Downloaded from YTS.MX
(คลิปบันทึกประวัติศาตร์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ ได้รับการบูรณะและแต่งสี)
Official YIFY movies site: YTS.MX
(มีการตัดภาพจากหลายเหตุการณ์รวมกัน เพื่อให้ได้ประสบการณ์ดื่มด่ําสมบูรณ์ที่สุด)
(กันยายน ปี 1940)
(ทัพนาซีเยอรมนี เริ่มทิ้งระเบิดบริเตนอย่างหนัก)
อังกฤษเป็นเกาะแห่งสุดท้ายที่ยังยืนหยัดในยุโรป
ไม่ว่าอย่างไร อังกฤษจะต้องล่มสลาย!
(การทิ้งระเบิด "เดอะบลิตซ์" นั้น กินเวลาร่วมแปดเดือน)
(นี่คือเรื่องราวการตอบโต้ของชาวเกาะบริเตน)
เราตกใจกันใหญ่ที่จู่ๆ พบว่าศัตรูอยู่ใกล้ขนาดนี้
เพิ่งรู้ว่ามีคนพยายามจะทําลายล้างเราจริงๆ
เราทุกคนพากันไปหลบใต้บันได
ฉันคิดเลยเราจะต้องถูกไฟคลอกทั้งเป็น
มันคือชีพจรและการใช้ชีวิต
เพราะเราไม่มีทางรู้ว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
ทุกขณะจิตที่เราอยู่ร่วมกันมันช่างมีค่า
การดับไฟกาฬครั้งสุดท้าย ซึ่งหมายจะครอบงําอย่างสะพรึงขวัญ
จะแผ้วทางไปสู่ความสมานฉันท์
ให้เป็นน้ําหนึ่งใจเดียวกันดียิ่งกว่าแผนการใดๆ
เพราะเราได้ฝ่าภยันตรายลุยไฟมาด้วยกัน
(ยุทธการเดอะบลิตซ์พิชิตอังกฤษ)
(เอสเซกซ์ ประเทศอังกฤษ)
หากเพิ่งเปิดฟังวิทยุตอนนี้ สหราชอาณาจักรประกาศสงครามกับเยอรมนีแล้ว
เช้านี้กองทัพเยอรมันเข้ายึดปารีสสําเร็จ โดยไร้การต่อสู้
และกล่าวว่าการไล่ล่าทําลายศัตรู จนถึงที่สุดได้เริ่มแล้ว
(กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร กองบัญชาการฝูงบินขับไล่)
ช่วงวันสําคัญที่สุด ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติเพิ่งเริ่มต้น
หากสหราชอาณาจักรถูกยึดครองสําเร็จ
ฮิตเลอร์จะรู้ว่าเขาสามารถช่วงชิง ทุกส่วนของทวีปได้ตามใจชอบ
หนึ่ง สอง สาม เรียบ
หนึ่ง สอง สาม มองขวา
(อิดิธ ฮีพ)
(จนท.วางแผนที่ ฐานบินเด็บเดน อายุ 21 ปี)
เราไม่รู้หรอกว่าเขาอนุญาตให้ผู้หญิงทําอะไรบ้าง
แต่ก็น่าตื่นเต้นอยู่ดี
ตอนนั้นพวกเราอายุเท่าไหร่เอง แค่สิบแปด สิบเก้า ยี่สิบ
ฉันก็อธิบายไม่ถูกหรอก
แต่มันช่างแตกต่าง
จากสิ่งที่พวกเราเคยได้ทํามาก่อน
ก็ชวนหวั่นใจอยู่นะ กับการอยู่ฝ่ายวางแผนที่
เพราะเรารู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นตรงไหนบ้าง
วันนี้ สายตาของทั้งโลกจับจ้อง มายังอังกฤษและประชาชนของเรา
ศัตรูมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้
ในเครื่องเอสหนึ่งห้า บินต่ํามาก
เหล่าทหารแห่งกองทัพอากาศหลวง ได้รับมอบหมายหน้าที่
ต้องปกป้องอธิปไตยของราชอาณาจักร บนเกาะเล็กๆ จากนาซีเยอรมนี
เข้ามาใกล้แล้ว สัมผัสได้
มองซ้ายมองขวาไว้
เมื่อทํางานตรงนั้นเราก็ทุ่มใจเต็มที่
แทบจะคอยเชียร์ว่า "เร็วเข้า เอาให้โดน"
เร็วเข้า
ใจเราเหมือนอยู่ในสนามรบกับเขาด้วย
ยิงให้ตก ดีมาก เรียบร้อยแล้ว
โดนไปเต็มๆ เก่งมาก
นั่นทําให้เกิดความใกล้ชิดระหว่างสาวๆ หนุ่มๆ
พวกเขาหล่อเหลาดูดี
เกิดความรักผลิบานไปทั่ว
แต่ฉันไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองจะเจอชายในฝัน
หากป้อมปราการเกาะนี้ตรึงกําลังไว้ได้
นั่นอาจช่วยสกัดแผนการครองโลกของฮิตเลอร์
ฮิตเลอร์กําลังรีบ คาดการณ์ได้ว่าจะต้องบุก
(เบอร์ลิน เยอรมนี)
หากกองทัพอากาศอังกฤษ
ทิ้งระเบิดใส่เราสอง สาม หรือสี่พันกิโล...
(เสียงอดอล์ฟ ฮิตเลอร์)
เราจะทิ้งระเบิดกลับไป แสนห้า แสนแปด สองแสนสาม...
หรือสามแสนกิโลกรัมในคืนเดียว
เราจะทําลายเมืองของมันให้ราบ
(ลอนดอน)
ลอนดอนอยู่ในภาวะสงคราม และได้ยินสัญญาณเตือนภัยทางอากาศครั้งแรก
วันนี้อังกฤษกังวลว่าเยอรมนี
กําลังเตรียมการใหญ่เพื่อบุกเข้ายึดครองอังกฤษ
(คําของฮิตเลอร์)
(ประกาศจับ! ฆาตกรรม ลักพาตัว ลักทรัพย์และวางเพลิง)
ในประเทศได้มีการประกาศ
ออกกฎอําพรางแสงไฟ ตั้งแต่เวลาตะวันตกดินของคืนนี้
(พิพิธภัณฑ์เทท)
(สวนสัตว์ลอนดอน)
เด็ก 400,000 คนอพยพออกจากลอนดอนไปแล้ว
จะมีเด็กที่ตามไปอีกมากในวันพรุ่งนี้
ยามนี้เป็นช่วงเวลายากลําบากนัก
โดยเฉพาะเมื่อนับการที่ เด็กต้องพรากจากพ่อแม่ผู้ปกครอง
แต่เราต้องพิจารณาถึงความปลอดภัยเป็นสําคัญ
(เอริค เบรดี้)
ผมเป็นเด็กผู้ชาย
(ผู้อพยพจากลอนดอน ขณะอายุ 5 ขวบ)
สมัยนั้นเด็กผู้ชายต้องไม่ร้องไห้
เขาสั่งห้ามไม่ให้วิ่งไปบอกลาพ่อแม่
หรือไปกอดจูบลากันเป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อก่อนผมจะคอยทําตามคิตตี้ พี่สาว
ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้น
เพราะพี่คิตตี้สัญญาว่าจะดูแลผม
คุณแม่มีลางสังหรณ์
แม่มั่นใจว่าถ้าผมกับพี่คิตตี้ยังอยู่ที่ลอนดอน
จะต้องเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นกับเราสองคน
นั่นควรจะเหมือนกับไปเที่ยว เขาวาดภาพหลอกเราไว้แบบนั้น
แต่นั่นคือจุดจบของบทหนึ่งในชีวิตผม
จุดจบของวัยเด็ก
ตอนนั้นเราไม่รู้เลยว่าความจริงจะเป็นอย่างไร
เขาบอกเราแค่ว่าจะต้องลงสนามรบ
แต่เราไม่รู้หรอกว่าจะต้องรบกับอะไร
(เสียงของอิดิธ ฮีพ)
วันนั้นฉันเข้าเวรอยู่
แล้วก็มีเสียงตะโกนเตือนข้าศึกบุก เสียงดังวุ่นวายมากเลยล่ะ
จากนั้นก็เห็นทัพเยอรมัน มากัน 400 ถึง 1,000 ลํา
ศัตรูมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้
ในเครื่องเอสหนึ่งห้า บินต่ํามาก
เราเห็นอย่างนั้น เราก็คิดเลยว่า
"ตายแล้ว พวกนั้นจะบินไปลอนดอน"
(ท่าหลัก อีสต์เอนด์แห่งลอนดอน)
คืนนั้นเป็นคืนเดือนกันยายนที่อากาศร้อน
(ทอม เบตส์ ชาวย่านอีสต์เอนด์ อายุ 12 ปี)
ผมเงยหน้ามองฟ้า
เห็นเมฆลอยเป็นปุย
แล้วก็มีลูกบอลเล็กๆ บนฟ้า
ผมคิดเลยว่า "โอ๊ะ นั่นอะไรน่ะ"
ตอนนั้นเราไม่ได้กลัวกันหรอก
เพราะเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมเห็นระเบิดพวกนั้นตกลงมาจากฟ้า
สวยน่าทึ่ง
เราไปหลบตรงทางเดินที่ชั้นล่างสุดของแฟลต
เพราะทันใดนั้นก็นึกได้ว่ามันร้ายแรงแค่ไหน
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 1 7 กันยายน 1940)
ศูนย์ควบคุมมารับคําสั่ง
ปั๊มน้ํา 100 เครื่องจากหน่วยอี ถึงสถานี 60 เตรียมพร้อม
สวัสดียามค่ํา ที่นี่ลอนดอน
ขณะรายงานอยู่นี้ยังเกิดเหตุไฟไหม้ใหญ่
ที่ท่าเรืออีกฝั่งแม่น้ํา และด้านตะวันออกของเขตอุตสาหกรรม
ตลอดคืน รถดับเพลิงจากฝั่งตะวันตกของเมือง
แล่นเข้ามาที่ฝั่งตะวันออก
ผมเพิ่งเคยเห็นไฟไหม้จริงๆ กับตาครั้งแรก
(ริชาร์ด โฮลสโกรฟ นักดับเพลิงรุ่นเยาว์ อายุ 17 ปี)
พวกดับเพลิงรุ่นเก๋าเขาก็ช่วยเหลือ
ด้วยการพูดว่า "ไม่เป็นไร ไอ้หนู ไม่ต้องกลัว ยืนข้างๆ ฉันไว้"
ขอสายยาวสามเท่า
"จับสายดับเพลิงไว้ให้มั่น ไม่ว่ายังไงก็ห้ามปล่อยมือเด็ดขาด
เพราะถ้ามันดีดใส่ทีนี่ตายได้เลยนะ"
อย่าขวางปลายน้ํา
ดับเพลิงรุ่นเก๋าบอกว่า "ไหวไหม ไอ้หนู เป็นอะไรไหม ไอ้หนุ่ม"
เรารู้สึกกลัว ก็กลัวจริงๆ
ผมกําลังยืนบนอาคารสูงมาก
จากตรงนี้เห็นทิวทัศน์ลอนดอนรอบตัวชัดเจน
ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นเหตุน่าสยดสยอง
คงจะเป็นภาพงามตาที่สุดเลยล่ะครับ
ขอบฟ้าทางทิศใต้ทั้งหมด
เรืองแสงไฟไหม้สว่างจ้า
ราวกับเป็นวันแห่งการพิพากษา
ตามที่จารึกไว้ในพระคัมภีร์บางฉบับ
วันแห่งการพิพากษา
(เชลซี ลอนดอนตะวันตก)
(โจน วินด์นัม นักศึกษาศิลปะ อายุ 17 ปี)
จังหวะยิ่งเร่งเร็วขึ้น
คืนนี้จะเริ่มทิ้งระเบิดแล้ว
ท้องฟ้าฝั่งท่าเรือแดงฉานราวกับ พระอาทิตย์ดวงใหญ่มหึมาใกล้ลับขอบฟ้า
ชีวิตน่าทึ่ง!
ไม่รู้เลยว่าเราจะโดนทิ้งระเบิด หรือมีใครหว่านเสน่ห์ใส่ในจังหวะไหนแน่
ฉันได้เจอหนุ่มหน้าตาดีชื่อว่ารูเพิร์ต
แล้วเขาก็พยายามโน้มน้าวใจเหลือเกิน ให้ฉันยอมสละพรหมจรรย์
อันที่จริง ฉันชอบหนุ่มที่ห่ามนิดๆ อยู่แล้ว
ฉันชอบชายที่หลงตนเป็นพระเจ้า
(รูเพิร์ต เพื่อนบ้านของโจน)
รูเพิร์ตเป็นคนที่อยู่ในจักรวาลนี้อย่างสบายใจ
เขาคิดว่าตัวเองก็เป็นเจ้าโลกคนหนึ่ง
ฉันอดรู้สึกไม่ได้ว่าทุกชั่วขณะ อาจเป็นจังหวะสุดท้าย
แต่ที่อยู่ตรงข้ามกับความตายคือการใช้ชีวิต
ฉันว่าพรุ่งนี้รูเพิร์ตจะยั่วฉันสําเร็จจนได้
ตอนออกมาจากบ้าน เราได้ยินเสียงไฟปะทุหนัก
(ทอม เบตส์ ชาวย่านอีสต์เอนด์ อายุ 12 ปี)
ได้ยินเสียงจากท่ามาตั้งไกล
พ่อสั่งผมไว้ก่อนจะเข้าประจําการทัพอากาศ
"ดูแลแม่ให้ดีนะ"
ผมเลยบอก "มีหลุมหลบภัยของทางการนะแม่ หลุมหลบภัยเออาร์พี"
"ไปตรงนั้นกันดีกว่า"
ผมรู้สึกว่านั่นน่าจะเป็นที่ปลอดภัย
อยู่ในนั้นปัญหาอะไรก็มาไม่ถึง
แต่มันกลับร้อน
ร้อนขึ้นเรื่อยๆ
ผมตะโกนเรียกแม่ คิดเลย "แม่อยู่ไหน"
ไม่มีใครตอบ
ตอนนั้นก็คิดได้ว่าเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นแล้ว
ระเบิดลงที่นั่น
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 2 8 กันยายน 1940)
บ้านเรือนและชีวิตที่ได้รับความเสียหายสาหัสที่สุด
อยู่ที่ย่านชนชั้นแรงงานของอีสต์เอนด์
ถนนหลายสายที่มีบ้านหลังเล็กๆ เรียงราย ต่างถูกระเบิดเป็นจุณ
รายงานขั้นต้นแจ้งว่า ผู้เสียชีวิตจากการทิ้งระเบิดลอนดอนคืนวันเสาร์
อยู่ที่ 400 ศพ บาดเจ็บอีก 1,400 คน
ตอนนั้นผมอยู่ที่บ้านพี่สาว มองเห็นบริคเลน
(เบอร์นาร์ด คอปส์ ชาวย่านอีสต์เอนด์ อายุ 13 ปี)
เชอร์ชิลออกมาเดินตรวจถนนเองเลย
จู่ๆ เราก็ได้ยินเสียงตะโกน ทั้งเฮรับและโห่ไล่
แล้วเราก็เห็นเขา คนสําคัญ
เขามีตัวตนจริง
ชื่อเชอร์ชิลถือเป็นเสนียดในบ้านผม
จนกระทั่งสงครามมาเยือน
เมื่อนั้นชื่อเขาก็กลายเป็นเทพจุติ
(เสียงวินสตัน เชอร์ชิล)
การทิ้งระเบิดลอนดอน อย่างป่าเถื่อนตามอําเภอใจ
อยู่ในแผนการยึดครอง เกาะอังกฤษของฮิตเลอร์อย่างแน่นอน
เขาไม่รู้เสียแล้วว่าจิตวิญญาณชาติอังกฤษ
อีกทั้งสายใยแกร่งทนของชาวลอนดอน
เกิดมาโดยเห็นคุณค่าของอิสรภาพ เหนือกว่าชีวิตตนเองมากนัก
นี่เป็นช่วงเวลาที่เราทุกคนต้องยืนหยัดยึดมั่นกันไว้
ประชาชนชาวลอนดอนกําลังเผชิญภัยมหันต์
โดยที่ยังไม่รู้ว่าปลายทางนี้จะหนักหนา
หรือสาหัสเพียงใด
เขาพาตัวผมออกจากโรงพยาบาล
คุณพ่อหาผมจนเจอ
(ทอม เบตส์ ชาวย่านอีสต์เอนด์ อายุ 12 ปี)
ผมถามพ่อว่า "แม่อยู่ไหน พ่อ แม่อยู่ไหน"
พ่อพูดแค่ว่า
"แม่ตายแล้ว"
แทงใจผมมาก รู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกิน
ผมเป็นคนพาแม่ไปที่หลุมหลบภัยนรกนั่น
แล้วแม่ก็มาตายไป
ผมไม่เคยทําใจได้ ตลอดชีวิต ไม่เคยทําใจได้
เจ้าฟ้าหญิงเอลิซาเบธ
พวกท่านนับพันๆ คนในประเทศนี้ ต้องอพยพพลัดถิ่น
และถูกพรากจากบุพการี
เราขอแสดงความเห็นใจอย่างยิ่ง ต่อผู้ที่ต้องไปอาศัยในสภาพแวดล้อมใหม่
(เจ้าฟ้าหญิงเอลิซาเบธ อายุ 14 ออกอากาศครั้งแรก)
และในขณะเดียวกัน
(เวลส์)
เราขอขอบคุณเหล่าผู้มีน้ําใจไมตรี
ที่ต้อนรับพวกท่านในบ้านพักตามชนบท
ช่วยเดินไปตามชานชาลาเลยนะ
เดินให้เร็วที่สุดด้วย
มีคนบอกว่าพวกเรามาถึงเวลส์
(เอริค เบรดี้ ผู้อพยพ อายุ 5 ปี)
คนที่นั่นพูดสําเนียงประหลาด
ชั้นเรียนของผมต้องเดินไปทางหนึ่ง
ชั้นเรียนของพี่สาวไปอีกทาง
เหล่าคุณผู้หญิงที่เป็นคณะทํางานจัดการ
ให้ผู้ปกครองบุญธรรม เลือกเด็กคนที่ต้องการได้
สุดท้ายก็เหลือผมอยู่คนเดียว
ไม่เหลือผู้ปกครองบุญธรรมแล้ว
เมื่อนั้นผมถึงได้กลัวขึ้นมา
จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้า
คุณผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งเข้ามาบอกว่า "ยังเหลือเด็กอพยพอีกไหม"
หล่อนว่า "ไม่ค่อยถูกใจหน้าตาเขา
อยากได้เด็กผู้หญิงมากกว่าด้วย"
ผมพยายามยิ้มเอาชนะใจหล่อน
จนหล่อนบอกว่า "เอ้า ก็ได้ คนนี้ก็ได้"
แล้วผมก็ไปกับหญิงประหลาดคนนั้น
ไม่เห็นวี่แววของพี่คิตตี้เลย
ตอนนั้นมีความเกลียดชังเด็กอพยพจากลอนดอน
ในสายตาของชาวเมืองเหมืองแห่งนี้
เพราะก่อนหน้านั้น คนงานเหมืองเพิ่งหยุดงานประท้วง
ทําให้พวกเขาเกลียดรัฐบาลใหญ่ที่ลอนดอนมาก
พวกเขาเกลียดวินสตัน เชอร์ชิลมากด้วย
แล้วผมก็จําได้ว่ามีเด็กสามคน
พวกนั้นชอบแกล้งเรา เราก็จะมีเรื่องกับเขา
แล้วคุณแม่บุญธรรมจะบอกว่า
"เด็กอพยพลอนดอนนี่นะ หนีสงครามมา
เพื่อมาก่อสงครามใหม่ที่นี่รึ"
เราอยากบีบให้ชาวลอนดอน ไปอยู่ในหลุมหลบภัยทางอากาศ
เราไม่ได้บินไปที่อื่นนอกจากลอนดอนเลย
(อูลริช ชไตน์ฮิลเปอร์ นักบินลุฟต์วาฟเฟอ)
ไปทุกๆ 20 นาที ไปเป็นคลื่นทีละฝูง
เราเชื่อว่าทําแบบนี้ อังกฤษจะต้องแพ้หมดรูป
ที่นี่จัตุรัสทราฟัลการ์
ท่านกําลังได้ยินเสียงหวอ เตือนการโจมตีทางอากาศ
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 6 13 กันยายน 1940)
ที่พระราชวังบัคกิ้งแฮม
พระมหากษัตริย์และพระราชินีทอดพระเนตร หลักฐานว่าทรงหนีไปอย่างฉิวเฉียด
เมื่อบ้านของพระองค์เองยังถูกระเบิด
ล้นเกล้าทั้งสองตรัสด้วยความเข้าใจและเห็นใจ
ต่อพสกนิกรที่ล้วนเป็นเหยื่อ ความโหดร้ายทารุณของนาซีเยอรมนี
ตอนที่ในหลวงกับพระราชินีเสด็จ
คนส่วนใหญ่ก็เฮรับ แต่ก็มีคนพูดว่า
"กลับวังบัคกิ้งแฮมไปเลย"
"แค่นี้กล้าพูดว่าโดนระเบิดเหรอ โดนแค่ลูกเดียว"
"พวกเราโดนกันเป็นพันๆ"
ย่านอีสต์เอนด์มีหลุมหลบภัยไม่เพียงพอ
เรารู้สึกว่าทางรถไฟใต้ดินน่าจะเป็นที่เหมาะ
แต่รัฐบาลตัดสินใจไม่ยอมเปิดสถานีรถไฟใต้ดินให้
เราจึงรวมตัวประท้วง ให้เปิดรถไฟใต้ดินเป็นที่หลบระเบิด
(ฟิล พิราทิน ผู้นําคอมมิวนิสต์อีสต์เอนด์)
โรงแรมซาวอย นั่นเป็นเป้าหมายหลัก
เราจะยกระดับสถานการณ์
เข้ายึดที่หลบภัยในโรงแรมซาวอย
รวมๆ แล้วมีคนมาร่วมขบวนการ 78 คน
(หลุมหลบภัยทางอากาศซาวอย)
เราเข้าไปยึดที่ซึ่งเราไม่มีสิทธิ์จะเข้า
แล้วตํารวจก็โผล่มา
เจ้าหน้าที่ตํารวจคนหนึ่งถามว่า คิดจะทําอะไรกันแน่
ผมตอบว่า "ที่จริงไม่อยากได้ที่นี่หรอก อยากให้เปิดรถไฟใต้ดินมากกว่า"
(คนงานอีสต์เอนด์บุกซาวอย)
(กลุ่มห้าวโห่เรียกร้องอภิสิทธิ์ ในโรงแรมหรูกลางลอนดอน)
รัฐบาลประกาศ
ไม่อนุญาตให้ประชาชน เข้าไปหลบภัยในระบบรถไฟใต้ดิน
แต่ความคืบหน้าที่น่าประหลาดใจที่สุด ในสงครามเพี้ยนพิลึกนี้
คือการที่ชาวลอนดอนลุกขึ้นมาจัดการ
และแก้ปัญหาที่หลบภัยใต้ดินลึก
เขาลือกันทั่ว
"ไปหลบในอุโมงค์รถไฟใต้ดินแล้วจะปลอดภัย"
(เบอร์นาร์ด คอปส์ ชาวย่านอีสต์เอนด์ อายุ 13 ปี)
เราไปเจอประตูปิด มีทหารคุม
คนก็มามุงกันด้านหลังเรามากขึ้นทุกที
ช่วยกันเขย่าลูกกรง
"ขอเข้าไปหน่อย!"
ทันใดนั้นก็มีเสียงคํารามกึกก้อง
คนในรัฐบาลเปลี่ยนใจแล้ว
พ่อบอกว่านี่เป็นชัยชนะครั้งใหญ่ของชนชั้นแรงงาน
แล้วนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตใต้ดิน
ช่วงฟ้าใหม่พลิกชะตาในศึกอังกฤษ
หลังจากรอหลายสัปดาห์ กองบัญชาการทหารสูงสุดเยอรมัน
บุกโจมตีทางอากาศครั้งใหญ่ เล่นงานกองเรือและท่าเรือ
แต่ละวัน เครื่องบินทิ้งระเบิดและนักบินนาซี
โผคํารามข้ามช่องแคบอังกฤษมาเป็นร้อยๆ ลํา
ปราการเกาะแห่งนี้ เป็นด่านสุดท้ายของยุโรปตะวันตก
ที่ตระหง่านขวางความทะเยอทะยานของฮิตเลอร์
กองทัพอากาศหลวง เป็นกองทัพอากาศชั้นเลิศระดับโลก
แต่เยอรมนียังเหนือกว่าทางด้านจํานวนเครื่องบิน
เราต้องชนะสงคราม
แล้วเราก็ตั้งใจจะชนะให้ได้ ไม่ว่าด้วยทางใด
เรารู้ว่ากําลังต่อสู้เพื่อการคงอยู่ของเรา
แล้วจะไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ
ตอนนั้นพวกเราน่าจะมีกันหนึ่งร้อยคนได้
พวกผู้ชายก็ให้ความนับถือกันดี
เขายอมรับเรา
เรารู้สึกตื้นตันยินดี
ที่เราอยู่ได้ด้วยตัวเอง และทํางานของเราเองได้
ครั้งแรกที่เจอเดนิส ฉันขับรถแทรคเตอร์ลากเครื่องอยู่
เขาเอาทรายมาใส่เครื่องเพื่อให้มันเสีย
ฉันจึงบังคับให้เขาติดเครื่องใหม่ สั่งเขาว่า "หยุดรถได้ ก็ต้องติดใหม่ให้ได้"
(ภาพของอิดิธ ฮีพ)
เขาก็ทําได้
เดนิสค่อนข้างรูปร่างกํายํา แผ่นหลังตรง
เขาก็หน้าตาดีตามสมควร
เขาแทบไม่เคยยิ้มกว้างๆ
เพราะอายที่มีฟันสองซี่ที่ไม่สวย
(เดนิส วิสเลอร์ นักบินกองทัพอากาศ)
แต่เขาก็มีวิธียิ้มของเขา
แล้วเขาก็ตัดสินใจว่าเขาชอบฉัน
เขาถามว่า "คุณจะไปงานเต้นของฝูงบินไหม"
ฉันก็ตอบว่า "ไปสิ"
ตอนออกเวร เราก็แห่กันเข้าไป เขารอฉันอยู่ในนั้นแล้ว
เราโชคดีมากที่ได้เจอกัน
ถ้าไม่มีสงคราม เราคงไม่มีทางพบกัน
เขาเป็นคนตลก
แล้วก็เป็นคนโรแมนติกเหลือเกิน
เราหัวเราะกันหนักมาก
ฉันคิดว่าสถานการณ์ทําให้รักนั้น ยิ่งรุนแรงขึ้น ดีขึ้น และแกร่งขึ้น
ลมหายใจทุกขณะที่อยู่ด้วยกันช่างมีค่า
เพราะเราไม่รู้เลยว่าจะอยู่ได้อีกนานแค่ไหน
ศึกลอนดอนมาถึงช่วงท้ายของเดือนแรก
ลอนดอนยังคงยืนหยัด
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 24 1 ตุลาคม 1940)
เมืองนี้เหนื่อยล้าเหลือแสน แต่จิตวิญญาณยังกล้าแกร่งแน่วแน่
เรารับได้
ถ้าเขาคิดว่าจะชนะสงคราม ด้วยการทิ้งระเบิดใส่เด็กและสตรี
เขาคาดผิดมหันต์แล้ว
ที่นี่ลอนดอน เรายังมีชีวิตและสู้อยู่
สวัสดีค่ะ ขอทุกคนโชคดี
ฉันคิดวนไปมาจนเพลิงปรารถนา ที่มีต่อรูเพิร์ตร้อนรุ่มเมื่อเขาไม่อยู่ด้วย
ฉันไม่ได้เจอเขามาทั้งสัปดาห์
ตลอดเช้าก็เฝ้าคิดถึงเขา
นั่งจินตนาการว่าจะทนมีชีวิต โดยไม่มีเขาไปได้อีกนานแค่ไหน
ระหว่างทางกลับบ้าน ฉันเห็นเครื่องบินเยอรมัน 17 ลํา
พร้อมกับลูกปืนโปรยลงมาเป็นร้อยๆ
ได้ยินเสียงตะโกน...
(รูเพิร์ต แฟนหนุ่มของโจน)
นั่นก็เสียงอาร์ วิ่งมาตามถนน
ไม่สนใจปืนอากาศยานเลย
เราเจอคาเฟ่มีระดับชื่อเมานท์วิว
ที่มีวงใส่เสื้อโค้ตแดงเล่นอยู่
เสาประดับกระจกใหญ่วับวาวเมื่อได้แสง
ฉันมีความสุขจนแทบจะเรียกได้ว่าเมามาย
ทุกอย่างดูแรงเร้าเร็วกว่าปกติ
เราเต้นจนเหนื่อยและเดินกลับ
ผ่านซากปรักหักพังของถนนชาฟส์บิวรี
เราเล่นรักกันอย่างจริงจังมาก
ฉันอิ่มเอมไปด้วยความสงบพึงใจ
นี่เป็นหนึ่งในเรื่องดีงามสะใจที่ยังเหลืออยู่
ในชีวิตอันย่ําแย่ที่สุดนี้
หากพวกเยอรมันหมายจะทําลาย ขวัญกําลังใจของชาวลอนดอน
พวกเขาก็คิดผิดอย่างมหันต์
ทางเยอรมันดูเหมือนจะเปลี่ยนนโยบาย
ด้านการโจมตีสหราชอาณาจักร
โดยหวังจะสร้างความเสียหายหนักขึ้นอีก
ผู้นําเยอรมันบอกใบ้เป็นนัยๆ ว่า สงครามนี้อาจยืดเยื้อ
พวกเราทุกคนรู้ว่าจะเป็นภารกิจที่ยาก
ทุกวันจะมีนักบินที่ไม่ได้กลับบ้าน
(แกร์ฮาร์ด เครมส์ นักบินลุฟต์วาฟเฟอ อายุ 20 ปี)
ทุกคนขึงขังจริงจัง
ก่อนบินขึ้น ผมมักคิดว่า "เราจะกลับมาอย่างปลอดภัยไหมนะ"
"ตัวเราจะปลอดภัยหรือเปล่า"
"จะได้เห็นบ้านเกิดอีกไหม"
(โคเวนทรี)
(มิดแลนด์ส อังกฤษ)
โคเวนทรีฉลองประวัติศาสตร์ ด้วยงานแห่เทพีโกไดวา
โคเวนทรีเป็นเขตอุตสาหกรรมสําคัญจนถึงทุกวันนี้
เพราะเคาน์เตสโกไดวา
ผู้ยอมปลดเปลื้องทรัพย์ศฤงคาร เพื่อกู้อิสรภาพให้แก่เมืองนี้
เมืองโบราณซึ่งโรงงานนับร้อยในนั้น
ผลิตเครื่องกลและเครื่องยนต์ใหม่ล่าสุดในโลก
เราต้องการสตรีจํานวนมาก เข้าทํางานในโรงผลิตอาวุธ
เข้าหน่วยเสริมของกองทัพ
โดยเฉพาะสตรีที่สามารถออกจากบ้าน และไปตามจุดหมายที่กําหนดได้
มันคือความตื่นเต้นที่ได้ไปในที่ใหม่ๆ
ได้ทําอะไรใหม่ๆ
(ฟรีดา แอนเดอร์สัน คนงานโรงงาน)
โคเวนทรี โคเวนทรี นี่คือโคเวนทรี
ถึงพ่อจะพยายามเกลี้ยกล่อมให้เปลี่ยนใจ
พ่อฉันอยากให้ครอบครัวอยู่ด้วยกัน
และโอกาสเดียวที่จะได้เติบโตมีแต่ต้องหนีไป
แต่ไม่ค่ะ ฉันตั้งใจมั่น
ฉันจะไปทํางานเพื่อสงคราม
มีคนพาไปที่โรงงานในวันรุ่งขึ้น
ทุกคนขี่จักรยานกัน
คนเป็นร้อยๆ ขี่จักรยานมาทํางาน
เมื่อเสียงหวอแรกดังขึ้น
เขาก็พูดว่า "เธอพกโชคร้ายมาด้วย เราไม่อยากให้อยู่"
พวกนั้นยิงปืนกลใส่คนบนจักรยาน
ฉันก็อุทานว่า "คนพวกนี้เป็นอะไรกัน"
ฉันเห็นคนล้มไปต่อหน้า
เราทุกคนแค่ทําตามหน้าที่
ไม่ได้มีใครอยากทําร้ายพลเรือน
กลยุทธ์โจมตีโคเวนทรี เพื่อสร้างความหวาดกลัวให้อังกฤษ
เป็นกลยุทธ์ที่ตื้นเขินมาก
เมื่อเริ่มโจมตีทางอากาศ เราก็รู้ว่าต้องหนักแน่
เราทุกคนไปหลบใต้บันได
(ฟรีดา แอนเดอร์สัน คนงานในโรงงาน)
ทุกคนบอกว่าตรงนั้นเหมาะที่สุด ปลอดภัยสุด
แต่ทันใดนั้นทุกอย่างก็มืดลงและ...
ไฟไหม้
ฉันไว้ผมยาว ผมก็เริ่มไหม้
ตอนนั้นมันน่ากลัวมาก
ฉันคิดเลยว่ากําลังจะโดนไฟคลอกทั้งเป็น
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 69 15 พฤศจิกายน 1940)
ขอย้ําเตือนถึงความสําคัญยิ่ง
ที่จะต้องต้มน้ําทั้งหมดก่อนบริโภคในโคเวนทรี
ไม่ว่าได้น้ํานั้นมาจากไหน
ขอให้ทุกท่านต้มน้ําก่อนนําไปใช้ด้วย
(วิหารโคเวนทรี)
เรากลับมาที่เอดินบะระด้วยสภาพผู้อพยพ
ฉันหวาดผวาไปหมด
ตอนที่กลับมาแล้วได้ยินเสียงหวอครั้งแรกๆ
ฉันผวาจนแทบจะเสียสติ
เครื่องบินเยอรมันโจมตีพร้อมกันหลายจุด
ในสหราชอาณาจักรเมื่อคืนนี้
(ช่องแคบอังกฤษ)
การโจมตีทางอากาศซึ่งดําเนินไปหลายชั่วโมง
กระจายทั่วหลายส่วนของประเทศ
มีการทิ้งระเบิดเพลิงในหลายจุด
(พลีมัธ)
เมืองแถบชายฝั่งทางใต้...
(พลีมัธ)
(เสียชีวิต)
(เซาท์แธมป์ตัน)
(บริสตอล)
ทางตะวันตกของอังกฤษ...
(บริสตอล)
แคว้นมิดแลนด์ส
(เบอร์มิงแฮม)
ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ
(แมนเชสเตอร์)
(กลาสโกว์)
(กลาสโกว์ สก็อตแลนด์)
ตอนนี้คุมเพลิงทั้งหมดได้แล้ว
(กลาสโกว์)
การโจมตีทางอากาศเมื่อวานนี้ ตามคําสั่งกองบัญชาการสูงสุดเยอรมนี
ให้เน้นไปที่ลิเวอร์พูล เพื่อให้อ่าวลิเวอร์พูลใช้การไม่ได้
(ลิเวอร์พูล)
เครื่องบินทิ้งระเบิดเยอรมันเป็นร้อยๆ ลํา เน้นทิ้งระเบิดลิเวอร์พูล
สร้างความเสียหายที่หนักหนากว่านั้นที่โคเวนทรี
เชอร์ชิลเอาแต่พูดว่าพวกเรากล้าเพียงใด
เราไม่มีทางยอมแพ้
(มารี ไพรซ์ ชาวเมืองลิเวอร์พูล อายุ 17 ปี)
คนในลิเวอร์พูลหลังโดนทิ้งระเบิด
น่าจะยอมแพ้ชั่วข้ามคืนนั่นแหละ
คนมีอํานาจก็มองว่าไม่ร้ายแรงน่ะสิ
นั่งสั่งการจากหลุมหลบภัยเสริมเหล็ก
ใจฉันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ที่พวกเยอรมันทํากับเราแบบนี้ได้
แล้วเราก็ตอบโต้อะไรไม่ได้เลย
เราเป็นแค่คนธรรมดารอให้พวกนั้นมาฆ่า
คุณคิดยังไงกับคําถามเรื่องการตอบโต้
ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันจะข้ามช่องแคบไป
แล้วจะเล่นงานมัน แบบเดียวกับที่มันเล่นงานเราที่นี่
หลังเหตุครั้งนี้ คุณคิดอย่างไร หากเราจะข้ามไปโจมตีเบอร์ลิน
ทําแบบเดียวกับพวกเขาบ้าง
ผมก็คิดแบบนั้น
แต่อยากเล่นหนักกว่านี้อีกสักหน่อย ในเมื่อไอ้ผู้นํามันร้ายกาจขนาดนั้น
ตอนนี้คุณคิดว่าเราควรไปทิ้งระเบิดเบอร์ลินไหม
แบบเดียวกับที่เขาทํากับเราที่ลอนดอน
คิดแน่ๆ ครับ ทิ้งระเบิดมันเป็นสิบเท่า
ผมสงสารทั้งเด็กและสตรีนะ
แต่เด็กและสตรีของประเทศเราล่ะ
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 100 16 ธันวาคม 1940)
(เสียงวินสตัน เชอร์ชิล)
ผมมั่นใจว่าเราจะประสบความสําเร็จ ในการเอาชนะ
การโจมตีที่รุนแรงร้ายกาจเช่นนี้
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราจะสู้ตราบถึงวาระสุดท้าย
เมืองแฝดแมนไฮม์-ลุดวิกชาเฟน ท่าเทียบเรือในอ่าวใหญ่อันดับสองในยุโรป
กําลังจะโดนโจมตี
ในวงกตของท่าเรือ โรงงานอุตสาหกรรม
และโรงงานเคมี
(กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร กองบัญชาการฝูงบินขับไล่)
เมื่อเราใช้ชีวิตท่ามกลางความตายแบบนั้น
คนไม่ค่อยคิดกันหรอกว่ามันจะเกิดกับเรา
แต่เราจะเริ่มรู้ เขาก็จะเริ่มรู้
ว่ากระสุนจะมาถึงตัวเมื่อไหร่
เขาจะมีแววถึงฆาต
จนเราคิดว่า "โธ่ รอบนี้จะไม่ได้กลับบ้านสินะ"
เจ้าตัวก็จะรู้เหมือนกัน
เดนิสบอกว่า "ได้วันพักรอบหน้า ไปเที่ยวด้วยกันได้ไหม"
ฉันตอบว่า "ได้สิคะ ถ้าคุณอยากไป"
เราจัดการนัดกันแล้วไปเคมบริดจ์
โรแมนติกสุดๆ เลยค่ะ
มันช่าง...
เหมือนฝันมากๆ เลย
เรากินมื้อค่ําแล้วคุยกันไม่หยุดเหมือนทุกครั้ง
แล้วเขาก็บอกว่า "ผมอยากบอกอะไรคุณหน่อย"
เราขึ้นไปที่ห้องนอนฉัน ที่จริงเราห้ามเข้าห้องนอนกับผู้ชายเด็ดขาด
แต่เขาลงไปซื้อแชมเปญขวดหนึ่ง
แล้วบอกว่า
"แต่งงานกับผมนะ"
ฉันตอบว่า "แต่งอยู่แล้ว"
แล้วเราก็แยกย้ายกันไปนอนคนละเตียง
ให้ความนับถือกันอย่างที่สุด
เขาคิดเผื่อฉันเยอะมาก
ในแบบที่ไม่มีทางทําให้ฉันเสื่อมเสีย ไม่ว่าทางใดทั้งนั้น
ในทางกลับกัน ถ้าเขาโน้มน้าว ฉันอาจใจอ่อนนะ
เพราะถ้าใครคนนั้นอาจไม่ได้กลับมา
เราจะยอมพลาดโอกาสนั้นรึ
เพราะจะไม่มีวันนั้นอีกแล้ว
ตอนนั้นวันคริสต์มาส ปีแห่งการทิ้งระเบิดปูพรม
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 109 25 ธันวาคม 1940)
ไม้ฮอลลี่กับลวดหนาม
ปืนกับสายตกแต่ง
สถานทูตเยอรมนีในวอชิงตันบอกว่า ได้แจ้งกับรัฐบาลอังกฤษ
ว่าทางเยอรมนีจะไม่ทิ้งระเบิดอังกฤษพรุ่งนี้
หากทางอังกฤษยั้งมือ ไม่ทิ้งระเบิดพรมแดนเยอรมนีเช่นกัน
จากวันนี้กว่าจะถึงคริสต์มาสปีหน้า
สิบสองเดือนอันยาวนานซึ่งมีอุปสรรคเลวร้าย และต้องเสียสละเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ห่างไปไม่กี่ช่วงถนนจากนี้ ณ ที่หลบภัยใต้ดิน
คนทั้งครอบครัวฉลองคืนก่อนคริสต์มาสด้วยกัน
(เชลซี ลอนดอนตะวันตก)
ฉันเห็นซองจดหมายใหญ่ในกล่องไปรษณีย์
ฉีกเปิดซองแล้วฝันร้ายก็กระโจนออกมา
(บันทึกของโจน วินด์นัม ขณะอายุ 18 ปี)
ไปรายงานตัวเข้ากรมทหาร กองทัพเรือ
"ให้ตาย" ฉันคิด "ต้องฉลองคริสต์มาสคนเดียว"
ฉันอยากตายไปเสียดีกว่า ฉันต้องการรูเพิร์ตเหลือเกิน
ในผับคนแน่น ทุกคนมีความสุข คนเมาร้องเพลงปลุกใจกัน
ฉันกลับใช้คืนนั้นอย่างเปลี่ยวเหงา ในห้องเย็นเฉียบ
นอนทั้งชุดนั้นบนเตียงแข็งๆ
นี่ละคืนคริสต์มาสในยุคลําเค็ญ
การสงบศึกทางอากาศอย่างไม่เป็นทางการ เหมือนจะยังดําเนินต่อ
ซึ่งในหลายประเทศยุโรปฉลอง ราวกับคริสต์มาสซ้ําสอง
(เงินออมสงครามคืออาวุธสงคราม)
ดูเหมือนทั้งสองฝั่งไม่ได้สั่งให้เครื่องบินต่อสู้ขึ้นบิน
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 113 29 ธันวาคม 1940)
อาคารที่ตระหง่านเหนือเขตนครลอนดอน
มหาวิหารเซนต์ปอลตั้งอยู่ในใจทุกคน อย่างไม่มีอะไรเทียบได้
เซนต์ปอลถูกไฟไหม้มาแล้วสามครั้งตั้งแต่สร้างมา
เซนต์ปอลเป็นสังฆมณฑล
(ริชาร์ด โฮลสโกรฟ นักดับเพลิงรุ่นเยาว์ อายุ 17 ปี)
เป็นศูนย์รวมความไว้วางใจ
พระผู้เป็นเจ้าสถิตที่นั่น
ถ้าฮิตเลอร์ถล่มเซนต์ปอลได้
เขาจะทําลายจิตวิญญาณของชาวลอนดอน
พร้อมกับคนที่เหลือในประเทศนี้
อังกฤษเป็นเกาะสุดท้ายที่ยังมีเอกราชในยุโรป
ไม่นานจะถึงเวลา
ที่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะต้องเพี่ยงพล้ํา...
และไม่ใช่ฝั่งนาซีเยอรมนีแน่!
ขณะนี้เกิดการโจมตีทิ้งระเบิด รุนแรงที่บริเวณเขตนคร
มีการตั้งศูนย์ควบคุมที่ลานหน้ามหาวิหารเซนต์ปอล
ถือไว้
- ถือให้มั่น - อย่าไปอยู่ปลายน้ํา
เขาประกาศชื่อหน่วยเรา
เชอร์ชิลพูดชัดกับหัวหน้าหน่วยดับเพลิง ต้องกู้เซนต์ปอลไว้ให้ได้
เขารู้สึกว่าถ้ากอบกู้ไว้ได้ เราจะยังมีที่ให้ยึดเหนี่ยวจิตใจ
แต่อย่าเรียกว่าไฟไหม้เลย เรียกว่าพายุไฟดีกว่า
ระหว่างนั้นยังมีระเบิดเพลิงที่ทิ้งลงมา
ถล่มใส่ลอนดอนเป็นพันๆ ลูก
ไอร้อนหนักหนาเหลือจะกล่าว
ถ้าไฟลามไปถึงเซนต์ปอล
ตัวหลังคาโดมคงต้องพังลงมาแน่
เพลิงพิฆาตของนาซีโจมตีเมืองหลวงเต็มขั้น
(บันทึกของโจน วินด์นัม ขณะอายุ 18 ปี)
พวกมันทําให้เขตนครลุกเป็นไฟ รวมถึงโบสถ์ทั้งหกแห่ง
เสียงเครื่องบินดังไม่หยุด
เสียงเครื่องบินดิ่งพสุธาทิ้งระเบิดก็เลื่อนลั่น
จุดไฟลุกบนถนนจนสว่างราวกับกลางวัน แสงดาวหายกันไปหมด
ภาพซึ่งดูเหมือนนรกบนดิน
โลกจะต้องประจักษ์ภาพการทิ้งระเบิด ที่ไม่ได้เล็งเป้าหมายทางการทหาร
แต่มุ่งทําลายสิ่งที่ทุกคนรักมานานหลายศตวรรษ
อาคารสํานักงานเมืองอันโด่งดัง กิลด์ฮอลล์
ตอนนั้นผมถึงเริ่มรู้สึกโตเป็นผู้ใหญ่
เราทํางานตรงนั้นซึ่งเป็นชีวิตของเรา
หรือชีวิตของเพื่อนดับเพลิง
ผมรู้สึกว่า "พระเจ้า ถ้าได้กลับบ้านจะรีบบอกแม่"
ถ้าเราคุมเพลิงไว้ได้
มันจะไม่คืบไปยังโบสถ์เซนต์ปอล
ที่นี่คือลอนดอน
เงียบกริบ
ตอนนี้เวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว
กําแพงเพลิงซึ่งล้อมพื้นที่สามเหลี่ยมขนาดใหญ่
ในเขตธุรกิจสําคัญของลอนดอนนั้น ถูกดับได้หมดแล้ว
ผมเฝ้าดูไฟจากดาดฟ้า
จินตนาการไม่ยากเลยว่า ลอนดอนเมื่อ 300 ปีก่อนสภาพเป็นอย่างไร
ยามที่เหตุไฟไหม้ครั้งใหญ่ที่สุด ในประวัติศาสตร์ลุกลามไปทั่วเมือง
จากจุดที่ผมยืนอยู่ ดูเหมือนมี ชายคนหนึ่งปาระเบิดเพลิง
จากดาดฟ้าโดยใส่ถุงมือ
ปาฏิหาริย์มากที่ระเบิดเหล่านั้นไม่โดนเซนต์ปอล
ผมคิดเลยว่า "โอย ต้องมีใครดําริมาแน่ๆ ว่า
'จงอย่าแตะต้องที่นั่น'"
พิสูจน์ทราบแน่ชัดแล้วว่า
วิธีการข่มขู่ด้วยการเข่นฆ่าและก่อการร้าย
มิได้ทําลายจิตวิญญาณชาติอังกฤษ ให้อ่อนด้อยลงได้เลย
แต่กลับโหมไฟในใจให้ฮึกเหิมสามัคคียิ่งขึ้นไป
ยิ่งกว่าที่ใครเคยเห็นมาก่อน
เราจะหาคําใดมาชื่นชมกองทัพอากาศ
ซึ่งบินเข้าสู่สนามรบ โดยเสียเปรียบอย่างหนักทุกวัน
แต่ละวันก็ได้ชัยชนะกลับมาทุกครั้ง
อังกฤษพร้อมแล้วที่จะต่อต้าน การรุกรานที่ตั้งเค้าเงื้อง่ามานาน
เครื่องบินนาซีบุกมา 80 ลํา มีถึง 25 ลําที่ไม่รอดกลับไป
จุดเปลี่ยนของสงครามทั้งหมดนี้
อาจอยู่ที่การใช้คุณภาพเข้าต่อกรกับปริมาณ
(กองทัพอากาศสหราชอาณาจักร กองบัญชาการฝูงบินขับไล่)
เราไม่เชื่อหรอกว่าจะแพ้
ทุกคนก็รู้สึกอย่างนั้น
อย่างน้อยก็คนที่ประจําสถานีรบ
นั่นก็ช่างไร้เดียงสา
เดนิสกับฉันกําลังเตรียมการแต่งงาน
เพราะเราอยากรีบแต่ง
(อิดิธ ฮีพ จนท.วางแผนที่)
เขาอยากรีบแต่ง
แต่พวกหัวหน้าก็บอกว่า
เขาไม่ชอบให้นักบินหมั้นกับใคร
เพราะเมื่อนั้นนักบินจะเริ่มระวังตัว
แล้วคนเป็นนักบินขับไล่จะระวังตัวมากไม่ได้
เขาต้องบุกเข้าไปอย่างเต็มกําลัง
โดยไม่ห่วงพะวงถึงผู้หญิงที่รออยู่ที่ฐาน
ช่วงเช้ามีการโจมตีใหญ่ ฉันเข้าเวร
จําไม่ได้แล้วว่าเครื่องบินเยอรมัน มากี่เครื่อง แต่ก็ไม่น้อย
เปิดช่องสื่อสารไว้
ศัตรูมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้ ในเครื่องเอสหนึ่งห้า บินต่ํามาก
พื้นที่ 243 เฮสติงส์ แอชฟอร์ด โดเวอร์
รับทราบ
พวกนั้นยิงเราแล้ว
ฉิวเฉียด
- เครื่องของผมน่าจะโดนยิงแล้ว - ใช่
ตรวจสอบความเร็วเครื่อง 182
ดูความเร็วเครื่อง 182 ให้ดี
มีสัญญาณฉุกเฉินจาก 207
คนแจ้งว่า "มีเครื่องตก
ไม่มีร่มชูชีพ"
รอก่อน
ศัตรู 8170 ถูกกําจัดแล้ว
เปลี่ยนเป็นศัตรู 8171 รอก่อน...
ฉันรู้เลยว่านั่นเครื่องของใคร
รู้ดีในใจ
อย่าถามว่าทําไมถึงรู้ แต่ฉันรู้
หัวหน้ากองบินบอกว่า "อิดิธ..."
ขอโทษค่ะ
แต่นั่นแหละ เธอบอกว่า
"เดนิสหายตัวไป"
ฉันตอบว่า "ค่ะ ฉันทราบ"
แล้วยังไง... โอ๊ย พอ
(เดนิส วิสเลอร์)
(อายุ 20 ปี)
เครื่องเขาตกในทะเล
ไม่พบอะไรทั้งนั้น
ซึ่งเขาก็ต้องการแบบนั้น
เขาพูดเสมอว่าถ้าเขาถูกยิงเครื่องตกตาย
เขาไม่อยากได้งานศพแบบทหาร
ฉันเสียดายที่เราไม่ได้แต่งงานกัน เรื่องนั้นเสียดายจริงๆ
ฉันไม่สนว่าจะแต่งได้แค่ 24 ชั่วโมง หรือสองวันหรือห้าเดือน
เรื่องนั้นเสียดายมาก
(การทิ้งระเบิดปูพรมวันที่ 245 10 พฤษภาคม 1940)
นี่คือฝูงชนจํานวนหนึ่ง จากจํานวนผู้ชมทั้งหมด 60,000 คน
รอชมนัดชิงชนะเลิศ ระหว่างเพรสตันนอร์ธเอนด์กับอาร์เซนอล
ทั้งสองทีมออกมาพร้อมกัน เพรสตันใส่ขาสั้นสีเข้ม
(รอบชิงชนะเลิศลีกคัพปี 1941 สนามเวมบลีย์ ลอนดอน)
มีคนออกความเห็นมากมาย ต่อต้านการจัดแข่งชิงถ้วยในภาวะสงคราม
แต่อย่างน้อยก็เปิดโอกาสให้ทหาร และฝ่ายบริการงานสงครามอื่นๆ
ได้พักผ่อนจิตใจ เปลี่ยนบรรยากาศใหม่หมด
เพรสตันโจมตีอีกครั้ง
ได้ประตู
แต่เกมนี้ถูกกําหนดมาให้เสมอกัน
ตัดสินยากทีเดียวว่างานรื่นเริงเช่นวันนี้ เป็นเรื่องที่ควรทําหรือไม่
คืนนี้จันทร์เพ็ญส่องสว่างเหนืออังกฤษ
เสียงหวอดังเตือนแล้ว
เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มคํารามอยู่ในอากาศ
ดูเหมือนจะเป็นการโจมตีครั้งใหญ่ที่ลอนดอนอีก
ส่งไปที่เมืองหลวงของอังกฤษ รายงานโดยเอ็ดเวิร์ด อาร์. เมอร์โรว์
มีเสียงร้องเพลงโหวกเหวกเป็นระยะ
หรือเสียงเรียกแท็กซี่
ผมสํารวจหลุมหลบภัยทางอากาศหลายแห่ง ส่วนใหญ่มีคนเพียงครึ่งเดียว
ดูผิวเผินเหมือนเป็นสัญญาณ ของความกล้าและความร่าเริงในลอนดอน
ฉันตัดสินใจว่าถึงเวลาเข้าร่วมกองทัพ ผ่านเข้าไปเป็นคนวางแผนที่
ก่อนจะประจําการ ได้หยุดยาวช่วงสุดสัปดาห์
รูเพิร์ตเขียนจดหมายมาว่าเขามาลอนดอนได้
แต่อาจโดนเรียกกลับเมื่อใดก็ได้
ฉันก็คิดว่าอาจไปเจอคนใหม่ เป็นนักบินอะไรอย่างนั้น
มั่นใจว่าคงไม่ได้ชอบเขาแม้แต่ครึ่งของรูเพิร์ต
ปาร์ตี้คืนนั้นจัดในสตูดิโอใหญ่มาก
เราได้ยินเสียงตุบๆ จากไกลๆ แต่ไม่มีใครสนใจ
ทันใดนั้นก็มีเสียงหวอหวิวยาวลั่น
ด้านนอกอาจจะเหมือนวันโลกาวินาศ แต่เราเมาเกินกว่าจะสนใจ
เป็นคืนที่ประหลาดมาก ผู้คนไม่กลัวกันเลย
ริมถนนมีแผงขายหนังสือพิมพ์...
(บัลลาร์ด เบิร์คลีย์ ตํารวจพิเศษ)
ทั้งที่ทิ้งระเบิดกันอยู่
ผลรอบชิงถ้วย!
มีโสเภณีเดินมาจากพิคคาดิลลี
เดินร้องเพลงและถือร่ม
ร้องเพลงกลางสายฝน ร้องเพลงกลางสายฝน
ไม่มีการประเมินจํานวนผู้เสียชีวิต
แต่รัฐบาลออกแถลง
ซึ่งบอกว่าจํานวนผู้เสียชีวิตสูงทีเดียว
จู่ๆ ข่าวก็กระจายทั่วยุโรปว่า เยอรมนีประกาศสงครามกับรัสเซีย
แปลว่าอดอล์ฟ ฮิตเลอร์หมดหวัง
ที่จะเอาชนะอังกฤษได้ง่ายๆ แล้ว
เมื่อคืนไม่มีเครื่องบินเยอรมันบุกมา วันนี้ก็ไม่มี
รู้สึกเหมือนไม่ได้ยินเสียงหวอมาพักใหญ่
โรงภาพยนตร์ที่เลสเตอร์สแควร์เปิดแล้ว
แม้จะยังคงให้รักษาความปลอดภัยในลอนดอน
และแม้จะได้แผล
ลอนดอนก็ยังมีรอยยิ้มอาบใบหน้าเสมอ
เมื่อเขาเลิกทิ้งระเบิด
(เสียงเอริค เบรดี้)
คุณแม่ก็ตัดสินใจว่าอยากให้เรากลับบ้านทันที
ให้ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้าอีกครั้ง
วันรุ่งขึ้นผมก็รีบออกไปเล่นหาเศษวัตถุระเบิด
ผมดีใจมากที่ได้กลับมาอยู่บ้าน
พี่คิตตี้กับผมก็ไปโรงเรียน
ผมไปเรียนฝ่ายประถมต้น
พี่ไปเรียนฝ่ายประถมปลาย
สําหรับเราแล้ว นั่นเป็นวันเรียนหนังสือปกติ
เราเดินไปที่โรงอาหาร
ไปกินแซนด์วิชกันที่นั่น
รู้ตัวอีกที
ก็ได้ยินเสียงเครื่องบินดังลั่นใกล้มากอยู่เหนือหัว
พวกครูตะโกนโหวกเหวกให้ไปหลบใต้โต๊ะ
ผมจําได้ว่าพี่คิตตี้เปิดประตูผ่างวิ่งเข้ามา
แล้วระเบิดก็ลง
(ภาพจากโรงเรียนของเอริค ปี 1943)
สังหรณ์ของคุณแม่กลายเป็นจริง
เกิดเรื่องเลวร้ายกับผมและพี่คิตตี้จริงๆ
ข่าวการโจมตีทางอากาศ โดยเครื่องบินทิ้งระเบิดหลงของเยอรมันบุกเดี่ยว
นี่เป็นการตายอย่างฉับพลัน
แทบไม่มีใครมุดหลบทันด้วยซ้ํา
เด็กน้อยเสียชีวิตทั้งหมด 38 คน
และครูเสียชีวิตหกคน
(คําถามเกี่ยวกับผู้เสียชีวิต ไปถามที่ศาลากลาง)
เขาขุดเอาตัวผมออกมา
ผมบาดเจ็บหนักมาก
คุณแม่จะมาหาที่โรงพยาบาล
แล้วผมก็เอาแต่ถามถึงพี่คิตตี้
พี่คิตตี้เข้ามาในโรงอาหารเด็ก วิ่งเข้ามาหาผม
พี่เอาตัวบังผมเอาไว้
แล้วพี่ก็ตาย
ถ้าไม่ได้พี่คิตตี้ ผมคงตายไปแล้ว
แน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัย
เพราะพี่ถูกคร่าชีวิตไปแทนผม
ผมจะไม่มีวันลืม
มองในหลายๆ ทาง ผมโชคดีมาก
เพราะผมได้เติบโตมาทําอะไรมากมาย
ได้เจอสาวสวยแสนดี แต่งงานกับเธอ มีลูกน่ารักสามคน
ตอนสงครามสงบ เหมือนเราอยู่คนละโลก
(เบอร์นาร์ด คอปส์ ชาวอีสต์เอนด์ อายุ 13 ปี)
พูดง่ายๆ คือตอนนั้นเราต้องลุยไปด้วยกัน จําเป็นต้องรวมใจ
ระบบชนชั้นถูกทําลายไปสิ้น
เรานึกว่าเราควรได้ระบบใหม่
ชีวิตเราก็ดีขึ้นจริงๆ
(โจน วินด์นัมเข้ากองทหารอากาศหญิงเสริม และเลิกรากับรูเพิร์ต)
(อีก 40 ปีต่อมา เธอนําบันทึกออกมาตีพิมพ์และกลายเป็นนักเขียน)
บางครั้งฉันก็รู้สึกถึงความสําคัญ ของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในโลก
แต่ถึงกระนั้น ฉันก็ไม่อาจบรรยายได้
โลกครึ่งหนึ่งพยายามทําลายอีกครึ่ง
ทุกอย่างไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนก่อนอีก
แต่ตัวฉันไม่ได้รู้สึกแตกต่าง จากช่วงสงครามสงบเลย
เว้นแต่ฉันมีความสุขขึ้นเล็กน้อย
(อิดิธ ฮีพรับใช้ชาติเป็นเจ้าหน้าที่ข่าวกรอง)
(ตลอดจนจบช่วงสงคราม)
(หลังจากนั้นเธอแต่งงานและมีบุตรสาวสองคน)
ฉันว่าเราไม่มีความมุ่งมั่นแบบนั้นอีกนับจากนั้น
ตอนนั้นเราปกป้องวิถีชีวิต ปกป้องประเทศ
ปกป้องประชาชนของเราทุกคน
นั่นรวมถึงพลเรือนที่ลุกขึ้นมาสู้จนตัวตาย
การดับไฟกาฬครั้งสุดท้าย ซึ่งหมายจะครอบงําอย่างสะพรึงขวัญ
จะแผ้วทางสู่ความสมานฉันท์
ให้เป็นน้ําหนึ่งใจเดียวกันดียิ่งกว่าแผนการใดๆ
เพราะเราได้ฝ่าภยันตรายลุยไฟมาด้วยกัน
คําบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม
(คําให้การในสารคดีนี้ มาจากผู้รอดชีวิตการทิ้งระเบิดปูพรม)
(ช่วงปี 1939-1943)
(รวมถึงบันทึกซึ่งอ่านโดยนักแสดง)
(อาจมีการปรับเปลี่ยนคําเพื่อความชัดเจน)
(ภาพยนตร์นี้สร้างจากการผสมผสาน ภาพเคลื่อนไหวจากแหล่งต่างๆ)
(ตั้งแต่ภาพจริงจากสารคดียุคนั้น ตลอดจนการจําลองภาพรัฐบาล)