Downloaded from YTS.MX
ORYGINALNY PROGRAM KOMEDIOWY HBO
Zawsze podziwiałem amerykańskie stand-upy.
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ci stand-uperzy wydają się tacy fajni.
Odpalają sobie fajkę, nawet jeśli nie jarają.
DRUGI NAJLEPSZY WIECZÓR W TWOIM ŻYCIU
Podjeżdżają limuzyną pod tłum fanów, jak gdyby nigdy nic.
Teraz czaję.
Czasem trzeba po prostu wyluzować.
Teraz czas na mnie.
Czas na mój własny program.
Czas, żebym zabłysnął. „Co tam u mamy, kochanie?”
Czas, żebym wszystkim pokazał, co, kurwa, tak naprawdę potrafię.
Brett, czas na ciebie.
Nie wiem, czemu się zgodziłem.
Tam jest tyle ludzi. Nie chcę tego robić.
- Po co mi to. - Weź się w garść.
DRUGI NAJLEPSZY WIECZÓR W TWOIM ŻYCIU
Czas pokazać im, kim jestem.
Siema, powodzenia stary!
- Dzięki ziomuś. - Bądź sobą!
W najlepszym miejscu na Ziemi. New Jersey.
Jak się bawicie, New Jersey?
Powinienem się wam przedstawić.
Nazywam się Brett Goldstein. Naprawdę.
Pochodzę z Londynu, z Anglii. Dość egzotyczna kombinacja.
Nikt tam nie zna Bretta Goldsteina.
Ale wiecie, kto tu zna Bretta Goldsteina?
Każdy.
Każdy tu nie tylko zna Bretta Goldsteina, ale też wie,
że Brett Goldstein to facet,
który zrobił ci palcówkę na obozie letnim.
Więc...
Jestem tutaj, by kontynuować tę bardzo ważną tradycję.
Dzięki za gościnę.
Pierwszy raz przyjechałem do Ameryki kilka lat temu.
Przyjechałem tu, by robić stand-upy,
ale nie wiedziałem, czy będę tutaj pasował.
Jak byłem w LA, poszedłem na jakiś występ,
by zobaczyć, jak to tu wygląda.
Każdy gość był niesamowity,
ale poziom pewności siebie był aż zadziwiający.
Wchodzą na scenę i od razu: „Jak się, kurwa, bawicie?!”.
Potem rzucają dziwnym rasistowskim żartem:
„Jak się, kurwa, bawicie, gdzie są moi Peruwiańczycy?!”.
No ale ja jestem Anglikiem,
więc do stand-upów podchodzę jak do seksu.
Wchodzę na scenę
i przepraszam.
„Dziękuję, że mogę to z wami zrobić.
Obiecuję, że to nie potrwa długo.
Jakoś przez to przebrniemy.
Nie musimy sobie patrzeć w oczy. Bardziej się wstydzę niż wy.
Przecież nie musicie mi płacić, cieszę się, że możemy to zrobić.
To ja zapłacę wam”. Dobra, za mocno.
Trochę się tu już naoglądałem. Wszystko widziałem.
Widziałem chłopa masturbującego się przed apteką
wtorkowym słonecznym popołudniem.
Ale widziałem też złe rzeczy.
No wszystko już widziałem.
Na przykład byłem w Białym Domu, jak każdy.
To było kilka lat temu. Nie wiem, czy wiecie,
ale aktorzy z Teda Lasso też tam byli.
Co nie.
Ale to był...
inny czas, inna obsada w Białym Domu.
Pamiętacie, jak była pierwsza obsada,
potem była druga obsada, a potem ta pierwsza obsada dostała nowy sezon.
Chodzi mi o tych środkowych. To było naprawdę coś.
Ale o jednej rzeczy nie miałem pojęcia, o podatnikach. Nieźle.
Tam właściwie nie dostaniecie nic do jedzenia i picia,
bo to strata pieniędzy podatników. To generalnie ma sens,
no ale mogli nam szybciej powiedzieć,
bo wcześniej kompletnie nic nie jadłem,
ponieważ stwierdziłem, że pożyję jak król.
Co kompletnie nie pasuje
do waszej konstytucji.
Byliśmy tam dziewięć godzin.
Ósma godzina, siedziałem obok prezydenta
i powiedziałem: „Mogę tylko łyczek?
Proszę Pana,
macie Uber Eats-y?”.
Co jeszcze chciałbym wam powiedzieć?
Kojarzycie, no wiecie,
kojarzycie Ulicę Sezamkową, no nie.
Wiadomo, każdy kojarzy.
Byłem w jednym odcinku Ulicy Sezamkowej. Mówię serio.
Nie ściemniam. Przysięgam na wszystko,
że był to najlepszy dzień w moim życiu.
I wszystko spoko, ale musiałem potem wrócić do codzienności.
Szczerze czasem
tak sobie myślę:
„Po co, kurwa, to wszystko?”.
Gdy byłem tam, ludzie z Ulicy Sezamkowej mówili mi,
że już lepiej nie będzie.
A potem znalazłem się w Białym Domu i mówili to samo.
Dobra, poznałem prezydenta, ale to nie muppet.
Naprawdę obawiam się,
że jeśli kiedykolwiek moje dziecko mnie spyta:
„Czy najlepszym dniem w twoim życiu, był dzień, w którym się urodziłem?”,
odpowiem: „Nie...
oczywiście, że nie.
Spotkałeś kurwa kiedyś Elmo?
Bo ja tak.
Ty mały bezczelny gnojku.
A gdyby Joe Biden dał mi chrupki serowe,
to byłbyś na trzecim miejscu”.
Skoro już jesteśmy na Sezamkowej. Jak to brzmi?
Dobra, jak tam byłem,
myślałem, kto będzie moim ulubieńcem.
I co ciekawe, nikt nie był moim ulubieńcem.
Najfajniejszy okazał się Ciasteczkowy Potwór.
Nie spodziewałem się.
Naprawdę mnie gościu zaskoczył. Myślałem sobie: „Kurwa, stary, fajny jesteś”.
Zastanawiałem się, czemu tak go polubiłem.
Potem pomyślałem sobie:
„A no tak, to narkoman,
ale poznajemy go w tym stadium uzależnienia, kiedy jeszcze jest spoko”.
Kilka miesięcy i nie będziecie chcieli go znać.
Będzie jak pierdolony koszmar.
Ale chwilowo jest zajebisty.
Wydaje mi się, że powinni zrobić taki odcinek interwencyjny,
w którym Wielki Ptak wraca do swojego gniazda
i zginęła mu kasa skitrana pod gałązkami.
Wszędzie leżą okruszki po ciasteczkach.
Potem Ciasteczkowy Potwór wchodzi do kuchni, zapala światło,
a wszyscy stoją w rzędzie i Elmo mówi: „Elmo uważa, że masz problem”.
Powinienem to powiedzieć wcześniej.
Kocham wasz kraj.
Musiałem. Kocham wasz kraj.
Właśnie tak.
Kocham wasz kraj. Żadnych uwag.
Żadnych uwag. Wszystko jest... świetne.
Żadnych uwag.
Jedna uwaga. Tylko jedna. Ale naprawdę bardzo mała.
Reszta jest idealna. Nic bym nie zmieniał.
Taka różnica kulturowa.
Nie ogarniam waszych kibli.
Nazwijcie mnie staroświeckim,
ale ja was nie chcę oglądać, jak sracie.
Nie rozumiem, czemu te drzwi zakrywają tylko tors i nic więcej.
Więc widzicie siura z jajcami, dupę i twarz,
ale nie dekolt, bo to by było obrzydliwe.
Macie rację.
A jak wam jeszcze mało, to spokojnie, bo zawsze w tych drzwiach
jest też duża pionowa luka, więc na pewno nic wam nie umknie.
Za każdym razem jak tam wchodzę, łapię kontakt wzrokowy ze srającym gościem.
„Wszystko w porządku, brachu, podać ci papier?”
Ale jak wam się poszczęści, to czasem macie taki kibel
jako osobne pomieszczenie,
a tam na klamce jest taki guzik,
który się naciska i nie macie pojęcia, czy jest zamknięte.
A ten kibel jest tak daleko od drzwi
i nie wiadomo, czy jest bezpiecznie,
a jedyny sposób, żeby sprawdzić, czy jest zamknięte, to otworzyć,
bo albo jest zamknięty, albo nie jest zamknięty,
więc to jest jak kupa Schrödingera.
W Anglii, jak musimy na dwójkę, to wchodzimy do skarbca
w łodzi podwodnej na dnie Tamizy,
tak jak wymyślił to Winston Churchill.
Jeszcze jedna uwaga, tylko jedna.
Reszta jest idealna. Nic bym nie zmieniał.
Mała rzecz, ale to też różnica kulturowa.
Nie bierzcie tego tak do siebie,
ale wy, Amerykanie, bardzo ostro i agresywnie
kończycie rozmowy telefoniczne.
W Anglii, to zajmuje jakieś 25 minut, zanim się rozłączymy.
Robimy to mniej więcej tak: „Dziękuję Panu,
przyjemność po mojej stronie,
tak, świetnie, jeszcze zadzwonię,
naprawdę Panu dziękuję,
tak, jeszcze raz dziękuję,
pozdrawiam, dziękuję,
dobrze, dziękuję,
dziękuję, dobrze, dziękuję,
dziękuję, do usłyszenia”.
W Ameryce dostajesz informację i nara.
Jak rozmawiam z Amerykaninem
i się rozłączam, to mam wrażenie, że zrobiłem coś strasznego.
Od razu do niego piszę: „Wszystko gra?”.
A on mi na to: „Tak”. Kropka. Nic więcej.
Wtedy myślę: „Kurwa, jest gorzej niż myślałem”.
I piszę do niego: „Zrywasz ze mną?”.
A on do mnie: „Jestem twoim księgowym, o co ci chodzi?”.
No nie wiem, musisz być takim chujem?
Boże.
Boże, Boże. Co ja właśnie powiedziałem.
Tak po prostu użyłem słowa na „ch”.
Jak wylądowałem, to powiedzieli mi, że mnie deportują,
jak to zrobię,
bo podobno Amerykanie uważają, że to brzydkie słowo.
Porozmawiajmy może o tym.
Co z wami, kurwa, chuje jest nie tak?
Chuj to moja ulubiona część ciała.
Czemu macie z tym problem?
W Anglii używamy tego słowa co chwilę.
No dobra, może brzmi to niemiło: „A co to za chuj?”.
Ale jak widzę mojego kumpla: „Cześć, chuju!”.
Bo go kocham. Wiecie.
Tego można użyć na tyle sposobów.
To jak płatki śniegu dla Inuitów.
Na przykład, wyobraźcie sobie, że wyszłyście z laskami na miasto,
wracacie,
a wasz chłop w końcu zapakował zmywarkę
i zostawił wam kartkę: „Nie ma za co”.
I wy wtedy: „Ty mały chuju”.
Albo kiedy w końcu poznajecie kolegę waszej żony,
z którym chodzi na tenisa,
ale przysięgła ci, że to gej, a potem w końcu go poznajesz
i mówisz: „Ten chuj?”.
Chciałbym podkreślić, dlaczego tu dzisiaj jestem.
Chcę wprowadzić słowo „chuj” do Ameryki.
Właśnie tak.
To odpowiedzialne zadanie.
Ten wieczór nazwałbym Chujową Misją,
ale wszyscy mi to odradzali.
Jakby to powiedzieć.
Znacie termin motoryzacyjny „zderzaki”?
Mój tata...
Nie obrazi się. Nagrywamy to, więc będzie dumny.
Mój tata to skończony zbok,
a jeśli kiedykolwiek spotkaliście mojego tatę i wyszliście z nim,
pewnie cały czas wskazywał na ładne kobiety
i mówił: „Ja pierdolę.
Ja pierdolę.
Ta to ma zderzaki”.
Dziewięć miesięcy później przyszedłem na świat.
Jeszcze jedna uwaga, tylko jedna.
Reszta jest super, nic bym nie zmieniał.
To mała rzecz, taka różnica kulturowa.
Tu jest tak świetnie, a naprawdę,
jeśli mam być szczery, jest tu trochę słabo.
Nie zawsze jest tu bezpiecznie.
I...
Miałem taką sytuację w Nowym Jorku, będziecie wiedzieć, o co chodzi.
To było kilka dni temu.
Spotkałem się ze znajomym, było przed północą,
pożegnałem się i wróciłem metrem do hotelu.
Był straszny tłok i głośno,
a jak podjechaliśmy na stację,
wszyscy wysiedli oprócz mnie i jednej osoby.
A gdy drzwi się zamykały,
poczułem nieodpartą chęć powiedzenia tej osobie:
„Teraz cię, kurwa, zajebię”.
Nie zrobiłem tego, ale chciałem i to było niesamowite.
Pomyślałem sobie, że chyba za długo tu jestem.
A teraz nie wiem, co powiedzieć,
więc się na chwilę odwrócę.
Moja matka jest seksi.
Mam seksi matkę.
Mam naprawdę seksi, fajną, piękną mamuśkę.
„Brett, powiedz nam, jak tam na terapii”.
Mam seksi, fajną, piękną mamuśkę.
Nie chcę was tym obrzydzić,
ale to są słowa każdej osoby,
która poznała moją mamę.
Poznają ją, przychodzą do mnie
i mówią: ,„Jezu, twoja mama jest taka seksi”.
I do dzisiaj
nie wiem, co powinienem na to odpowiedzieć.
Czy mam powiedzieć: „Jest niezła.
A jak!
Widziałem ją nago.
Ona już nie pracuje, ale te cycki dalej robią robotę.
Piątka, piątka, piątka.
Byłem w niej. Wiem, co mówię”.
Boże.
To przykre, a było tak kulturalnie.
Co za wstyd.
Ale to serio się często zdarza,
że ludzie mówią mi, że ich matka nie jest seksi,
a ja mam im powiedzieć: „Ale ma wspaniałą osobowość”.
Dobra z was publiczność, New Jersey.
Trochę mnie rozprasza to dziecko
w pierwszym rzędzie. Jesteś dzieckiem?
Ludzkim dzieckiem?
- Ile lat ma to dziecko? - 12
Okej, sporo się dziś nauczysz.
Fajnie, że tu jesteś.
A jeśli kiedyś opowiesz o tym swojemu terapeucie, to pamiętaj,
że chciałem dobrze.
Dzięki, że tu jesteś.
Wyglądasz inteligentnie
i na twardziela,
pewnie dlatego nic nie mówisz.
Pogadajmy na poważnie. Jebać.
Słuchajcie, więc tak, kiepsko się dzieje na świecie.
Najpierw pandemia, potem wojna,
a na to wszystko, faceci.
Facet to świnia.
Facet to naprawdę świnia.
A tego to w lewo,
ten z #MeToo, a ten to już w ogóle.
Słuchajcie, chyba możemy o tym pogadać.
Wydajecie się mądrzy. Powiem wam, kurwa, prawdę.
Zawsze wiedziałem, że faceci to świnie.
Wiedziałem, bo mamy takie wtorkowe spotkania i się tym przechwalamy...
pod apteką. Ale...
nie wiedziałem, że jest aż tak źle.
A im więcej czytam i słyszę, tym większy czuję wstyd,
gdy poznaję nowych ludzi. Tak mi wstyd,
no bo jestem facetem, ale tak nie do końca,
a potem trochę rozumiem, jak to jest być Niemcem.
I potem przez ostatnie siedemdziesiąt, osiemdziesiąt lat mówisz:
„Jestem Niemcem, ale nie takim”.
A wszyscy mówią: „Na pewno?
No bo masz blond włosy, niebieskie oczy
i jesteś bardzo zorganizowany”.
A ty wtedy: „Ja tylko przybijam piątkę,
a nie to, co myślisz”.
Zapytajcie Elona.
I jest coraz gorzej.
Codziennie czytam coś i nie dowierzam po prostu.
Na przykład w Japonii faceci biorą ślub z poduszką,
bo nie radzą sobie z kobietami. Co to, kurwa, ma być?
Mam tego świadomość, że to dziwne,
że ja tak stoję tu i o tym gadam,
bo, uwaga, jestem facetem.
Ktoś sobie może pomyśleć: „O co mu chodzi?
Co on odpierdala?”
Brzmię teraz trochę jak Darth Vader mówiący: „Szturmowcy,
wracajcie na Gwiazdę Śmierci. Tam jesteście bezpieczni”.
Słabo mi to wychodzi.
Tyle czasu to ćwiczyłem,
ale jest tylko gorzej.
Serio ci faceci naprawdę mnie denerwują.
Im więcej o tym czytam
i im więcej o tym mówię,
zaczynam myśleć, że nie da się nic z tym zrobić.
I tak sobie myślę, że musicie zabić wszystkich facetów.
To nie byłoby wcale takie okropne.
Musicie wrzucić tylko całe porno, sekslalki i poduszki do oceanu,
a faceci sami ustawią się w sznureczku.
Mam nadzieję jednak,
że jak wam się uda, to będę mógł być waszą maskotką.
Będę grzeczny, będę sprzątał,
będę cichutko,
a jeśli kiedykolwiek zdecydujecie,
że chcecie przedłużyć gatunek, oczywiście nie mówię o seksie,
nigdy w życiu,
ale jeśli byście chciały, to dajcie znać,
a ja zostawię wam mały kubeczek z moim nasieniem.
Bycie tu Anglikiem to ciekawe doświadczenie,
bo mogę powiedzieć „kubeczek z nasieniem”, a wam się to podoba.
Kubeczek z nasieniem i brytyjski akcent.
To przecież brzmi jak z bajki dla dzieci.
Amerykański akcent nie jest taki śmieszny.
„Hej mała, chcesz moje nasienie?” „Jezu, nie.
Nie, Proszę Pana. Proszę zachować swoje nasienie dla siebie”.
Nigdy nie oglądałem Downton Abbey, a to jest wielki sukces tutaj
i pewnie gadają tam tak: „Wasza Wysokość, Pański kubeczek z nasieniem”.
„Co zaserwować na wieczerzę?” „Kubeczek z nasieniem”.
„Niedługo święta”. Dobra, nieważne.
Faceci są generalnie toksyczni, serio.
Mówię tu o moim pokoleniu i wstecz.
„Bądź twardy, nie płacz,
nie bądź baba”.
Musimy się trochę nauczyć
mówić o swoich emocjach.
Ty powiesz coś swojemu kumplowi,
on powie coś tobie i razem
będziecie żałować tego do końca życia.
Mam takiego kumpla,
byłego kumpla, po tym, jak sobie kiedyś pogadaliśmy.
Znałem tego gościa całe życie.
Chodziłem z nim do szkoły.
Był dla mnie jak rodzina, jak brat.
Teraz to nie byłoby już to samo,
ale chodziłem z nim do szkoły.
Był dla mnie jak rodzina.
To gość o złotym sercu,
ale tego się nigdy nie powinno używać w tym kontekście.
Masz złote serce brzmi trochę jak: „Mogę być szczery?”.
„Mogę być szczery?” nigdy nie kończy się dobrze.
Nie powiesz: „Mogę być szczery? Kocham cię”.
Raczej powiesz: „Mogę być szczery?
Przez to twoje chrupanie chyba się zajebię”.
Nieważne, kumpel ze szkoły, człowiek o złotym sercu.
Jakieś kilka lat temu tak mnie oświeciło:
„Przecież my nic o sobie nie wiemy.
Tyle lat się znamy, a nic o sobie nie wiemy”.
No to zaproponowałem,
żebyśmy wyszli na piwo
i pogadali o naszych uczuciach,
a on się mnie spytał: „Masz jakieś załamanie nerwowe?”.
A ja do niego: „Może będę miał”.
No to wyszliśmy, trochę wypiliśmy.
Ja mu się pierwszy zwierzyłem.
Mówiłem o mojej dziewczynie.
Powiedziałem, że chyba ją kocham,
ale gdy jestem na mieście, obracam się za innymi laskami.
To taka męska natura,
ale to nie znaczy, że jej nie kocham.
A on mi na to: „Taa...
Rozumiem cię.
Czasem...
jak mnie żona wnerwi, to w przerwie na lunch
chodzę do burdelu i dziwka robi mi gałę”.
No taa.
Przecież to to samo.
Moja i twoja historia, tak, to to samo.
Myślałem sobie, co ja mam mu teraz powiedzieć.
Chłop mnie zamurował.
Nie powinienem go zawstydzać,
bo przez ten wstyd wyląduje w burdelu.
Ale jako prawdziwy facet
powinienem coś z tym zrobić.
I tak mówię do niego: „Słuchaj, stary,
nie mówi się dziwka”.
Słuchajcie.
Naprawdę,
naprawdę,
naprawdę
się martwię, że wolę
nie narobić sobie wiochy
niż uratować jakieś życie.
Na mojej ulicy mieszka taki pies.
Lubię tego psa. To dobry pies,
ale on nie mieszka na ulicy,
tylko w domu ze swoją panią.
No ale czasem jest na ulicy i jak go widzę,
to dobry pies, bardzo dobry,
to sobie go, jak to się mówi,
miziam.
Mam do was takie pytanie.
Ile wy macie lat?
Miziać psa?
Słyszycie? Miziać psa?
Jakbym był jakimś zbokiem.
Jeździcie na wieś i tam też każde zwierzę miziacie?
Jesteście dziwni, Amerykanie, serio dziwni.
Jezus Maria.
Nieważne, to dobry pies. Zawsze jak go widzę,
to go pieszczę. Dobra, to brzmi gorzej.
U nas się tak mówi.
Podchodzę do niego. Dotykam go.
Tak sobie go dotykam tu i tam. Bardzo delikatnie.
Nie no, nie patrzcie się tak.
Nie chcę, żebyście myśleli,
że się pierdolę z tym psem.
To nie tak.
Utrzymujemy platoniczną relację. Jasne?
W sensie mówię za siebie.
Nie wkładam mu słów do pyska.
Niczego mu nie wkładam.
Czy można się przyjaźnić i nie pójść razem do łóżka?
Ja twierdzę, że tak.
Więc za każdym razem, jak widzę tego psa, to tylko do niego macham.
Macham do niego z oddali,
ale pewnego dnia spotkałem tę kobietę i tego psa
i tak sobie gadaliśmy,
a ona nagle:
„Muszę coś załatwić. Weźmiesz go na spacer?”.
To ja mówię, że chętnie.
I to był mój pierwszy raz sam na sam z tym psem
i, uwaga, nie tknąłem go. Jestem poczytalny.
Biorę tego psa,
idziemy do parku,
wchodzimy,
odpinam smycz,
a pies automatycznie
biegnie w stronę ruchliwej ulicy.
A tam było pełno ludzi
i nie chciałem krzyczeć.
Naprawdę martwię się, że wolę nie narobić sobie wiochy niż krzyczeć:
„Ja pierdolę!”. Czaicie?
Więc pomyślałem sobie, że pozwolę mu zdechnąć.
Powiedziałbym jej: „Nie wiem, skąd się tam wziął ten samochód”.
Ale wiedziałem, bo to prosta ulica
i widziałem go z daleka.
„W ogóle go nie słyszałem.
To musiał być elektryk”. A to był stary diesel.
A potem zdałem sobie sprawę, że nie powinienem mieć dzieci.
No bo gdybym miał takiego nieznośnego,
takiego serio nieznośnego bachora i ten mój nieznośny bachor
rozwalałby pół placu zabaw,
a ktoś by się spytał, czyj to dzieciak, to ja bym:
„Nie kojarzę tego bachora”.
Ale to byłoby oczywiste, że to mój, bo byłby zbyt owłosiony.
Taki mały wilkołak robiący rozróbę.
„Serio to nie twój?” „Nie mam pojęcia, kto to”.
„Czemu mówi do ciebie tato?” „Wypieprzaj, Brett Junior!”
New Jersey...
Słyszałem wasze reakcje. Muszę to powiedzieć...
Bo inaczej nie wysiedzicie do końca.
Pies przeżył.
Niby twardziele, ale wystarczy, że pies może zdechnąć
i nagle wszyscy w panice. Pies ma się zajebiście, okej?
Tak naprawdę mieliśmy cudowny spacer.
Pies się wybiegał.
Potem zabrałem go do domu i kochaliśmy się. Okej?
Szczęśliwe zakończenie dla nas obu.
Jak myślicie, czemu moje dziecko jest tak owłosione?
Przesadziłem, wiem.
A było tak kulturalnie, wybaczcie.
Co? „Ale bicki”?
Och, zauważyłaś?
No tak, zgadza się. Coś niecoś ćwiczę.
Muszę, bo mikrofon waży.
Jeśli chcesz, możemy o tym pogadać.
Tak, chodzę na siłownię.
No to chyba teraz o tym porozmawiamy.
Więc chodzę na siłownię. Regularnie.
I to z powodów duchowych.
No dobra, chodzę, bo chcę wyglądać dobrze nago.
Ale prawda jest taka, że nie lubię swojej siłowni.
A w zasadzie nienawidzę. Chodzę tam dlatego, że jest najbliżej.
To taka prawdziwa samczarnia.
O ile takie słowo istnieje.
Kiedy tam pakujesz, masz halucynacje od ilości testosteronu w powietrzu.
Wiecie o co chodzi? Pełno kolesi,
nabuzowanych jak cola z mentosem, co gapią się na siebie.
W końcu podchodzę do jednego,
który obrabia jedną z maszyn już pół godziny
i pytam: „Czy teraz ja mogę?”.
Na co odpowiada: „Spierdalaj”.
„Jasne, spoko, luzik”.
I robię kolejną serię przysiadów.
Ale ostatnio zdarzyło się coś niezwykłego. To się wydarzyło naprawdę.
Ta historia pokazuje potęgę muzyki.
I nie wiem, czy to było specjalnie, czy przez przypadek,
czy playlista była na losowym odtwarzaniu.
Ale najpierw leciała taka piosenka.
Kolesie w podkurwieniu podnoszą swoje ciężary
i oceniają cię wzrokiem.
A potem włączyła się następna piosenka. I to ta.
I wszystko się wtedy zmieniło.
Widzieliście kiedyś, jak ktoś podnosi ciężary w zadumie?
Poważnie. A gościu co robił przysiady, zaczął płakać.
Jeden facet na bieżni zatrzymał się
i zaczął rozmyślać o życiu.
Gość od maszyny podchodzi do mnie.
Mówi: „Sorry, że byłem takim chujem.
Myślę, że to dlatego, że mama nie poświęcała mi uwagi w dzieciństwie”.
Mówię mu: „Rozumiem”.
Zapytał: „Chcesz wejść teraz na maszynę?”. Na co ja: „Zróbmy to razem”.
Poważnie.
Tak więc prawdziwą siłą były przyjaźnie,
które zawarliśmy po drodze.
Naprawdę zaprzyjaźniłem się z jednym z tych kolesi.
Oni mają szczególne proporcje ciała,
a mianowicie piramidy. To idzie mniej więcej tak:
Duży, większy, najtrójkątniejszy.
Albo: Duży, większy, czekolada Toblerone.
Jeden z tych napakowanych kolesi,
z którym trzymałem się na siłowni,
nagle zniknął na kilka miesięcy.
Potem wrócił, pytam się go: „Gdzie ty byłeś?”.
Okazało się, że pojechał do Chin.
Trenować z Kung Fu Kidem... czy coś.
No i pytam się go: „Jak było?”.
On mówi: „Zajebiście”.
„Budzili nas o trzeciej rano i okładali kijami”.
Mówię: „Brzmi zajebiście”.
Powiedział: „Umiem teraz wysoko kopać”. I mówię: „To nieźle.
To jak wysoko umiesz kopnąć?”.
A on na to: „Tak żebym ci nogą pierdolnął w łeb”.
Ciekawa jednostka miary.
Ale powiedział mi coś, w co od razu uwierzyłem.
Ponieważ skończył ten trening,
jak ktoś będzie mieć do niego problem
i będzie chciał się bić...
musi według prawa powiedzieć trzy razy,
że jest zabójczą bronią,
zanim zacznie się bronić i bić.
Nic nie eskaluje bójki szybciej...
niż koleś, który patrzy ci w oczy i mówi: „Jestem zabójczą bronią”.
„Co?” „Słyszałeś mnie przecież”. „Tak, słyszeliśmy”.
„Jestem zabójczą bronią”.
„Wyjdźmy na zewnątrz”.
„Czekaj, czekaj! Jestem zabójczą bronią!”
„A ty to kto kurwa, Beetlejuice?”
Ale ja mu uwierzyłem. To miało sens.
Ostatnio do mnie dotarło, że jeśli to prawda,
to znaczy, że jeśli pewnego dnia kogoś zabije,
to według prawa sędzia zapyta:
„Ale powiedział pan przed tym zabójcza broń trzy razy?”.
„Tak, powiedziałem”. „Oczyszczony z zarzutów. Uniewinniony”.
„Ona spała kiedy to powiedziałem, ale powiedziałem”.
Ona nie istnieje.
Pies przeżył.
Kiedy mi zaufacie?
Mamy na świecie wiele problemów,
ale jeśli mogę być przez chwilę poważny,
największym z tych problemów,
jest nierówność majątkowa.
Przepaść między bogatymi a biednymi jest absurdalna
i wciąż się pogłębia.
Dlatego uważam, że jedynym sposobem
na zapobiegnięcie temu problemowi,
jest opodatkowanie bogatych.
Przez całe życie byłem za tym pomysłem.
Brałem udział w marszach, mówiłem o tym znajomym.
I...
Ale parę lat później...
dostałem dobrze płatną pracę.
I nagle, stojąc na marszu, mając już sporo na koncie,
wraz z innymi moimi znajomymi, skanduję:
„Opodatkować bogatych, Opodatkować bogatych”.
„A może jednak podejdźmy do tego indywidualnie?”
„Może dajmy im szansę?”
„Może niektórzy mają serca i to złote serca?”
Mówię wam szczerą prawdę, dobra? Występowałem w Tedzie Lasso, prawda?
Tak, dziękuję bardzo.
I będę za to wdzięczny do końca życia.
To zmieniło mi życie.
Pracowałem przed tym ciężko przez lata.
Okazuje się, że jest różnica, jak ludzie oglądają to, co tworzysz.
Przed Tedem Lasso
coś tam tworzyłem i kopałem to w przepaść, mrucząc:
„Żegnajcie moje zmarnowane lata dwudzieste”.
Ted Lasso zmienił moje życie.
Czuję się uprzywilejowany. Ale teraz ludzie podchodzą do mnie i pytają:
„Co dalej? Co masz w planach?”.
Jako, że jesteście świetną publicznością,
zdradzę wam coś.
Ale cicho!
Ten stand-up nie wyjdzie jeszcze przez jakiś czas,
dlatego nie możecie nikomu o tym powiedzieć.
Mam dobre przeczucia, ale jeszcze nie sprzedałem tego programu.
Dobra, powiem wam.
Kolejny program, jaki chcę zrobić,
to tak zwane „Walki MDMA”.
Bierzesz dwóch wybitnych zawodników MMA,
i podajesz im MDMA, na pół godziny przed walką.
Potem zamykasz ich w klatce i krzyczysz: „Na Rzym!”
I oni podchodzą do siebie i są tacy...
„Ale jesteś wielki”.
„Twoja skóra jest taka gładka”.
Lgną do siebie jak koty w rui,
i zaczynają o siebie ocierać,
zamiast okładać po mordach.
Sędzia do nich: „Brake”. A oni na to: „Zostaw nas”.
Zaczynają się przytulać, pieścić i dotykać.
Muskają się czule nosami.
Obejmują mocniej i mocniej,
aż w końcu lądują na ziemi w braterskim uścisku.
I leżą tak. Podnoszą głowę.
I jeden mówi „Ej... to klatka”.
A drugi: „A jak tak pomyśleć...
to czy wszyscy nie żyjemy w klatce?”.
Dziękuję bardzo, dziękuję.
Wiecie, inwestorzy z Shark Tank są zainteresowani.
Powiedzieli: „Tak”, zobaczymy, co dalej.
A teraz uwaga.
Za chwilę najbardziej kontrowersyjna rzecz.
Zapnijcie pasy, przeżyjmy to razem,
a potem już będzie z górki.
Powiem to.
Bo nie chcę udawać kogoś,
kim nie jestem.
Więc po prostu to powiem.
Kocham musicale.
Tak. Kocham musicale.
I nie będę udawać, że nie. Po prostu uwielbiam musicale.
Ale wiecie, czego nienawidzę? Sztuk teatralnych.
Sztuki są nudne, wszyscy to wiedzą.
Gdy raz zasmakujesz magii musicalu, to już nie ma powrotu.
Jeśli dotknął cię geniusz „Wicked”,
to bardzo trudno ekscytować się „Być albo nie być”.
Serio, sztuki są nudne.
Kto mówi inaczej, leci z wami i ze sobą w chuja.
Czechow? A niech spierdala.
Shakespeare? Co za frajerski plagiator.
Poszedłem na Romea i Julię...
i totalnie zerżnął z West Side Story.
Myślał, że nie zauważymy, bo wyciął pstrykanie palcami?
William, błagam.
Jak Shakespeare jest takim geniuszem,
to porozmawiajmy o fabule Romea i Julii.
Najpierw dwoje kochanków skazanych na tragedię.
Julia mówi: „Chcę poślubić Romea”. Jej ojciec odpowiada: „Nie”.
I zamyka ją w sypialni z księdzem.
Julia pyta: „Co mam zrobić?”. Ksiądz na to: „Mam świetny pomysł”.
Trochę słabo jak ksiądz mówi do dziecka: „Mam świetny pomysł”.
Mówi: „Mam taką truciznę. Nie próbowałem, ale...
jeśli ją wypijesz, to umrzesz na 48 godzin.
Będziesz mieć pogrzeb
i zostawią cię w krypcie.
Po dwóch dniach Romeo przyjdzie, ty się obudzisz i uciekniecie.
Jeśli Shakespeare jest takim geniuszem, to następna linijka nie powinna brzmieć:
„Czy ktoś ma może inny pomysł?”
„To jest pojebane”.
„Ale nie.
Trzeba odwalić ten cały numer z częściowo martwą”.
„Nie możemy wyskoczyć przez okno?”.
„Nie, sorry. Musi być ta cała szopka z trucizną i pogrzebem”.
„A co jeśli mnie skremują?”
„Julia, nie przejmuj się!”
Poszedłem na Hamleta a może Makbeta?
Hamlet czy Maket,
jeden chuj.
Ludzie kiedyś mieli bardzo niski próg rozrywki.
Jeden z bohaterów Hamleta czy tam kurwa Makbeta...
nagle mówi coś w stylu:
„Jak stado wróbli trwoży orła albo lwa zając...”
I cała sala w śmiech. Myślałem, że coś mnie pierdolnie.
Myślę: „Serio?
I to was rozjebało?
Może lepiej przyjdźcie kiedyś na wieczór stand-upowy.
Usłyszycie: »Gdzie są moi Peruwiańczycy?«
to zobaczycie, co jest śmieszne”.
I pewnie kiedyś napiszę sztukę
i mi to wypomną.
Ale mówię jasno: sztuki są nudne do oglądania,
ale zajebiste do pisania.
Proszę przyjdźcie na moją sztukę.
Uwielbiam musicale, To taka sztuka teatralna,
tylko, że tam coś się dzieje.
I tu dochodzimy do tego,
dlaczego nigdy nie mógłbym zagrać w musicalu.
Nie dlatego, że nie umiem śpiewać i tańczyć. Bo nie umiem.
Tylko dlatego, że w każdym musicalu,
aktor musi na samym początku zrobić tę konkretną minę,
której po prostu nie mógłbym zrobić bez chęci natychmiastowego,
no wiecie... samookaleczenia.
Ale skoro to nagrywamy, spróbuję ją zrobić.
Każdy z was widział jakiś musical:
głupi, głęboki, zabawny.
Ale każdy zaczyna się od aktora, który wychodzi na scenę i robi tę minę.
Nowy Jork, udało mi się.
O cholera.
Dobrze, teraz przechodzimy do części dotyczącej związków.
Czy mamy tu jakieś małżeństwa?
O, tylu małżonków!
Wy! Jak długo jesteście małżeństwem?
Prawie 30 lat.
Prawie 30 lat? Szacunek.
W chuj lat, ktoś da więcej?
47!
47 lat!
To wygląda teraz jak jakaś dziwna aukcja, ale nikt nic nie wygra.
Jedynie szacunek.
Słuchajcie, nie zamierzam żartować z małżeństwa.
Nigdy nie byłem żonaty.
i nie składałem przysięgi.
Ale wy to zrobiliście.
I jestem pewien, że naprawdę tego chcieliście...
wtedy.
Nigdy nie byłem żonaty.
I szczerze mówiąc, nigdy nie chciałem się żenić.
I dopiero niedawno zrozumiałem, dlaczego.
Myślę, że to przez komedię.
Komedia zrujnowała mi wizję małżeństwa.
Od dziecka byłem zafascynowany stand-upem i sitcomami.
Przez całe życie widziałem tylko jeden stereotyp małżeństwa.
Myślałem, że to sytuacja,
w której mężczyzna mieszka z kobietą,
która nie chce z nim seksu.
W sitcomach oni zawsze są jak:
„Debra, czemu się już nie pieprzymy?”
„W czwartki na NBC”
Powtórki „Wspaniałego stulecia”.
I wtedy myślę sobie „Lubię seks”. Wiem, że to brzmi okropnie.
Ale ostatnio rozmawiałem z wieloma hetero parami
w długich związkach i zadawałem im pytania,
o ich życie seksualne. Bo jestem zbokiem.
I nie znam się na small talku.
I odkryłem coś bardzo ciekawego.
Większość mężczyzn, z którymi rozmawiałem, mówi coś całkiem innego:
„Tak, uprawiamy wystarczająco dużo seksu”.
A większość kobiet czuje, że ma go za mało.
A powodem jest cisza jak makiem zasiał...
Bo to prawda.
A widzicie, mam was.
I jeśli to prawda? Bo kurwa jest.
Mam teorię,
bo inaczej byśmy nigdzie nie doszli.
Seks jest pojebany, prawda? Szczególnie sposób, w jaki go uprawiam.
Jakby...
Ludzie, pies żyje! Posłuchajcie.
Dla mnie zwłaszcza początek seksu
jest stresujący.
Zachowuje się wtedy, jak przed braniem Ecstasy.
Myślę wtedy:
„Słodki Jezu, czuwaj nade mną”.
A jak już to robię, myślę: „Dlaczego nie robię tego codziennie?”
Są dwa różne stany:
bycie człowiekiem, ale i zwierzęciem.
Każdy musi przejść przez ten próg.
Każdy.
Nawet ktoś, kto prowadzi TED Talka, prawda?
Wyobraźcie sobie,
ktoś stoi na scenie, mówi: „Ogromny Wszechświat”...czy coś.
A potem ta sama osoba, kilka godzin później,
może robić tak.
Jakby co... ja tak tego nie robię.
Po prostu próbuję zilustrować punkt...
Taka hiperbola.
Serio, każdy musi przez to przejść. Ci inteligentni też. Nawet Einstein.
Raz „Emcekwadrat”, a raz...
Dlatego odrzucenie seksualne,
jest najbardziej upokarzającą rzeczą na świecie.
To jak gdy jesteś na randce i źle odczytujesz sygnał.
Ale już załącza ci się tryb zwierzęcia.
Zakładasz swój kostium jebitnego wilka alfa...
a ona mówi: „Co ty robisz?”.
A ty na to: „Absolutnie nic!
Rozmawiajmy dalej. Proszę.
Pooglądajmy Shakespeare’a!”.
I dlatego uważam,
że na początku związku łatwo jest mężczyźnie
inicjować seks. Bo ona mnie jeszcze nie zna.
Mogę sobie wmówić, „Jestem wielką, silną alfą”.
Ale gdy próbuję obudzić w sobie bestię,
gdy jesteśmy już ze sobą długo, więc tak po...
trzech tygodniach...
i myślę sobie: „Jestem wielką, silną alfą...
wielką, silną alfą”.
Ale ona widziała, jak płaczę...
podczas finału „Bake off - Ale ciacho!”.
„Te pierdolone doskonałości z ciasta”.
Nigdy nie byłem żonaty.
Byłem w chyba wszystkich typach związków
W takich krótszych, dłuższych, trochę bardziej dłuższych, leasingu.
Najdalej, dokąd zaszedłem, to etap wspólnego mieszkania.
I to mnie zmieniło.
Bo wcześniej myślałem, że bycie w związku
oznacza spotykanie się kilka razy w tygodniu.
I że chodzi o to,
że pokazuję jej tylko te cztery procent siebie,
które nadają się do publicznej konsumpcji.
A kiedy te pozostałe 96% zaczyna się ujawniać, mówisz:
„Było super, do później”.
Lecisz do domu, zamykasz drzwi i resetujesz się.
Ale gdy z kimś mieszkasz, nie masz jak ukryć tych 96%. Są wszędzie.
Patrzyła na mnie jak na jebniętego, bo gotuję wszystko w woku.
Ale jak coś jest dobre do smażenia stir-fry,
to czemu nie do owsianki?
Mam też swój system ubierania się, który doprowadzał ją do szału.
I zamierzam się nim z wami podzielić.
Kiedy wracam pod koniec dnia do domu,
wrzucam brudne ciuchy do pralki.
Jak jest pełna, to nastawiam pranie,
a kolejno przerzucam do suszarki.
A kiedy ciuchy się wysuszą po prostu ubieram się prosto z suszarki.
I cykl się powtarza.
Czego nie robię, to marnowania życia na ten cały wymysł zwany „szufladami”.
Nie ukrywam ich przed gośćmi.
„Szybko, zaraz ktoś przyjdzie,
jeśli zobaczą, że mamy więcej ubrań, zabiją nas!”
„Nikt nie może wiedzieć,
że mamy ich więcej, niż jedną parę!
„Dobrze je schowaj, zabierz na piętro!
Złóż w kosteczkę i schowaj do szuflad.
Oni nie mogą się dowiedzieć!
Och nie, potrzebuję czegoś z innych ubrań!
Więc z powrotem idę po schodach, otwieram szuflady”.
Zaoszczędziłem w ten sposób lata!
Chcecie wiedzieć, jak zdobyłem dwie nagrody Emmy? Bo miałem kurwa czas.
Więc teraz jestem singlem.
Nie, jestem singlem z wyboru. Jej wyboru.
To było za porozumieniem stron.
Doszliśmy do wspólnego wniosku, że byłem dupkiem
i że powinna wyjść za swojego byłego.
Ale teraz jest w porządku, bo nie żyje.
Widzę, że to wam się spodobało.
Ale dziwna grupa ludzi.
Sześć-dziewięć.
Mogę tak przez resztę show. Sześć-dziewięć. Pozycja seksualna.
Sześć-dziewięć.
Nie dla mnie. Nie cierpię jej.
W razie gdybyście się zastanawiali.
Nie znoszę kurwa sześć-dziewięć.
Dlaczego?
Bo nie mogę jednocześnie podrapać się po głowie i brzuchu.
To seks, a nie taniec synchroniczny pod wodą.
Tak, to ważne żeby się dzielić, ale można to robić na zmianę.
69 zawsze kończy się jak 11.
Dwoje ludzi leży obok siebie. Śmierdzący i bez godności.
Wolę 16...
To seks analny z ciężarną kobietą.
Nie wiem, czy to ostatecznie wyląduje w nagraniu.
Ja pierdolę.
Chyba powinniśmy już powoli kończyć.
Powiem wam jeszcze ostatnią rzecz.
Do tej pory mówiłem o związkach i miłości,
ale jeszcze nie powiedziałem, że kiedyś naprawdę
przeżyłem miłość od pierwszego wejrzenia.
Poszedłem na imprezę, zobaczyłem ją i nagle pomyślałem:
„Cholera, to ta jedyna”.
Tak się dzieje, nie?
Jeśli jedno z was nie pokiwało głową, to będzie dla was długa podróż do domu.
„Słyszałeś go?” „Tak”.
„Jest nieśmieszny i chyba jebał psa”.
Zakochałem się po uszy.
To jest zawstydzające,
ale w mojej głowie była jedna wizja:
„Nic już się nie liczy,
możemy żyć w puszczy i żywić się poziomkami”.
Ta kobieta była w połowie Irlandką, w połowie Chinką,
co oznaczało, że była niesamowicie piękna
i mam zakaz naśladować jej akcentu.
Gdzie są moi Chirlandczycy!
Więc zakochaliśmy się. Bo to chyba była miłość?
Pisaliśmy do siebie setki wiadomości.
Ale kiedy 20 minut nie odpisywała, myślałem:
„No tak. Zdradza mnie
Ma w sobie chuja.
I to większego. Pewnie wreszcie jej dobrze”.
„Drugi chuj w ręce
- dlatego nie może napisać”.
„Trzeci w ustach - no to już w ogóle”.
Bo mogła przecież kazać Siri mi odpisać.
„Wiedziałem, że tak będzie”.
A potem dostawałem wiadomość:
„Sorki, byłam na siłowni. Tęsknię!” I myślę: „Co za przylepa”.
Czy to miłość?
A może bardziej obłęd.
Czytam te nasze wiadomości i już nie wiem...
to były wyznania miłości, czy groźby?
„Nie mogę się doczekać, aż znów cię zobaczę,
aż będziemy się całować,
aż będę na tobie, aż zdejmę ci skórę,
i zrobię z niej koc”.
W tym stanie traci się rozum. Leżycie razem w łóżku i mówicie:
„Nie musimy dzisiaj iść do pracy?”
„Nie, przecież się kochamy”.
Jakby szef zastanawiał się „Gdzie on jest? A tak, nie przyjdzie,
przecież jest zakochany. To mu się należy płatny urlop”.
I robi się coraz dziwniej.
Nie wychodzicie z łóżka,
nie kąpiecie się nawet,
za to dzielicie namiętnie zapaleniem pęcherza.
Sok żurawinowy, mój wybawca.
Może nie zdziwi was, jeśli powiem, że ten związek się skończył.
A kiedy się skończył, pogadałem z moją siostrą.
Moja siostra to moje przeciwieństwo.
Ma męża, dzieci, jest szczęśliwa.
Mówię do niej „Czy ja się myliłem?”.
A ona: „Ty się mylisz dosłownie we wszystkim”.
Mówię: „Nawet w kwestii miłości?”.
A ona: „Tak”.
Powiedziała mi...
„Jak znajdziesz swoją bratnią duszę,
to poczujesz totalny spokój”.
A ja na to „No to nie była miłość,
raczej piekło. Oka nie zmrużyłem.
Dużo o tym myślałem,
bo może ona ma racje”.
A jeśli ją ma...
to znaczy, że wszystkie wasze ulubione piosenki o miłości,
to nie są piosenki o miłości.
To są ballady emocjonalnych ćpunów,
takich jak Ciasteczkowy Potwór.
Wiecie, piosenki typu
„Życie to roller coaster,
ty jesteś moim powietrzem, utnę ci fiuta”.
Wiecie, o co chodzi?
A jeśli moja siostra ma rację, to piosenki o miłości powinny brzmieć tak:
Tak bardzo lubię siedzieć z tobą i oglądać sobie serial
Może jeszcze jeden odcinek, półtoragodzinny
a może jeszcze dwa
Jeśli musisz zostać dłużej w pracy,
nie martw się, nie będę zły
Bo ci ufam i cię kocham
I dla ciebie mój penis jest w sam raz
Dla ciebie mój penis jest w sam raz
Dziękuję bardzo, New Jersey!
- Brett, super ci poszło. - Dzięki.
A czy była tu czerwona wiewiórka?
Nikogo takiego nie było.
- A Wielki Miś? - Też nie.
Pomarańczowy ptak?
- Hot Dogi? - Nie.
Chociaż mój zielony ziomuś był.
Przecież rozmawialiśmy o tym. Ci twoi przyjaciele, oni nie istnieją.
Okej.
- Do zobaczenia w barze.
Świetny występ, Brett.
Byłeś fantastyczny.
Tyle brzydkich słów, ekstra!
Chodźmy już do baru!
Fatalnie naśladujesz ludzi.
Możemy już stąd iść?
Chodźmy do baru.
Hej, dobrze ci poszło.
Dzięki, ziomuś.
- Nie sądziłem, że przyjdziesz. - Żartujesz?
Nie przepuściłbym tego za nic na świecie.
Chodź, zjemy coś.
Okej.
Napisy: Melania Chabera i Natalia Balcerzak