Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
To niedorzeczne myśleć,
że inni interesują się twoją historią tak samo jak ty.
Pisanie wspomnień to zupełnie inny poziom skupiania się na sobie.
Ale oto jesteśmy.
Dziś chciałbym przeczytać kilka scen z Surrender,
książki, którą napisałem samodzielnie.
Pierwsza to dramatyczny początek, który mógł być dramatycznym końcem.
Widzicie...
Urodziłem się z ekscentrycznym sercem.
W jednej komorze serca,
w której większość ludzi ma troje drzwi, ja mam dwoje.
Dwoje drzwi wahadłowych, które w Święta w 2016 roku spadły z zawiasów.
Aorta to główna tętnica, arteria życiowa.
Po latach stresu w mojej aorcie pojawił się tętniak.
Tętniak, który może zaraz pęknąć,
który przeniesie mnie do tamtego świata szybciej, niż zdążę pożegnać się z tym.
Więc oto jestem,
w szpitalu Mount Sinai w Nowym Jorku.
Patrzę na siebie, leżącego na stali nierdzewnej.
Gorąca krew płynie, rozlewa się i robi bałagan,
a to robi krew, gdy nie utrzymuje cię przy życiu.
Krew i powietrze. Krew i wnętrzności.
W tej chwili przydałyby się krew i mózg.
Mózg i ręce chirurga, który stoi obok mnie.
Podchodzi do mojej klatki piersiowej,
władając ostrzem połączonych sił nauki i rzeźni.
„Pani mąż ma dużo siły
niczym wojownik”.
„Potrzebujemy mocniejszej nici, by go zszyć.
Ma 130% objętości płuc dla człowieka w jego wieku”.
Powietrze to wytrzymałość.
Powietrze to pewność, która pozwala podejmować wielkie wyzwania.
Powietrze to nie wola, by zdobyć szczyt Mount Everest,
ale zdolność przetrwania wspinaczki.
A teraz jestem pierwszy raz bez powietrza.
Bez oddechu.
Imiona, jakie nadajemy Bogu. Wszystkie oznaczają oddech.
Jehowa. Allah. Jeszua.
Brakuje mi powietrza i jestem przerażony.
Bo pierwszy raz
wyciągam rękę do Jeszui,
a jego nie ma.
To niezwykłe prosić ciszę, by cię ocaliła.
By ci się pokazała.
By sprawdzić, czy ta cisza ma twarz.
Ale w tej chwili
Bóg gdzieś zaginął.
Gdzie jestem?
Bez powietrza.
Bez modlitwy.
Bez arii.
Jak się tu znalazłem?
- [piosenka „Vertigo”] - Nowy Jork, Nowy Jork!
Skrzyżowanie 74 ulicy i Broadwayu, niech Beacon wskaże nam drogę.
Hola!
Tak, dziękuję. Wciąż udaję, że to trasa promująca książkę.
Tak.
- Hola. - Hola!
Witam na występie ćwiartki zespołu.
I dodam, że wydaje mi się to nieco transgresivo,
że spotykam się z wami bez kolegów z zespołu.
Wielu z was wie, że gdy U2 wyrusza w trasę,
mogą pojawić się rekwizyty w niestandardowych rozmiarach.
Wielki pazur, stacje kosmiczne, kule dyskotekowe.
Dziś mam stół i krzesła.
I zespół Jacknife’a Lee...
NADZÓR MUZYCZNY
...Kate Ellis na wiolonczeli i niezwykła...
WIOLONCZELA
...Gemma Doherty na harfie, i inne niebiańskie głosy.
HARFA
Okazuje się, że najbardziej niezwykłą rzeczą w moim życiu
są ludzie, z którymi jestem w relacjach.
Większość z nich poznałem w tym samym tygodniu,
gdy rozpocząłem życie z moją żoną Ali.
W tym samym tygodniu dołączyłem do U2.
Zgadza się. Przepraszam, kochanie.
Jeden tydzień w liceum i całe życie miałem ułożone.
Poniekąd.
[piosenka „City of Blinding Lights”]
Alison Patricia Stewart wierzyła, a co absurdalne – wierzyła we mnie.
Ta piętnastoletnia dziewczyna nie tylko znosiła moje demoniczne marzenia,
ale dopingowała swojego chłopaka, gdy opowiadał każdemu, kto słuchał,
że jego zespół będzie wielki, gdy on sam czuł się bardzo mały.
To wielkie opowieści małego rockmana.
BONO: ZAZNAĆ SPOKOJU
Wtedy marzyłem o tej przyszłości.
Jest taka piękna.
A ostatnio śnię o przeszłości.
Przeszłości, która odciąga mnie od teraźniejszości.
Widzę, jak matka mnie strofuje.
„Robisz z siebie pośmiewisko. Robisz z siebie pośmiewisko”.
Ale to chcę zrobić ze swoim życiem.
I tata wywracający oczami na ten pomysł.
Mój tata był katolikiem.
Katolikiem, który kochał to, co protestanckie – moją matkę.
Gdy się pobierali, jego rodzina nie przyjechała na ślub.
Wtedy Irlandia była nieprzejednana,
ale Boba nie obchodziło, co myślał świat.
OPERA POD TYTUŁEM BOB HEWSON
Mój ojciec był tenorem. Naprawdę dobrym.
Poruszał ludzi swoim śpiewem.
A by poruszać ludzi muzyką, trzeba samemu dać się jej poruszyć.
Widzę ojca stojącego w salonie przy Cedarwood Road 10
przed wieżą stereo z drutami mojej matki w dłoniach,
dyrygującego Beethovena, Mozarta, Verdiego.
Teraz słucha La Traviaty.
[utwór „Libiamo ne’lieti calici”]
Na scenie Teatru San Carlo w Sorrento.
Nie zdaje sobie sprawy z historii,
ale czuje ją.
Skłóceni ojciec i syn, kochankowie odrzuceni i pojednani.
Wyczuwa niesprawiedliwość ludzkich doświadczeń.
Muzyka łamie mu serce.
Spędzę większość życia,
próbując zrozumieć operę brzmiącą w wyobraźni mojego ojca.
Nie zauważa nic innego,
a na pewno nie mnie, wpatrzonego w niego dziesięciolatka.
Jeśli chcecie, by wasze dziecko wyrosło na piosenkarza śpiewającego na stadionach,
jest kilka sposobów, jak się za to zabrać.
Możecie mu powiedzieć, że ma dar i cały świat musi go usłyszeć.
To włoska metoda.
Możecie go całkiem zignorować.
To irlandzka metoda, lepiej się sprawdziła w moim przypadku.
Łaknąłem uwagi mojego ojca.
Chciałem, by myślał, że też mam w sobie muzykę.
Nie słyszał mnie,
więc śpiewałem coraz głośniej.
Można powiedzieć, że wyśpiewałem sobie drogę aż tutaj.
Dzięki, tato.
Mój ojciec miał dobre powody, by pozostać w swoim świecie.
Myślę, że do kolejnej części przyda nam się harfa.
To tragiczna część.
Moja matka, Iris, zmarła, gdy miałem 14 lat.
Ostatni raz widziałem ją żywą na pogrzebie jej ojca.
To brzmi aż nazbyt irlandzko, wiem,
ale to moja historia. Utknąłem z nią.
Gdy opuszczano trumnę dziadka do ziemi,
mama zemdlała.
Patrzyłem, jak mój ojciec i starszy brat nieśli ją do auta,
wieźli ją do szpitala, gdzie zmarła z powodu tętniaka.
To się zdarza.
Czułem się bezużyteczny, więc się modliłem.
Reakcją mojego ojca na tę tragedię było niewspominanie o niej nigdy więcej.
Gdy Iris zniknęła, nasz dom pod numerem 10 stawał się swoistą operą.
Jestem zamknięty w domu,
w którym trzech mężczyzn żyje w złości i melancholii.
W domu, w którym imię naszego żalu nigdy nie jest wypowiadane.
Iris.
Moja matka miała na imię Iris.
Dom stał się rzeką ciszy, w której mogłem utonąć,
gdyby mój starszy brat, Norman, nie rzucił mi koła ratunkowego.
Dał mi gitarę, swoją gitarę.
Tarczę. Broń. Powiernika.
Kolejny głos do modlitwy. Muzykę.
[piosenka „Glad to See You Go”]
IDŹ
Skaczę po salonie
do dźwięków albumu Ramones Leave Home.
Piosenki są proste, a idealnie oddają to, jak się czuję.
Piosenki są tak proste, że może nawet ja dam radę jedną napisać.
Jest 10 maja 1978 roku. Moje osiemnaste urodziny.
Nie będzie tortu.
Zamiast tego tata chce ze mną pomówić o znalezieniu pracy.
Pracy.
Wiem, że jeśli mógłbym robić to, co kocham,
nie przepracowałbym ani jednego dnia.
Ale by to zrobić, trzeba być w czymś świetnym,
a ja nie jestem w czymś świetny. W niczym nie jestem dobry.
Jestem na tyle mądry, by wiedzieć, że nie jestem mądry.
Ramones są na tyle mądrzy, by zgrywać głupich.
Może powinienem słuchać więcej Ramones.
Tego dnia napiszę moją pierwszą rockandrollową piosenkę.
Stanie się pierwszym singlem U2. Ocali mi życie.
Ma tytuł „Out of Control”.
[piosenka „Out of Control”]
Hej, dam radę.
„Perkusista szuka muzyków, by założyć zespół”.
Pozwólcie, że przedstawię Larry’ego Mullena Juniora.
Na większości osób Larry Mullen robi piorunujące wrażenie,
ponieważ jest stylowym, przystojnym przedstawicielem gatunku,
ale też dlatego, że robi się podejrzliwy,
bo jesteś w zasięgu jego spojrzenia,
bo jesteś w pomieszczeniu,
a gdy ma zły dzień, bo w ogóle gdziekolwiek jesteś.
Ale gdy Larry kocha ludzi, kocha ich całym sobą
i jestem wdzięczny, że jestem jednym z beneficjentów tej miłości.
David Evans.
Czasem imię, które dostajesz, gdy się rodzisz, nie jest tym prawdziwym.
David Evans zawsze był Edge’em. Zawsze.
W 1976 roku miał 15 lat. Był rok młodszy ode mnie.
Opierał się o ścianę w szkole podstawowej Mount Temple,
grając skomplikowany riff na gitarze.
Był w jednej klasie z Alison Stewart, moją przyszłą żoną,
i mówiono, że są najmądrzejsi w klasie,
że on się w niej podkochuje, że chadzali razem na spacery.
Podjąłem wtedy decyzję, że będę pilnował tego gitarowego geniusza.
A teraz przedstawiam Adama Claytona,
prawdziwego wyznawcę rock’n’rolla.
Jedno przykazanie: cztery struny są lepsze od sześciu.
Miał styl, pewność siebie, ambicję.
Problem w tym, że nie potrafił grać,
co nie było problemem, bo ja nie potrafiłem śpiewać.
[piosenka „Stories for Boys”]
Próby zespołu U2 odbywały się w małym domku,
który wychodził na cmentarz w północnej części hrabstwa Dublin.
Na tym cmentarzu była pochowana moja matka. Zwaliśmy go Żółtym Domkiem.
Tego dnia, nie pierwszy raz, krzyczałem na moich członków zespołu.
Zapomnijmy o Irlandii, która miała stanąć w płomieniach. Nie.
Tego dnia, zimą 1978 roku,
najbardziej palącym problemem całej ludzkości
było to, że muzycy w tym zespole nie byli dostatecznie dobrzy,
tak jakbym ja był.
Próbowałem im wytłumaczyć, jak bardzo jestem podekscytowany
nową piosenką Public Image Limited.
Świetna piosenka, wyjaśniam, jakbym wiedział,
że można ją rozpisać na dwóch strunach na dwóch akordach.
Próbuję namówić Edge’a, by zagrał dźwięk wiertarki wwiercającej się do mózgu,
piły tnącej truchło przeszłości.
Edge nie rozumie inwektyw.
Edge traci cierpliwość, a ja denerwuję się jeszcze bardziej,
więc zdenerwowany zabieram mu Gibsona Explorera,
zarzucam pasek na szyję,
by wydobyć z gitary niebezpiecznie piskliwy dźwięk.
„Graj. Graj” mówi Edge. „Graj dalej. Już prawie”.
Podoba ci się?
„Nie jestem pewien, ale brzmi jak borowanie u dentysty”.
„Daj mi to. Zobaczmy, czy zrobię to lepiej”.
Gdy ego wypełniło chwilę pozbawioną ego,
zaczyna powstawać piosenka.
Która otrzyma tytuł „I Will Follow”.
Jeśli odejdziesz, odejdziesz, odejdziesz, odejdziesz.
To taki rytm. Jak efekt wah-wah.
Odjedziesz, odejdziesz, odejdziesz. Pójdę za tobą.
Edge zmienia moje graffiti
w Madonnę i cholerne Dziecko Rafaela,
a Larry i Adam dolewają oliwy do ognia.
Tak jest.
Znajdźmy to, co potrafimy robić, czego nikt inny nie potrafi.
Adamie, potrafisz to zrobić.
Zagramy tę piosenkę.
Edge, damy radę.
Adamie, Larry, jeśli odejdziecie, odejdziecie.
Jeśli odejdziecie, odejdziecie. Jeśli odejdziecie, odejdziecie.
[piosenka „I Will Follow”]
Na perkusji, Larry Mullen.
Na basie, Adam Clayton, Edge.
„I Will Follow”.
O rety. Przepraszam, Edge, Larry, Adamie.
Był ze mnie skończony dureń.
Pracuję nad tym.
Prawda jest taka...
że jesteście świetni.
Ale nikt w tej sali prób, łącznie ze mną, nie pomyślał,
że Iris Hewson spoczywa...
niespełna sto metrów od miejsca, w którym graliśmy.
Przez cały czas, gdy ćwiczyliśmy w Żółtym Domku,
nigdy o niej nie pomyślałem.
Ani razu nie odwiedziłem jej grobu.
Nie chodziło tylko o to, że nie żyła.
Było gorzej.
Sprawiliśmy, jakby całkiem zniknęła, ale Iris nie dała o sobie zapomnieć.
Nie, nie w muzyce.
[piosenka „Iris (Hold Me Close)”]
Iris stoi w korytarzu.
Mówi, że ze wszystkim sobie poradzę.
IRIS BUDZI SIĘ W MOIM KOSZMARZE
Nie bój się świata,
jego tam nie ma.
Iris bawi się na plaży.
Grzebie chłopca
w piachu.
Iris mówi,
że wpędzę ją do grobu.
Ale to nie byłem, kurwa, ja.
Powiem wam coś o geometrii
i geografii irlandzkiego umysłu.
Irlandzki umysł najlepiej zrozumieć, gdy przyrówna się go do irlandzkiego pubu.
Idziesz tam, by zapomnieć, ale toniesz we wspomnieniach
i chipsach o smaku soli i octu...
i czarnym piwie.
Pub Finnegan’s to nie tylko mój ulubiony pub,
ale to niepodległy kraj ze swoimi prawami i zwyczajami.
To królestwo Dana Finnegana i jego synów.
To monarchia konstytucyjna z Danem jako głową państwa
i jego synami zasiadającymi w rządzie.
Istnieje pewien kodeks, rygor, szacunek dla tradycji.
Szacunek dla opery
i dla człowieka, który wie, jak nosić tweed,
jak mój ojciec, Bob.
W obrębie kraju Finnegan’s... Jak mój ojciec, Bob.
W obrębie kraju Finnegan’s jest mały włoski konsulat,
Sorrento Lounge,
gdzie w niedziele spotykałem się z ojcem na drinka.
Zamawiałem piwo.
On, katolik, zamawiał Black Bush, protestancką whisky.
Delikatne sygnalizował, że Brendan Robert Hewson był niezależny
i miał świetny tekst na początek rozmowy.
„Coś dziwnego albo szokującego?”
Gdy pytał o dziwne albo szokujące,
nie insynuował, że interesuje go burzliwe życie piosenkarza.
Głównie siedzieliśmy w ciszy.
Próbuję mu zaimponować.
A gdyby do domu zadzwonił Luciano Pavarotti?
Uznałbyś to za dziwne albo szokujące?
„Szokujące, to oczywiste.
Dziwne? Tak. Czemu wspaniały tenor miałby do ciebie dzwonić? Bez obrazy”.
Nie gniewam się. Chce, bym napisał mu piosenkę.
„Wybrał zły numer?”
Nie. Chce,
żebym z pomocą Edge’a napisał mu piosenkę. Tak.
Nie Gilbert i Sullivan albo Rodgers i Hammerstein.
Ja, B-O-N-O, Paul.
„Ty? Baryton, który myśli, że jest tenorem?”
Ja.
Pavarotti chce, bym napisał mu piosenkę. I kto teraz jest durniem?
„On”.
MOŻEMY NIE ZMIENIAĆ ŚWIATA I SIĘ DOBRZE BAWIĆ?
Szkoła podstawowa Mount Temple była bezwyznaniowym
eksperymentem koedukacyjnym.
W kraju, który był bliski wojny domowej na tle religijnym,
w jednej klasie mieliśmy katolików i protestantów.
Zachęcano nas, byśmy byli sobą,
byśmy byli kreatywni, nosili ubrania, jakie chcemy,
i w klasie były dziewczyny.
Które też nosiły, co chciały.
Jak na ironię, pośród tej wolności od religii,
stawaliśmy się religijni.
Zbliżyliśmy się do grupy radykałów chrześcijańskich zwanej „Szalom”.
Uznali, że wszystkie istniejące kościoły nie tylko odeszły od Jezusa,
ale stoją mu na drodze.
Gdy U2 stawało się popularne,
nasi chrześcijańscy bracia zaczęli sugerować, że nasza muzyka jest frywolna,
za bardzo nam schlebia.
Innymi słowy, jest fajna.
Zapytaliśmy: „Możemy zmieniać świat i się przy tym dobrze bawić?”.
„Nie. Musicie wybrać między tym światem a kolejnym”.
Ostatecznie było to dla nas za dużo, zwłaszcza dla Edge’a.
Nie potrafił żyć w napięciu, czy być uczniem Jezusa,
czy apostołem Joey’a Ramone’a.
W końcu postanowił odejść z zespołu.
Ja też czułem się rozdarty.
Nie chciałem dalej być w U2 bez Edge’a.
Larry współczuł nam obojgu.
Adam nie.
Jeden album i koniec, jak Sex Pistols.
Teraz musimy to powiedzieć naszemu menadżerowi.
Opowiadałem wam o Paulu McGuinnessie?
Paul McGuinness – Winston Churchill rocka.
Dla U2 poszedł na wojnę.
Dopiero co zabrał nas w trasę,
więc nie bardzo mieliśmy ochotę
mówić mu, że zespół się rozpada, gdy dopiero co zaczął dojrzewać.
Ale nas wysłuchał.
Nastała cisza,
trochę wiercenia, uderzenie w twarz. Jego.
A potem spytał:
„Czy mam z tego rozumieć, że rozmawiacie z Bogiem?
Może przy następnym kontakcie
spytacie go albo ją,
czy to okej, by wasz reprezentant na Ziemi, czyli ja...
wycofał się z kontraktu?
Pytam, czy Bóg pozwoliłbym wam zerwać kontrakt.
Kontrakt na trasę koncertową, który podpisałem w waszym imieniu.
Co to jest za Bóg?”.
Niezły negocjator z tego Paula McGuinnessa.
Nie pierwszy raz włożyliśmy słowa w usta Boga.
Trasa koncertowa się odbyła.
I byłem tak podekscytowany,
że przekonałem moją 21-letnią dziewczynę, by za mnie wyszła.
A co niewiarygodne, ona się zgodziła.
Edge też się dobrze bawił,
ale wciąż nie był pewien, czy chce
funkcjonować w świecie nadętych ego
i nieznośnych osobowości.
Zapytałem, czy zrobi dla mnie wyjątek.
Próbując znaleźć wyjście z sytuacji,
Edge zaczął pracować nad piosenką.
Nie tylko piosenką, mapą. Drogą naprzód dla U2 w świecie.
„Sunday, Bloody Sunday” to sztuka religijna z wpływami The Clash.
Ale założeniem piosenki było porównanie Niedzieli Wielkanocnej
z masakrą 14 nieuzbrojonych protestantów w Derry.
Gdy Edge był w swoim mieszkaniu w Dublinie,
ja byłem z żoną na Jamajce i pisałem słowa do nowych piosenek,
wyjaśniając Ali, czemu tytuł naszego poślubnego albumu brzmi Wojna.
[piosenka „Sunday, Bloody Sunday”]
Musicie coś wiedzieć o artystach:
dążąc do prawdy, jesteśmy w stanie kłamać więcej niż większość.
Na zdrowie.
Show-biznes.
Wracamy do Sorrento Lounge,
zwyczajowy tekst na początek od taty.
SORRENTO LOUNGE (ZNOWU)
„Coś dziwnego albo szokującego?”
Wszystko jest dziwne i szokujące.
„Masz rację. Przyjechałem tu dziś taksówką.
Kierowca widział, dokąd jadę
i spytał, czy znam Bono”.
„Powiedziałem: »Nie, a pan?«”.
„Pewnie, wszyscy go znamy. Czy to nie jego prześladuje Pavarotti?”
„Prześladuje go Pavarotti.
Tego nie słyszałem. Ma pan na myśli paparazzi, prawda?”
Zabawne, że to mówisz.
Wielki „Paparazzi” znowu do nas dzwonił.
Tym razem chce, żebym wystąpił z nim w jego rodzinnej Modenie,
żeby zbierać pieniądze dla uchodźców wojennych z Bośni.
Jak mógłbym odmówić?
„Czy choć raz mógłbyś zrobić to, co ci się każe?”
Chcę zrobić to, co mi się każe.
Ale zespół mi mówi, żebym przestał się rozpraszać,
żebyśmy mogli skończyć album U2,
a nie piosenki z Pavarottim.
Wyjaśnię wam coś o byciu w tym zespole,
czego nawet mój tata nie rozumie.
Wszyscy myślą, że jestem liderem U2. Chciałbym.
Głosowałem, żeby zespół był demokracją.
Więc teraz jestem w zespole z trzema innymi osobami,
z których każda myśli, że jest liderem U2.
Więc moja chęć zrobienia czegoś
wcale nie oznacza, że oni chcą coś zrobić.
Mówię tacie,
że cały zespół był w studiu w Hanover Quay,
gdy zadzwonił telefon.
„Bono. Jak się masz?
Męczy cię bycie na szczycie?
Czy zszedłeś ze szczytu z tabliczkami zapisanymi rock’n’rollem?”
Nowy album. Jak zawsze byliśmy spóźnieni.
„Mówiłeś mi o tym
i dlatego, drogi Bono, przybyłem z pomocą”.
Słucham? Jesteś w Dublinie?
„Jestem właśnie na odprawie celnej.
Mówiłem, że nie mam nic do oclenia
poza moją miłością do Bono, Edge’a, Jamesa i Larry’ego”.
„To jest mój jedyny cel w tej chwili,
służyć tym wspaniałym ludziom”.
Maestro, są wspaniali
i to wielki zaszczyt, ale nie najlepsza chwila.
„Nie lubią mnie?”
Gorzej. Mają to gdzieś.
To są dzieci punk rocka.
Raczej podejrzewają, że jesteś tu,
by kazać im jechać do Modeny.
„To boli.
Przyjechałem tu w pokłonach i z serdecznością,
a teraz kwestionujesz moje motywy”.
Nie, maestro. To nie tak.
„Perfetto. Już jadę”.
Kurwa.
Idę do Edge’a, Adama i Larry’ego
i mówię: „To najlepszy śpiewak w historii świata.
To wielki zaszczyt, że do nas jedzie i będzie za pół godziny”.
„Za pół godziny? Może jedzie do ciebie” – mówi Larry.
„Ale nie do nas”.
Na co Adam: „To jakiś żart”.
„Pewnie przyjedzie z fotografem. Nikt nas nie będzie przymuszał”.
A co zrobicie? Schowacie się?
„Nie będziemy się chować” – mówi Edge.
„W zasadzie” – mówią Adam i Larry idealnie zgrani –
„dokładnie to zrobimy. Schowamy się”.
Słucham?
I tak dwóch dorosłych mężczyzn schowało się przed Luciano Pavarottim.
Dzwonek...
i oto on. O mój Boże.
Najwspanialszy śpiewak w historii świa...
Z ekipą filmową.
Siedmiu czy ośmiu podekscytowanych Włochów i jeden z nich płacze.
„Bono, Bono, Bono. Edge, Edge. Bono, Edge.
Gdzie są Larry i James?”
„To moi przyjaciele z Rai Uno. Mają antenę satelitarną,
gdybyśmy chcieli ogłosić występ w Modenie.
Gdy jesteśmy wszyscy razem”.
„W jakim zakątku wszechświata
wspaniały Pavarotti puka do drzwi,
a ty go nie wpuszczasz? Czy świat postradał rozum?”
Tato, w moim zakątku wszechświata jak najbardziej go wpuściliśmy.
W zakątku Edge’a też.
Mieliśmy stać się częścią Pavarotti i Przyjaciele,
by wspierać organizację War Child w Modenie.
Tak.
Adam i Larry zaginęli w akcji,
ale czy chciałbyś jechać?
„Naprawdę?
Okej,
lepiej, żebyś miał choć jednego prawdziwego tenora po swojej stronie”.
A potem...
Najwspanialszy głos w historii świata.
Ale cudem w Modenie
była przemiana Brendana Roberta Hewsona,
mojego ojca katolika,
nie z powodu Luciano Pavarottiego,
ale z powodu kobiety u jego boku, Diany, księżnej Walii.
Dla tych, którzy nie wiedzą, rodzina Edge’a pochodzi z Walii,
więc bardzo się cieszyli, że spotkają księżną Walii.
Edge rzucił mi wyzwanie, żebym zaprosił tatę, więc to zrobiłem.
Tato, chcesz poznać Lady Di?
Państwo Evans się zastanawiają.
„Co? Czemu miałbym chcieć poznać członka rodziny królewskiej?
To tak, jakbyś pytał, czy chcę poznać zwycięzcę lotto”.
Rozumiem. Wiem. Tylko pytam.
Kolejnego fragmentu nie dałoby się wymyślić.
Tata siedzi w naszej przyczepie,
wcale nie je z tacy Pavarottiego pełnej egzotycznych, włoskich mięs
o nazwach, których żaden z nas nie wymówi.
A gdy się odwraca...
tam stoi ona.
Wysoka na metr osiemdziesiąt w swoich obcasach,
wizja z kości słoniowej.
Diana podeszła do taty jakby w zwolnionym tempie.
„Jak się pan ma?”
Tata się rozpłynął.
Szok spowodowany bliskością członka rodziny królewskiej
szybko zmienił się w szczenięcą miłość.
„Dobrze. Dziękuję, że pani pyta.
Miło mi panią poznać”.
Osiemset lat opresji zniknęło w osiem sekund.
Jeśli kiedyś zastanawialiście się nad przydatnością rodziny królewskiej,
a wielu Irlandczyków się zastanawia...
wskazałbym na ten incydent.
Osiemset lat opresji, jedna księżna i jesteśmy kwita. Tak.
(IRLANDZKA) DUMA
Gdy wróciliśmy do domu,
tata wciąż mówi o księżnej Dianie,
ale moduluje.
„Muszę przyznać, że robi wiele dobrego dla organizacji charytatywnych,
ale to nie o organizacje charytatywne ci chodzi, prawda?
Tylko o sprawiedliwość.
Organizacje nie byłyby potrzebne, gdyby świat był sprawiedliwy”.
Czy to, co robi syn, zaczyna mieć sens dla ojca?
„Nie szedłbym tak daleko,
ale słyszałem twoją piosenkę »Pride« w radiu
i może nawet jakąś dumę poczułem”.
Dzięki tej piosence zostaliśmy zaproszeni na Live Aid.
Bob Geldof powiedział, że gdy ją usłyszał, mógł mi wybaczyć fryzurę.
Gdy U2 weszło na scenę Live Aid,
patrzyliśmy na całe może białych flag
powiewających na wietrze
i czuliśmy wielkoduszność w tym tłumie.
Czuliśmy się, jakby nasze punkowe modlitwy wreszcie zostały wysłuchane,
wiecie?
Modlitwy o pokoju.
Bo być głodnym, to być na wojnie z sobą samym.
Walczyć z ziemią, po której stąpasz.
Zgadza się.
[piosenka „Pride (In the Name of Love)”]
O tak!
Stadion Wembley w Londynie.
Myśl jest transmitowana na cały świat.
A co jeśli my bylibyśmy światem?
A co jeśli moglibyśmy nakarmić świat?
Co jeszcze?
Co jeszcze można zrobić w imię miłości? Co jeszcze?
Wciąż zadaję sobie to pytanie
i wciąż chcę poznać odpowiedź.
Na koncertach Live Aid zebrano ponad 250 milionów dolarów.
Ale kraje afrykańskie płaciły tyle
wam i mnie co tydzień
za stare pożyczki, które im wcisnęliśmy za czasów zimnej wojny.
„Co każdy pieprzony tydzień” – jak mawiał Bob Geldof.
Wyciągnąłem z tego ważną lekcję.
Niesprawiedliwość często ukrywa się pod postacią pecha.
Jako frontman U2
zrozumiałem, że jeśli U2
ma pisać ważne piosenki na ważne tematy,
potrzebuję większego mózgu.
Aktualizacji oprogramowania.
Zamiast wracać do szkoły... Nie musicie się śmiać.
W porządku.
Pojechałem z żoną do Afryki.
Z Ali pracowaliśmy w sierocińcu
w Ajebar w południowym Wollo w Etiopii.
Jest jesień 1985 roku.
Ci ludzie na wsi starają się przeżyć bez jedzenia i wody.
Ich świat zwrócił się przeciwko nim.
Ziemia, którą uprawiali, odmówiła im pomocy.
Tsegaye: „Jestem źródłem, jestem Nilem,
jestem Afrykańczykiem, jestem początkiem!
Jestem piosenką, jestem śpiewem.
Jestem Etiopią, która »wyciąga rękę w błaganiu do Boga«.
O Nilu, jesteś elokwencją, która dzwoni w dzwon Etiopii
w tym głuchym świecie!”
Ponieważ w tej ziemi kryją się wielkie bogactwa.
Ale wielki głód zniszczył ten naród.
Ten sam kraj zaraz naprawi nasze życia.
Już nigdy nie będziemy tacy sami i nie będziemy chcieli być.
W tym wyschniętym miejscu
dostaliśmy lekcje od krajobrazu i ludzi, których nigdy nie zapomnimy.
„Bieda nie jest naturalna.
To dzieło człowieka i można je pokonać działaniami kobiet i mężczyzn”.
Najprawdopodobniej kobiet, które lepiej rozumieją to,
że miejsce, w którym żyjesz, nie powinno decydować, czy żyjesz.
Mamy rację?
[piosenka „Where the Streets Have No Name”]
Trudno było nam wrócić z Etiopii.
Duża część nas wciąż tam jest.
Po The Joshua Tree
zespół U2 stawał się popularny.
Trochę mainstreamowy.
I mogliśmy się tego wstydzić albo nie.
Sława jest walutą
i chcieliśmy wykorzystać to, co nam daliście, by zrobić więcej
niż tylko dostać miejsce w restauracji.
Czego, swoją drogą, nie należy lekceważyć.
Dołączyłem do nowych zespołów.
Drop the Debt, RED, ONE Campaign, który walczył z ubóstwem.
Organizacja ONE Campaign miała tylko jeden pomysł.
Nie trzeba się z kimś we wszystkim zgadzać,
jeśli to, w czym się zgadzacie, jest wystarczająco ważne.
To doprowadziło do spotkań z ludźmi, którzy trzymali pieniądze dla biednych.
Są tacy ludzie.
Nazywa się ich rządem, Międzynarodowym Funduszem Walutowym, Bankiem Światowym.
To może być moment na zburzenie czwartej ściany...
Naprawdę?
...i zadanie trudnych pytań o moją motywację.
Okej, mamy błąd na teleprompterze. Wstrzymać produkcję.
Czy próbuję zatuszować poczucie winy za tak wystawny styl życia?
Tak, był wystawny.
Jestem przepłacaną, przecenianą, przereklamowaną, przekarmioną gwiazdą.
Jestem hipokrytą? Tak.
Ale nie na tym froncie.
Na wielu innych frontach.
Hipokryci mają kiepską reputację.
Hipokryci choć raz na jakiś czas robią to, co należy.
Ale ostatecznie...
jakie to ma znaczenie?
Kogo to obchodzi? Motywacja się nie liczy.
Liczą się wyniki. Liczą się życia.
Liczy się ludzki potencjał. Liczy się sprawiedliwość.
Organizacje nie byłyby potrzebne, gdyby świat był taki, jak mówi tata.
Ale nie jest, więc weź rachunek. Weź rachunek.
[piosenka „Desire”]
Naprawdę?
Dobra, będą zmieniać kamery,
a ja wypiję mocnego drinka...
I zaraz wracamy.
Mamy cztery obiektywy
- i szukamy obiektywu hero. - Okej.
KONFESJONAŁ
Chcielibyśmy, byś stanął tutaj.
- Chętnie. - Pokierujemy cię.
Skup się na bliskim punkcie.
Pięknie. Nie damy rady ciaśniej, nie?
Nie sądzę.
Myślę,
że będzie trudno z tymi ograniczeniami.
Okej, odwróć się.
Całkiem nieźle. On po prostu wie, co robić, nie?
Akt trzeci.
Dobrze.
Konfesjonał.
Całe to ratowanie świata,
czy to naprawdę służba, obowiązek, sprawiedliwy gniew,
czy dziecięce pragnienie bycia w centrum uwagi?
Centrum uwagi.
I nasuwa się pytanie,
czy można mieć dziecko i być dzieckiem?
Czas dorosnąć.
Nie mogę tego spieprzyć.
Pragnienie i cnota
to taniec
i nikt nie łączy ich lepiej niż moja żona.
„Desire” była na szczycie list przebojów.
Nie wiem, czy to się łączy, ale byliśmy tak podekscytowani,
że urodziło nam się pierwsze dziecko.
Nie wiedziałem, jak mam się czuć.
Nie wiedziałem, czy będę wiedział, jak być ojcem.
Nie wiedziałem, czy będę potrafił być ojcem,
bo nie uważam, że byłem dobrym synem.
Mówiłem na początku, że Alison Stewart wierzyła.
Ta kobieta w części napisała historię, której słuchacie.
Gdy wzięliśmy z Ali ślub,
wyprowadziliśmy się z domów rodzinnych.
Byliśmy tacy młodzi.
Wprowadziliśmy się do starej, kamiennej wieży na wybrzeżu Irlandii,
do latarni morskiej.
Ali pozwoli badać swoją duszę,
ale tylko jeśli będziesz przy niej bezbronny,
masz szansę na pokonanie
jej prawie niezniszczalnego systemu obrony,
tylko tak opuści most zwodzony.
Nie minęły nawet dwa lata małżeństwa,
a widziałem, że w pewnych chwilach moja żona
powraca do tej ogromnej ciszy, którą trzyma w sobie.
Sugerowała, że nawet gdy byłem w domu, to mnie w nim nie było.
Nasze cotygodniowe spacery po promenadzie były zabarwione melancholią,
jak fale, które nie mogą się zdecydować, czy odchodzą, czy zostają.
Odchodzą czy zostają.
[piosenka „With Or Without You”]
W pragnieniu, by być w czymś świetnym, kryje się egoizm.
Próbujesz się wykazać, ale przed kim?
Alison Stewart widziała mnie...
bo potrafiła mnie przejrzeć.
Nim miałem cokolwiek...
nim zyskałem sławę,
wiedziała, co miałem...
a czego nie.
Koncentracja.
Nie będziesz w czymś świetny...
bez niesamowitej koncentracji.
Ale w dużej mierze jest to po prostu dysfunkcja.
Pewien rodzaj ślepoty...
bo nie widzisz osoby, która jest obok ciebie.
Chcesz mieć widownię...
bardziej niż rodzinę.
Nie chcesz porzucić...
pustki,
która dała ci wszystko.
Dałem mojej książce tytuł Poddanie,
bo wiedziałem, że jest to słowo, które muszę zrozumieć lepiej,
że to jest lek
na chorobę, na którą cierpiałem.
Nie przyszło mi to naturalnie.
COŚ DZIWNEGO ALBO SZOKUJĄCEGO?
Pewnej niedzieli w 1991 roku
wróciłem do Sorrento Lounge z tatą
i po raz pierwszy w życiu
postanowiłem zaskoczyć go jego własnym pytaniem.
Po prostu je zadać.
Coś dziwnego albo szokującego, tato?
„Mam raka.
Jestem już w hali odlotów, jak się okazuje.
Nie będziesz musiał
dłużej znosić moich głupich żartów”.
Wielkie głazy spadają ci na głowę,
tak po prostu, z jakiejś wyimaginowanej góry.
Myślałem, że zaczynam go poznawać, że mamy jeszcze dużo czasu.
Cały Bob Hewson.
Gdy myślałem, że zaczynam cię poznawać,
że dasz mi jakieś odpowiedzi, ty dajesz nogę.
Szpital Beaumont...
Dublin, lato 2001 roku.
Widzę ojca w łóżku szpitalnym.
Tym razem to jemu zaczyna brakować powietrza.
Widzę siebie, jak leżę obok niego
na materacu na podłodze.
Oddycha,
ale jego oddech staje się płytki,
jak grób w jego piersi.
Wykrzykuje moje imię,
myli mnie z moim bratem i brata ze mną.
„Paul, Norman. Paul, Norman. Paul”.
Wstaję, wołam pielęgniarkę.
„Wszystko dobrze, Bob?”
– szepcze mu do ucha.
Jego tenor to teraz krótkie, płytkie oddechy.
Syk po każdym wydechu. „Tak. Tak. Zabierz mnie stąd.
Zabierz mnie stąd. Chcę wrócić do domu.
Tak, chcę wrócić do domu. Tak”.
Mówiłem: „Już dobrze.
Dobrze się czujesz?”.
Posłuchaj.
Cisza.
Przyłożyłem ucho do jego ust.
Cisza.
Cisza, po której nastąpiło:
„Odpierdol się”.
Jest coś idealnie nieidealnego w tym, jak mój tata odszedł z tego świata.
Nie sądzę, że kazał mi
albo bardzo uważnej pielęgniarce się odpierdolić,
choć tego nie wykluczam.
Chcę myśleć,
że mówił do ciężarów, które go przytłaczały większość życia.
Mam takie przeczucie...
że są moim spadkiem,
ale uważam, że w tej kwestii mam wybór.
Była także życzliwość.
Myślę, że wierzył, że marzyć
to znaczy się zawieść
i nie chciał, bym ja się zawiódł.
To jest...
Wtedy zdajesz sobie sprawę, że twój ojciec jest twoim przyjacielem.
A ta podróż...
od ojca do przyjaciela jest jedyną, którą warto odbyć,
gdy jesteś ojcem, a ja jestem.
Tak jakby zaprzyjaźniłem się z moim ojcem
po jego śmierci, co jest błędem.
Spokorniałem, wyobrażając sobie tę historię z jego perspektywy.
Stracił żonę.
Został sam z dwójką dzieci,
a jedno z nich ciągle się go czepia,
robi agresywne zaczepki.
Drugie go obrazi,
osiągając wszystko to, czego on bał się osiągnąć.
W ostatnich dniach, gdy zaakceptował to, że ma raka, powiedział mi,
że utracił wiarę.
Powiedział też, że ja nie powinienem tracić swojej.
Że to jest we mnie najciekawsze.
Ale to się stało, gdy wyciągnąłem rękę...
Jeszua.
...i to, czego trzymałem się
- tak mocno... - Jeszua.
...tego nie było. To była najstraszniejsza chwila w moim życiu.
Jeszua.
[piosenka „Iris (Hold Me Close)”]
[piosenka „Beautiful Day”]
Mam taką nienaukową teorię,
że gdy tracisz kogoś, kogo kochasz, ta osoba coś ci przekazuje.
Prezent.
PREZENT
Gdy straciłem matkę...
cóż...
Wy wypełniliście tę lukę.
Gdy straciłem ojca, mój głos zaczął się zmieniać
i nie mogłem przestać myśleć,
że baryton, który myślał, że jest tenorem,
naprawdę się nim stał.
Nie wiem jak.
Z różnych powodów.
Może to mieć związek ze słowem wybaczenie.
Nie wiem, czy wybaczyłem ojcu, ani czy on wybaczył mnie.
Bo urodziłem się z zaciśniętymi pięściami.
Nie jest łatwo mi się poddać.
Ugiąć się przed kolegami z zespołu, żoną, moim Stwórcą,
to dla mnie trudne.
Mam dość wiary, by mieć nadzieję i dość nadziei, by kochać.
A ćwiczę to dzięki muzyce.
I dał mi to mój ojciec na Ziemi.
I zostawił mnie z jedną z jego ulubionych melodii.
Niedawno zdałem sobie sprawę,
że piosenka ma taki sam tytuł jak nazwa naszego lokalnego baru:
Sorrento Lounge.
„Wróć do Sorrento”.
To była ta melodia.
I wrócę.
TEATRO DI SAN CARLO NEAPOL
Raz, dwa, trzy, cztery.
[piosenka „The Showman (Little More Better)”]
ZATOKA SORRENTO
DLA IRIS + BOBA HEWSONA
Nie pamiętam kolejnego fragmentu.
Jaki jest kolejny fragment melodii?
Graj dalej. Świetnie.
Raz, dwa, trzy.
Kolejna zwrotka.
NA PODSTAWIE HISTORII Z KSIĄŻKI SURRENDER
WIECZÓR PEŁEN SŁÓW, MUZYKI I PSOT...
Z A do G.
Graj dalej refren.
- Zadowolony? - Do pracy.
Okej.
- Super. - Podobało mi się.
Napisy: Agnieszka Otawska