Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
„Była z niego dusza towarzystwa” – Oscar Hammerstein II
„Nie znałam nikogo bardziej smutnego” – Mabel Mercer
Słałem telegramy, dzwoniłem
Wysłałem list samolotem
Tak, wiem.
Odpowiedzią było pożegnanie Oraz za znaczek dopłacanie
Zakochałem się tylko raz
Przede mną wspólne życia trwanie
Potrójny rym.
Wszystko mi się przytrafia
Kurwa.
No tak.
WQXR informuje o odejściu jednego z czołowych tekściarzy Ameryki,
Lorenza Harta, który zmarł wczoraj w szpitalu na Manhattanie
z powodu zapalenia płuc.
Pan Hart miał 48 lat.
Przez ponad 20 lat Hart i jego partner, Richard Rodgers,
tworzyli piosenki. Rodgers muzykę, Hart tekst.
Z połączenia tych dwóch geniuszy powstawały komediowe hity muzyczne.
Często nazywano ich amerykańskimi Gilbertem i Sullivanem.
Rodgersa i Harta zapamiętamy dzięki takim piosenkom, jak:
My Funny Valentine, The Lady Is A Tramp,
Where or When, With A Song In My Heart, Isn’t It Romantic?,
My Heart Stood Still, Bewitched,
I Didn’t Know What Time It Was, Manhattan
oraz Blue Moon.
Siedem miesięcy wcześniej 31 Marca 1943 r.
Okla, Okla
Wiemy, że należymy do ziemi
Będzie o matce.
Nasza matka o nas dba Gdy mówimy
Yow! Ayipioeeay!
Mówimy tyle „Dobrze ci idzie, Oklahomo!”
Muszę się napić.
- Larry. - Widzimy się potem, mamo.
Oklahoma!
Yow!
ZAMKNIĘTE
Mówię po raz ostatni. Listy na stół.
„Jeśli Laszlo i sprawa tyle dla ciebie znaczą,
nic cię nie powstrzyma”.
Dobra, ułatwię ci sprawę.
„Dalej, strzelaj. Wyświadczysz mi przysługę”.
Pamiętaj, że celuję w twojego fiuta.
Nie jestem tam wrażliwy.
Chryste! Ile razy widzieliśmy ten film?
Najgorsza kwestia w Casablance?
„Cóż, precedens został złamany”.
Precedens został złamany? Jak można złamać pieprzony precedens?
Znacie tam w Hollywood angielski?
Ale Claude Rains jest wspaniały.
Dzięki niemu ten film działa.
- Pewnie. - A wiesz czemu?
Jest pierwszoplanowy i niski,
co dowodzi, że można być jednym i drugim.
Wspaniale.
Mówi do Ilsy tak:
„Mademoiselle, to taki facet, że gdybym był kobietą,
a mnie nie było obok, to zakochałbym się w Ricku”.
No i pomyśl. Z kim ląduje pod koniec filmu?
Kto odchodzi z nim ramię w ramię we mgle?
Że Rick i kapitan Renault...
A co się tam dzieje
w garnizonie Francuzów w Brazzaville?
Tej sceny nie mogą pokazać.
Najlepszy tekst w Casablance?
„Nikt mnie nigdy tak nie kochał”.
Czyż to nie wspaniałe?
Sześć słów. „Nikt mnie nigdy tak nie kochał”.
A czy ktoś był kiedyś wystarczająco kochany?
Dasz mi kieliszek?
Miałem ci nigdy...
Tylko spojrzę.
Wymierzę ten bursztyn w dłoni.
- Mówiłeś... - Daj mi drinka.
Wiesz, co powiedziała Elizabeth?
Spotykam się dziś z nią.
- Mówisz o tej, którą... - Eddie.
- Co? - Zachowuj się.
Zaraz przyjdzie tu jej matka.
- Przepraszam. - Szczerze.
Uwielbiam tę dziewczynę. To coś więcej niż seks.
- Czyli co? - Nie rozumiem tego.
Ona na to nie zasługuje, ale czyż nie zawsze tak się dzieje?
„Irracjonalna adoracja”. Tak to ujęła.
Poetka. Mówiłem ci?
Polejesz mi wody z gazem?
Jedno wypiję, a drugie będę podziwiał.
Czyli ta dziewczyna...
Czyli ty naprawdę...
jesteś z 20-letnią studentką?
To bardziej skomplikowane, niż myślisz.
Zostaw butelkę.
Wizualny wiersz.
Nie dajesz mi szczegółów.
Wiesz, jaki mam tajny cel na resztę roku?
- Jaki? - Mówię poważnie.
Moim celem jest przestać się bać.
- Elizabeth Weiland. Dla... - Moje!
Jezu! Tylko tyle za pięć dolarów?
Z dostawą.
Lorenz Hart?
Chyba kojarzę nazwisko.
Właśnie zarobiłeś dolara napiwku.
Precedens został złamany.
Ona mi to dała. Wysłała z New Haven,
bo chciałem coś, czego dotykała.
Jakbym znów miał 17 lat,
choć nie miałem.
Przeszedłem z dziecka do tetryka.
- Eddie, przynieś mu drinka. - Nie, dzięki, pracuję.
Dlatego powinieneś pić.
Jak masz na imię? Sven?
- Troy. - Nawet lepiej.
Sven, masz wolny wieczór?
Eddie, nalejesz młodemu?
- Już. - Urządzam
u siebie wielkie przyjęcie.
Będzie tam cały show-biznes.
Wynająłem kwartet Golden Gate. Mówię poważnie.
Przyjdź ze znajomymi,
z masą znajomych.
Nigdy czegoś takiego nie widziałeś.
W Ardsley. Ulica 91., przy parku.
Powiedz na recepcji, że idziecie na przyjęcie Lorenza Harta.
Musisz znać hasło. Jesteś gotowy na hasło?
„Nikt mnie nigdy tak nie kochał”.
Wolniej!
Piękny widok.
Pan nie pije?
Po całym wiadrze brandy Jak stokrotka budzę się
Znasz tę piosenkę?
Nie.
Moja zabawna Walentynko Słodka, komiczna Walentynko...
Rzadko słucham radia.
Ale mnie znasz!
- Nie znasz piosenek Rodgersa i Harta? - Znam...
- Nie pamiętam... - Wezmę Manhattan
Bronx i Staten...
Byliśmy na okładce Time Magazine!
Moje zdjęcie wisi na ścianie...
Eddie, gdzie moje zdjęcie?
Przewiesili je.
- Co ty... - A może to?
Błękitny księżycu
Kojarzę!
Widziałeś, jak stoję sam
Bez jednego marzenia
Bez żadnej miłości
Nigdy nie napisałem gorszego tekstu!
- Pan to napisał? - Tytuł miał być inny.
Lubię tę piosenkę.
Bo ci odbiorę napiwek.
Przyjdź na przyjęcie, Sven!
Doktor Bender powiedział mi wczoraj
po moich ponownych oświadczynach Vivienne...
„Znowu mnie odrzuciła”.
Powiedział: „Larry, namyśl się.
Jesteś homoseksualistą czy hetero?”.
Odparłem: „Jestem obuseksualistą”.
A on: „Co to znaczy?”.
A ja na to: „Mogę sobie równie dobrze zwalić obiema rękami”.
Larry, mówisz w obecności damy.
Kobiety też mogą używać obu rąk.
Jednak pisarz musi być wszechseksualny, prawda?
Trzeba mieć w sobie wszystkich na ziemi.
Mężczyzn, kobiety, konie.
Jak można oddać głos całemu chórowi świata,
jeśli tego chóru nie ma się w sobie?
Eddie, jak spytać homoseksualistę, co robi?
„Cio tam?”.
Za wspaniałą i chwalebną przeszłość, gdy wszystko miało wielkie znaczenie.
Graj dalej. Dobry jesteś.
- Dziękuję. Aspiruję do komponowania. - Aspirujesz?
Znaczy że oddychasz, tak?
Zapiszę nazwisko, gdybym potrzebował nowego partnera.
Byłeś dziś na premierze?
Oklahoma! Z wykrzyknikiem.
Jeśli tytuł potrzebuje wykrzyknika,
to lepiej go omijać.
Jak się nazywasz?
Morty Rifkin. Ale posługuję się nazwiskiem Morty Rafferty.
Nikt nie zgadnie, że jesteś Żydem.
Gratulacje z okazji premiery OKLAHOMA!
Co myślisz o Oklahomie?
Co myślę o Oklahomie?
Knuckles.
Knuckles O’Rifkin, bo tak cię będę zwał.
Widziałem to parę razy w New Haven,
gdy jeszcze zwali się Away We Go! z wykrzyknikiem.
Byłem pewien, że Dick zadzwoni do mnie
i powie, że mają problem.
Że mam sprawić, by występ był śmieszniejszy.
Byłem gotów powiedzieć:
„Dick, zamiast takiej niewyszukanej Americany
zróbmy parodię niewyszukanej Americany!”.
Już pisałem teksty w głowie. Nie mogłem przestać.
A zadzwonił?
Żartujesz? Był zajęty pisaniem kolejnych hitów.
Siedziałem dziś w loży i oglądałem „Oklahoma! z wykrzyknikiem”,
jak się świeci w różowym świetle
z kowbojskimi kapeluszami i lasso.
Dwie rzeczy były pewne.
To był 14-karatowy hit
i 14-karatowe gówno.
Mój znajomy widział pokaz przedpremierowy
i mówił, że to coś świetnego.
To oszustwo pod każdym względem.
Nie przemawia przeze mnie zazdrość.
Obejrzałem dziś przedstawienie i poczułem ukłucie w sercu.
Cała widownia rżała. Rżała po trzeciorzędnych dowcipach.
Aż chciałem potrząsnąć widownią i powiedzieć:
„Z czego się śmiejecie? Powinniście wymagać więcej!”.
Rodgers jest geniuszem.
Mówię to bez wahania.
Pianista przyzna mi rację.
Tak, jest niezły.
Niezły?
Nie ma drugiego tak wszechstronnego, tak odkrywczego
z tak cudnymi, męskimi melodiami uderzającymi jak kafary.
Rodgers to sukinsyn z zimną krwią,
ale jego melodie wręcz lecą.
To cecha charakterystyczna wielkiej sztuki. Lewitacja.
Mam piękne przeczucie
Oto ta chwila. Słyszysz?
Kręgosłup ci promienieje,
a cały proces pisania tekstów uwalnia się od grawitacji.
Góra z pięć osób na świecie tak potrafi.
Ten sukinsyn jest jedną z nich.
No i te słowa Oscara Hammersteina II.
Cóż mogę powiedzieć o Oscarze?
Za chwilę tu przyjdzie,
wysoki jak brzoza.
Dick celowo wybrał kogoś wysokiego,
przecież wiesz.
Cóż powiedzieć o Oscarze?
Jest taki przyziemny.
Zresztą jak większość z nas.
Ale bywają takie chwile, klnę się na Boga,
że bywają w mojej pracy chwile,
gdy tworzę coś większego od siebie.
Pełna zgoda.
Dziękuję. Słowa były większe niż muzyka,
większe niż postacie,
i może przez pół sekundy zbliżyły się do nieśmiertelności.
Wybaczcie te przechwałki, ale tak było.
Jeśli nikt inny tego nie powie, to ja powiem.
Napisałem kilka słów, które oszukają śmierć.
Mówi skromnie jak prawdziwy obłąkaniec.
Kiedy Szekspir napisał:
„Marmur ni złote książąt monumenty
Mojej potężnej nie przeżyją pieśni”,
to czy ludzie mówili: „Mój Boże, co za ego”?
Nie, mówili, że jest geniuszem, który wie, że jego dzieło przetrwa.
Zostałeś Szekspirem?
Oklahoma! wygra Pulitzera. Przecież wiem.
Licea będą wystawiać sztukę do końca świata,
bo jest taka nieobraźliwa.
Tylko kto chce nieobraźliwej sztuki?
Knuckles, słuchasz mnie? Próbuję odpowiedzieć na twoje pytanie.
Czy Bóg przysłał nas tu po to, żebyśmy nikogo nie urazili?
Problem z Oklahomą! jest taki.
Problem ten istniał w oryginalnej sztuce,
jebanym Green Grow the Lilacs.
Dick pokazał mi tę sztukę pierwszemu.
Poprosił mnie o adaptację i odmówiłem.
Nostalgia mi nie przeszkadza,
ale Oklahoma!, z wykrzyknikiem,
przedstawia nostalgię względem nieistniejącego świata.
Serio ktoś napisał sztukę, gdzie główna postać ma na imię Curly?
Mam pomysł na piosenkę.
„Ej, Moe, Larry! Wdepnąłem w krowi placek!”
Jestem zgorzkniały?
Pisaliśmy razem przez ćwierć wieku,
a jego pierwsza sztuka z kimś innym
będzie jego największym hitem. Jestem zgorzkniały?
- Larry... - Tak, kurwa.
Ale muszę ci powiedzieć o Elizabeth.
By oczyścić swoje serce.
Zaczynamy. Ta 20-latka...
Zaraz tu przyjdzie.
Rodgers też tu będzie, prawda?
- Nie martw się, przedstawię cię. - Byłoby świetnie.
Chcę uszu dla moich piosenek.
Słuchaj i ucz się.
Mówię ci o Elizabeth.
Jest coś tak atrakcyjnego...
i eterycznego w jej twarzy.
Co to, kurwa, znaczy?
Mam dla niej prezenty.
Kupiłaś jej coś od Kleina?
Spodoba jej się.
Używane. Co ty wyrabiasz?
W NIEWOLI UCZUĆ MAUGHAM
Pierwsze wydanie. Zrozum magię
tej dziewczyny.
„Całe życie na to czekam”.
Tak mówi Somerset Maugham, pamiętasz?
- Ja? - Tak.
„Zawsze jest ktoś, kto kocha, i ktoś, kto daje się kochać”.
Taka jest prawda.
Choć ma kłopoty ten,
kto szuka sensu życia
w książce z „niewolą” w tytule.
W NIEWOLI UCZUĆ MAUGHAM
Larry...
To dziewczyna, prawda?
Zawsze myślałem, że interesujesz się bardziej...
Ja interesuje się?
Chcesz mnie przeanalizować?
Dziękuję, doktorze Bacardi.
Poznałem ją na próbach do By Jupiter.
Nie jest aktorką.
Jest studentką drugiego roku.
Z Yale. Nie z tej ogólnej szkoły dla chłopaków.
Jest z Akademii Sztuk Pięknych!
Bogini bohemy w szarej bluzce,
która miesza farbę przy porannym świetle.
Ma całe 20 lat.
A ty ile?
Jestem młodym 47-letnim!
Wiesz, jak ją zwę w listach?
„Moja niezastąpiona Elizabeth!” Dasz wiarę?
Gdybym mógł napisać to, co mam w sercu,
cała widownia zaczęłaby się unosić.
Oklahoma! ze wstydu by umknęła,
gdyby usłyszała osiem taktów tego, co mam w sercu.
A taktycznie odwiedzam dziś bary.
Dalej!
Zeszłego lata obudziłem się o 4.30.
A przez poprzednie pięć godzin...
Po kiego licha patrzysz się na zegarek?
- Larry, ja tu pracuję. - A ja niby co robię?
Choć mnie za nic tu nie płacą.
Więcej kwiatów...
Eddie, daj Svenowi drinka!
Dla Richarda Rodgersa.
Jezu, ile to kosztowało?
Szesnaście dolarów. Plus dostawa.
„Dick, mam piękne przeczucie, że wszystko idzie po twojemu.
Kocham, Dorothy”.
Cytuje Oscara?
Piszę z jej mężem od 24 lat,
a ona cytuje mi tu Oscara?
Ulica 91 przy parku. Ardsley. Spóźnimy się.
Dzięki, panowie.
Dobry wieczór.
Bądź przez chwilę tak miły.
Pozwól, że ci odtworzę Elizabeth.
Dość tego! Przeleciałeś ją czy nie?
Trochę klasy, Eddie. Knuckles, możemy porozmawiać?
Pewnie.
To przeleciałeś ją czy nie?
Elizabeth!
Larry!
Moja niezastąpiona Elizabeth!
Tak miło cię widzieć.
- Ładna fryzura? - Bardzo.
- Dużo lepsza niż tamta czerwień. - Chyba.
Choć czerwony też był ładny. Ten jednak jest nieziemski.
Idę się przygotować.
Nie, mam dla ciebie kwiaty!
- Zaskoczyłeś mnie. - Tak działam na ludzi.
- Mam ci tyle do powiedzenia. - O czym?
- Znów piszę w pamiętniku. - Chciałbym poczytać.
Nie, ten duży.
To dla Richarda Rodgersa?
Larry, moja matka by umarła na taki widok.
- Za pozwoleniem. - Pozwalam.
- Mówiłam ci o takim facecie. - O Cooperze?
- W końcu się udało. - Nie!
Tak.
W moje urodziny. W noc moich 20. urodzin.
Niezły teatr. Pasowałoby na sztukę.
Musical. Podniósł się z martwych.
- Larry... - Musical wielkanocny!
Bardzo religijny!
Dodam, że niemal do tego doszło.
Dodawaj tak od razu!
- Później opowiem ci wszystko. - Nie.
Żądam wersji skróconej na już.
Wersji skróconej?
Na plecach miał skórę bez skazy.
Muszę lecieć.
Przedstawisz mnie Richardowi Rodgersowi?
Tego wieczoru
zaznasz wielkich uroków Dicka.
Larry, jesteś taki wulgarny!
Wielkich uroków? Dobre.
Piszę o niej cały musical.
Inspiruję się filmami wojennymi Franka Capry’ego: Po co walczymy.
Swój nazwę:
Po co się ruchamy.
A wielka ballada na końcu będzie się zwała:
Na plecach miał skórę bez skazy.
Choć jasne, że w wieku 20 lat
człowiek ma tylko jeden dobry towar, czyli ciało.
Nic nie zrobiłeś, prawda?
Wyobrażasz sobie, co by napisała, gdyby zobaczyła moje plecy?
„Na plecach miał skórę,
co wyglądała jak białe prześcieradło, na które ktoś zwymiotował.
Jego fiucik wyglądał jak róg upośledzonego jednorożca”.
Tylko jeden...
żebym dał radę mu pogratulować.
Larry.
Za skórę na jej plecach, która jest jak i ona cała.
Bez skazy.
Jak tyle przyjemności mieści się w tak małym pojemniczku?
Koniec z tym. Ani kropli więcej. Zgoda?
Boże, tęsknię za Gershwinem.
Na pewno widziałem Porgy i Bess więcej razy niż ktokolwiek inny.
Najlepszy tekst?
„Gdy Bóg stworzył kalekę, to po to, by był samotny”.
Nie sądzisz, że twoje życie to sztuka,
w której jakieś 99% występujących
nie ma żadnej kwestii?
Są jak statyści.
A może ty jesteś statystą w ich sztuce?
Głębokie. Bardzo.
- Też mam myśli. - Naprawdę?
A nie jesteś statystą?
Zabierze ktoś te pieprzone kwiaty?
Okej!
Musisz ją zobaczyć taką jak ja.
- Właśnie ją zobaczyłem. - Za tym pierwszym razem.
Jeśli tego nie widzisz,
to nie zrozumiesz, o co chodzi w tej nocy.
Chyba jej nie przeleciałeś.
Chcę na tobie przećwiczyć sztuczkę, nim wykonam ją przy niej.
To nie ma być sztuczka.
To ma być eksperyment, który dowiedzie,
że łączy nas coś pozazmysłowego.
Ona wierzy w takie bzdury.
Przez 20 minut gada o psychokinezie.
Nie rozumiem z tego ni chuja
i tylko tak kiwam głową, dumając,
czy ona ma na sobie stanik w kolorze winogron.
Później nauczę was mojej własnej gry w karty.
- Remik lachociąga! - Larry, wyrażaj się.
Uraziło cię słowo „lachociąg”?
Przestanę go używać. Daję ci słowo.
Słowo lachociąga. Pozwól, że opowiem ci, jak ją spotkałem po raz pierwszy.
Wolę tę sztuczkę z kartami.
Ja też.
Wiesz, co jest najseksowniejsze na Ziemi?
Penis w połowie wzwodu.
Nikt nie chce tego słuchać.
My nie rozmawiamy.
- A kto? - Ja.
Muszę pogadać z kimś interesującym.
Penis w połowie wzwodu to obietnica.
Penis w pełni wzwodu to wykrzyknik.
Razi mnie jako pisarza. Jest zbyt głośny, zbyt młodzieńczy.
Koniec opowieści.
Jednak penis w połowie wzwodu rośnie czy maleje?
Kobiety przemawiają do mnie właśnie za ten swój brak penisów.
Do mnie tak samo.
Żyją w dużo ciekawszym krajobrazie emocjonalnym.
O takim krajobrazie możemy jedynie marzyć.
Dziś jednak nie liczą się krajobrazy.
To portret Elizabeth i tylko Elizabeth.
Kurwa, znowu.
Widziałeś, że jest piękna.
Jeśli nie klasycznie, to jak się mówi...
Niezłe cycki.
Małe, ale bardzo zachęcające.
Chciałbym ją namalować.
To najbardziej intymne spojrzenie na osobę.
Oraz najmniej sentymentalne.
Dokładnie odtworzyć rysy jej twarzy,
te dwa piegi na lewym policzku.
Wyglądasz znajomo. Widziałem gdzieś twoje zdjęcie.
Pisarz?
Docenisz więc tę opowieść.
Bo dotyczy...
Niewypowiedzianego?
Doskonałe słowo.
Ty jesteś E.B. White! „Andy” White!
Nawet nie wiesz, jak bardzo lubię twoje eseje.
Nic nie sprawia mi większej przyjemności.
- Kocham twój język. - Dziękuję.
Kocham interpunkcję.
Nie wolno tknąć ani przecinka.
Jesteś muzykiem, White.
Muzykiem jesteś ty.
Ty na pewno docenisz tę opowieść.
Ta dziewczyna, Elizabeth.
Nie mogę przed nią wystąpić.
Nie byłaby zainteresowana. Nigdy o mnie nie pyta.
To nie tyle obojętność, jak sądzę,
co fakt, że oboje wiemy,
że ona jest bardziej interesująca.
Mówię to szczerze.
Widzieliście jej włosy?
Włosy zauważyłem pierwsze, gdy weszła do teatru w lipcu.
Jak gdyby oddychała innym powietrzem niż ja.
- Podoba mi się. - Mówię ci, White.
Byłaby świetnym musicalem!
Nie byłoby tam żadnej łodygi kukurydzy!
Powiem wam coś tak na marginesie.
„Kukurydza z góry spogląda jak słonia trąba”
to najgłupszy tekst w historii amerykańskich piosenek.
Tak, ma sens, no i pasuje,
ale co na polach kukurydzy Oklahomy
robi jebany słoń?
- Lubię słonie. - Wszyscy je lubimy.
Andy, musisz to zobaczyć.
Słucham, co ona mówi,
ale nie wyłapuję ani słowa,
bo myślę tylko o tym,
aż poczuję ciepło jej spojrzenia,
melancholijne, słodkie i bystre.
Pisałem o niej, kiedy napisałem ten tekst.
Trzy idealne słowa w idealnej kolejności.
Który inny tekściarz mógłby swobodnie wpleść „melancholijny”?
Co to za piosenka?
Mówię, że bywam bardzo dobry.
Ten dźwięk! Tak robią pisarze.
Nosimy naszą wrażliwość jak pelerynę, by ujrzał ją cały świat.
Lubię słowo „peleryna”.
Bo to antyk, tak jak my.
Kolejnego drinka?
Jasne. Czemu nie?
Znam tysiące powodów czemu nie,
ale nie równają się z powodami czemu tak.
Eddie, chwal Pana i lekarza tu obecnego!
Jeszcze jedna kolejka! Odrobinkę...
Wiesz, co mi się podobało w twoim eseju o Florydzie?
Ten tekst.
„Morze odpowiada na wszystkie pytania i zawsze tak samo... »Tak prędko?«”.
Jezu.
Zmienić dźwięk w co takiego?
W westchnienie do wieczności.
Mój drobny podarek.
Za poezję, która spływa na nas z tysiąca niespodziewanych źródeł.
Za twoją poezję.
Ona ma 20 lat, ja 47.
Porozmawiajmy o tym jak dwóch rozsądnych alkoholików.
Na początku wszystko było dokładnie tak, jak się wydawało.
Ja byłem jej mentorem i zdaje mi się,
że miała mnie za „dziadka teatru”.
Byłem w Shuberie na próbie By Jupiter.
Spektakl to istny chaos.
Rozmawiałem z Johnnym Greenem
o Give My Regards to Broadway.
Za dzieciaka zakochałem się w tej piosence.
Broadway poczciwy ode mnie pozdrów
Mów pokrótce, że będę tam wkrótce
Od razu wiedziałem, nawet jako dziecko,
że prędkość w tym tekście, tę nieuchronność, nadawał mu rym.
Nie tylko „pokrótce, wkrótce”. „Pozdrów, mów”.
Logika nakazywałaby:
„Pozdrów Broadway i powiedz, że wkrótce tam będę”.
Ale przy „mów”
jest wielka różnica.
Knuckles, znasz Cohana?
Tam! Tam!
Wyślij wiadomość Tam
Że Jankesi nadchodzą! Jankesi nadchodzą!
Bębny bębnią wszędzie...
Przybędziemy Już nadchodzimy!
Nie wrócimy Póki nie skończymy tam!
Wiecie, co Jankesi naprawdę śpiewali?
„Nie wrócimy. Pochowają nas tam!”.
Bo tak było.
Łączna liczba zgonów podczas Wielkiej Wojny to 37 milionów.
Myślę, że przymiotnik „wielka” nie powinien poprzedzać słowa „wojna”.
Amen.
Co myśli Bóg, gdy patrzy z góry na swoje dzieło i widzi,
że pod najszlachetniejszymi pobudkami
wysłaliśmy 37 milionów ludzi do grobów?
Stąd ten nieustanny deszcz. Bóg płacze.
Jestem patriotą. Taka prawda.
Ty jesteś żołnierzem. Boże błogosław.
Ale ilu tym razem zginie?
Damy to radę jakkolwiek policzyć?
Jestem na przepustce. Zajmuję się matką.
Boi się bardziej ode mnie.
Kiedy wypływasz?
Za dwa tygodnie odsyłają mnie do siedliska aktywności wroga.
Bradley Beach.
Uczę alfabetu Morse’a w hotelu.
Bradley Beach, gdzie wrogi agent przechadza się po promenadzie
w przebraniu starszej Żydówki w futrze.
Chowałem kiełbaskę z tamtejszą dziewczyną.
Naprawdę?
Czytałeś artykuł w Życiu o Guadalcanalu?
Przed bitwą
żołnierze rzucali monetami w morze,
zamiast kamieniami,
bo wiedzieli, że już nie wrócą.
Ja nie mogłem się zaciągnąć. Przez oczy.
A co? Masz otwarte?
Skoro mowa o ludziach, którzy nie wrócą,
przeczytaj to.
Z afiszu do By Jupiter.
Na głos!
„Rodgers i Hart
różnią się niczym jamnik i dromader.
Jeden lubi operę i życie domowe, drugi kluby nocne i ludzi.
Jeden ma żonę i dwoje dzieci,
drugi to kawaler i wspiera barmanów”.
Nie ma za co, Eddie.
„Ten mały koleżka to Larry. Pali cygara.
Duże, czarne, małe, brązowe, jakiekolwiek.
Zaś Dick, czyli Rodgers, pali tylko papierosy.
Jeden idzie spać około 4.30 każdego ranka, drugi nigdy sobie nie folguje”.
Doskonały czasownik.
„Mimo tych wszelkich różnic
uzupełniają się jak szynka i jajka.
Stworzyli grubo ponad tysiąc piosenek”.
Tysiąc piosenek?
„Bywają brutalni w niezgodzie,
choć nie kłócą się i od 20 lat pracy
pracowali jedynie ze sobą...”
Aż do teraz.
Imponujące.
Sam to napisałem.
Ani jednej wzmianki o pierdolonym Blue Moon.
Wysłałem Elizabeth trochę nut. Brak odpowiedzi. Nie rozumiem.
To suka.
Tak mi napiszą na nagrobku.
- „To suka”? - „Lorenz Milton Hart.
Nie rozumiał”.
Ludzie nad grobem będą mówić,
- że też nie rozumieją. - Ja na pewno.
- Larry, rozumiem! - Słuchaj.
Spędziliśmy z Elizabeth weekend. Tak było.
Namiętny, transcendentny weekend zeszłego lata,
nim wróciła na Yale.
Nigdy nie czułem się tak blisko czystej bezinteresowności.
Wielowarstwowo, głęboko.
A dokładnie to jak głęboko?
Słuchaj, klaunie. Gdy ją poznałem,
to do razu wypaliłem: „Przepraszam,
ale masz najlepszy styl w całym teatrze”.
Chciałbym mieć zdjęcie tamtej chwili.
Chciałbym mieć zdjęcie każdej chwili, którą z nią spędziłem.
Trudno mi to wypowiedzieć. Próbuję ustalić...
Andy, pomóż mi. Jakiego użyć słowa?
Urok?
Wiesz, jakie to trudne.
Nie mogłem uwierzyć, że to ze mną chciała porozmawiać.
Rozglądałem się po teatrze,
bo musiał być ktoś inny do rozmowy.
Ale nie! Usiadła na fotelu obok mnie.
Tak blisko, jak tylko kultura jej pozwalała.
Serce waliło mi jak szalone.
Nigdy tak tego nie czuję. Ani do mężczyzn, ani do kobiet.
Miała na sobie żółtą sukienkę,
a w teatrze było gorąco.
Rozmawiała ze mną godzinami.
Nagą nogę położyła na podłokietniku.
Brzmię jak kretyn w średnim wieku
zauroczony w koleżance
i może tak jest naprawdę.
Ale wiecie co?
Może to nie tak.
Czasem czuję... Nie śmiej się.
Po całym życiu ślepego wpadania na obcych czuliśmy,
że trafił nam się przyjaciel.
Może to definicja uroku.
Weekend przepełniony światłem!
Muszę to powiedzieć, zanim ona wróci.
Słuchasz mnie?
Tak, miała nogę na fotelu.
Jakby wszystkie moje teksty miłosne
zawierały ektoplazmę werbalną, która nagle przyjęła ludzką postać.
- Co ekto? - To może być jej matka.
Nie może tego wysłuchać.
A ja?
Jesteś tylko statystą.
- Ale płatnym? - Oczywiście.
To dla mnie ważne, by dobrze wyszło.
To był gorący letni weekend.
Spytałem z pełną nonszalancją, na jaką mogłem sobie pozwolić,
czy chciałaby uciec od upałów w mieście i spędzić ze mną weekend
nad jeziorem Dunmore w Vermoncie.
Bez chwili wahania odparła:
„Chętnie, Larry”.
Mówię ci, Andy, to mój typ dziewczyny.
Przepraszam, ponosi mnie,
ale jak inaczej opisać czas teraźniejszy
zakochiwania się?
A tym to jest?
Być może. Nie zrobiłem przecież nic złego.
Nie naruszyłem ustawy Manna, ani ustawy o facecie w średnim wieku.
Kupiłem jej obraz jeziora Dunmore
od starego marynarza z Vermontu.
Kupiłem, żeby pamiętała.
Kiedyś pływałem tam kajakami.
Ej, Larry!
A później?
Akt trzeci. Później tego dnia
siedziała w cieple chaty.
Do ściany przypięta była chorągiew z Fortu Ticonderoga.
Miała na sobie niebieską koszulę męską z podwiniętymi rękawami.
Cała była nagle dla mnie dostępna.
Ten dar młodości i bystrości,
i obojczyka.
Dotknąłem jej ramienia,
a wtedy, jak to opisał pismak,
„Serce stanęło mi w miejscu”.
Wzięła mnie za rękę i powiedziała: „Larry,
zostawmy to na inny dzień”.
Mogę ci tylko powiedzieć,
że istnieje możliwość, że dziś jest ten „inny dzień”.
Cofnijmy się trochę. Cudnie, drogie panie!
Rodgers!
Tak, cudnie!
Okej.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Brawo!
Dziękuję.
Czas na prawdziwy występ wieczoru.
Eddie, pozbądź się tego!
Ej.
Przeleciał ją czy nie?
Myśli, że może to dziś.
Larry.
Jak myślisz, co ona w nim widzi?
Bogatego, sławnego faceta, który pomoże jej w karierze.
Chyba wie, że podziwia ją
jeden z największych wielbicieli piękna.
- Wiesz, co jeszcze myślę? - Co?
Ona ma chyba stanik w kolorze winogron.
Dobrze, Rodgers. Panowie, proszę. Do zdjęcia.
Pięknie. Dobrze, uśmiech!
- Pięknie. - Dick!
Mój Boże! Spektakl będą grać ze 20 lat!
Będzie większy niż Abie’s Irish Rose!
- Zobaczymy. - Bardziej dla gojów. Sprzeda się.
Dzięki, że wpadłeś.
- Oscarze! - Larry.
Za każdym razem coraz wyższy.
Cóż dodać? Teksty były genialne.
Poetyckie, gdy trzeba. Zabawne, gdy trzeba.
Rymy na swoich miejscach. Przyjemne dla ucha.
Jestem głupcem, gdy światła przygaszone
Doskonale! Słyszałeś moje oklaski?
Byłeś najgłośniejszy w całym teatrze.
Bo spodobało mi się bardziej niż innym.
- Napijecie się? - Nie, dziękuję.
Larry, masz chwilę? Pozwól.
Wybacz nam, Oscarze.
Rozmawialiśmy z Dwightem Wimanem o A Connecticut Yankee.
Świetnie!
Chyba poproszę Vivienne Segal.
Mein Gott! Będą to grać dłużej niż Oklahomę!
Sam kupię 50 miejsc.
Mam nowy tytuł. Och, Camelot!
Zostanie A Connecticut Yankee.
Camelot! z wykrzyknikiem?
Mówię poważnie.
Ja też, zawsze. Dlatego jestem zabawny.
Jeśli masz siły, by pracować...
- Jak nigdy. - Gratulacje.
Nie chcę ci przeszkadzać. Wszystkim się podobało.
- Tak? - Będzie hit.
Dziękuję. Bardzo.
- Gladys, prawda? - Tak!
Miło cię widzieć.
Myślałem nie tylko o wznowieniu,
ale o nowej produkcji.
Może z cztery, czy pięć nowych kawałków.
Które ja napiszę?
Pewnie. Razem je napiszemy.
Minęło 16 lat od tamtego spektaklu.
- Trzeba go zaktualizować. - Vanderbilt z 1927 roku!
Nowy Rodgers i Hart na jesień.
- Nowe gagi, piosenki. - Odniesienia.
Wyśmiejemy całą wojnę.
Racjonowanie, gumy, nylony,
nowy numer dla Vivienne.
Za dużo satyry.
- Miło mi. - Cudo.
Dziękuję.
Nastała cisza, a Cordell Hull Rozkazy śle nam nowe
Przykro mi, dziewczyny, odłóżcie perły Bo miłość trzeba racjonować
Cordell Hull w Camelocie?
Byle było zabawnie!
Dick! New York Journal-American.
„Tak czarujący dla oka, jak muzyka Richarda Rodgersa dla ucha”.
- Okej. - Miło.
Dobry początek.
Piszesz się na to? Jesteś na siłach?
Możesz brać to na poważnie?
Jestem na odwyku, Dick.
Całą noc piłem piwo imbirowe.
Poza tą chwilą, bo teraz trzeba świętować.
To najlepszy musical w historii amerykańskiego teatru.
Nie będę z tobą pić, Larry.
Okej.
Weegee! Zrób nam zdjęcie!
- Nie, Larry, muszę... - Nie.
Rodgers i Hart znów razem!
Dobra, bliżej!
Chcę dziesięć kopii.
Świetnie, wypisz mi czek.
Dobra.
Myślisz, że dasz radę?
Od 16 lat nie było lepszego pomysłu.
Jednocześnie powinniśmy marzyć o czymś zupełnie nowym.
Co nie?
Nowi Rodgers i Hart.
Coś dużego!
Zacznijmy od wznowienia.
- Pewnie. - Po kolei...
- Tak, ale... - Bo sądzę,
że możemy działać razem.
A ktoś tak nie sądzi?
Chcę być jednym z tych kompozytorów, którzy pracują, no wiesz,
też z innymi.
Arlen, Kern. Uwielbiasz Kerna.
Chciałem być jak on.
Ale musimy być zawodowcami.
Nie jestem zawodowcem?
Chcę pracować o określonej porze rano, w moim biurze.
- Mieć harmonogram. - Przecież my mamy.
Nie chcę cię więcej szukać.
- Jestem tu. - Rozumiesz mnie.
Nie chcę dzwonić do mamy
o dziewiątej rano,
żeby cię obudziła.
- Dick... - Nie chcę tego.
Tylko tyle.
Zwykły biznes.
Może lepiej nie mówić...
- Chciałem... - A ja chcę...
- Najlepszy z dotychczasowych. - Dziękuję.
- Kto to? - Chcę pisać.
Coś dla nas obu.
Ja tak samo.
Dick! Burns Mantle nazwał spektakl
„najlepiej przemyślanym i najbardziej atrakcyjnym musicalem komediowym
od Show Boat”.
- Od Show Boat? - Tak.
O rety. Nieźle.
- Spektakularny. - Dziękuję.
Muszę się zakochać w spektaklu.
Chcieć go najbardziej na świecie.
Siedzieć na widowni i nie przegapić ani słowa.
No to A Connecticut Yankee
- plus cztery nowe... - Słuchaj.
Tak sobie myślę. Przygody Marco Polo.
Dick! Wspaniały spektakl.
Dziękuję bardzo. Miło cię widzieć.
Większy niż Jumbo.
Trzyringowy muzyczny cyrk.
Cztery godziny z przerwą.
Wielka opera komiczna. A scenografia to cały świat!
Satyra na wszystkich.
Twoja satyra będzie muzyczna.
Ujawnimy każdą narodową sztampę muzyczną.
Numer o Francji, o Włoszech,
a jak dotrzemy do Jądra ciemności,
to kanibale zrobią Porgy i Bess.
Bess, będę ja cię jeść!
Jezu, Larry.
Spektakl o skali powieści.
Twoje największe kompozytorskie wyzwanie.
A podstawą spektaklu, która otworzy widowni jej wrota,
będzie dziewczyna.
Subtelna dziewczyna, którą Marco Polo zostawił.
O połowę młodsza,
ale on czuje do niej coś, czego prawdopodobnie nigdy nie czuł.
Zaczyna od przysięgi.
Jak Benedick w Wiele hałasu...
- Tak. - Przysięga, że jest poza zasięgiem
wszelkich kobiet. Gardzi miłością.
Satyryczne piosenki o miłości.
Nie, Larry, chcę pisać sztuki, które mają emocjonalny rdzeń...
- Dick, świetna muzyka. - Dobry wieczór.
Dziękuję. Niełatwo panią zadowolić.
Dziękuję.
Pierwsza scena pokazuje, że jest przeciw miłości.
Potem poznaje dziewczynę taką wolną duchem.
Skandynawka z dwoma piegami na policzku.
- Absurd. - Nie rób tego.
Społecznie, psychologicznie i seksualnie
ona żyje w innym świecie, ale już go uwiodła.
Stoi sparaliżowany w obliczu jej zielonych oczu.
To największy odkrywca w historii świata
i nic dla niego nie ma znaczenia, chyba że dzięki temu ona go zauważy.
Oto emocjonalny rdzeń tej historii.
- Okej. - Legendarny,
wielki człowiek,
który zacznie krwawić.
Panie Rodgers, nazywam się Robert Heffner. Jestem burmistrzem Oklahoma City.
Przybyliśmy z Eve do Nowego Jorku,
- by obejrzeć... - Tak.
Witamy w Nowym Jorku. Kończymy rozmawiać.
On przyjdzie za dwie minuty. Może być?
Mam nadzieję, że było warto podróżować.
- Owszem, było. - Miło państwa widzieć.
Dobra, dalej.
Potem będą razem?
Tego publiczność chce się dowiedzieć!
Oto siła napędowa historii.
Słuchaj, Larry,
jeśli chcesz to napisać,
przepisać i napisać ponownie,
to może się udać.
Ale nie będę cię o to błagał.
Popracujemy chwilę,
wyjdziesz po cygara
- i już... - Okej.
Już mam dość.
- Tego nie chcę. - Pracujemy 24 lata.
Gratulacje, Dick!
Właśnie tak.
- Dziękuję. - Gildia ma hit.
Masz absolutną rację.
Nie będę się z tobą kłócił.
- Kto się kłóci? - Nie wiem.
Czy w czasie wojny
widzowie chcą oglądać kanibali grających Porgy i Bess?
A co chcą oglądać widzowie?
Kowboi dających czadu na przyjęciu?
Najwyraźniej tak.
No tak, zapomniałem.
Oklahoma! z wykrzyknikiem odnosi się do narodu na wojnie.
Każdy żołnierz z widowni myślał o tym,
o co walczymy.
Choćby przez krótką chwilę.
A o co właściwie walczymy?
O zadziorne dziewczynki w kusych sukienkach?
- Dobra. - Dick, weź.
Tak między nami.
Tych postaci nie można nazwać ludzkimi.
Wiele osób je tak nazwało. Widzą miłość.
Trzeba go ratować.
Widzą rodzinę. Dumę z własnego narodu.
Mówisz jak Yankee Doodle Dandy.
Można tam dostrzec więcej
niż u grających kanibali.
Kanibale są zabawniejsi.
Dick, chodź, coś przeczytasz!
- Zaraz będę. - Okej.
Wiem, o czym mówisz.
A co byś naprawdę chciał napisać?
Jaka jest twoja sztuka marzeń?
- Marzeń? - Tak.
Oklahoma!
Jakaś następna.
Walczymy o prawa do Liliom.
- Sztuki Molnára? - Tak.
- Sztampa od 1909. - Tak?
Musical o naganiaczu,
który bije swoją dziewczynę,
- umiera, wraca... - Uda się.
Pod koniec zmarli ściągną aureole i krzykną:
„Czyściec!”.
Zgodzę się, jak mnie zmusisz,
- ale... - Nie zmuszam.
Oscar to zrobi.
Co Oscar wie o Budapeszcie z przełomu wieków?
Zamerykanizuje tę sztukę.
Uwspółcześni.
Akcja będzie w Maine.
Z całym szacunkiem, ale uwspółcześnianie Molnára
- to bardzo... - Przeczytaj!
Czy to Times?
Recenzja Burtona Rascoe’a.
- Klawa. - Dobrze.
- Times tu będzie. - Okej.
Larry, muszę kończyć.
Okej.
- Życz mi powodzenia. - Mazeł tow!
Jak to mówią w Maine.
- Dick, było idealnie. - Dziękuję.
Miło cię widzieć. Jak było?
Co Dick Rodgers wie o Maine? Miał bar micwę, na litość boską!
Długo będą sprzedawać tę bajkę?
„Miejcie wiarę, zmarli powstaną, by nas pocieszyć!”
Kurwa, akurat.
Polej mi jeszcze, Eddie. Ale porządnie.
Napijesz się ze mną, Andy?
Jak się trzymasz?
Małżeństwo ma być „na dobre i na złe”.
W moim życiu wszedłem w fazę „na złe”.
Ale tak po cichu. Nawet się nie zorientowałem.
Czułeś się tak kiedyś?
Każdego dnia.
Dziękuję.
Czasem myślę, że i Bóg mnie opuścił.
Miałem swoje hity,
kochałem pewną małą grupkę ludzi.
A on teraz przewrócił stronę.
Czuję się przebrzmiały.
„Przebrzmiały”. To dobrze, prawda?
To znaczy, że fiut nie działa.
Tego słowa nie znam.
Wpisz mnie na listę.
Ptaki wróciły do Central Parku.
Nad czym pracujesz?
Nad książką dla dzieci.
Wypaliłem się przy esejach.
Źle mi idzie.
Jeśli chodzi o moje pisanie,
też zacząłem fazę „na złe”.
O czym historia?
Chciałbym wiedzieć.
O podróży każdego człowieka.
O poszukiwaniach nieosiągalnej doskonałości.
Niewypowiedziane!
Zbyt ulotny pomysł na książkę dla dzieci.
Mam dla ciebie kwestię.
„Ganiał ją po łóżku całą noc, aż stwierdził, że ona jest
niewypowiedziana”.
Nie „nieuchwytna”?
Tak lepiej.
Co rano jestem w parku,
bo wypuszczam tam mysz z mojej kuchni.
- Tak? - Mam szklane pudełko,
które łapie mysz, ale jej nie zabija.
Każdego ranka wchodzę do kuchni
i oto ona pod lodówką.
Mała, brązowa myszka. Zajada się krakersikiem ode mnie.
Co rano zanoszę ją do parku,
otwieram pudełko, a ona wyskakuje i znika pod krzakami.
A co się dzieje następnego ranka?
Wraca do pudełka!
Skąd wiesz, że to ta mysz?
Wygląda tak samo.
Nowojorski wygląd nadziei skazanej na porażkę.
Ale jak ona się wspina 19 pięter?
Może przekupiła portiera?
Ale dziś rano jej nie było.
W pudełku leżał samotny krakers.
Brakowało mi tego malucha.
Chyba zacząłem się z nią utożsamiać.
Nazwałeś ją jakoś?
Nazywam go Stuart.
Przez „W” czy „U”?
Przez „U”. Nic wymyślnego. Zwykła mysz klasy średniej.
Wybacz, muszę cię opuścić.
Cała ta radość trafiła mi do pęcherza.
„Agnes de Mille czyni małe cuda
i wymyśla oryginalne tańce pasujące do fabuły i piosenek.
Oklahoma! jest świeżym...”
Mam coś zabawnego.
Jak nazwać zmęczonego homoseksualistę?
Nie wiem.
Kurwa, zapomniałem.
Ale zabawne.
„Ta sztuka jest nie z tego świata!”
TOALETA DLA PANÓW
Pamiętasz, jak Atkinson napisał recenzję Kumpla Joeya?
„Ponury i niewesoły.
Czy można pobrać słodką wodę z cuchnącej studni?”
Popłakałem się. Tak mnie to zabolało.
Płakałem w ramionach Vivienne Segal.
Przytuliła mnie
i powiedziała: „Historia udowodni, że on się myli, kochanie”.
Czyż to nie były
wielce urocze słowa?
Nazwała mnie „kochaniem”.
Magazyn Time napisał:
„Kto zostawi moralność na zewnątrz,
ten dozna efektu »wow«”.
Co to za gówniana pochwała?
- Mówię o Kumplu Joeya. - Jasne.
Tego nie widziałem.
Wolcott Gibbs uwielbiał ten spektakl.
Mówił, że to „produkcja pieśni i tańca,
z żywymi, trójwymiarowymi postaciami,
które zachowują się jak ludzie”.
Widzisz?
Przedstawisz mnie Rodgersowi, tak?
Oddawanie moczu zmieniło się w dwuaktową sztukę
z krótką przerwą.
Kocham Vivienne. Boże dopomóż.
Potrafi współczuć.
Mówiłem ci o „kochanie”?
Byliśmy na dachu Starlight.
Odwróciłem się do niej i powiedziałem: „Vivienne, wyjdziesz za mnie?”.
Prosto z mostu.
Wyobrażasz sobie odwagę, by wyrazić takie słowa kobiecie?
Nigdy nie miałem odwagi o tym marzyć.
To była wyjątkowa chwila.
Godzina 2 w nocy. Zespół grał I’ve Heard That Song Before.
Odparła: „Kocham cię, kochanie,
ale nie w ten sposób”.
„Nie w ten sposób”.
Cztery małe słowa.
Trzynaście literek, które znaczą:
„Koniec z tym, palancie”.
Powiedziałem jej: „Przemyśl to”.
Wziąłem ją za rękę. Miała bladoszary lakier na paznokciach...
Tak więc teraz... mogę pić.
Przypomnieć, co Mike Todd mówił o Oklahomie! w New Haven?
„Bez śmiechu, bez cycków, bez szans”.
Ale dostaliśmy szansę. Przeczytajmy na głos.
Oto co Nichols napisał w Timesie.
„»Cudowny« to najbliższy przymiotnik,
gdyż ta sztuka Gildii
łączy świeżą i zaraźliwą wesołość, urokliwe maniery,
piękne aktorstwo, taniec i śpiew,
oraz muzykę Richarda Rodgersa, która też nie zaszkodzi,
gdyż to jedno z jego lepszych dzieł.
Panu Rodgersowi nigdy nie brakuje gracji,
ale rzadko tak dobrze ją integruje jak w Oklahomie!.
Wyprodukował walce, piosenki miłosne, komediowe oraz numer tytułowy,
który tytułowy stan mógłby zaadaptować
jako swój hymn.
Oh, What a Beautiful Morning oraz People Will Say We’re in Love
wylądują w szafach grających całego kraju.
A piosenka Pore Jud, w której bohater opowieści
próbuje przekonać rywala, by się powiesił,
jest niesamowicie komiczna.
The Farmer and the Cowman oraz The Surrey with the Fringe on the Top
także zasługują na wzmiankę tylko dlatego, że wyraźnie zbliżają się do perfekcji”.
Przeczytaj to jeszcze raz.
„...wyraźnie zbliżają się do perfekcji”.
Daj to na szyld!
„Wyraźnie zbliża się do perfekcji”.
Przyjęcie na górze! Tort i szampan.
Oscar, brawo.
Gratulacje.
Możemy porozmawiać?
Możemy później?
Tylko na chwilę. Mam coś ważnego.
Chwila z muzycznym geniuszem.
Chcę ci coś powiedzieć, Dick.
Chwileczkę, to ważne.
Pamiętam, gdy o tobie usłyszałem.
Byłeś tylko młodszym bratem Morty’ego Rodgersa.
- Miałeś chyba 17 lat? - 16.
- A ja 23 lata. - Doskonałość.
Jak mędrzec z góry.
Ale kiedy usłyszałem, jak grasz,
wiedziałem, że masz to coś.
Nie byłem przekonany, że ja to mam,
ale wtedy coś usłyszałem.
Oryginalność, melodię, wdzięk...
Przestań, Larry. Co z tobą?
Całe życie na to pracowałeś, Dick.
Nikt nie pracował ciężej. Zasłużyłeś.
Dzięki, Larry. Dziękuję.
Tylko tyle chciałem... Miłej zabawy.
Spójrz na mnie.
Zrobimy A Connecticut Yankee od nowa.
- Tak - Pięć nowych piosenek.
- Mam pomysły. - Tak?
A jeśli napiszę coś o Marco Polo,
to mogę ci wysłać?
Jeszcze pytasz? Moje życie zawodowe zawdzięczam tobie.
Podróże do Niagary Też do innych miejsc
Wszelkie nasze troski...
Pamiętasz, jak leciało w radiu?
W salonie twoich rodziców. Nasz pierwszy hit.
Jedna z najlepszych chwil mojego życia.
- Miałem 22 lata. - Przysięgam,
że najlepsze wciąż przed nami.
Tak, nowy Connecticut Yankee!
Oraz coś większego.
- Dick, chodź tu. - Już idę!
Marco Polo będzie spektaklem o radości,
ale takiej, na którą trzeba zapracować i takiej bez sentymentów.
- A co z nimi nie tak? - Są zbyt proste.
Oklahoma! jest zbyt prosta?
Chłopak zdobywający dziewczynę jest za prosty?
Usunąłeś każdą komedię muzyczną,
która miała sukces.
Za proste dla mnie.
Słyszałeś dziś widownię?
Tak.
Półtora tysiąca ludzi tak nie sądziło.
Półtora tysiąca ludzi się myliło?
Mówię tylko...
że ty i ja możemy zrobić coś o wiele bardziej skomplikowanego emocjonalnie.
Nie musimy ulegać temu, co publika...
- Oscar i ja ulegamy? - Nie mówię tak.
- Irving Berlin też? - Uwielbiam go.
- Białe święta to uleganie? - Mnie nie przekonują.
Okej.
Może widownia się zmieniła.
Nadal chcą się śmiać.
Tak, ale nie w ten sposób.
- Nie w jaki? - Nie w twój.
Chcą się pośmiać i sobie popłakać.
Chcą... czuć.
Jesteś moim najstarszym kumplem.
Jesteś...
Jesteś wyjątkowy.
Chyba piszesz mój nekrolog.
- Tak tylko mówię. - Jestem obok.
- Gotowy do pracy. - Tak?
A wrócisz do szpitala?
Nie muszę wracać do szpitala
i nie potrzebuję też psychiatry.
- Podziękuję. - Chcieliśmy ci pomóc.
Kto chciał? Ty i Oscar?
Wciągasz w to Oscara?
Oklahoma! będzie największym hitem w twojej karierze.
- Tego nie wiesz. - Ten dupek Kron
ma zarządzać moją kasą i nie...
Twój brat mnie o to prosił.
Teddy błagał...
Może pisz teksty z Teddym.
Napisałem teksty.
Co to ma znaczyć?
Do By Jupiter. Czy może wyparłeś to z pamięci?
Co wyparłem?
Jak błagaliśmy cię z Loganem o dodatkowe refreny i zwrotki,
a ty byłeś tak pijany, że nawet do nas nie przyszedłeś.
Sam musiałem napisać teksty.
- Nie napisałeś ani jednego słowa... - Skąd wiesz?
- ...w spektaklu. - Skąd wiesz?
Nie było cię tam...
Wiesz co?
Nie będę się dziś z tobą kłócić,
A ja chcę.
Ale ja nie.
Przykro mi.
Nie obchodzi mnie, gdy ktoś nastaje na mnie.
To nic.
Ale nie pozwolę nastawać na moją pracę. To jedyne, co mam.
Twoja praca jest genialna.
Nie w tym problem. Od początku byłeś genialny.
Wciąż pamiętasz?
Jak stałeś w kapciach i szlafroku?
Z niewielkim zarostem o godzinie 11.
Będę to pamiętał do końca życia.
Dobrze.
- Muszę iść. - Wiem.
- Wszyscy czekają. - Oczywiście.
Cztery czy pięć piosenek.
Już mam parę pomysłów!
Wielkie solo komediowe dla Vivienne
o tym, jak zabiła wszystkich poprzednich mężów.
Może być zabawne.
Nazwiemy to To Keep Our Love Alive!
Wszystko gra?
Gdzie White?
- Poszedł. - „Tak prędko?”
Tyle chciałem mu powiedzieć.
Może też był statystą.
Jeszcze jednego?
Ostatni, Larry.
Znasz nieskutecznego bluesa?
Bo jeszcze go nie napisałem.
Na tej butelce powinni dać moje zdjęcie.
„Whiskey, która uczyniła Lorenza Harta bezrobotnym.
Kup obligacje”.
Ostatnio źle słyszę.
Słuchałem sobie takiej piosenkarki.
Śpiewała o sercu z papierosa.
Pomyślałem, że to oryginalna metafora.
„Serce z papierosa”.
Ale okazało się, że śpiewała „Serce z papieru”.
Na dodatek nic nie pamiętam.
Tytuł mojej autobiografii.
„Zatrzymaj mnie, jeśli już ci to mówiłem”.
Wydrukujemy cały tekst dwa razy.
Nie, mówię poważnie. Już to widziałam.
O ile nie będzie tańca do późna.
Lepiej uważaj...
Moja niezastąpiona Elizabeth!
Larry!
- Podoba ci się? - Jest...
Oscar mówi, że jestem klejnotem!
On umie dobierać słowa.
George, to jest Lorenz Hart.
Jestem zaszczycony pana poznać.
Czy mogę porozmawiać z Elizabeth na osobności?
Potem natychmiast ją oddam.
Jak najbardziej.
O ile da mi pan swój autograf.
George uczy się w Yale.
Studiuje muzykę, ale chce zostać reżyserem.
Reżyserem? Jak ci na imię?
George Hill.
Dam ci radę, przyszły reżyserze, George’u Hill.
Chcesz mojej rady?
Byłbym zaszczycony.
Uważaj na historie miłosne.
Pomyśl o historiach o przyjaźni.
W takich rzeczy przetrwają najdłużej.
Dziękuję. Zapamiętam.
Zaraz przyjdę, George.
Mama mi to dała.
Byłam wzruszona prezentem.
Mój dobrze usposobiony obojczyk.
Ostrożnie, moja matka...
Dobrze.
Wiem, że urodziny masz 19 listopada.
Jestem Skorpionem.
Nigdy w to nie wątpiłem.
Dostałaś ode mnie piosenki?
Byłam tak zajęta egzaminami, że je odłożyłam i...
Potem wypadły mi z głowy. Ale teraz mam czas i obiecuję.
Znam pewną osobę,
która zagra mi wszystkie piosenki.
Nie śpiesz się.
To cudowne oblicze sztuki.
Ona zaczeka.
Dziękuję za twoje listy.
Bardzo mi się podobały.
Współlokatorka nie mogła uwierzyć, że koresponduję z tobą.
Pamiętam, że w Vermoncie piłaś czerwone wino.
Malbec. Ważny trunek w Yale.
Prosi się o francuski Malbec, a potem udaje,
że kojarzy się daną winiarnię.
Nie wspominaj o Vermoncie przy mojej matce.
Nic nie wie o naszej ucieczce.
Dzięki Bogu.
Nie wie o 90% tego, co się dzieje w moim życiu.
Czuję się zaszczycony, że ja wiem.
Albo że w sierpniu wiedziałem.
Wiele się od tego czasu działo.
Opowiedz mi o chłopakach. To mnie interesuje.
Jestem mądrzejsza od większości z nich.
Przyglądam się tylko, jak próbują mi zaimponować.
Niezła zabawa.
Gdybym był studentem, bałbym się ciebie.
Inteligentna, bezlitośnie spostrzegawcza,
nieuczuciowa piękność, która tak siedzi
i ocenia mnie zza swych zielonych oczu,
zauważając wszelkie nietakty.
Boże, co za strach.
Nie jestem aż tak straszna.
Opowiedz mi więcej o tym Cooperze.
Trochę się wstydzę.
Do twarzy ci.
Wstyd oblewa cię rumieńcem,
który po chwili znika.
Ten akurat może potrwać dłużej.
- Chciałbym... - Elizabeth. Larry.
Mam nadzieję, że nie przeszkadzam w niczym ważnym.
Ważne rzeczy muszą zaczekać.
To klejnot, prawda?
Ależ panie Hammerstein.
Zajmę tylko chwilę.
Larry, chciałem powiedzieć...
To dla ciebie zapewne nie jest łatwy wieczór.
Jestem profesjonalistą. Obaj jesteśmy profesjonalistami.
Rozumiemy naturę branży.
Naprawdę podobał ci się spektakl? Nie znam się na komedii
tak dobrze jak ty. To nie moja działka.
Śmiałem się aż do rozpuku. Musieli mnie potem posklejać.
Mamy tyle samo lat, ale to ty mnie uczysz.
- Nie, Oscar. - Całą swoją karierę
- wskazujesz drogę. - Wątpię...
Wyzwoliłeś nas wszystkich.
Dzięki tobie amerykańskie piosenki zabrzmiały jak nasza mowa.
Przestań. Nie lubię mów pogrzebowych.
Oscar, to twój wieczór.
Przebój twój i Dicka to przebój dla nas wszystkich.
Ludzie w końcu chcą oglądać sztuki.
Te prawdziwe. Mamy z Dickiem parę pomysłów.
- Cudownie. - Mamy pomysł na wielki...
spektakl o Marco Polo. Taki muzyczny cyrk.
Dick jest tym podekscytowany.
Ponoć adaptujesz Liliom.
O ile dostaniemy prawa.
Ekscytujące.
- Elizabeth jest twoją protegowaną. - Przestań.
„Jest obiecanym pocałunkiem wiosny, który wydłuża samotną zimę”.
Proszę cię.
- Napisałeś świetny tekst. - A sztukę zaraz zdjęli.
Widziałem ją dwa razy.
Wiesz, o czym mówimy, Stevie?
Very Warm for May. Wyprodukował Max Gordon.
Muzyka Jerome’a Kerna.
Teatr Alvin, 59 występów.
Mój sąsiad. Chodząca encyklopedia musicali.
Ja z kolei jestem chodzącym zapaleniem płuc musicali.
- Miło mi. - Mnie także.
Chce pisać musicale, jak dorośnie.
Twój ulubiony tekściarz?
Oscar.
Oczywiście. A co myślisz o mojej pracy?
Podoba mi się. Zabawna.
Dziękuję.
Choć bywa niechlujna.
Zmęczony jest. Za nami długi dzień.
Chodź, Stevie. Do Doylestown jest długa droga.
- Łazienka? - Nie jestem zmęczony.
Zapytał, co myślę o jego pracy.
„Ważne rzeczy muszą zaczekać”?
Żałuję, że nie mam dzieci.
Cooper.
- Nie wierzę, że ci to mówię. - Mów.
Od ponad roku się w nim podkochuję.
Nie zapominaj.
Potrzymaj. Chodź.
Renee, mogę prosić o pięć minut prywatności?
Dla ciebie wszystko.
Dziękuję.
Powiedz mi, jak on wygląda. Próbuję go sobie wyobrazić.
Apollo? Niebieskie oczy, wysoki.
Czyli skórę na plecach
- ma bez skazy... - Przestań.
Opowiedz mi wszystko o twoich urodzinach.
- Grupa moich przyjaciół zabrała... - Chłopaków, dziewczyny?
- Mieszanych. - Okej.
Jestem studentką, Larry.
Zabrali mnie do Mory’s, gdzie kobietom wstęp wzbroniony,
ale przemycają nas na zaplecze niczym jakąś kontrabandę.
Jedna z dziewczyn przyprowadziła chłopaka.
Coopera?
Byłam zdruzgotana, ale i zadowolona.
On tam był. Obok mnie.
Robi się późno,
coraz więcej pustych butelek na stole.
Połowa z nas jest nieletnia,
ale flirtujemy z kelnerem i nikogo nic nie obchodzi.
- Piłaś francuski Malbec. - Tak.
Jestem dobrym uczniem.
Dlatego wszyscy cię kochają. Nie znam lepszego słuchacza.
Bo zupełnie nie interesuję się sobą.
Wróćmy do urodzinowej rozpusty.
Puste butelki na stole...
Robi się późno.
- A Marjorie... - Dziewczyna, która była z Cooperem?
Wróciła do domu się pouczyć.
Ludzie znikają jeden po drugim.
Jest północ.
A ja siedzę tuż obok niego.
Nie śpiesz się.
Nie ma innego miejsca na ziemi, gdzie wolałbym być,
zamiast siedzieć tu z tobą.
Dostałaś list? Organizuję dziś przyjęcie.
Muszę tu zostać i pomóc mamie...
Zaczynamy późno.
Masz jeszcze czas, by tu popracować.
Będzie kwartet Golden Gate. Obiecaj, że przyjdziesz.
Central Park West 320.
Mówiłaś, że chcesz projektować scenografie i kostiumy.
Będzie tam każdy z nowojorskich teatrów.
Wracamy do Coopera.
Okej.
Wyszliśmy razem z Mory’s.
Idealna listopadowa noc. Księżyc w nowiu.
Objął mnie ramieniem. Oboje byliśmy trochę pijani,
wpadaliśmy sobie w ramiona.
Miał na sobie podwiniętą, czerwono-zieloną koszulę flanelową.
Zauważyłaś.
Dobrze wyglądał.
A ty?
Miałam urodziny.
- Powinnam dobrze wyglądać. - Miło.
Oparłam się o tę flanelową koszulę
i mówię ci,
że mogłam wyczuć od niego męskość.
Pamiętam, że wielkie fioletowe litery powinny rozświetlić niebo...
- „Pożądanie”. - Okej.
Chwileczkę.
Muszę wlać sobie zimnej wody do spodni.
Z dodatkowym lodem.
Wylądowaliśmy w piwnicy jego bractwa,
w takim tandetnym, opuszczonym barze.
Bóg jeden wie, ile razy doszło tam do deprawacji.
A oto nadchodzi kolejna.
Właśnie.
Obserwowałam go od roku.
Marzyłam o nim i oto jest.
W moje urodziny.
Jedyne światło dawała tam przygaszona lampa
z nadrukowanymi końmi i dżokejami.
Larry, co powinna zrobić dziewczyna?
Sto lat!
On zaczął się rozbierać.
Chcesz słuchać dalej?
Jestem lekko zainteresowany.
To upokarzające.
Bo do niczego nie doszło.
Do niczego?
Jak u nas w domku nad jeziorem?
Nie.
Tam podjęliśmy świadomą decyzję.
Na podstawie rozsądku, tak? O ile my oboje bywamy rozsądni.
Ale tutaj...
On nie mógł założyć gumki.
Nie.
Próbował.
- Próbował ponownie. - Nie.
- Ja też. - Przestań.
Najgorsze 10 minut w moim życiu.
Wydawało się, że 10 godzin.
Tak mi przykro.
Wiesz, co było najgorsze?
Nie było go tam.
Mamrotał, że to przez wino.
Że...
gumka była za mała, jeśli w to uwierzysz.
Przez cały ten czas było dla mnie jasne,
że on po prostu... niewystarczająco...
Nie znam odpowiedniego słowa.
Za mało mnie kochał? To pasuje.
A tego kłopotu nie da się obejść.
Gdy dziewczyna kocha faceta całym sercem,
a on nie odwzajemnia jej uczuć?
Wiesz, jakie to uczucie?
„Nikt mnie nigdy tak nie kochał”.
Do tej piwnicy przyszłam po całorocznej adoracji,
po długich badaniach jego zdjęć,
po zapamiętaniu jego numeru telefonu.
A przede mną stał na wpół pijany młokos,
który nie mógł udawać miłości...
Nie miałabym nic przeciwko, gdyby...
pod spodem była jakaś namiętność.
Albo choćby empatia.
A nic nie było.
Jedynie lampa z końmi.
Zasługujesz na coś o wiele lepszego.
Jasne.
Rano spytałam o to współlokatorkę.
Jak dziewczyna z dziewczyną.
Powiedziała, że mężczyźni czasem nie dają rady z nerwów.
Chciałabym w to wierzyć, żeby poczuć się lepiej ze sobą.
Ale...
On się nie denerwował. Ani trochę.
Miał zamknięte oczy.
Jakby chciał wymarzyć sobie kogoś innego.
Poczułam się taka głupia.
Poniżona.
Wściekła na siebie, że pozwoliłam, by sprawił,
że poczułam się nic niewarta.
Próbowaliśmy kreatywnych alternatyw.
Nie.
Robiło się coraz gorzej.
W końcu powiedział: „Elizabeth, będę twoim dłużnikiem”.
No i tak...
minęły mi 20. urodziny.
Tadam.
Jezus załkał.
Ale potem było gorzej.
Więcej nie zniosę.
Okej, zniosę.
Ale powiedz mi tak, bym nie wstydził się być człowiekiem.
Będzie trudno.
Jakiś tydzień później...
Wyjazdy na Święto Dziękczynienia.
Zadzwonił do mnie. Czy chcę zjeść z nim kolację?
Znasz mnie. Nie mam honoru.
Odparłam, że jasne, i pojechałam znów do tego bractwa,
które znajdowało się pod takim wielkim miłorzębem.
Liście były już żółte,
a pień drzewa czarny od deszczu.
To najpiękniejsza rzecz, jaką widziałam.
Pamiętam, jak powtarzałam,
że Bóg dał mi drugą szansę.
Poszliśmy do pokoju,
a jego współlokator już wyjechał na święta.
Drzwi się zamykają,
aż nagle...
nie omawiamy już kolacji.
Dług spłacony.
Po wielokroć.
Ruszyła lawina.
Prawie zdzieraliśmy z siebie ubrania.
Nie było już o czym gadać.
Tym razem...
nie było trudności.
Ani za pierwszym, ani za drugim razem.
Przestań.
Powiedział mi tak: „Spóźnione życzenia urodzinowe, Elizabeth”.
Chcesz usłyszeć nieprawdopodobne zakończenie tej paskudnej opowieści?
Więcej już go nie widziałam.
A to był listopad. Cztery miesiące temu.
Byłam pewna, że zadzwoni. Choćby po to, by uprawiać seks.
A tu nie. Nigdy.
Myślałam, że napisze.
Nie.
Dlatego sama zadzwoniłam.
Rozłączył się jak błyskawica.
Potem napisałam do niego.
- Czterostronicowy list. - Nie.
Brak odpowiedzi.
Wmawiałam sobie, że to mi się przyśniło.
Może w końcu się obudziłam?
Wszystko wydaje się rozsądne.
Ale wiesz co?
Gdyby zadzwonił do mnie teraz, w tej chwili...
rzuciłabym wszystko...
jechała trzy godziny, 30 godzin, żeby spędzić z nim jeszcze jedną noc.
Co się ze mną dzieje, Larry?
Dlaczego miałabyś jechać 30 godzin do kogoś, kto cię tak potraktował?
Bo go kocham?
Naprawdę?
To nielogiczne, obsesyjne, żałosne.
Nie pierwszy raz mi się to zdarza.
Ciągle tak mam.
Nie widzę ludzi wyraźnie.
Napisałem kiedyś piosenkę. Lata temu.
Serce prędsze jest od oka.
Kiepska piosenka, ale dobry ma tytuł.
Chyba prawdziwy.
Głowa nie ma nic wspólnego z szaleństwem miłości.
No i...
Nie liczy się wartość, prawda?
Inwestujemy nasze serca w bezwartościowe akcje.
Wiemy, że są bezwartościowe.
Ale trzymamy się ich jak dzieci ściskające swoje pluszowe misie.
Elizabeth.
Powiedz mi prawdę.
Co do mnie czujesz?
Co masz na myśli?
Mam na myśli,
że w domku nad jeziorem płomiennie odbijającym światło
przegadaliśmy pół nocy
i dotknąłem twojego ramienia...
Czy tamtej nocy trochę mnie kochałaś?
Wiesz, że cię kocham, Larry.
Naprawdę?
Tylko... nie w ten sposób.
Mówiłaś, że przejechałabyś 30 godzin, by się spotkać z Cooperem.
Ile godzin byś przejechała dla mnie?
Ręce mi się trzęsą.
Do ciebie czuję coś mądrzejszego.
- Szacunek. - Dziękuję.
Wdzięczność za okazaną mi hojność i bezinteresowność.
Nikt nie interesuje się moim życiem bardziej od ciebie.
Nie zasługuję na taką przyjaźń. Jestem ci wdzięczna.
Zawsze będę ci wdzięczna.
A ja dziękuję ci, że mnie ożywiłaś.
Przestań.
Larry, ludzie przyszli.
Chwileczkę!
Mogę ci zadać pytanie?
Takie pewnie zbyt osobiste?
Tylko zbyt osobiste mnie interesują.
Moja matka...
Pracuje dla Gildii, zna wszystkich.
Widziała, jak spędzamy razem czas zeszłego lata...
Wiem, dokąd to zmierza.
Powiedziała mi... Nie wiem, jak to ująć.
Po prostu powiedz.
Okej.
Powiedziała mi więcej niż raz:
„Nie tylko jest on od ciebie dwa razy starszy,
ale i sądzę, że nie interesują go kobiety”.
Co odparłaś?
„Mamo, wiem swoje.
Wiem, co oboje czujemy”.
A co oboje czujemy?
„Irracjonalną adorację”?
A jeśli mogę spytać, co twoja matka sądzi, że wie o moim głównym zainteresowaniu?
Wybacz. Nie powinnam nic mówić.
Przepraszam cię.
Za wszystkie nasze matki. Niech zachowają łaskawą ciszę.
Przepraszam. Głupio, że pytałam.
Wiem swoje i czuję swoje.
Powiedz swojej matce tak,
gdy zasiądzie przy kominku,
by liczyć tantiemy z Oklahomy!.
Powiedz jej, że Larry Hart upija się pięknem.
Podkreśl słowa „upija się”.
Upija się pięknem z wszelkich źródeł.
Od mężczyzn, kobiet, od zapachu sklepu z cygarami,
od niemożliwego wręcz piękna 20-letnich poetek
z bladozielonymi oczami i dwoma piegami na lewym policzku.
Wszystko w porządku?
To tylko... moje serce z papierosa.
Larry, Dick Rodgers szuka swojego płaszcza.
Już idę.
Przedstawisz mnie?
Dziękuję, Renee.
Cudownie, bardzo dziękuję.
Dick, chcę ci przedstawić moją protegowaną, Elizabeth Weiland.
Twoją protegowaną?
Dobry wieczór.
Znalazłaś sobie doskonały wzór,
o ile unikniesz nadmiaru burbona.
Interesuje ją pisanie, scenografia i kostiumy.
Naprawdę?
Panie Rodgers, dzisiejszy spektakl
był wprost wspaniały.
Dziękuję.
Najlepszy musical, jaki widziałam.
Uroczy komplement.
Twoja matka jest z Gildii, prawda?
- Tak, Theresa Weiland. - Tak, Theresa.
- Widziałaś wiele sztuk. - Aż za dużo.
Właśnie.
Rozumiem.
Lecz dziś widziałam coś, czego zawsze poszukuję.
Podniesienia na duchu, mądrości, magii.
Larry, przedstawiłeś mi wyjątkowo spostrzegawczą damę.
Miałam dobrego nauczyciela.
Co piszesz?
Głównie poezję.
Bardzo mocną.
Scenografia też?
- Studiuję. - Pewnie.
Chętnie bym przeczytał twoje wiersze.
Szkice też bym obejrzał. Dam swój prywatny numer.
Jestem zaszczycona.
Nie widziałem Dorothy. Jest tu gdzieś twoja żona?
Wróciła do mieszkania. Wszyscy tam będą,
żeby poczytać późniejsze recenzje.
Chciałbym, żebyś i ty do nas dołączyła.
Powiew młodszego pokolenia byłby odświeżający.
Może wyjaśnisz mi, Elizabeth,
czemu młode dziewczyny krzyczą przy Sinatrze.
Ja przy nim nie krzyczę.
Nie, ona krzyczy pod Sinatrą.
Okej, Larry!
Larry, oczywiście, zapraszam i ciebie.
Postaram się przyjść, choć urządzam mały wieczorek i u mnie.
Z kwartetem Golden Gate...
Jeśli chodzi o wieczorki, to Larry zwykle wygrywa.
- Chętnie wpadnę. - Naprawdę?
Dick, idziesz?
Już.
Podwiezie cię ktoś?
Później zawiozę ją taksówką.
Jedziemy teraz. Zechcesz?
- Chętnie. - Świetnie.
Tylko powiadomię mamę.
Posłuszna córka.
Jest taka urocza, prawda?
Zjawiskowa.
Czy ty i ona...
Nie. Ja ją kocham,
ale wszyscy ją kochają.
Tylko nie w ten sposób.
Okej.
Widzimy się wieczorem?
Oczywiście.
Dziękuję za wszystko.
Panie Rodgers.
Panno Weiland.
Dziękuję.
Widzimy się później, tak?
„Z piosenką w sercu ujrzę twoją uroczą twarz!”
Czy spotkałeś kiedyś kogoś takiego,
kto na zawsze odmienił twoje i jego życie?
Tak jak podejrzewałem. Jesteś sentymentalistą.
Kiedy kończysz pracę?
Muszę zamknąć tę budę.
A ty, Knuckles, skończyłeś już?
Jeszcze nie.
Urządzam dziś u mnie wielkie przyjęcie.
Zapomniałem dać jej prezenty.
Ostatnio mam problem z rękawami.
Mam artretyzm tego ramienia.
Muszę zacząć nosić pelerynę.
W pojedynkę przywrócę pelerynę do mody.
Zobaczycie mnie na premierach w cylindrze i pelerynie,
jak lecę przez mgłę z laską o srebrnym czubku.
Przyjdziecie dziś, prawda?
Ona też tam będzie. Mówię wam.
Przyjedzie później.
Powiem wam najciekawsze.
Jakoś później, może koło 5 rano,
po nadmiarze Malbeca,
zwróci się do mnie i spyta:
„Larry, co czytasz?
Larry, kiedy masz urodziny?”.
Po raz pierwszy w życiu
zainteresuje się mną.
Kiedyś musi być ten pierwszy raz.
Wszyscy inni ją zawiedli.
Ale ja nigdy nie zawiodę.
Odrobinka Larry’ego późną nocą.
Knuckles, muzyka do podróży.
Błękitny księżycu
Widziałeś, jak stoję sam
Mądrala.
Bez jednego marzenia
Bez żadnej miłości
Znaczne lepsze od pieprzonego The Surrey With the Fringe On Top.
Larry, jedziesz z nami do Dicka?
Wy jedźcie. Ja dojadę potem.
Wiedziałeś, po co tam byłem
Widziałeś, o co się modliłem
Troszczyć się o kogoś chciałem
Nie najgorzej. Potrójny rym, który ma sens.
Aż nagle pojawiłeś się przede mną
Jedyny, którego trzymam w ramionach
Usłyszałem szept czyjś
Proszę, ubóstwiaj mnie
A gdy spojrzałem w górę Księżyc zmienił barwy na złote
Błękitny księżycu
Larry, myślę, że to początek pięknej przyjaźni.
„Czy to nie romantyczne?”
Nie bardzo.
Ona się nawet nie miała nazywać Błękitny księżyc.
Ja ją nazwałem Zło w każdym człowieku.
Napisaliśmy ją do filmu Wielki gracz.
Jack Robbins, dawniej „Rabinowitz”, obrzezany w MGM,
usłyszał piosenkę i wezwał nas.
Przestał jeść pastrami i mówi: „Dick, kocham tę melodię.
Mocna, jak to u ciebie.
Ale Larry, te słowa są zbyt wydumane!
Choć wiadomo, że nie dla mnie. Ja znam wasz geniusz.
Ale musicie pisać dla nieobeznanych frajerów.
Nikt tego nie zaśpiewa”.
Spytałem: „Co z nią nie tak?”.
A on na to: „Nie pamiętam nawet tytułu!
Chłopaki, dajcie mi coś, co mogę wypromować”.
Pytam, jak mam ją nazwać.
Błękitny księżyc?
Puenta. Nasz największy przebój.
Rodgers i Hammerstein stali się
najbardziej popularnym duetem w historii amerykańskiego teatru muzycznego.
Lorenz Hart napisał pięć nowych piosenek
do A Connecticut Yankee, po czym wylądował na chodniku,
pijany, w pobliżu 8. Alei.
Zmarł cztery dni później w szpitalu Doctors Hospital podczas awarii zasilania.
Film inspirowany listami Lorenza Harta i Elizabeth Weiland
Tłumaczenie napisów: Cezary Kucharski