Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Het is een belachelijke gedachte...
...dat anderen jouw verhaal net zo interessant vinden als jijzelf.
Een autobiografie schrijven is een hogere vorm van navelstaarderij.
En toch heb ik het gedaan.
Vanavond wil ik een paar fragmenten uit Surrender voorlezen...
...het boek dat ik zelf heb geschreven.
Het eerste is een dramatische inleiding. Het had ook een slotstuk kunnen zijn.
Want...
...ik werd geboren met een eigenzinnig hart.
In een van de kamers...
...heb ik twee deurtjes, terwijl de meeste mensen er drie hebben.
Twee klapdeuren die er met de kerst van 2016 de brui aan gaven.
De aorta is je hoofdslagader, zonder kun je niet leven.
Na jaren van stress heeft er zich een blaar op m'n aorta gevormd.
Een blaar die op springen staat...
...en me in een oogwenk naar het hiernamaals zal katapulteren.
Daar ben ik dan...
...in het Mount Sinai-ziekenhuis in New York City.
Ik zie mezelf liggen op 't roestvrijstalen oppervlak.
Warm bloed kolkt, vloeit en maakt vlekken...
...zoals dat altijd gaat met bloed, als het niet door je aderen stroomt.
Bloed en zuurstof. Bloed en ingewanden.
Bloed en hersenen moeten nu het verschil maken.
De hersenen en handen van de chirurg die hoog boven me uittorent.
De man buigt zich over m'n borstkas...
...en hanteert zijn mes als een geleerd man en vakkundige slager.
'Er zit een hele hoop vuurkracht in die man van u.
We hadden extra stevig draad nodig om hem dicht te naaien.
Hij beschikt over 130% van de normale longcapaciteit voor zijn leeftijd.'
Zuurstof is uithoudingsvermogen.
Zuurstof is het vertrouwen om grote uitdagingen aan te gaan.
Zuurstof is niet de wens om de Everest te bedwingen...
...maar het vermogen om de klim te volbrengen.
En daar lig ik dan, voor het eerst verstoken van zuurstof.
Zonder lucht.
De namen die we aan God geven. Allemaal lucht.
Jehova. Allah. Jesjoea.
Ik heb geen lucht meer, en ik ben als de dood.
Want het is voor het eerst...
...dat ik Jesjoea aanroep...
...en Jesjoea geen antwoord geeft.
Het is heel bijzonder om de stilte te vragen om redding.
Om zich aan jou te openbaren.
Om te ontdekken of die stilte een gezicht heeft.
Maar op dit moment...
...is er geen spoor van God te bekennen.
Waar ben ik?
Zonder lucht.
Zonder een gebed.
Zonder een aria.
Hoe ben ik hier beland?
- ['Vertigo' speelt] - New York, New York.
74th en Broadway, laat het Beacon ons pad verlichten.
Hola.
Bedankt. Ik doe nog steeds alsof dit 'n boektournee is.
O, ja.
- Hola. - Hola.
Welkom bij mijn eenmansoptreden.
En ik moet eerlijk zeggen dat het ietwat transgresivo voelt...
...om hier zonder mijn bandgenoten te staan.
Veel van jullie weten wel dat de optredens van U2...
...soms gepaard gaan met kolossale decorstukken.
Een enorme klauw, ruimtestations, citroendiscoballen.
Vanavond moet ik het doen met een tafel en stoelen.
En het Jacknife Lee-ensemble...
...met de weergaloze Kate Ellis op de cello...
...en Gemma Doherty op de harp en als sublieme achtergrondzangeres.
Goed, wat mijn bestaan zo buitengewoon maakt...
...zijn de mensen in mijn leven.
Ik heb de meesten in dezelfde week leren kennen.
Ik kreeg verkering met mijn vrouw Ali...
...in dezelfde week dat ik lid werd van U2.
Inderdaad. Sorry, liefje.
Tijdens die week op de middelbare school had ik alles ineens in kannen en kruiken.
Soort van.
['City of Blinding Lights' speelt]
Alison Patricia Stewart zag alles positief in. Sterker nog, ze had vertrouwen in míj.
Dit 15-jarige meisje moest niet alleen mijn grootse dromen aanhoren...
...ze moedigde haar vriendje ook aan toen hij rondbazuinde...
...dat zijn band het ging maken, terwijl hij zich klein en nietig voelde.
Dit zijn de sterke verhalen van een pietepeuterige rockster.
In die tijd droomde ik over de toekomst.
Prachtig.
De laatste tijd droom ik over het verleden.
Een verleden dat me veel te veel bezighoudt.
Ik zie hoe m'n moeder me de les leest. 'Je zet jezelf volledig te kijk.'
Maar dat is mijn grote droom. En m'n pa rolt daarop met z'n ogen.
Mijn pa was katholiek.
Een katholieke man die van protestantse dingen hield, zoals mijn moeder.
Toen ze trouwden, kwam z'n eigen familie niet naar de bruiloft.
Ierland was toen een hardvochtige plek...
...maar Bob hield zich niet zo bezig met de buitenwereld.
DE OPERA DIE BOB HEWSON HEETTE
Mijn vader was een tenor. Een bijzonder goeie tenor.
Hij kon mensen echt raken.
En als je mensen wilt raken met muziek, moet je er eerst zelf door geraakt worden.
Ik zie mijn vader in de woonkamer van 10 Cedarwood Road staan...
...voor de stereo-installatie met twee breinaalden van m'n moeder...
...waarmee hij Beethoven, Mozart en Verdi dirigeert.
Op dit moment luistert hij naar La traviata.
['Libiamo ne'lieti calici' speelt]
Op het podium van Teatro di San Carlo, Sorrento.
Hij verstaat het allemaal niet, maar het maakt gevoelens in hem los...
...een vader en zoon die met elkaar overhoop liggen, geliefden die elkaar weer vinden.
Hij voelt het onrecht van de menselijke ervaring.
De muziek breekt zijn hart.
Ik probeer m'n hele leven uit te vogelen welke opera zich in zijn hoofd afspeelt.
Hij heeft nergens anders aandacht voor...
...zeker niet voor mij, een tienjarig jongetje dat naar hem op kijkt.
Goed, als je wilt dat je kind een opgeblazen stadionzanger wordt...
...kun je dat op een paar manieren aanpakken.
Je kunt hem vertellen dat hij getalenteerd is, dat de wereld zijn stem moet horen.
Dat is de Italiaanse aanpak.
Of je kunt hem compleet negeren.
Dat is de Ierse aanpak, in mijn geval een stuk effectiever.
Ik snakte naar de aandacht van mijn vader.
Ik wilde mijn muzikaliteit aan hem betonen.
Hij hoorde me niet...
...dus ik ging steeds luider zingen.
Je zou zelfs kunnen zeggen dat ik zo op deze plek ben terechtgekomen.
Bedankt, pa.
Mijn vader had goede redenen om in zijn eigen wereldje op te gaan.
Het volgende stukje moet begeleid worden door de harp.
Nu wordt het verdrietig.
Mijn moeder, Iris, overleed toen ik 14 was.
De laatste keer dat ik haar levend zag was op de begrafenis van haar eigen vader.
Dit klinkt bijna té Iers, ja...
...maar dit is nu eenmaal mijn verhaal. Ik moet het ermee doen.
Toen ze de kist van mijn grootvader in het graf lieten zakken...
...werd m'n moeder onwel.
Ik zag hoe mijn vader en oudere broer haar naar de auto brachten...
...en naar het ziekenhuis reden, waar ze aan een hersenbloeding overleed.
Kan gebeuren. Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest, dus bad ik.
Mijn vader repte na deze tragedie met geen woord meer over haar.
Nu Iris er niet meer was, begon ons eigen huis aan te doen als een opera.
In mijn huis wonen drie mannen die vervuld zijn van woede en smart.
Een huis waarin de naam van ons verdriet nooit uitgesproken wordt.
Iris.
Mijn moeder heet Iris.
Het huis veranderde in een rivier van stilte waarin ik was verdronken...
...als mijn grote broer, Norman, me geen reddingsboei had toegeworpen.
Hij gaf me een gitaar, zijn gitaar.
Een schild. Een wapen. Een vertrouweling.
Een nieuwe stem om mee te bidden. Muziek.
['Glad to See You Go' speelt]
Ik sta te springen in de woonkamer...
...op de muziek van het album Leave Home van de Ramones.
Zulke simpele nummers, maar ik vind er veel herkenning in.
Zulke simpele nummers dat zelfs ik er misschien eentje zou kunnen schrijven.
Het is 10 mei 1978. Ik word vandaag 18.
We doen niet aan taarten. M'n pa zegt dat het tijd wordt om een baan te zoeken.
Een baan.
Als ik iets kan doen waar ik plezier in heb, hoef ik geen dag te werken.
Maar dan moet je ergens in uitblinken...
...en ik blink werkelijk nergens in uit.
Ik ben slim genoeg om te weten dat ik niet slim genoeg ben.
De Ramones zijn slim genoeg om zich van de domme te houden.
Misschien moet ik nog meer naar de Ramones luisteren.
Dit is de dag dat ik m'n allereerste echte rock-'n-rollnummer schrijf.
De eerste single van U2, die mijn leven redt.
Het heet: 'Out of Control'.
['Out of Control' speelt]
Hé, dit gaat me goed af.
'Drummer zoekt muzikanten om een band te beginnen.'
Ik zal jullie even voorstellen aan Larry Mullen jr.
Goed, de meeste mensen vinden Larry Mullen een opvallende verschijning...
...want hij is een goedgekleed, knap heerschap...
...maar hij neemt je ook op een opvallend argwanende manier op...
...want wat doe je daar, waar ben je voor gekomen...
...en op een slechte dag: wat heb je hier in hemelsnaam te zoeken?
Maar als Larry van mensen houdt, is dat een onvoorwaardelijke liefde...
...en ik ben dankbaar dat ik die liefde mag ontvangen.
En dan nu: David Evans.
Soms is de naam die je ouders je gaven gewoon niet je echte naam, hè?
David Evans was altijd al The Edge. Altijd.
In 1976 was hij 15, een jaar jonger dan ik.
Hij stond achterovergeleund tegen de muur bij Mount Temple Comprehensive...
...en tokkelde een ingewikkeld gitaarlijntje.
Hij zat bij Alison Stewart in de klas, mijn toekomstige vrouw...
...en zij zouden de slimsten van hun jaar zijn...
...hij zou een oogje op haar hebben en ze zouden samen wandelingen hebben gemaakt.
Op dat moment besloot ik dat ik die gitaarvirtuoos in het oog zou houden.
En nu zal ik jullie voorstellen aan Adam Clayton...
...een ware rock-'n-rollaanhanger.
Hij had maar één gebod: vier snaren zijn beter dan zes.
Hij had de juiste stijl, allure en ambitie.
Het enige probleem was dat hij niet kon spelen...
...maar dat gaf niet, want ik kon ook niet zingen.
['Stories for Boys' speelt]
De repetitieruimte van U2 was een kleine cottage...
...die uitkeek op een begraafplaats in het noorden van het graafschap Dublin.
Daar lag ook mijn moeder begraven. We noemden het het Gele Huis.
Vandaag, en dat is niet voor het eerst, ga ik tekeer tegen mijn bandgenoten.
Het probleem is niet dat het paramilitaire geweld in Ierland om zich heen slaat. Nee.
Op deze dag, in de winter van 1978...
...is het grootste probleem waar de mensheid mee te stellen heeft...
...het feit dat de bandleden als muzikanten tekortschieten...
...alsof dat voor mij niet geldt.
Ik probeer ze uit te leggen waarom ik zo enthousiast ben...
...over het nieuwe nummer van Public Image Ltd.
Een geweldig nummer, leg ik uit, alsof ik er verstand van heb...
...kan op twee snaren, op twee akkoorden gespeeld worden.
Edge moet het geluid maken van een elektrische boor die je hoofd penetreert...
...als een kettingzaag die 't karkas van het verleden doorbreekt.
Edge gaat er niet in mee.
Nee, Edge begint z'n geduld te verliezen en ik wind me nog meer op...
...en ik raak zo verhit dat ik z'n Gibson Explorer bij 'm weggris...
...en om m'n eigen nek hang...
...om een snerpend geluid voort te brengen.
'Ga door. Ga door,' zegt Edge. 'Toe dan. Het begint ergens op te lijken.'
Vind je dit wat?
'Dat weet ik niet, maar het klinkt wel als een tandarts die in je brein boort.
Kom, geef maar hier. Misschien kan ik er wel wat van maken.'
Op dit moment vol zelfoverschatting en zelfonderschatting krijgt een liedje vorm.
Een liedje dat de titel 'I Will Follow' krijgt.
Als je weggaat, weggaat. Weggaat, weggaat.
Het is een ritmische hook, als een wah wah-pedaal.
Weggaat, weggaat, weggaat. Ik zal je volgen.
Edge tovert mijn graffititekening om...
...in een Raphael-compositie...
...en Larry en Adam zetten de galerie in vuur en vlam.
Juist. Kom op, we gaan op zoek naar dat ene dat alleen wij kunnen.
Adam, dat kun je wel. Wij kunnen dit.
Edge, we kunnen het.
Adam, Larry, als je weggaat, weggaat.
Als je weggaat, weggaat. Als je weggaat, weggaat.
['I Will Follow' speelt]
Op de drums, Larry Mullen.
Op de basgitaar, Adam Clayton. Edge. 'I Will Follow.'
O, man. Sorry, Edge, Larry, Adam.
Ik was echt een volslagen idioot. Ik probeer er wat aan te doen.
In werkelijkheid...
...zijn jullie echt fantastisch.
Maar wat er bij niemand, ook bij mij niet, in die repetitieruimte was opgekomen...
...was dat Iris Hewson begraven lag...
...op nog geen 100 meter bij ons vandaan.
Al die tijd dat we in 't Gele Huis repeteerden...
...had ik geen enkele keer aan haar gedacht. Ik had haar graf niet één keer bezocht.
Het was niet alsof ze dood was. Het was veel erger.
We hadden haar in rook laten opgaan, maar Iris zou niet genegeerd worden.
Nee, niet in de muziek.
['Iris (Hold Me Close)' speelt]
Iris staat op de gang.
Ze zegt dat ik alles aankan.
IRIS WORDT WAKKER VAN MIJN NACHTMERRIE
Vrees de wereld niet...
...die is er niet.
Iris speelt op 't strand.
Ze begraaft de jongen...
...onder het zand.
Iris zegt dat ik nog eens...
...haar dood word.
Maar het was niet mijn schuld.
Ik zal jullie wat vertellen over de geometrie...
...en de geografie van het Ierse brein.
Het Ierse brein kun je het beste vergelijken met een Ierse pub.
Je gaat erheen om alles te vergeten, maar je verdrinkt er in herinneringen...
...en chips met zout-en-azijnsmaak.
En dat zwarte spul.
Finnegan's pub is niet alleen mijn vaste kroeg...
...maar het is ook een heel rijk met z'n eigen wetten en gebruiken.
Het is het domein van Dan Finnegan en zijn zonen.
Het is een constitutionele monarchie met Dan als staatshoofd...
...en zijn zonen als overheidsbestuurders.
Er is een strikte gedragscode, tradities staan er hoog in het vaandel.
Er is veel waardering voor opera...
...en voor mannen die in tweed gekleed gaan, zoals mijn vader, Bob.
Goed, in het rijk van Finnegan's... Zoals mijn vader, Bob.
Goed, in het rijk van Finnegan's is er een kleine Italiaanse ambassade...
...de Sorrento Lounge...
...waar ik op zondag naartoe ging om wat te drinken met mijn vader.
Ik bestelde dan een pilsje...
...en hij, de katholiek, Black Bush, een protestantse whiskey.
Dat gaf al voorzichtig aan dat Brendan Robert Hewson z'n eigen baas was...
...die ieder gesprek begon met een geweldige openingszin.
'Nog iets ongewoons of opzienbarends te melden?'
Daarmee toonde hij geen interesse in 't losbandige leven van een rockzanger.
We zaten meestal zwijgend naast elkaar.
Ik wil indruk maken.
Wat dacht je van een telefoontje van Luciano Pavarotti?
Vind je dat ongewoon of opzienbarend?
'Opzienbarend, dat is wel duidelijk.
Ongewoon? Ja. Waarom zou zo'n groot tenor jou bellen? Niet lullig bedoeld.'
Geen probleem. Nou, hij wil dat ik een liedje voor hem schrijf.
'Heeft hij het verkeerde nummer gebeld?'
Nee. Hij wil dat ik...
...samen met Edge, een liedje voor hem schrijf. Ja.
Niet Gilbert en Sullivan of Rodgers en Hammerstein.
Ik, B-O-N-O, Paul.
'Jij? Een bariton die denkt dat-ie een tenor is?'
Ik.
Pavarotti wil dat ík een liedje voor hem schrijf. Wie is er nou de idioot?
'Hij.'
KUNNEN WE GEEN LOL HEBBEN ÉN DE WERELD VERANDEREN?
Mount Temple Comprehensive School was een niet-confessioneel...
...gemengd experiment.
In een land waar burgeroorlog dreigde en stromingen tegenover elkaar stonden...
...zaten katholieke en protestante tieners bij elkaar in de klas.
Je werd aangemoedigd om jezelf te zijn...
...om je creatief te uiten, je eigen kleren te dragen...
...en er waren meisjes.
Die ook hun eigen kleren droegen.
Ironisch genoeg kwamen we juist op deze plek in aanraking met religie.
We leerden een groep christen-radicalen kennen die zichzelf 'Shalom' noemden.
Zij waren van mening dat de kerken niet alleen van Jezus waren afgedwaald...
...maar hem ook in de weg zaten.
Toen U2 populairder werd...
...opperden onze traditionele christelijke medemensen dat onze muziek bandeloos...
...en ijdel was. Met andere woorden: leuk.
Wij vroegen: 'Kunnen we geen lol hebben én de wereld veranderen?'
'Nee. Je moet tussen deze wereld en de eeuwigheid kiezen.'
Uiteindelijk werd het ons te veel, vooral Edge had het er moeilijk mee.
Hij voelde wroeging over het feit dat hij een discipel van Jezus was...
...en een volgeling van Joey Ramone.
Uiteindelijk besloot hij uit de band te stappen.
Ik was ook in tweestrijd.
Ik had niet zoveel zin om zonder Edge door te gaan met U2.
Larry had begrip voor ons allebei.
Adam niet.
Eén album en dan over en uit, net als de Sex Pistols.
Nu moesten we het alleen nog aan onze manager laten weten.
Heb ik jullie al over Paul McGuinness verteld?
Paul McGuinness, de Winston Churchill van de rockmuziek.
Hij trok ten strijde voor U2. Hij had ons mee op wereldtournee genomen...
...dus we keken er heel erg tegenop...
...om hem te vertellen dat z'n piepjonge band nu al uit elkaar ging.
Maar hij hoorde ons aan.
Het was even stil...
...er volgde wat gefriemel en een klap in het gezicht. Dat van hem.
En toen zei hij:
'Moet ik hieruit opmaken dat jullie met God gesproken hebben?
Nou, als jullie God nog eens bellen...
...moet je hem, of haar, maar vragen...
...of het oké is dat jullie vertegenwoordiger op aarde, ik dus...
...een contract niet nakomt.
Mijn vraag is of God zou willen dat jullie een contract verbreken?
Een contract dat ik namens jullie heb getekend om op tournee te gaan.
Wat is dat nou weer voor God?'
Onderhandelen kon-ie wel, Paul McGuinness.
Het zou niet de eerste keer zijn dat we voor God spraken.
De tournee zou doorgaan en ik was zo opgetogen...
...dat ik mijn 21-jarige vriendinnetje overtuigde om met me te trouwen.
Bizar genoeg zei ze ja.
Edge had er ook wel lol in...
...maar Edge was er nog steeds niet zo zeker van...
...of hij werkzaam wilde zijn in een wereld vol opgeblazen ego's en dikdoeners.
Ik vroeg of hij voor mij een uitzondering wilde maken.
Hij zocht z'n toevlucht tot de muziek en begon aan een nummer te werken.
Niet zomaar een nummer, maar 'n heuse kaart. De weg die U2 zou inslaan.
'Sunday, Bloody Sunday' was een mix van religieuze kunst en The Clash.
Maar het moest het contrast weergeven tussen de traditionele paaszondag...
...en de moord op 14 ongewapende demonstranten in Derry.
Terwijl Edge in Dublin zat...
...was ik met m'n bruid in Jamaica, waar ik songteksten schreef...
...en Ali uitlegde waarom ons huwelijksreisalbum War ging heten.
['Sunday, Bloody Sunday' speelt]
Wat je moet weten over artiesten:
bij onze zoektocht naar de waarheid, maken we ons vaker schuldig aan onwaarheden.
Proost.
Showbusiness.
In de Sorrento Lounge hoor ik de gebruikelijke openingszin van pa.
DE SORRENTO LOUNGE (ALWEER)
'Nog iets ongewoons of opzienbarends te melden?'
Alles is ongewoon en opzienbarend.
'O, daar heb je gelijk in. Ik ben vandaag met de taxi gekomen.
De chauffeur zag waar ik heen ging en vroeg of ik Bono kende.'
'Ik zei: "Nee, jij wel?"
"Tuurlijk, hier kent iedereen Bono. Zit de Pavarotti niet achter hem aan?"
"Achternagezeten. Achternagezeten door de Pavarotti.
Die heb ik niet eerder gehoord. Paparazzi bedoel je, toch?"'
Grappig dat je dat zegt.
De grote 'Paparazzi' zelf heeft weer gebeld.
Hij wil samen met ons een optreden geven in z'n woonplaats Modena...
...om geld op te halen voor vluchtelingen voor de oorlog in Bosnië.
Daar zeg je toch geen nee tegen? 'Doe nou eens wat er van je gevraagd wordt.'
Dat wil ik wel...
...maar de band wil dat ik me toeleg op een album voor U2...
...en niet voor Pavarotti.
Ik zal jullie iets vertellen over deze band...
...wat zelfs mijn pa niet begrijpt.
Over het algemeen wordt aangenomen dat ik de leider van U2 ben. Mocht ik willen.
Ik wilde dat U2 een democratie zou zijn.
Dus nu zit ik in een band met drie andere mensen...
...die denken dat zíj de leider van U2 zijn.
Dus dat ik ergens warm voor loop, betekent niet dat zij dat ook doen.
Maar goed, dat zeg ik tegen m'n pa.
En pa, de hele band was in de studio in Hanover Quay...
...toen de telefoon ging.
'Bono, Bono, Bono. Hoe gaat het met je?
Ben je al moe daar op die bergtop?
Ben je al van de berg gekomen met de tafelen van rock-'n-roll?'
Het nieuwe album. Ja, het is weer 's uitgelopen.
'Dat zei je al en beste Bono, daarom ben ik gekomen om je te helpen.'
Sorry? Je bent in Dublin?
'Op dit moment zit ik bij de Ierse douane.
Ik zei dat ik niets aan te geven had...
...behalve mijn liefde voor Bono, Edge, James en Larry.
Op dit moment ben ik er volledig op gespitst...
...om deze geweldige mannen van dienst te zijn.'
O, maestro, ze zijn geweldig...
...en dit is een grote eer, maar het komt niet zo goed uit.
'Mogen ze me niet?'
Erger nog. Je laat ze koud. Het zijn punkrockadepten.
Ze zullen ervan uitgaan dat je hier alleen maar bent...
...om ze mee te sleuren naar Modena.
'Wat vreselijk. Ik ben hier met de beste bedoelingen...
...en nu trek je mijn motieven in twijfel.'
Nee. Nee, maestro. Zo zit het niet. 'Perfetto. Ik kom eraan.'
Fuck. Fuck.
Ik ga naar Edge, Adam en Larry...
...en zeg: 'Luister, hij is de beste zanger aller tijden.
Het is een enorme eer dat hij ons komt opzoeken over een halfuurtje.'
'Een halfuur? Hij komt jou misschien opzoeken,' zegt Larry.
'Maar ons niet.'
'Dit is een of andere stunt,' zegt Adam.
'Hij komt vast opdagen met een fotograaf. We laten ons niet dwingen.'
Ga je je dan verstoppen? 'Nee,' zegt Edge.
'Nou,' zeggen Adam en Larry in koor...
...'dat is precies wat we gaan doen. We gaan ons verstoppen.'
En zodoende gaan twee volwassen mannen zich verstoppen voor Luciano Pavarotti.
De bel gaat...
...en daar staat-ie dan. O, mijn god.
De beste zanger uit de geschiedenis van de mens...
Met een filmploeg.
Zeven of acht opgetogen Italianen. Eentje huilt.
'Bono, Bono, Bono. Edge, Edge. Bono, Edge. Waar zijn James en Larry?
Dit zijn mijn vrienden van Rai Uno. Ze hebben een schotelantenne...
...mochten we het optreden in Modena willen aankondigen.
Nu zijn we toch compleet.'
'In welk universum klopt de grote Pavarotti op jouw deur...
...en laat je hem niet binnen? Is de wereld helemaal gek geworden?'
Pa, in mijn universum lieten we hem wel binnen.
In Edges universum ook.
Sterker nog, we gaan optreden met Pavarotti & Friends...
...om geld op te halen voor War Child in Modena.
Ja. Adam en Larry laten verstek gaan...
...maar zou jij mee willen?
'Serieus?
Je kunt maar beter één echte tenor aan je zijde hebben.'
En toen...
De prachtigste stem uit de geschiedenis van de mensheid.
Maar het wonder in Modena...
...was de transformatie van Brendan Robert Hewson...
...mijn Ierse katholieke vader, niet dankzij Luciano Pavarotti...
...maar dankzij de vrouw aan zijn arm, Diana, de prinses van Wales.
Voor degenen die dat niet weten: Edges familie komt uit Wales...
...dus ze stonden te popelen om de prinses van Wales te ontmoeten.
Edge daagde me uit om pa mee te vragen, dus dat deed ik.
Pa, lijkt het je leuk om Lady Di te ontmoeten?
De Evans willen dat graag weten.
'Wat? Waarom zou ik een lid van het koningshuis willen ontmoeten?
Dat is alsof je me vraagt of ik de winnaar van de Lotto wil ontmoeten.'
Duidelijk. Ik weet het. Het was maar een vraag.
Wat er toen volgde, is werkelijk onvoorstelbaar.
M'n pa zit in onze trailer...
...niet te eten van Pavarotti's assortiment van exotische Italiaanse vleeswaren...
...met namen die niemand kan uitspreken.
En als hij zich omdraait...
...ziet hij haar.
Op haar hakken komt ze aanlopen, een rijzige gestalte van 1,80 meter...
...een schoonheid in ivoorwit.
Het was alsof Diana in slow motion op m'n pa toeliep.
'Hoe gaat het met u?'
M'n pa was verkocht.
De onverwachtse ontmoeting toverde hem al snel om in een verliefde tiener.
'Heel goed. Aardig dat u dat vraagt.
Aangenaam kennis te maken.'
Achthonderd jaar van onderdrukking was binnen acht seconden vergeten.
Als je je ooit hebt afgevraagd of het koningshuis niet overbodig is...
...wat een hoop Ieren doen...
...zou ik dit incident aanhalen.
Acht eeuwen van onderdrukking, één prinses en we staan quitte.
(IERSE) TROTS
Als we thuiskomen...
...heeft m'n pa het nog steeds over prinses Diana...
...maar hij slaat al een andere toon aan.
'Ik moet zeggen dat ze veel doet voor het goede doel...
...maar het gaat jou niet om liefdadigheid...
...maar om gerechtigheid, toch?
Ik bedoel, in een rechtvaardige wereld heb je geen liefdadigheid nodig.'
Begint de vader de zoon een beetje te begrijpen?
'Zo wil ik het niet stellen...
...maar ik hoorde je nummer 'Pride' op de radio...
...en dat deed wel wat met me.'
Nou, dankzij dat nummer werden we uitgenodigd voor Live Aid.
Na het horen van dat nummer kon Bob Geldof mij m'n matje vergeven.
Toen U2 het podium opliep bij Live Aid...
...keken we uit op een zee van witte vlaggen...
...die wapperden in de wind...
...en de algehele sfeer was fantastisch.
Het was alsof onze punkgebeden eindelijk uitkwamen...
...weet je? Gebeden om vrede.
Want als je hongerig bent, ben je in strijd met jezelf.
In strijd met de grond onder je voeten.
Ja.
['Pride (In the Name of Love)' speelt]
Wembley Stadium, Londen.
Een idee wordt uitgezonden over de hele wereld.
Wat nou als wij de wereld waren?
Wat als wij de wereld konden voeden?
Wat nog meer?
Wat kunnen we nog meer doen in naam van de liefde? Wat nog meer?
Ik stel mezelf die vraag nog regelmatig...
...en ik wil nog steeds het antwoord weten.
Met Live Aid en alle spin-offs daarvan werd 250 miljoen dollar opgehaald.
Maar Afrikaanse landen betaalden dat bedrag...
...wekelijks aan ons...
...voor oude leningen die we hen ten tijde van de Koude Oorlog hadden aangesmeerd.
'Elke verdomde week,' zoals Bob Geldof dat zou zeggen.
Daar heb ik een grote les uit getrokken.
Onrechtvaardigheid gaat vaak vermomd als pech.
Als frontman van U2 besefte ik dat als we...
...grote nummers over grote thema's wilden schrijven...
...ik meer informatie nodig had.
Een software-update.
Ik ging niet terug naar school... Jullie hoeven niet te lachen. Niet nodig.
Ik ging naar Afrika met m'n vrouw.
Ali en ik werkten in een weeshuis in Ajebar, South Wollo, Ethiopië.
Het was de herfst van 1985.
De plattelandsbevolking had amper water en voedsel om van te leven.
Hun wereld had zich tegen hen gekeerd.
Het land waarop ze leefden had hun de toegang geweigerd.
Tsegaye: 'Ik ben de bron, ik ben de Nijl...
...ik ben de Afrikaan, ik ben de oorsprong.
Ik ben het lied, ik ben het gezang...
...ik ben het Ethiopië dat "haar hand smekend naar God uitstrekt".
O Nijl, jij bent de welsprekendheid die de Ethiopische klok luidt...
...in de dove wereld.'
Want in deze grond liggen grote schatten begraven.
Maar een grote hongersnood heeft dit mooie land op z'n kop gezet.
En dit land zal ook onze nietige leventjes op z'n kop zetten.
We zullen nooit meer dezelfde zijn en dat willen we ook niet.
Op deze dorre plek...
...leren we lessen van een land en een volk die we nooit zullen vergeten.
'Armoede is niet natuurlijk.
Die is door de mens veroorzaakt en kan door vrouwen en mannen overwonnen worden.'
Vrouwen hebben de betere papieren, want zij begrijpen...
...dat de plek waar je woont niet je overlevingskansen hoort te bepalen.
Ja, toch?
['Where the Streets Have No Name' speelt]
Ali en ik hadden het zwaar na onze terugkeer uit Ethiopië.
Een stukje van ons is daar nog.
Na The Joshua Tree...
...begon U2 een beetje beroemd te worden.
Een beetje mainstream.
We konden ons daarvoor gaan zitten schamen, of niet.
Roem kun je inzetten...
...en we wilden dat wat jullie ons gaven gebruiken voor meer...
...dan een plekje bij een chic restaurant. En dat is trouwens ook niet mis.
Ik werd lid van andere bands.
Drop the Debt, RED, de ONE Campaign, die extreme armoede bestrijdt.
De ONE Campaign draaide om één idee.
Je hoeft het niet overal over eens te zijn...
...als de bindende factor maar belangrijk genoeg is.
We hadden vergaderingen met mensen die over het geld voor de armen gaan.
Die mensen heb je.
Die noem je de overheid. Die noem je het IMF, de Wereldbank.
Misschien een goed moment om de vierde wand te doorbreken...
Serieus?
...en wat vragen over mijn drijfveren te stellen.
Oké, er zit een foutje in de autocue.
Wil ik mijn schuldgevoel voor mijn luxueuze leventje verhullen?
Ja, ik leef op grote voet.
Ik ben een overbetaalde, overgewaardeerde, overvoerde rockster.
Ben ik een hypocriet? Ja.
Maar niet wat dit aangaat. Op een hoop andere vlakken wel.
Maar hypocrieten staan wel heel slecht te boek.
Ze doen af en toe tenminste wel het juiste.
Maar uiteindelijk...
...doet 't er toch niet toe? Wie maalt erom? Drijfveren doen er niet toe.
Het resultaat doet ertoe. Levens doen ertoe.
Het menselijk potentieel doet ertoe. Gerechtigheid doet ertoe.
Als de wereld rechtvaardig was, hadden we geen liefdadigheid nodig, zoals pa al zei.
Maar dat is niet zo, dus vraag de rekening. Vraag de rekening.
['Desire' speelt]
Echt?
Oké, ze gaan de camera's verwisselen...
...en ik ga een stevige borrel drinken...
En we zijn zo weer terug.
We hebben vier lenzen en we zijn op zoek naar de beste.
De mooiste. We willen dat je daar gaat staan.
- Graag. - En wij regisseren je.
Op ooghoogte.
Prachtig. Nog meer inzoomen gaat niet, hè?
Nee.
Dat zou lastig worden met die beperkingen.
Oké, draai je om.
Ja, best goed. Hij weet van nature wat hij moet doen, hè?
Het derde bedrijf.
- Oké, heel goed. - De biecht.
Al die goede daden...
...doe ik die echt uit medeleven, plichtsgevoel, verbolgenheid...
...of heb ik gewoon een kinderlijke hang naar spanning en avontuur?
Naar aandacht.
Daarbij rijst de vraag:
kun je een kind krijgen en toch een kind blijven?
Tijd om volwassen te worden.
Dit mag ik niet verkloten.
Bij verlangen en rechtschapenheid...
...is het zoeken naar een balans, en niemand kan dat beter dan mijn vrouw.
'Desire' stond op één in de hitlijsten.
Ik weet niet of er een link is, maar we waren dolgelukkig...
...we kregen ons eerste kindje.
Ik wist niet hoe ik me moest voelen. En of ik wel een goede vader kon zijn.
Ik wist niet of ik een vader kon zijn...
...want ik vond mezelf ook geen geweldige zoon.
In het begin zei ik dat Alison Stewart alles positief inzag.
Deze vrouw heeft meegeschreven aan het verhaal waar je nu naar luistert.
Toen Ali en ik trouwden...
...gingen we pas voor het eerst op onszelf wonen.
Zo jong waren we nog.
We trokken in een oude stenen toren aan de Ierse kust...
...de vuurtoren.
Ali stelde zich voor je open.
Maar alleen als je ongewapend bij haar fort aanklopte...
...maakte je kans om een weg te vinden...
...langs haar vrijwel onneembare verdedigingswerken...
...en over de hangbrug heen.
Toen we twee jaar getrouwd waren...
...zag ik dat m'n vrouw zich voor langere perioden...
...terugtrok in de stilte die ze in zich heeft.
Ze stelde dat ik thuis altijd ergens anders zat met m'n hoofd.
Onze wekelijkse wandelingen over de boulevard hadden een melancholisch randje...
...terwijl de golven een keuze probeerden te maken tussen weggaan of blijven.
Weggaan of blijven.
['With Or Without You' speelt]
Er ligt iets egoïstisch besloten in de wens om ergens in uit te blinken.
Je probeert jezelf te bewijzen, maar aan wie?
Alison Stewart was er voor me...
...door te zien wie ik echt was.
Vóór het succes...
...vóór ik mijn naam had...
...wist zij wat ik wel...
...en niet had.
Focus.
Je kunt nergens in uitblinken...
...als je geen goede focus hebt.
Maar vaak loopt het niet goed.
Je bent blind...
...voor degene die naast je staat. Misschien wil je liever publiek...
...dan een gezin.
Misschien kun je het niet loslaten:
de leegte...
...die je alles heeft gegeven.
Ik gaf mijn boek de titel Surrender...
...omdat dit 'n woord was dat ik beter moest leren begrijpen.
Het was het tegengif voor de aandoening waar ik aan leed.
En het ging me niet makkelijk af.
NOG IETS ONGEWOONS OF OPZIENBARENDS TE MELDEN?
Op een zondag in 1999...
...zit ik weer in de Sorrento Lounge met pa en voor de allereerste keer...
...besluit ik hem te overvallen met zijn eigen vraag. Zo vanuit het niks.
Nog iets ongewoons of opzienbarends te melden, pa?
'Ik heb kanker.
Ik zit als het ware in de vertrekhal.
Je hoeft mijn stomme grapjes niet lang meer aan te horen.'
Enorme keien regenen op je neer...
...vanaf een denkbeeldige berg.
Ik dacht dat ik hem net leerde kennen, dat ik meer tijd zou hebben.
Typisch Bob Hewson.
Net als ik denk dat ik je eindelijk echt leer kennen, piep jij ertussenuit.
Het Beaumont-ziekenhuis...
...Dublin, de zomer van 2001.
Ik zie m'n vader in een ziekenhuisbed liggen.
Deze keer is hij het die bijna geen lucht meer heeft.
En ik zie mezelf naast hem liggen...
...op een matras op de grond. Hij haalt adem...
...maar z'n ademhaling wordt oppervlakkiger...
...als het graf in zijn borstkas. Hij roept mijn naam...
...en verwart mij met mijn broer en andersom.
'Paul, Norman. Paul, Norman. Paul.'
Ik spring overeind en roep de verpleegkundige.
'Alles oké, Bob?' fluistert ze in zijn oor.
Zijn tenor is ingeruild voor korte, ijle ademteugen.
Een 'S' na iedere uitademing. 'Ja. Haal me hier weg.
Haal me hier weg. Ik wil naar huis. Ja.
Ja, ik wil naar huis. Ja.'
Ik zeg: 'Stil maar. Stil maar. Stil maar.
Is alles oké?'
Luister.
Stilte.
Ik houd mijn oor dicht bij zijn mond.
Stilte.
Een stilte die gevolgd wordt door:
'Rot op.'
Het heengaan van mijn pa heeft iets volmaakts onvolmaakts.
Ik denk niet dat hij tegen mij...
...of de waakzame nachtverpleegkundige zei dat we moesten oprotten...
...al is dat wel mogelijk.
Ik denk dat...
...hij het over de lasten had die hij in zijn leven met zich mee moest torsen.
Ik heb het gevoel...
...dat ik die geërfd heb...
...maar ik geloof wel dat ik daar wat over te zeggen heb.
En er was ook zachtheid.
Volgens mij dacht hij dat dromen...
...alleen maar in teleurstellingen uitmonden...
...en dat wenste hij me niet toe.
Op zo'n...
Op zo'n moment besef je dat je vader je vriend is.
En die weg van...
...van vader naar vriend is de enige die je moet afleggen...
...als je vader bent, en dat ben ik.
En ik ben pas vrienden geworden met mijn vader...
...na zijn overlijden, en dat was niet goed.
Je voelt je heel klein worden als je alles vanuit zijn perspectief bekijkt.
Hij verliest z'n vrouw.
Hij moet voor twee kinderen zorgen...
...waarvan er een heel kritisch op hem is...
...en hem continu op zijn fouten wijst. En een van hen zal hem onderuithalen...
...door alle dromen waar te maken die hij niet durfde te hebben.
Hij vertelde me dat hij z'n geloof verloor toen hij zijn lot accepteerde.
En hij zei dat ik het mijne nooit mocht verliezen.
Dat maakte mij juist zo'n bijzonder mens.
Maar het gebeurde wel, toen ik hem aanriep...
- Jesjoea. - ...en datgene waar ik me...
- ...zo aan had vastgeklampt... - Jesjoea.
...was er niet meer. Ik heb nog nooit zulke doodsangsten uitgestaan.
Jesjoea.
['Iris (Hold Me Close)' speelt]
['Beautiful Day' speelt]
Ik geloof in de onwetenschappelijke theorie...
...dat de dierbaren die je verliest jou iets nalaten.
Een geschenk.
HET GESCHENK
Toen ik mijn moeder verloor...
...nou...
...vulden jullie die leegte op.
Toen ik mijn vader verloor, begon mijn stem te veranderen...
...en ik kon me niet aan de indruk onttrekken...
...dat de bariton die dacht dat hij een tenor was...
...er nu echt een was geworden. Ik weet niet hoe.
Allerlei redenen.
Misschien heeft het wat te maken met het woord 'vergiffenis'.
Ik weet niet of ik mijn vader vergeven heb of dat hij mij vergeven heeft.
Want ik werd geboren vol strijdlust.
Mezelf overgeven gaat me niet makkelijk af.
Mijn bandgenoten, mijn vrouw, mijn schepper aan het roer laten...
...vind ik erg lastig.
Ik heb genoeg geloof om te hopen en genoeg hoop om lief te hebben.
En dat uit ik via deze muziek.
En mijn aardse vader heeft me die gegeven.
En hij heeft me een van zijn favoriete melodieën nagelaten.
Ik besefte onlangs pas...
...dat de naam van onze plaatselijke kroeg in de titel zit...
...de Sorrento Lounge.
'Come Back to Sorrento'.
En het had deze melodie.
En ik ga het doen.
TEATRO DI SAN CARLO NAPELS
Eén, twee, drie, vier.
['The Showman (Little More Better)' speelt]
BAAI VAN SORRENTO
VOOR IRIS + BOB HEWSON
Dit stukje weet ik niet meer.
Hoe gaat het verder?
Ga door. Geweldig.
Eén, twee, drie.
Nog een couplet.
NAAR DE VERHALEN UIT SURRENDER
EEN AVOND VOL WOORDEN, MUZIEK EN KWAJONGENSSTREKEN
Van A naar G.
Blijf doorzingen.
- Goed zo? - Aan de slag.
- Dat was top. - Geweldig.
Vertaling: Jenneke Takens