบ้าเหรอ"
มีคนเอาเทปกาวแปะมันติดมือเธอ
พวกเขารู้บางอย่างที่เราไม่รู้
ผมจะไม่เอามันออกแล้วมารู้ทีหลังว่า เราอยู่กับวูลฟ์เวอรีนหรอก โอเคไหม
ผมหยุดหัวเราะไม่ได้ตลอดทั้งคืน ทั้งบนรถ ที่บ้าน
ลีแอนน์โมโหมาก นั่นคือการหัวเราะครั้งโปรดของผม
ตอนที่มันทําให้คู่ชีวิตเราฉุน
เราขึ้นเตียง ผมโป๊ เมาสุดๆ สลบไป
ตื่นมาตอนเช้า
และเราลืมไปว่าทะเลาะกันอยู่
กลิ้งไปมา เริ่มจูบกัน
เริ่มมีเซ็กซ์กัน
และระหว่างทาง
ลีแอนน์ยกมือขึ้นมา
ผมรู้สึกเหมือนโดนตบหน้า
ผมเริ่มหัวเราะทันที เสร็จทันที
ขําจนตัวงอ "ถุงมือจับของร้อนๆ"
ผมลุกออกจากเตียง ลีแอนน์เริ่มหัวเราะ
ผมก็พูดว่า "ในที่สุดคุณก็เข้าใจสักที"
เธอบอกว่า "ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจ"
"เมื่อวานคุณอึที่สนามบินใช่ไหม"
ผมตอบว่า "งั้นมั้ง"
เธอบอกว่า "ลูบแก้มกันตัวเองดูสิ"
ผมเอื้อมมือไป
กระดาษรองชักโครก
ยังอยู่ตรงนั้น
ผมนั่งส้วมนานมาก
จนมันพันตัวไปทั่วขาและก้นของผม
ผมใส่กางเกงยีนทับ
เดินขึ้นเครื่อง นั่งเครื่องบินไปหกชั่วโมง
หลับทั้งๆ อย่างนั้น นอนกับเมียทั้งๆ อย่างนั้น
ผมหน้าตาหวาดผวาและเธอก็หัวเราะแล้วพูดว่า
"บ้าจริง ฉันเพิ่งมีอะไร กับคนที่มีความต้องการพิเศษ"
ลูกสาวผมไม่ชอบมุกนั้น
ลูกสาวผมไม่ชอบการแสดงของผม
พวกเธอดูผมแสดงและพูดว่า "พ่อเป็นพวกเกลียดผู้หญิง"
ผมก็แบบ "โชคดีนะที่ลูกเป็นผู้หญิง ไม่มีใครฟังลูกหรอก"
มุกนั้นพวกเธอก็ไม่ขํา
พวกเธอบอกผมว่า "พ่อเขียนมุกเฟมินิสต์ สําหรับรายการสเปเชียลนี้
ให้คนดูผู้หญิงที่เป็นเฟมินิสต์หน่อยได้ไหม"
ขอฟังหน่อย
ก็ได้
หวังว่าคุณจะชอบนะ
อย่าลืมนะ ผมเขียนเอง
และมันจะเกี่ยวกับการเมืองนิดหน่อย โอเคไหม
จริงๆ นะ ใช่
แต่ไม่เป็นไร เพราะผมทําเพื่อลูกๆ
ผู้หญิงทั่วๆ ไปแล้วดีกว่าผู้ชาย
ผมพูดจริงนะ และใครก็ตามที่ไม่แน่ใจ ผมพิสูจน์ได้ตอนนี้เลย
ทุกท่าน เคยไหมที่กําลังจะลงลิ้นให้สาวเจ้า
แล้วเธอก็หยุดคุณและพูดว่า "ฉันคงไม่ทําแบบนั้นถ้าฉันเป็นคุณ"
"ฉันไม่รู้สึกสดชื่นข้างล่างนั่นเท่าไร"
และในฐานะผู้ชาย คุณก็จะแบบ "โอ้"
"เซฟกันได้ดีมาก"
สาวๆ
คุณเคยกําลังจะดูดน้องชายหนุ่ม
แล้วเขาก็หยุดคุณและพูดว่า "เดี๋ยว ผมคงไม่ทําแบบนั้นถ้าผมเป็นคุณ"
"ผมทํางานเหนื่อยมาทั้งวันและผมไม่..."
ไม่มีทางซะหรอก
ผู้ชายจะแตะๆ มาดมแล้วก็พูดว่า "เธอไม่ได้กลิ่นมันหรอก"
"เปล่า มันแค่ลื่นๆ ไม่มีกลิ่นเลย"
"มันเรียกว่า 'ขี้เปียก' นั่นแหละ"
"กลิ่นรูตูดต่างหาก"
"จมูกเธออยู่ตรงนี้ รูตูดอยู่ตรงนี้ ไม่มีทาง..."
"เอาหมอนเธอมาหนุนดีกว่า จะได้คิดว่าเป็นเพราะตัวเอง นั่นแหละ"
ด้วยเหตุนั้น
นั่นคือเหตุผลที่ผม เบิร์ต ไครส์เชอร์ ด้วยความสัตย์จริงและจริงใจ
เชื่อว่าผู้ชายไม่ควรออกกฎหมาย เกี่ยวกับสิ่งที่ผู้หญิงทํากับร่างกายของเธอ
เพราะผู้ชายทุกคนในห้องนี้
สส.ชายทุกคน ชายทุกคนในวุฒิสภา ประธานาธิบดีสหรัฐฯ ของเรา
เราทุกคนหยิ่งผยองจนจุดหนึ่งในชีวิตเรา
คิดว่ารู้ดีกว่าเกี่ยวกับ ร่างกายของผู้หญิงมากกว่าเธอ
และเราก็ลงลิ้นให้อยู่ดี
ทําแค่ครั้งเดียว แต่เรามีเอเนอร์จี้ อวดดีของผู้ชายประมาณว่า
"ผมโอเค"
"ผมรักคุณ"
"ไม่มีกลิ่นไหนที่จะทําให้ผม..."
"พระเจ้า คุณขี่ม้ามาที่นี่เหรอ"
"เราต้องหาเบาะจักรยานให้คุณใหม่แล้ว มีบางอย่างผิดปกติ"
"บ้าเอ๊ย ไม่ ผมทําได้"
"ผมคือจอห์นนี่ น็อกซ์ วิลล์ และนี่คือชาเลนจ์จิ๋มเหม็น"
นั่นแหละมุกการเมือง
ลูกสาวผมไม่มีวันได้ยินมันหรอก
ไม่นานมานี้พวกเธอรู้ว่าผมโง่
ผมรู้ว่าผม... ลีแอนน์รู้ว่าผมโง่
ผมเคยคิดว่าเฮเลน เคลเลอร์ กับแอนน์ แฟรงค์เป็นคนเดียวกัน
จริงๆ นะ
ผมรู้เรื่องนั้นที่บ้านแอนน์ แฟรงค์
เราไปทัวร์กัน ผมกับเพื่อนๆ เมาเละเทะ
ผมดึงพวกเขาออกไปและพูดว่า "รู้ไหมว่าเธอเลี้ยงหมา"
พวกเขาแบบว่า
"อะไรนะ"
"ใช่ มันหนีไป เป็นนายก็คงหนีถ้านายชื่อ..."
เราเข้าไปในครัวของเธอ ผมพูดว่า "ตรงนี้ที่เธอเผานิ้วตัวเอง"
พวกเขาแบบ "ยังไง"
"เธอพยายามจะอ่านเตาวาฟเฟิล"
ผู้หญิงคนนึงหันมาพูดว่า "คุณกําลังเล่นมุกล้อเฮเลน เคลเลอร์อยู่เหรอ"
คนพวกนี้รู้จากสีหน้าผมว่า ผมไม่รู้ว่าแอนน์ แฟรงค์เป็นใคร
และผมคิดว่าเราอยู่ในบ้านของเฮเลน เคลเลอร์
พวกเขาหัวเราะระเบิดระเบ้อ เหมือนเวลาเมายาแล้วอยากหัวเราะ
แต่หัวเราะไม่ได้เพราะอยู่ใน พิพิธภัณฑ์ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
สําหรับลูกสาวผม พวกเขารู้ว่า...
ผมพาพวกเขาไปเที่ยวอิตาลี แล้วเราก็ไปที่โรม
พวกคุณรู้ไหมว่า
โรมของอิตาลีเป็นโรมเดียวกัน
กับโรมของจักรวรรดิโรมัน
โอเค
โอเค รู้กันหมดเลยเหรอ
ยกมือหน่อย
พวกคุณรู้ไหมว่า
จูเลียส ซีซาร์
เป็นคนจริงๆ
โอเค เรื่องนั้นผมเคยไม่รู้
เราไปทัวร์ครั้งใหญ่
และพวกเขากําลังพูดถึงจูเลียส ซีซาร์ และคลีโอพัตรา ชื่อปลอมเต็มไปหมด
และผมก็ไปหาลูกสาว "เขาเป็นคนจริงเหรอ"
ลูกมองมาที่ผม... ยายเด็กบ๊องนั่น
พูดว่า"เป็นคําถามที่ เป็นประโยชน์กับทุกคนมากเลย"
"ขอถามอะไรหน่อย"
"เรารู้เรื่องน้ําสลัด กับ 'พิซซ่า พิซซ่า' แล้ว แต่..."
เราไปดูเดวิด รูปปั้นโป๊เปลือย
ที่ยกแขนขึ้นแบบนี้ ไมเคิลแองเจโลจัดให้
ผมไปหาจอร์เจียและถามว่า "ทําไมไอ้จ้อนเขาถึงเล็กนัก"
เธอพูดว่า "นี่เป็นอีกคําถาม ที่มีประโยชน์กับทุกคนนะ"
ผมยกมือขึ้น มีคําถามเด็ดพร้อมยิง
คราวนี้ พอผมเริ่มถามคําถาม ทั้งกลุ่มหันมามอง
ผมถามว่า "ทําไมเขาถึงมีจู๋เล็กเหรอครับ"
หมอนั่นตอบว่า "เป็นคําถามที่ดีมาก"
"เพราะไมเคิลแองเจโลรู้ว่า ถ้าเขาทําไอ้จ้อนใหญ่ๆ คนอย่างคุณจะจ้องไง"
"ด้วยเหตุนั้น ผมเลยมองมันเล็กๆ"
ครอบครัวเราดูไม่ดีเลย
คุณเคยมองครอบครัวตัวเองแล้วคิดว่า "เราไม่ใช่ทีมที่ดีเลย"
เราดูเหมือนไม่รู้จักกันด้วยซ้ํา
ไอลาแต่งตัวเหมือนบิ๊ก เจย์ โอคเคอร์สัน
จอร์เจียไม่ใส่เสื้อชั้นใน ใส่ห่วงที่จมูก มีรอยสัก
ลีแอนน์ใส่กระเป๋าคาดเอว เอาเสื้อเข้ากางเกง พกแผนที่
ดูเหมือนโจ โรแกนข้ามเพศ
ผมทั้งเมา ทั้งเหงื่อแตก และผมควรจะเป็นหัวหน้าพวกเขาเหรอ
ผมไม่ใช่หัวหน้าทีมในอุดมคติแน่ ผมจะบอกให้
ไอลา ลูกสาวผม ให้ตายสิ สมองเธอต่างออกไป
ผมหมายถึง
ผมมีปัญหาเรื่องการควบคุมพฤติกรรม
ผมว่ามันชัดเจนอยู่
ไอลามีปัญหาเรื่องการควบคุมพฤติกรรม อย่างรุนแรง
ในช่วงโรคระบาด ถ้าลูกเห็นผมดื่ม
ลูกจะขึ้นไปบนเก้าอี้เอนผม
หยิบโทรศัพท์ผมมาเข้าแอมะซอนและเลื่อนไวๆ
พูดว่า " นี่ พ่อ"
"ตู้เย็นราคาเท่าไร"
"ตู้ใหญ่เหรอ" เธอบอกว่า"ตู้เย็นจิ๋ว"
ผมตอบ "150 เหรียญ"
"ถ้าหนูบอกพ่อว่ามัน 79 เหรียญ พ่อจะซื้อกี่หลัง"
ผมพูดว่า "สี่" ลูกพูดว่า "ได้เลยน้อง" คลิก
คุณเคยหลับหูหลับตาสั่งอะไรในแอมะซอน
และต้องมารู้ตัวว่ามันคืออะไรตอนที่มันโผล่มาไหม
ใช่ ผมไม่ต้องเดาเลยตอนที่เห็นตู้เย็นจิ๋วสี่ตู้
ที่ระเบียงหน้าบ้านเรา
และมันไม่ใช่ตู้เย็นเด็กนะ
มันนี้คือตู้เย็นขนาดทีเรียน แลนนิสเตอร์
ที่แย่ที่สุดคือ
สาวๆ อยากหัดเล่นสเกตบอร์ด
บ้านเราอยู่บนถนนเดินรถทางเดียว แต่รถชอบขับมาผิดทาง
ผมไปกินมื้อค่ํากับเด็กๆ ลีแอนน์กับผมบอกว่า "คิดออกแล้ว"
"ผมจะซื้อกรวยจราจรมาวางไว้สุดถนน
คนจะได้ขับรถช้าลง ทุกคนเคารพกรวยจราจร"
ลีแอนน์เป็นพวกตลาดล่าง เธอพูดว่า "งี่เง่า"
"คนเราไม่ซื้อกรวยจราจร"
"เราขโมยกรวยจราจร"
เธอบอกว่า"ไม่มีใครซื้อกรวยจราจรหรอก"
"ที่วอลมาร์ตยังไม่มีขายด้วยซ้ํา"
ตอนนั้นผมก็คิดว่าไม่เคยเห็นกรวยจราจรขายเลย
ไอลาเข้าแอมะซอน เจอกรวยจราจรเพียบแล้ว
ลูกพูดว่า "อย่าไปฟังฟอเรสต์ กัมป์ ดูนี่สิ"
ผมบอกว่า "ไอลาหาเจอแล้ว" เธอบอกว่า "มันไม่ใช่กรวยจราจรคนโต"
"มันเป็นกรวยจราจรเบบี้"
ผมว่าสําเนียงตัวเองแย่ลงเรื่อยๆ ซะแล้ว
ผมเปลี่ยนเธอให้เป็นเชฟเคจุน
"สองคนพ่อลูกหากรวยจราจรเบบี้เจอ"
"มันไม่ใช่กรวยจราจรคนโต"
ผมพูดว่า "ไอลา ลูกหากรวยจราจรคนโตได้ยัง"
ลูกผมตอบอย่างมั่นใจว่า "เบอร์แปด"
"ใหญ่ไหม"
"ใหญ่ที่สุด" ผมบอกว่า "จัดมา"
เธอถามว่า "กี่อัน" ผมบอกว่า "บ้าเอ๊ย แปดไปเลย"
เธอมองลีแอนน์กับจอร์เจีย แล้วพูดว่า "ได้เลยน้อง"
ผมโน้มตัวไปแล้วพูดว่า "รอดูสีหน้าเราตอนทําสําเร็จไม่ไหวแล้ว"
แล้วเราก็รอ
สี่วันสําหรับกรวยจราจรของเรา
วันที่สี่ ลีแอนน์กับจอร์เจียไปทําธุระ ผมอยู่บ้านกับไอลา
ผมเห็นคนส่งแอมะซอน
เดินข้ามสวนหน้าบ้าน พร้อมกรวยจราจรคนโตซ้อนเป็นชั้นๆ
วางไว้ที่ระเบียงหน้าบ้าน
สูงเท่านักกีฬาเอ็นบีเอ
ผมขนลุกเลย
ผมแบบว่า "ไอลา เราทําสําเร็จแล้ว"
ไอลาออกมา เห็นพวกมัน ตรงหน้าต่างแล้วพูดว่า "โอ้"
"มันไม่ใช่กรวยจราจรเบบี้"
ผมบอกว่า "ไม่" เธอพูดว่า "มันคือกรวยจราจรคนโต"
"เราจะอวดแม่กับจอร์เจียยังไง"
เธอบอกว่า"หนูว่าเอาไปวางขวางถนนเถอะ"
"ปิดถนนไปเลย พ่อ ให้พวกเขามาขอโทษตรงมุมถนน"
เราฉลองกันหนักมาก
จนผมไม่เห็นหนุ่มแอมะซอนกําลัง เดินข้ามลานบ้านพร้อมชั้นกรวยจราจรอีกแปดอัน
ไม่ มันเป็นชั้นที่สามแล้ว
รวมเป็น 24 อัน กรวยจราจรเยอะโคตรๆ
ท้องผมหวิวไปหมด ผมไปที่ประตู
พูดว่า "ต้องมีอะไรผิดพลาดแน่" เขาตอบว่า "ไม่"
"กรวยจราจรอัดแน่นเต็มรถตู้เลย"
เขาออกไป ไอลามาที่ประตูแล้วพูดว่า "อภิมหากรวยจราจร"
ผมพูดว่า "อย่าพูดติดสําเนียง บ๊อบบี้ บูเชร์"
"ลูกจ่ายไปเท่าไร"
เธอตอบว่า "รวม 2,400 เหรียญ"
"ถือว่าแพงไหม"
ผมบอกว่า "บ้าเอ๊ย คนทําถนนยังไม่ใช้ขนาดนั้นเลย"
"พายุเฮอริเคนยังไม่ใช้เยอะขนาดนั้นเลย"
พอถึงชั้นที่ห้า หนุ่มแอมะซอนพูดกับผม ด้วยสีหน้าเซ็งๆ ว่า
"พวกคุณเปิดร้านชิก-ฟิล-เอเหรอ"
เขาจากไปและผมอยู่ ที่สนามหน้าบ้านกับซิมเปิล แจ็ค
มองลงไปที่ชั้นกรวยจราจร
เหมือนโสเภณีที่ตายในท้ายรถ
ผมตื่นตระหนก เธอกําลังแก้ปัญหาอยู่
"ไม่ต้องห่วง เราจะซ่อนมัน"
ผมบอก "จะไปซ่อนที่ไหน" เธอว่า "เราจะขุดหลุมกัน"
ผมแบบว่า" ให้ตายสิ"
ผมบอก "ลูกไม่คิดว่าแม่จะสังเกตเห็น หลุมศพ 70 หลุมที่ลานบ้านเหรอ"
แล้วผมก็ได้ยินเสียงรถของลีแอนน์จอด
ไอลามองผมแล้วพูดว่า "เย็นไว้"
ประตูเปิดออก ลีแอนน์กับจอร์เจีย หัวเราะเหมือนนกนางนวลสองตัว
ผมได้ยินว่าจอร์เจียพูดว่า "นั่นไงกรวยจราจรคนโต"
ผมหันไปพูดว่า "มีบางอย่างผิดพลาด"
แล้วลีแอนน์ก็พูดว่า "เบอร์แปดใช่ไหม"
"พวกโง่ยังรู้ว่าแปดคือจํานวน"
"คุณซื้อกรวยจราจรมา 64 อัน"
ผมถามว่า "คุณรู้เหรอ"
เธอบอกว่า "เราอยากเห็นหน้าโง่ๆ ของคุณ"
"ทั้งสองคนเข้าแอมะซอนเดี๋ยวนี้"
ผมบอกว่า "เราจะคืนมัน" เธอตอบว่า "ไม่"
"ฉันจะซื้อถุงมือจับของร้อนกับเทปกาวให้คุณ"
"คุณอดเล่นแอมะซอนแล้ว พ่อหนุ่ม"
ลูกๆ ผมกําลังโต
และผมไม่ชอบมัน
ไม่ชอบเลย
จอร์เจียถูกจับได้ว่าสูบกัญชา
คุณขายให้เธอเหรอ
ผมไม่มีความสุขเท่าคุณหรอกนะ
ผมกําลังถ่ายทํารายการทีวีอยู่ ได้รับโทรศัพท์จากลีแอนน์
"เรามีปัญหาแล้ว" ผมถามว่า "อะไร"
เธอบอกว่า "จอร์เจียโดนจับได้ว่าสูบกัญชา" ผมงี้สติขาดผึงเลย
ผม "บ้าอะไรวะ ใครเป็นคนเอามันให้ลูก"
เธอบอกว่า "ของคุณไง" ผมบอก "ลูกขโมยด้วยเหรอ"
ผมสติแตก เหมือนพ่อผมเลย สติแตก
ผมบอกว่า "ผมจะดุเด็กนั่นให้ยับ"
"บอกลูกเลยว่าลูกทําผมใจสลาย"
"ลูกโกหกและต้องทําให้ผมเชื่อใจลูกอีกครั้ง
และมันจะไม่เกิดขึ้นเพราะผมจะไม่ไว้ใจลูก
และคืนนี้เราจะเฟซไทม์กัน
และมันจะไม่จบ จนกว่าลูกจะร้องไห้"
แล้วผมก็วางสาย
ผมกินมื้อเที่ยงกับสนูปด็อกก์
สนูปมองผมอย่างตื่นตระหนก
เขาพูดว่า "นี่"
"มีปัญหาที่บ้านเหรอ"
ผมตอบว่า "ใช่"
"คงเหมาะที่จะปรึกษาเรื่องนี้กับนาย"
ผมบอกว่า "ลูกสาวฉัน...
สูบกัญชา"
แล้วสนูปก็บอกว่า
"แค่นั้นเหรอ"
ผมบอกว่า "เธออายุ 15" เขาบอกว่า "นายอายุเท่าไรตอนสูบครั้งแรก"
ผมบอกว่า "ไม่เกี่ยวเลย"
"มันคนละเวลากัน" เขาบอกว่า "มันผิดกฎหมาย ไอ้โง่"
เขาบอกว่า "นายจะดุลูก แค่เพราะลูกสูบกัญชาเหรอ"
ผมบอกว่า "ใช่ ฉันเป็นพ่อแม่แบบนั้น"
เขาบอกว่า "ฉันไม่ยอมหรอก"
"ไม่ใช่กับหลานฉัน"
"คืนนี้นายจะไม่ดุเธอ"
เขาบอกว่า "สิ่งที่เกิดขึ้น กับลูกสาวนายคือเธอกําลังโต
และมันทําให้นายใจสลายในฐานะผู้ชายและพ่อ
และนายจะเอาพลังลบๆ ของผู้ชายตัวเต็มวัย
ไปลงที่เด็กผู้หญิงคนนั้น และมันจะทําให้เธอใจสลาย
และเธอไม่ไว้ใจนาย เพราะนายจะเป็นคนเสแสร้ง"
"มันจะทําลายความสัมพันธ์ของพวกนาย"
"นายกลายเป็นหมอตั้งแต่เมื่อไหร่วะ"
เขาบอกว่า "คืนนี้หลังเลิกงาน
ฉันอยากให้นายมาที่รถเทรลเลอร์ฉัน"
"ฉันจะทําให้นายเย็นลง"
ผมถาม "หมายความว่าไง"
เขาพูดว่า "นายก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร"
ผมบอกว่า "ฉันก็แค่ถามดู"
เขาพูดว่า "พวก..." เข้ามาใกล้มาก และพูดด้วยเสียงลากฮิปๆ ของเขา
เขาพูดว่า
"พวก
เราจะอาบน้ํากัน"
ผมบอก "ว่าไงนะ"
เขาบอกว่า "นังนี่ นายได้ยินฉันแล้ว แล้วอย่าบอกใครล่ะ"
เขาลุกขึ้นแล้วก็จากไป ผมบอกว่า "ฉันจะไม่ชวนใคร
ไปอาบน้ํากับฉันและสนูปด็อกก์เพิ่มแน่ๆ"
บ้าอะไรวะเนี่ย ผมตื่นตระหนก โทรหาลีแอนน์ทันที
"สนูปอยากอาบน้ํากับผมว่ะ"
เธอบอกว่า "เขาไม่ได้หมายความงั้น สงสัยเป็นคําสแลงฮิปฮอป"
"คุณจะไปที่รถเขา"
:จะมีสาวๆ ให้คุณราดแชมเปญใส่จะได้สนุกขึ้น"
ผมก็แบบ "ก็คงงั้นแหละ" ผมเลยไปที่รถเทรลเลอร์ของเขา
เคาะประตู หลังเลิกงาน ไม่ใส่เสื้อ แน่นอนละ
ผมเปิดประตูแล้วเขาก็พูดว่า "กะแล้วว่านายต้องมา"
มีแค่เขาคนเดียวในรถเทรลเลอร์
ผมถามว่า "จริงเหรอ" เขาบอก "ใช่ พวกคนขาวชอบอะไรแบบนี้"
ซึ่งก็จริงนะ เราชอบทําอะไรเกย์ๆ แบบว่า...
ถ้าผมเอาไอ้จ้อนวางพาดไหล่เขา เขาจะแบบ "โดนซะแล้วสิ"
เราชอบเรื่องเกย์ๆ
มันคือภาษารักของเรากับเพื่อน จริงๆ นะ
ผมเคยทําให้ทอมมี่หัวเราะหนักสุดๆ ทอม เซกูรา นักแสดงตลกพิการที่...
ไม่รู้ว่าคุณรู้จักเขาไหม
นักแสดงตลกพิการที่ทําแบบนี้ไม่ได้
ผมเคยทําให้เขาหัวเราะหนักสุดๆ ตอนที่เอาไอ้จ้อนกับไข่ใส่แก้วไวน์
แล้วไปข้างหลังเขาและพูดว่า "ค็อกเทลไหม"
เราชอบเรื่องเกย์ๆ
เขาพูดถูก ผมก็บอกว่า "เดี๋ยวก่อน"
ผมบอก "ฉันไม่เคยทําแบบนี้ สนูป"
เขาว่า "ไร้สาระน่า"
ผมบอกว่า "ก็เคยตอนม.ปลายกับมหาลัย แต่..."
ผมบอกว่า "นายทําแบบนี้เหรอ"
เขาตอบว่า "ใช่ บางครั้ง กับเพื่อนๆ"
ผมถามว่า "ใครวะ" เขาว่า "ฉันทํางี้กับดร.เดรเมื่อสองสัปดาห์ก่อน"
ผมแบบ "นายกับดอกเตอร์... พร้อมกันเลยเหรอ"
เขาบอกว่า "นั่นเป็นทางเดียวนี่ เป็นบ้าอะไรของนายวะ"
"ฉันนึกว่านายโอเคซะอีก เบิร์ต" และผมก็แบบ "ก็โอน่ะสิ"
"ฉันโอเค" แล้วผมก็เริ่มเดินไปที่ห้องน้ําเขา
แล้วสนูปก็บอกว่า "จะไปไหนวะ"
"ไปห้องอาบน้ํานี่ไง"
เขาถามว่า "ไปทําไม"
ผมบอกว่า "นายบอกว่าเราไปอาบน้ํากันไง"
เขาบอกว่า "ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันบอกว่าเราจะดื่มกัน"
ผมก็แบบว่า "โอ้พระเจ้า ดีขึ้นเยอะเลย"
ฉันนึกว่านายพูดว่า "เราจะไปอาบน้ํากัน"
และสนูปไม่หัวเราะ เขาพูดว่า "ฉันไม่อยากดื่มแล้ว"
"ฉันว่าฉันอยากอยู่คนเดียว"
เขาพูดว่า "นายมาอาบน้ําที่นี่เหรอ" ผมบอกว่า "มันเป็นความคิดนาย"
"เปล่า ไม่ใช่โว้ย"
"ถึงจะเป็นความคิดฉัน แต่นายก็โผล่มาหรือไง"
ผมก็แบบ "ฉันอารมณ์เสียมากไง"
เขาบอกว่า "ถ้าฉันไม่หยุดนาย นายจะไปไหนแล้ว"
ผมบอกว่า "ในห้องอาบน้ําไง"
เขาถามว่า "ทําอะไร" ผมบอกว่า "รอนายอยู่มั้ง"
สนูปด็อกก์ล้วงกระเป๋า
ดึงปุ๊นออกมา จุดไฟ สูบและพูดว่า
"ให้ตาย ฉันรู้แล้วว่า ทําไมลูกสาวนายสูบกัญชา เบิร์ต"
เฮ้ ใครสักคนในทีม ช่วยส่งผ้าขนหนูให้ผมเร็วๆ หน่อยได้ไหม
จู๋ผมเหงื่อท่วมเลย
เพื่อน เหงื่อที่ฟลอริดาไม่เหมือนที่อื่นเลย
ใช่เลย
ถ้าไม่ได้โตขึ้นที่นี่ต้องคิดว่า "เมืองบ้านี่มันอะไร" แน่
และคุณก็แบบ "ทําไม เหงื่อไหลจากไข่เหรอ หยดลงรองเท้าเหรอ"
เหงื่อท่วมไข่เลย มันน่าทึ่งมาก
เอาเสื้อก็ได้ ถอดมาแล้วเอามาให้ผมเลย
ผมมีอีกเรื่องหนึ่งที่อยากเล่าและผม...
มันพิเศษมากน่ะ
ขอบคุณ ไคล์ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ไคล์ อดีตทหารครับ
เตรียมตัวให้พร้อม
เราการุณยฆาตหมาของเรา
เดี๋ยวมันจะตลก โอเคไหม
มันเป็นหมาที่เยี่ยมมาก
จริงๆ นะ
มันชื่อพริสซิลลา หมาตัวใหญ่ตัวแรกที่ผมเคยเลี้ยง บูลมาสทิฟฟ์
เป็นหมาที่โคตรเจ๋ง ผมจําคืนแรกที่ได้มันมาได้
คุณก็รู้ว่าเวลาได้ลูกหมามา พวกมันจะประหม่า กลัวและ...
แต่พวกมันอยู่ที่บ้านแล้ว และคุณต้องบอกให้พวกมันรู้
และทุกคนก็เล่นกับมัน แต่มันไม่เป็นตัวเองเท่าไร
เด็กๆ เข้านอน ลีแอนน์ก็เข้านอน ผมยังไม่นอน ดื่มวิสกี้กับหมาตัวนี้
และผมพูดกับมันเมาๆ
ประมาณว่า...
ผมจําได้ว่าพูดกับมันว่า
ผมบอกว่า "ลูกพ่อ แกกําลังจะได้มีชีวิตที่ดีที่สุด"
"ไม่ต้องประหม่านะ"
"สาวๆ พวกนั้นจะรักแกแทบบ้า"
"ผู้หญิงคนนั้นจะดูแลให้ทุกอย่างที่แกต้องการ"
"ฉันน่ะเหรอ ฉันจะผีเข้าผีออก แต่..."
ผมบอกว่า "นี่คือข้อตกลงที่ฉันต้องการจากแก"
"สําหรับเรื่องพวกนั้น เรื่องเดียวที่ฉันต้องการ ตอนที่ฉันไม่อยู่คือ
ฉันอยากให้แกเป็นผู้ก่อการร้ายของฉัน"
"ใครก็ตามที่เดินผ่านประตูนั่น แกต้องสละชีวิตตัวเอง"
"แกตายก่อน จากนั้นพวกเขาค่อยตาย"
และลูกหมาตัวนี้ก็หลับตาลง
เอาหัวมาวางบนตักผมและทําท่าทางว่า "ฉันอยู่บ้านแล้ว"
คุณเคยเมามาก...
จนถึงขั้นนอนกอดกับหมาแล้วจู๋แข็งไหม
ผมก็เคย
คนอื่นไม่เคยเหรอ โอเค ครั้งนึงน่ะ
ครั้งนึง ผม... คุณก็เคยใช่ไหม
ตอนกลางคืนผมซัดเนื้อไปเยอะมาก ตื่นเช้ามาก็ยังเมาอยู่เลย
พริสซิลลาขึ้นเตียงผม ผมกอดมันแน่นมาก
ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ําว่าตัวเองชูชันแล้ว
ลีแอนน์เข้ามาเห็นมันพูดว่า "ไอ้จ้อนนั่นแข็งให้ใคร"
และผมหยุดหัวเราะไม่ได้เลย
แล้วผมก็พูดว่า"พริสซิลลา มันเป็นคนเดียวที่ทําให้จู๋ผมแข็งได้"
ลีแอนน์เกลียดมุกนั่น
ผมจะเล่นมุกนั้นทุกเช้าตอนที่เห็นเธอในครัว
ผมจะมาลูบหัวพริสซิลลาและพูดว่า
"แกก็รู้ว่าแกเป็นคนเดียวที่ทําให้จู๋ฉันแข็ง"
ลีแอนน์แบบว่า "ไม่ตลกนะ น่าขยะแขยง"
ผมถึงได้เล่นมุกนั้นไง
เราซื้อหมาตัวใหม่ บูลมาสทิฟฟ์อีกตัว แม็ค
มันไม่เจ๋งเท่าไร
ก็เจ๋งอยู่นะ ผมรักมัน
แต่มันร่าน แถมโง่โคตรๆ
และมันรักจู๋ผม หมาตัวนี้
ถ้ามันเห็นจู๋ผม มันจะ "นั่นของฉัน"
"วันนี้ฉันจะกินมัน" มัน...
ผมชักว่าวต่อหน้าหมาตัวนี้ไม่ได้ด้วยซ้ํา
พริสซิลลาน่ะเหรอ ถ้าผมชักว่าว มันจะออกไปข้างนอก
"ฉันจะปล่อยให้ทําธุระไปแล้วกัน"
แม็คเห็นคุณชักว่าว มันจะเข้าใกล้คุณแบบว่า...
"เอาเลย"
"จะโยนไม้นั่นหรือเปล่า"
ผมกําลังมีเซ็กซ์กับลีแอนน์ครั้งหนึ่ง ท่าหมา
คิดว่ามันจะขอบคุณซะอีก
ผมตีก้นเธอ
และตระหนักได้ในตอนนั้นว่า มันเป็นหมาเธอ ไม่ใช่หมาผม
มันฉุนขาด
แล้วผมก็ผละตัวออกจากลีแอนน์
พร้อมแท่งฟีโรโมนลอยไปมา
มันเหลือบตามองบนและส่งสัญญาณว่า "วันนี้ฉันจะกินมัน"
ผมผวาเลย
ผมมีอสูรหนัก 68 กก.อยู่บนเตียง
หมาวิ่งมาหาผม
ผมไม่รู้ว่าจะทํายังไง
ดี ทุกคนเข้าใจใช่ไหม
เช้าวันหนึ่ง
พริสซิลลาตื่นมา หายใจไม่ออก
ผมพามันไปหาหมอ
สัตวแพทย์บอกเราว่า "ท่าจะไม่สวยแล้ว"
"มันมีเนื้องอกที่หัวใจ"
"เราต้องการุณยฆาตมัน" ประเด็นคือ
ผมโตมาเหมือนชายหลายคนในห้องนี้
ด้วยพ่อที่สอนให้ไม่ร้องไห้
ทุกครั้งที่ผมร้องไห้ตอนเป็นเด็ก พ่อจะพูดว่า "อย่าตอแหลน่า"
"ทนไว้ ทําตัวให้สมเป็นผู้ชายหน่อย"
"ฉันไม่อยากเห็นแกร้องไห้"
ตอนมีลูกสาว ผมจําได้ว่า พ่อดึงผมแยกออกมาและพูดว่า
"อย่าปล่อยให้ลูกสาวเห็นแกร้องไห้"
"พวกเขาต้องรู้ว่าตัวเองปลอดภัย และแกเป็นผู้ควบคุมและเอาอยู่"
"ถ้าต้องร้องไห้ ฉันหวังว่ามันจะไม่เกิดขึ้น เข้าไปในตู้เสื้อผ้า เข้าไปอาบน้ํา
ร้องออกมาให้หมด จากนั้นก็ออกมาจัดการกับปัญหาซะ"
มันไม่ดีต่อสุขภาพ ตอนนี้เรารู้แล้ว
แต่ในทางกลับกัน สิ่งที่ผมทําเวลาสะเทือนอารมณ์
เหมือนผู้ชายหลายคนในห้องนี้ ผมเล่นมุก
เพราะถ้าหัวเราะ ผมจะหยุดร้องไห้
ไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไรที่คลินิกสัตวแพทย์
เขาบอกว่า "เราต้องการุณยฆาตมัน"
ลีแอนน์ร้องไห้ แล้วผมก็เริ่มคิดมุกตลก
ลีแอนน์บอกว่า "เราจะทําที่นี่เหรอ" "ทําที่บ้านก็ได้"
แล้วผมก็บอกว่า "อยากให้ผมทําเหรอ"
"ให้ผมโยนมันลงสระไหม"
หมอนี่ฆ่าหมาไปหลายตัว
และเขาไม่เคยได้ยินใครเลยตอบด้วยมุกตลกเลย
นั่นเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการเล่นมุก
เขาหัวเราะทั้งน้ําตา
เขาหาไม่... เขาบอกว่า "ไม่"
"ให้ผมเอาหมอนกดจมูกมัน แล้วรอจนหางมันหยุดกระดิกหรือเปล่า"
"ยกมันขึ้นแล้วทุ่มลง เหมือนท่ามวยปล้ําสมัยก่อนไหม"
ตอนนี้เขากําลังหัวเราะทั้งน้ําตา และบอกว่า "เดี๋ยวก่อน หยุด ไม่"
"ผมรู้จักผู้หญิงคนหนึ่งที่จะฆ่ามันให้คุณได้"
ผมก็ "อะไรนะ"
เขาแบบว่า "คุณทําให้ผมเล่นมุกนะเว้ย ไอ้เวร"
ผมจําได้ว่าพูดว่า "เธอเก่งไหม"
เขาบอกว่า "ไม่มีก้ํากึ่ง ฆ่าหรือไม่ฆ่าเท่านั้น"
เขาบอกว่า "บอกมาสิว่า คุณนิยามคําว่าเก่งไว้ยังไง"
ผมบอกว่า "เธอจะแอบเข้าบ้านผม ตอนตีสองครึ่ง"
"ฆ่าหมาตัวนั้นตอนเราหลับ จับสัตว์ตัวอื่นของผม
ทําให้สงบ เอากาวตราช้าง แปะอุ้งเท้าเข้าด้วยกันเป็นวงสวดภาวนารอบมัน"
"แล้วเราจะตื่นมาเจอมันแบบนั้น"
เขาบอกว่า "ให้ตายสิ เยี่ยมไปเลย"
ลีแอนน์มองผมแล้วพูดว่า "จบเรื่องไร้สาระนี่สักที"
ดังนั้น เราโทรบอกเด็กๆ ล่วงหน้า
ไม่ค่อยดีเท่าไร ไม่ใช่การโทรที่ผมชอบใจเท่าไร
แต่เด็กๆ เจ๋งมาก
จริงๆ นะ เรื่องนี้ไม่มีมุกตลกเกี่ยวกับพวกเธอ
พวกเธอยอดเยี่ยมมาก ผมภูมิใจในตัวพวกเธอมาก
พวกเธอเข้าไปในห้องนอน ดึงฟูกของพวกเขาออกมา
วางไว้ระหว่างโซฟาในห้องนั่งเล่น
พริสจะได้มีที่นอน
และพวกเธออยู่กับหมาตัวนั้นตลอดทั้งคืน
เล่าเรื่องตอนที่มันยังเป็นลูกหมา
บอกสิ่งที่พวกเธอชอบเกี่ยวกับมัน
พวกเธอร้องไห้ ทําความเข้าใจอารมณ์ ลีแอนน์ร้องไห้กับพวกเธอ ไม่ใช่ผม
ผมไม่ร้องไห้
ผมนั่งในเก้าอี้เอนหลังและดื่มวิสกี้
แล้วผมก็โกรธ
ผมมอง... เรามีหมาตัวหนึ่ง ที่น่าจะตายไปเมื่อสามปีก่อน
คุณก็รู้จักหมานี่
อายุ 21 มองไม่เห็น ไม่ได้ยิน
เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นตอนตีสอง ทําแบบนี้
ผมอุ้มมันไม่ได้ด้วยซ้ํา เพราะมันไม่รู้ว่าผมอยู่ที่นั่น
ถ้าลอง มันก็จะ...
ตลอดเวลาผมคิดว่า "น่าจะเป็นแก โมน่า"
ผมตื่นเช้าวันต่อมา ลีแอนน์มองผมแล้วพูดว่า "ได้เวลาแล้ว"
"คุณต้องโทรหาผู้หญิงคนนั้น" ผมออกไปข้างนอก
ยังสับสนอยู่
ผมจําได้ว่าโทรไปพูดว่า "คุณคือนังตัวแสบที่ฆ่าหมาใช่ไหม"
เธอบอกว่า "ฉันแหละนังนั่น"
เธอเย็นชา
เธอถามว่า "พันธุ์อะไรคะ"
ผมก็แบบ "มันสําคัญด้วยเหรอ"
"คุณก็แค่ฆ่ามันนี่"
เธอถามว่า "พันธุ์อะไรคะ"
"เอาจริงเหรอ" ผมตอบว่า "บูลมาสทิฟฟ์"
เธอพูดว่า "โอเค 45 นาที ฉันจะไปที่นั่น"
และวางสาย
ผมแบบว่า "ไม่ทันได้พูดว่า 'ค่อยๆ มาก็ได้' ด้วยซ้ํา"
เธอโผล่มาในอีก 45 นาทีต่อมา และพาแฟนของเธอมาด้วย ซึ่งผมคิดว่าแปลก
ผมคิดว่า พวกเขากินมื้อเที่ยง
เธอรับสายแล้วบอกว่า "แป๊บนะคะ"
"นี่ ฉันต้องไปฆ่าหมา อยากไปด้วยกันไหม"
แล้วเขาก็แบบ "เดี๋ยว พันธุ์อะไร"
เขาไม่แนะนําตัวเองด้วยซ้ํา
เขานั่งเก้าอี้ออฟฟิศของลีแอนน์ ในห้องนั่งเล่นของเรา
และดู
เธอฉีดยาให้พริส
เพื่อให้มันรู้สึกดีขึ้น
ผมรู้ว่าคุณเคยเป็นแบบนั้น
มันเป็นช่วงที่ปวดใจที่สุด
หมาตัวนี้ที่ดิ้นรนเอาชีวิตรอดทั้งคืน
อยู่ๆ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาและแบบว่า...
"ฉันกลับมาแล้วโว้ย"
"ฉันรู้สึกดีมาก ใครจะไปเดินเล่นกันบ้าง"
"ทุกคนคิดว่าฉันจะตาย แต่วันนี้ฉันไม่ตายหรอก"
"ชักว่าวอยู่เหรอ งั้นเดี๋ยวฉันออกไปนะ" หมาตัวนี้มัน...
แล้วมันก็ลุกไปนั่งที่โซฟา จากนั้นก็ล้มลง
ลีแอนน์มองผมแล้วบอกว่า "เรากําลังทําสิ่งที่ถูกต้อง"
เราเลยวางพริสไว้บนโซฟา
คุณผู้หญิงบอกว่า "ตอนนี้คือเวลาที่ คุณต้องบอกลาหมาของคุณ"
ใจสลาย
เรื่องบ้าก็คือในฐานะพ่อแม่ บางครั้งคุณก็เสียสละ
เพื่อให้ลูกๆ และคู่ครองของคุณได้สิ่งที่ดีกว่า
ยอมสละสิ่งที่ต้องการ
เพื่อให้พวกเขาได้มีประสบการณ์ที่ดีขึ้นในชีวิต แต่คุณก็ยังเป็นคนอยู่
และในช่วงเวลานั้น
ผมจําได้ว่าผมเสียใจที่ไม่ได้ อยู่ในจุดที่ดีในการบอกลามัน
เพราะเด็กๆ และลีแอนน์อยู่ต่อหน้าพริส
บอกมันว่าพวกเธอรักมันแค่ไหน
และผมแค่ถูก้นมันอยู่ด้านหลัง
มันไม่รู้ว่าผมอยู่ที่นั่น
ผมเป็นเหมือนผู้ชายในเซ็กซ์หมู่ ที่ยืนชักว่าวอยู่ตรงมุม
คุณผู้หญิงเข้ามา
กับยาเข็มถัดไป
เธอฉีดมันให้พริส
พริสจากไป สิ่งสุดท้ายที่มันเห็น คือลูกสาวและภรรยาของผม
บอกว่าพวกเธอรักมัน
ผมไม่ได้บอกลาหมาของผม
ซึ่งก็ไม่เป็นไรเพราะสําหรับผม อย่างน้อยผมก็ไม่ได้ร้องไห้
ทุกอย่างสงบลง แฟนของเธอเข้ามา
เขาบอกว่า "ผมชื่อนิค" ผมแบบว่า...
"ช้าไปหน่อยมั้ง นิค"
เขาบอกว่า "ช่วยผมอุ้มหมาคุณ ไปที่รถจี๊ปเราได้ไหม"
แล้วผมก็นึกขึ้นได้ว่า ทําไมเธอถึงพาแฟนมาด้วย
แป๊บเดียวทุกอย่างก็พัง...
ผมรู้เลยว่าทําไมเธอถึงถามว่าพันธุ์อะไร
เพราะในช่วงแรกที่เธอทํางานนี้ เธอไม่ถามครอบครัวว่าหมาพันธุ์อะไร
ฆ่าหมาของพวกเขา
และยืนอยู่เหนือเซนต์เบอร์นาร์ดแบบว่า...
"ฉันน่าจะฆ่ามันให้ใกล้รถกว่านี้"
ผมยังไม่ได้ร้องไห้เลยและนั่นแหละจุดกระตุ้นผม
สําหรับผู้ชาย สิ่งที่คุณคาดไม่ถึง ว่าจะเล่นงานคุณนั่นแหละที่เล่นงานคุณ
ตอนที่พริสซิลลาตาย มันอึบนโซฟา
หมอนั่นไปยกมันขึ้นเพื่อไปวางบนเปลสนาม
และขณะที่เขายื่นมือ
เข้าไปใต้ตัวมัน แขนเขาจุ่มลงไปในอึ
มันร้อน มันเข้าไปในนาฬิกาของเขา แล้วเขาก็พูดว่า "แม่งเอ๊ย"
"หมาคุณขี้ใส่โซฟา"
มันเป็นหมาผม ผมเข้าไปแก้ต่างให้มัน ผมบอก "ไม่เป็นไรนะ ลูกพ่อ"
และเมื่อผมลูบหัวมัน ผมก็รู้ว่า...
บูลมาสทิฟฟ์มีหน้าผากย่นมาก
และมันไม่มีรอยย่นเลย
เดี๋ยวก่อนนะ
เดี๋ยวนะ ผู้ชายร้องไห้ไม่ค่อยเก่ง
ไม่เลย ผู้หญิงต่างหากที่เก่ง
ผู้ชายร้องไห้เหมือนผู้หญิงขี้รดกางเกง
ผู้หญิงขี้รดกางเกงไม่เก่ง ผู้ชายขี้รดกางเกงอย่างเชี่ยวชาญ มีศักดิ์ศรี
ผู้ชายจะแบบว่า "ให้ตาย ฉันอึราดกางเกง"
"อย่าให้เธอแย่งปีกไก่ไปนะ เดี๋ยวฉันกลับมา"
ผู้หญิงขี้รดกางเกงแล้ววันนั้นจะจบเลย แบบว่า "ฉันเพิ่งอึราดกางเกง"
"ฉันใส่จีสตริง มันไหลลงรองเท้าส้นสูงฉันเลย"
ผมเริ่มร้องไห้เหมือนผู้หญิงอึรดกางเกง และน้ําตาก็ไหลพรากไปทั่ว
ผมคว้าเปลสนามและตอนยกมันขึ้น ผมมองไปที่ผู้ชายคนนี้ที่อ้วกจะแตก
อึเปื้อนตัวเขาเต็มไปหมด
มันเป็นจังหวะแปลกๆ ที่จะเริ่มร้องไห้
และผมรู้สึกว่าลูกสาวผมวางมือบนหลังผม
และพวกเธอลูบหลังผม เดินไปกับผม
และพอเราเดินออกไปข้างนอก ผมก็พบว่า
ลูกสาวผมรู้ว่าทางเดียวที่จะทําให้ผมหยุดร้องไห้
คือการทําให้ผมหัวเราะ
ขณะที่เราเดินออกจากประตูหน้า
เขาบอกว่า "เราจะใส่มันไว้ท้ายรถจี๊ป"
จอร์เจียมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยและพูดว่า
"ปกติมันนั่งหน้า"
ผมมองผู้ชายคนนี้ที่สับสนเป็นบ้า
เขาบอกว่า "ผมจะนั่งหน้า"
เธอไม่พักเลย เธอบอกว่า "มันเมารถ"
หมอนี่โคตร...
"เราจะขับช้าๆ"
เขาเอาพริสซิลลาไปไว้ท้ายรถจี๊ป
หมอนั่นขยับไปด้านข้าง แล้วเด็กๆ ก็ถอยออกมา
และผมรู้ว่าพวกเธอให้ผมบอกลาหมาของผม
ผมโอเคที่จะพูดเรื่องนี้เพราะรู้ว่า เราทุกคนเคยมีประสบการณ์นี้
พวกเธอยอดมาก
ผมโน้มตัวลงไป มันสวยมากๆ
ผมบอกว่า "ลูกรัก ฉันรักแกนะ"
"แกทําทุกอย่างที่ฉันเคยขอ"
"แกเป็นหมาที่เยี่ยมที่สุด"
"แกทําหน้าที่ของแก แกเป็นผู้ก่อการร้ายที่เยี่ยมที่สุด"
และหมอนี่ที่อยู่ข้างๆ ก็แบบว่า...
"มันเป็นผู้ก่อการร้ายเหรอ"
จอร์เจียไม่ปล่อยให้พลาด "ดีกว่าไอเอสซะอีก"
แล้วจากนั้นผมก็เริ่มพูดชื่อเล่นทั้งหมด
มุกตลกวงในกับหมาผม ผมพูดว่า "พริสโปตามัสพอตพาย"
"ฉันจะไม่ตัดหูแก"
ผมเคยบอกมันว่า "นั่นหูฉัน"
"ตอนแกตาย ฉันจะตัดมันทิ้งแล้วเก็บมันไว้"
ตอนนี้ผมมองไปที่หมาแสนสวยตัวนี้และพูดว่า
"แกจะดูงี่เง่ามากถ้าไม่มีหู"
"แกคงหาเพื่อนบนสวรรค์ไม่ได้ ฉันจะไม่ตัดหูแกเด็ดขาด"
และหมอนี่ตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้น เขาแบบ "เมื่อกี้เขาพูดบ้าอะไรนะ"
"เขาจะตัดหูเธอออก"
แล้วไอลาก็ตอบว่า "ตามหลักแล้ว มันเป็นของเขา"
แล้วลีแอนน์ก็ออกมา และผู้หญิงคนนั้นที่ฆ่ามันก็ออกมา
ทุกคนยืนอยู่รอบตัวผมและสิ่งสุดท้ายที่ผมพูดคือ
"ลูกรัก แกยังทําให้จู๋ฉันแข็งได้เสมอ"
"ตอนนี้จู๋ฉันแข็งมากเลย"
ผมได้ยินเสียงลีแอนน์หัวเราะและพูดว่า
"มันเป็นคนเดียวที่ทําให้จู๋คุณแข็ง ที่รัก"
สองคนนี้ตัวแข็งทื่อเลย
ไอลาเดินมาวางมือบนหลังผมและพูดว่า
"พวก ไม่เป็นไรนะ"
แล้วเธอก็มองคู่รักแล้วพูดว่า "ถ้ามันฟื้น คุณจะโทรหาเราใช่ไหม"
นั่นแหละทีมในฝันของผม
ขอบคุณมากครับ!
ขอพระเจ้าคุ้มครอง ราตรีสวัสดิ์
คําบรรยายโดย พิมพ์กมล บัวหลวง