Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
To pana pierwsze badanie prostaty?
Tak, pierwsze.
Dlaczego dopiero teraz?
- Nie wiem. - Ja panu powiem.
Bo się panu wydaje, że jest pan młody.
Przepraszam, to 50-latek nie jest młody?
Drogi kolego z Włoch, dziś wkracza pan w dorosłość.
Z palcem w tyłku? Jak miło.
I nie będzie to ostatni palec.
Panie doktorze, nie jestem na to gotowy.
Mógłbym wybrać palec?
Oto mój ojciec.
„Ojciec...” Na tym poprzestańmy.
Wydaje się taki bezbronny i przestraszony...
Biedaczek, prawda?
Otóż ledwie miesiąc temu był zupełnie inny. Chcecie wiedzieć jaki?
Chwileczkę, panie doktorze! Cofnijmy się.
Czy ktoś tu chce pracować?
Nie pracuję, bo gdybym to robił
Zmęczyłbym się strasznie I nigdy bym się nie zakochał, nie
Nie pracuję, bo życie ma się jedno
I nie ma sensu się pocić co rano
Zatańczmy!
Obiecaj mi, kochanie Że przed 13 mnie nie obudzisz
Obiecaj mi, skarbie Że nigdy nie będę pracować
Kochaj mnie, kochaj mnie, kochaj mnie
Płać mi, płać mi, płać mi
Dobrze, tam je postawcie. A te duże paleniska w ogrodzie.
Dzień dobry.
Elizabeth Aldridge z magazynu People's Mosaic.
- Zalone. Przepraszam za zamieszanie - Co się dzieje?
W przyszłym miesiącu kończę 50 lat.
Urządzam z tej okazji małe przyjęcie.
Proszę pana, 800 gości potwierdziło.
- Widział pan piramidę Tutanchamona? - Tutanchamena?
Chyba jego sprzątaczki, Maurice.
Chcę coś dużego. To ma przejść do historii!
Rozbieramy piramidę!
- Co pani mówiła? - Chciałam podziękować.
Piszę artykuł o włoskich... Jak to się mówi? Krezusach?
Tak mówią.
Większość mi odmówiła, a pan jest bardzo uprzejmy.
Cóż, zawsze dobrze pokazać bogactwo tym, którzy go nie mają.
Żeby mogli pomarzyć.
Dalej, zobaczmy to marzenie.
- Szukałam informacji o panu. - I co pani znalazła?
Jest pan uważany za skupionego na sobie ekscentryka.
Nie, nie. Ludzie gadają, ale tak naprawdę nic nie wiedzą.
- Mieszka pan na Sardynii? - Między innymi.
Ale też w Rzymie, Mediolanie... Mam kilka domów.
Widzę, że oprócz samego siebie
ma pan w życiu inną wielką miłość.
Cóż, to ona dotyka najczulszych strun mojej duszy.
Aż się wzruszyłem. No bo, bądźmy szczerzy...
kto nie kocha Ferrari?
- Mam ich sześć. Mogę pani pokazać. - Nie, myślałam raczej o pana córce.
A kto to tu powiesił?
Tak, to moja córka.
Jak ma na imię?
Cristal.
- Crystal. - Nie, Cristal. Jak szampan.
- Jest tu z panem? - Nie, mieszka ze swoją matką.
- Lindą Restelli? - Tak.
Modelką i pana byłą żoną?
Którą to ja zostawiłem. Nie ona mnie. Proszę to zaznaczyć.
Jak można zostawić tak piękną modelkę?
Wystarczy znaleźć nowy model modelki, jeszcze piękniejszy. Tędy.
Cukiereczku?
Właśnie udzielam wywiadu. To Martina.
- Miło mi. - Mnie też. Mogę?
- Proszę. - Siądźmy.
Chce ją pani o coś zapytać? Mówić też umie.
- Jesteś taka młodziutka. Ile masz lat? - 25.
- Skąd jesteś? - Z Meksyku.
Nigdy nie mówi, z jakiego miasta.
Proszę mi powiedzieć, jest pan bogatym 50-latkiem.
Nie głupio panu spotykać się z meksykańską modelką, która ma 25 lat?
Jej pochodzenie jest dla mnie bez znaczenia.
W Boliwii czy Argentynie też bym sobie taką znalazł.
Pani jest rasistką?
Ma pozwolenie na pobyt, choć przebywamy głównie w sypialni.
Jasne. Przepraszam, a od kiedy jesteście razem?
Dziś mija rok.
- Dzisiaj? Co ty gadasz? - Tak. Liczyłam choćby na kwiatka.
Co za wstyd. Jak ja ci to wynagrodzę?
Jak?
To jest prawdziwa miłość Czysta miłość
Niczym diament albo szafir
Niczym sztabki złota Które trzymam w Szwajcarii
To prawdziwa miłość, szczera miłość Która nie dba o pieniądze
Przysięgnij, słodka wróżko Że oddałaś mi się z miłości
Tu jest naprawdę niesamowicie.
Sam dom jest może nieco mały, mam większe, ale bardzo go lubię.
Proszę mi powiedzieć, skąd się wzięło pana bogactwo?
Cóż, z nieba nie spadło. Proszę pisać.
Wszystko, co posiadam,
jest owocem 60 lat ciężkiej pracy i poświęceń.
Ale pan ma dopiero 50 lat.
Mojego ojca, nie moich. Boże uchowaj!
Przedstawię panią.
Mój tato, Eugenio. Kawaler Orderu Zasługi za Pracę.
Przepracował każdy dzień swojego życia.
Nawet ten, w którym umarła moja mama.
Ten skromny tapicer z południa Włoch
zaczął od maleńkiego zakładu na północy kraju,
później zbudował wielką fabrykę, wprowadził firmę na giełdę
i dostał udaru.
Ojej. Biedaczek.
Tato!
Przyszła pani dziennikarka z Ameryki.
Pokazuję jej swoje bogactwo. Cieszysz się?
K... k...
Nie da się go zrozumieć. Ma uszkodzony ośrodek mowy.
Może chce powiedzieć: „Kocham cię, synu drogi”. Kto wie?
Panie doktorze, czy on będzie mówił?
Trudna sprawa.
Brakuje mu motywacji.
Tato! Życie jest piękne.
Płyń przez nie, tato!
Nie pracuję, bo gdybym to robił
Zmęczyłbym się strasznie I nigdy bym się nie zakochał, nie
Zatańczmy!
Naprzód, towarzysze! To Partia Robotnicza
Jaki macie plan?
Opłyniemy pięć kontynentów,
a potem wrócimy na Sardynię i uczcimy urodziny miśka!
Okej, ale czemu tylko pięć kontynentów?
Opłyńmy wszystkie!
- Tak jest! - Co, mało mamy paliwa?
Fakt, wszystkiego ma pod dostatkiem. Pieniędzy, domów, samochodów...
- Jachtów, pięknych kobiet... Ma wszystko. - Pana była żona.
Linda? Udzielam teraz wywiadu! Zadzwoń do mnie póź...
A nie. Czegoś jednak mu brakuje.
- Kiedy ją państwo widzieli? - Wczoraj rano.
- Tak. A jej telefon był szufladzie. - Profile w mediach społecznościowych?
Usunęła je.
I dobrze. To narzędzia propagandy pod przykrywką demokracji.
- Dobra, to co się dzieje? - To, że Cristal zaginęła.
Przeszukaliście dobrze dom? Macie tu ponad 500 metrów.
A ten pan to kto?
Właściciel tej posiadłości i ojciec dziewczynki.
- To pan nie jest ojcem? - Tarek to mój partner.
- On jest ojcem. - Tak zwanym.
Prawdziwym, Startrek!
Nazwisko Cristal?
- Zalone. - Zalone.
Jest małoletnia?
- Tak. - Małoletnia.
Data urodzenia?
Proszę, mów. Jestem dżentelmenem.
- Ależ nie śmiałbym. - Powiedz.
- Ty powiedz. - Ktoś mi odpowie?
Ja spróbuję.
W tym samym roku otworzono Palma Noir na Ibizie.
Czyli to musiał być 2007 albo 2008. Jakoś tak przed latem.
- 15 kwietnia 2008. - W kwietniu.
Pomogłem mu. Każdy by zgadł.
Jaka jest Cristal?
Wyalienowana przez świat, który prowadzi wyścig szczurów
i skazuje jednostki na egzystencjalną samotność.
Już pani wie, czemu córka nawiała? Nikt by tego nie wytrzymał.
Pani Restelli, ma pani aktualne zdjęcie Cristal?
- Tak, proszę ze mną. - Mamy jakieś?
Przepraszam.
Czy pana była żona to Linda Restelli?
- Ta modelka? - Jeszcze ją pan rozpoznał?
Zobacz, jak wyglądała. Patrz.
Ale się zmieniła.
„Koniec z modą, czas na teatr obrzeży”.
Obrzeży? Nawet na obrzeżach nie uznaliby tego za teatr.
Aktorzyna. Nie marnujcie kasy.
A on co robi?
Diabli wiedzą. Pisze, reżyseruje...
- Taki oryginał. - Wielki.
To jedyny Palestyńczyk, który coś okupuje.
A konkretnie mój dom. Gaza mia.
Dobrze.
Zaczniemy poszukiwania.
To chyba lekka przesada.
Po co ten alarm? Do wieczora wróci.
To nie przesada.
- Słyszałeś, co zrobiła Corina? - Kto?
Najlepsza przyjaciółka Cristal.
Wyskoczyła z balkonu. Wiedziałeś o tym?
Ta tłuściutka?
O raju, dlaczego?
- To twoja wina. - Moja?
Każdego, kto ją nazywa „tłuściutką”.
Każdego, kto używa pogardliwego i stygmatyzującego języka.
- Całe szczęście, że przeżyła. - Bo jest tłuściutka. Odbiła się.
Prawda? Chudzina by się potrzaskała.
Rozmawiali państwo z nią? Wie coś o Cristal?
Nie odbiera.
Wiem. Mundur może ją przestraszyć...
- Ja pojadę. - Nie. To ja jestem ojcem.
- Wiesz, gdzie mieszka? - To jedźmy razem.
W drogę.
Przepraszam, możemy tego nie nagłaśniać?
Chodzi o moją pracę. Nie chcę, by wiedziano...
Że jest aktorką. Inaczej córka nie wróci.
Idziemy?
Dwie godziny! Ja pitolę.
Tylko bądź miły dla Coriny.
Jest w terapii, ma zaburzenia odżywiania.
To ona.
Corina!
Cześć.
Zeszłabyś na moment?
Tylko idź schodami!
Do niej trzeba precyzyjnie.
- Ja będę mówił, zgoda? - Dobrze, byle zrozumiale.
Jasno i prostymi słowami.
- I co, nic? - Nic nie wie.
Jak może nic nie wiedzieć?
A ty wiesz coś o Cristal?
O jej życiu, jej wrażliwości? Nie!
Znasz się na taumaturgicznej mocy pieniądza.
- Nie na rodzicielstwie. - Nie znam słowa „taumaturgiczny”.
Z nią też tak gadałeś? Wkurzyła się.
Nigdy jej nie znajdziesz. Sam to zrobię.
Ja jej nie znajdę?
Hej, Startrek! Znajdę ją, słyszysz? Startrek!
- Wal się! - Zobaczysz, co potrafi draumaturg.
Dałem jej wczoraj fałszywy dowód i telefon na kartę.
- Dobrze. - Kim był ten koleś w Ferreri?
To jej ojciec. Totalny dzban.
Uwaga, ten dzban tu idzie.
- Boże, nie. - Corina.
Corina?
- Możemy pogadać? - O co chodzi?
Na osobności?
Dobry wieczór, panie Zalone. Zapraszamy.
Chodź, chodź.
Naprawdę nie byłaś w tej restauracji?
No cóż, akurat ta mi jakoś umknęła.
Szkoda, bo...
Szef kuchni, Martin Ruggeri, jest niesamowity.
Jego interpretacja typowej rzymskiej kuchni...
Proszę. To coś wspaniałego.
Gricia z siedmioma rodzajami pieprzu i wędzonym czipsem z guanciale.
Już się znamy.
A dla pani...
Wodorosty kombu na humusie z korsykańskim jałowcem.
Dla ciebie lżejsza opcja.
- Może życzy sobie pani makaron? - Nie.
Młoda dama przestrzega ścisłej diety, prawda?
O co chodzi? Nie wiem, gdzie jest Cristal.
Chcę tylko poznać najlepszą przyjaciółkę mojej córki.
My, rodzice, jesteśmy czasem tak zajęci pracą...
O czym pan mówi? Pan przecież od rana do nocy nic nie robi.
Czyli córka jednak ci o mnie mówiła.
Moje serce się raduje.
Powiedz, skąd jesteś?
- Z Mołdawii. - Z Mołdawii?
Tam pewnie nieraz zaznałaś głodu.
Kurna, tutaj też.
Zobacz tylko...
Ten gulasz z ogona marynowanego w Château-du-Pape
nie ma sobie równych.
Na pewno niczego nie zapomniałaś? Może Cristal coś wspomniała...
Nie! Ja cię kręcę, nic mi nie mówiła!
Ciszej, uspokój się. Skąd te nerwy?
Bo jestem cholernie głodna!
Przepraszam.
To zjedz rzodkiewkę.
Wiesz, bardzo się cieszę,
bo Cristal ma w tobie niezwykle lojalną przyjaciółkę.
Inne już dawno by się wygadałyby.
- Saint-Jean-Pied-de-Port. - Gdzie?
Saint-Jean-Pied-de-Port.
Jestem we Francji, w Saint-Jean-Pied-de-Port,
gdzie zaczyna się francuskie Camino de Santiago.
HOTEL PIELGRZYMA
Za mną jest biuro pielgrzyma, w którym dostanę swój paszport.
Zapraszam.
Proszę.
Włoszka?
Tak.
Dowód?
- Jesteś pełnoletnia? - Tak.
Wyglądasz młodziej.
Wszyscy mi to mówią.
- Annette? - Jakiś problem?
Ma 18 lat?
Szczęściara.
Zbieraj pieczątki w każdym miasteczku na szlaku.
Buen Camino.
Dziękuję.
No dobrze, zaczynamy.
Symbol muszli i strzałka to oznaczenie szlaku.
Wskazują drogę do Santiago.
Najtrudniejsze jest pierwsze 15 km.
Muszę pokonać 1500 m przewyższenia, by dotrzeć do Hiszpanii.
Ten łuk to początek szlaku.
Mój pierwszy krok...
Cześć! Właśnie stawiam pierwszy krok na Camino.
Cri, twój ojciec tu wczoraj był.
Ale nic mu nie powiedziałaś?
Corina, cholera jasna!
Cristal!
Idiota półgłówek. Arogancki, ignorancki tuman.
- Ja znajdę Cristal. - Tarek!
- Checco znalazł Cristal. - Poważnie?
Powiedział gdzie?
Nie. Powiedział, że skoro ją znasz, sam jej szukaj.
Cristal nie może przebywać z tym człowiekiem.
To byłoby dla niej przekleństwo!
Boże, ojcze niebieski.
Niech aniołowie mają w opiece twoje sługi.
Niech cię licho. Co ty sobie myślałaś?
Nie można tak znikać.
A poza tym co robisz wśród tych fatalnie ubranych ludzi?
Kim oni są?
Nie odpowiada.
Kim wy jesteście?
Pielgrzymami. Otrzymujemy błogosławieństwo.
Posłuchaj.
Musimy wrócić jeszcze dziś,
bo jutro punktualnie o 6 rano twój ojciec musi być na jachcie.
- Nie chcę wracać. - Nie?
Cóż, w takim razie zapewne rezygnujesz z tego prezenciku...
za 8000 euro, który kupił ci tata.
Nie potrzebuję. Mam plecak.
Ma plecak...
Rozumie pani dzisiejszą młodzież?
Nie szanują żadnych wartości.
A ja angażowałem ministra, żeby ją zdobyć w jeden dzień.
To może inaczej:
pod kościołem stoi Ferrari Portofino, jeden z moich ulubieńców.
Jest twoje. Jak tylko zrobisz prawko.
Nie chcę żadnego auta.
Chcę iść pieszo.
A dokąd to chcesz iść pieszo?
Do katedry w Santiago.
Dobrze, chodźmy do tej katedry. Ale wieczorem wracamy do domu.
Przepraszam. Dziś wieczorem będzie trudno.
- Dlaczego? - Ta katedra jest 800 km stąd.
Ile?
- Planujemy iść cały miesiąc. - Nie.
Przepraszam, ojcze Depardieu.
Ale ci ludzie to nie żadni pielgrzymi, to zwykli wariaci.
Moja córka...
Cristal? Kuchnia felek. Cristal!
Cristal, to na czym stanęło?
Wsiadasz?
Wspinamy się już od trzech godzin.
Ręce mi odpadają.
Nie żal ci starego ojca?
Jesteś bardzo nieczuła. Przykro mi, ale tak.
- Z drogi! - Patrzcie na niego...
Camino de Santiago w Ferrari?
To Camino de Maranello. Ładniejsze i wygodniejsze.
Cristal!
Do czego ty mnie zmuszasz?
To Matka Boska z Biakorri.
Patronka pasterzy i pielgrzymów.
Towarzyszyła biednym w wędrówce.
A bogatych, czyli nas, odsyłała do domu.
„Co tu robicie?”, pytała. „Przecież macie wszystko”.
Co, źle mówię?
Mam kłamać Matce Bożej? Przecież zna moje dochody.
Dogadała się ze skarbówką, wiesz?
Cristal, wsiadaj do samochodu.
Matko Boska z Biakorri, jakie to uparte!
Po kim ty to masz?
Chciałam się odwrócić i go nie zobaczyć.
Ale zawsze był za mną.
Jesteśmy już w Hiszpanii. Dasz wiarę?
I nic jeszcze nie jedliśmy!
Patrz, tu są znaki na owoce morza.
Przepraszam, dobra ta knajpa z owocami morza?
Knajpa raczej kiepska.
Lepiej brać mięso?
Cristal, to jest steak house! Chodźmy na steka.
Możesz mi powiedzieć, gdzie idziesz?
Cristal?
Przepraszam panią. Gdzie idziecie?
- To hostel. - Czyli?
Noclegownia.
Do licha, Cristal!
Ludzie naszej rangi śpią w luksusowych hotelach!
Psiakostka.
O, proszę.
Już tego nie zobaczysz.
Zaczyna się festiwal Sanfermines, więc mamy pełne obłożenie.
Ale w drodze absolutnego wyjątku
ulokuję pana w pokoju Ernesta Hemingwaya.
Mam być w jednym pokoju z tym typem?
Spokojnie, pan Hemingway nie wróci na noc.
Nie wpuściłbym go.
- Do widzenia. - Dobranoc.
MARTINA LEPSZA POŁÓWKA
Cukiereczku.
Miśku, jesteśmy na Riwierze Francuskiej.
Wydarzyła się katastrofa.
Jaka?
Kostkarka się zepsuła.
- O nie! - Checco! Ciepłe drinki? Bez jaj!
- Stać cię na więcej! - Chłopaki, najmocniej przepraszam.
Jutro przyślę serwisantów, dobrze?
Kiedy wreszcie wrócisz?
Skarbie, znam swoją córkę. Jutro jej się to wszystko znudzi.
Dobra, ale pośpiesz się.
Tęsknię. Pa.
Co za dzień!
Pierwszy raz w Pampelunie?
Zgadza się. Przyjechałem po córkę.
Postanowiła przejść Camino de Santiago.
Moja też chce, ale jeszcze nie może.
- Czemu? - Nie jest pełnoletnia.
Powiedziałem jej: „Za rok skończysz 18 lat i wtedy pójdziesz”.
Pański Cristal.
Señor?
URODZONA 15 KWIETNIA 2007
¿Qué pasa?
Co się stało? Już ja jej pokaże co.
A to? Co to ma być?
Podrabiasz dokumenty?
Masz mnie za idiotę, który nie wie, kiedy się urodziłaś?
Nic o mnie nie wiesz. Daj mi spokój.
- Nie mów tak do swojego ojca. - Ty?
Moim ojcem?
Tak. Sprawdź sobie, do kogo należy twoja karta kredytowa.
Jeśli się nie opamiętasz, obniżę ci dzienny limit... do 500 euro.
Nie no, to przesada.
Czasem nie ma wyjścia, miła pani. Inaczej nigdy się nie nauczą.
Ta cała pielgrzymka to kaprys.
Kolejna rzecz, którą za chwilę porzucisz.
Tak samo było z łyżwami, żeglarstwem, jazdą konną...
Przynajmniej czegoś próbuję. A ty gówno robisz!
Tak, to prawda.
Ale z pełnym zaangażowaniem.
Nigdy się nie zachwiałem. Nawet jeśli mam ochotę coś zrobić...
- Mówię: „Bądź konsekwentny”. - Nie chcę twojej karty!
Mnie nie przekupisz!
A jak zdobyłaś ten dowód, równie fałszywy jak ty?
Sam jesteś fałszywy!
O nie, drodzy państwo.
Ja jestem dokładnie taki, jakim mnie widzicie.
Kretyn!
No nie. On ma tupecik!
Nie żaden tupecik. To jest topper, wy ignoranci!
Cristal!
Jeszcze nikt nie śmiał nazwać twojego ojca kretynem!
Kretyn!
Moi drodzy, przed wami największy kretyn tegorocznej fiesty!
Ale jako że jest Włochem, nadaliśmy mu tytuł
il Cretino!
A teraz zobaczmy, czym sobie zasłużył na to wyróżnienie.
Święta Panienko.
Co panu strzeliło do głowy, żeby tu parkować?
W Italii zawsze tak parkuję.
W Rzymie można spotkać unos kotos, piesos, a nawet dzikos, ale nie bykos.
No dobrze, a czy naszemu il Cretino należy się korona?
- Tak! - Ile pan dał za to Ferrari?
Nie mówmy o tym.
Na szczęście mam pięć innych.
I pomyśleć, że ojciec mi powtarzał: „Sześć to za dużo! Za dużo!”.
A teraz proszę.
- Był pan przezorny. - Zawsze jestem.
Ładna piosenka.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pana topper.
Idę jutro do trychologa w Mediolanie.
Zrobi mi bardziej blond.
Wraca pan do domu?
Mam zostać z tą diablicą, moją córką?
Według mnie tak.
Cristal szuka ojca.
Nie, to ojciec szukał Cristal i byłoby lepiej, gdyby jej nie znalazł.
Niech pan nie wyjeżdża.
- Może przejdzie pan Camino z nią? - Ja mam to przejść?
Głupota. Nikt tego nie robi.
Ja przeszedłem Camino de Santiago.
- Mówi, że też szedł. - Serio?
Wrócił w zeszłym tygodniu.
A wiemy, kiedy wyruszył?
Pewnie w 82.
To co pan postanowił?
Nie mam odpowiednich ciuchów.
Moje rzeczy przepadły.
Na szlaku trzeba mieć tylko te niezbędne.
Jestem Alma.
Idziemy?
Na pewno masz wszystko?
Tylko to, co niezbędne.
Ale mogę coś dokupić. Zakupy to moja pasja.
Nie.
Trzymamy się zasady,
że waga plecaka nie powinna przekraczać 15% masy ciała.
- Naprawdę? - Czyli...
Musisz się czegoś pozbyć albo przytyć.
Wykluczone. Dbam o wygląd.
Moja dziewczyna jest modelką.
Ile ma lat?
Trzymam się zasady,
że wiek mojej kobiety nie może przekraczać 50% mojego.
No to ja się nie kwalifikuję. Mam 40 lat.
Ale masz już faceta, jak mniemam?
Powiedzmy, że z jego powodu tu jestem.
Jestem na Alto del Perdón.
Za mną widać figury pielgrzymów.
Zobaczcie, jakie są piękne.
Patrzcie tylko. Wspaniałe.
- Patrzcie... - Niespodzianka!
Bo mnie coś trafi! Pójdziesz sobie wreszcie? Spadaj stąd!
Traktuje mnie jak idiotę.
Mówię ci, Alma. Ona mnie nie cierpi.
Nie, to nie to.
- Ona cię nienawidzi. - Tak?
W takim razie wiesz co? Zawracam.
Niech matka się tobą zajmie!
Smarkulo ty!
- Checco, dokąd idziesz? - Nie.
- Co ja mam z nią zrobić? - Musisz być cierpliwy.
To długi szlak.
Wiele się może wydarzyć. Jeszcze się zdziwisz.
Odpocznijmy chwilę.
Ruszamy dalej?
Gdzie twoje rzeczy?
Chodź.
Jesteśmy w Puente la Reina.
Ten most zbudowała dla pielgrzymów królowa Muniadona.
By oddać jej hołd, należy przyklęknąć i przejść go boso.
Jak ja...
i wszyscy inni pielgrzymi.
Jednak nie wszyscy.
Bo zawsze się znajdzie jakiś buc!
- Zdejmij te buty. - Dobra, już. Ściągam. Jak wszyscy.
Przy okazji – limitowana edykcja, 3800 baniek za parę.
Teraz to królowa się kłania.
- Jasne? To nie byle buty. - Chodź już.
Cristal, zdjąłem je!
Cristal? Cri... stusie Panie, szlag by trafił tę królową!
- Idź dalej. - Wiedźma!
Co to za miejsce?
Dotarliśmy.
Nic. Nie odbiera.
Kto?
Doktor Limberti,
ordynator chirurgii plastycznej w San Raffaele.
Z powodu pęcherza?
- Przejąłem się. - Mogę ci go przebić.
Wtedy zostanie ślad. Jak ja się pokażę na jachcie?
W moim towarzystwie takie skazy nie są akceptowane.
Dzień dobry, kochani. Witajcie.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję. Niech cię Bóg błogosławi.
Wielkie dzięki.
Cristal, ja zapłacę. Jestem jej ojcem. Zapłacę. Co za...
Można kartą?
Nie mam terminala.
A IBAN? Zrobię przelew.
Niech pan wchodzi!
- Czysta arogancja. - Ludzie czekają.
- Proszę. - Dziękuję.
Checco, chodź.
- Chodź tu. - Ja mam tu spać?
Na pewno bywałeś w najlepszych hotelach świata.
W samych najdroższych.
Tak, a teraz jesteś tutaj. Ze swoją córką.
Pokaż jej, jak bardzo się z tego cieszysz.
- Dobrze? - Spróbuję.
Mój Boże, jak tu ładnie!
Wspaniale. Naprawdę uroczo.
Zobacz, jak wykorzystali drewno!
- Pięknie. - W połączeniu z metalem. Elegancko!
Tu jest jak w filmie.
- Tak? A jakim? - W Liście Schindlera.
A to co? Ach, prysznice.
Młody człowieku, odkręć wodę.
Patrzcie, wcale nie leci gaz!
Nie no, przemiło.
Naprawdę, Cristal.
Mówię poważnie.
Tak rapujemy przed jedzeniem
Niech Bóg błogosławi to pożywienie
Wyciągnijcie ręce
Zegnijcie wpół
I tym gestem błogosławmy nasz stół
Brawo. Bardzo oryginalnie, bardzo.
Taki rap. Pięknie.
Co on powiedział?
Mamy pomyśleć o tych, którzy nie mają co jeść.
A co z tymi, którzy muszą zjeść to? Kto o nim pomyśli?
Smacznego.
Na zdrowie.
Dziękuję.
- Przepraszam, kto jest szefem kuchni? - Hiroshi.
To ty? Japończyk?
Brawa dla Hiroshiego!
Brawo.
Wspaniale.
Moja specjalność.
Słuchaj, czy Japończycy wymyślili karate po spróbowaniu twoich dokonań?
Wybacz, Hiroshi, ale...
Nie gotuj tego więcej. Nigdy.
Co on wlał do tego sosu?
Nawet kwas solny tego nie ruszy...
Cukiereczku.
Miśku, serwisant od kostkarki nie przyjechał.
I mamy kolejny problem.
Co tym razem? Nie strasz mnie.
Chcieliśmy zwykłe kanapki z masłem i anchois.
- Na pewno mamy anchois. - Nie są z Morza Kantabryjskiego.
A kto je wpuścił na mój jacht?
Wszystko jest nie tak. Dziewczyny sobie poszły.
Posłuchaj.
Jeszcze wrócimy na szczyt, obiecuję.
Kocham cię.
Nie dam rady.
Po prostu nie. Starałem się, ale...
Garnki też?
Wiesz, Cristal, tata zawsze lubił zmywać.
Nie wierzysz mi, ale to prawda.
Cześć, jestem Alma.
Wielu pielgrzymów idzie Drogą św. Jakuba, żeby odnaleźć siebie.
Ja tymczasem szukam odwagi, by całkowicie siebie zatracić.
Mam na imię Gianni i jestem niewidomy.
Prosiłem mojego kolegę, Riccardo, żeby towarzyszył mi w pielgrzymce.
Ale on miał żonę i zawsze brakowało mu czasu.
Na szczęście w końcu się z nią rozstał.
Teraz to ja towarzyszę jemu.
Co się dzieje?
To rytuał świecy. Każdy opowiada swoją historię.
Hejka, mam na imię Leo.
Jestem tu, bo czułem, że muszę wyruszyć w duchową podróż.
Odnaleźć światło, które noszę w sobie.
Ciii.
Jestem Cristal. Dziewczyna, której niczego nie brakuje.
- Tak jest. - Mam wszystko i jeszcze trochę.
Zgadza się, to moja córka. Naprawdę ma wszystko.
- Ale już mi to nie wystarcza. - Co?
Mogła powiedzieć. Przelewałbym więcej.
Co za gapa.
Postanowiłam wyruszyć na Camino,
by znaleźć coś autentycznego, bo tego w moim życiu brakuje.
Co to to nie! Dostaje same oryginalne rzeczy.
Ten brak autentyczności wywołuje ból i poczucie mroku,
które chciałabym tu pokonać.
Przepraszam panią, już późno.
Witam, jestem Checco.
Cristal jest zbyt skromna, by to powiedzieć, ale jest moją córką.
Widzisz, Cristal, nie mówiłem ci,
ale twój tata też przeżył mroczne chwile.
Miałem wtedy 25 lat.
Poleciałem do Nowego Jorku po Nautilusa 5711.
Jak wiadomo, tego modelu Patek Phillippe
nie może zabraknąć w żadnej kolekcji zegarków.
Ale gdy dotarłem na Manhattan,
okazało się, że po sklepie jubilerskim zostały tylko zgliszcza.
Kupka popiołu.
Żegnaj, marzenie.
To był okropny cios.
Ale nauczył mnie, że niepowodzenia powinny spływać po nas jak po kaczce.
Wiesz, Cristal?
Nigdy nie zapomnę tamtego dnia. To był 11 września 2001 roku.
Chcę powiedzieć, że tak, czasem ogarnia nas mrok,
ale po nim zawsze nastaje światło.
Nienawidziłam go. Chciałam, żeby zniknął na zawsze.
A tymczasem on był kilka łóżek dalej.
Hej.
Gdzie ja, psiamać, wylądowałem?
O nie. Tylko nie pies. Litości.
Przeszkadza ci, że tu śpi? Bo mogę sam się tu położyć.
Nie, już wolę psa. Lubię psy.
- Niech to szlag... - Checco?
Hej.
Jestem Leo. Pamiętasz?
Ten od duchowej podróży?
Tak naprawdę to chcę poznać fajne laski.
Takie w kwiecie wieku, co? Jej mama wie?
Totalnie.
Oldze spadło coś pod łóżko.
Podniósłbyś?
O jasny gwint!
Walcie się, ty i twoja babcinka ze swoją protezą...
Wszystko gra. Tata jest zachwycony.
Jest wspaniale.
Cześć.
Cristal, widziałaś Checco?
Nie i mam nadzieję, że już go nie zobaczę. Chcę iść sama.
Jasne. Buen Camino.
Halo! Wstawaj! No już!
Wstawaj.
- Juan, ścisz te dzwony. - Czy ty siebie słyszysz?
- Trochę szacunku! - Wszyscy już poszli. Dalej.
- Będziesz szedł w słońcu. - Dostanę kawę?
Może jeszcze rogalika? Dalej, już.
- Spokojnie. - Jesteś spóźniony.
- Gdzie się mogę przebrać? - A bo ja wiem?
- Macie wolną kryptę? - Błagam. Chyba żartujesz.
Idziemy.
Co tak naprawdę konsumujemy, siedząc w barze? Siebie.
Władza daje nam tę pozorną wolność, by zrobić z nas potulnych niewolników.
Musimy się od tego uwolnić.
Ale zachowując pełen spokój.
- Tarek. - Przepraszam.
Co powiedział? Kiedy wróci Cristal?
Nie odbiera. Dzwoniłam tysiąc razy.
Ale wiesz, może dobrze jej zrobi, jeśli spędzi trochę czasu z ojcem.
Co ty wygadujesz? Przy nim Cristal na pewno się pogubi.
Jest tu ktoś?
O! Człowiek!
Przepraszam.
Czy tędy prowadzi Camino de Santiago?
Ale jakim idziesz?
Francuskim, angielskim, portugalskim?
Takim. Sam mi powiedz.
To chyba kretyńskim.
Gdzie... Ej, szukam córki!
Cristal!
Tak traktujesz ojca?
Pomocy!
Pomocy...
Cristal!
Co się stało?
Niech to licho.
Co się stało?
Spadłam. Moja kostka!
Uważaj, to boli!
Chciałaś zostać Indiana Jonesem?
Jesteś bogatą dziewczyną z miasta. Zrozum, taką cię stworzyłem.
Twoje miejsce nie jest w lesie, tylko w klubie, przy drinku.
Widzisz?
Takie rzeczy na dyskotece nie mają miejsca.
- Do wesela się zagoi. - Stój.
- Stój, mówię! - Spokojnie. Usiądź.
Może ktoś będzie jechał.
Co tu poradzić?
Nie. Nie wierzę.
Cristal, widzisz to?
Tata eksportował „Made in Italy” i oto nasze podziękowania.
Jestem właścicielem. Zalone.
Wcale ci się nie śni, kolego.
To ja, Zalone.
Hej! Jestem właścicielem!
Stój, chamie!
To rozkaz. Stój!
Już ja mu pokażę! Jak tylko wrócę do Brescii.
Do Monzy! Siedziba jest w Monzie!
- W Monzie? - Boże, nawet tam nie byłeś!
Czekaj.
Przepraszam.
Stój.
Mamy... los wypadkos.
Z drogi! Uwaga! Wiozę czerwony priorytet! Kod tinto!
Z drogi! Na święty Santiago Bernabéu, ruszcie się!
Wiozę priorytet tinto!
Z drogi!
- Co? Checco! - Alma!
Stój pan. Stop.
Przewróciła się. Rozwaliła sobie kostkę.
- Jadę z wami. - Wskakuj.
Jak się czujesz?
Przestaniesz się gapić?
Przekażę jej.
Dobrze, Cristal, nic nie jest złamane,
ale poważnie zwichnęłaś kostkę.
Musisz odpoczywać.
- Jak długo? - Piętnaście dni.
- Piętnaście dni? - Tak.
Czyli nie może chodzić?
Nie, absolutnie.
A zaczęło mi się podobać to całe Camino.
Nie ściemniaj, dobrze?
Nie, mówię prawdę. Ale skoro to koniec...
No trudno, zorganizuję nam powrót do domu.
Hej.
Już dobrze.
Dlaczego?
Mówi Zalone.
- Karta Extra Gold 1489. - W czym mogę pomóc?
Potrzebne mi pogotowie lotnicze. Na już.
Oczywiście.
Albo jeszcze lepiej samolot z personelem medycznym.
Gdzie go wysłać, panie Zalone?
Dobre pytanie.
Jestem w Hiszpanii.
Może po prostu wyślę wam lokalizację.
A ty co?
Cristal nie może się wycofać. Dociera to do ciebie?
Lekarz zabronił jej chodzić. To co ja mogę?
Wiesz, co może ojciec, któremu naprawdę zależy?
Zdziałać cuda.
Cuda.
Buenos dias, proszę pani.
Pani też idzie do Santiago z nadzieją na cud?
Wie pani, ja już byłem z córką Medziugorie.
Zabrałem ją do Lourdes. Do Fatimy.
To wszystko ściema, droga pani.
Jestem ciekaw tego Santiago.
W końcu to facet, w teorii bardziej wiarygodny.
Buen Camino.
- Do widzenia. - Głupek z ciebie.
To nie mędrzec wskazuję ci drogę
Nie stryj widnieje na akcie urodzenia
To nie superbohater ratuje w opałach
Chyba że akurat jestem w Cortinie
To nie zdjęcie na twoim biurku
Nie szczeniaczek, którego głaskasz i porzucasz
To nie zabawa w Kogo bardziej przypomina?
DZIĘKUJĘ ZA KAŻDĄ POMOC
Wystarczy spojrzeć na brwi
Co to jest? O co w takim razie chodzi?
Co się kryje w DNA?
Że spotykamy się tu Choć żadne z nas nie zna drogi
Ale cokolwiek to jest, tak czy siak
Buen Camino
DOM PIELGRZYMA
Dziękuję.
A ty nie masz dokumentu?
Chwileczkę.
Proszę.
To nie wystarczy?
Chodzi o paszport.
Paszport? Kupię sobie. Ile kosztuje?
Zostały tylko dwa łóżka.
To gdzie będziesz spała, Almo?
Tamtej nocy wydarzyło się coś, na co długo czekałam.
Ojciec posmakował prawdziwego życia.
- Twój mąż nie żyje? - Tak, biedaczek.
- A ja jestem singlem. - Jak miło.
- Ale i tak nie mogę jej zapomnieć. - Rozejrzyj się.
Po co? Tu nic nie ma.
Co tam? Co się dzieje?
Co się stało?
Mam dość! Chcę wracać do domu.
Oszalałaś?
Słyszałaś ją?
Teraz, kiedy jesteśmy prawie u celu?
Czyli to jest Santiago?
Ma na myśli cel na dziś.
- Tak. Wybaczcie, mój włoski... - Jasne.
- A ile zostało do Santiago? - Jakieś 400 km.
Doszlifuj włoski, bo tylko zwodzisz ludzi.
- Chodźmy. - Nie. Ja mam dość. Wracam.
- Już nie mogę! - Co ty gadasz?
- Chłopaki! Ona chce wracać do domu! - Nie, Cristal!
- Chodź! - Dawaj! Dasz radę!
Cristal!
- Nie. Chcę do domu. Puszczaj! - Nie wycofujemy się w połowie!
- Postaw mnie na ziemię! - Ciśniemy do końca.
- Słyszysz? - Puść mnie!
Puszczaj! Natychmiast!
Zostałaś aresztowana.
Idziemy na policję.
Prosiła pani byłego męża, by przywiózł Cristal do domu?
Proszę go od kilku tygodni, ale on mnie nie słucha.
Jeśli mamy interweniować, musi pani zgłosić uprowadzenie dziecka.
Po to tu jesteśmy. Prawda, Lindo?
Tak.
Proszę za mną.
Anno Domini 2025.
- Domino? - Domini. Chrześcijanie czy nie?
- Tak! - No to „Anno Domini 2025”.
„Infra scripto Linda Restelli...”
Niżej podpisana.
Ach, niżej podpisana.
- Przedkłada zawiadomienie... - Przedkłada?
Składa zawiadomienie.
Składa.
O wyczerpaniu ustawowych znamion czynu zabronionego.
O przestępstwie!
Przepraszam. Może sam pan to napisać?
Znów jestem na szlaku.
I to on dał mi siłę, by kontynuować wędrówkę.
Witamy.
Jak tu ładnie!
Buen Camino!
Dziękuję, kochana.
Checco, robimy zrzutkę na kolację.
Chcesz iść z ojcem Tobíasem na zakupy?
- Pewnie. - Tak?
Zrobicie je u zaprzyjaźnionego rolnika.
Ale najpierw coś wyjaśnijmy. Kto będzie gotował?
Nie!
Może ja się tym zajmę?
Chcę uczcić moją córkę,
która skręciła una kostka, a jednak wróciła na Camino...
Pielgrzymi, dziś ja organizuję dla was kolacja. Dobra?
Dobra.
- Poczekam na dole. - Dobrze.
Dzięki, Checco.
Tylko nie urządzaj mi żadnego przyjęcia.
- Dlaczego nie? - Bo cię znam.
Zawsze musisz się popisywać.
Jesteśmy tu po to, by jeść prosto,
za pieniądze, które zebraliśmy wspólnie, jasne?
Cristal, twój tata bardzo się zmienił dzięki tej pielgrzymce.
Zrozumiałem mnóstwo rzeczy. Mnóstwo.
Prawda jest taka, że nadal byłam uprzedzona.
A Camino pewnie naprawdę go zmieniło.
Powinnam mu zaufać, tak naprawdę.
Zresztą był z nim ojciec Tobías.
W razie czego przecież go naprostuje.
- Nie! - Vamos, rolniku!
Checco! Nie mamy pieniędzy. Jak za to zapłacimy?
To dar Opatrzności.
- Nie. - Zobacz, spróbuj tego.
Tylko spróbuj.
Czujesz?
- Dwie. - Dwieście gramów?
- Tak. - Nie, dwie całe szynki.
Świetny wybór. Francuskie wino najwyższej klasy.
Tak. Proszę wlać je tutaj. Do las butelkas.
- Do butelek? - Tak.
Otwiera pan i wlewa.
Tak. I do tych też.
Checco, mówi, że nie może. To niemożliwe.
- Dlaczego? - Bo moja godność nie ma ceny.
Mam trzy gwiazdki Michelin. Nie mogę.
Uwaga wszyscy!
Może wzniesiemy toast za moją córkę tym oto gospodarskim winem?
Tak!
- Za Cristal! - Za Cristal!
Cristal!
Checco, gospodarskie wino? Bo padnę.
Nie widzę, ale na winie się znam.
To trzymaj język za zębami.
A teraz wielkie brawa dla rolnika Miguela, który to wszystko ugotował!
Miguel!
Hej, Alma.
- Lepiej się dogadujesz z Cristal, co? - Znacznie lepiej.
Przez te kilka tygodni o wiele lepiej ją poznałem.
Brawo.
Jesteś ojcem, który zna serce córki.
Ale to dlatego, że przeczytałem jej pamiętnik.
Nie. Tak nie wolno.
Wiem, ale nie ma jej w social mediach.
- Skąd mam wiedzieć, co robi? - Nie z jej pamiętnika.
Były w nim bardzo niepokojące rzeczy.
Ktoś jej złamał serce.
Teraz odrzuca wszystko, co materialne,
żeby się poświęcić duchowości i modlitwie.
Tak napisała.
Chyba nie chce zostać zakonnicą?
To byłby wielki problem.
Nie.
To by była katastrofa.
Moja jedyna córka zakonnicą?
Ślubuje ubóstwo i odda wszystko, jak mu tam, Leonowi?
A on rach-ciach wszystko zgarnie? Nie.
Tak nie może być.
Ciii. To ona.
- Wychodzę z Alberto. - Z Alberto?
Tak.
- Jakiś problem? - Nie. Gdzie tu problem? Idź.
Lećcie.
- Na razie. - Pa.
Alberto?
Podejdziesz? Chcę ci coś powiedzieć.
- Wychodzisz z moją córką... - Przerwę panu.
Wiem, co chce pan powiedzieć. Spokojnie.
Wiem, że Cristal jest niepełnoletnia.
Nigdy bym do niej nie startował.
To nigdzie z nią nie idziesz. Startuj do niej.
- Co, może jest brzydka? - Przeciwnie.
To do niej startuj. Jesteś przystojnym, zabawnym Włochem.
Zażartuj, pogadaj, spójrz jej w oczy,
zarzuć wierszem...
Ale na tym koniec, jasne? To jeszcze dziecko.
I pierwsza randka.
- Obiecujesz? - Tak.
Dam ci coś.
- Weź to. - Nie, nie mogę.
Zwiększa urok nawet o 60%. Nie ma na niej limitów.
Masz, weź ją.
- Idź już. Alberto? - Dobrze.
Tak.
Oby coś z tego było. Chłopak się wydaje w porządku.
Kolejna noc, kolejny koncert.
Symfonia.
Tak... Słuchajcie...
A teraz... O, właśnie!
Już was znam.
Checco, mamy dziś gorącą noc.
Niech pani pozdrowi fundusz emerytalny. Dobranoc.
Co za gość! Chodzi i bzyka.
A to sektor bezdechu sennego.
Kiedy myślisz, że umarli...
O, właśnie.
A to sektor jazzowy. Każdy w swoim, kurna, tempie.
Alma, dlaczego nie śpisz?
Rozmyślam.
O twoim facecie?
Tak.
Mam mu się całkowicie poświęcić.
Słuchaj, to książkowy przykład patologicznego narcyzmu. Rzuć go.
Nie.
Chyba mnie nie rozumiesz.
- Ten facet... - Świetnie cię rozumiem.
To toksyczna miłość. Pozbądź się go.
Cześć, Alberto.
Nie mogłem się ciebie doczekać. Opowiadaj.
Jak poszło?
Bez wdawania się w anatomiczne szczegóły.
No, wyszliśmy i wróciliśmy.
- I nic? - Nic.
Na pewno jesteś Włochem?
- Gdzie jest moja córka? - Na dole.
Czemu nie weszła?
Pójdę już.
Co to ma znaczyć? Odbiło mu.
- Dokąd idziesz? - Sprawdzę, co u Cristal.
Checco.
Halo.
Checco?
Checco!
Wracasz potem do Anglii?
Tak, ale możesz mnie odwiedzić.
- Co się stało? - Wszystko dobrze?
Odpłynąłem na moment przez tę całą akcję z córką...
Mówię ci, Alma...
- W jej wieku wątpliwości są normalne. - Myślisz?
- Ty ich nie miałeś? - Boże broń!
Ale twoja córka ma.
Nie wpychaj jej w poczucie winy, dobrze?
Patrz, dotarliśmy do Żelaznego Krzyża.
Weź ten kamyk.
Po co mi on?
Połóż go pod krzyżem i poproś o coś.
Mogę o księcia z bajki dla mojej córki?
Na to jeden kamyk chyba nie wystarczy, co?
Musiałbyś poświęcić coś cennego.
Niech pomyślę.
Żegnaj, maleńki.
- Gotowe. - Brawo.
Nie wierzę. Patrz na nich.
Patrz...
O nie, przepraszam.
Oddałem cenny zegarek, a dostałem jakiś chiński szmelc?
Chrzanię to!
- Nie! - Przecież to nie fair!
- Zostaw go. - Ale to nie fair!
Domagam się faceta z Zachodu!
- Jaja sobie ze mnie robią? - Zostaw!
Wypraszam sobie!
Nie, dr. Vannucci. Ja panu płacę, a pan stawia tatę na nogi.
- Proste. - Proszę pana, koniec jest bliski.
Pana ojciec stracił wszelką chęć do życia.
- To znajdźmy coś, co mu ją przywróci. - Dobrze.
Wymyślę, jak go zmotywować.
Zobacz, co kupiłam.
- Jesteś sławny na cały świat. - Fantastycznie.
Świetnie wyglądam. Super.
Przeczytajmy artykuł.
Naprawdę to powiedziałeś?
Co?
„Dobrze pokazać bogactwo tym, którzy go nie mają”.
Tak, to ja.
- Ty to masz gest. Brawo. - Wiem.
- Masz w domu piramidę? - Ale to jest ta mniejsza.
Będę miał replikę piramidy Tutanchamena.
Racja, ta wygląda tanio.
Co ja mogę...
- A to twoja dziewczyna. - No nie!
To Martina Flores!
- Znam ją! - To moja dziewczyna.
- Znasz ją, bo jest topmodelką. - Nie, znam ją ze szkoły.
Byłeś jej nauczycielem?
Co?
Jakim nauczycielem? Chodziliśmy razem do klasy.
To chyba repetowałeś, bo Martina ma 25 lat. To niemożliwe.
Nie, nie. Martina ma 31 lat, tak jak ja.
- Jesteś pewien? - Tak.
Checco. Jesteś ze staruszką.
Miśku, jak możesz tak mówić do Cukiereczka?
Jakiego Cukiereczka? Gdyby to był jeden, ale ty ukryłaś sześć!
Nie sześć, tylko cztery.
Byłam tylko z Marco, Matteo, Lucą i Giovannim.
Miałem na myśli lata.
Ja tylko całus!
Ty też?
Ja pitolę...
- Dobrze się czujesz? - Powiedzmy.
- Gadałeś z Martiną? - Nie, byłem siku.
Przykro mi.
Tata ma grubą skórę.
Poza tym trzy lata temu przeżyłem większe rozczarowanie.
Nie mówiłem ci, bo nie chciałem cię martwić.
Niesłusznie.
Wysłuchałabym cię.
Usiądź.
Miała na imię Katherine. Była ze Szwajcarii.
Blondynka o niebieskich oczach i łabędziej szyi. Anioł.
Była recepcjonistką w hotelu Bellevue w St. Moritz.
A ty się w niej zakochałeś.
Na zabój.
Wynająłem pokój na miesiąc tylko po to, żeby móc z nią rozmawiać.
A i ona nie wydawała się obojętna.
Zwodziła mnie.
W końcu zaprosiłem ją na kolację, a ona wbiła mi nóż w serce.
- Odkryłem, że... - Miała męża?
Nie, wielki tyłek.
Tak tłusty, że nie mogłem...
Jak ktoś taki jak ja...?
Zawsze była schowana za kontuarem. Tatuś nie widział, prawda?
Dlatego pamiętaj, Cristal, nigdy nie daj się zwieźć pozorom.
- Obiecujesz? Nigdy. - Tak, obiecuję. Idziemy spać?
Skoczę do łazienki.
Nie byłeś już?
Muszę znowu.
Dziś w nocy był już trzy razy.
Następnego dnia co chwilę się zatrzymywał.
Przepraszam.
Zaczęłam się naprawdę martwić.
Chodźmy.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Ale gdy dotarliśmy do kasztanowca w Ramil...
- Zrób fotkę! - Fotka!
...wiedziałyśmy, że trzeba coś zrobić.
Mam go zapytać, co się dzieje?
Czy tylko go zawstydzę?
- Cześć. - Musimy pogadać.
Też muszę z tobą porozmawiać.
Słuchaj, w twoim wieku wątpliwości są zupełnie normalne.
- Ile razy wstajesz w nocy na siku? - Co?
Zamiast na mojej orientacji skup się na swoim organie.
To ile razy?
Nie wiem. Wczoraj może z dziesięć? To pewnie przez Camino.
- Piecze cię, jak sikasz? - Co to za pytania?
Odpowiedz!
Troszkę, ale to zupełnie normalne.
Trudno ci zacząć, a potem utrzymać równy strumień?
Nie poznaję cię. Co to za pytania?
Tak czy nie?
Tak, czasami mi się zdarza.
Jak skończysz, masz poczucie, że pęcherz nie jest pusty?
Posłuchaj, wiem, że za mało rozmawiamy,
ale moje przyrodzenie to dziwny temat na początek.
Jaki kolor mają twoje siuśki? Ciemny? Są mętne? Z krwią?
Skąd mam wiedzieć... Są ciemne, ale nie wiem, czy z krwią...
- Jedziemy do szpitala. - Co? Nie.
Inaczej więcej mnie nie zobaczysz! Do szpitala, ale już!
Dobra, tylko skoczę siku.
Tak oto wróciliśmy do początku. Panie doktorze, proszę.
I co?
Na USG widać niewielką, ale podejrzaną zmianę.
Lekarz chce ją natychmiast usunąć.
A tata jest spokojny?
Pewnie. To silny facet.
Cristal! Będą mi robić operację! Boję się! Chodź ze mną!
Wiesz, co ten lekarz mi zrobił? Swoim palcem? Wykorzystał mnie.
I to wcale nie małym palcem.
Ani nawet serdecznym!
Nie, wskazującym! A paluchy ma takie, że...
Operacja się udała, ale tata długo nie wybudzał się z narkozy.
Bardzo się martwiłam.
Ale wtedy...
Wrócił do nas!
- Dzień dobry. - Dzięki Bogu za Kocisa.
- Cześć. - Wstawaj, musimy iść dalej.
Kurde balans... On jest chodzącą adrenaliną!
Lekarz powiedział, że guzek mógł zezłośliwieć.
Dobrze, że zmusiłaś go do badania.
Ma lekką gorączkę.
To normalne.
- Halo? - Mówi Maurice. Jest tam pan Zalone?
Nie może rozmawiać. Przekazać coś?
Przyjęcie już za dwa dni, a on się nie odzywa!
Niech do mnie oddzwoni. Dziękuję.
Zaczynamy próbę generalną!
Wchodzą niewolnicy z lektyką!
Teraz odaliski!
Tak.
Co tu robi ten staruch? Zabierzcie go!
100 LAT!
Tu pan jest! Nie mogłem pana znaleźć. Martwiłem się!
To? To są przygotowania do imprezy urodzinowej pańskiego syna.
Wyobraża pan sobie, że zastąpi pana w firmie?
- Nie! - Nie chce pan tego, prawda?
Nie chce pan?
To musi pan dać z siebie wszystko!
Czuje się pan zmotywowany?
Na pewno? Bardziej zmotywowany?
Maksymalnie zmotywowany?
Chcę pana usłyszeć!
Proszę pana!
Pana syn zaraz przejmie firmę!
- Nie! - Niech pan biegnie! Brawo!
Checco zacznie podpisywać kontrakty!
Chce ją sprzedać, proszę pana!
- Sprzedać firmę! - Nie!
Oko tygrysa!
Gdzie jest pański syn?
Gdzie on jest?
Mamy go.
Ustaliliśmy lokalizację jego telefonu. Jest w Hiszpanii.
Wiedziałem. Gdzie zabrał Cristal?
Na Ibizę? Formenterę?
Logi ze stacji bazowych sugerują, że idzie Drogą św. Jakuba.
- Checco? Na Camino? - To niemożliwe.
A jednak.
A więc?
Pozwoli im pani skończyć pielgrzymkę czy mamy interweniować?
Dzień dobry.
Twój ojciec poprosił o wypis, bo chce wracać do domu.
Przywiezie mi go pan do domu jutro rano?
Jest bardziej blond?
Karmelowy? Dobrze. Do zobaczenia.
Dlaczego chcesz wracać?
- Śniadanko dla taty? Jak mi miło. - Dlaczego chcesz wracać?
Dlaczego?
Widzisz, Cristal, twój dziadek jest u kresu życia.
A ja muszę się zająć rodzinnym biznesem.
Dlatego wracasz?
Muszę być odpowiedzialny i zacząć pracować.
Wczoraj dzwonił niejaki Maurice.
Maurice? Kto to?
- Nie znasz go? - Mam tylu znajomych...
- Podobno masz jutro przyjęcie. - Przyjęcie?
- Tak. - Możliwe.
Kiedy człowiek ciężko pracuje, ma prawo się czasem zabawić.
No to baw się dobrze.
Nie dostanę nawet całusa?
Alma, będę miał 800 gości. Wyprawiam jutro pięćdziesiątkę.
Chyba dość się już nachodziłem dla mojej córki.
Checco, szedłeś dla siebie.
By sobie odpowiedzieć, dlaczego tu jesteś.
Może wpadniesz na imprezę?
- Poważnie? Ja? - Tak.
Masz kostium Egipcjanki?
Egipcjanki? Tego akurat nie mam.
Zadzwonię do Maurice’a. Jaki masz rozmiar?
Checco?
Checco? Dziękuję.
Ale wolę dokończyć Camino.
Spełnienia marzeń.
- Na razie! - Alma, będzie dwóch super DJ-ów...
Czemu one tego nie kumają?
Czemu?
Mój ojciec był podobny do twojego.
Też był obrzydliwie bogaty.
Gdy skończyłam medycynę,
powiedziałam mu o swojej życiowej decyzji i o tym, że nie przejmę jego biznesu.
A on całkowicie się ode mnie odciął.
Nie chciał nic wiedzieć o moim życiu.
Potrafiłaś mu wybaczyć?
Kiedy zachorował, byłam przy nim do samego końca.
To nie kwestia przebaczenia,
tylko miłości.
A miłość nie chce niczego w zamian.
Jutro dotrzesz do Santiago.
Spróbuj wejść tam przepełniona miłością.
Udało mi się!
- Tak! - Tak!
W tę stronę.
Na co patrzycie? A, dobra.
Uwaga, proszę o przejście dla chorych.
Zróbcie przejście. Proszę tędy.
Dziękuję.
Potrzymasz to, Gianni?
Skarbie.
Kocham cię.
Widziałeś, jaka Cristal była szczęśliwa?
Widziałem.
Sądziłeś, że dojdziesz z nią do Santiago?
Nigdy. Z tobą też nie, Almo.
- Lepiej z topmodelką, co? - Nie. Skończyłem z modelkami.
Wiesz, bardzo się zmieniłem i...
- Chcę ci coś powiedzieć. - Ach! Mam coś dla ciebie. Czekaj.
- Co to jest? Literka t? - Właśnie.
Ale znaczy o wiele więcej.
Oczywiście.
- Znaczy, że ty też... - Wszystkiego najlepszego!
- Sto lat, Checco! - A niech was. Nie trzeba było.
- O rany. - Dmuchaj!
Słuchaj, Checco, stwierdziliśmy, że idziemy dalej.
Szlak nie kończy się tutaj?
Nie. Mamy dla ciebie niespodziankę.
Powiedz mu.
- Postanowiliśmy dojść aż nad ocean. - Nie, Cristal... bez przesady.
- Chodź z nami! - Dobrze.
- Super! - Checco!
Zakończyliśmy wędrówkę nad Oceanem Atlantyckim.
Zero kilometrów!
Zostało nam jedynie odprawić trzy rytuały pielgrzyma.
Kąpiel w Atlantyku.
Mam!
Szukanie muszli św. Jakuba.
Oraz spalenie jakiejś części garderoby.
Okazało się, że jest jeszcze czwarty: zakochany pielgrzym.
Nie idziesz?
Dogonię was.
- Przecież Alma już kogoś ma. - Wiem.
Ale chyba nie rozumiesz. Mężczyzna, którego kocha...
- To kretyn. - Nie!
Opresyjny, patologiczny narcyz. Ale my ją uwolnimy.
- Idź już. - Posłuchaj mnie, serio.
Ty posłuchaj. Tłumaczysz miłość własnemu tacie?
No już, leć.
Dołączę do ciebie.
Idziemy?
To dla mnie?
- Tak. - Jakie piękne, dziękuję.
Mamy dziś bal przebierańców?
- Nie. - Nie?
- To nie jest kostium. - A, rozumiem.
Czyli ten mężczyzna, o którym mówiłaś...
- To Jezus, tak. - O wow.
O nie.
Wiesz...
Miałam ogromne wątpliwości.
Religia sprawiała, że traciłam wiarę.
Ale na końcu Camino otrzymałam odpowiedź.
Czyli wracasz z koleżankami do klasztoru?
- Nie. - Nie?
Chcę zostać na szlaku.
Dalej wędrować z moimi braćmi.
I radością w sercu.
Zobaczysz, jeszcze spotkamy się na szlaku.
Dobra, do rzeczy. To twoja ostateczna decyzja?
Postanowiłaś poświęcić życie Jezusowi?
- Zamiast tobie? - No...
Checco, mi nie trzeba za wiele.
- Cześć. - Cześć, Cristal.
Zobacz.
Ten certyfikat dostałam w Santiago,
a ten zdobyłam teraz, w Muxíi.
Od początku wiedziałem, że ci się uda.
Cristal!
Idź. Powinnaś się zobaczyć z mamą.
- Cristal! - Leć.
Już idzie.
A, Cristal.
Masz.
Jest fałszywy.
Jesteś kimś znacznie więcej niż 18-latką.
Jesteś jedyna w swoim rodzaju.
Wyjątkowa.
POLICJA
Wszystko podpisane. To egzemplarz dla pani.
Dziękuję.
Bezpiecznej podróży.
Do widzenia.
Dziękuję.
A gdzie Cristal?
González!
- Tak? - Gdzie ona jest?
Była tu.
- Była. A gdzie jest teraz? - Nie wiem.
Przepraszam.
Tato!
Tato, hej!
Cześć!
- Nie słyszałeś, jak wołałam? - Słyszałem „tato, tato...”.
- No! - Nigdy tak do mnie nie mówiłaś.
- Czyli „tata” to ja? - Tak, ty.
Widzisz? Camino dało mi odpowiedź.
Gdzie teraz idziesz?
Zostało mi kilka pytań, więc idę dalej.
Pójdę z tobą.
Dalej, chodźmy!
Czekaj. Powiem dziadkowi, że nie wracam.
- Dr. Vannucci, co słychać? - Pana ojciec jest w świetnej formie.
Wrócił do pracy.
A dziś powiedział pierwsze słowo.
- Naprawdę? - Tak, dam mu telefon.
Proszę pana, syn dzwoni.
- Kretyn! - Dzięki, tato.
- I co? - Zmotywował mnie.
No to chodźmy.
Buen Camino, córciu.
Buen Camino, tato.
Co to jest? O co w takim razie chodzi?
Co się kryje w DNA?
Że spotykamy się tu Choć żadne z nas nie zna drogi
Cokolwiek to jest, tak czy siak
Buen Camino, skarbie
BUEN CAMINO WSZYSTKIM
Noc miłosnej pasji pełna
Z kobietą mego serca
Która czeka na mnie, rozpalona A ja tutaj w kiblu konam
Od trzech godzin już tak stoję Że nie trafię – tego się boję
Wnet pół kropli leci nędznej
Nic więcej? Nic więcej?
Mam zapalenie prostaty Beczałem jakbym był smarkaty
A urolog się śmiał Gdy rękawiczkę z ręki ściągał
Mam zapalenie prostaty Skazany jestem na celibaty
Bo gdy prostata cię boli Żadnej kobiety nie zadowolisz
Wyjazdy to teraz katusze Na każdą stację zjechać muszę
W drodze z Sewilli do Granady Sikałem aż osiem razy
W moje życie mrok wkroczył i ból Nic dobrego nie wjeżdża na stół
Bo nawet ociupinka chili
I mnie pali! I mnie pali!
Mam zapalenie prostaty Czułem, jakbym dostał z armaty
Kiedy urolog sadysta Swe palce wielgachne mi wciskał
Mam zapalenie prostaty Skazany jestem na celibaty
Bo gdy prostata cię boli Żadnej kobiety nie zadowolisz
Oj, nie zadowolisz
Napisy: Kaja Olszewska