Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
நம்மைப் போலவே மற்றவர்களும்
நம் சொந்தக் கதையில் ஆர்வம் காட்டக் கூடும் என நினைப்பது அபத்தமானது.
நினைவுக் குறிப்பை எழுதுவது, முற்றிலும் வேறுவிதமான சுய அலசலை வெளிப்படுத்துவதாகும்.
ஆனால் இதோ இங்கிருக்கிறோம்.
இன்றிரவு, நான் எழுதிய புத்தகமான “சரண்டரின்” சில காட்சிகளை
சத்தமாக வாசிக்கப் போகிறேன்.
முதலாவது பகுதியின் ஒரு பிரம்மாண்டமான துவக்கம். ஒரு உண்ர்வுபூர்வமான முடிவாக இருந்திருக்கலாம்.
கேளுங்கள்...
நான் ஒரு விசித்திரமான இதயத்துடன் பிறந்தேன்.
பெரும்பாலான மக்களுக்கு இதயத்தில்
மூன்று வால்வுகள் இருக்கும், எனக்கு இரண்டு வால்வுகள்தான் உள்ளன.
2016 கிறிஸ்துமஸ் அன்று, தள்ளாடிக் கொண்டிருக்கும் இரண்டு வால்வுகள், கீல்களில் இருந்து கழன்று வந்தன.
பெருநாடிதான் நம்முடைய முக்கிய ரத்தக்குழாய், நம் உயிர்நாடி.
பல வருட மன அழுத்தத்தினால், என் பெருநாடியில் ஒரு கொப்பளம் உண்டானது.
வெடிக்கும் தருவாயில் இருக்கும் அந்தக் கொப்பளம்தான்,
என் வாழ்விலிருந்து நான் விடைபெறும் முன், என்னை கொல்லக் கூடியதாகும்.
எனவே இதோ நான்,
நியூ யார்க் நகரிலுள்ள மவுண்ட் சைனாய் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டேன்.
அறுவை சிகிச்சை மேஜையில் என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
சூடான இரத்தம் சுழல்கிறது, சிந்துகிறது மற்றும் இடத்தை அசிங்கப்படுத்துகிறது,
நாம் உயிருடன் இல்லாதபோது, இரத்தம் அதைத்தான் செய்யும்.
இரத்தமும் காற்றும். ரத்தக் களரி.
இரத்தமும் அறிவும் இப்போது தேவை.
என் மீது இருக்கும் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் அறிவும் கைகளும்.
தன்னுடைய விஞ்ஞானம் மற்றும் கசாப்பு ஆகியவற்றின் ஒருங்கிணைந்த திறமையால்,
அந்த மனிதர் எனது நெஞ்சின் மீது கத்தியைப் பயன்படுத்துகிறார்.
“உங்கள் கணவருக்கு ஒரு போர் வீரரின்
மன உறுதி உள்ளது.”
“அவருக்கு தையல் போட எங்களுக்கு கூடுதல் வலுவான கம்பி தேவைப்பட்டது.
அவர் வயதிற்கு, அவரது நுரையீரலின் சாதாரண கொள்திறன், 130% இருக்கலாம்.”
காற்றுதான் மன உறுதி.
காற்றுதான் பெரிய சவால்களை எதிர்கொள்ளத் தேவையான தைரியம்.
காற்று ஒன்றும் எவரெஸ்டை அடைவதற்கான மன உறுதி அல்ல,
ஆனால், அதில் ஏறுவதற்கான திறன்.
இதோ நான் முதல் முறையாக அது இல்லாமல் இங்கே இருக்கிறேன்.
சுவாசம் இன்றி.
கடவுளுக்கு நாம் வைக்கும் பெயர்கள். சுவாசமுள்ள அனைத்தும்.
யெகோவா. அல்லாஹ். யேஷுவா.
நான் சுவாசம் இன்றி, பயத்தில் இருக்கிறேன்.
ஏனெனில் முதல் முறையாக,
நான் யேஷுவாவை அழைக்கிறேன்,
ஆனால், யேஷுவா அங்கு இல்லை.
நிசப்தத்திடம் நம்மைக் காப்பாற்றச் சொல்லிக் கேட்பது ஒரு அசாதாரணமான விஷயம்.
நமக்கு அதை வெளிப்படுத்தச் சொல்வது.
அந்த நிசப்தத்திற்கு ஒரு முகம் இருக்கிறதா என கண்டறிவது.
ஆனால் இந்தத் தருணத்தில்,
கடவுள் காணாமல் போய்விட்டது போலத் தெரிகிறது.
நான் எங்கே இருக்கிறேன்?
காற்று இல்லாமல்.
பிரார்த்தனை இல்லாமல்.
லயம் இன்றி.
நான் எப்படி இங்கு வந்தேன்?
- ["Vertigo" ஒலிக்கிறது] - [பார்வையாளர்கள் ஆர்ப்பரிக்கின்றனர்]
74வது மற்றும் பிராட்வே, பீக்கன் நம் பாதையை ஒளிரச் செய்யட்டும்.
ஹலோ!
சரி, நன்றி. இப்பவும் இது ஒரு புத்தக சுற்றுலா என்பது போலவே நான் நடிக்கிறேன்.
அட, அப்படித்தான்.
- ஹலோ. - ஹலோ!
என் குவார்ட்டர்மேன் நிகழ்ச்சிக்கு உங்களை வரவேற்கிறேன்.
எனது வாத்திய குழுவினர் இன்றி, உங்களைச் சந்திப்பது
ஏதோ ஒரு குற்றம் போலத் தோன்றுகிறது என நான் சொல்லலாம்.
யூ2 சுற்றுப்பயணம் மேற்கொள்ளும்போது, அதில் பெரிய விஷயங்கள் இருக்கும் என்பதை
உங்களுள் பலரும் அறிவீர்கள்.
பெரிய பல், விண்வெளி நிலையம், கண்ணாடி பந்து லெமன்கள்.
இன்றிரவு, என்னிடம் ஒரு மேசை மற்றும் நாற்காலிகள்தான் உள்ளன.
மற்றும் ஜாக்னைஃப் லீ குழுமத்தில்...
இசை மேற்பார்வையாளர் ஜாக்னைஃப் லீ
...செல்லோ கலைஞர் கேட் எல்லிஸ், அசாதாரண திறமைக்கொண்டவர்கள்...
கேட் எல்லிஸ் செல்லோ
...ஹார்ப் கலைஞர் ஜெம்மா டோஹெர்டி மற்றும் பல தெய்வீக குரல்களும் உண்டு.
ஜெம்மா டோஹெர்டி ஹார்ப்
இப்போது, என் வாழ்க்கையில் மிகவும் அட்டகாசமான விஷயம் என்னவென்றால்,
நான் உறவு கொண்டாடும் நபர்கள்தான்.
அவர்களில் பலரை நான் ஒரே வாரத்தில்தான் சந்தித்தேன்.
நான் என் மனைவி ஆலியுடன் வாழ்க்கையைத் தொடங்கினேன்.
அதே வாரமே யூ2வில் இணைந்தேன்.
அது சரி. மன்னிக்கவும், அன்பே.
உயர்நிலைப் பள்ளி பருவத்தின் ஒரு வாரத்திலேயே, என் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையும் சீரானது.
கிட்டத்தட்ட.
[“City of Blinding Lights” ஒலிக்கிறது]
ஆலிசன் பெட்ரீசியா ஸ்டூவர்ட்டுக்கு நம்பிக்கை இருந்தது. இன்னும் குறிப்பாக, என்மீது நம்பிக்கை.
இந்த 15 வயது பெண், புகழுக்கான என் தீவிர கனவுகளை பொறுத்துக்கொண்டு மட்டுமல்ல,
தான் மிகவும் சிறுமையாக உணர்ந்தபோது, தன் இசைக்குழு பெரியதாகும் என்று
கேட்கும் அனைவரிடமும் சொல்லும் தன் காதலனை ஊக்கப்படுத்தினாள்.
இவை ஒரு சின்ன ராக் ஸ்டாரின் பெரிய கதைகள்.
முன்பெல்லாம், நான் இந்த எதிர்காலத்தைப் பற்றி கனவு கண்டேன்.
அது ரொம்ப அழகானது.
சமீபத்தில், நான் கடந்த காலத்தைப் பற்றி கனவு காண்கிறேன்.
நிகழ்காலத்திலிருந்து என்னைத் தள்ளி வைக்கும் ஒரு கடந்த காலம்.
என் அம்மா என்னை திட்டுவது ஞாபகம் வருகிறது.
“நீயே உன்னை ஒரு காட்சிப் பொருள் ஆக்குகிறாய். நீயே உன்னை ஒரு காட்சிப் பொருள் ஆக்குகிறாய்.”
ஆனால் என் வாழ்வில் நான் அதைத்தான் செய்ய விரும்புகிறேன்,
ஆனால், அந்த விஷயத்திற்காக என் அப்பா தன் கண்களை உருட்டினார்.
என் அப்பா கத்தோலிக்க மதத்தை சேர்ந்தவர்.
என் அம்மாவைப் போலவே புராட்டஸ்டன்ட் சபை விஷயங்களை விரும்பும் கத்தோலிக்கர்.
அவர்களின் திருமணத்திற்கு, அவரது சொந்த குடும்பத்தினரே வரவில்லை.
அந்த காலத்தில், அயர்லாந்து என்பது மன்னிக்க மறுத்த இடமாக இருந்தது,
ஆனால், பாப் வெளி உலகைப் பற்றி பெரிதாக கவலைப்படவில்லை.
பாப் ஹியூஸனின் ஓபரா
என் அப்பா ஒரு நல்ல பாடகர். உண்மையிலேயே, ரொம்ப நல்ல பாடகர்.
அவர் தன் பாடலால் மக்களைக் கவர்ந்துவிடுவார்.
இசையால் மக்களைக் கவர்வதற்கு, முதலில் நாம் இசையால் கவரப்பட வேண்டும்.
10 சிடார்வுட் சாலை வீட்டின் ஹாலில் என் அப்பா வானொலி பெட்டிக்கு முன்
என் அம்மாவின் இரண்டு தையல் ஊசிகளுடன் நிற்கிறார்,
பீத்தோவன், மொஸார்ட், வெர்டியை நடத்திக்கொண்டு.
இப்போது, அவர் “லா டிராவியாட்டாவை” கேட்டுக்கொண்டிருப்பார்.
[“Libiamo ne'lieti calici” ஒலிக்கிறது]
சொரெண்ட்டோவிலுள்ள சான் கார்லோ தியேட்டர் மேடையில்.
அவருக்குக் கதை சரியாகத் தெரியாது,
ஆனால் அவர் அதை உணர்கிறார்,
சச்சரவில் இருக்கும் அப்பா மற்றும் மகன், காதலர்கள் பிரிந்து போய், மீண்டும் இணைகின்றனர்.
மனித இதயத்தின் அநீதியை அவர் உணர்கிறார்.
இசையால் அவரது மனம் உடைந்துவிட்டது.
என் அப்பாவின் தலைக்குள் ஒலிக்கும்
ஓபேராவை கண்டறிய முயற்சிப்பதிலேயே என் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி செலவாகிவிடும்.
உண்மையில், அவர் வேறு எதையும் பெரிதாக கவனிக்கவில்லை,
குறிப்பாக, பத்து வயதான நான் அவரைப் பார்ப்பதை.
சரி, உங்கள் குழந்தை ஒரு பிரமாண்டமான ஸ்டேடியம் பாடகராக வளர வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்பினால்,
அதை அடைய ஒரு சில வழிகள் உள்ளன.
அவர்கள் திறமை படைத்தவர்கள், எனவே... உலகம் அவர்களது குரலைக் கேட்கணும் என நீங்கள் அவர்களிடம் சொல்லலாம்.
இதுதான் இத்தாலிய முறை.
அல்லது நீங்கள் அவர்களைக் கண்டுகொள்ளாமலேயே இருக்கலாம்.
இது ஐரிஷ் முறையாக இருக்கலாம், என் விஷயத்தில் மிகவும் பயனுள்ளதாக இருந்தது.
என் அப்பாவின் கவனம் என் பக்கம் திரும்ப ஏங்கினேன்.
என்னுள்ளும் இசை உள்ளது என அவர் நினைக்க வேண்டுமென விரும்பினேன்.
அவருக்கு என் சத்தம் கேட்கவில்லை,
எனவே நான் இன்னும் சத்தமாகப் பாடினேன்.
சொல்லப் போனால், இன்றிரவு உங்கள் முன்னே நான் தைரியமாகப் பாடினேன் என நீங்கள் சொல்லலாம்.
நன்றி, அப்பா.
தன் உலகிலேயே தொலைந்து போய் கிடப்பதற்கு என் அப்பாவிற்கு சில நல்ல காரணங்கள் இருந்தன.
அடுத்த வரிக்கு நமக்கு கொஞ்சம் ஹார்ப் இசை தேவைப்படும் என நினைக்கிறேன்.
இதுதான் சோகமான பகுதி.
எனக்கு 14 வயதாக இருந்தபோது என் அம்மா ஐரிஸ் இறந்துவிட்டார்.
கடைசியாக அவரது அப்பாவின் இறுதிச் சடங்கில்தான் நான் அவரை உயிருடன் பார்த்தேன்.
கேட்பதற்கு ரொம்ப ஐரிஷ் கதையைப் போல தெரியலாம்,
ஆனால் இதுதான் என் கதை. நான் அதில் சிக்கிக்கொண்டேன்.
என் தாத்தாவின் சவப்பெட்டியை தரையில் இறக்கியபோது,
என் அம்மா மயங்கி விழுந்தார்.
நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில், என் அப்பாவும் அண்ணனும் அவங்களை காரில் ஏற்றிக்கொண்டு,
மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர், அங்கு அனுரிசம் காரணமாக இறந்துவிட்டாங்க.
இது நடக்கும்தான்.
என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது என உணர்ந்து, பிரார்த்தனை செய்தேன்.
இந்த சோகத்திற்கு என் அப்பாவின் எதிர்வினையோ, இனி அவங்களைப் பற்றி பேசாமலே இருந்ததுதான்.
ஐரிஸ் இறந்த பின், எங்களுடைய 10ஆம் நம்பர் வீடு ஒரு ஓபேராவாக மாறியது.
மூன்று ஆண்கள் ஆத்திரத்துடனும்
துக்கத்துடனும் வாழும் ஒரு வீட்டில் நான் அடைக்கப்பட்டிருக்கிறேன்.
எங்கள் துயரத்தின் பெயர் சொல்லப்படாத ஒரு வீடு.
ஐரிஸ்.
என் அம்மாவின் பெயர் ஐரிஸ்.
என் அண்ணன் நோர்மன் எனக்கு துருப்புச் சீட்டை அளிக்கவில்லை என்றால்
அமைதியின் ஆறாக மாறிய வீட்டில் நான் மூழ்கியிருப்பேன்.
அவன் எனக்குத் தன்னுடைய கிட்டாரைக் கொடுத்தான்.
ஒரு கவசம். ஒரு ஆயுதம். நம்பிக்கை தருவது.
பிரார்த்தனை செய்ய மற்றொரு குரல்.
[“Glad to See You Go” ஒலிக்கிறது]
கோ
ரமோன்ஸின் “லீவ் ஹோம்” ஆல்பத்தைக் கேட்டுக்கொண்டு
நான் ஹாலில் சுற்றி குதித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.
பாடல்கள் மிக எளிமையாக இருந்தாலும், என் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது என்பதை படம் பிடித்துக் காட்டின.
நானே ஒன்றை எழுதும் அளவிற்கு பாடல்கள் மிக எளிமையாக இருந்தன.
அது 1978, மே மாதம் 10ஆம் தேதி. இன்று எனது 18வது பிறந்தநாள்.
நாங்கள் கேக் வெட்ட மாட்டோம்.
அதற்கு பதிலாக, நான் வேலைக்கு போவதைப் பற்றி என் அப்பா என்னிடம் பேச விரும்பினார்.
ஒரு வேலை.
நான் நேசிக்கும் விஷயத்தை என்னால் செய்ய முடிந்தால், என் வாழ்வில் ஒருநாள் கூட
நான் வேலை செய்ய வேண்டியிருக்காது என்பது எனக்குத் தெரியும்.
ஆனால் அதைச் செய்வதற்கு, நாம் எதிலாவது சிறந்தவராக இருக்க வேண்டும்
மற்றும் நான் எதிலும் சிறந்தவன் அல்ல. எனக்கு எதிலுமே திறமை இல்லை.
நான் புத்திசாலி அல்ல என்பதை அறியும் அளவிற்கு புத்திசாலியாக இருந்தேன்.
எளிமையாக இசையமைப்பதில் ரமோன்ஸ் வல்லவர்கள்.
ஒருவேளை நான் இன்னும் அதிகமாக ரமோன்ஸ் இசையைக் கேட்க வேண்டும் போலும்.
அன்றுதான் என் ஒழுங்கான முதல் ராக் அண்ட் ரோல் பாடலை நான் எழுதப் போகிறேன்.
அது யூ2-வின் முதல் சிங்கிளாக இருக்கப் போகிறது. அது என் வாழ்வைக் காப்பாற்றும்.
அதன் பெயர் “Out of Control.”
[“Out of Control” ஒலிக்கிறது]
ஹேய், என்னால் இதைச் செய்ய முடியும்.
“டிரம்மர் இசைக்குழுவை உருவாக்க இசைக்கலைஞர்களை நாடுகிறார்.”
உங்களுக்கு லாரி முல்லன் ஜூனியரை அறிமுகப்படுத்துகிறேன்.
இப்போது, லாரி முல்லனுடன் அறைக்குள் நுழையும் பெரும்பாலான மக்கள் அவர் ஒரு ஸ்டைலான, குழுவிலே
நல்ல தோற்றமுடைய வசீகரமான நபராக பார்ப்பார்கள், ஆனால் அது போலவே அவர் பார்வையில்
நீங்கள் வசீகரமாக இருப்பது மற்றும் நீங்கள் அறையில் இருப்பது குறித்தும்
ஒரு மோசமான நாளில்,
எங்கேயோ இருப்பதற்கான காரணத்தை பற்றியும்
அவர் சந்தேகத்திற்குரியவராக இருக்கலாம்.
ஆனால் லாரி மக்களை நேசிக்கும்போது, அவர் அவர்களை முழுமையாக நேசிக்கிறார்
மேலும் அந்த அன்பினால் பயனடைந்தவர்களில் ஒருவராக மாறியதற்கு நான் நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன்.
இப்போது, டேவிட் எவன்ஸ்.
சில நேரங்களில் நாம் பிறந்தபோது வைக்கப்பட்ட பெயர் நம் நிஜ பெயராக இருக்காது, இல்லையா?
டேவிட் எவன்ஸ் எப்போதும் எட்ஜ் என அழைக்கப்பட்டார். எப்போதுமே எட்ஜ்தான்.
1976-ல், அவனுக்கு 15 வயது, என்னைவிட ஒரு வருடம் இளையவன்.
அவன் மவுண்ட் டெம்பிள் கம்ப்ரெஹென்சிவ் பள்ளிச் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு,
ஒரு சிக்கலான கிட்டார் இசையை வாசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
என் வருங்கால மனைவியான ஆலிசன் ஸ்டூவர்ட்டின் வகுப்பில் படித்தான்,
அந்த வருடம் அவர்கள்தான் அதி புத்திசாலிகள் என சொல்லப்பட்டது,
அதனால் அவனுக்கு அவள் மேல் ஈர்ப்பு வந்தது, அதனால் அவர்கள் நடைபயணங்கள் மேற்கொண்டு இருக்கலாம்.
இந்த கிட்டார் மேதையை நான் கண்காணிக்க வேண்டும் என்று அப்போதே முடிவு செய்துவிட்டேன்.
இப்போது, ராக் அண்ட் ரோலில் உண்மையான நம்பிக்கைக்கொண்ட
ஆடம் கிளேட்டனை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்.
ஒரே கட்டளைதான், ஆறு கம்பிகளைவிட நான்கு சிறந்தது.
அவரிடம் ஒரு தனிப்பட்ட ஸ்டைல், அணுகுமுறை, மற்றும் இலட்சியம் இருந்தது,
ஆனால், அவரால் வாசிக்க முடியாததுதான் ஒரே பிரச்சினை,
என்னால் பாட முடியாததால், அது ஒரு பிரச்சினையாக இல்லை.
[“Stories for Boys” ஒலிக்கிறது]
டப்ளினின் நார்த் கவுண்டியில் உள்ள கல்லறைத் தோட்டத்தைப் பார்த்தபடி இருக்கும்
ஒரு சின்ன வீடுதான், யூ2-வின் ஒத்திகை அறை.
என் அம்மா புதைக்கப்பட்ட அதே கல்லறைத் தோட்டம். அதை மஞ்சள் வீடு என அழைத்தோம்.
இன்று, நான் என் இசைக் குழுவினரிடம் கத்திக்கொண்டிருப்பது முதல் முறை அல்ல.
அயர்லாந்து போரில் குதித்ததை மறந்துவிடுங்கள். இல்லை, இல்லை.
அன்று, 1978ஆம் ஆண்டின் குளிர் காலத்தில்,
மொத்த மனிதகுலமும் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான பிரச்சினை என்னவென்றால்,
இந்த இசைக் குழுக்களில் நல்ல இசைக் கலைஞர்கள் இல்லாதுதான்,
நான் இருந்ததைப் போல.
புதிய பப்ளிக் இமேஜ் லிமிடெட் பாடலைப் பற்றி நான் எவ்வளவு
உற்சாகமாக இருக்கிறேன் என்பதை அவர்களுக்கு விளக்க முயற்சிக்கிறேன்.
ஒரு அற்புதமான பாடல், நான் விளக்குகிறேன், எனக்குத் தெரிந்தது போல,
இரண்டு கார்டுகள் மேல் இரண்டு கம்பிகளில் எழுதலாம்.
கடந்த காலத்தின் சடலத்தை ஒரு மோட்டார் ரம்பம் அறுப்பது போல, உங்கள் மூளையில் துளையிடும் சத்தத்தை
எட்ஜ்ஜை உருவாக்க வைக்க நான் முயற்சி செய்கிறேன்.
திட்டினாலும் எட்ஜ் பின்பற்றவில்லை.
சொல்லப் போனால், எட்ஜ் பொறுமையை இழக்கிறார், நானோ இன்னும் அதிகமாக திட்டுகிறேன்,
அவர் தலைக்குள் இருந்த கிப்சன் எக்ஸ்புளோரை வெளியே இழுத்து,
மிகவும் ஆபத்தான கீச்சொலியை எழுப்பத் துவங்கும்படி
என் கழுத்தில் இறுக்கிக்கொண்டேன்.
“தொடர்ந்து கத்து.” என்கிறார் எட்ஜ். “அந்த சத்தம் தொடரட்டும். அதை அடையும் தருவாயில் இருக்கிறாய்.”
உங்களுக்கு அது பிடிச்சிருக்கா?
“பிடிச்சிருக்கா என தெரியவில்லை, ஆனால் ஒரு பல் மருத்துவர் மூளையில் துளையிடுவது போல உள்ளது.
இதோ நான் இதை எடுத்துக்கொள்கிறேன். இதை என்னால் மேம்படுத்த முடிகிறதா என பார்க்கிறேன்.”
மேலும், ஈகோ இல்லாத ஒரு தருணத்தை அவரது ஈகோ நிரப்பியது.
ஒரு பாடல் உருவாகிறது.
“I Will Follow” என அழைக்கப்படப் போகும் ஒரு பாடல்.
நீங்கள் விலகிப் போனால், விலகிப் போங்கள். விலகிப் போனால், விலகிப் போங்கள்.
அது ஒரு ரிதம் ஹூக் போன்றது. அதாவது, வா-வா பெடல் போன்றது.
விலகிப் போனால், விலகிப் போங்கள். நான் பின்தொடர்வேன்.
எட்ஜ் எனது கிராஃபிட்டியை
தாய் மற்றும் பிள்ளையின் ரஃபேலின் ஓவியம் போல மாற்றுகிறார்,
மற்றும் லாரியும் ஆடமும், அந்தக் கலைக்கூடத்தை மேலும் மேம்படுத்தினார்கள்.
அது சரி.
வாருங்கள், யாராலும் செய்ய முடியாத மற்றும் நம்மால் மட்டுமே செய்ய முடிந்த விஷயத்தை கண்டறிவோம்.
ஆடம், உன்னால் அதைச் செய்ய முடியும்.
நம்மால் இதைச் செய்ய முடியும்.
எட்ஜ், நம்மால் இதைச் செய்ய முடியும்.
ஆடம், லாரி, நீங்கள் விலகிப் போனால், விலகிப் போங்கள்.
நீங்கள் விலகிப் போனால், விலகிப் போங்கள். நீங்கள் விலகிப் போனால், விலகிப் போங்கள்.
[“I Will Follow” ஒலிக்கிறது]
டிரம்ஸ் இசைப்பவர், லாரி முல்லன்.
பேஸ் இசைப்பவர், ஆடம் கிளேட்டன், எட்ஜ்.
“ஐ வில் ஃபாலோ.”
ஐயோ. அதற்காக நான் வருந்துகிறேன், எட்ஜ், லாரி, ஆடம்.
மிகவும் வடிகட்டிய முட்டாளாக இருந்திருக்கிறேன்.
இருப்பினும் அதை மேம்படுத்த முயற்சிக்கிறேன்.
உண்மை என்னவென்றால்...
உண்மையிலேயே நீங்கள் அற்புதமானவர்.
ஆனால் அந்த ஒத்திகை அறையில் என்னையும் சேர்த்து, யாருமே அறியாத விஷயம் என்னவென்றால்,
நாங்கள் வாசிக்கும் இடத்திலிருந்து
நூறு யார்ட் தூரத்தில்தான் ஐரிஸ் ஹியூஸன் புதைக்கப்பட்டிருக்காங்க.
நாங்கள் மஞ்சள் வீட்டில் ஒத்திகைப் பார்த்த எல்லா நேரத்திலும்,
நான் அவங்களைப் பற்றி நினைத்ததே இல்லை.
அவங்க கல்லறைக்கு ஒருமுறை கூட போனதே இல்லை.
அவங்க இறக்காதது போல இருந்தது.
அது மிக மோசமாக இருந்தது.
அவங்களை நாங்கள் மறந்துவிட்டோம், ஆனால் ஐரிஸை மறுக்க முடியாது.
இல்லை, இசையில் இல்லை.
[“Iris (Hold Me Close)” ஒலிக்கிறது]
ஐரிஸ் வரவேற்பறையில் நிற்கிறார்.
என்னால் அனைத்தையும் செய்ய முடியும் என அவர் என்னிடம் சொல்கிறார்.
ஐரிஸால் என் கெட்ட கனவுகள் எழுகின்றன
உலகைக் கண்டு அஞ்சாதே
அது அங்கு இல்லை.
ஐரிஸ் கடலோரத்தில் விளையாடுகிறார்.
அவர் பையனை புதைக்கிறார்
மணலுக்கு அடியில்.
நான்தான் அவரது இறப்பிற்கு காரணமாக இருப்பேன் என்று
ஐரிஸ் சொல்கிறார்.
ஆனால் அது நான் இல்லை.
ஐரிஷ் மக்கள் மனதின் வடிவியல் மற்றும் புவியியல் பற்றி
நான் உங்களுக்கு ஒரு விஷயம் சொல்கிறேன்.
ஒரு ஐரிஷ் பப் போலவே ஐரிஷ் மக்களின் மனமும் நன்றாக புரிந்துக்கொள்ளப்பட்டது.
மறப்பதற்காக அங்கு செல்வீர்கள், ஆனால் இறுதியில் நினைவலைகளில் மூழ்கிவிடுவீர்கள்,
மற்றும் உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸுடன்...
மற்றும் பொழுதுபோக்குடன்.
ஃபின்னிகன்’ஸ் பப், அது நான் அடிக்கடி வரும் பப் மட்டுமல்ல,
தனக்கென்று சட்டங்கள் மற்றும் பழக்கவழக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு தனி நாடு அது.
அது டான் ஃபின்னிகன் மற்றும் அவரது மகன்களின் பகுதியாகும்.
அது ஒரு அரசியலமைப்பு முடியாட்சி, அதில் டான்தான் தலைவர்,
மற்றும் அவரது மகன்கள் அரசாங்கத்தை நடத்துகிறார்கள்.
அதில் விதிமுறை, கண்டிப்பு, பாரம்பரியத்திற்கு ஒரு மரியாதை எல்லாம் உள்ளது.
முக்கியமாக, ஓபேரா மற்றும் ட்வீட் அணிய தெரிந்த மக்களுக்கு,
அதாவது, என் அப்பா பாப் போன்றவர்களுக்கு என்று
ஒரு மரியாதை உள்ளது.
இப்போது, ஃபின்னிகனின் நாட்டிற்குள்... என் அப்பா பாப் போல.
இப்போது, ஃபின்னிகனின் நாட்டிற்குள் ஒரு சிறிய இத்தாலிய தூதரகம் உள்ளது,
சொரெண்ட்டோ ஓய்வறை...
சொரெண்ட்டோ ஓய்வறை
...அதில், ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று என் அப்பாவோடு சேர்ந்து கொஞ்சம் குடிப்பேன்.
ஒரு பைன்ட் ஆர்டர் செய்வேன்.
கத்தோலிக்கரானா அவர் பிளாக் புஷ் என்ற புராட்டஸ்டன்ட் விஸ்கியை ஆர்டர் செய்வார்.
ஏற்கனவே ஒரு சிறிய அறிகுறி, பிரெண்டன் ராபர்ட் ஹியூஸன் தன் இஷ்டம் போல வாழ்பவர்,
மற்றும் ஒவ்வொரு முறையும் நல்ல வசனத்தோடு பேச்சைத் தொடங்குவார்.
“ஏதாவது விசித்திரமாக அல்லது திடுக்கிடும் வகையில் உள்ளதா?”
இப்போது விசித்திரமாக அல்லது திடுக்கிடும் வகையில்
அவருக்கு ஒரு ராக் அண்ட் ரோல் பாடகரின் கலவரம் நிறைந்த வாழ்க்கையில் விருப்பமில்லை.
பெரும்பாலும், நாங்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருப்போம்.
நான் அவர் மனதைக் கவர முயற்சிப்பேன்.
லூசியானோ பவரோட்டி வீட்டிற்கு அழைத்தால் எப்படி இருக்கும்?
அது விசித்திரமாக அல்லது திடுக்கிடும் வகையில் உள்ளதா?
“வெளிப்படையாக, திடுக்கிடும் வகையில் இருக்கு.
விசித்திரமா இருக்கா? ஆம். ஏன் ஒரு பெரிய பாடகர் உங்களை அழைக்க வேண்டும்? தவறாக நினைக்க வேண்டாம்.”
எதுவும் நினைக்கவில்லை. உண்மையில், அவர் ஒரு பாடலைத் தேடிக் கொண்டிருந்தார்.
“அவர் தவறான எண்ணை அழைத்திருப்பாரோ?
இல்லை. அவருக்கு நான் வேண்டும்,
...எட்ஜின் உதவியோடு நான் அவருக்கு பாடல் எழுத வேண்டுமென அவர் விரும்புகிறார். ஆம்.
கில்பர்ட் மற்றும் சல்லிவனோ அல்லது ராட்ஜர்ஸ் மற்றும் ஹாமர்ஸ்டீனோ அல்ல.
நான், போ-னோ, பால்.
“நீயா? தன்னை ஒரு பிரதான பாடகராக நினைக்கும் ஒரு நடுநிலை பாடகரா?”
நான்தான்.
பவரோட்டிக்காக நான் ஒரு பாடல் எழுத வேண்டுமென விரும்புகிறார். இப்போது, வடிகட்டிய முட்டாள் யார்?
“அவர்தான்.”
நாம் உலகத்தை மாற்றி, ஜாலியாக இருக்க முடியாதா?
மவுண்ட் டெம்பிள் கம்ப்ரெஹென்சிவ் பள்ளி, ஒரு மதச்சார்பற்ற,
இரு பாலருக்குமான கல்வி பரிசோதனை.
மதவாத வழிகளில் உள்நாட்டுப் போர் நடக்கவிருக்கும் தருவாயில் இருக்கும் ஒரு நாட்டில்,
கத்தோலிக்கர்களும் புராட்டஸ்டன்ட்டுகளும் ஒரே வகுப்பில் படித்தனர்.
நாம் நாமாக இருப்பதற்கும், படைப்பாற்றலை வெளிக்காட்டுவதற்கும்,
நம் சொந்த ஆடைகளை அணிய ஊக்குவிக்கப்படுவோம்,
மற்றும் அங்கே பெண்கள் இருந்தனர்.
அதோடு, அவர்கள் தங்கள் சொந்த ஆடைகளை அணிந்தனர்.
முரண்பாடாக, மதத்தில் இருந்து சுதந்திரத்திற்கு மத்தியில்,
நாங்கள் மதத்தை பெறுவதைக் கண்டோம்.
“ஷாலோம்” என்று அழைக்கப்படும் கிறிஸ்தவ தீவிரவாதி குழுவிற்கு நாங்கள் நெருக்கமானோம்.
நிறுவப்பட்ட அனைத்து தேவாலயங்களும் இயேசுவைவிட்டு விலகவில்லை,
ஆனால், இயேசுவின் வழியில் வந்துவிட்டார்கள் என்று அவர்கள் கண்டுபிடித்தனர்.
யூ2 பிரபலமடையத் தொடங்கியதும்,
நமது முதல் நூற்றாண்டு கிறிஸ்தவ சகோதரர்கள் எங்களையே புகழும்படி இருப்பதாகவும்
சொல்லத் துவங்கினர்.
ஜாலியாக இருந்தது என்றும் சொல்லலாம்.
நாங்கள், “நாங்கள் உலகை மாற்றி ஜாலியாக இருக்கக் கூடாதா என்ன?” என்று கேள்வி கேட்டோம்.
“இல்லை. இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் இடையே நீங்கள் தேர்வு செய்ய வேண்டும்.”
ஒரு கட்டத்தில், அது அதிகம் என எங்களுக்குத் தோன்றியது, குறிப்பாக எட்ஜுக்கு.
இயேசுவின் சீடராக இருப்பது மற்றும் ஜோயி ரமோனின் அப்போஸ்தலனாக இருப்பது என்ற
பதட்டதிற்கு இடையே அவரால் வாழ முடியவில்லை.
இறுதியில் அவர் இசைக்குழுவை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்தார்.
எனக்கும் முரண்பாடாக இருந்தது.
எட்ஜ் இன்றி யூ2வைத் தொடர்வதில் எனக்கு விருப்பமே இல்லை.
லாரி எங்கள் இருவரிடமும் அனுதாபம் காட்டினார்.
ஆடம் அனுதாபம் காட்டவில்லை.
ஒரு ஆல்பம் முடிந்தது, செக்ஸ் பிஸ்டல்ஸைப் போல.
இப்போது நாங்கள் எங்கள் மேலாளரிடம் சொல்ல வேண்டியிருந்தது.
பால் மெக்கின்னஸ் பற்றி நான் உங்களிடம் சொன்னேனா?
பால் மெக்கின்னஸ், ராக் இசையின் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில்.
அதாவது யூ2-விற்காக அவர் போரிடச் சென்றார்.
ஒருமுறை அவர் எங்களை உலகம் முழுவதும் சுற்றி அழைத்துச் சென்றார்,
எனவே நாங்கள் அவரது புதிதான சிறிய இசைக்குழு வெற்றி அடையும் தருவாயில்
நாங்கள் பிரிந்துச் செல்கிறோம் என்று சொல்ல உண்மையாகவே நாங்கள் விரும்பவில்லை.
ஆனால் அவருக்கு நாங்கள் சொன்னது கேட்டுவிட்டது.
அங்கே ஒரு அமைதி,
கொஞ்சம் படபடப்பு, முகத்தில் ஒரு அறை விழுந்தது. அவரது முகத்தில்.
பிறகு இப்படிச் சொன்னார்,
“நீங்கள் கடவுளிடம் பேசுவதாக, நான் இதிலிருந்து புரிந்துக்கொள்ள வேண்டுமா?
வந்து, ஒருவேளை அடுத்த முறை நீங்கள் கடவுளை அழைக்கும்போது,
நீங்கள் அவரிடம் அல்லது அவளிடம்,
பூமியில் உள்ள உங்கள் பிரதிநிதி... அதாவது நான்...
ஒரு சட்ட ஒப்பந்தத்தை முறிக்கலாமா என்று கேளுங்கள்.
ஒரு சட்டப்பூர்வ ஒப்பந்தத்தை முறிப்பதற்கு கடவுள் நம்மை அனுமதிப்பாரா என்பதுதான் என் கேள்வி.
உங்கள் சார்பாக ஒரு சுற்றுப்பயணம் செல்ல நான் கையெழுத்திட்ட ஒப்பந்தம்.
எப்படிப்பட்ட கடவுள் அவர்?”
ஒப்பந்த ஜாம்பவான், பால் மெக்கின்னஸ்.
ஒருவர் சொல்லாததை சொன்னதாக நாங்கள் சொல்வது, இது முதல் முறை அல்ல.
சுற்றுப்பயணம் நிச்சயம் மேற்கொள்ளப்படும்.
மேலும் நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு,
21 வயதான என் காதலியிடம் பேசி, திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொன்னேன்.
எதிர்பாராத விதமாக, அவள் சம்மதித்தாள்.
இப்போது, எட்ஜும் கொஞ்சம் ஜாலியாக இருந்தார்,
ஆனால், அதிக ஈகோ கொண்ட மற்றும்
அருவருப்பான ஆட்களின் தொழிலில் இருக்கலாமா வேண்டாமா என
எட்ஜிற்கு இன்னமும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை.
எனக்கு அவர் விதிவிலக்கு அளிப்பாரா என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன்.
அவர் ஒரு மூலையில் தீர்வை தேடிக்கொண்டிருந்தார்,
பாடலின் மாதிரியை எட்ஜ் உருவாக்கத் தொடங்கினார்.
அது ஒரு பாடல் அல்ல, ஒரு வரைபடம். யூ2-வின் மேம்பாட்டிற்கான ஒரு வழி.
“சண்டே, ப்ளடி சண்டே” பாடலில் மதம் சார்ந்த கலையான “த க்ளாஷ்” இசைக்குழு இருந்தது.
ஆனால், அதன் நோக்கமோ உண்மையான ஈஸ்டர் ஞாயிற்றுகிழமையில் இருந்து டெர்ரி நகரில்
ஆயுதமின்றி போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட 14 பேர் படுகொலை செய்யப்பட்டதை பிரித்துக் காட்டுவதுதான்.
டப்ளினில் உள்ள தனது வீட்டில் எட்ஜ் இருந்தபோது,
நான் ஜமைக்காவில் என் மணப்பெண்ணுடன் இருந்தேன், இந்த புதிய பாடல்களுக்கான வரிகளை எழுதிக்கொண்டு,
ஏன் எங்கள் தேனிலவு ஆல்பம் “வார்” என அழைக்கப்படப் போகிறது என ஆலிக்கு விளக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.
[“Sunday, Bloody Sunday” ஒலிக்கிறது]
கலைஞர்களைப் பற்றி தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய விஷயம்,
சத்தியத்தைப் பின்தொடர்வதில், நாங்கள் அதிகபட்சத்தைவிட அதிகமாக பொய் சொல்பவர்கள்.
சியர்ஸ்.
பொழுதுபோக்குத் தொழில்.
திரும்பவும் சொரெண்ட்டோ ஓய்வறையில்
அப்பா அதே வசனத்தோடு பேசத் தொடங்கினார்.
சொரெண்ட்டோ ஓய்வறை (மீண்டும்)
“ஏதாவது விசித்திரமாக அல்லது திடுக்கிடும் வகையில் உள்ளதா?”
எல்லாமே விசித்திரமாகவும் திடுக்கிடும் வகையிலும்தான் உள்ளது.
“ஓ, நீ அங்கே இருக்கிறாய். இன்று நான் இங்கே ஒரு டாக்ஸியில் வந்தேன்.
அந்த ஓட்டுநர் நான் போகுமிடத்தை அறிந்துகொண்டு
எனக்கு போனோவைத் தெரியுமா என கேட்டார்.”
“எனக்குத் தெரியாது, உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்றேன்.
“நிச்சயமாக, இங்கே எல்லோருக்கும் போனோவை தெரியும். அவர் பவரோட்டியை பின்தொடர்பவரா?”
“பின்தொடர்வது. பவரோட்டியை பின்தொடர்வது.
நான் அதைக் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. அது பாப்பராஸிதானே?”
வேடிக்கையாக உள்ளது, நீங்கள் அதை சொல்ல வேண்டும்.
மிகச் சிறந்த “பாப்பராஸி” மீண்டும் தானாகவே வீட்டை அழைக்கிறார்.
இந்த முறை, போஸ்னியா போரின் அகதிகளுக்கு பணம் திரட்டுவதற்காக அவரது சொந்த ஊரான மாடெனாவில்
நாங்கள் அவருடன் இணைந்து நிகழ்ச்சி நடத்த வேண்டும் என அவர் விரும்புகிறார்.
அதாவது, அதை எப்படி மறுப்பீர்கள்?
“ஒரு முறையாவது, உங்களுக்கு சொல்லப்பட்டதை செய்வீர்களா?”
எனக்கு சொல்லப்பட்டதை நான் செய்ய விரும்புகிறேன்.
ஆனால், நான் கவனம் சிதறக் கூடாது என்று இசைக்குழுவினர் என்னை எச்சரிக்கிறார்கள்,
அப்போதுதான் பவரோட்டிக்கான ஆல்பத்தைவிட
யூ2விற்கான ஆல்பத்தை முடிக்க முடியும்.
இந்த இசைக்குழுவில் இருப்பதைப் பற்றி என் அப்பாவிற்குக் கூட புரியாத
ஒரு விஷயத்தை நான் விளக்குகிறேன்.
நான்தான் யூ2வின் தலைவன் என்று பெரும்பாலான மக்கள் நினைக்கின்றனர். எனக்கும் ஆசைதான்.
யூ2 ஒரு உண்மையான ஜனநாயகமாக இருக்க வேண்டும் என்று நான் வாக்களித்தேன்.
எனவே, இப்போது நான் மூன்று பேர் கொண்ட ஒரு இசைக்குழுவில் இருக்கிறேன்,
அவர்களுள் ஒவ்வொருவரும் தன்னை யூ2வின் தலைவர் என நினைத்துக்கொள்வார்கள்.
எனவே, நான் ஏதாவது செய்ய விரும்பினால்,
அவர்களும் ஏதாவது செய்ய விரும்புவார்கள் என்று அர்த்தமல்ல.
எப்படியோ, இதை நான் அப்பாவிடம் சொல்கிறேன்.
மற்றும் அப்பா, இசைக்குழு மொத்தமும் ஹானோவர் கீயில் உள்ள ஸ்டுடியோவில் இருந்தபோது...
அப்போது ஃபோன் ஒலிக்கிறது.
“போனோ, போனோ, போனோ. எப்படி இருக்கிறீர்கள்?
மலையிலிருந்து இறங்கி வந்ததால் களைப்பாக இருக்கிறீர்களா?
மலை உச்சியிலிருந்து ராக் அண்ட் ரோல் பலகைகளுடன் வந்துவிட்டீர்களா?”
புதிய ஆல்பம். ஆமாம், வழக்கம் போல நாங்கள் தாமதமாக வந்தோம்.
“நீங்கள் என்னிடம்
இப்படிச் சொன்னீர்கள், அன்புள்ள போனோ, அதனால்தான் உதவ இங்கே வந்திருக்கிறேன்.”
என்னது? நீங்கள் டப்ளினில் இருக்கிறீர்களா?
“ஐரிஷ் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் செயல்பாடுகளில் எனக்கு இவ்வளவுதான் வரும்.
போனோ, எட்ஜ், ஜேம்ஸ் மற்றும் லாரி மீதான என் அன்பை சொல்வதைத் தவிர
நான் சொல்வதற்கு வேறு ஏதும் இல்லை என்று அவர்களிடம் சொல்லிவிட்டேன்.
“இந்த தருணத்தில், இந்த சிறந்த மனிதர்களுக்கு
சேவை செய்வதே என் தலையாய கடமை.”
ஓ, மேஸ்ட்ரோ, அவர்கள் ஜாம்பவான்கள்
மேலும் இது ஒரு பெரிய கௌரவம், ஆனால், இது ஒரு சிறந்த தருணம் அல்ல.
“அவர்களுக்கு என்னைப் பிடிக்கவில்லையா?”
இது மோசமானது. அவர்கள் அக்கறை காட்டவில்லை.
அதாவது, இவர்கள் பங்க் ராக்கைப் பின்பற்றுபவர்கள்.
மாடெனாவுக்குச் செல்வதற்கு அவர்களிடம் பேசி ஒப்புக்கொள்ள வைக்கத்தான்
நீங்கள் இங்கு வந்திருக்கிறீர்கள் என்று அவர்கள் சந்தேகிக்கக்கூடும்.
“என் மனம் வலிக்கிறது.
மரியாதை மற்றும் நல்லுறவிற்காக மட்டும்தான் நான் வந்தேன்,
இப்போது என் நோக்கதை நீங்கள் சந்தேகிக்கிறீர்கள்.”
இல்லை. இல்லை, மேஸ்ட்ரோ. அப்படி இல்லை.
“அருமை. நான் வந்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.”
அடச்சே. அடச்சே.
நான் எட்ஜ், ஆடம் மற்றும் லாரியிடம் சென்று,
“பாருங்கள், உலக வரலாற்றிலே அவர்தான் மிகச் சிறந்த பாடகர்.
அரை மணிநேரத்தில் அவர் நம்மை சந்திக்க வருவது நமக்குத்தான் பெருமை” என்கிறேன்.
“அடுத்த அரை மணி நேரத்திலா? அவர் உன்னைப் பார்க்க வருகிறார் போல” என்கிறார் லாரி.
“அவர் எங்களைப் பார்க்க வரவில்லை.”
“இதை ஏதோ விளம்பரத்திற்காக செய்கிறார்” என்கிறார் ஆடம்.
“அவர் புகைப்படக் கலைஞரோடு வரலாம், சரியா? நாம் வற்புறுத்தப்பட மாட்டோம்.”
நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்? ஒளியப் போகிறாயா?
“இல்லை, நாம் ஒளியப் போவதில்லை” என்கிறார் எட்ஜ்.
“உண்மையில்” என்கிறார்கள் ஆடம் மற்றும் லாரியோ,
“அதைத்தான் நாம் செய்யப் போகிறோம். நாம் ஒளிந்துக் கொள்ளப் போகிறோம்” என்கிறார்.
என்னது?
அதனோடு லூசியானோ பவரோட்டியைக் கண்டு இரண்டு ஆண்கள் ஒளிந்துக்கொள்கின்றனர்.
அழைப்பு மணி ஒலிக்கிறது...
அவர் அங்கே நிற்கிறார். அடக் கடவுளே.
உலக வரலாற்றிலே மிகச் சிறந்த பாடகர்...
ஒரு திரைப்படக் குழுவினருடன்.
உற்சாகமான ஏழு அல்லது எட்டு இத்தாலியர்கள். அவர்களுள் ஒருவர் அழுகிறார்.
“போனோ, போனோ, போனோ. எட்ஜ், எட்ஜ். போனோ, எட்ஜ்.
ஜேம்ஸ் மற்றும் லாரி எங்கே?”
“இவர்கள்தான் ராய் யூனோவைச் சேர்ந்த என் நண்பர்கள். மாடெனாவில் நிகழ்ச்சி நடத்த நாம் முடிவு செய்தால்
அதற்கு பயன்படுத்த அவர்கள் சாட்டிலைட் டிஷ்ஷை வைத்திருக்கிறார்கள்.
அதாவது, நாம் அனைவரும் சேர்ந்து முடிவெடுத்தால்.”
“பிரபஞ்சத்தின் எந்த மூலையில்
மாமேதை பவரோட்டி நம் கதவைத் தட்டி
நாம் அவரை உள்ளே அழைக்காமல் இருக்க முடியும்? உலகிற்கு பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா என்ன?”
அப்பா, என் பிரபஞ்சத்தின் மூலையில் நாங்கள் அவரை உடனே உள்ளே அழைத்தோம்.
எட்ஜின் மூலையிலும் கூட.
சொல்லப் போனால், மாடெனாவில் “வார் சைல்ட்” நிறுவனத்திற்கு ஆதரவளிக்க நாங்கள்
பவரோட்டி மற்றும் நண்பர்களின் ஒரு அங்கமாக இருக்க புறப்பட்டோம்.
ஆமாம்.
ஆடமும் லாரியும் இந்த கச்சேரிக்கு வரவில்லை,
ஆனால் நீங்கள் போக விரும்புகிறீர்காளா?
“உண்மையாகவா?
சரி,
உங்கள் அருகில் பிரதான பாடகர் ஒருவராவது இருந்தால் நன்றாக இருக்கும்.”
அதன் பிறகு...
உலக வரலாற்றில் மிகச் சிறந்த குரல்.
ஆனால், மாடெனாவில் நடந்த அதிசயமோ
எனது ஐரிஷ் கத்தோலிக்க தந்தையான பிரெண்டன் ராபர்ட் ஹியூஸனின் மாற்றம்தான்,
ஆனால் அது லூசியானோ பவரோட்டியால் அல்ல,
அவருடன் நிகழ்ச்சியில் கலந்துகொண்ட
வேல்ஸ் நாட்டின் இளவரசி, டயானாவால்தான் அது நடந்தது.
தெரியாதவர்களுக்காகச் சொல்கிறேன், எட்ஜின் குடும்பத்தினர் வேல்ஸ் நாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள்,
எனவே வேல்ஸ் இளவரசியை சந்திக்க அவர்கள் ஆவலாக இருந்தனர்.
எட்ஜ் என் அப்பாவிடம் கேட்கும்படி என்னிடம் சவால்விட்டார், எனவே நான் கேட்டேன்.
அப்பா, உங்களுக்கு லேடி டையைப் பார்க்க ஆசை இருக்கிறதா?
எவன்ஸ் குழுவினர் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள்.
“என்ன? நான் எதற்காக பிரிட்டிஷ் அரச குடும்ப உறுப்பினரை பார்க்க ஆசைப்பட வேண்டும்?
அதாவது, லாட்டோவின் வெற்றியாளரை சந்திக்க நான் விரும்புகிறேனா என கேட்பது போல இருந்தது.
புரிந்தது. எனக்குத் தெரியும். சும்மா கேட்டேன்.
அடுத்த பகுதியை உங்களால் கற்பனை செய்ய முடியாது.
பவரோட்டியின் உணவு தட்டில்,
நம்மால் யாரும் உச்சரிக்க முடியாத பெயர்களைக் கொண்ட கவர்ச்சியான இத்தாலிய இறைச்சிகளைச் சாப்பிடாமல்
அப்பா எங்கள் டிரெய்லரில் இருக்கிறார்.
மற்றும் அவர் வரும்போது...
அவள் அங்கே இருந்தாள்.
6 அடி உயரம் கொண்டு ஹீல்ஸ் காலணியோடு
தகதகவென்று ஜொலித்துக்கொண்டே நெருங்கி வந்தார்.
மெல்லமாக டயானா அப்பாவிடம் நெருங்கினார்.
“எப்படி இருக்கிறீர்கள்?”
அப்பா அதிர்ச்சியடைந்துவிட்டார்.
பிரிட்டிஷ் அரச குடும்பத்தை அருகில் பார்த்த அதிர்ச்சி உடனே
ஒரு வாலிபப் பிராய காதலாக மாறியது.
“நன்றாக இருக்கிறேன். கேட்டதற்கு நன்றி.
உங்களை சந்தித்ததில் மிக்க மகிழ்ச்சி.”
800 வருட அடக்குமுறை, எட்டு வினாடிகளில் மறைகிறது.
அரச குடும்பத்தின் பயனைப் பற்றி நிறைய ஐரிஷ் மக்களைப் போல...
நீங்களும் எப்போதாவது யோசித்திருந்தால்...
நான் இந்த சம்பவத்தை சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்.
எட்டு நூற்றாண்டுகளாக அடக்குமுறையை அனுபவித்து, ஒரு இளவரசியும் நாங்களும் சமமாகிவிட்டோம். ஆமாம்.
(ஐரிஷ்) “Pride”
நாங்கள் வீட்டிற்கு சென்ற பிறகும் கூட,
அப்பா இளவரசி டயானாவைப் பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார்,
ஆனால், அவர் பேசும் விதம் மாறுகிறது.
“நான் சொல்லியாகணும், தொண்டிற்காக நிறைய அற்புதமான விஷயங்களை செய்கிறார்,
ஆனால் நீங்கள் கவலைப்படுவது தொண்டு பற்றி இல்லைதானே?
அது நீதியைப் பற்றியது, சரியா?
அதாவது, உலகம் நீதியைப் பின்பற்றினால் தொண்டே தேவைப்படாது.
மகனின் பேச்சு அப்பாவிற்கு கருத்தை புரிய வைக்கத் தொடங்குகிறதா?
“நான் அதைச் சொல்ல மாட்டேன்,
ஆனால், நான் உன் பாடலான “Pride”-ஐ வானொலியில் கேட்டேன்,
மேலும், அதில் சிலவற்றை நான் உணர்ந்திருக்கலாம்.”
வந்து, அந்தப் பாடல்தான் “லைவ் எய்ட்” நிகழ்ச்சிக்கான அழைப்பிதழை எங்களுக்கு பெற்றுத் தந்தது.
அதைக் கேட்டவுடன், என்னுடைய முல்லட் ஹேர்ஸ்டைலை மன்னிப்பதாக பாப் கெல்டாஃப் சொன்னார்.
லைவ் எய்ட் மேடையில் யூ2 நடந்து வந்தபோது,
காற்றில் ஆடிக் கொண்டிருக்கும் சரணடைவதற்கான பல் வெள்ளைக் கொடிகள் மற்றும்
கூட்டத்திற்குள் அசைந்துக் கொண்டிருக்கும்
தாராள மனப்பான்மை கொண்ட மக்கள் கைகளை நாங்கள் கண்டோம்.
எங்கள் பங்க் பிரார்த்தனைகள் முழுமையாக நிறுவப்பட்டது போலத் தோன்றியது,
சரியா?
சமாதானத்தின் பிரார்த்தனைகள்.
ஏனென்றால் பசியோடு இருப்பது, உங்களுக்கு எதிராக நீங்களே போர் புரிவது போன்றது.
நீங்கள் நடக்கும் ஒவ்வொரு தரையுடன் போர் புரிவது போன்றது.
சரி.
[“Pride (In the Name of Love)” ஒலிக்கிறது]
ஓ, அப்படித்தான்!
வெம்ப்ளி ஸ்டேடியம், லண்டன்.
ஒரு எண்ணம் உலகம் முழுவதும் ஒளிபரப்படுகிறது.
நாம்தான் உலகமாக இருந்தால்?
நம்மால் உலகிற்கு உணவளிக்க முடிந்தால்?
வேறு என்னவெல்லாம்?
அன்பின் பெயரில் வேறு என்னவெல்லாம் நடக்கும்? வேறு என்னவெல்லாம்?
இன்னமும் நான் என்னிடமே அந்தக் கேள்வியைக் கேட்பேன்,
இன்னமும் நான் அதற்கான பதிலை அறிய விரும்புகிறேன்.
“லைவ் எய்ட்” மற்றும் அதன் எல்லா துணை நிறுவனங்களால் 25 கோடி டாலர் சேகரிக்கப்பட்டது.
ஆனால், பனிப்போரின்போது நாம் அவர்கள் மேல் திணித்தப் பழைய கடன்களுக்காக
ஆப்பிரிக்க நாடுகள் அந்தத் தொகையை
உங்களுக்கும் எனக்கும் ஒவ்வொரு வாரமும் செலுத்தி வருகின்றனர்.
பாப் கெல்டாஃப் சொல்வது போல, “நாசமாய் போன ஒவ்வொரு வாரமும்.”
அதிலிருந்து நான் ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக் கொண்டேன்.
அநீதி பெரும்பாலும் துரதிர்ஷ்டம் போலவே காட்சியளிக்கும்.
யூ2-ன் முன்னோடியாக,
பெரிய விஷயங்களைப் பற்றி பெரிய பாடல்களை,
யூ2 எழுதப் போகிறது என்றால், எனக்கு அதிக அறிவு தேவை என்பதை
நான் புரிந்துக்கொண்டேன்.
ஒரு மென்பொருள் புதுப்பித்தல்.
பள்ளிக்குச் சென்று படிப்பதைக் காட்டிலும்... நீங்கள் இதற்கு சிரிக்க வேண்டியதில்லை.
பரவாயில்லை.
நான் என் மனைவியுடன் ஆப்பிரிக்காவிற்குச் சென்றேன்.
ஆலியும் நானும் எத்தியோப்பியாவின் அஜிபார்,
தெற்கு வாலோவில் உள்ள அனாதை இல்லத்தில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தோம்.
அது 1985-ன் இலையுதிர் காலம்.
அந்த கிராம மக்கள் உணவு மற்றும் தண்ணீர் இன்றி தவித்து வந்தனர்.
உலகம் அவர்களுக்கு எதிராகத் திரும்பியது.
அவர்கள் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் பூமியே அவர்களின் அனுமதியை மறுத்தது.
செகாய்: “நான்தான் ஆதாரம், நான்தான் நைல்,
நான்தான் ஆப்பிரிக்கன், நான்தான் துவக்கம்!
நான்தான் பாடல், நான்தான் பாடுவது
நான்தான் ‘கடவுளிடம் மன்றாட தன் கையை நீட்டும்’ எத்தியோப்பியா,
ஓ நைல், காது கேளாத உலகம் முழுவதிற்கும் எத்தியோப்பிய மணியை ஒலிக்கச் செய்யும்
சொற்பொழிவு நீ!”
ஏனென்றால், இந்த மண்ணில் பெரும் செல்வங்கள் புதைந்துள்ளன.
செகாய் காப்ரே-மெதின்
ஆனால், ஒரு பெரும் பஞ்சம் இந்த அற்புதமான நாட்டை புரட்டிப் போட்டுவிட்டது.
இதே நாடுதான் எங்கள் சின்ன வாழ்க்கையை ஜீவனுள்ளதாக மாற்றப் போகிறது.
நாங்கள் மீண்டும் அதே போல் இருக்க மாட்டோம், அப்படி இருக்கவும் நாங்கள் விரும்பவில்லை.
இந்த வறண்ட நிலத்தில், நிலப்பரப்பிலிருந்தும்
மக்களிடமிருந்தும் நாங்கள் ஒருபோதும் மறக்க முடியாத பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்கிறோம்.
“வறுமை இயற்கையாக உருவானது அல்ல.
இது மனிதனால் உருவாக்கப்பட்டது, பெண்கள் மற்றும் ஆண்களின் செயல்களால் அதைக் கடந்து வர முடியும்.”
பெரும்பாலும் பெண்களால் முடியும், தாங்கள் வாழும் இடமானது, அவர்கள் வாழ வேண்டுமா வேண்டாமா என்பதை
முடிவு செய்யக் கூடாது என்பதை நன்றாக புரிந்துகொண்டவர்கள் அவர்கள்.
நான் சொல்வது சரிதானே?
[“Where the Streets Have No Name” ஒலிக்கிறது]
எனக்கும் ஆலிக்கும் எத்தியோப்பியாவிலிருந்து திரும்பி வருவது ரொம்ப கஷ்டமாக இருந்தது.
உண்மையில், எங்கள் சிந்தை முழுவதும் அங்குதான் இருக்கிறது.
ஜோஷூவா ட்ரீ ஆல்பத்திற்குப் பிறகு,
யூ2 பிரபலமடையத் துவங்கியது.
நன்றாக வரவேற்கப்பட்டது.
அதைப் பற்றி நாங்கள் வெட்கப்படுவோம் அல்லது படாமலும் இருப்போம்.
புகழ் நன்மை பயக்கக் கூடியது,
ஒரு ஆடம்பரமான உணவகத்தில் ஒரு இருக்கையைப் பெறுவதைவிட, மேம்பட்ட விஷயத்தை செய்ய
நீங்கள் எங்களுக்கு கொடுத்ததை நாங்கள் பயன்படுத்த விரும்பினோம்.
அதை மோப்பம் பிடிக்கக் கூடாது.
நான் சில புதிய இசைக்குழுக்களில் சேர்ந்தேன்.
“ட்ராப் த டெப்ட்”, “ரெட்”, “த ஒன் காம்பைன்”, தீவிர வறுமையை எதிர்த்து போராடினர்.
உண்மையில், “த ஒன் காம்பைன்”-ல் அவர்கள் ஒரு யோசனையை வைத்திருந்தனர்.
எல்லாவற்றிலும் நீங்கள் ஒருவருடன் உடன்பட வேண்டியதில்லை
நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளும் ஒரு விஷயம் முக்கியமானதாக இருந்தால் போதும்.
இது உலக ஏழைகளுக்கு பணம் தரக்கூடிய மக்களுடன் சந்திப்புகளுக்கு வழிவகுத்தது.
அப்படிப்பட்ட மக்கள் இருக்கிறார்கள்.
அவர்கள் அரசாங்கம் என அழைக்கபடுகிறார்கள். அவர்களின் பெயர் ஐ.எம்.எஃப், உலக வங்கி.
நடுவில் இருக்கும் திரையை நீக்குவதற்கான தருணமாக இது இருக்கலாம்...
உண்மையாகவா?
...மேலும் என்னுடைய நோக்கம் பற்றி சில கடினமான கேள்விகளைக் கேட்டது.
சரி, டெலிப்ராம்ப்டரில் ஒரு தவறு ஏற்பட்டுள்ளது. ஈ.ஹெச்.பி.
இவ்வளவு ஆடம்பரமான வாழ்க்கை வாழ்கிறேன் என்ற குற்ற உணர்ச்சியை நான் மறைக்கப் பார்க்கிறேனா?
ஆம், என் வாழ்க்கை முறை ஆடம்பரமாக உள்ளது.
அதிக சம்பளம், செல்வாக்கு, சன்மானம், உணவு ஆகியவை தரப்படும் ராக் அண்ட் ரோல் நட்சத்திரம் நான்.
நான் ஒரு வெளிவேஷம் போடுபவனா? ஆமாம்.
ஆனால் இதில் இல்லை.
மற்ற பல விஷயங்களில்.
ஆனால் நிச்சயமாக, வெளிவேஷம் போடுபவர்களுக்கு கெட்ட பெயர் கிடைக்கும்.
அதாவது, வெளிவேஷம் போடுபவர்கள் சில நேரங்களிலாவது சரியானதை செய்வார்கள்.
ஆனால் இறுதியில்...
அதனால் என்ன ஆகும்?
அதாவது, யார் கவலைப்படுவார்கள்? நோக்கம் முக்கியமல்ல.
அதன் விளைவுகள்தான் முக்கியம். உயிர்கள்தான் முக்கியம்.
மனித ஆற்றல்தான் முக்கியம். நீதிதான் முக்கியம்.
அப்பா சொல்வது போல, உலகில் நீதியுடன் இருந்தால் தொண்டு தேவைப்படாது.
ஆனால் அது அப்படி இல்லை, எனவே காசோலையைப் பெறவும். காசோலையைப் பெறவும்.
[“Desire” ஒலிக்கிறது]
உண்மையாகவா?
சரி, அவர்கள் கேமராக்களை மாற்றப் போகிறார்கள்,
மற்றும் நான் மது பானம் குடிக்கப் போகிறேன்...
சீக்கிரமே திரும்ப உங்களோடு இணைகிறேன்.
எங்களிடம் நான்கு லென்ஸுகள் உள்ளன,
- அதோடு ஹீரோ லென்ஸைத் தேடுகிறோம். - சரி.
பாவமன்னிப்பு
சரி. ரொம்ப அழகாக இருக்கு. நீங்கள் இங்கே நிற்க விரும்புகிறோம்.
- தாராளமாக நிற்கிறேன். - அதோடு உங்களை மைக்ரோ டைரக்ட் செய்வோம்.
ஃபோகஸ் கண்ணுக்கு அருகே இருக்கணும்.
அருமை. இதைவிட நம்மால் நெருக்கமாக போக முடியாது, சரியா?
முடியாது.
இந்தக் கட்டுப்பாடுகளுடன்,
செயல்படுத்துவது கொஞ்சம் கஷ்டமாக இருக்கும் போல.
சரி, திரும்புங்கள், நண்பா.
சரி. இல்லை, அருமையாக இருக்கு. என்ன செய்யணுமென அவருக்கு இயல்பாகவே தெரிந்திருக்கு, சரியா?
மூன்றாவது காட்சி.
சரி, அருமை.
பாவமன்னிப்பு.
இந்த நற்கிரியைகள் அனைத்தும்,
உண்மையிலேயே சேவையா, கடமையா, நியாயமான கோபமா,
அல்லது செயலின் மையத்தில் இருக்க விரும்பும் குழந்தைத்தனமான ஆசையா?
கவனத்தின் மையம்.
எந்தக் கேள்வி எழுகிறது,
குழந்தையையும் பெற்றுக்கொண்டு, நாமும் குழந்தையாகவே இருக்க முடியுமா?
வளர வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.
இதை நாசமாக்க முடியாது.
ஆசை மற்றும் நற்குணம்
ஒரு முழு நடனமாகும்,
மற்றும் அதை என் மனைவியைவிட யாராலும் சிறப்பாகச் செய்ய முடியாது.
“ஆசை” முதலிடத்தைப் பிடித்தது.
இணைப்பு இருக்கிறதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் நாங்கள் மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தோம்,
எங்கள் முதல் குழந்தை பிறந்தது.
எனக்கு எப்படி உணர்வதென்றே தெரியவில்லை.
ஒரு அப்பாவாக எப்படி இருப்பது என்பதை நான் அறிவேனா என்றே எனக்குத் தெரியாது.
என்னால் ஒரு அப்பாவாக இருக்க முடியுமா எனத் தெரியவில்லை,
ஏனென்றால் ஒரு நல்ல மகன் என்பதைத் தாண்டி நான் வேறு எதையும் யோசித்ததில்லை.
ஆலிசன் ஸ்டூவர்ட்டிற்கு நம்பிக்கை இருந்தது என நான் ஆரம்பத்திலேயே சொன்னேன்.
அதாவது, நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த கதையில் பாதி பங்களிப்பு இந்த பெண்ணுடையதுதான்.
எனக்கும் ஆலிக்கும் திருமணமான பிறகு,
நாங்கள் எங்கள் குடும்ப வீடுகளை விட்டு வெளியேறினோம்.
நாங்கள் அந்தளவுக்கு இளையவர்களாக இருந்தோம்.
ஐரிஷ் கடற்கரையில் உள்ள, கல்லால் ஆன ஒரு பழைய டவரில் நாங்கள் குடியேறினோம்,
அது ஒரு கலங்கரை விளக்கம்.
ஆலி அவளது ஆன்மாவைத் தேட அனுமதிப்பாள்,
ஆனால் நீங்கள் அவளது கோட்டையில் பாதுகாப்பின்றி வந்தடைந்தால் மட்டும்தான்,
அவளது சொந்த தடையற்ற பாதுகாப்பை சவால்விட
உங்களுக்கு பாதி வாய்ப்பு கிடைக்கும்,
அந்த தூக்குபாலத்திற்கு அதுதான் ஒரே வழி.
எங்களுக்கு திருமணமாகி இரண்டு ஆண்டுகள் கூட ஆகவில்லை,
என் மனைவி தனக்குள் வைத்திருக்கும் மிகுதியான அமைதிக்குத் திரும்புவதை
பல நேரங்களில் என்னால் பார்க்க முடிந்தது.
நான் வீட்டில் இருந்தால் கூட நான் வீட்டில் இல்லை என அவள் சொல்வாள்.
அலைகள் போகலாமா அல்லது இருக்கலாமா என்பதை முடிவு செய்துக்கொண்டிருக்கையில்,
எங்கள் வாராந்திர கடலோர நடைப்பயணங்கள் மனச்சோர்வினால் நிறைந்திருக்கும்.
போகலாமா அல்லது இருக்கலாமா?
[“With Or Without You” ஒலிக்கிறது]
ஏதாவதொன்றில் சிறந்து விளங்க வேண்டும் என்ற ஆசையில் மறைமுகமாக ஒரு சுயநலம் இருக்கிறது.
நீங்கள் உங்களை நிரூபிக்க முயற்சிக்கிறீர்கள், ஆனால் யாரிடம்?
ஆலிசன் ஸ்டூவர்ட் என்னைப் பார்த்தாள்...
என் உண்மையானத் தன்மையின் மூலம்.
என்னிடம் எதுவுமே இல்லாதபோதும்.
நான் நற்பெயரை பெறுவதற்கு முன்பு
என்னிடம் என்ன இருந்தது...
என்ன இல்லை என்பதை அவள் அறிந்திருந்தாள்.
கவனம் செலுத்துதல்.
கூர்ந்து கவனிக்கும் திறன் இல்லாமல்...
நம்மால் எதிலும் சிறந்து விளங்க முடியாது.
அதில் பல செயல்படாதவைதான்.
ஒருவித குருட்டுத்தன்மை...
அதில் நமக்கு அருகில் இருப்பவரை நாம் பார்க்காமல் போகலாம்.
குடும்பத்தைவிட நமக்கு...
பார்வையாளர்கள் தேவைப்படலாம்.
நாம் விட்டுக்கொடுக்க விரும்பாத இடத்தில்...
அந்த வெறுமைதான்
நமக்கு அனைத்தையும் கொடுத்தது.
நான் என் புத்தகத்தை “சரண்டர்” என அழைத்தேன்,
ஏனென்றால் இந்த வார்த்தையைத்தான் நான் நன்றாக புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென அறிந்திருந்தேன்,
நான் எந்த நோயால் அவதிப்படுகிறேனோ
அதற்கு அதுதான் மருந்து என நினைத்தேன்.
அது எனக்கு இயல்பாக வரவில்லை.
ஏதாவது விசித்திரமாக அல்லது திடுக்கிடும் வகையில் உள்ளதா?
1999-ல் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை அன்று,
நான் மீண்டும் சொரெண்ட்டோ ஓய்வறையில் அப்பாவுடன் இருந்தேன்,
என் வாழ்க்கையிலே முதல் முறையாக,
அவரே எதிர்பாராதபடி அவருடைய கேள்வியால் அவரைத் தாக்க முடிவு செய்தேன்.
அவரிடம் அதைக் கேட்டேன்.
ஏதாவது விசித்திரமாக அல்லது திடுக்கிடும் வகையில் உள்ளதா, அப்பா?
“எனக்கு புற்றுநோய் உள்ளது.
வந்து, அது முற்றிப் போன நிலையில் உள்ளது.
சிரிப்பே வராத என் நகைச்சுவைகளை
நீண்ட காலத்திற்கு நீ பொறுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.”
ஏதோ ஒரு கற்பனை மலையிலிருந்து,
பெரிய பாறைகள் என் தலையில் விழுகின்றன.
அவரைப் பற்றி புரிந்துகொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறேன், இன்னும் நிறைய நேரம் இருக்கு என நினைத்தேன்.
ரொம்ப பாப் ஹியூஸன் போல இருக்கிறாய்.
ஒருவழியாக, உங்களைப் புரிந்துகொள்கிறேன்,
எனக்கு சில பதில்களை சொல்லப் போகிறீர்கள் என நான் நினைத்தவுடன் நீங்கள் என்னை விட்டுச் செல்கிறீர்கள்.
போமண்ட் மருத்துவமனை...
டப்ளின், 2001-ன் கோடைக்காலம்.
என் அப்பாவை மருத்துவமனை படுக்கையில் பார்க்கிறேன்.
இந்த முறை, அவர் மூச்சுத் திணறுகிறார்.
நான் அவர் அருகே தரையில்
ஒரு மெத்தையில் படுத்திருக்கிறேன்.
அவர் சுவாசிக்கிறார்,
ஆனால், அவரது சுவாச அளவு குறைகிறது,
அவர் மார்பில் உள்ள கல்லறை போல.
அவர் என் பெயரை சொல்லிக் கத்துகிறார்,
என்னை என் சகோதரனாகவும், அவனை நானாகவும் நினைத்து குழப்பிக்கொள்கிறார்.
“பால், நோர்மன். பால், நோர்மன். பால்.”
நான் குதித்து எழுந்து, நர்ஸை அழைக்கிறேன்.
“நன்றாக இருக்கிறீர்களா, பாப்?”
அவரது காதில் இவர் கிசுகிசுக்கிறார்.
அவர் மூச்சுவிடுவது குறைந்து, இப்போது கொஞ்சமாக சுவாசிக்கிறார்.
ஒவ்வொரு முறை மூச்சு விடும்போதும் மூச்சுத்திணறல். “சரி. இங்கிருந்து என்னை அழைத்துச் செல்.
என்னை வெளியே அழைத்துச் செல். நான் வீட்டிற்கு போக வேண்டும். ஆமாம்.
ஆம், நான் வீட்டிற்கு போக வேண்டும். ஆமாம்.”
நானோ, “ஒன்றுமில்லை. ஒன்றுமில்லை. ஒன்றுமில்லை.
நீங்கள் நலமாக இருக்கிறீர்களா?” என்றேன்.
கேளுங்கள்.
அமைதி.
அவர் வாய் அருகே என் காதை வைத்தேன்.
அமைதி.
அமைதியைப் பின்தொடர்ந்து,
“தள்ளிப் போ.”
என் வாழ்வில் இருந்து என் அப்பா பிரிந்ததில் ஏதோவொரு கச்சிதமான குறைபாடு உள்ளது.
என்னிடமோ அல்லது விழித்திருந்த இரவு நேர நர்ஸிடமோ
தள்ளிப் போ என அவர் சொன்னதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை,
ஆனால், நான் அதை விலக்கவில்லை.
தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியில்
தன் மீதிருந்த சுமைகளைப் பற்றி அவர் பேசியதை நான் யோசித்துப் பார்க்க விரும்புகிறேன்.
எனக்கு ஓர் உணர்வு உள்ளது...
அவை என் பரம்பரை சொத்து,
ஆனால் இந்த விஷயத்தில் தேர்வு செய்வதற்கான உரிமை எனக்கு உள்ளது என நம்புகிறேன்.
அதோடு கனிவும் இருந்தது.
நான் நினைக்கிறேன், அவர் கனவு காண்பது
ஏமாற்றமாக இருக்கும் என்று நம்பியிருப்பார்,
அதனால்தான் அது எனக்கு வேண்டாமென நினைத்திருப்பார்.
இது... இது ஒரு...
இந்த தருணத்தில்தான் உங்கள் அப்பாதான் உங்கள் நண்பன் என்பதை உணர்வீர்கள்.
மற்றும் இந்தப் பயணம்...
அப்பாவிலிருந்து நண்பனாகும் இந்தப் பயணம், உண்மையில் இருக்க வேண்டிய விஷயம்தான்,
நீங்கள் ஒரு அப்பா என்றால், நானும் ஒரு அப்பாதான்.
மற்றும் அவர் இறந்த பின் நான்,
அப்பாவிடம் நட்பு பாராட்டினேன், அது ஒரு தவறு.
அவரது கண்ணோட்டத்தில் கதையை கற்பனை செய்தால், அது பணிவானதாக இருக்கும்.
அவர் தன் மனைவியை இழக்கிறார்.
தனது இரு குழந்தைகளுடன் தனியாக விடப்படுகிறார்,
அவர்களுள் ஒருவன் அவரைத் தொடர்ந்து குறை சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறான்,
பாய்ந்துக்கொண்டு, விவாதம் செய்கிறான்.
அவர்களில் மற்றொருவன் அவர் பயந்த
அனைத்து லட்சியங்களையும் அடைந்து, அவரை அசிங்கப்படுத்தப் போகிறான்.
அந்த இறுதி நாட்களில் அவர் தன் புற்றுநோயுடன் வாழப் பழகியபோது,
தன் விசுவாசத்தை இழந்ததாக என்னிடம் சொன்னார்,
ஆனால் நான் ஒருபோதும் என்னுடையதை இழக்கக் கூடாது என்றும் சொன்னார்.
என்னைப் பற்றிய மிகவும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் அதுதான் என்றும் சொன்னார்.
ஆனால் அது நடந்தது, நான் அழைத்தபோது...
யேஷுவாவை அழைத்தபோது, அது நடந்தது.
...மற்றும் என் வாழ்க்கை முழுவதும்
- நான் பற்றிக்கொண்டிருந்த விஷயம்... - யேஷுவா.
...என்னிடம் இல்லை. அதுதான் என் வாழ்க்கையில் மிகவும் பயங்கரமான தருணம்.
யேஷுவா.
[“Iris (Hold Me Close)” ஒலிக்கிறது]
[“Beautiful Day” ஒலிக்கிறது]
நீங்கள் விரும்பும் ஒருவரை இழக்கும்போது,
அவர்கள் உங்களுக்கு ஏதாவது கொடுக்க வேண்டும் என்று மிகவும் அறிவியலற்ற ஒரு கோட்பாடு என்னிடம் உள்ளது.
ஒரு பரிசு.
பரிசு.
என் அம்மாவை இழந்தபோது...
அது வந்து...
அந்த வெற்றிடத்தை நிரப்ப நீங்கள் இருந்தீர்கள்.
என் அப்பாவை இழந்தபோது, என் குரல் மாறத் தொடங்கியதைக் கண்டேன்,
தன்னை ஒரு பிரதான பாடகர் என்று நினைத்த... அந்த நடுநிலை பாடகர்
அது போலவே ஆனதை
என்னால் நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.
எப்படி என்று தெரியவில்லை.
எல்லா வகையான காரணங்கள் உள்ளன.
மன்னிப்பு என்ற இந்த வார்த்தைக்கும் ஏதாவது தொடர்பு இருக்கலாம்.
நான் என் அப்பாவை மன்னித்தேனா அல்லது என் அப்பா என்னை மன்னித்தாரா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
ஏனென்றால் என் முஷ்டியை மேலே வைத்தவாறுதான் நான் பிறந்தேன்.
சரணடைவது என்பது எனக்கு எளிதில் வராது.
என் இசைக்குழுவினரிடம், என் மனைவியிடம், என்னைப் படைத்தவரிடம் மண்டியிடுவது,
ஒரு போராட்டம்தான்.
நம்பும் அளவிற்கும் நேசிக்கும் அளவிற்கும் போதிய நம்பிக்கை என்னிடம் இருக்கிறது.
இப்படித்தான் நான் இசையை பயிற்சி செய்கிறேன்.
பூமியில் உள்ள என் தந்தை, அதை எனக்குக் கொடுத்தார்.
என்னை பதட்டமடையச் செய்ய, அவருக்கு பிடித்த மெல்லிசை ஒன்றை விட்டுச் சென்றார்.
சமீபத்தில்தான்,
அந்த தலைப்பிற்கும் நாங்கள் சந்திக்கும் இடமான, சொரெண்ட்டோ ஓய்வறைக்கும்,
ஒரே பெயர்தான் என்று உணர்ந்தேன்.
“சொரெண்ட்டோவுக்குத் திரும்ப வா.”
அதுதான் இந்த மெல்லிசை.
மற்றும் நான் நிச்சயம் வருவேன்.
சான் கார்லோ தியேட்டர் நேபிள்ஸ்
ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு.
[“The Showman (Little More Better)” ஒலிக்கிறது]
சொரெண்ட்டோ விரிகுடா
ஐரிஸ் மற்றும் பாப் ஹியூஸனுக்காக
அடுத்த பகுதி எனக்கு ஞாபகம் வரவில்லை.
மெல்லிசையின் அடுத்த பகுதி என்ன?
தொடர்ந்து வாசியுங்கள். அது அற்புதமாக உள்ளது.
ஒன்று, இரண்டு, மூன்று.
மற்றொரு செய்யுள்.
“சரண்டர்” என்ற புத்தகத்திலுள்ள கதைகளின் அடிப்படையில்
வார்த்தைகள், இசை, சில குறும்புகள் நிறைந்த ஒரு மாலைப்பொழுது...
ஏ-விலிருந்து ஜி-க்கு.
தொடருங்கள்... கோரஸைத் தொடருங்கள்.
- சந்தோஷமா? - வேலைக்குத் திரும்புங்கள்.
சரி.
- அது அற்புதமாக இருந்தது. - எனக்கும் பிடித்திருந்தது.
தமிழாக்கம் மேனகா மணிகண்டன்