Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
("เขาเป็นคนตื่นตัว มีชีวิตชีวา และสนุกเวลาอยู่ใกล้" ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่สอง)
("เขาเป็นคนที่เศร้าโศกที่สุดที่ฉันเคยรู้จัก" มาเบล เมอร์เซอร์)
ฉันส่งโทรสารและโทรหา
ฉันส่งจดหมายพิเศษผ่านฟากฟ้าไป
ใช่ ฉันรู้
แต่คำตอบที่ได้คือร้างลา ตราไปรษณีย์ที่ส่งไปไม่มีค่า
ฉันตกหลุมรักได้เพียงหนึ่งครา
และต้องเป็นเธอที่ใจเสน่หา
คล้องจองสามรอบ
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับฉัน
บ้าเอ๊ย
ใช่
ดับเบิลยูคิวเอกซ์อาร์แจ้งการจากไป ของหนึ่งในนักแต่งเพลงชื่อดังของอเมริกา
ลอเรนซ์ ฮาร์ตซึ่งเสียชีวิตเมื่อคืนนี้ ที่โรงพยาบาลด็อกเตอร์สในแมนแฮตตัน
จากภาวะแทรกซ้อนของโรคปอดบวม
คุณฮาร์ตเสียชีวิตด้วยอายุ 48 ปี
เป็นเวลากว่า 20 ปีแล้ว ที่ฮาร์ตและคู่หูของเขา ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส
ร็อดเจอร์สทำดนตรี ฮาร์ตเขียนเนื้อร้อง
ผสมผสานอัจฉริยภาพของพวกเขาเข้าด้วยกัน ออกมาเป็นเพลงยอดนิยมสายคอมเมดี้มิวสิคัล
ซึ่งผู้คนเรียกกันว่าเป็นกิลเบิร์ตและซัลลิแวนของอเมริกา
ร็อดเจอร์สและฮาร์ตจะเป็นที่จดจำอย่างเพลง เช่น
"วาเลนไทน์ฉันขบขันยิ่ง" "ยาหยีเป็นนางตัวดี"
"ที่ใดเมื่อไหร่" "บทเพลงในใจฉัน" "นี่หรือคือหวานฉ่ำ"
"ดวงใจชะงักงัน" "ต้องมนตรา"
"ฉันไม่รู้เวลาสักนิด" "แมนแฮตตัน"
และ "พระจันทร์สีน้ำเงิน"
(เจ็ดเดือนก่อนหน้า วันที่ 31 มีนาคม 1943)
โอคลา โอคลา โอคลา โอคลา โอคลา
เรารู้ว่าเราเป็นของแผ่นดินนี้
ฉากยิ่งใหญ่จะมาแล้ว
และดินแดนของเรานั้นยิ่งใหญ่ และเมื่อเราร้องว่า
ใช่ ไชโยโห่ฮา
เราอยากพูดแค่ว่า "เราจะรุ่งเรืองไกล โอคลาโฮมา"
ผมอยากดื่ม
- ลอร์รี่ - แล้วเจอกันครับ แม่
แอล เอ เอช โอ เอ็ม เอ
โอคลาโฮมา!
ไชโย
(ซาร์ดี้ส์)
(ซาร์ดี้ส์เรสเตอรองท์แอนด์กริลล์)
(เดอะลิตเติลบาร์ ปิดแล้ว)
เอาละ จะพูดครั้งสุดท้ายนะ วางจดหมายไว้บนโต๊ะ
"ถ้าลาซโลกับเป้าหมายมีความหมายกับคุณขนาดนั้น
ไม่มีอะไรหยุดคุณได้หรอก"
ก็ได้ ผมจะทําให้ง่ายขึ้นนะ
"เอาเลย ยิงเลย คุณจะช่วยผมได้มากเลย"
จําไว้นะ ผมเอาปืนจ่อไอ้จ้อนคุณอยู่
นั่นจุดแข็งแกร่งที่สุดแล้วนะ
ให้ตาย เราดูหนังเรื่องนั้นกันมากี่ครั้งแล้วนะ
ประโยคไหนห่วยที่สุดใน "คาซาบลังกา"
"แหม ขนบกำลังถูกทําลาย"
"ขนบถูกทำลาย" เนี่ยนะ แล้วจะทำลายขนบยังไงวะน่ะ
ที่ฮอลลีวูดพูดภาษาอังกฤษกันหรือเปล่า
แต่ต้องยอมให้คล็อด เรนส์นะ
เพราะเขา หนังเลยรอด
- ใช่ - รู้ไหมว่าทําไมเขาถึงเยี่ยมนัก
เขาเป็นนักแสดงนํา และเขาตัวเตี้ย
ซึ่งพิสูจน์ว่าคนเราเป็นทั้งสองอย่างได้
และผมชอบมาก
เขาพูดกับอิลซ่า
"มาดมัวแซลล์ เขาเป็นผู้ชาย ประเภทที่ถ้าผมเป็นผู้หญิง
และไม่มีผมอยู่ ผมก็ควรจะรักริก"
คิดดูสิ ตอนจบของหนังเขาคู่กับใคร
ใครเดินควงกันเข้าสายหมอกไป
จะบอกว่าริกกับผู้กองเรโนลต์...
คุณคิดว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่กองทหารฝรั่งเศสเสรีในบราซซาวิลล์ล่ะ
นั่นเป็นฉากที่พวกเขาให้ดูไม่ได้
โอเค แล้วประโยคเด็ดสุดใน "คาซาบลังกา" ล่ะ
"ไม่เคยมีใครรักฉันมากขนาดนั้น"
วิเศษไปเลยใช่ไหมล่ะ
เจ็ดคำ "ไม่เคยมีใครรักฉันมากขนาดนั้น"
พูดตรงๆ มีใครเคยได้รับความรักเต็มอิ่มบ้าง แค่ครึ่งเดียวยังยากเลย
ขอเหล้าสักช็อตสิ
แลร์รี คุณบอกว่าไม่ว่ายังไง
ผมแค่เอามาดู
ชั่งน้ำหนักน้ำเหลืองอำพันในมือ
- คุณบอกผมว่าไม่ให้... - เอาเหล้ามาเถอะน่า
ผมได้เล่าสิ่งที่เอลิซาเบธบอกผมหรือยัง
นั่นผู้หญิงที่ผมมาพบคืนนี้
- คุณหมายถึงคนที่คุณ... - เอ็ดดี้ๆ
- อะไรครับ - ให้เกียรติหน่อยสิ โอเคไหม
เดี๋ยวแม่เธอก็จะมาที่นี่แล้วนะ
- ขอโทษครับ - ให้ตายสิ
ผมน่ะ... ผมชอบผู้หญิงคนนี้นะ และขอบอกเลยว่ามันมากกว่าเซ็กซ์
- มีอะไรมากกว่าเซ็กซ์อีกล่ะ - ผมไม่เข้าใจ
เธอไม่ควรค่าเลย แต่ก็เป็นแบบนั้นเสมอนี่นะ
"ความรักอย่างไร้เหตุผล" นั่นเป็นวลีที่เธอคิดขึ้นมา
เธอก็เป็นกวี ผมเคยบอกหรือยัง
และขอคลับโซดาให้ผมช็อตนึงได้ไหม
ผมจะดื่มแก้วหนึ่งแล้วมองชื่นชมอีกแก้ว
แล้วผู้หญิงคนนี้...
คือว่าคุณน่ะ
คบกับสาวมหาวิทยาลัยอายุ 20 จริงเหรอ
มันซับซ้อนเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการออก
ทิ้งขวดไว้
มันเป็นวรรณรูป
คุณไม่บอกรายละเอียดอะไรเลยนะ
คุณรู้ไหมว่าเป้าหมายลับของผมตลอดปีนี้คืออะไร
- อะไรครับ - ผมจริงจังนะ พูดจริงๆ
เป้าหมายลับของผมคือเลิกกลัวเกินเหตุ
- เอลิซาเบธ ไวแลนด์ ถึง... - นั่นของผม
ให้ตายสิ ห้าดอลลาร์ได้แค่นั้นเหรอ
บวกค่าส่งก็ใช่ครับ
ลอเรนซ์ ฮาร์ต
รู้ไหม ผมว่าผมเคยได้ยินชื่อนั้นมาก่อน
พูดดี เอาทิปไปหนึ่งดอลลาร์นะ เจ้าหนู
ขนบกำลังถูกทําลาย
นี่ เธอให้ไอ้นี่ผมมา ส่งมาไกลจากนิวเฮเวนเลย
เพราะผมบอกว่าอยากได้ของที่เธอเคยสัมผัส
ให้ตาย เหมือนกลับไปอายุ 17 เลย
เว้นแต่ผมไม่เคยอายุ 17
เกิดมาเป็นเด็กแล้วก็หมดสภาพเลย
- เอ็ดดี้ เอาเหล้าให้เด็กหน่อย - ไม่ละครับ ขอบคุณ ผมทำงานอยู่
ให้ตาย ยิ่งทำงานยิ่งต้องดื่มนะ
นายชื่ออะไร สเฟนหรือเปล่า
- ทรอยครับ - ยิ่งดีใหญ่
ฟังนะ สเฟน คืนนี้ว่างไหม
เอ็ดดี้ เทช็อตให้เด็กสักทีสิวะ
- ครับ - เพราะฉันจะจัด
ปาร์ตี้ใหญ่ยักษ์ที่บ้านฉัน
วงการการแสดงจะมากันหมด
จองวงโกลเดนเกตควอร์เทตไว้ด้วย ฉันพูดจริงนะ
ฉันอยากให้นายมา เอาเพื่อนมาด้วย
เอามาเยอะๆ เลยนะ
มันจะต่างจากอะไรที่นายเคยเห็น
ฉันอยู่ที่อาร์ดสลีย์ รู้จักไหม ถนนสาย 91 ที่พาร์ก
แค่บอกพนักงานว่ามาปาร์ตี้ลอเรนซ์ ฮาร์ต
นายต้องรู้รหัสผ่านด้วย พร้อมรับรหัสหรือยัง
"ไม่เคยมีใครรักฉันมากขนาดนั้น"
ช้าๆ
เป็นภาพที่สวยงามจริงๆ
คุณไม่ดื่มเหรอครับ
หลังดื่มบรั่นดีทั้งควอร์ต ฉันก็ลุกขึ้นเหมือนดอกเดซี่
รู้จักเพลงนั้นไหม
ไม่ครับ ไม่
วาเลนไทน์ฉันขบขันยิ่ง วาเลนไทน์สดชื่นแสนหวาน...
ผมไม่ค่อยฟังวิทยุเท่าไหร่ครับ
นายบอกว่ารู้จักชื่อฉันนี่
- ไม่รู้จักเพลงร็อดเจอร์สกับฮาร์ตเลยเหรอ - ผมรู้จัก...
- ผมแค่จำ... - ฉันจะเอาแมนแฮตตัน
เดอะบร็องซ์กับสแตเทน...
เราขึ้นปกนิตยสารไทม์นะ
รูปฉันอยู่บนผนังตรง...
เอ็ดดี้ รูปผมอยู่ไหน
พวกเขาย้ายไปแล้ว
- คุณพูดอะไร... - แล้วเพลงนี้ล่ะ
พระจันทร์สีน้ำเงิน
ผมรู้จักเพลงนั้นครับ
เธอเห็นฉันยืนอยู่ลำพัง
ไร้ความฝันในหัวใจ
ไร้ซึ่งรักให้เชยชม
นั่นเนื้อที่ห่วยที่สุดของฉันเลยนะ
- คุณเขียนเหรอครับ - ไม่ควรเป็นเพลงหลักด้วยซ้ำ
ผมชอบเพลงนั้นนะ
ฉันจะเอาทิปคืน
ฉันอยากให้นายไปปาร์ตี้ฉันนะ สเฟน
ด็อก เบนเดอร์พูดกับผมคืนก่อน
หลังจากที่ผมบอกไปว่าจะขอวิเวียนแต่งงานอีกครั้ง
"เธอปฏิเสธผมอีกแล้ว"
เขาบอกว่า "แลร์รี ตัดสินใจก่อนเถอะ
คุณชอบเพศเดียวกันหรือเพศตรงข้าม"
ผมบอกว่า "ด็อก ผมรักสองข้าง"
เขาพูดว่า "มันหมายความว่าอะไรวะ"
ผมบอกว่า "มันแปลว่าผมใช้มือ ช่วยตัวเองได้ดีทั้งสองข้างเลย"
แลร์รี มีผู้หญิงอยู่ด้วยนะครับ
ผู้หญิงก็ใช้ทั้งสองมือได้
แต่การเป็นนักเขียน คุณต้องเป็นพวกชอบเซ็กซ์ ใช่ไหมล่ะ
ข้างในตัวเราจะต้องมีทุกคนบนโลก
ผู้ชาย ผู้หญิง ม้า
คุณจะสร้างท่อนฮุกที่ตราตรึงคนทั้งโลกได้ยังไง
ถ้าเสียงของคนทั้งโลกไม่ได้อยู่ในตัวคุณ
เอ็ดดี้ คุณเรียกคนรักร่วมเพศ ที่ไม่ยอมเหน็ดเหนื่อยว่าอะไร
"ยอดมะตุ๊ด"
แด่อดีตอันยิ่งใหญ่และรุ่งโรจน์ ที่ทุกอย่างมีความสำคัญมหาศาล
เล่นต่อไป นายเก่งนะ
- ขอบคุณครับ ผมอยากเป็นนักแต่งเพลง - "อยากเป็น" เหรอ
แปลว่านายหายใจอยู่ใช่ไหม
ฉันควรจดชื่อนายไว้ เผื่อฉันต้องการคู่หูใหม่
นี่ คุณไปงานเปิดคืนนี้รึเปล่า
"โอคลาโฮมา!" แบบมีเครื่องหมายอัศเจรีย์
ความจริงคือชื่อไหนก็ตาม ที่รู้สึกว่าต้องมีเครื่องหมายอัศเจรีย์
ต้องหลบไปให้ไกลเลย
นายบอกว่านายชื่ออะไรนะ
มอร์ตี้ ริฟกินครับ แต่ผมใช้ชื่อว่ามอร์ตี้ ราฟเฟอร์ตี้
ไม่มีใครเดาได้เลยว่านายเป็นยิว
(ยินดีด้วยกับคืนเปิดตัว โอคลาโฮมา!)
คิดยังไงกับ "โอคลาโฮมา"
ฉันคิดยังไงกับ "โอคลาโฮมา" เหรอ
เอาละ นัคเคิลส์
นัคเคิลส์ โอริฟคิน ฉันจะเรียกนายแบบนั้นนะ
ฉันไปดูรอบก่อนเปิดตัวที่นิวเฮเวนมาสองสามครั้ง
สมัยที่มันยังชื่อว่า "อะเวย์ วี โก อัศเจรีย์"
และฉันรู้สึกว่าดิ๊กจะต้องโทรหาฉันแล้วบอกว่า
"แลร์รี เรามีปัญหาใหญ่แล้ว
ผมอยากให้คุณทำให้มันตลก เราต้องการเพลงตลกที่จะโด่งดัง"
และฉันพร้อมจะพูดว่า
"ดิ๊ก แทนที่จะทำละครเวที ที่เน้นความเป็นอเมริกันจนประหลาด"
"ทำละครเวทีล้อเรื่องนั้นแทนเถอะ"
ฉันเขียนเนื้อเพลงไว้ในหัวแล้ว ฉันหยุดไม่ได้
แล้วเขาโทรหาคุณไหมครับ
ล้อเล่นหรือเปล่า เขามัวแต่ยุ่งกับเขียนเพลงฮิต
ส่วนคืนนี้ฉันนั่งที่นั่งระเบียง และดู "โอคลาโฮโม อัศเจรีย์"
บนเวทีมีไฟสีชมพูวิบวับ
หมวกคาวบอย และเหวี่ยงบ่วงเชือก
และฉันมั่นใจสองอย่างอย่างที่สุดเลย
มันเป็นละครเพลงชั้นครู
แล้วมันก็ควรเอาไปทิ้งในคูด้วย
เพื่อนผมดูรอบก่อนเปิดตัวเหมือนกัน
บอกว่าเป็นหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดที่เคยดู
ละครเวทีนี่ไร้แก่นสารในทุกระดับ
และไม่ได้พูดเพราะอิจฉานะ โอเคไหม
คืนนี้ผมไปดูการแสดงนั่นมา และผมรู้สึกสิ้นหวังอย่างหนัก
และรอบตัวผมพากันโห่ร้อง หัวเราะเสียงดังกับมุกตลกชั้นต่ำ
ผมอยากจับไหล่ผู้ชมแล้วพูดว่า
"คุณหัวเราะอะไร ไม่เอาน่า เรียกร้องมากกว่านี้" และ...
ร็อดเจอร์สเป็นอัจฉริยะ
ผมพูดโดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว
นายเป็นนักเปียโน นายรู้ว่าฉันพูดถูก
ครับ เขาก็ใช้ได้
ใช้ได้เหรอ
ไม่มีใครเล่นได้หลากหลายเท่าเขา สร้างสรรค์แบบเขา
ท่วงทำนองทรงพลังที่สร้างขึ้น เหมือนเสียงเครื่องตอกเสาเข็ม
ร็อดเจอร์สเป็นคนสารเลวเลือดเย็น
แต่เขาทำทํานองให้ล่องลอยได้
และการล่องลอยบ่งบอกว่าเป็นศิลปะที่ยอดเยี่ยม
ฉันมีความรู้สึกที่งดงาม
นั่นคือช่วงเวลาที่ว่า คุณได้ยินไหม
เมื่อกระดูกสันหลังส่องประกาย
และอุปกรณ์แต่งเพลงทั้งหมดก็หลุดพ้นจากแรงโน้มถ่วง
อาจมีห้าคนบนโลกที่ทําแบบนั้นได้
และไอ้สารเลวนั่นก็เป็นหนึ่งในนั้น
แล้วก็เนื้อเพลงจากออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์ที่สอง
จะพูดอะไรเกี่ยวกับออสการ์ได้
เขาจะเดินเข้ามาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้
มาพร้อมกับร่างสูง 230 ซม.
และรู้ไหม ครั้งนี้ดิ๊กตั้งใจเลือกคนสูงๆ เลย
คุณก็รู้
แต่จะพูดอะไรเกี่ยวกับออสการ์ได้
เขาติดดินมาก
และยอมรับเถอะ พวกเราส่วนใหญ่ก็ติดดินอยู่แล้ว
แต่ก็มีบางช่วงเวลา ผมสาบานต่อพระเจ้า
มีบางช่วงเวลาในงานของผม
ที่ผมสร้างสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง
ผมเห็นด้วยครับ
ขอบใจ คำเหล่านั้นยิ่งใหญ่กว่าดนตรี
ยิ่งใหญ่กว่าผู้แสดงที่ร้องมัน
และอาจจะสักครึ่งวินาทีที่พวกเขาได้สัมผัสสิ่งที่เป็นอมตะ
อย่าถือสาที่ผมชมตัวเองไม่หยุดนะ แต่มันเรื่องจริง
และถ้าไม่มีใครพูด ผมก็จะพูดเอง
บางคำที่ผมเขียนไว้จะทำให้ผมคงอยู่ตลอดไป
พูดด้วยความถ่อมตัวของคนวิกลจริตของแท้
นี่ ตอนเชกสเปียร์เขียนว่า
"ไม่มีหินอ่อน หรืออนุสรณ์ทอง
ขององค์ชายใดที่จะยืนยงกว่าคำกลอนทรงพลังนี้"
คนพูดว่า "ให้ตาย หลงตัวเองเป็นบ้า" ไหมล่ะ
ไม่ พวกเขาบอกว่าเขาเป็นอัจฉริยะ และเขารู้ว่างานของเขาจะอยู่ตลอดไป
คุณเป็นเชกสเปียร์แล้วเหรอ
ฟังนะ "โอคลาโฮมา!" ต้องชนะรางวัลพูลิตเซอร์แน่ ฉันรู้ดี
โรงเรียนมัธยมจะเอาไปแสดงจนกว่าโลกจะแตก
เพราะมันไร้พิษภัย
แต่เอาจริงๆ ใครชอบศิลปะที่ไร้พิษภัย
นัคเคิลส์ ฟังฉันอยู่รึเปล่า ฉันพยายามตอบคำถามนายอยู่นะ
พระเจ้าส่งเรามาบนโลกเพื่อไม่ให้ขัดใจชาวบ้านหรือไง
นี่คือปัญหาของ "โอคลาโฮมา!"
และปัญหานั่นก็ชัดเจนในบทละคร
"กรีนโกรว์เดอะไลแลคส์" บ้าบอ
ดิ๊กเคยเอาบทละครนั้นให้ผมดู โอเคไหม
เขาขอให้ผมปรับเปลี่ยนดูก่อน ผมตอบว่าไม่
ผมไม่มีปัญหาที่มันย้อนความหลัง
แต่ "โอคลาโฮมา อัศเจรีย์"
เป็นการคิดถึงความหลังของโลกที่ไม่มีอยู่จริง
และคุณอยากเขียนละครเวที ที่ตัวละครหลักชื่อเคิร์ลลี่จริงๆ เหรอ
ผมมีไอเดียทำเพลงอยู่นะ
"ไง โม ไง แลร์รี ฉันเพิ่งเหยียบขี้วัว"
ผมเคืองหรือเปล่า
เราเขียนด้วยกันมาหนึ่งส่วนสี่ศตวรรษ
และละครเวทีแรกที่เขาเขียนกับคนอื่น
จะเป็นละครเวทีที่ดังที่สุดของเขา ผมเคืองไหม
- แลร์รี... - ต้องเคืองสิวะ
แต่ผมต้องบอกคุณเรื่องเอลิซาเบธ
ผมต้องล้างใจตัวเอง
เอาละนะ สาวอายุ 20 ปี...
เดี๋ยวเธอก็จะมาแล้ว
ร็อดเจอร์สจะมาที่นี่คืนนี้ใช่ไหม
- ไม่ต้องห่วง ฉันจะแนะนําให้รู้จัก - จะเยี่ยมมากเลยครับ
ผมพยายามหาคนมาฟังเพลงผม
ฟังและเรียนรู้ไว้
ฉันกําลังเล่าเรื่องเอลิซาเบธ
ใบหน้าเธอมีบางอย่างที่...
มีเสน่ห์เหมือนไม่มีจริง
หมายความว่าไงวะน่ะ
ฟังนะ ผมเอาของขวัญพวกนี้มาให้เธอ
คุณซื้อของจากไคลน์ให้เธอเหรอ
เธอต้องชอบแน่
ใช่ แต่นั่นของใช้แล้ว คุณทำอะไร
(พันธนาการมนุษย์)
ของแท้พิมพ์ครั้งแรก คุณไม่เข้าใจความมหัศจรรย์
และความลึกลับของสาวคนนี้
"ผมรอคอยสิ่งนี้มาทั้งชีวิต"
นั่นคือสิ่งที่ซอเมอร์เซต มอห์มพูด จําได้ไหม
- ถามผมเหรอ - ใช่
"มีคนที่รักและคนที่ยอมให้ตัวเองถูกรักเสมอ"
นั่นคือความจริงใช่ไหมล่ะ
แน่นอน คุณรู้ว่าคุณมีปัญหา
ถ้ามองหาความหมายชีวิตในหนังสือ
ที่มีคำว่า "พันธนาการ" ในชื่อเรื่อง
(พันธนาการมนุษย์)
แลร์รี...
เธอเป็นเด็กผู้หญิง ใช่ไหมล่ะ
โอเค ผมคิดเสมอว่าความสนใจของคุณไปทาง...
ความสนใจผมเหรอ
ตอนนี้คุณจะวิเคราะห์ผมเหรอ
ขอบคุณครับ หมอบาคาร์ดี
ฟังนะ ผมเจอเธอตอนซ้อมเรื่อง "บายจูปิเตอร์"
และเธอไม่ใช่นักแสดง
เธอเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย อยู่ปีสอง
เรียนเยล ไม่ใช่โรงเรียนทั่วไป นั่นสําหรับหนุ่มๆ
นี่คือโรงเรียนวิจิตรศิลป์
เทพธิดาโบฮีเมียนในชุดคลุมสีเทา
ผสมสีในแสงยามเช้า
เธออายุตั้ง 20 แล้ว
แล้วคุณล่ะ
หนุ่มวัย 47 ไง
รู้ไหมผมเรียกเธอว่าอะไรในจดหมาย
"เอลิซาเบธที่ไม่มีใครแทนที่ได้" คุณเชื่อไหมล่ะ
ถ้าผมเขียนสิ่งที่อยู่ในใจในวินาทีนี้ได้
คงทําให้ผู้ชมทุกคนล่องลอย
"โอคลาโฮมา!" ต้องเลิกแสดงเพราะอาย
ถ้าได้ยินแปดห้องเพลงที่อยู่ในใจผม
คืนนี้ฉันก็ไปมาแปดที่แล้ว เพราะงั้นฉันเข้าใจที่พูดนะ
ว่ามาเลย
ฤดูร้อนที่แล้ว ฉันตื่นตอนตีสี่ครึ่ง
และทั้งหมดที่ฉันทำห้าชั่วโมงก่อน...
คุณมองนาฬิกาทำไมวะเนี่ย
- แลร์รี ผมทำงานที่นี่นะ - แล้วคุณคิดว่าผมทำอะไรอยู่วะ
และผมไม่ได้ค่าจ้างด้วยซ้ำ เข้าใจไหม
มีดอกไม้มาอีกแล้วครับ
เอ็ดดี้ เอาเครื่องดื่มให้สเฟนอีกแก้ว
ให้ริชาร์ด ร็อดเจอร์ส
พระเจ้า ราคาเท่าไหร่น่ะ
สิบหกดอลลาร์ บวกค่าส่ง
"ดิ๊ก ฉันมีความรู้สึกงดงามข้างใน ว่าทุกอย่างจะเป็นไปดั่งหวัง
ด้วยรัก โดโรธี"
เธอใช้เนื้อเพลงของออสการ์
ผมเขียนกับสามีเธอมา 24 ปี
และเธอก็ใช้เนื้อเพลงของออสการ์
ถนนสาย 91 ที่พาร์ก อาร์ดสลีย์ เราจะไปกันสายนะ
เอาละ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ หนุ่มๆ
สวัสดี
ตามใจผมสักแป๊บนึงนะ
ให้ผมบรรยายเอลิซาเบธให้คุณฟัง
พอแล้ว คุณได้นอนกับเธอรึเปล่า
มีมารยาทหน่อยสิ เอ็ดดี้ นัคเคิลส์ ขอคุยกับนายได้ไหม
ได้สิครับ
แล้วตกลงคุณนอนกับเธอไหม
เอลิซาเบธ
แลร์รี
เอลิซาเบธที่ไม่มีใครแทนที่ได้ของผม
ฉันดีใจมากที่ได้เจอคุณ
- ชอบทรงผมไหมคะ - ผมชอบครับ
- สวยกว่าสีแดงเยอะเลย - ฉันก็คิดงั้น
ผมก็ชอบสีแดงเหมือนกัน แต่นี่สวยสะพรั่งกว่าเยอะเลย
ฉันต้องไปเตรียมปาร์ตี้ก่อน
ไม่ๆ ผมเอาดอกไม้มาให้
- ฉันตื้นตันนะคะ - ใครเจอผมก็เป็นแบบนั้นแหละ
- ฉันมีเรื่องจะเล่าให้ฟังเยอะเลย - เช่นอะไรล่ะ
- ฉันกลับมาเขียนบันทึกอีกแล้ว - หวังว่าคุณจะให้ผมอ่านนะ
ไม่ครับ ไม่ใช่ ช่อใหญ่
ส่วนนี่ให้ริชาร์ด ร็อดเจอร์สเหรอ
แลร์รี แม่ฉันต้องตายแน่ถ้าเธอเห็นนี่
- ถ้าคุณอนุญาต - อนุญาตครับ
- แล้วก็คนที่ฉันเล่าให้ฟังน่ะ - คูเปอร์เหรอ
- ในที่สุดก็เกิดขึ้นแล้วนะคะ - ไม่น่า
ใช่ค่ะ
ในวันเกิดฉัน คืนวันเกิดอายุครบ 20 ปีของฉัน
ที่จริงก็ดราม่าใช้ได้ คุณเอาไปเขียนบทละครได้เลย
ละครเพลง "ในที่สุดนกเขาก็ขัน"
- แลร์รี... - มันเป็นละครเพลงอีสเตอร์
เน้นศาสนาสุดๆ เลยนะ
ฉันขออธิบายต่อว่ามันแค่เกือบเกิดขึ้นนะคะ
อธิบายมาเลย
- ไว้ฉันเล่าให้ฟังทีหลัง - ไม่ ไม่สิ เล่าเลย
ผมต้องรู้ฉบับย่อเดี๋ยวนี้เลย
ฉบับย่อเหรอ โอเคค่ะ
ผิวที่หลังของเขาไร้ที่ติ
ฉันต้องไปแล้ว
คุณจะแนะนําฉันกับริชาร์ด ร็อดเจอร์สใช่ไหม
ก่อนค่ำนี้จะจบ
คุณจะได้สัมผัสดิ๊กแบบลึกซึ้งแน่
แลร์รี คุณทะลึ่งมากเลยนะ
สัมผัสดิ๊กแบบลึกซึ้ง ตลกดีนะ นี่...
ผมเขียนละครเพลงทั้งเรื่องเกี่ยวกับเธอ
ได้แรงบันดาลใจจากหนังสงคราม เรื่อง "วายวีไฟต์" ของแฟรงค์ คาปรา
ละครนี้จะชื่อว่า
"ทำไมเราต้องได้กัน"
และเพลงบัลลาดใหญ่ตอนจบจะชื่อเพลง
"ผิวที่หลังของเขาไร้ที่ติ"
แน่นอน เวลาอายุ 20 ปี
จะมีสินค้าอะไรให้ขายนอกจากร่างกาย
คุณยังไม่ได้ทำอะไรใช่ไหมล่ะ
นึกภาพออกไหมว่าเอลิซาเบธจะเขียนอะไร ถ้าเธอเห็นหลังของผม
"ผิวหนังบนหลังของเขา
เหมือนผ้าปูที่นอนสีขาวที่มีคนอ้วกใส่
น้องชายเขาดูเหมือนเขายูนิคอร์นปัญญานิ่ม"
แค่แก้วเดียว...
ผมจะได้ฉลองให้เขา
แลร์รี
ผิวที่หลังเธอ ก็เหมือนส่วนอื่นๆ ของเธอ
ไร้ที่ติ
โอ้โฮ
ความสุขมากมายถูกอัดลงในแก้วเล็กขนาดนี้ได้ยังไง
พอแล้ว ไม่ดื่มอีกแล้ว เห็นด้วยไหม
พระเจ้า คิดถึงเกิร์ชวินจัง
ผมว่าผมดู "พอร์กี้แอนด์เบสส์" บ่อยกว่าใครในเมืองนี้
ประโยคเด็ดใน "พอร์กี้"
"ตอนที่พระเจ้าทําให้เขาพิการ พระองค์ตั้งใจทำให้เขาต้องเหงา"
คุณเคยคิดไหมว่าทั้งชีวิตของคุณคือละครเวที
และ 99 เปอร์เซ็นต์ของคนในนั้น
พวกเขาไม่มีบทพูดเลย รู้ตัวไหม
พวกเขาก็เหมือนตัวประกอบ
ส่วนคุณ คุณก็เป็นแค่ตัวประกอบในละครของพวกเขา
ลึกซึ้งนะ ลึกซึ้งมากๆ
- ผมก็คิดได้เหมือนกันนะ - จริงเหรอ
นึกว่าคุณเป็นแค่ตัวประกอบ
ใครก็ได้เอาดอกไม้พวกนี้ออกไปจากบาร์ฉันทีสิวะ
โอเคครับ
คุณต้องเห็นเธอแบบผม
- ผมก็เพิ่งเห็นเธอนะ - ไม่ ครั้งแรกที่เห็น
ถ้าคุณมองไม่เห็นแบบนั้น
คุณก็ไม่เข้าใจว่าคืนนี้มีความหมายยังไง
ผมเริ่มคิดว่าคุณไม่ได้นอนกับเธอ
ผมอยากฝึกกลนี้กับคุณ ก่อนจะทํากับเธอ
และจะไม่แสดงให้เธอเห็นว่าเป็นกล
ผมจะทำเหมือนเป็นการทดสอบเพื่อพิสูจน์ว่า
มีสัมผัสพิเศษระหว่างเราเชื่อมถึงกัน
เธอเชื่อเรื่องไร้สาระพวกนั้น
พูดเรื่องพลังจิตอยู่ 20 นาทีได้
และผมไม่เข้าใจที่เธอพูดเลยสักคำเดียว
ผมนั่งพยักหน้าแล้วคิดว่า
"เธอใส่ยกทรงสีองุ่นจริงๆ เหรอ"
และหลังจากนั้น ผมจะสอนพวกคุณเล่นการ์ด
- รัมมี่อมนกเขา - แลร์รี ระวังคําพูดหน่อย
คุณไม่พอใจกับคําว่า "อมนกเขา" เหรอ
ก็ได้ ผมจะไม่ใช้ ผมสัญญาเลย
ในฐานะคนอมนกเขา แต่ผมขอเล่าเรื่องครั้งแรกที่เจอเธอ
ผมว่าผมอยากเห็นกลไพ่มากกว่า
ผมก็ด้วย
รู้ไหมว่าสิ่งที่เซ็กซี่ที่สุดในโลกคืออะไร
น้องชายที่แข็งไม่สุด
ให้ตายสิ แลร์รี ไม่มีใครอยากฟังหรอกนะ
ผมไม่ได้พูดกับคุณนะ
- แล้วพูดกับใคร - ผมเอง
ผมต้องคุยกับคนที่น่าสนใจ ผมพูดจริงนะ
น้องชายที่แข็งไม่สุดเป็นสัญญา
น้องชายที่แข็งสุดแล้วเป็นเครื่องหมายอัศเจรีย์
ในฐานะนักเขียน มันทําให้ผมเคือง มันชัดเจนเกินไป เด็กเกินไป
เรื่องราวมันจบไปแล้ว
แต่น้องชายที่แข็งไม่สุด มันจะขึ้นหรือมันจะแตก
แต่ผมสนใจผู้หญิงก็เพราะพวกเธอไม่มีน้องชาย
ผมก็เหมือนกัน
พวกเธออาศัยอยู่ในพื้นที่ทางอารมณ์ ที่น่าสนใจมากกว่าพวกเรา
ภูมิทัศน์ที่พวกเราทำได้แค่ฝันถึง
แต่ค่ำนี้ไม่เกี่ยวกับภูมิทัศน์
มันคือภาพเหมือนของเอลิซาเบธ และเอลิซาเบธคนเดียว
เอาอีกแล้ว
เดี๋ยว คุณเห็นใช่ไหมล่ะว่าเธอสวย
ถ้าไม่สวยแบบคลาสสิก งั้นคําที่ถูกต้องคืออะไรนะ
นมสวย
เล็กแต่เชื้อเชิญมากๆ
ผมอยากวาดรูปเธอได้จัง
นั่นดูเป็นการมองคนที่ลึกซึ้งที่สุด
ในขณะเดียวกันก็อ่อนไหวน้อยที่สุด
ถ้าจะวาดพื้นผิวของใบหน้าเธอให้ถูกต้อง
มีสองกระเล็กๆ บนแก้มซ้ายของเธอ
คุณดูหน้าตาคุ้นๆ นะ ผมเคยเห็นรูปคุณที่ไหนสักแห่ง
คุณเป็นนักเขียนเหรอ
งั้นคุณจะต้องชอบเรื่องนี้แน่
เพราะมันเกี่ยวข้องกับ...
เรื่องสุดพรรณนาเหรอ
นั่นเป็นคําที่สมบูรณ์แบบ
ให้ตายสิ คุณคืออี.บี. ไวท์ แอนดี้ ไวท์
ผมพูดไม่ถูกเลยว่าชอบเรียงความคุณแค่ไหน
ไม่มีอะไรทำให้ผมสุขไปกว่านั้น
- ผมรักภาษาของคุณ - ขอบคุณครับ
รักเครื่องหมายวรรคตอนด้วย
คุณขยับจุลภาคไม่ได้เลย ใช่ไหมล่ะ
คุณเป็นนักดนตรีนะ ไวท์
คุณต่างหากที่เป็นนักดนตรี
รู้ไหม คุณต้องชอบเรื่องนี้มากกว่าคนอื่นแน่
ผู้หญิงคนนี้ เอลิซาเบธ
ผมแสดงให้เธอดูไม่ได้เลย เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
เธอไม่สนใจหรอก เธอไม่เคยถามผมเลย
ไม่สักนิด และผมคิดว่ามันไม่ได้ต่างกันนัก
เพราะเราทั้งคู่รู้ดีว่า
เธอน่าสนใจกว่าผมมากจริงๆ
และผมคิดแบบนั้นจริงๆ
พวกคุณเห็นผมเธอไหม
นั่นคือสิ่งแรกที่ผมเห็น ตอนเธอเข้ามาที่โรงละครเดือนกรกฎาคมปีก่อน
มันเหมือนเธอสูดอากาศคนละแบบกับผม
- ผมชอบนะ - ผมขอบอกเลย ไวท์
เธอจะเป็นละครเพลงที่ยอดเยี่ยม
และจะไม่มีต้นข้าวโพดในนั้นสักต้น
และนี่ พวก ขอบอกไว้เลยนะ
"ต้นข้าวโพดสูงเท่าตาช้างเป็นฝูง"
เป็นเนื้อเพลงที่โง่ที่สุด ในประวัติศาสตร์การแต่งเพลงของอเมริกา
ใช่ มันสมเหตุสมผลมาก และใช่ มันคล้องจอง
แต่ภาพของไร่ข้าวโพดในโอคลาโฮมา
มีช้างยืนอยู่ตรงกลางเนี่ยนะ
- ผมชอบช้าง - ใช่ เราทุกคนชอบช้าง เอ็ดดี้
ฟังนะ แอนดี้ ผมอยากให้คุณเห็นภาพ
ผมฟังที่เธอพูด
แต่บอกสิ่งที่เธอพูดไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เพราะสิ่งเดียวที่ผมคิดคือ
"รอสัมผัสความอบอุ่นจากสายตาของเธอ
สายตาช่างสังเกต หวานชื่น และชาญฉลาด"
ผมเขียนเกี่ยวกับเธอ ตอนที่เขียนเนื้อเพลง
สามคําที่สมบูรณ์แบบ เรียงกันอย่างสมบูรณ์แบบ
และบอกผมทีว่ามีนักเขียนเพลงคนไหน ใช้คำว่า "ช่างสังเกต" ได้บ้าง
เพลงอะไรเหรอครับ
ผมขอบอกเลยนะ เวลาผมเก่ง ผมน่ะสุดยอดเลย
แค่เสียงก็เลิศแล้ว นั่นคือสิ่งที่นักเขียนทำกัน
เราสวมความเปราะบางของเรา เหมือนผ้าคลุมให้ทั้งโลกได้เห็น
ผมชอบคําว่า "ผ้าคลุม" นะ
เพราะมันเป็นของโบราณเหมือนเรา
ผมสั่งเครื่องดื่มให้อีกแก้วไหม
ได้สิ ทำไมจะไม่ได้
ผมคิดเหตุผลที่ไม่ควรได้เป็นพันข้อ
แต่มันเทียบไม่ได้กับเหตุผลที่ควร
เอ็ดดี้ ส่งเหล้ามาที ขอบคุณที่ให้ยาดีนะๆ
ขออีกแก้ว แค่นิดเดียว แค่...
รู้ไหมว่าผมชอบอะไร ในเรียงความที่คุณเขียนเกี่ยวกับฟลอริดา
ประโยคนั้น
"ทะเลตอบทุกคำถาม และตอบเช่นเดิมเสมอ 'เร็วเช่นนี้เลยเหรอ'"
ให้ตาย
การเอาเสียงมาแล้วแปลงเป็นอะไรล่ะ
เสียงถอนใจแห่งนิรันดร์
เป็นพรสวรรค์เล็กๆ ของผม
แด่บทกวีที่หลั่งไหลมาที่เรา จากแหล่งที่คาดไม่ถึงนับร้อยพัน
แด่บทกวีของคุณ
ฟังนะ เธออายุ 20 ผม 47
มาคุยเรื่องนี้กันแบบคนติดเหล้าที่มีเหตุผลสองคน
ในช่วงแรก ทุกอย่างก็เป็นอย่างที่เห็น
ผมเป็นครูของเธอ และคือว่าผมว่าผมเป็น
ผมเป็น "ชายแก่ในโรงละคร" ในสายตาเธอ
ผมอยู่ที่ชูเบิร์ต กําลังซ้อม "บายจูปิเตอร์"
การแสดงมันยุ่งเหยิงมาก
และผมกําลังโต้เถียงกับจอห์นนี่ กรีน
เรื่องเนื้อ "ฝากความคิดถึงแด่บรอดเวย์"
ผมคิดถึงตอนเด็กๆ ที่ตกหลุมรักเพลงนั้น
ฝากความคิดถึงถึงบรอดเวย์ที่ฉันเคยพบพาน
และบอกว่าฉันจะไปในอีกไม่นาน
ถึงจะยังเด็ก ผมก็รู้ทันทีว่า
สิ่งที่ทำให้ท่อนนั้นเร็วแบบนั้น และน่าจดจำแบบนั้นคือทำนองภายใน
ไม่ใช่แค่ "ไป" กับ "ไม่" แต่มี "พาน" กับ "นาน" อีก
ประโยคควรเป็น
"ฝากความคิดถึงถึงบรอดเวย์โบราณ และบอกด้วยว่าฉันจะไป"
แต่การปรับเนื้อเพลง
มันทำให้ต่างออกไปเลย
นัคเคิลส์ นายรู้จักเพลงโคฮานไหม
ตรงนั้น ตรงนั้น
ส่งข่าวไป บอกออกไป ตรงนั้น
บอกว่าพวกแยงค์กำลังมา พวกแยงค์กำลังมา
กลองรัวไปทุกที่
เราจะไป เราจะข้ามไป
และเราจะไม่กลับมาจนกว่ามันจะจบตรงนั้น
รู้ไหมว่าพวกแยงค์ร้องเพลงอะไรในสงครามโลก
"เราจะไม่กลับมาอีก เราจะถูกฝังตรงนั้น"
และเป็นแบบนั้นจริงๆ
จํานวนผู้เสียชีวิตทั้งหมด ในสงครามโลกคือ 37 ล้านคน
ผมคิดว่าไม่น่าใช้คำว่า "โลก" กับ "สงคราม" เลย
เห็นด้วย
พระเจ้าจะคิดยังไงเวลามองลงมาที่สิ่งที่พระองค์สร้าง
และเห็นว่าด้วยแรงจูงใจที่สูงส่งที่สุด
เราส่งคน 37 ล้านคนไปตาย
มันถึงได้ฝนตกตลอดเวลา พระเจ้ากำลังร้องไห้
ผมรักชาตินะ รักจริงๆ
คุณเป็นทหาร ขอพระเจ้าคุ้มครองนะ
แต่คราวนี้จะมีกี่คนที่ต้องตาย
เราจะบอกตัวเลขชัดเจนได้หรือเปล่า
ผมลาพักอยู่ครับ ดูแลแม่
แม่กลัวมากกว่าผมอีก
คุณจะออกเดินทางเมื่อไหร่
ในอีกสองสัปดาห์ พวกเขาจะส่งผม กลับไปที่ส่วนที่ศัตรูเยอะที่สุด
แบรดลีย์บีช รัฐนิวเจอร์ซีย์
ผมสอนรหัสมอร์สที่โรงแรมกรอสแมน
แบรดลีย์บีช ที่ที่สายลับศัตรู เดินบนทางเดินริมหาด
แล้วปลอมตัวเป็นหญิงชราชาวยิวในชุดขนสัตว์
ผมเคยเล่นซ่อนไส้กรอกกับสาวจากแบรดลีย์บีชนะ
จริงเหรอครับ
คุณได้อ่าน "ชีวิตในกัวดาคาแนล" หรือเปล่า
ที่บอกว่าก่อนการรบ
ทหารจะโยนเหรียญเงินดอลลาร์ลงน้ำ
แทนที่จะโยนก้อนหิน
เพราะพวกเขารู้ว่าจะไม่กลับมาอีก
ผมเป็นทหารไม่ได้ เพราะตาไม่ดี
เกิดอะไรขึ้น มันเปิดได้เหรอ
พูดถึงคนที่จะไม่กลับมา
ผมอยากให้คุณอ่านนี่
จากแผ่นประกาศ "บายจูปิเตอร์"
อ่านออกเสียงนะครับ
"ร็อดเจอร์สกับฮาร์ต
พวกเขาแตกต่างเหมือนหมาดัชชุนกับอูฐ
คนหนึ่งชอบโอเปร่าและชีวิตที่บ้าน อีกคนชอบไนต์คลับและผู้คน
คนหนึ่งแต่งงานแล้วและมีลูกสองคน
อีกคนเป็นโสด และสนับสนุนบาร์เทนเดอร์"
ไม่ต้องขอบคุณนะ เอ็ดดี้
"คนตัวเล็กนั่นคือแลร์รี เขาสูบซิการ์
ใหญ่ ดำ เล็ก น้ำตาล อะไรก็เอา
ส่วนดิ๊ก นั่นคือร็อดเจอร์สใช้แต่บุหรี่เท่านั้น
คนหนึ่งเข้านอนประมาณตีสี่ครึ่ง ส่วนอีกคนไม่เคยสำมะเลเทเมา"
คำกริยาสมบูรณ์แบบใช่ไหมล่ะ
"ถึงกายภาพและอารมณ์จะแตกกัน แต่ทว่า
สติปัญญาของพวกเขาเติมเต็มกันและกัน เหมือนไข่กับแฮม
เพลงของพวกเขามีมากกว่าพันเพลง"
พันเพลงเหรอ
"พวกเขาไม่เห็นพ้องรุนแรง แต่ไม่ทะเลาะ
และในช่วง 20 ปีนั้น พวกเขาฝึกฝนฝีมือ
และไม่เคยทำงานกับใครเลยนอกจากกันและกัน"
จนกระทั่งตอนนี้
น่าประทับใจนะครับ
ผมเขียนเอง
และไม่พูดถึง "พระจันทร์สีน้ำเงิน" สักคำ
ผมส่งโน้ตเพลงไปให้เอลิซาเบธ เธอไม่ตอบเลย ผมไม่เข้าใจเลยนะ
เธอมันนิสัยเสียไง
พวกเขาจะเขียนบนป้ายหลุมศพผมแบบนั้น
- "เธอมันนิสัยเสีย" เหรอ - "ลอเรนซ์ มิลตัน ฮาร์ต
เขาไม่เข้าใจ"
และคนมาที่หลุมศพผมจะพูดว่า "รู้ไหม
- ฉันก็ไม่เข้าใจ" - ผมไม่เข้าใจแน่นอนเลยครับ
- นี่ แลร์ ผมเข้าใจนะ - ฟังนะ
ผมกับเอลิซาเบธนัดกันสุดสัปดาห์ นัดจริงๆ
สุดสัปดาห์ที่เร่าร้อนและเหนือธรรมชาติ ปลายฤดูร้อนที่แล้ว
ก่อนเธอกลับไปเยล
มันใกล้เคียงกับการไม่เห็นแก่ตัวที่สุด ที่ผมเคยรู้สึกในชีวิตแล้ว
มันละเอียดอ่อน ลึกซึ้ง
ลึกแค่ไหนล่ะ
ฟังนะ เจ้าตัวตลก ตอนผมเจอเธอ
สิ่งแรกที่ผมพูดกับเธอคือ "ขอโทษนะครับ
แต่คุณรสนิยมดีกว่าใครในโรงละครนี้"
อยากมีรูปถ่ายช่วงเวลานั้นจัง
ผมอยากมีภาพทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเธอ
ผมมีปัญหากับการทำให้มันถูก ผมพยายามจะหา...
แอนดี้ ช่วยผมที คําที่ถูกต้องคืออะไร
ต้องมนตราเหรอ
และคุณก็รู้ว่ามันยากแค่ไหน
ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าเธออยากคุยกับผม
ผมเอาแต่มองไปรอบๆ โรงละคร
เพราะมันต้องมีคนอื่นที่เธอสนใจ
แต่ไม่ เธอนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ ผมที่โรงละคร
นั่งใกล้เท่าที่มารยาทจะอนุญาต
และหัวใจผมเต้นแรงจริงๆ
และผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้ ไม่ว่ากับผู้ชายหรือผู้หญิง
แต่เธอสวมเดรสสีเหลือง
และในโรงละครก็ร้อนมาก
และเธอคุยกับผมเป็นชั่วโมงๆ
ขาเปลือยเปล่าวางพาดพนักวางแขน
และผมรู้ว่านี่ฟังดูเหมือนตาแก่ไร้ค่าวัยกลางคน
ที่แอบชอบสาวสหศึกษาสะสวย
และมันอาจเป็นแบบนั้น
แต่รู้อะไรไหม
บางทีมันอาจไม่ใช่อย่างนั้น
บางครั้งผมรู้สึก... และอย่าหัวเราะนะ
หลังจากหลับหูหลับตาพุ่งชนคนแปลกหน้า
ในที่สุดเราก็เจอเพื่อน
นั่นอาจเป็นนิยามของต้องมนตรา
สุดสัปดาห์ที่เต็มไปด้วยแสงไฟ
ผมต้องบอกคุณให้จบก่อนที่เธอจะกลับมา
คุณฟังผมอยู่หรือเปล่า
ครับ เธอเอาขามาพาดไอ้นั่น
มันเหมือนเนื้อเพลงรักทั้งหมดที่ผมเคยเขียน
มีเอคโทพลาซึมทางเสียงและกลายร่างเป็นมนุษย์
- เอคโทอะไรนะ - นั่นอาจจะเป็นแม่ของเธอ
จะให้ได้ยินไม่ได้นะ
แล้วผมล่ะ
คุณเป็นแค่ตัวประกอบ
- โอเค แต่ผมยังได้เงินใช่ไหม - แน่นอน
มันสําคัญสําหรับผมที่ผมต้องทําให้ดี
มันเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ร้อนเดือดดาล
และผมถามแบบสบายๆ ที่สุดเท่าที่จะทำได้
ถามว่าเธออยากหนีความร้อนระอุในเมือง
ไปที่ทะเลสาบดันมอร์ ในเวอร์มอนต์ช่วงสุดสัปดาห์กับผมไหม
และเธอก็ตอบอย่างไม่ลังเลสักนิด
"ฉันอยากไปค่ะ แลร์รี"
ผมขอบอกเลย แอนดี้ นี่คือผู้หญิงแบบที่ผมชอบ
ขอโทษนะ ผมพูดพล่ามไปเรื่อย
แต่คุณจะอธิบายกาลปัจจุบันที่แท้จริง
ของการตกหลุมรักยังไง
มันเป็นแบบนั้นเหรอครับ
อาจจะนะ ผมไม่ได้ทำอะไรผิดใช่ไหมล่ะ
ผมไม่ได้ละเมิดกฎหมายแมนน์ หรือแม้แต่กฎหมายชายวัยกลางคน
ผมซื้อภาพวาดทะเลสาบดันมอร์ให้เธอ
ซื้อมาจากยอดกะลาสีชาวเวอร์มอนต์
ผมซื้อมา เผื่อว่าเธอจะจำได้
ผมเคยพายเรือแคนูเล็กๆ ที่นั่น
ไง แลร์รี
แล้วยังไงต่อครับ
องก์ที่สาม ต่อมาในวันนั้น
เธออยู่ในความอบอุ่นของกระท่อม
มีธงจากฟอร์ตติคอนเดอโรกาติดอยู่ที่กําแพง
เธอสวมเสื้อทำงานของผู้ชายสีน้ำเงินที่พับแขนเสื้อขึ้น
จู่ๆ ทั้งหมดของเธอก็พร้อมสำหรับผม
ของขวัญแห่งความเยาว์วัย สติปัญญา
และกระดูกไหปลาร้า
ผมแตะไหล่เธอ
และเหมือนที่พวกแก่ๆ เคยเขียนไว้
"หัวใจผมหยุดนิ่ง"
เธอจับมือผมแล้วพูดว่า "แลร์รี
เก็บเรื่องนี้ไว้วันหลังเถอะ"
และที่ผมบอกได้นะพวก
มีความเป็นไปได้ว่า "อีกวัน" ก็คือคืนนี้
ถอยจากข้างหลังหน่อยนะ สาวๆ สวยมาก สวยจริงๆ
ร็อดเจอร์ส ร็อดเจอร์ส
ใช่ งดงามมาก
โอเค
ขอบคุณมาก นี่ ขอบคุณมากครับ
ผมซาบซึ้งนะ ขอบคุณ
บราโว
ขอบคุณมากครับ
ถึงเวลาแสดงจริงๆ ของค่ำคืนนี้แล้ว
เอ็ดดี้ๆ เอ็ดดี้ เก็บมันไปซะ
นี่
ตกลงเขาได้นอนกับเธอไหม
เขาคิดว่าอาจได้คืนนี้
แลร์รีๆ แลร์รี
คุณคิดว่าเธอเห็นอะไรในตัวเขา
ผมคิดว่าเธอเห็นผู้ชายรวยและมีชื่อเสียง ที่ช่วยเรื่องอาชีพของเธอได้
ผมคิดว่าเธอตระหนักว่าเธอได้รับความรัก
จากหนึ่งในผู้ชื่นชอบความงามที่สุด
- รู้ไหมผมคิดว่าอะไรอีก - อะไรครับ
ผมว่าเธอใส่ยกทรงสีองุ่น
เอาละ ร็อดเจอร์ส สุภาพบุรุษ ขอถ่ายสักรูปเถอะ
สวยมาก มาเลย ยิ้มกว้างๆ นะครับ
- สวยมาก - ดิ๊กๆ
พระเจ้า การแสดงจะดําเนินไป 20 ปีแน่
มันจะยิ่งใหญ่กว่า "เอบี้ส์ไอริชโรส"
- เดี๋ยวก็รู้ - แล้วก็ไม่ค่อยเป็นยิว เพราะงั้นทัวร์ได้
ขอบคุณที่มานะ แลร์รี
- ออสการ์ - แลร์รี
คุณสูงขึ้นทุกครั้งที่ผมเจอเลย
จะว่าไงได้ล่ะ เนื้อเพลงดีมาก
สุนทรีย์เวลาที่ต้องสุนทรีย์ ตลกเวลาที่ต้องตลก
ไม่มีสัมผัสแปลกๆ ฟังแล้วสบายหู
ฉันมันโง่เวลาแสงลาลับ
สมบูรณ์แบบ ได้ยินฉันปรบมือไหม
ผมว่าคุณเป็นคนที่ดังที่สุดในโรงละครเลย
เพราะผมชอบมันมากไง มากกว่าใครในโรงละครเลย
- เดี๋ยวผมไปเอาเครื่องดื่มให้ - ไม่ ขอบคุณ
แลร์รี มีเวลาสักสองนาทีไหม ขอเวลาเราสักครู่
ขอตัวนะ ออสการ์
ดไวท์ ไวแมนกับผมคุยกันว่า จะเอา "อะคอนเนตทิคัตแยงกี้" กลับมา
เยี่ยมเลย
ใช่ ผมคิดจะถามวิเวียน ซีกัล
ให้ตายสิ มันจะยาวกว่า "โอคลาโฮมา!"
จะซื้อเอง 50 ที่นั่งเลย
ฉันมีชื่อให้ใหม่นะ "โอ้ คาเมลอต!"
"อะคอนเนตทิคัตแยงกี้" เหมือนเดิมดีแล้ว
"คาเมลอต อัศเจรีย์" ล่ะ
โอเค ไม่เอาน่า ผมจริงจังนะ
ฉันก็จริงจังเสมอ เพราะงี้คนถึงคิดว่าฉันตลก
ผมคิดว่าถ้าคุณพร้อมทำงาน ก็อาจจะ...
- ไม่เคยรู้สึกดีเท่านี้ - ยินดีด้วยนะคะ
ฉันไม่อยากรบกวนคุณ ฉันแค่... เราทุกคนชอบมัน
- จริงเหรอ - มันจะดังมากแน่
ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก
- แกลดิสใช่ไหม ใช่ - ใช่ค่ะ ใช่
ใช่ ดีใจที่ได้เจอ
ครับ ผมคิดว่าไม่ใช่แค่เอามาทำซ้ำ
คิดว่าจะทำใหม่ทั้งหมดเลย
เราคิดว่าจะมีเพลงใหม่สี่ห้าเพลง
ที่ฉันเขียนเหรอ
แน่นอนว่าคุณเขียน ที่เราเขียนด้วยกัน
ผ่านมา 16 ปีแล้ว รู้ไหม ตั้งแต่เราทําละครเวทีเรื่องนั้น
- มันต้องทำใหม่กันหน่อย คิดว่างั้นไหม - 1927 โรงละครแวนเดอร์บิลท์
ใช่ จะเป็นโชว์ใหม่ของ ร็อดเจอร์สกับฮาร์ตช่วงฤดูใบไม้ร่วง
- มุกใหม่ เพลงใหม่ - อ้างอิงใหม่
เราจะเสียดสีทั้งสงครามเลย
การปันส่วนอาหาร บริจาคยางกับไนลอน
เพลงใหม่สําหรับวิเวียน
เบามือหน่อย แลร์รี
- สวัสดี - ละครดีมาก
ขอบคุณ ขอบคุณมาก
ทุกอย่างเงียบงัน จากนั้นคอร์เดลล์ ฮัลล์มีคำสั่งจากเบื้องบน
ขอโทษนะ สาวๆ วางมุกขาวลง เพราะเราจะแบ่งสันความรัก
จะเอาสองอย่างมาผสมยังไง
ใครสนล่ะ มันตลกดีออก
ดิ๊ก ข่าวจากนิวยอร์กเจอร์นัลอเมริกัน
"การแสดงดูแล้วเพลินตา เหมือนดนตรีริชาร์ด ร็อดเจอร์สที่เพลินหู"
- โอเค - ใช่ ดีเลยนะ
ดีเลย เริ่มได้ดี
คุณพร้อมไหม คุณสุขภาพโอเคไหม
คุณทำงานจริงจังได้หรือเปล่า
ใช่ งดเหล้าอยู่ ดิ๊ก ฉันจริงจังนะ
ดื่มแต่จินเจอร์เอลทั้งคืน
ยกเว้นวินาทีนี้ เพราะวินาทีนี้เราต้องฉลอง
นี่เป็นละครเพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุด ในประวัติศาสตร์ละครเวทีอเมริกัน
ไม่ๆ ผมจะไม่ดื่มกับคุณ แลร์รี
โอเคๆ ก็ได้
วีจีๆ มาถ่ายรูปสิ
- อะไรนะ ไม่ แลร์รี ผมต้อง... - ไม่ๆ นี่
ร็อดเจอร์สกับฮาร์ตกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
เอาละ ใกล้อีก เข้ามาใกล้อีก
ขอสําเนาสิบชุดนะ
เยี่ยม เขียนเช็คให้ผมด้วย
ครับ
คุณคิดว่าคุณทำไหวใช่ไหม
เป็นความคิดที่ดีที่สุดที่ได้ยินมาในรอบ 16 ปี
ในเวลาเดียวกัน ฉันว่าเราควรฝันถึงเรื่องใหม่ไปเลย
นายไม่เห็นด้วยเหรอ
ร็อดเจอร์สและฮาร์ตแบบใหม่ อะไรที่ไม่เคยเห็น
อะไรที่ยิ่งใหญ่
มาเริ่มด้วยการทำเรื่องเก่าก่อน
- แน่นอน - เราจะค่อยๆ ไป...
- ใช่ แต่... - เพราะผมคิดจริงๆ
- ฟังก่อน - ว่าเรามีอนาคตด้วยกันได้
ใครจะไม่คิดแบบนั้นล่ะ
แต่ผมอยากเป็นคนทำเพลงประเภทที่ทำงานกับ...
นักแต่งเพลงคนอื่นด้วย
อย่างอาร์เลน เคิร์น นายรักเคิร์น
ผมรักเคิร์น ผมอยากเป็นเคิร์น
แต่เราต้องทํางานอย่างมืออาชีพ แลร์รี
ฉันไม่มืออาชีพตั้งแต่เมื่อไหร่
ผมอยากทำงานตามเวลาที่กําหนด ตอนเช้าในห้องทำงานของผม
- ผมอยากทำตามตาราง - เราก็ทำแบบนั้นอยู่แล้วนี่
ผมไม่อยากตามหาคุณอีกแล้ว แลร์รี
- ฉันอยู่ตรงนี้ - คุณรู้ว่าหมายถึงอะไร
ผมไม่อยากโทรหาแม่คุณ
ตอนเก้าโมงเช้าเพื่อให้
คุณลุกจากเตียงตอนเที่ยง
- ดิ๊ก... - ผมแค่ไม่อยากทําแบบที่เคย
อยากบอกแค่นั้นแหละ
มันเป็นธุรกิจ ก็แค่นั้น
บางทีผมไม่ควรพูดคืนนี้ แต่ไม่รู้สิ
- ผมอยาก... - ฉันแค่อยาก...
- เรื่องนั้นดีที่สุดเลย จริงๆ นะ - ครับ ขอบคุณครับ
- นั่นใคร - ฉันแค่อยากเขียน
สิ่งที่เราทั้งคู่จะรัก
ใช่ ผมก็รู้สึกเหมือนกัน
ดิ๊ก เบิร์นส์ แมนเทิลเพิ่งเรียกมันว่า
"ละครเพลงคอมเมดี้อเมริกัน ที่ละเอียดและน่าดึงดูดที่สุด
ตั้งแต่ 'โชว์โบ๊ต'"
- ตั้งแต่ "โชว์โบ๊ต" - ใช่
ว้าว ดีเลย
- งดงามจริงๆ - ขอบคุณครับ ดีใจที่ได้เจอ
ฉันต้องตกหลุมรักเรื่องนั้นนะ ดิ๊ก
ฉันอยากเขียนละครนั่นมากกว่าใครในโลก
นั่งอยู่ในกลุ่มผู้ชมที่นั่งฟังทุกคำร้อง
ได้ มาเริ่มจาก "อะคอนเนตทิคัตแยงกี้"
- สี่หรือห้าเพลง และเรา... - โอเค ฟังนะ
ฉันคิดอย่างนี้นะ "การผจญภัยของมาร์โค โปโล"
ดิ๊ก ดิ๊กคะ การแสดงยอดเยี่ยมเลยนะ
ขอบคุณมากครับ ดีใจที่ได้เจอคุณนะ
เอาแบบยิ่งใหญ่ ยิ่งใหญ่กว่า "จัมโบ้" อีก แบบมหากาพย์
ละครเพลงสามเวทีพร้อมกัน
แสดงยาวสี่ชั่วโมงมีพักกินมื้อค่ำ
เป็นละครตลกยิ่งใหญ่ที่มีฉากบนเวทีคือโลก
เราจะเสียดสีทุกคน
และนายจะได้เสียดสีพวกเขาด้วยดนตรี
เราจะให้ละครเวทีน้ำเน่าระดับชาติทุกเรื่องขึ้นไปแสดง
เพลงฝรั่งเศส เพลงอิตาลี
เวลาร้องไปถึงเพลง "ใจกลางความมืด"
มนุษย์กินคนจะร้อง "พอร์กี้แอนด์เบสส์"
เบสส์ เธอเป็นมื้อค่ำของฉันแล้ว
ให้ตาย แลร์รี ไม่เอา
ละครนี่จะไล่เรื่องแบบนิยาย
มันจะเป็นความท้าทายสูงสุดสำหรับนายในฐานะนักทำเพลง
และสิ่งที่จะเชื่อมทุกอย่าง สิ่งที่จะทำให้คนดูเข้าถึงเรื่องราว
ก็คือเด็กผู้หญิง
เด็กสาวแสนสวยที่มาร์โค โปโลทิ้งไว้เบื้องหลัง
เธออายุแค่ครึ่งหนึ่งของเขา
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสได้ถึง จุดเริ่มต้นความรักในรอบหลายปี หรือในชีวิต
เขาสาบานในฉากแรก
เราจะทำเหมือนเบเนดิกต์ใน "มัชอะดู"
- ใช่ - เขาสาบานว่าเขาไม่สนใจ
ผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น เขาเกลียดความรัก
และเราก็ทำเพลงเสียดสีความรักทั้งเพลง
ไม่ แลร์รี ผมอยากเขียนละครที่ทำให้ซาบซึ้ง...
- ดิ๊ก ดนตรีเยี่ยม ละครดีมากๆ - สวัสดี เป็นไงบ้าง
ขอบคุณ คุณมาตรฐานสูงแบบนี้ ผมขอรับไว้นะ
- ขอบคุณ - ขอบคุณครับ
จําได้ไหม เราตกลงกันว่า ในฉากแรก เขาต่อต้านความรัก
จากนั้นเขาก็พบกับหญิงสาว เธอเป็นพวกรักอิสระ
หน้าตาแบบสแกนดิเนเวีย มีกระสองจุดที่แก้มซ้าย
- มันบ้ามาก - อย่าทําแบบนั้น
เธอใช้ชีวิตทางสังคม จิตใจ และเซ็กซ์
คนละจักรวาลกับเขาเลย แต่เขาก็แพ้ราบคาบ
เขายืนอยู่ตรงนั้น เป็นอัมพาต เพราะแสงตาสีเขียวซีดของเธอ
พวกเขาคือนักสำรวจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
และทั้งหมดนั้นไม่มีความหมายอะไรกับเขา มันเป็นแค่วิธีให้เธอมองเห็นเขา
นั่นคือแก่นทางอารมณ์ของเรื่องราว
- โอเค - เราเอาผู้ชาย
ในตำนานที่ไร้เทียมทาน
และทำให้เขาหลั่งเลือด
คุณร็อดเจอร์ส ผมโรเบิร์ต เฮฟเนอร์ นายกเทศมนตรีของโอคลาโฮมาซิตี
ผมกับอีฟเดินทางมาถึงนิวยอร์ก
- เพื่อมาดู - รู้ไหม...
ยินดีต้อนรับสู่นิวยอร์กครับ เราคุยกันใกล้จะจบแล้ว
เขาจะไปพบคุณในอีกสองนาที ฟังดูดีไหม
สองนาที เดี๋ยวไปหานะครับ ขอบคุณ หวังว่าจะคุ้มค่านะ
- แน่นอน - ดีใจที่ได้เจอ ขอบคุณ
เอาละ เร็วเข้า เร็วหน่อย
แล้วสุดท้ายพวกเขาลงเอยกันเหรอ ว่ามา
นั่นคือสิ่งที่ผู้ชมรอหาคำตอบ
เครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนเรื่องราวทั้งหมด
เอาละ แลร์รี
ถ้าคุณเต็มใจเขียน
เขียนมันจริงๆ แล้วก็เขียนใหม่ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก
มันก็อาจจะเป็นไปได้นะ
แต่ผมจะไม่ขอร้องให้คุณทำนะ แลร์รี รู้ไหม
เราทํางานกัน 15 นาที
คุณก็ออกไปหาร้านซิการ์แล้ว
- มันทําให้... - โอเค
มันทำให้จะบ้าตาย ผมไม่ชอบเลย
- ผมไม่อยากทำแล้ว - เราทํางานแบบนั้นมา 24 ปี
ยินดีด้วย ดิ๊ก
ทำแบบนั้นมา 24 ปีจริงๆ
- ขอบคุณ - ถึงเวลาที่กิลด์จะดังแล้ว
ใช่ ถูกต้อง คุณพูดถูกเลย
ยังไงก็เถอะ ผมจะไม่ทะเลาะด้วย แลร์รี
- ใครทะเลาะล่ะ - ไม่รู้สิ
ตอนเกิดสงครามอยู่
คนดูจะอยากดูมนุษย์กินคน ร้อง "พอร์กี้แอนด์เบสส์" จริงๆ เหรอ
แล้วผู้ชมจะอยากดูอะไรล่ะ
คาวบอยวี้ดว้ายในงานระดมทุนเหรอ
ใช่ ดูจะเป็นแบบนั้นนะ
จริงด้วย ลืมไป
"โอคลาโฮมา อัศเจรีย์" พูดถึง ความวุ่นวายของประเทศที่กําลังเกิดสงคราม
ผมคิดว่าทหารทุกคนในกลุ่มคนดูคืนนี้
คิดถึงสิ่งที่เราสู้เพื่อให้ได้มา
แม้จะหนึ่งหรือสองวินาที พวกเขาก็คิด
แล้วเราสู้เพื่ออะไรอยู่กันแน่
เด็กผู้หญิงแสบซ่าในชุดลายตาราง ที่ปฏิเสธใครไม่ได้เหรอ
- โอเค พอเลย - ดิ๊กๆ ดิ๊ก ไม่เอาน่า
รู้กันแค่เรานะ
ตัวละครพวกนั้นเป็นมนุษย์ที่ไม่มีใครจดจำได้
ผมว่ามีคนจำได้เยอะเลยนะ พวกเขามองเห็นความรัก
เขาต้องการความช่วยเหลือมากๆ
มองเห็นครอบครัว มองเห็นความภาคภูมิใจในประเทศ
นายเริ่มพูดเหมือน "แยงกี้ ดูเดิล แดนดี้" เลย
ผมคิดว่ายังมีอะไรให้จดจำอีกเยอะ แลร์รี
มากกว่ามนุษย์กินคนร้องเพลงน่ะ
แต่มนุษย์กินคนตลกกว่าเยอะ ยอมรับเถอะ
ดิ๊ก อยากมาอ่านนี่ไหม
- รอก่อน เดี๋ยวไปครับ - โอเคๆ
โอเคๆ ฉันเข้าใจที่นายพูดแล้ว
แค่บอกฉันมา นายอยากเขียนอะไร
ละครเวทีในฝันของนายคืออะไร
- ฝันผมเหรอ - ใช่
"โอคลาโฮมา!"
หมายถึงเรื่องต่อไป
เรากำลังคุยขอสิทธิ์ "ลิเลียม" อยู่
- ละครโมลนาร์เหรอ - ใช่
- นั่นมันเรื่องน้ำเน่าปี 1909 - งั้นเหรอ
อยากเขียนละครเพลงคนเฝ้าคาร์นิวัล
ที่ซ้อมแฟนตัวเอง
- ตาย ฟื้นคืนชีพ... - ผมว่าดีแน่
ใช่ ตอนจบ คนตายทั้งหมด ถอดวงแหวนเทวดาแล้วตะโกน
"แดนชำระบาป"
ฟังนะ ฉันจะทําถ้านายบังคับ
- แค่ในใจ... - ไม่ ไม่บังคับ
ออสการ์จะเป็นคนทํา
ออสการ์จะรู้อะไรเกี่ยวกับบูดาเปสต์ยุคเปลี่ยนศตวรรษ
เขาจะทําให้มันเป็นอเมริกา
ทําให้มันทันสมัยขึ้น
เปลี่ยนให้มาอยู่ที่เมน
รัฐเมนเหรอ ด้วยความเคารพ จะทําให้โมลนาร์ทันสมัย
- เป็นเรื่อง... - คุณต้องอ่านนี่นะ
เดอะไทมส์เหรอครับ
รีวิวเวิลด์เทเลแกรมของเบอร์ตัน แรสโก
- มันยอดมาก - ดี
- เราจะได้เดอะไทมส์เร็วๆ นี้ - โอเค
แลร์รี ผมต้องไปแล้ว เดอะไทมส์กําลังมา
โอเคๆ
- อวยพรให้ผมด้วย - มาเซลทอฟ
อย่างที่เขาพูดกันในเมน
- ดิ๊ก มันเยี่ยมมากเลย - ขอบคุณครับ
ดีใจที่ได้เจอนะ สนุกไหมครับ
ดิ๊ก ร็อดเจอร์สรู้อะไรเรื่องเมน เขาเป็นคนยิวนะ ให้ตายสิ
พวกเขาจะขายเทพนิยายนั่นไปอีกนานแค่ไหน
"จงมีศรัทธา มีความหวัง คนตายจะลุกขึ้นมาปลอบโยนเรา"
ตายห่าแล้วจะลุกยังไง
ขอแก้วนะ เอ็ดดี้ ขอเหล้าจริงๆ เลย
ดื่มกับผมสักแก้วสิครับ แอนดี้ ได้โปรด
คุณเป็นยังไงบ้าง
รู้ไหมในชีวิตแต่งงาน ที่พูดกันว่า "ไม่ว่าจะดีหรือร้าย" น่ะ
ผมคิดว่าในแง่ของชีวิตผม ผมเข้าส่วนที่ร้ายแล้ว
และมันเกิดขึ้นเงียบมากๆ จนผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
คุณเคยรู้สึกแบบนั้นไหม
ทุกวันในชีวิตผมเลย
ขอบคุณ
บางครั้งผมคิดว่า "แม้แต่พระเจ้าก็ไม่เอาผมแล้ว"
ผมเคยแต่งเพลงฮิต
ผมรักและเชิดชูคนกลุ่มเล็กๆ
และตอนนี้เขาก้าวไปข้างหน้า
ส่วนผมเหมือนสุดกาลสมัย
"สุดกาลสมัย" นั่นก็เรื่องดีไม่ใช่เหรอครับ
มันแปลว่านกเขาไม่ขันแล้ว
ผมคงไม่รู้จักเพราะแบบนั้น
ผมก็ไม่ต่างเลย
คุณสังเกตไหมว่านกกลับมาที่เซ็นทรัลพาร์กแล้ว
ช่วงนี้คุณทำอะไรอยู่ครับ
หนังสือเด็ก
ผมคงหมดไฟจากการเขียนเรียงความพวกนั้น
มันไปได้ไม่สวย
ผมคิดว่าเรื่องงานเขียนของผม
ผมก็เข้าส่วนที่ร้ายเหมือนกัน
คุณเขียนเกี่ยวกับอะไร
ผมก็อยากรู้
การเดินทางที่ทุกคนต้องผ่าน
ค้นหาสิ่งที่สมบูรณ์แบบ และไม่สามารถบรรลุได้
เรื่องสุดพรรณนา
อาจเป็นไอเดียที่เข้าใจยากเกินไป ที่จะใส่ลงไปในหนังสือเด็ก
ผมมีบทให้คุณนะ
"เขาไล่ตามเธอไปทั่วเตียงทั้งคืน ก่อนจะสรุปได้ว่า
เธอนั้นสุดพรรณนา"
แน่ใจว่าไม่ใช่ "สุดจะเป็นแม่พันธุ์"
ดีกว่านั้น
ผมอยู่ในสวนสาธารณะทุกเช้า
ปลดปล่อยหนูที่ผมคอยจับได้ในครัว
- เหรอครับ - ผมมีกล่องกระจกเล็กๆ
ที่จับหนู แต่ไม่ฆ่ามัน
และทุกเช้าผมเดินเข้าไปในครัว
และเห็นตรงหน้า ตรงใต้ตู้เย็น
หนูสีน้ำตาลตัวน้อยของผม กินแครกเกอร์ที่ผมทิ้งไว้ให้อย่างมีความสุข
และทุกเช้า ผมจะอุ้มมันไปที่สวน
เปิดกล่อง มันกระโดดออกไปสามเมตร ไถลไปที่พุ่มไม้
แล้วเช้าวันรุ่งขึ้น ผมก็ต้องอึ้ง
เพราะมันกลับเข้ากล่องอีกแล้ว
รู้ได้ยังไงว่าเป็นหนูตัวเดียวกัน
ก็ดูเหมือนเดิมเป๊ะเลย
มันมีสีหน้าเปี่ยมหวังที่พาไปสู่หายนะแบบชาวนิวยอร์ก
แต่มันขึ้นไปชั้น 19 ได้ยังไง
มันอาจให้ทิปคนเฝ้าประตู
เช้านี้ผมไม่เจอมัน
มีแค่แครกเกอร์ในกล่อง
ผมคิดถึงเจ้าตัวเล็กมาก คิดถึงจริงๆ
ผมคิดว่าผมเริ่มสนิทกับมันแล้ว
มันมีชื่อไหม
ผมเรียกมันว่าสจ๊วต
ใช้ตัวดับเบิลยูหรือยู
ตัวยู ไม่ใช้อะไรหรูหรา มันแค่หนูชนชั้นกลางธรรมดา
ผมว่าผมต้องขอตัวก่อน
ความสุขมันซึมไปถึงกระเพาะปัสสาวะแล้ว
"แอกเนส เดมิลล์สร้างปาฏิหาริย์เล็กๆ
และออกแบบท่าเต้นใหม่ ที่เข้ากับเรื่องราวและท่วงทำนอง
'โอคลาโฮมา!' เป็นเรื่องราวสดใหม่..."
โอเค ผมมีเรื่องตลกมาเล่า
คุณเรียกคนรักร่วมเพศที่เหน็ดเหนื่อยว่าอะไร
ไม่รู้สิคะ
บ้าเอ๊ย ผมลืมไปแล้ว
ตลกมากเลยนะ
"ละครนี้ทำให้ขนลุกซู่ซ่า น่าทึ่งอย่างที่สุด"
(ห้องน้ำสุภาพบุรุษ)
ที่แอทคินสันเคยเขียนรีวิวนั่นให้ "พาลโจอี้" คุณจําได้ไหม
"น่าเบื่อและไร้ชีวิตชีวา
จะดูดน้ำหวานออกจากบ่อเน่าๆ ได้เหรอ"
ฉันร้องไห้ ฉันเจ็บปวดขนาดนั้นเลยนะ
ฉันร้องไห้ในอ้อมกอดวิเวียน ซีกัล
เธอกอดฉันและพูดว่า
"ประวัติศาสตร์จะพิสูจน์ว่าเขาคิดผิด ที่รัก"
นั่นเป็นคำพูดที่หวานหูที่สุดที่ใครจะพูดได้เลย
ว่าอย่างนั้นไหม
และเธอเรียกฉันว่า "ที่รัก"
ว้าว
นิตยสารไทม์เขียนว่า
"สำหรับคนที่ทิ้งศีลธรรมไว้หน้าประตูได้
'พาลโจอี้' ก็น่าทึ่ง"
นั่นคำชมบ้าบออะไรกันวะ
- ฉันพูดถึง "พาลโจอี้" อยู่นะ - ครับ
ผมไม่เคยดูเลย
โวลคอตต์ กิบส์ เขาชอบเรื่องนั้นมาก
เขาบอกว่ามันเป็น "การแสดงเพลงและการเต้น
ที่มีตัวละครที่มีครบสามมิติ
ที่พูดและทำตัวเหมือนคนจริงๆ"
นั่นไง ได้คำชมแล้ว
คืนนี้คุณยังจะแนะนําผมให้รู้จักร็อดเจอร์สใช่ไหม
การฉี่ของฉันกลายเป็นละครสององก์
ต้องมีการหยุดพักช่วงสั้นๆ
ฉันรักวิเวียนจริงๆ ให้ตายสิ
ความเห็นอกเห็นใจของเธอ
บอกหรือยังว่าเธอเรียกฉันว่า "ที่รัก"
เราอยู่กันที่สตาร์ไลต์รูฟ
ฉันหันไปหาเธอและพูดว่า "วิเวียน แต่งงานกับผมได้ไหม"
ฉันบอกเธอแบบนั้น ต่อหน้าเลย
นึกภาพออกไหมล่ะว่า ใครจะกล้าพูดแบบนั้นต่อหน้าผู้หญิง
ผมไม่กล้าฝันจะพูดด้วยซ้ำ
ใช่ มันเป็นช่วงเวลาที่ดี
ฉันจะเล่าให้ฟัง ตอนตีสอง วงเล่นเพลง "ฉันเคยได้ยินเพลงนั้นมาก่อน"
เธอบอกว่า "ฉันรักคุณนะ ที่รัก
แต่ไม่ใช่แบบนั้น"
"ไม่ใช่แบบนั้น"
สี่คำสั้นๆ
ตัวอักษรเก้าตัวที่แปลว่า
"จบเกมแล้ว ไอ้โง่"
"คิดอีกทีสิ" ฉันบอกเธอไป
ฉันจับมือเธอไว้ เล็บเธอทาสีเทาอ่อน...
ทีนี้... ผมก็ดื่มได้สักที
ผมขอย้ำทุกคนว่าไมค์ ท็อดด์พูดอะไร เกี่ยวกับ "โอคลาโฮมา!" ในนิวเฮเวนนะ
"ไม่ฮา ไม่มีนม ไม่มีทางดัง"
ตอนนี้เราดังแล้ว เอาละ อ่านดูสิ โอเค โอ้โฮ
เยี่ยมมาก นิโคลส์เขียนไว้ในไทมส์
"ยอดเยี่ยมเป็นคำคุณศัพท์ที่ใกล้เคียงที่สุด
สำหรับการเดินทางระยะสั้นของกิลด์
ผสมผสานความสดชื่นรื่นเริง ที่ส่งต่อผ่านเสน่ห์ของกิริยาท่าทาง
การแสดง เต้นรำ ร้องเพลง
และดนตรีที่งดงามโดยริชาร์ด ร็อดเจอร์ส ซึ่งผสานได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เป็นหนึ่งในเพลงชั้นยอดของเขา
เพลงบรรเลงของคุณร็อดเจอร์สสง่างามเสมอ
แต่น้อยครั้งที่ผสานออกมาได้งดงาม เหมือนอย่างใน 'โอคลาโฮมา!'
เขาทำได้ดีทั้งเพลงวอลซ์ เพลงรัก เพลงตลก และเพลงหลัก
ซึ่งรัฐดังกล่าวควรจะเอาไปใช้
เป็นเพลงประจำรัฐในทันที
เพลง 'โอ้ ช่างเป็นเช้าที่งดงาม' และ 'ผู้คนจะบอกว่าเรารักกัน'
จะกระจายไปยังตู้เพลงทั่วประเทศ
และเพลงโศกที่ชื่อว่า 'พอร์จัด' ซึ่งพระเอกของเรื่อง
พยายามเกลี้ยกล่อมให้ศัตรูแขวนคอตาย
เป็นเพลงตลกที่น่าทึ่ง
เพลง 'ชาวไร่และคนเลี้ยงวัว' และ 'รถม้ามีพู่ด้านบน'
ก็สมควรถูกพูดถึงเพียงเพราะ มันใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบ"
อ่านท่อนนั้นอีกครั้งสิ
"เพราะมันใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบ"
เอาขึ้นป้ายโรงละครเลย
"มันใกล้เคียงกับความสมบูรณ์แบบ"
มาเถอะ ทุกคน มีปาร์ตี้ข้างบน มีเค้กแล้วก็แชมเปญ
ออสการ์ เยี่ยมมาก เยี่ยมเลย
ยินดีด้วย
ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม
ค่อยคุยทีหลังได้ไหม แลร์รี
ไม่ๆ แค่แป๊บเดียว ผมมีเรื่องสำคัญจะพูด
ขอเวลากับอัจฉริยะด้านดนตรีสักเดี๋ยว
มีเรื่องอยากบอกอย่างนึง ดิ๊ก
แป๊บเดียวนะดิ๊ก เรื่องสําคัญนะ
ฉันจําตอนได้ยินเรื่องนายครั้งแรกได้
นายเป็นแค่น้องชายของมอร์ตี้ ร็อดเจอร์ส
- ตอนนั้นอายุ 17 เหรอ - ผม 16 ครับ
- ใช่ ฉันอายุ 23 - ทำได้ดีมาก
ใช่ คุณเป็นชายแก่ที่ฉลาดบนภูเขา
แต่ครั้งแรกที่ฉันได้ยินนายเล่นเพลงของนาย
ฉันรู้ว่านายมีพรสวรรค์
ฉันไม่ค่อยเชื่อหรอกว่าฉันมี
แต่ฉันได้ยินบางอย่างในบ่ายวันนั้น
ความคิดริเริ่ม ท่วงทํานอง ความสง่างาม...
ไม่เอาน่า แลร์รี คุณเป็นอะไรไป
นายทํางานมาทั้งชีวิตเพื่อคืนนี้ ดิ๊ก
ไม่มีใครทํางานหนักกว่า และไม่มีใครสมควรได้รับมันมากกว่านี้
เอาละ ขอบคุณ แลร์รี ขอบคุณนะ
เอาละ นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ ไป... สนุกกับปาร์ตี้ของนายเถอะ
นี่ มองผม มองผมสิ
เราจะยกเครื่อง "อะคอนเนคติคัตแยงกี้"
- ใช่ๆ - เราจะแต่งเพลงใหม่สี่ห้าเพลง
- ฉันมีไอเดียแล้ว - ใช่ไหม
ใช่ๆ และถ้าฉันเขียนเรื่องมาร์โค โปโลได้
ฉันส่งให้ได้ไหม
คุณต้องถามผมอีกเหรอ แลร์รี ผมมีอาชีพการงานได้เพราะคุณนะ
ทริปหน้าร้อนไปไนแอการาและสถานที่มากมาย
ที่ทำให้ความกังขาสาหัส...
จำตอนเราได้ยินในวิทยุครั้งแรกได้ไหม
ในห้องนั่งเล่นของพ่อแม่นาย เพลงฮิตแรกของเรา
นั่นเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่น่าทึ่งที่สุดในชีวิตผม แลร์รี
- ผมอายุ 22 เอง - และขอบอกเลยนะ สาบานกับพระเจ้าเลย
เพลงที่ดีที่สุดของเรายังรอเราอยู่
ใช่ "อะคอนเนตทิคัตแยงกี้" เวอร์ชั่นใหม่
ใช่ๆ และอะไรที่ใหญ่กว่านั้น
- ดิ๊ก ขึ้นมานี่ - โอเค ผมไปแล้ว
มาร์โค โปโลจะเป็นละครเกี่ยวกับความสุข
แต่เป็นความสุขที่ได้มาอย่างยากลําบาก ความสุขที่ไม่อ่อนไหว
- แล้วอ่อนไหวมันไม่ดีตรงไหน - อะไร มันง่ายเกินไป
"โอคลาโฮมา!" ง่ายเกินไปเหรอ
ผู้ชายได้คู่กับสาวที่รักในตอนจบมันง่ายไปเหรอ
คุณเพิ่งตัดคอมเมดี้ประสบความสำเร็จทุกเรื่อง
ที่เคยเขียนมานะ แลร์รี
งั้นก็ง่ายไปสําหรับฉัน
คืนนี้คุณได้ยินเสียงผู้ชมไหม
ได้ยิน
คน 1,600 คนไม่คิดว่ามันง่ายเกินไป
จะบอกว่า 1,600 คนคิดผิดเหรอ
ฉันแค่จะบอกว่า...
นายกับฉันสามารถทําบางอย่าง ที่ซับซ้อนทางอารมณ์ได้มากกว่านี้
เราไม่จำเป็นต้องเอาใจผู้ชม...
- ผมกับออสการ์เอาใจเหรอ - ไม่ใช่อย่างนั้น
- เออร์วิง เบอร์ลินเอาใจเหรอ - ฉันชอบเบอร์ลิน
- "ไวท์คริสต์มาส" เอาใจเหรอ - ฉันไม่เชื่อ "ไวท์คริสต์มาส"
โอเค
บางทีคนดูอาจเปลี่ยนไปแล้ว
พวกเขายังอยากหัวเราะ
พวกเขาอยากหัวเราะ แต่ไม่ใช่แบบนั้น
- ไม่ใช่แบบไหน - แบบของคุณ
พวกเขาอยากหัวเราะ แต่ก็อยากร้องไห้ด้วย
พวกเขาอยาก... อยากรู้สึก
คุณเป็นเพื่อนเก่าแก่ที่สุดของผมนะ
คุณ...
คุณไม่เหมือนใคร
เหมือนนายเขียนข่าวมรณกรรมฉันเลย
- แค่พูดเฉยๆ - ฉันอยู่ตรงนี้ ตอนนี้
- พร้อมทำงานแล้ว - จริงเหรอ
และคุณยินดีจะกลับโรงพยาบาลด็อกเตอร์สไหม
ฉันไม่ต้องกลับไปโรงพยาบาลด็อกเตอร์ส
และไม่ต้องการจิตแพทย์ด้วย
- ขอบคุณมาก - เราแค่พยายามช่วยคุณ แลร์รี
เราคือใคร นายกับออสการ์ ช่วยฉันเนี่ยนะ
คิดว่าออสการ์เกี่ยวด้วยเหรอ
"โอคลาโฮมา!" จะเป็นละครเพลง ที่ฮิตที่สุดในอาชีพของนาย
- คุณไม่รู้หรอก - แถมนายให้ไอ้เวรครอน
จัดการเงินฉัน ตอนนี้ฉันไม่...
ผมทําไปเพราะพี่ชายคุณยืนกรานนะแลร์รี
เท็ดดี้ขอร้องผม...
บางทีนายกับเท็ดดี้ควรเขียนเนื้อเพลงนะ
ผมก็เขียนเนื้อเพลง
นั่นมันหมายความว่าไง
"บายจูปิเตอร์" ไง คุณลืมไปเฉยๆ เลยเหรอ
ลืมอะไร
ที่ผมกับโลแกนขอร้องให้เพิ่มคอรัส เพิ่มท่อน
แต่คุณเมาจนไม่โผล่มาด้วยซ้ำ
และใช่ ผมต้องเขียนเนื้อ
- นายไม่ได้เขียนสักคํา... - คุณรู้ได้ไง
- ของละครนั่น - คุณรู้ได้ยังไง แลร์รี
คุณไม่ได้อยู่ด้วยซ้ำ...
คุณรู้อะไรไหม
คืนนี้ผมจะไม่ทะเลาะด้วยหรอกนะ
- ถ้าไม่ว่าอะไร - ฉันชอบนะ
ผมไม่ชอบ ไม่ชอบเลย
ฟังนะ ฉันขอโทษ
ฉันไม่สนว่าใครจะทำร้ายฉัน
มันไม่มีความหมายอะไรกับฉัน
แต่ห้ามใครมาโจมตีงานของฉัน มันคือทั้งหมดที่ฉันมี
งานคุณยอดเยี่ยมมาก นั่นไม่ใช่ปัญหา
งานของคุณยอดเยี่ยม ตั้งแต่วันที่ผมพบคุณ
นายยังจำได้เหรอ
ที่ใส่รองเท้าเดินในบ้าน กับเสื้อคลุมอาบน้ำลายทางน่ะเหรอ
จำได้ ตื่นมาหน้ามีไรหนวดตอนห้าทุ่ม
ผมจะจําไว้จนถึงวันสุดท้ายของชีวิตเลย
โอเค
- ผมต้องขึ้นไปแล้ว - ฉันรู้
- คนรอเยอะเลย - แน่นอน รู้แล้ว
สี่หรือห้าเพลงนะ
บอกแล้วไง ฉันมีไอเดียแล้ว
เพลงเดี่ยวสุดฮาสำหรับวิเวียน
เล่าเรื่องว่าเธอฆ่าสามีคนก่อนๆ ของเธอทุกคน
อาจจะตลกนะ
ใช้ชื่อว่า "เพื่อให้รักเรานิรันดร์" ก็ได้นะ
คุณโอเคไหมคะ แลร์รี
เกิดอะไรขึ้นกับไวท์ล่ะ
- ไปแล้ว - "เร็วเช่นนี้เลยเหรอ"
มีอีกหลายอย่างที่ผมอยากพูดกับเขา
บางทีเขาก็อาจเป็นตัวประกอบ
อีกแก้วได้ไหม
แก้วสุดท้ายนะ แลร์รี
นายรู้จักเพลงบลูส์ที่ไร้อารมณ์ไหม
เพราะฉันยังไม่ได้เขียนมัน
พวกเขาน่าจะติดรูปผมบนขวดนั่นนะ
"วิสกี้ที่ทำให้จ้างลอเรนซ์ ฮาร์ตไม่ได้
"ซื้อพันธบัตรสงคราม"
รู้ไหม ผมเริ่มได้ยินอะไรผิดไปนะ
คืนก่อน ผมฟังนักร้องคนหนึ่งร้องเรื่อง
"หัวใจเถ้าบุหรี่ของเธอ"
และผมคิดว่า "นั่นเป็นคำอุปมาที่ไม่เหมือนใคร
'หัวใจเถ้าบุหรี่ของฉัน'"
แล้วก็มารู้ว่าเธอร้องเพลง "หัวใจเถ้าธุลีของฉัน"
แถมเดี๋ยวนี้ผมจำอะไรไม่ได้ด้วยซ้ำ
นั่นควรเป็นชื่ออัตชีวประวัติของผมนะ
"หยุดผมที ถ้าผมเล่าเรื่องนี้ไปแล้ว"
แล้วเราจะพิมพ์ข้อความทั้งหมดซ้ำสองครั้ง
ไม่ ฉันจริงจังนะ ฉันเคยเห็นเธอทำแบบนั้นมาก่อน
ตราบใดที่ไม่มีการเต้นตอนกลางคืน
ระวังตัวให้ดี...
เอลิซาเบธที่ไม่มีใครแทนที่ได้ของผม
แลร์รี
- ชอบไหมคะ - มัน...
ออสการ์ แฮมเมอร์สไตน์เพิ่งบอกว่าเหมือนเพชร
เขาเก่งเรื่องใช้คำพูด
จอร์จ นี่ลอเรนซ์ ฮาร์ตค่ะ
เป็นเกียรติจริงๆ ครับที่ได้พบคุณ
จะว่าอะไรไหมถ้าผมขอคุยกับ เอลิซาเบธตามลําพังสักสองนาที
จากนั้นเธอก็เป็นของคุณเลย
มันจะไม่เป็นไรเลย
ตราบใดที่คุณสัญญา จะให้ลายเซ็นกับผมก่อนผมไป
จอร์จอยู่ปีสี่ที่มหาวิทยาลัยเยล
เขาเรียนดนตรี แต่เขาอยากเป็นผู้กํากับ
ผู้กํากับ คุณชื่ออะไรล่ะ
จอร์จ ฮิลล์ครับ
ผมขอแนะนำนะ ว่าที่ผู้กำกับ จอร์จ ฮิลล์
อยากได้คําแนะนําจากผมไหม
เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ
ระวังเรื่องรักๆ ใคร่ๆ
คิดถึงเรื่องมิตรภาพ
นั่นคือที่ที่ทุกสิ่งจะยืนยาว
ขอบคุณครับ ผมจะจําไว้
(โอคลาโฮมา!!)
ไว้เจอกันนะ จอร์จ
แม่ฉันเพิ่งให้นี่มา
ฉันซึ้งใจมากที่เธอให้ฉันมา
ไหปลาร้าอารมณ์ดีของผม
ระวังนะ แม่ฉัน...
โอเค...
ขอโทษที ผมรู้ว่าวันที่ 19 พฤศจิกายน ถึงจะเป็นวันเกิดคุณ
ฉันราศีพิจิกนะคะ
ผมไม่เคยสงสัยเลย
ได้โน้ตเพลงที่ผมส่งให้ไหม
พูดตรงๆ ฉันมัวแต่ยุ่งกับการสอบ ก็เลยเก็บไป แล้ว...
แล้วก็ลืมมันไปเลย แต่ตอนนี้ฉันมีเวลาแล้ว ฉันสัญญาค่ะ
ฉันจะให้เพื่อนของฉัน
เล่นให้ฉันฟังทุกเพลงเลย
ไม่ต้องรีบหรอก
นั่นคือสิ่งยอดเยี่ยมเกี่ยวกับศิลปะ ใช่ไหมล่ะ
มันรอคุณเสมอ
ขอบคุณสำหรับจดหมายทั้งหมดที่คุณเขียนถึงฉันนะคะ
ฉันสนุกกับการอ่านมันมากเลย
รูมเมตของฉันไม่อยากจะเชื่อว่า ฉันติดต่อกับลอเรนซ์ ฮาร์ตจริงๆ
ผมจําได้ว่าที่เวอร์มอนต์ คุณดื่มไวน์แดง
มัลเบค เป็นเครื่องดื่มยอดนิยมที่เยลเลยค่ะ
คุณขอเฟรนช์มัลเบค แล้วคุณก็ทำท่า
เหมือนบอกได้ว่ามันมาจากไร่องุ่นที่ไหน
อย่าพูดถึงเวอร์มอนต์กับแม่ฉันนะคะ
แม่ไม่รู้เรื่องที่เราแอบไปเที่ยวกัน
ที่จริงก็ขอบคุณพระเจ้า
เธอไม่รู้ 90 เปอร์เซ็นต์ของสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตฉัน
ผมเป็นเกียรติที่ได้รู้แล้วตอนนี้
หรือที่ได้รู้ตอนนั้น เมื่อเดือนสิงหาคม
ตั้งแต่นั้นมา ฉันมีเรื่องให้เล่าเยอะเลยค่ะ
เล่าเรื่องหนุ่มๆ ให้ฟังหน่อย ผมอยากรู้เรื่องนั้นนะ
บอกตามตรง ฉันฉลาดกว่าพวกเขาส่วนใหญ่มาก
ฉันเลยนั่งดูพวกเขาพยายามทําให้ฉันประทับใจ
มันสนุกมากเลย
ถ้าผมเป็นหนุ่มมหาลัย ผมคงกลัวคุณ
สาวที่ฉลาด ช่างสังเกตจนน่ากลัว
สวยงามไร้ความรู้สึกอย่างร้ายกาจนั่งอยู่ตรงนั้น
ประเมินผมจากที่ไหนสักแห่งภายใต้ดวงตาสีเขียวนั่น
คอยเก็บข้อมูลท่าทางแปลกๆ ของผม
ให้ตาย ผมคงจะกลัวมากเลย
นี่ ฉันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนะคะ
เล่าเรื่องคูเปอร์ให้ฟังอีกสิ
น่าอายชะมัด
ผมชอบมากเวลาที่คุณอาย
หน้าคุณแดงเถือกเลย
แต่วินาทีต่อมา มันก็หายไปแล้ว
รอบนี้อาจอยู่นานกว่ามากๆ เลยนะคะ
- ฉันอยาก... - เอลิซาเบธ สวัสดี แลร์รี
หวังว่าไม่ได้ขัดจังหวะเรื่องสำคัญนะ
เรื่องสำคัญคงต้องรอไปก่อน
เธอเป็นเพชรเม็ดงามใช่ไหมล่ะครับ
ได้โปรด คุณแฮมเมอร์สไตน์
ผมขอรบกวนคุณแค่แป๊บเดียว
แลร์รี ผมแค่อยากบอกว่า...
อย่างแรก ผมรู้ว่าคืนนี้คงลําบากสําหรับคุณ
ไม่ ผมเป็นมืออาชีพ ออสการ์ เราทั้งคู่เป็นมืออาชีพ
เราเข้าใจธรรมชาติของธุรกิจของเราดี
แลร์รี คุณชอบละครเรื่องนี้ไหม ผมว่าผมทำเพลงตลกได้
ไม่ถึงครึ่งของคุณเลย มันไม่ใช่จุดแข็งของผม
ผมหัวเราะจนคอแตกเลย ต้องต่อคอใหม่ด้วยซ้ำ
แลร์รี เราอายุเท่ากัน แต่คุณเป็นครูเสมอ
- ไม่ ออสการ์ ผม... - ไม่ ตลอดการทำงานของคุณ
- คุณนำทางให้เรา - ผมว่าไม่...
คุณปลดปล่อยพวกเราทุกคน
คุณทำให้เพลงอเมริกัน ฟังเหมือนสุนทรพจน์ของชาวอเมริกันสักที
หยุดเลย ผมไม่ชอบคําสรรเสริญ ยิ่งสรรเสริญผมยิ่งไม่ชอบใหญ่
ออสการ์ คืนนี้เป็นคืนของคุณ
เพลงฮิตสําหรับคุณและดิ๊กคือเพลงฮิตสําหรับเราทุกคน
ในที่สุดคนก็อยากไปดูการแสดงอีก
การแสดงจริงๆ ดิ๊กกับผมแค่แลกเปลี่ยนไอเดียกันนิดหน่อย
- เยี่ยมเลย - ใช่ เรามีไอเดีย...
ละครเวทีมาร์โค โปโล ยิ่งใหญ่ แบบละครสัตว์ผสานละครเวที
ดิ๊กตื่นเต้นกับมันนะ
เขาบอกคุณจะเอา "ลิเลียม" มาทำใหม่
ถ้าเราได้สิทธิ์นะครับ
ฟังดูน่าตื่นเต้นนะคะ
- เอลิซาเบธบอกว่าเธอเป็นลูกศิษย์ของคุณ - หยุดเลย
"เธอคือจุมพิตแห่งฤดูใบไม้ผลิ ที่ทําให้ฤดูหนาวโดดเดี่ยวดูยาวนาน"
ได้โปรด
- คุณแต่งเพลงได้เยี่ยมมาก - สําหรับละครที่อยู่ได้ไม่ถึงสามเดือน
- ผมดูไปสองครั้ง - คุณ...
รู้ไหมว่าเรากําลังพูดถึงอะไร สตีวี่
"พฤษภาอุ่นใจ" ผลิตโดยแม็กซ์ กอร์ดอน
ดนตรีโดยเจอโรม เคิร์น
โรงละครอัลวิน แสดง 59 ครั้ง
นี่เพื่อนบ้านผม เขาเป็นเหมือน สารานุกรมละครเพลงเดินได้
ฉันเหมือนโรคปอดบวมเดินได้ของวงการละครเพลงนะ
- ยินดีที่ได้รู้จัก - ยินดีที่ได้รู้จักครับ
โตขึ้นเขาอยากเขียนละครเพลง
ใครเป็นนักแต่งเพลงคนโปรดล่ะ
ออสการ์ครับ
แน่นอน แล้วคิดยังไงกับงานของฉัน
ผมชอบครับ มันตลก
ขอบใจ
บางครั้งก็เลอะเทอะไปหน่อย
เขาเหนื่อยมาก มันเป็นวันที่ยาวนาน
มาเถอะ สตีวี่ นั่งอีกไกลกว่าจะถึงดอยล์สทาวน์
- อยากเข้าห้องน้ำไหม - ผมไม่เหนื่อยครับ
เขาถามผมว่าคิดยังไงกับงานของเขานะ
"งานหนักหนาต้องไว้รอคราวหน้า" เนี่ยนะ
ผมเสียใจมากเลยที่ไม่มีลูก
คูเปอร์
- ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะเล่าให้คุณฟัง - เล่ามาสิ
คุณต้องจําไว้นะคะ ว่าฉันตกหลุมรักหมอนี่แบบหัวปักหัวปำ
มาปีกว่าแล้ว
ถือนี่ไว้ มานี่
เรเน่ ขอความเป็นส่วนตัวสักห้านาทีได้ไหม
ได้ทุกอย่างเพื่อคุณ แลร์รี
ขอบคุณครับ
บอกมาว่าเขาหน้าตาเป็นยังไง ผมพยายามนึกภาพเขาอยู่
แบบอะพอลโลมั้งคะ ตาสีฟ้า ตัวสูง
แสดงว่าผิวบนหลังของเขา
- ไร้ที่ติ... - หยุดเลย
มันเป็นคืนวันเกิดของคุณ เล่ามาให้หมด
- กลุ่มเพื่อนฉันพา... - เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย
- ทั้งสองค่ะ - โอเค
ไม่เอาน่า แลร์รี ฉันเป็นสาวมหาวิทยาลัยนะ
พวกเขาพาฉันไปที่มอรีส์ ซึ่งตามกฎแล้วห้ามผู้หญิงเข้า
แต่พวกเขาแอบพาเราขึ้นบันไดข้างหลัง เหมือนกับของเถื่อนกลิ่นแรงๆ
และแน่นอน หนึ่งในกลุ่มสาวๆ พาคู่เดตของเธอมาด้วย
คูเปอร์เหรอ
ซึ่งทั้งทำให้ฉันเสียใจมากและมีความสุขมาก
ก็เขาอยู่ตรงนั้น อยู่ใกล้ๆ ฉัน
พอมันเริ่มดึก
ขวดไวน์เปล่าก็เต็มโต๊ะไปหมด
พวกเราครึ่งหนึ่งยังไม่บรรลุนิติภาวะ
แต่เราจีบพนักงานแบบไร้ยางอายจนไม่มีใครสนใจ
- ดื่มเฟรนช์มัลเบคของคุณ - ใช่เลยค่ะ
ส่วนผมเป็นนักศึกษาดีเด่นอย่างเดียวเลย
ทุกคนถึงรักคุณไง แลร์รี คุณเป็นผู้ฟังที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเจอ
นั่นเพราะผมไม่สนใจตัวเองเลย
กลับไปที่เรื่องเสเพลวันเกิดคุณดีกว่า
ขวดไวน์เปล่าเต็มโต๊ะ...
ตอนนั้นมันดึกแล้ว
- และมาร์จอรี... - ผู้หญิงที่มากับคูเปอร์เหรอ
เธอกลับบ้านไปอ่านหนังสือ
แล้วก็ค่อยๆ เดินเซกันออกไปทีละคน
ตอนนั้นเที่ยงคืน
และฉันก็เห็นว่าฉันนั่งอยู่ข้างๆ เขา
ค่อยๆ เล่านะ
ไม่มีที่ไหนในโลกที่ผมอยากอยู่
มากไปกว่านั่งอยู่ตรงนี้กับคุณ
ได้รับจดหมายผมไหม คืนนี้มีปาร์ตี้ที่บ้านผมนะ
ฉันว่าฉันต้องอยู่ที่นี่ และช่วยแม่...
ปาร์ตี้จะเริ่มดึกๆ เลย
คุณจะมีเวลาพักที่นี่อีกเยอะ
ผมจ้างวงโกลเดนเกตควอร์เทตด้วย สัญญานะว่าคุณจะมา
320 เซ็นทรัลพาร์กตะวันตก
คุณบอกว่าคุณอยากออกแบบฉากกับชุด
ทุกคนในโรงละครนิวยอร์กจะไปที่นั่น
โอเค กลับไปที่คูเปอร์
โอเคค่ะ
เราออกจากมอรีส์ด้วยกัน
เป็นคืนเดือนพฤศจิกายนที่สมบูรณ์แบบ พระจันทร์เสี้ยวสวย
เขาโอบฉันไว้ เราสองคนก็เมาๆ
เดินเข้าออกจากอ้อมแขนกันและกัน
เขาใส่เสื้อเชิ้ตผ้าสักหลาดสีแดงและเขียวที่พับแขนเสื้อขึ้น
คุณไม่ได้สังเกตเลยสินะ
เขาดูดีนะคะ
แล้วคุณล่ะ
มันวันเกิดฉันใช่ไหมล่ะ
- ฉันควรจะดูดี - สวยน่ากิน
ฉันยืนอิงเสื้อเชิ้ตสักหลาดตัวนั้น
และขอบอกเลยนะคะ
ฉันได้กลิ่นความเป็นชายออกมาจากตัวเขา
ฉันจำได้ตอนที่คิดว่าตัวอักษรสีม่วงตัวโต น่าจะทำให้ท้องฟ้าสว่างไสว...
- "ความปรารถนา" - โอเค
เดี๋ยวนะ
ผมต้องไปเอาน้ำเย็นมาเทลงกางเกงก่อน
คุณอาจต้องใส่น้ำแข็งเพิ่มนะ
เราลงเอยที่ห้องใต้ดินของสมาคมนักศึกษาชายของเขา
ในบาร์ถูกๆ สภาพเสื่อมโทรม
มีแต่พระเจ้าที่รู้ว่าเคยเกิดเรื่องโสมมอะไรบ้างข้างล่างนั่น
และอีกเรื่องก็กำลังจะเกิด
ใช่เลย
ฉันเฝ้าดูชายคนนี้มาเป็นปี
ฝันถึงเขา และตอนนี้เขาก็อยู่ตรงหน้า
ในคืนวันเกิดของฉัน
มีแสงสลัวมาจากโคมไฟเล็กๆ แค่โคมเดียว
ที่พิมพ์รูปม้ากับคนขี่บนโป๊ะโคม
เอาจริงๆ แลร์รี ผู้หญิงอย่างฉันจะทำอะไรได้ล่ะ
สุขสันต์วันเกิด
เขาเริ่มถอดเสื้อผ้าออก
คุณอยากฟังจริงๆ เหรอ
ผมสนใจนิดหน่อยนะ
มันน่าอายมากเลย
เพราะมันไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ
เหมือนคุณกับผมที่บ้านริมทะเลสาบเหรอ
ไม่ใช่ค่ะ
นั่นเราตัดสินใจอย่างรอบคอบแล้วใช่ไหมล่ะ
อิงจากอะไร เหตุผลเหรอ ก็เท่าที่คุณกับฉันจะมีเหตุผลได้
แต่นี่น่ะ...
นี่มาจากเรื่องที่ว่าเขาใส่ถุงยางไม่ได้
ไม่จริงน่า
เขาพยายามแล้ว
- แล้วก็พยายามอีก - ไม่นะ
- ฉันก็พยายามด้วย - หยุดเลย
มันเป็นสิบนาทีที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน
รู้สึกเหมือนสิบชั่วโมง
ผมเสียใจด้วยนะ
แล้วรู้ไหมว่าอะไรที่แย่ที่สุด
เขาไม่ได้มีสติเลย รู้ไหม
เขาเอาแต่พึมพำว่าเป็นเพราะไวน์
เพราะว่า...
ถุงยางเล็กเกินไป ถ้าคุณเชื่อน่ะนะ
และตลอดเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่ชัดเจนสําหรับฉันคือ
เขา... ไม่รู้สึก...
ฉันไม่รู้ว่าคําที่ถูกต้องคืออะไร บางที...
"เขาแค่ไม่รักฉันมากพอ" อาจเป็นคําที่ถูกต้อง
มันไม่มีทางอื่นเลยใช่ไหมล่ะ
เมื่อหญิงสาวรักผู้ชายสุดหัวใจ
และเขาไม่รู้สึกเหมือนกับเธอน่ะ
คุณรู้ไหมว่ามันรู้สึกยังไง
"ไม่เคยมีใครรักฉันมากขนาดนั้น"
ฉันเอาความรักตลอดปีลงไปในห้องใต้ดินนั่น
ใช่ ฉันทั้งดูรูปถ่ายของเขา
จำเบอร์โทรศัพท์ของเขา
แล้วเขาอยู่ตรงนั้น เด็กมหาลัยปีสามขี้เมา
แสร้งทำเป็นรักฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ...
และ... ฉันคงไม่มีปัญหาอะไร ถ้ามี...
ความลุ่มหลงซ่อนอยู่
หรือแม้แต่ความเห็นอกเห็นใจ
แต่มันไม่มีอะไรเลย
มีแค่โคมไฟลายม้า
คุณคู่ควรกับสิ่งที่ดีกว่านี้
ใช่
เช้าวันต่อมา ฉันถามเพื่อนร่วมห้องฉัน
แบบผู้หญิงคุยกัน
เธอบอกว่าบางครั้งผู้ชายก็ไม่ขัน เพราะพวกเขาประหม่าเกินไป
ฉันอยากเชื่อแบบนั้น จะได้รู้สึกดีขึ้นกับตัวเองบ้าง
แต่ว่า...
เขาไม่ได้ประหม่า ไม่เลยสักนิด
เขาหลับตา
เหมือนเขาพยายามฝันให้ฉันเป็นคนที่เขาต้องการจริงๆ
ฉันรู้สึกโง่มาก
ฉันรู้สึกถูกด้อยค่า
ฉันโกรธตัวเองที่ยอมให้เขา
ทําให้ฉันรู้สึกไร้ค่า
แถมเราลองวิธีสร้างสรรค์กันด้วย
ไม่นะ
มันแย่ขึ้นเรื่อยๆ ไม่หยุด
จนสุดท้าย เขาก็พูดว่า "เอลิซาเบธ ผมติดค้างคุณไว้คราวหน้า"
และนั่น...
นั่นเป็นวันเกิดปีที่ 20 ของฉัน
แต่นแต๊น
พระเยซูร้องไห้
แต่มันแย่ขึ้นกว่านั้นอีกนะ
ผมว่าผมรับไม่ไหวแล้ว
โอเค ผมรับไหว
แต่เล่าให้ผมฟังในแบบที่ผมจะไม่อายที่เป็นมนุษย์นะ
นั่นคงจะยาก
ประมาณหนึ่งสัปดาห์ต่อมา
ทุกคนกลับบ้านวันขอบคุณพระเจ้า
เขาโทรหาฉัน ถามว่าอยากกินมื้อค่ำกับเขาไหม
คุณก็รู้จักฉัน ไม่มีเกียรติศักดิ์ศรี
ฉันตอบว่า "แน่นอน" แล้วไปที่สมาคมนักศึกษาชายที่เดิม
ซึ่งอยู่ใต้ต้นแปะก๊วยขนาดใหญ่
ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลือง
ลำต้นของมันเป็นสีดำจากสายฝน
ฉันคิดว่านี่เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา
ฉันจําได้ตอนที่พูดกับตัวเองว่า
"พระเจ้ามอบโอกาสที่สองให้เธอ"
เราเข้าไปในห้องเขา
รูมเมตเขากลับบ้านช่วงเทศกาลแล้ว
แล้วประตูก็ปิด
และทันใดนั้น...
ก็ไม่มีใครคุยเรื่องมื้อค่ำ
ได้ทำตามสัญญาที่ติดค้างไว้แล้ว
เล่นใหญ่เลยละ
จู่ๆ ฝนก็ตก
เราฉีกเสื้อผ้าของกันและกัน
ไม่คุยอะไรกันทั้งนั้น
และครั้งนี้...
ไม่มีปัญหา
ครั้งแรกก็ดี ครั้งที่สองก็ดี
หยุดเลย
เขาบอกฉันว่า "สุขสันต์วันเกิดย้อนหลัง เอลิซาเบธ"
และคุณอยากได้ยินตอนจบที่ไม่น่าเชื่อ ของเรื่องลามกนี่ไหม
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเจอเขา
นั่นคือเดือนพฤศจิกายน เกินสี่เดือนมาแล้ว
ฉันมั่นใจมากว่าเขาจะโทรมา ถ้าอยากมีเซ็กซ์อีกน่ะนะ
แต่ไม่ ไม่โทรเลย
ฉันนึกว่าเขาจะเขียนจดหมาย
แต่ก็ไม่มี
ฉันเลยโทรหาเขา
เขารีบวางสายเร็วมาก
ฉันเลยเขียนจดหมายหาเขา
- พิมพ์ดีดสี่หน้า เรียงบรรทัดชิด - ไม่นะ
ไม่ตอบกลับเลย
ฉันบอกตัวเองว่ามันเหมือนฝันตอนเป็นไข้
และตอนนี้ไข้มันอาจจะหายแล้ว
และมันฟังดูมีเหตุผลมากๆ
แต่รู้อะไรไหมคะ
ถ้าเขาโทรหาฉันตอนนี้ วินาทีนี้
ฉันจะทิ้งทุกอย่างในชีวิตและ...
ขับรถสามชั่วโมง ขับรถ 30 ชั่วโมง เพื่อใช้เวลาอีกคืนหนึ่งกับเขา
ฉันเป็นอะไรไป แลร์รี
ทําไมคุณต้องขับรถ 30 ชั่วโมง เพื่อไปเจอคนที่ทํากับคุณแบบนั้นด้วย
เพราะฉันรักเขาละมั้งคะ
จริงเหรอ
มันไม่มีเหตุผล หมกมุ่น น่าสมเพช
และนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มันเกิดขึ้นกับฉัน
มันเกิดขึ้นกับฉันอยู่เรื่อยเลย
ฉันรู้สึกเหมือนมองคนไม่ชัด
ผมเคยแต่งเพลงหนึ่ง เมื่อหลายปีก่อน
ชื่อว่า "หัวใจไวกว่าดวงตา"
ไม่ใช่เพลงที่ดี แต่เป็นชื่อที่ดีเลย
และผมคิดว่าเป็นเรื่องจริงนะ
เราไม่ได้ใช้สมองในการคลั่งรักเลย
และ...
ความมีค่าไม่ได้สำคัญอะไรเลยใช่ไหมล่ะ
เราลงทุนใจไปกับหุ้นที่ไร้ค่า
และเรารู้ว่ามันไม่มีค่าอะไร
แต่เราเกาะติดมันเหมือนเด็กๆ ที่กอดตุ๊กตาหมีตัวน้อย
เอลิซาเบธ
บอกความจริงมาเถอะ
คุณรู้สึกยังไงกับผมเหรอ
คุณหมายความว่ายังไงคะ
คือว่า...
ที่บ้านริมทะเลสาบ ที่มีแสงไฟสาดส่องบนน้ำ
เราคุยกันครึ่งคืน
ผมแตะไหล่คุณ...
คืนนั้นคุณรักผมสักนิดไหม
คุณรู้ว่าฉันรักคุณ แลร์รี
จริงเหรอ
แค่... ไม่ใช่แบบนั้น
คุณบอกว่าจะขับรถ 30 ชั่วโมงไปหาคูเปอร์
คุณจะขับรถกี่ชั่วโมงมาหาผม
มือผมสั่นแล้ว
ฉันรู้สึกสิ่งที่ฉลาดและลึกซึ้งกว่ากับคุณนะคะ
- ฉันรู้สึกนับถือ - ขอบคุณ
ซาบซึ้งในความเอื้ออาทร และความเสียสละที่คุณแสดงให้ฉันเห็น
ไม่เคยมีใครสนใจในชีวิตฉันมากไปกว่าคุณอีกแล้ว
ฉันไม่คู่ควรกับมิตรภาพแบบคุณ ฉันรู้สึกขอบคุณคุณมากๆ เลยค่ะ
ฉันจะรู้สึกขอบคุณตลอดไป
ผมก็ซาบซึ้งเหมือนกันที่คุณชุบชีวิตผม
หยุดเลย
แลร์รี มีคนอยู่ข้างนอก
แป๊บนึงนะ
ขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ
อะไรที่เป็นส่วนตัวเกินไปที่ฉันจะถาม
ส่วนตัวเกินไปเป็นสิ่งเดียวที่ผมสนใจ
แม่ฉัน...
เธอทํางานให้กิลด์ เธอรู้จักทุกคน
เธอเห็นเราใช้เวลาด้วยกันฤดูร้อนที่แล้ว...
ผมรู้แล้วว่ามันจะลงเอยยังไง
เธอบอกฉันว่า... ฉันไม่... ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดี
พูดมาเถอะ
โอเคค่ะ
เธอพูดกับฉันมากกว่าหนึ่งครั้งว่า
"เอลิซาเบธ เขาไม่ใช่แค่แก่กว่าลูกสองเท่า
แต่แม่คิดว่าความสนใจหลักของเขาไม่ใช่ผู้หญิง"
แล้วคุณตอบว่ายังไง
ฉันพูดว่า "ฟังนะ แม่ หนูรู้ว่าหนูรู้อะไร
และหนูรู้ว่าเราทั้งคู่รู้สึกยังไง"
เราทั้งคู่รู้สึกยังไงเหรอ
"ความรักแบบไร้เหตุผล" ละมั้งคะ
แล้วผมขอถามได้ไหมว่า แม่ของคุณคิดว่าความสนใจที่เธอรู้คืออะไร
ขอโทษค่ะ ฉันไม่น่าพูดอะไรเลย
ยกโทษให้ฉันด้วยนะคะ
แด่แม่ของเราทุกคน ขอให้พวกเธอเงียบอย่างเมตตา
ขอโทษค่ะ ฉันโง่เองที่ถาม
และฉันรู้ว่าตัวเองรู้อะไร และรู้สึกยังไง
นี่คือสิ่งที่คุณต้องไปบอกแม่ของคุณ
ขณะที่เธอนั่งอยู่ข้างกองไฟ
คอยนับค่าลิขสิทธิ์จาก "โอคลาโฮมา!" อย่างเศร้าสร้อย
คุณบอกเธอว่าแลร์รี ฮาร์ตมอมเมากับความงาม
และเน้นคําว่า "มอมเมา"
มอมเมากับความงามในทุกที่ที่เขาเจอ
ในผู้ชาย ผู้หญิง กลิ่นของร้านขายซิการ์
ในความงามที่เป็นไปไม่ได้ของกวีอายุ 20 ปี
ที่มีตาสีเขียวซีด และกระเล็กๆ สองจุดบนแก้มซ้ายของเธอ
คุณไม่เป็นไรนะคะ
หัวใจเถ้าบุหรี่ของผมน่ะ
แลร์รี ดิ๊ก ร็อดเจอร์สกําลังหาเสื้อโค้ทนะคะ
มาแล้ว
แนะนำฉันหน่อยได้ไหมคะ
ขอบคุณครับ เรเน่
วิเศษเลย ขอบคุณมากครับ
ดิ๊ก ฉันอยากแนะนําให้รู้จัก ลูกศิษย์ของฉัน เอลิซาเบธ วีแลนด์
ลูกศิษย์คุณเหรอ
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
คุณมีตัวอย่างที่ดีเลยนะครับ
ถ้าคุณอยู่ให้ห่างจากเบอร์เบินได้
เธอสนใจการเขียน การออกแบบฉาก และเครื่องแต่งกาย
โอเค จริงเหรอ
คุณร็อดเจอร์ส การแสดงคืนนี้
ฉันคิดว่ามันยอดเยี่ยมมากค่ะ
ขอบคุณครับ
เป็นละครเพลงที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ฉันเคยดูมา
เป็นคำชมที่น่ารักมาก
แม่คุณทำงานกับกิลด์ใช่ไหม
- ใช่ค่ะ เทเรซ่า วีแลนด์ - ใช่ เทเรซ่า ใช่
- งั้นคุณก็ดูมาเยอะแล้ว - เยอะเกินไปด้วยค่ะ
ใช่
ผมเข้าใจที่คุณพูดนะ
แต่สิ่งที่ฉันเห็นคืนนี้คือ สิ่งที่ฉันหวังจะเห็นในละครเวทีมาตลอด
ยกระดับจิตใจ ฉลาด มีเวทมนตร์
แลร์รี นี่คือหญิงสาวที่ฉลาดหลักแหลมที่สุด ที่คุณเคยแนะนำให้ผมรู้จักเลยนะ
ฉันมีครูที่ดีค่ะ
แล้วคุณเขียนอะไรเหรอ
ตอนนี้ ส่วนใหญ่ก็บทกวีค่ะ
มันทรงพลังมากๆ
และคุณออกแบบฉากด้วยเหรอ
- ฉันเรียนอยู่ค่ะ - ใช่
ผมอยาก... อ่านบทกวีของคุณสักหน่อยนะ
ดูภาพร่างของคุณ นี่คือ... นี่เป็นเบอร์ส่วนตัวของผม
ดีใจจังที่คุณสนใจ
ฉันไม่เห็นโดโรธีเลย คือ... ภรรยานายอยู่ที่นี่ไหม
ไม่ เธอกลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ ทุกคนจะไปเจอกันที่นั่น
เพื่อดูรีวิวที่มาช้า แลร์รี
ใช่ ผมอยากให้คุณมาร่วมกับเรานะ เอลิซาเบธ
คงจะดีถ้ามีคนรุ่นใหม่ที่มุมมองต่างไปในหมู่พวกเรา
และบางทีคุณอาจอธิบายได้นะ เอลิซาเบธ
ว่าทําไมเด็กสาวๆ ถึงกรี๊ดกร๊าดซินาตรานัก
ฉันไม่กรี๊ดกร๊าดใส่ซินาตราหรอกค่ะ
ไม่ เธอกรี๊ดใต้ซินาตรา
โอเค แลร์รี
แลร์รี แน่นอนว่าคุณมาได้นะ
จะพยายามไปให้ได้นะ พอดีมีงานเลี้ยงที่บ้านนิดหน่อย
จะมีวงโกลเดนเกตควอร์เทต...
ผมแข่งกับแลร์รีส่วนสังสรรค์ไม่ได้หรอก
- ฉันอยากแวะไปค่ะ - จริงเหรอ
ดิ๊ก จะมาไหม
ครับ ไปแล้ว
คุณมีรถไหม
รู้ไหม ฉันพาขึ้นแท็กซี่ทีหลังได้นะ
เราจะไปกันเลย ถ้าอยากไปกับเรา
- อยากค่ะ - เยี่ยม
แต่ฉันขอบอกแม่ก่อนนะคะ
เป็นลูกสาวที่มีความรับผิดชอบ
เธอ... เธอน่ารักมากใช่ไหมล่ะ
เธอสวยมากๆ เลย
นี่คุณ... คุณกับเธอ...
ไม่ๆ คือฉันหลงรักเธอ
แต่ทุกคนรักเธอ
แค่ไม่ใช่แบบนั้น
โอเค
งั้นคืนนี้เจอกันนะ
แน่นอน
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ
คุณร็อดเจอร์ส
คุณวีแลนด์
ขอบคุณครับ
เราจะได้เจอกันใช่ไหม แลร์รี
"ด้วยบทเพลงในหัวใจ ฉันเห็นหน้าน่ารักของเธอ"
คุณเคยพบใครสักคนที่คุณรู้ในทันทีว่า
ชีวิตคุณสองคนจะเปลี่ยนไปอย่างไม่อาจย้อนคืนไหม
อย่างที่ผมคิดไว้เลย คุณเป็นพวกอ่อนไหว
เลิกงานเมื่อไหร่เหรอ
ผมต้องล็อกที่นี่
แล้วนายล่ะ นัคเคิลส์ นายเสร็จงานที่นี่แล้วใช่ไหม
ยังครับ
เพราะฉันจะจัดปาร์ตี้ใหญ่ที่บ้านฉันคืนนี้
ผมลืมเอาของขวัญให้เธอ
ช่วงนี้ผมมีปัญหาเรื่องแขนเสื้อบ่อยมาก
ไหล่ข้างนี้ผมเป็นข้ออักเสบ
ผมต้องเริ่มใส่เสื้อคลุมแล้ว
ผมพูดจริง ผมนี่แหละจะทำให้เสื้อคลุมกลับมาฮิต
คุณจะได้เห็นผมในคืนเปิดงาน ใส่หมวกทรงสูง
ผ้าคลุมเดินผ่านม่านหมอกพร้อมไม้เท้าปลายเงิน
คืนนี้พวกคุณจะไปกันใช่ไหม
เธอจะไปที่นั่น มั่นใจเลยว่าเธอจะมา
เธอจะมาสาย
และฟังนะ เพราะนี่เป็นส่วนที่น่าทึ่ง
ตอนดึกๆ บางทีอาจจะประมาณตีห้า
หลังจากดื่มมัลเบคมากไปนิด
เธอจะหันมาหาผมแล้วพูดว่า
"นี่ แลร์รี คุณกำลังอ่านอะไรอยู่
นี่ แลร์รี วันเกิดของคุณเมื่อไหร่"
เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ
ที่เธอจะสนใจผม
สักวันมันก็ต้องเกิดขึ้นใช่ไหมล่ะ
ผู้ชายคนอื่นๆ ทําให้เธอผิดหวัง
แต่ผมจะไม่มีวันทํา ผมแค่...
สัมผัสเล็กๆ ของแลร์รีในยามค่ำคืน
นัคเคิลส์ ขอดนตรีประกอบการเดินทาง
พระจันทร์สีน้ำเงิน
เธอเห็นฉันยืนอยู่ลำพัง
ฉลาดนะเนี่ย
ไร้ความฝันในหัวใจ
ไร้ซึ่งรักให้เชยชม
ดีกว่าไอ้เพลง "รถม้ามีพู่" บ้านั่นเยอะเลย
แลร์รี คุณจะเข้าเมืองไปบ้านดิ๊กกับเราไหม
ไม่ คุณไปก่อนเลย เดี๋ยวผมตามไป
เธอรู้ว่าฉันอยู่ตรงนั้นเพื่ออะไร
เธอได้ยินฉันสวดภาวนาให้
คนที่ฉันห่วงใยได้จริงๆ
ก็ไม่เลวนะ คําคล้องจองอ่อนหวานสามรอบ มันดูเข้าท่าดี
แล้วจู่ๆ เธอก็ปรากฏตัวต่อหน้าฉัน
แขนเดียวที่ฉันจะสวมกอด
และฉันได้ยินบางคนกระซิบว่า
โปรดรักฉันเถิด
และเมื่อมองไปดวงจันทร์ก็เปลี่ยนเป็นสีทอง
พระจันทร์สีน้ำเงิน
แลร์รี ผมคิดว่านี่เป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่งดงาม
"โรแมนติกใช่ไหมล่ะ"
ก็ไม่เชิง ไม่
รู้ไหม ตอนแรกจะไม่ใช้ชื่อ "พระจันทร์สีน้ำเงิน" ด้วยซ้ำ
ผมเรียกมันว่า "จุดด้อยในชายชาตรี"
เราแต่งพิเศษสำหรับหนังเรื่องนี้ "แมนแฮตตันเมโลดราม่า"
แจ็ค ร็อบบินส์ เดิมชื่อราบิโนวิทซ์ เขาถูกขลิบชื่อที่เอ็มจีเอ็ม
เขาได้ยินเพลง เรียกเราไปในห้องทำงาน
วางพาสตรามิลง แล้วพูดว่า "ดิ๊ก ผมชอบทำนองนี้นะ
ทรงพลังพอๆ กับทุกเพลงที่คุณเคยเขียน
แต่แลร์รี คําพวกนั้นมันอาร์ตเกินไป
มันไม่อาร์ตเกินสำหรับผมหรอก ผมรู้ว่าพวกคุณเก่งขนาดไหน
แต่คุณต้องเขียนให้พวกโง่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วย
ไม่มีใครร้องเนื้อนั่นหรอก"
ผมเลยถามว่า "มันผิดตรงไหน"
เขาบอกว่า "ผมจําชื่อไม่ได้ด้วยซ้ำ
หนุ่มๆ ขออะไรที่ผมโปรโมตได้หน่อย"
ผมเลยพูดว่า "อยากให้เรียกมันว่าอะไร"
"พระจันทร์สีน้ำเงิน" เหรอ
ท่อนเด็ดเลย เพลงฮิตที่สุดที่เราเคยแต่ง
(ร็อดเจอร์สและแฮมเมอร์สไตน์กลายเป็น)
(ทีมแต่งเพลงที่ประสบความสําเร็จที่สุด ในประวัติศาสตร์ละครเวทีอเมริกา)
(ลอเรนซ์ ฮาร์ตแต่งห้าเพลงใหม่ ให้กับละครเวทีที่สร้างใหม่)
("อะคอนเนคทิคัตแยงกี้" ก่อนที่จะถูกพบว่าเป็นอัมพาต)
(หลังเมาจนสลบขณะนั่งตากฝนอยู่ริมเอธอเวนิว)
(เขาเสียชีวิตสี่วันต่อมาที่โรงพยาบาลด็อกเตอร์ส เพราะไฟดับจากการโจมตีทางอากาศ)
(ได้รับแรงบันดาลใจจากจดหมายของ ลอเรนซ์ ฮาร์ตและเอลิซาเบธ วีแลนด์)
แปลคำบรรยายไทยโดย กชนันท์ อยู่ใจ