Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
มันโง่บรมเลยนะ หากคิดว่า
คนอื่นจะสนใจใคร่รู้เรื่องของเรา มากเท่ากับตัวเราเอง
เขียนอัตชีวประวัติขึ้นมาทั้งเล่ม มันก็เหมือนยึดติดกับอัตตาขั้นสุด
แต่ก็เอาจนได้
คืนนี้ผมขอเลือกอ่านบางฉาก บางตอนจาก Surrender
หนังสือที่ผมแต่งเอง
ฉากแรกเปิดมาก็บีบคั้นอารมณ์ เกือบเป็นฉากอวสานเคล้าน้ําตาแล้วด้วย
คือว่า...
ผมเกิดมากับหัวใจพิสดาร
ในห้องหนึ่งของหัวใจ
คนทั่วไปมีสามประตู ของผมมีแค่สอง
ประตูสวิง ซึ่งในวันคริสต์มาส ปี 2016 ทั้งสองบานนั้นเกิดหลุด
ท่อนําเลือดแดงคือเส้นโลหิตหลัก เป็นสายโยงชีวิตเรา
ความเครียดยาวนานหลายสิบปี ทําให้ท่อนําเลือดแดงของผมโป่งพอง
โป่งพองแทบจะระเบิด
แทบจะส่งผมไปโลกหน้า โดยไม่ทันได้ร่ําลาในชาตินี้
ดังนั้นจึงต้องมา
โรงพยาบาลเมาท์ไซนาย นิวยอร์กซิตี้
ก้มมองร่างตัวเองบนเตียงสแตนเลส
เลือดร้อนระอุพุ่งทะลักเปื้อนเปรอะไปทั่ว
เลือดจะทําเช่นนั้นเมื่อมันไม่ต่อชีวิตให้เรา
เลือดและลม เลือดและไส้
เลือดและสมอง เวลานี้ต้องใช้ทั้งสองอย่าง
มันสมองกับสองมือของศัลยแพทย์ ผู้กําลังยืนค้ําร่างของผม
ชายผู้นั้นปีนขึ้นบนอกผม
ควงมีดผสานพละกําลัง แห่งวิทยาศาสตร์และการสับแล่
"สามีคุณสู้ขาดใจ
ในสงครามกลางอกนั่น"
"เราต้องเย็บเขาด้วยลวดหนาพิเศษ
ความจุของปอดเขา อยู่ที่ 130% ได้มั้ง ทั้งที่อายุขนาดนี้"
ลมหายใจคือกําลัง
ลมหายใจคือความมาดมั่นท้าอุปสรรคยิ่งใหญ่
ลมหายใจหาใช่ความมุมานะ ที่จะพิชิตเขาเอเวอเรสต์
แต่เป็นศักยภาพในการอดทนปีนป่าย
ณ ที่นี้ เป็นครั้งแรกที่ผมปราศจากสิ่งนั้น
ปราศจากลมหายใจ
นามทั้งหลายที่เราถวายแด่พระเจ้า ลมหายใจแห่งชีวิต
ยะโฮวาห์ อัลลอฮ์ เยชูวา
ผมปราศจากลมหายใจ ผมหวั่นกลัว
เพราะนั่นเป็นครั้งแรก
ผมเอื้อมหาเยชูวา
แต่เยชูวาไม่อยู่รับ
มันประหลาดนัก เมื่อเราขอให้ความเงียบงันไถ่ชีวิต
ขอให้ปรากฏมา
ขอให้ได้รู้ว่าความเงียบนั้นมีใบหน้า
ทว่าในจังหวะนี้
ราวกับพระผู้เป็นเจ้าทรงลี้หาย
เราอยู่ที่ไหน
ไม่มีลมหายใจ
ไร้ซึ่งคําภาวนา
ปราศจากอาเรีย
เรามาถึงที่นี่ได้อย่างไร
- [เพลง "Vertigo"] - นิวยอร์ก นิวยอร์ก!
ณ มุมถนน 74 ตัดบรอดเวย์แห่งนี้ วอนแสงโรงละครส่องวิถี
โอล่า!
ครับ ขอบคุณครับ ผมยังแสร้งว่านี่เป็นการโปรโมทหนังสือ
ใช่เลย
- โอล่า - โอล่า!
ขอต้อนรับสู่โชว์ฉายเดี่ยว
พูดได้ว่างานนี้ออกจะล้ําเส้นหน่อยๆ
เพราะมาเจอพวกคุณโดยที่ไม่มีเพื่อนร่วมวง
หลายคนคงทราบดี เวลาที่ U2 ออกทัวร์
บางครั้งก็จะมีพร็อพตกแต่งใหญ่อลังการ
กรงเล็บยักษ์ สถานีอวกาศ ลูกเลม่อนดิสโก้
คืนนี้ผมมีแค่โต๊ะกับเก้าอี้
และวงของแจ็คไนฟ์ ลี
(ควบคุมดนตรี แจ็คไนฟ์ ลี)
ร่วมด้วยเคท เอลลิส ผู้บรรเลงเชลโล่และเสียงมหัศจรรย์
(เคท เอลลิส เชลโล่)
รวมทั้งเจมม่า โดเฮอร์ตี้ ผู้บรรเลงฮาร์ปและเสียงสวรรค์อื่นๆ
(เจมม่า โดเฮอร์ตี้ ฮาร์ป)
เอาละ ปรากฏว่าสิ่งมหัศจรรย์ที่สุดในชีวิตผม
อยู่ที่ผู้คนซึ่งผมได้สานสัมพันธ์
เจอเกือบทั้งหมดภายในสัปดาห์เดียวกัน
ผมเริ่มต้นชีวิตกับอาลี ภรรยาของผม
ในสัปดาห์เดียวกับที่เข้าวง U2
ใช่แล้ว ขอโทษจ้ะที่รัก
หนึ่งสัปดาห์ในช่วงมัธยมปลาย แล้วจากนั้นชีวิตก็ลงตัว
ลงแล้วแหละ
[เพลง "City of Blinding Lights"]
อาลิสัน แพทริเชีย สจวร์ต เป็นผู้มีศรัทธา แต่ที่เหนือจริงยิ่งกว่า คือเธอศรัทธาในตัวผม
สาวน้อยวัย 15 คนนี้ ไม่ใช่แค่ทนความฝันเพ้อเจ้อของผม
เธอยังสนับสนุนแฟน ขณะที่เขาเที่ยวบอกใครๆ ที่รับฟังว่า
วงของเขาจะต้องยิ่งใหญ่ แม้ในเวลานั้นตัวเขาช่างรู้สึกเล็กจ้อย
นี่คือเรื่องจริงยิ่งกว่านิยายของร็อคสตาร์ร่างเตี้ย
สมัยนั้นผมฝันถึงอนาคตตรงนี้
งามล้ํามาก
ระยะหลังผมกลับฝันถึงอดีต
อดีตที่อาจเหนี่ยวรั้งไว้จากปัจจุบัน
ผมเห็นแม่ดุด่า
"แกน่ะหาเรื่องโอ้อวด"
แต่เกิดมาก็อยากใช้ชีวิตแบบนี้นี่
ส่วนพ่อฟังแล้วได้แต่กลอกตามองบน
พ่อนับถือนิกายคาธอลิก
เป็นคาธอลิกที่รักความเป็นโปรเตสแตนท์ เหมือนกับแม่ของผม
ตอนพ่อแม่แต่งงานกัน ครอบครัวฝั่งพ่อไม่มาร่วมงาน
สมัยนั้นไอร์แลนด์ไม่มีคําว่าอะลุ่มอล่วย
แต่บ๊อบไม่ได้สนใจโลกภายนอกเท่าไหร่
(ละครโอเปร่านามว่าบ๊อบ ฮิวสัน)
พ่อผมมีเสียงระดับเทเนอร์ เสียงดีมากๆ ด้วย
เขาร้องเพลงเพราะมากจนจับใจคนฟัง
การจะใช้เสียงเพลงจับใจคนอื่นได้ มันต้องจับใจเราเองก่อน
ผมเห็นพ่อยืนในห้องนั่งเล่น ที่บ้านเลขที่ 10 ถนนซีดาร์วู้ด
หน้าลําโพงเครื่องเสียง กับเข็มถักนิตติ้งคู่หนึ่งของแม่
กํากับเพลงเบโธเฟ่น โมซาร์ท เวร์ดี
ตอนนี้พ่อกําลังฟังละครโอเปร่า ลา ทราเวียต้า
[เพลง "Libiamo ne'lieti calici"]
บนเวทีโรงละคร เตอาโตร ดิ ซาน การ์โล เมืองซอร์เรนโต้
พ่อไม่ได้เข้าใจเนื้อหาอย่างละเอียด
แต่พ่อรับรู้
พ่อลูกไม่ลงรอยกัน คู่รักพลัดพรากและหวนคืน
พ่อรับรู้ถึงความอยุติธรรมในใจมนุษย์
หัวใจพ่อแตกสลายด้วยเสียงเพลง
แล้วผมจะใช้เวลาทั้งชีวิต
พยายามทําความเข้าใจ บทเพลงโอเปร่าที่บรรเลงในหัวพ่อ
พ่อแทบไม่สนใจอย่างอื่น
โดยเฉพาะลูกชายวัยสิบขวบที่กําลังยืนจ้องหน้าพ่อ
ถ้าเราอยากให้ลูกโตไปเป็นนักร้อง กลางอัฒจันทร์ใหญ่โอฬาร
เราก็ทําได้สองทาง
เราอาจบอกลูกว่ามีพรสวรรค์ ซึ่งโลกนี้ต้องได้ยินเสียงของลูก
นี่คือทางแบบอิตาเลียน
อีกทางหนึ่งคือช่างหัวมัน
ตามวิถีไอริช ซึ่งได้ผลมากๆ ในกรณีของผม
ผมโหยหาความรักจากพ่อ
อยากให้พ่อคิดว่าผมก็มีดนตรีในหัวใจ
พ่อไม่ได้ยิน
ผมเลยร้องดังๆ และยิ่งดังขึ้นอีก
ที่จริงก็เรียกว่าแหกปากร้อง จนได้มาอยู่ต่อหน้าพวกคุณในคืนนี้
ขอบคุณนะพ่อ
พ่อมีเหตุผลที่ต้องหนีไปพักใจในโลกส่วนตัว
ในช่วงถัดไปผมว่าเราต้องใช้เสียงพิณ
มันเป็นช่วงโศกสลด
คุณแม่ไอริสจากไปตอนผมอายุ 14
ผมเห็นแม่มีชีวิตครั้งสุดท้ายในงานศพของคุณตา
เรื่องบีบคั้นอารมณ์สมเป็นไอริชมาก ผมเข้าใจ
แต่นี่เรื่องของผม ก็จะยึดตามนี้
ขณะที่หย่อนโลงศพคุณตาลงหลุม
คุณแม่ก็ล้มลง
ผมยืนดูพ่อกับพี่ชายอุ้มแม่ไปที่รถ
ขับพาไปส่งโรงพยาบาล แล้วแม่ก็เสียชีวิตที่นั่น ด้วยโรคเส้นเลือดในสมองโป่งพอง
มันเกิดขึ้นได้
ผมรู้สึกไร้ประโยชน์จึงได้แต่สวดภาวนา
พ่อตอบสนองความเศร้า ด้วยการไม่พูดถึงแม่อีกเลย
เมื่อไอริสจากไป บ้านเลขที่ 10 ของเรา ก็กลายเป็นละครโอเปร่าเสียเอง
ผมถูกขังในบ้าน
บ้านที่มีชายสามคนอาศัยอยู่ อย่างคลั่งแค้นตรอมตรม
บ้านที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยชื่อของความเศร้า
ไอริส
แม่ของผมชื่อไอริส
บ้านกลายเป็นสายน้ําเงียบงันซึ่งผมอาจจมดิ่งไป
ถ้าไม่ใช่เพราะนอร์มัน พี่ชายผมที่โยนเชือกมาต่อชีวิตให้
พี่ยกกีตาร์ของพี่ให้ผม
เป็นโล่เกราะ อาวุธ เป็นเพื่อนคู่ใจ
เป็นอีกหนึ่งเสียงที่ร่วมภาวนา ดนตรี
[เพลง "Glad to See You Go"]
(ไป)
ผมกระโดดโลดเต้นในห้องนั่งเล่น
ไปกับเพลงของวงราโมนส์ จากอัลบั้ม Leave Home
เพลงง่ายๆ แต่ตรงกับความรู้สึกในชีวิตตอนนั้น
เพลงง่ายๆ ที่แม้แต่ผมยังแต่งเองได้
วันที่ 10 พฤษภาคม 1978 วันเกิดอายุ 18 ปี
เราไม่เป่าเค้กกัน
ตรงกันข้าม พ่ออยากคุยให้ผมออกไปหางานทํา
งาน
ผมรู้ว่าถ้าได้ทํางานที่รัก
ผมก็จะไม่ต้องทํางานเลยในชีวิตนี้
แต่กว่าจะเป็นไปได้ เราก็ต้องเก่งอะไรสักอย่าง
ไอ้ผมดันไม่เก่งสักอย่าง ผมไม่เก่งอะไรเลย
ผมฉลาดพอจะรู้ตัวว่าไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น
ราโมนส์ต่างหากที่ฉลาดโดยแกล้งโง่
ผมน่าจะฟังราโมนส์อีกเยอะๆ
วันนี้ผมจะแต่งเพลงร็อคเพลงแรกที่ถูกต้อง
มันจะเป็นซิงเกิ้ลแรกของ U2 และช่วยชีวิตผมไว้
เพลงนี้ชื่อว่า "Out of Control"
[เพลง "Out of Control"]
เฮ้ย เราทําได้ว่ะ
(เรื่องราวแด่เด็กหนุ่ม)
"มือกลองหานักดนตรีฟอร์มวง"
ผมอยากขอแนะนําแลร์รี่ มัลเลน จูเนียร์
เมื่ออยู่ในห้องเดียวกับแลร์รี่ มัลเลน คนส่วนใหญ่จะรู้สึกทึ่ง
ในแง่ที่เขาเป็นมนุษย์แต่งตัวเฉียบ สายพันธุ์ชวนมอง
รวมทั้งในแง่ขี้ระแวงจนน่าทึ่ง
เมื่อเขาเห็นเราอยู่ในสายตา
เมื่อเราอยู่ในห้องเดียวกับเขา
และในวันเลือดลมไม่ดี เขาอาจระแวงที่เรามีตัวตนอยู่ที่ไหนสักแห่ง
แต่เมื่อแลร์รี่รักใคร เขารักอย่างหมดหัวใจ
และผมซาบซึ้งที่เป็นคนหนึ่งที่ได้รับความรักนั้น
ทีนี้ก็เดวิด เอวานส์
บางครั้งชื่อที่ได้รับเมื่อลืมตาดูโลก ก็ไม่ใช่ชื่อของเราจริงๆ หรอก
เดวิด เอวานส์คือดิเอจ เป็นดิเอจเสมอมา
ในปี 1976 เขาอายุ 15 อ่อนกว่าผมปีเดียว
เขายืนพิงกําแพงโรงเรียน เมาท์เทมเพิลคอมพรีเฮนซีฟ
ริฟกีตาร์สุดสลับซับซ้อน
เขาเรียนชั้นเดียวกับอาลิสัน สจวร์ต ว่าที่ภรรยาผม
ว่ากันว่าสองคนนั้นฉลาดที่สุดในชั้น
ลือกันว่าเขาแอบชอบเธอ สองคนนั้นอาจไปเดินเล่นด้วยกันบ่อยๆ
ตัดสินใจตอนนั้นแหละ ผมจะจับตาดูนายเทพกีตาร์คนนี้
ทีนี้ผมขอแนะนําอดัม เคลย์ตัน
ผู้ศรัทธาร็อคแอนด์โรลตัวยง
ถือบัญญัติข้อเดียว กีตาร์สี่สายเด็ดกว่าหก
เขามีสไตล์ มีทัศนคติที่ดี มีฝันทะเยอทะยาน
และมีปัญหาข้อเดียว เขาเล่นดนตรีไม่เป็น
ไม่ใช่ปัญหาหรอก เพราะผมก็ร้องเพลงไม่ได้
[เพลง "Stories for Boys"]
ห้องซ้อม U2 อยู่ในกระท่อมเล็กๆ
หันหน้าเข้าป่าช้าทางเหนือของเคาน์ตี้ดับลิน
ป่าช้าแห่งเดียวกับที่ฝังศพแม่ของผม เราเรียกที่นั่นว่าเยลโลว์เฮาส์
วันนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมตะโกนด่าเพื่อนร่วมวง
ไม่ต้องสนว่าไอร์แลนด์ กําลังจะเกิดสงครามระหว่างนิกาย ไม่ๆ
วันนี้ในฤดูหนาวของปี 1978
ปัญหาเร่งด่วนที่สุดของมนุษยชาติ
อยู่ที่นักดนตรีวงนี้ไม่เก่งพอ
อย่างกับตัวเองเก่งตาย
ผมพยายามอธิบายความตื่นเต้น
ที่ได้ฟังเพลงใหม่ของพับลิกอิมเมจลิมิเต็ด
เพลงดีมาก ผมอธิบายเหมือนรู้ดี
น่าจะใช้สองสายกับสองคอร์ดแต่งได้
ผมพยายามจะให้เอจเลียนเสียง เจาะแบบไฟฟ้าเข้าสู่สมอง
เหมือนใช้เลื่อยตัดผ่านซากอดีต
เอจไม่ยอมทําตามคําด่า
ที่จริงเอจเริ่มหมดความอดทน ผมก็ยิ่งหัวเสียหนักขึ้นอีก
อาการหนักถึงขั้น คว้ากีตาร์กิ๊บสันเอ็กซ์พลอเรอร์ของเขา
เอามาพาดคอตัวเอง
แล้วเริ่มดีดเสียงหวีดแหลมแสบแก้วหู
"เอาเลยๆ" เอจพูด "อย่าหยุด เกือบได้แล้ว"
แกชอบเหรอ
"ชอบไหมไม่รู้ว่ะ แต่เสียงเหมือนหมอฟันเจาะหัวจริงด้วย"
"เอ้า เอามานี่ เอามาลองเผื่อไปต่อได้"
ในช่วงเวลาที่อัดแน่นไปด้วยอัตตา และปราศจากความเห็นแก่ตัวแบบนั้นเอง
บทเพลงจึงถือกําเนิด
เพลงที่จะได้ชื่อว่า "I Will Follow"
ถ้าอยากไปเธอก็ไป อยากไปเธอก็ไป
นั่นจังหวะท่อนฮุค แบบเหยียบเพดัลกีตาร์
ถ้าอยากไปเธอก็ไป ฉันจะตามไป
เอจเปลี่ยนทํานองมั่วซั่วของผม
แม่งอย่างกับศิลปินเอกราฟาเอล วาดพระแม่กับเยซูน้อย
แลร์รี่กับอดัมก็รัวส่งเป็นชุด
ใช่แล้ว
มาเลย มาค้นหาเสียงที่มีแต่พวกเราที่เล่นได้
อดัม แกทําได้
เราทําได้
เอจ เราทําได้โว้ย
อดัม แลร์รี่ ถ้าอยากไปเธอก็ไป
ถ้าอยากไปเธอก็ไป
[เพลง "I Will Follow"]
มือกลอง แลร์รี่ มัลเลน จูเนียร์
มือเบส อดัม เคลย์ตัน, เอจ
"I Will Follow"
โห ขอโทษนะ เอจ แลร์รี่ อดัม
กูแม่งควายแท้
แต่กําลังพัฒนาตัวเองอยู่
ความจริงคือพวกแก...
พวกแกเก่งมากจริงๆ
แต่ไม่มีใครในห้องซ้อมนั้นคาดคิด ผมเองก็ไม่คิด
ไอริส ฮิวสันถูกฝัง...
ห่างจากที่เราเล่นดนตรีกันไม่ถึงกิโลเมตร
ตลอดช่วงเวลาที่เราซ้อมดนตรีในเยลโลว์เฮาส์
ผมไม่เคยคิดถึงแม่
ไม่เคยไปเยี่ยมหลุมศพแม่สักครั้ง
ไม่ได้เหมือนว่าแม่ตายไปแล้ว
มันแย่กว่านั้น
เหมือนเราบังคับแม่ให้หายไป แต่ไอริสไม่มีวันยอม
ไม่ยอมให้ทําผ่านดนตรี
[เพลง "Iris (Hold Me Close)"]
ไอริสยืนในห้องนั้น
เธอบอกฉันทําได้ทุกอย่าง
(ตื่นจากฝันร้ายไอริสเคียงข้าง)
อย่ากลัวโลกที่
ไม่มีอยู่จริง
ไอริสเล่นตรงริมฝั่ง
เธอฝังเด็กชาย
ใต้ผืนทราย
ไอริสบอกลูกจะเป็น
จุดจบของแม่
แต่แม่งมันไม่จริง
ผมขอพูดถึงเรขาคณิต
และภูมิศาสตร์ในหัวคนไอริช
ขอให้คิดว่าสมองคนไอริชก็เหมือนผับไอริช
เราไปดื่มเพื่อให้ลืม แต่สุดท้ายจมจ่อมกับความทรงจํา
เคล้ามันฝรั่งแผ่นทอดเกลือกับน้ําส้มสายชู
แล้วก็เบียร์กินเนส
ผับฟินนิแกนไม่ใช่แค่ร้านแถวบ้าน
แต่เป็นประเทศที่มีกฎกติกาของตัวเอง
เป็นถิ่นของแดน ฟินนิแกน กับบรรดาลูกชายของเขา
ใช้ระบอบราชาธิปไตยใต้รัฐธรรมนูญ แดนเป็นประมุขรัฐ
มีพวกลูกชายคอยบริหารรัฐบาล
มีกฎระเบียบเคร่งครัด เคารพธรรมเนียมประเพณี
แน่นอนว่าต้องให้เกียรติโอเปร่า
และนับถือผู้ชายที่รู้จักใส่สูทผ้าทวีด
อย่างเช่นบ๊อบ พ่อผม
ภายในรัฐชาติฟินนิแกน อย่างเช่นบ๊อบพ่อผม
ภายในรัฐชาติฟินนิแกน มีสถานกงสุลอิตาลีเล็กๆ
ชื่อซอร์เรนโต้เลานจ์
(ซอร์เรนโต้เลานจ์)
ผมจะนัดดื่มกับพ่อที่นั่นวันอาทิตย์
ผมจะสั่งเบียร์ไพนท์
คาธอลิกอย่างพ่อจะสั่งแบล็คบุช วิสกี้ของโปรเตสแตนท์
พอให้รู้อย่างไม่กระโตกกระตากว่า เบรนดัน โรเบิร์ต ฮิวสันเป็นตัวของเขาเอง
แถมมีบทเปิดเด็ดๆ มาถามทุกครั้ง
"มีเรื่องชวนอึ้ง หรือชวนทึ่งบ้างไหม"
ไอ้ที่ถามว่าชวนอึ้งหรือชวนทึ่ง
พ่อก็ไม่ได้สนใจชีวิตขบถ ของนักร้องร็อคแอนด์โรลหรอก
ส่วนใหญ่เรานั่งเงียบๆ
ผมพยายามเอาใจเขา
ถ้าบอกว่าลูเซียโน่ ปาวารอตติโทรมาที่บ้านล่ะ
พ่อว่านั่นมันอึ้งหรือทึ่ง
"ต้องทึ่งสิ อ้าว แน่อยู่แล้ว
อึ้งไหม ก็อึ้งนะ นักร้องเทเนอร์ผู้ยิ่งใหญ่ เขาจะโทรหาแกทําไม ถามแล้วอย่าโกรธล่ะ"
ไม่โกรธๆ ที่จริงเขาอยากได้เพลงน่ะ
"เขากดโทรผิดหรือยังไง"
เปล่า เขาอยากให้ผม
กับเอจช่วยกันแต่งเพลงให้เขาหน่อย นั่นละ
ไม่ใช่กิลเบิร์ตกับซัลลิแวน หรือร็อดเจอร์สกับแฮมเมอร์สไตน์
ผม โ-บ-โ-น่ พอล
"แกเรอะ ไอ้บาริโทนที่หลงผิดนึกว่าเป็นเทเนอร์อย่างแก"
ผม
ปาวารอตติอยากให้ผมแต่งเพลงให้ ใครเสือกโง่ล่ะทีนี้
"เขาไง"
(ขอเราเปลี่ยนโลก อย่างเพลิดเพลินไปด้วยได้ไหม)
เมาท์เทมเพิลคอมพรีเฮนซีฟ เป็นโรงเรียนที่ไม่สังกัดคณะนิกาย
ทดลองเปิดสอนโดยไม่แบ่งแยก
ในประเทศที่จวนเจียนจะเกิดสงครามกลางเมือง ในหมู่ความเชื่อทางศาสนาและการเมือง
เรามีคาธอลิกและโปรเตสแตนท์ เรียนร่วมห้องเดียวกัน
โรงเรียนสนับสนุนให้เราเป็นอิสระ
ให้มีความคิดสร้างสรรค์ แต่งกายตามใจชอบ
แล้วก็มีสาวๆ
ซึ่งแต่งกายกันตามใจชอบ
แต่ประหลาดนะ เมื่อมีอิสรภาพทางความเชื่อ
เรากลับหันเข้าหาศาสนา
เราไปสนิทกับกลุ่ม คริสตชนหัวรุนแรงที่ชื่อ "ชาโลม"
พวกเขาคิดว่าสถาบันคริสตจักรทั้งหลาย ไม่ใช่แค่เอาใจออกหากพระเยซู
แต่ถึงขั้นขัดขวางพระเยซู
เมื่อ U2 เริ่มมีชื่อเสียง
พี่น้องชาวคริสต์ศตวรรษที่หนึ่ง จึงเริ่มทักท้วงว่าเพลงของเราฟุ้งเฟ้อ
และอวดอวยตัวเอง
พูดสั้นๆ ก็คือฟังเพลิน
เราตั้งคําถาม "ขอเราเปลี่ยนโลก อย่างเพลิดเพลินไปด้วยได้ไหม"
"ไม่ได้ ต้องเลือกระหว่างโลกนี้กับโลกหน้า"
สุดท้ายมันรบกวนใจเรามากไป โดยเฉพาะกับเอจ
เขาไม่อาจทนอยู่กับความตึงเครียด ระหว่างเป็นสาวกพระเยซู
และเป็นสานุศิษย์โจอี้ ราโมน
ในที่สุดเขาเลยเลือกออกจากวง
ผมเองก็รู้สึกสองจิตสองใจ
ผมไม่อยากไปต่อกับ U2 โดยไม่มีเอจ
แลร์รี่เห็นใจเราทั้งคู่
อดัมไม่
อัลบั้มเดียวแล้วเลิก เหมือนเซ็กซ์พิสโตลส์
ทีนี้เราก็ต้องบอกผู้จัดการ
ผมเคยพูดถึงพอล แมคกินเนสให้ฟังหรือยัง
พอล แมคกินเนส เรียกว่าวินสตัน เชอร์ชิลแห่งวงการร็อค
เขาออกรบเพื่อ U2 เลยแหละ
เขาเพิ่งพาเราไปเปิดตัวทั่วโลก
เราเลยไม่ค่อยมีใจ
ไปบอกว่าเราจะยุบวงลูกรักของเขา ทั้งที่เพิ่งจะลืมตาอ้าปาก
แต่เขารับฟังเรา
เงียบไปครู่หนึ่ง
หลุกหลิกเล็กน้อย ตบหน้าหนึ่งที หน้าเขานะ
จากนั้นก็ถาม
"ฉันต้องเข้าใจว่าพวกแก ไปคุยกับพระเจ้ามาเหรอ
เออ คราวหน้าถ้าได้ยกหูโทรหาพระเจ้าอีกที
ฝากถามเขาหรือถามนางทีสิ
มันโอเคเหรอวะ ถ้าตัวแทนของมึงบนโลก หมายถึงกูเนี่ย
ต้องละเมิดสัญญาทางกฎหมาย
มึงคิดว่าพระเจ้าอยากให้ ละเมิดสัญญาทางกฎหมายเหรอ ถามแค่นี้
สัญญาที่กูเซ็นออกหน้าเพื่อให้พวกมึงออกทัวร์
นั่นมันพระเจ้าแบบไหนวะ"
ต่อรองเก่งเป็นบ้า พอล แมคกินเนส
นั่นไม่ใช่ครั้งแรกที่เรายัดเยียดคําใส่ปากพระเจ้า
เราได้ออกทัวร์คอนเสิร์ตจริงๆ
ผมก็ตื่นเต้นมาก
ผมโน้มน้าวแฟนสาววัย 21 ให้แต่งงานกัน
ไม่น่าเชื่อเลย เธอตอบตกลง
เอจก็บันเทิงอยู่บ้าง
แต่เอจยังไม่ค่อยแน่ใจว่า
อยากจะอยู่ในวงการที่อัตตาเหลือล้น
และคนขายความจองหองจนน่ารังเกียจ
ผมขอให้เขายกเว้นผมไว้คนนึงได้ไหม
ในที่สุดเราก็แก้ปัญหากันจนได้
เอจเริ่มออกแบบเพลงคร่าวๆ
ไม่ใช่แค่เพลง แต่เป็นแผนที่ เป็นหนทางก้าวหน้าในโลกนี้ของ U2
"Sunday, Bloody Sunday" เหมือนงานศิลปะแห่งศรัทธาเจอกับวงแคลช
แต่เราตั้งใจจะเปรียบเทียบ วันอาทิตย์อีสเตอร์เมื่อพระเยซูคืนพระชนม์
กับวันสังหารหมู่ ผู้ประท้วงไร้อาวุธ 14 ศพในเมืองเดอร์รี่
ระหว่างที่เอจอยู่ในห้องพักที่เมืองดับลิน
ผมอยู่กับเจ้าสาวที่จาเมกา นั่งแต่งเนื้อเพลงใหม่ๆ
และอธิบายให้อาลีเข้าใจว่าทําไม อัลบั้มฮันนีมูนของเราจะชื่อว่า "War"
[เพลง "Sunday, Bloody Sunday"]
เรื่องน่ารู้ของศิลปิน
เพื่อตามหาความจริง เราสามารถ เผยความเท็จได้มากกว่าผู้อื่น
ดื่ม
วงการบันเทิง
ย้อนกลับไปที่ซอร์เรนโต้เลานจ์
บทเปิดเดิมๆ ของพ่อ
(ซอร์เรนโต้เลานจ์ (อีกครั้ง))
"มีอะไรชวนอึ้งหรือชวนทึ่งบ้างไหม"
ทุกอย่างชวนอึ้งและน่าทึ่งไปหมด
"อ้อ แกอยู่นั่นเอง วันนี้พ่อนั่งแท็กซี่มา
พอคนขับเห็นว่าจะไปไหน
ก็ถามว่าพ่อรู้จักโบโน่รึเปล่า"
พ่อตอบว่า "ไม่รู้ คุณรู้จักเหรอ"
"รู้สิ คนที่นี่รู้จักโบโน่ทั้งนั้น รู้อยู่แล้ว เขาโดนปาวารอตติต้อนอยู่ด้วยนี่"
"ต้อน โดนปาวารอตติไล่ต้อน
เรื่องนี้ไม่เคยได้ยิน ปาปาราซซี่มากกว่ามั้ง"
แปลกจัง พ่อทักขึ้นมาพอดี
"ปาปาราซซี่" คนดีคนเดิมโทรมาหาอีกแล้ว
ครั้งนี้เขาอยากให้เราขึ้นเวทีด้วยกัน ที่โมเดนา บ้านเกิดเขา
เพื่อเรี่ยไรเงินการกุศลให้ผู้ลี้ภัยสงครามบอสเนีย
ทีนี้จะปฏิเสธยังไงดี
"ขอเลย ชีวิตนี้แกทําตามที่เขาขอสักทีจะได้ไหม"
ผมก็อยากทําตามที่เขาขอมา
แต่เพื่อนในวงก็ขอให้เลิกวอกแวก
เราจะได้ทําอัลบั้ม U2 ให้เสร็จ
ไม่ใช่มาแต่งเพลงให้ปาวารอตติ
ผมขออธิบายเรื่องในวง
เรื่องที่แม้แต่พ่อผมยังไม่เข้าใจ
ความเชื่อของคนทั่วไป เข้าใจว่าผมเป็นหัวหน้าวง U2 ก็อยากเป็นนะ
แต่ผมโหวตให้วง U2 เป็นประชาธิปไตยของแท้
เท่ากับผมอยู่ในวงร่วมกับอีกสามคน
ซึ่งแต่ละคนคิดว่าตัวเองก็เป็นหัวหน้าวง U2
เท่ากับต่อให้ผมอยากทําอะไร
ไม่ได้แปลว่าทุกคนอยากทําเหมือนกัน
เอาเถอะ ผมก็บอกพ่อตามนี้
เอ่อ พ่อ คนทั้งวงอยู่ในห้องอัดที่ฮาโนเวอร์คีย์
ตอนที่โทรศัพท์ดังน่ะ
"โบโน่ โบโน่ โบโน่ สบายดีไหม
อยู่บนยอดเขานั่นเพลียใจบ้างไหม
ได้ลงจากยอดเขามากับ บัญญัติร็อคแอนด์โรลแล้วหรือยัง"
อัลบั้มใหม่ ครับ ออกช้าเหมือนทุกที
"คุณเคยเล่าแล้ว
โบโน่ที่รัก นี่แหละผมถึงได้มาช่วย"
ว่าไงนะ คุณอยู่ดับลินเหรอ
"ตอนนี้ผมอยู่ที่ด่านศุลกาเกินไอร์แลนด์
เพิ่งบอกเขาไปว่าไม่มีอะไรต้องแจ้ง
ผมมีแต่ความรักให้โบโน่ เอจ เจมส์ และแลร์รี่"
"จุดประสงค์เดียวของผมในเวลานี้
คือมาช่วยเหลือคนดีๆ พวกนั้น"
โธ่ ไมสโตรครับ พวกเขาก็เป็นคนดี
และเป็นเกียรติอันดียิ่ง แต่ไม่ใช่จังหวะที่ดีเลยครับ
"พวกเขาไม่ชอบผมเหรอ"
โห แย่กว่านั้น พวกมันไม่แคร์
ไอ้พวกนี้มันเด็กพังค์ร็อค
มีแต่จะระแวงว่าคุณมาแถวนี้
เพื่อลากคอมันไปโมเดนา
"ปวดใจนัก
ผมมาอย่างเคารพนบนอบและมีน้ําใจไมตรีแท้ๆ
แต่คุณกลับกังขาแรงจูงใจของผม"
ไม่ ไม่ใช่ครับ ไมสโตร ไม่ใช่อย่างนั้น
"เพอร์เฟกโต ผมกําลังไปละ"
ฉิบหาย ฉิบหาย
ผมไปหาเอจ อดัม แลร์รี่
บอกว่า "เฮ้ย เขาเป็นนักร้อง ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก
ถือเป็นเกียรติอย่างสูงที่เขาจะมาเจอเรา ในครึ่งชั่วโมงนี้"
"ในครึ่งชั่วโมงเนี่ยนะ เขามาเจอแกมากกว่ามั้ง" แลร์รี่บอก
"เขาไม่ได้มาหาเราหรอก"
"นี่มันวางแผนดัก" อดัมบอก
"เขาอาจโผล่มากับตากล้องก็ได้ เราจะไม่ยอมโดนบังคับ"
แล้วจะทําไง ไปซ่อนเหรอ
"ไม่ ไม่ต้องซ่อน" เอจตอบ
"ที่จริง" อดัมกับแลร์รี่พูดพร้อมกัน
"นั่นแหละที่จะทํา พวกเราจะไปซ่อน"
ว่าไงนะ
แล้วผู้ชายโตเป็นควาย สองคนก็หนีไปซ่อนจากลูเซียโน่ ปาวารอตติ
ออดประตูดัง...
เขายืนอยู่ตรงนั้น พระเจ้าช่วย
นักร้องผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โล...
มากับทีมงานถ่ายทํา
คนอิตาเลียนท่าทางตื่นเต้นเจ็ดแปดคน หนึ่งในนั้นร้องไห้ด้วย
"โบโน่ โบโน่ โบโน่ เอจ เอจ โบโน่ เอจ
แล้วเจมส์กับแลร์รี่ล่ะ"
"นี่พรรคพวกของผมจากช่องรายอูโน เขามีจานดาวเทียม...
เผื่อเราจะประกาศคอนเสิร์ตที่โมเดนา
ตอนที่อยู่กันพร้อมหน้า"
"นี่มันมุมไหนของจักรวาล
ถึงได้มีปาวารอตติผู้ยิ่งใหญ่มาเคาะประตูบ้าน
แล้วแกไม่เปิดต้อนรับเขา โลกนี้มันเป็นบ้าไปหมดแล้วรึไง"
พ่อ ในมุมจักรวาลผมเนี่ย เราต้อนรับเขาอย่างดี
ในมุมของเอจด้วย
ที่จริงเราก็ไปร่วมงาน ปาวารอตติแอนด์เฟรนส์
ที่โมเดนา เพื่อสนับสนุนองค์กรช่วยเด็กในสงคราม
ใช่แล้ว
งานนี้อดัมกับแลร์รี่หายหัว
แต่พ่ออยากไปไหมล่ะ
"จริงเหรอ
โอเค
ฝั่งแกควรมีนักร้องเทเนอร์จริงๆ ไปด้วยสักคนน่ะนะ"
จากนั้น...
สุดยอดเสียงทองแห่งประวัติศาสตร์โลก
แต่ปาฏิหาริย์ที่โมเดนา
คือการกลับกลายของเบรนดัน โรเบิร์ต ฮิวสัน
คุณพ่อไอริชคาธอลิกของผม
ไม่ใช่เพราะลูเซียโน่ ปาวารอตติ
แต่เพราะสตรีที่ควงแขนพ่อวันนั้น ไดอาน่า เจ้าหญิงแห่งเวลส์
เผื่อคนที่ไม่ทราบ ครอบครัวเอจเป็นชาวเวลช์
พวกเขาเลยปลื้มมากที่ได้เจอเจ้าหญิงแห่งเวลส์
เอจท้าให้ผมถามพ่อ ผมก็ไปถาม
พ่ออยากเจอเจ้าหญิงไดรึเปล่า
พวกเอวานส์เขาอยากรู้
"เฮ้ย อะไร ฉันจะอยากเจอคนในราชวงศ์ทําไม
เหมือนถามว่าอยากเจอคนถูกหวยไหมงั้นแหละ"
เข้าใจ รู้ละ แค่ถามเฉยๆ
เหตุการณ์ต่อมา เขียนเองก็ไม่ได้แบบนี้
พ่ออยู่ในรถเทรลเลอร์ของเรา
ไม่ยอมกินแฮมอิตาเลียนแปลกๆ หรูๆ ในถาดที่ปาวารอตติจัดให้
เราออกเสียงเรียกแฮมพวกนั้นไม่ถูกสักคน
พอพ่อหันหลังไป...
เธอก็อยู่ตรงนั้น
ร่างสูง 180 เซนติเมตรสวมรองเท้าส้นสูง
ขาวละมุนตาดุจงาช้าง
ไดอาน่าย่างก้าวมาหาพ่อราวกับภาพช้า
"สบายดีไหมคะ"
คุณพ่อใจละลาย
ตะลึงทึ่งเมื่อได้เจอ คนในราชวงศ์อังกฤษแบบระยะประชิด
และกลายเป็นวัยรุ่นมีรักในบัดดล
"ดีครับ ขอบพระคุณที่ถาม
ยินดีมากที่ได้พบท่าน"
ไอ้ที่โดนกดขี่ 800 ปี หายเกลี้ยงในแปดวินาที
ถ้าเคยสงสัยว่าพวกเชื้อเจ้ามีไว้ทําไม
คนไอริชก็สงสัยกันเยอะ
ผมก็จะยกเหตุการณ์นี้
แปดร้อยปีที่โดนกดขี่ เจอเจ้าหญิงองค์เดียวหายเป็นปลิดทิ้ง
((ไอริช) ไพรด์)
ตอนกลับถึงบ้าน
พ่อยังพูดถึงเจ้าหญิงไดอาน่า
แต่น้ําเสียงเริ่มเปลี่ยนไป
"พ่อว่าท่านก็ทําการกุศลดีๆ ตั้งเยอะ
แต่ประเด็นของแกไม่ได้อยู่ที่การกุศลสินะ
มันอยู่ที่ความยุติธรรมต่างหากใช่ไหม
ถ้าโลกนี้ยุติธรรมก็คงไม่ต้องมีการกุศล"
ลูกชายคนนี้เริ่มทําอะไรเข้าท่า ในสายตาพ่อแล้วเหรอ
"ก็ไม่ถึงขั้นนั้น
แต่พ่อได้ยินเพลง "Pride" ของแกทางวิทยุ
แล้วก็รู้สึกสะกิดขึ้นมานิดหน่อย"
พ่อรู้ไหม เพลงนั้นทําให้เราได้รับเชิญ ไปขึ้นคอนเสิร์ตไลฟ์เอด
บ๊อบ เกลดอฟบอกว่าพอได้ฟังเพลงนั้น เขาก็ยกโทษให้ที่ผมไว้หางเต่า
ตอนที่ U2 เดินขึ้นเวทีไลฟ์เอด
เราเห็นริ้วธงขาวแห่งการยอมจํานน
ปลิวสะบัดตามสายลมแล้วตั้งแต่ตอนนั้น
พร้อมกับไมตรีจิตที่เคลื่อนไปตามฝูงชน
รู้สึกราวกับคําภาวนาของเด็กพังค์บรรลุผล
แบบนั้นเลย
ภาวนาเพื่อสันติ
เพราะความหิวโหยจะก่อสงครามในใจตน
ก่อสงครามกับแผ่นดินที่ย่ําเดิน
ใช่แล้ว
[เพลง "Pride (In the Name of Love)"]
โอ้เย่!
สนามกีฬาเวมบลีย์ ลอนดอน
ถ่ายทอดสดส่งต่อความคิดไปทั่วโลก
สมมติว่าเราคือโลก
สมมติว่าเราให้ทานแก่โลกได้
อะไรอีก
เราทําอะไรได้อีกในนามแห่งความรัก
ผมยังถามตัวเองอยู่
ผมยังอยากรู้คําตอบ
ไลฟ์เอดและเวทีอื่นๆ ต่อจากนั้น เรี่ยไรเงินได้ 250 ล้านดอลลาร์
แต่ประเทศในทวีปแอฟริกาเป็นผู้จ่ายเงินก้อนนั้น
ให้คุณกับผมทุกอาทิตย์
แทนเงินกู้ก้อนเก่าที่เรายัดเยียด ให้พวกเขาในช่วงสงครามเย็น
"จ่ายแม่งทุกอาทิตย์" บ๊อบ เกลดอฟจะพูดอย่างนั้น
ทําให้ผมได้บทเรียนครั้งใหญ่
ความอยุติธรรมมักอําพรางเป็นความอับโชค
ในฐานะนักร้องนํา U2
ผมเข้าใจว่าถ้า U2
จะแต่งเพลงสําคัญๆ เกี่ยวกับเรื่องสําคัญๆ
ผมก็ต้องมีมันสมองมากกว่านี้
อัพเกรดซอฟต์แวร์
แทนที่จะกลับไปเรียน... แหม ไม่ต้องขําก็ได้
ก็ไม่ว่ากัน
ผมไปแอฟริกากับภรรยา
อาลีกับผมไปทํางานในสถานเด็กกําพร้า
ในเมืองอะจีบาร์ เซาธ์วอลโล ประเทศเอธิโอเปีย
นั่นคือฤดูใบไม้ร่วงปี 1985
ผู้คนในแดนกันดารกําลังดิ้นรน เอาชีวิตรอดโดยไม่มีทั้งน้ําและอาหาร
โลกของพวกเขากลายเป็นศัตรู
แผ่นดินที่เคยอยู่ไม่ยอมให้พักพิงอีกต่อไป
ท์เซกายี กวีเอกกล่าวไว้ "ข้าคืออุทร ข้าคือลําน้ําไนล์
ข้าคือแอฟริกัน ข้าคือปฐม!
ข้าคือลํานํา ข้านั้นขับขาน
ข้าคือเอธิโอเปีย 'ที่ยื่นมือวิงวอนพระเจ้า'
โอ้ ไนล์ ธารใสกระจ่างลั่นระฆังเอธิโอเปีย
ก้องสะท้อนโลกโสตดับ!"
เพราะใต้ผืนแผ่นดินนี้คือขุมทรัพย์มหาศาล
(ท์เซกายี กาเบร-เมห์ดิน)
แต่ทุพภิกขภัยพลิกผันประเทศชาติ ให้กลายเป็นหายนะ
ประเทศแห่งนั้นกําลังจะเปลี่ยน ชีวิตเล็กๆ ของเราให้กลายเป็นมีค่า
เราจะไม่มีวันเป็นดังเดิมและไม่อยากจะเป็น
ในดินแดนแห้งแล้งนี้
เราได้บทเรียนจากภูมิประเทศ และผองชนที่เราไม่อาจแสร้งลืม
"ความแร้นแค้นไม่ใช่สิ่งธรรมชาติ
แต่เกิดจากน้ํามือมนุษย์ และถูกพิชิตได้หากหญิงชายลงมือทํา"
ผู้หญิงคงทําได้ดีกว่า เนื่องจากเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
ว่าถิ่นที่อยู่ไม่ควรตัดสินความเป็นอยู่
ใช่ไหม
[เพลง "Where the Streets Have No Name"]
ผมกับอาลีทําใจลําบากมาก กว่าจะออกจากเอธิโอเปีย
ใจของเรายังอยู่ที่นั่นจริงๆ
หลังจากอัลบั้ม Joshua Tree
U2 ก็เริ่มมีชื่อเสียงเล็กน้อย
ได้เกาะกระแสหลักขึ้นมาหน่อย
นั่นควรทําให้เราละอายใจ หรือไม่ต้องอายอะไรทั้งนั้น
ชื่อเสียงคืออํานาจต่อรอง
เราก็อยากใช้สิ่งที่คุณมอบให้
ทําประโยชน์มากกว่าแค่จองโต๊ะร้านอาหารหรูๆ
จะว่าไป แค่นั้นก็ไม่จําเป็นต้องยี้
ผมร่วมงานกับวงใหม่ๆ อีก
ยกเลิกหนี้, เร้ด, แคมเปญ "เดอะวัน" ต่อสู้ความยากจนข้นแค้น
จริงๆ นะ แคมเปญ "เดอะวัน" มีหัวใจหลักข้อเดียว
เราไม่จําเป็นต้องเห็นด้วยกับใครไปหมดทุกเรื่อง
ตราบใดที่ให้ความสําคัญกับเรื่องที่ตกลงร่วมกัน
ลามไปถึงการนัดเจอ พวกที่กุมกระเป๋าเงินของคนจนในโลกนี้
คนพวกนั้นมีอยู่จริง
มันเรียกว่ารัฐบาล เรียกว่าไอเอ็มเอฟ ธนาคารโลก
จังหวะนี้หันกล้องคุยกับตัวเองดีกว่า...
เอางี้เลย
จะได้จี้ถามตัวเองถึงแรงจูงใจที่ทําไป
โอเค เมื่อกี้เทเลพรอมเตอร์ขัดข้อง
นี่กําลังกลบเกลื่อน ความรู้สึกผิดที่ชอบใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อใช่มั้ย
เออสิ ชีวิตฟุ้งเฟ้อจะตาย
กูเป็นร็อคสตาร์อิ่มอืด มีรางวัลกองท่วมบ้าน คนเคารพเกินจริงแถมร่ํารวยผิดปกติ
หน้าไหว้หลังหลอกมั้ย เออ
แต่ไม่ได้ทํากับหน้านี้
หน้าอื่นๆ น่ะใช่
แต่จะว่าไป พวกหน้าไหว้หลังหลอกแค่ถูกมองไม่ดี
คนหน้าไหว้หลังหลอกก็ทําเรื่องที่ถูกต้อง อย่างน้อยก็ทําบ้าง
แต่สุดท้าย...
มันสําคัญตรงไหน
ถามจริงๆ ใครสน แรงจูงใจไม่สําคัญหรอก
ผลลัพธ์ต่างหากที่สําคัญ ชีวิตคนสําคัญ
ศักยภาพมนุษย์ ความยุติธรรมที่สําคัญ
ถ้าโลกนี้ยุติธรรม เราคงไม่ต้องทําการกุศล พ่อว่างั้น
แต่มันไม่ยุติธรรม เพราะงั้นรับเงินไว้ซะ
[เพลง "Desire"]
จริงเหรอ
เอาละ ทีมงานจะเปลี่ยนกล้อง
ผมก็ต้องไปดื่มอะไรแรงๆ หน่อย
เดี๋ยวรีบกลับมา
มีเลนส์สี่ตัว
- เราหาเลนส์จับภาพฮีโร่อยู่ - โอเค
(คําสารภาพ)
ดี เวิร์คสุด อยากให้คุณยืนตรงนั้นเลย
- อ้อ ได้เลย - เราจะกํากับท่านิดหน่อย
โฟกัสใกล้ตา
สวย เจาะมุมแคบกว่านี้อีกไม่ได้แล้วใช่ไหม
ไม่น่าจะได้
นี่ว่ามันออกจะ
แสดงยากนิดนึง เพราะพื้นที่จํากัด
โอเค หันกลับมาหน่อย
ฮื่อ ใช้ได้เลย เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าต้องทําอะไร
เข้าองก์สาม
เอาละ ดีมาก
บทสารภาพ
ไอ้เรื่องจะช่วยโลก
จริงๆ เพราะอยากรับใช้โลก เพราะเป็นหน้าที่ โกรธแค้นความอยุติธรรม
หรือเป็นแค่ความปรารถนา แบบเด็กๆ ที่อยากจะเป็นตัวตั้งตัวตี
เป็นศูนย์กลางจักรวาล
ทําให้เกิดคําถามน่าคิด
เราจะมีลูกแล้วยังทําตัวเป็นเด็กอยู่ได้ไหม
เป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว
อย่าทําพังเชียวนะมึง
ความปรารถนาและคุณธรรม
มาควบคู่กัน
และไม่มีใครรับมือได้ดีเท่าภรรยาของผม
"Desire" ติดอันดับหนึ่งหลายชาร์ต
ไม่รู้ว่าเกี่ยวกันไหม แต่เราสองคนตื่นเต้นมาก
เรามีลูกคนแรก
ตอนนั้นไม่รู้จะรู้สึกยังไง
ไม่รู้จะทําตัวเป็นพ่อได้รึเปล่า
ไม่รู้จะเป็นพ่อที่ดีได้ไหม
เพราะผมว่าผมเองก็ไม่ใช่ลูกที่ดี
ผมบอกไปตอนต้นว่าอาลิสัน สจวร์ต เป็นคนมีศรัทธา
ผู้หญิงคนนี้ร่วมเขียน เนื้อหาส่วนหนึ่งที่คุณกําลังรับฟังอยู่
เมื่อผมกับอาลีแต่งงานกัน
เราก็ย้ายออกจากบ้านครอบครัว
เราเด็กมากขนาดนั้นเลย
เราย้ายไปอยู่ในอาคารหินเก่าๆ ริมฝั่งไอร์แลนด์
ที่นั่นเป็นประภาคาร
อาลีจะยอมเปิดใจรับเรา
ต่อเมื่อเราไปเยือนป้อมปราการของเธอ โดยปลดเปลื้องอาวุธตัวเอง
เมื่อนั้นเราจึงจะพอมีโอกาสได้ลองท้า
ปราการที่แทบไม่อาจฝ่าเข้าไปได้
ทางเข้าเดียวคือต้องข้ามสะพานนั้น
เราแต่งงานกันไปสองปี
ผมถึงได้เริ่มเห็นภรรยาขณะครุ่นคิดนานๆ
เมื่อเธอกลับเข้าสู่ ความเงียบเวิ้งว้างที่กักเก็บไว้ในใจ
เธอบอกว่าแม้ตัวผมจะอยู่บ้านแต่ใจไม่ได้อยู่ด้วย
ช่วงเวลาที่เดินเล่นด้วยกัน ทุกอาทิตย์จะแฝงไว้ด้วยความเศร้า
ขณะที่เกลียวคลื่นพยายามตัดสินใจว่าจะอยู่หรือไป
จะอยู่หรือไป
[เพลง "With Or Without You" โดย U2]
ความเห็นแก่ตัวแฝงมากับ ความปรารถนาอยากจะยิ่งใหญ่
เราพยายามพิสูจน์ตัวเองกับใครกันแน่
อาลิสัน สจวร์ตเห็นผมอย่างทะลุปรุโปร่ง
เพราะเธอมองเห็นตัวตนแท้จริง
ก่อนผมจะมีพร้อมทุกอย่าง
ก่อนมีชื่อเสียง
เธอเข้าใจสิ่งที่ผมมี...
และสิ่งที่ขาดไป
ความแน่วแน่
เราไม่มีวันยิ่งใหญ่ได้
หากปราศจากความตั้งใจแน่วแน่
แต่ส่วนใหญ่แล้วกลับเป็นความพังรวน
เหมือนความมืดบอด...
ในยามที่เรามองไม่เห็นคนที่ยืนอยู่เคียงข้าง
เราต้องการคนฟัง...
มากกว่าต้องการครอบครัว
ถึงขั้นไม่อยากปล่อยมือ...
จากความว่างเปล่า
ที่ทําให้เรามีทุกอย่าง
ผมตั้งชื่อหนังสือว่า Surrender
เพราะรู้ว่าผมต้องเข้าใจคํานั้นให้ดีกว่านี้
มันคือยารักษา
อาการเจ็บป่วยอะไรสักอย่างที่ทรมานผมอยู่
และผมก็ไม่ได้ทําใจยอมรับง่ายๆ
(มีเรื่องชวนอึ้งหรือทึ่งบ้างไหม)
วันอาทิตย์วันหนึ่งในปี 1999
ผมกลับไปเจอพ่อที่ซอร์เรนโต้เลานจ์
แล้วก็เป็นครั้งแรก
ผมตัดสินใจจู่โจมพ่อด้วยคําถามของเขาเอง
ไม่ให้เขาตั้งตัว
มีเรื่องชวนอึ้งหรือทึ่งบ้างไหมพ่อ
"พ่อเป็นมะเร็ง
อยู่ในระยะสุดท้ายแล้วตอนนี้
ต่อไปแกจะไม่ต้องทน
ฟังมุกไม่ขําของพ่อแกแล้ว"
เหมือนหินยักษ์ถล่มใส่หัว
แบบนั้นเลย ร่วงจากภูเขาในจินตนาการ
ผมนึกว่ากําลังได้รู้จักพ่อ นึกว่ามีเวลามากกว่านี้
ทําตัวสมเป็นบ๊อบ ฮิวสัน
อุตส่าห์นึกว่าจะได้รู้จักพ่อแล้ว
นึกว่าพ่อจะยอมตอบคําถามคาใจ แต่มาหนีกันไป
โรงพยาบาลโบมอนท์
ดับลิน ฤดูร้อนปี 2001
ผมเห็นพ่อบนเตียงผู้ป่วย
ครั้งนี้พ่อเป็นฝ่ายดิ้นรนไขว่คว้าลมหายใจ
ผมเห็นตัวเองนอนข้างๆ
ที่ฟูกบนพื้น
พ่อหายใจ
แต่ลมหายใจเริ่มตื้นขึ้นทุกที
เหมือนหลุมในอกของพ่อ
พ่อตะโกนเรียกผม
สับสนนึกว่าผมเป็นพี่ชาย ไม่ก็จําสลับกัน
"พอล นอร์มัน พอล นอร์มัน พอล"
ผมดีดตัวลุกขึ้นเรียกพยาบาล
"โอเครึเปล่าคะ บ๊อบ"
พยาบาลกระซิบถามข้างหู
เสียงเทเนอร์ของเขา กลายเป็นเสียงลมแหลมเล็กสั้นถี่
หายใจออกหวีดหวิว "ใช่ พาฉันออกไป
พาฉันออกไป ฉันอยากกลับบ้าน ใช่
ใช่ ฉันอยากกลับบ้าน"
ผมบอกพ่อ "ไม่เป็นไรๆ
พ่อโอเคไหม"
เงี่ยฟัง
เงียบสนิท
ผมจ่อหูไปที่ปากของพ่อ
เงียบสนิท
เงียบสนิท ก่อนตามด้วย
"ไสหัวไป"
การจากไปของพ่อ มันช่างบิดเบี้ยวอย่างไร้ที่ติ
ผมไม่เชื่อว่าเขาด่าผม
หรือไล่พยาบาลกะกลางคืนคนขยันให้ไสหัวไป
แต่ก็มีโอกาสเป็นไปได้
ผมอยากจะคิดว่า
พ่อกําลังขับไล่ภาระในใจที่แบกมาเกือบทั้งชีวิต
ผมรู้สึกว่า...
ภาระนั้นคือมรดกจากพ่อ
แต่ผมเชื่อว่ากรณีนี้ผมมีสิทธิ์เลือก
ซึ่งก็มีความเมตตารวมอยู่ด้วย
ผมว่าพ่อเชื่อว่าการมีฝัน
จะทําให้ผิดหวัง
พ่อไม่อยากให้ผมต้องผิดหวัง
นี่คือ... นี่...
นี่คือจังหวะที่เพิ่งเข้าใจว่าพ่อก็เป็นเพื่อนคนหนึ่ง
แล้วการเดินทางจาก...
จากความเป็นพ่อสู่ความเป็นมิตร นั่นเป็นทางเดียวสําหรับเรา
ถ้าหากเราเองก็เป็นพ่อคน
แล้วผมก็ได้เป็นเพื่อนกับพ่อ
หลังจากพ่อจากไปแล้ว ซึ่งพลาดไปแล้ว
ถ้าลองคิดจากมุมมองของเขา เรื่องนี้ก็สอนใจเรา
เขาเสียภรรยาไป
อยู่กับลูกๆ สองคน
คนหนึ่งเอาแต่เกรี้ยวกราดใส่เขา
จ้องหาเรื่องปะทะ เตรียมสาดกระสุน
อีกคนก็จะเหยียบหัวเขา
ด้วยการทําฝันที่ตัวเขาไม่กล้าฝันให้เป็นจริง
ในช่วงวันท้ายๆ ที่ทําใจอยู่กับมะเร็ง พ่อบอกผม
บอกว่าพ่อหมดศรัทธาแล้ว
แต่ก็บอกด้วยว่าผมไม่ควรเสียศรัทธาไปเด็ดขาด
เพราะนั่นเป็นเรื่องน่าสนใจที่สุดในตัวผม
แต่แล้วก็เกิดขึ้น ตอนที่ผมเรียกหา...
เยชูวา
แล้วสิ่งที่ผมเคย
- ยึดมั่นไว้แนบแน่น... - เยชูวา
ไม่อยู่ตรงนั้น นั่นคือช่วงเวลาน่าหวั่นใจที่สุดในชีวิต
เยชูวา
[เพลง "Iris (Hold Me Close)"]
[เพลง "Beautiful Day" โดย U2]
ผมมีทฤษฎีที่ไม่มีวิทยาศาสตร์รองรับใดๆ
ผมเชื่อว่าเมื่อเราสูญเสียคนที่รักไป เขาก็มอบอะไรให้เราด้วย
พร
(พร)
ตอนที่เสียคุณแม่ไป
คือ...
ผมได้พวกคุณมาเติมเต็มที่ว่างในใจ
ตอนที่เสียพ่อไป ผมได้รู้ว่าเสียงเริ่มเปลี่ยน
แล้วผมอดคิดไม่ได้ว่า
นักร้องบาริโทนที่หลงผิดนึกว่าเป็นเทเนอร์
สุดท้ายก็มีเสียงแบบนั้นจริงๆ
ไม่รู้เกิดขึ้นได้ยังไง
เหตุผลมากมายร้อยแปด
อาจจะเกิดจากคําที่เรียกว่าการอภัย
ผมก็ไม่รู้ว่าผมอภัยให้พ่อ หรือพ่ออภัยให้ผม
เพราะผมเกิดมากําหมัดสู้ฟ้า
ชีวิตนี้ไม่เคยยอมจํานนง่ายๆ
การยอมจํานนต่อเพื่อนร่วมวง ต่อภรรยา หรือพระผู้สร้าง
มีแต่ต้องฝืนใจ
ผมมีศรัทธามากพอที่จะหวัง และมีความหวังมากพอที่จะรัก
และได้เสียงเพลงเป็นครูช่วยฝึก
ซึ่งพ่อของผมบนโลกนี้เป็นผู้มอบให้
เขาทิ้งทํานองเพลงโปรดไว้หลอกหลอนผมด้วย
เพิ่งรู้เมื่อไม่นานนี้เอง
ชื่อเพลงเหมือนชื่อร้านเหล้าประจําถิ่นเรา
ซอร์เรนโต้เลานจ์
"กลับมายังซอร์เรนโต้"
นี่คือทํานองเพลง
แล้วผมจะกลับไป
(เตอาโตร ดิ ซาน การ์โล เนเปิลส์)
หนึ่ง สอง สาม สี่
[เพลง "The Showman (Little More Better)"]
(อ่าวซอร์เรนโต้)
(แด่ไอริส+บ๊อบ ฮิวสัน)
จําท่อนถัดไปไม่ได้แฮะ
ท่อนถัดไปทํานองยังไงนะ
เล่นต่อเลย ดีมาก
หนึ่ง สอง สาม
อีกท่อนนึง
(สร้างจาก Stories of Surrender)
(คืนแห่งถ้อยคํา ดนตรี และวายป่วงนิดๆ)
เอไปจี
คอรัส ร้องไปเรื่อยๆ
- พอใจยัง - กลับไปทํางานได้
โอเค
- ยอดมาก - ชอบเลย
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม