Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Yes!
Witajcie.
Wystąpię w serialu na TRT. To najbezpieczniejsze miejsce.
Witajcie, przyjaciele.
Tytuł tego występu to CMXXIV.
Jak widzicie tutaj.
Wytłumaczę wam, co to znaczy.
Zapoczątkowałem ten występ w 2024 roku, więc nazywaliśmy go „CM24”.
Ale użyliśmy rzymskiego zapisu, bo domagali się tego iluminaci.
Chciałem umieścić „24” przed „CM”,
ale to mogłoby doprowadzić do pewnych oczekiwań.
Tak, śmiejcie się, drogie panie.
Wciąż słyszę:
„Co kobiety w nim widzą?”.
Ja tam nie wiem, ale…
Ale mogę wam powiedzieć,
że nie muszą tego długo szukać.
Jestem standuperem już tak długo.
Ze 30 lat.
Mierzę się z wysokimi oczekiwaniami i niskim morale.
Ojciec powiedział mi: „Synu, uważaj na siebie”.
To jego sposób myślenia.
Jakby wysyłał do pracy swojego 12-letniego syna.
„Uważaj na siebie”. Bzdura!
Moi fani to elita, ale mają wysokie oczekiwania.
Zawsze.
Powiadają, że Cem Yılmaz stracił iskrę.
Kto tego nie słyszał?
„Już po nim. Jest skończony. Chcę to zobaczyć”.
Póki nie zobaczycie mnie w Wyspie przetrwania,
wciąż jest nadzieja.
Jeśli zacznę się czołgać po ziemi za kawałek ciastka,
wtedy możecie uznać, że nie radzę sobie za dobrze.
Żyjemy w ciężkich czasach,
więc chciałbym was ostrzec,
żeby uniknąć znieczulicy.
Ciężkie czasy wywołują znieczulicę.
Odczułem to.
W tym kraju oskarżają cię o brak wrażliwości,
nawet jeśli śpisz do późna.
Powiedzmy, że o 10.30 gdzieś wybuchł pożar.
Jeśli śpisz do 11,
ktoś może mieć za złe, że jeszcze o tym nie tweetujesz.
Spałem! To nic złego.
Kurwa, spałem. To wszystko.
W mojej branży nie ma przyjaciół.
Przed chwilą widziałem się ze starszym bratem.
Reprezentuje z Zaferem nowe pokolenie komików.
Widzieliście ich występ?
Występują na żywo. Sprzedają bilety.
Polecam! Tylko 50 lir!
To jest najzabawniejsze.
Brat powiedział mi, że jeśli będę miał dziś problemy,
mogą wskoczyć na scenę, żeby mi trochę pomóc.
Odparłem, że nie chcę zwracać wszystkim po 4000 lir.
Mój syn mówi mi ostatnio urocze rzeczy.
Ma 13 lat. Powiedział mi: „Powodzenia w nowym sezonie.
Życzę ci udanej trasy po Europie. Masz 20 występów”.
Pamiętał o tym.
Wspomniał też o trasie w Ameryce.
On i jego matka chyba mają jakieś plany. Pomyśleli o wszystkim.
No, trudno.
Nie będę złośliwy, bo ludzie się zezłoszczą.
Miałem kilka dowcipów o alimentach.
Mówili mi: „Jak śmiesz o tym żartować?”.
Jak płacę, to mogę żartować.
Wykupiłem prawa autorskie do tego żartu.
A jest to naprawdę dobry żart.
Kiedy ktoś mówi słowo „alimenty”, ja słyszę tylko „męty”.
Czaicie?
Rozwiodłem się.
Minęło już z 13 lat.
Wciąż się dziwię, widząc pary na widowni.
Nie chcę was do niczego przekonać, ale lubię być singlem.
Wy jesteście parą? Jak długo?
- Jedenaście lat. - Macie dzieci?
- Dwójkę. - Wspaniale.
Życzę im szczęścia.
Więc przez ostatnie dziesięć lat długo przesiadujecie w toalecie.
Szybko się zaczyna. Gracie w Candy Crush na klozecie.
Dotyczy to zwłaszcza mężczyzn.
„Kochanie!” „Sranie, nie kochanie”.
Nie?
Brzmi znajomo?
Palisz papierosy?
Bądź ostrożny, paląc w toalecie.
Zwłaszcza jeśli strzepujesz popiół między nogami.
Raz prawie się napiętnowałem.
Kurczę.
Dziwię się, że ludzie wciąż łączą się w pary.
Tylko się na siebie złoszczą.
Kobiety na facetów, faceci na kobiety.
Mówią, że mam toksyczne żarty.
Albo nawet seksistowskie.
„Patriarchalna postawa i toksyczne dowcipy!”
„Toksyczne?” Uwielbiają to słowo.
Co to niby znaczy?
Często słyszę też „toksyczny mężczyzna”.
Po turecku tok znaczy „nakarmiony” a sik znaczy „fiut”.
Więc mówisz do Turka tok sik, raczej go nie obrazisz.
„Ercan, jesteś tok sik!”
„No cóż…
Dzięki Bogu.
Tak, dobrze go karmię.
Na pewno nie głodował”.
Wciąż słyszę to słowo.
A jeśli masz dobrą samoocenę, nazywają cię narcyzem.
Jestem singlem. Dobrze czuję się w domu.
Kiedy wrócicie do domu,
ona spyta cię, co najbardziej cię rozbawiło.
Kiedy ja wracam do domu, ściągam spodnie i paraduję w gaciach.
I oglądam wszystkie filmy z Johnem Wickiem.
Od dawna nie byłem z kobietą.
Nic do nich nie mam, ale trudno jest być z kobietą.
Mamy tu jakieś nowe pary?
W jaki sposób pielęgnujecie swój związek?
Ciekawi mnie to. W moim wieku to niemożliwe.
Kiedy spotykam się z 38-latką,
mówią mi, że mam „młodą kochankę”.
Ona ma 38 lat! Jest na progu śmierci!
Kobiety myślą,
że „Co ja bym bez ciebie zrobił?” to romantyczne pytanie.
Ale ja serio pytam. Miałbym tyle nowych możliwości.
Tak…
Albo: „Czym ja sobie na ciebie zasłużyłem?”.
Kurwa, serio pytam.
Co ja takiego zrobiłem?
Niszczę wam wszystkie nadzieje. Brawo ja!
Jestem rozwodnikiem. Mam syna. Jestem zadowolony.
Spędziłem z synem całe lato.
To nastolatek, więc lubi spędzać czas z dorosłymi.
Uczy się nowych słów, próbuje nowych rzeczy.
Bardzo mnie to cieszy.
Ale nagle naszła mnie nieoczekiwana myśl.
Pomyślałem sobie: „Będę się nim zajmował jeszcze wiele lat.
To kosztowne.
Ale czy w przyszłości on zajmie się mną?”.
Rozumiecie mnie?
„Powinien zostać lekarzem, żeby się mną zaopiekować”.
Kiedyś tak nie myślałem,
ale teraz nachodzi mnie ta myśl.
Spytałem go: „Kiedy twój wujek i ja będziemy starzy,
zaopiekujesz się nami?”.
Odpowiedział: „Jeśli nie będzie innego wyjścia”.
Wygląda na to, że co najwyżej zapłaci za nasze pogrzeby.
W takich chwilach mówię pod nosem.
„Turecka Fundacja Wojskowa”.
Albo: „Związek Edukacji”.
Zostawię im cały majątek.
A on i jego matka dostaną tylko kopertę z ogórkiem.
Co mi tam!
To moja krew! Wiecie, co zrobił?
Słyszeliście o stronie Celebrity Net Worth?
Nie? Potrzebujemy nowej widowni.
Na stronie Celebrity Net Worth podobno może zobaczyć,
ile pieniędzy mają różni celebryci.
„Jaki jest majątek Michaela Jordana?” „2,5 miliarda dolarów”.
„A Céline Dion?” Można wszystkich sprawdzić.
Mój syn powiedział mi:
„Tato, sprawdziliśmy cię na Celebrity Net Worth”.
To moja krew!
Spytałem: „Dlaczego?”.
Sprawdził mnie z kolegami
i powiedział, że mam 20 milionów dolarów”.
To mnie zdołowało.
Ta strona zatrzymała się na 1999 roku.
Albo pomylili mnie z innym komikiem.
Mówię: „Oszalałeś? 20 milionów to ja mam w kieszeni”.
Zrozumiałem, że 20 milionów to dużo pieniędzy.
Spytałem: „Mama wie o tej stronie?”. Serio.
Jestem zdumiony, że ludzie łączą się w pary.
Bo ludzie gardzą sobą nawzajem.
Panuje wrogość między mężczyznami i kobietami,
pracownikami i pracodawcami.
Ludzie mają siebie dość.
A mimo tego, jeśli poświęcisz trochę czasu dla siebie,
ludzie nazywają cię egoistą, który nie wie, co dzieje się na świecie.
Co chwilę nowe wiadomości.
Tyle tematów do rozmowy. To mnie przytłacza.
Jestem wkurzony,
że mimo wszystko, najgłośniej mówi się o bzdurach.
Ostatnio słyszałem:
„Sztuczna inteligencja odbierze nam prace”.
Jakie prace?
Turcja ma jakieś 30% bezrobocia.
Bez krewniaka w urzędzie nawet AI nie znajdzie tu pracy.
Powie: „Połącz mnie z jakimś znajomym routerem”.
Kto może się bać utraty pracy przez AI?
Ja się nie boję. Kto się boi?
Chyba się nie wyspaliście.
Jest wtorek. Wyglądacie tak…
„Kurwa, po prostu powiedz. Nie każ nam myśleć”.
„Sztuczna inteligencja będzie nas kontrolować”.
Nie boją się inteligencji.
Inteligentni i ciężko pracujący ludzie zawsze rządzili resztą.
Jedni mieli złe intencje, inni dobre.
Jesteśmy tacy bierni.
Nie wiem, co was dziwi.
Ci, którzy wymyślili proch, mieli przewagę nad innymi.
To samo z silnikiem parowym.
Ktokolwiek wynajduje nowe rzeczy, ma innych w garści.
Co was dziwi?
„Sztuczna inteligencja będzie nas kontrolować”.
Czyli martwi was tylko to, że jest sztuczna?
Jedna kobieta mówiła w telewizji o sztucznej inteligencji.
Martwiło ją chyba tylko to, że jest sztuczna.
„Sztuczna inteligencja odbierze nam prace”.
Nadmuchane usta, silikonowe piersi, lifting pośladków.
Boi się sztucznej inteligencji, choć już ma wszystko sztuczne!
Co jej do tego?
Tak bardzo się z tym unosimy.
„Co z nami będzie?”
Kurczę, my wciąż nie wiemy, jak działają zapalniczki.
Co tam AI! Czy ktoś tu wie, jak działa zapalniczka?
O taka. Skąd wzięły się w naszych domach?
No jak? Powiedzcie.
Mam z 20 eleganckich zapalniczek. Ale taką też mam.
I niebieską do pary.
Te zapalniczki trafiają do nas prosto z fabryk.
Nawet tego nie rozumiemy. Co to, jakieś urządzenie do podsłuchu?
To one przejmą kontrolę.
Mam w sobie dużo empatii.
Trudno być komikiem bez empatii.
Nasi rodacy potrzebują współczucia.
To w większości dobrzy ludzie.
Ale współczucie kończy się,
kiedy oglądamy uliczne wywiady.
Czujemy zniechęcenie.
Często słyszę,
że rzadko wychodzę na ulicę i nie obserwuję przeciętnych ludzi.
Co, mam się dać zadźgać dla waszej rozrywki?
Dostojewski też trzymał się z dala od pewnych części miasta.
Nie wyszedłem na ulicę od 25 lat.
Nawet w dzieciństwie rzadko to robiłem.
Ale znam swoich rodaków.
Turcy nie interesują się sobą ani codziennymi sprawami.
Skupiają się na większych rzeczach.
„Panuje wielki spisek przeciwko Turcji!”
Zawsze tym tonem.
„Nie było lądowania na Księżycu”. A chuj tam!
Ostatnio, kiedy umarł ktoś z rodziny Rothschildów, usłyszałem:
„Nie żyje Rothschild. Niechaj płonie w piekle!”.
Facet montuje żaluzje.
Co mu zrobili ci Rotschildowie?
Nie zapłacili za żaluzje? No, o co chodzi?
Turcy skupiają się na większych rzeczach.
Dlatego nie mają czasu dla siebie.
Od dawna korzystacie z mediów społecznościowych.
Ja dałem sobie z nimi spokój.
Ludzie pytają, czemu wyłączam komentarze na Instagramie.
Oszalałbym przez nie.
Na Instagramie wyświetlają mi się same karły.
Nie wiem, czy to kwestia mojej lokalizacji, czy algorytmu,
ale widzę samych karłów. Dlaczego?
Nie wiedziałem, że jest ich tak wiele.
W dzieciństwie znałem tylko siedmiu.
A teraz? Śluby karłów, sporty karłów,
tańce karłów i tak dalej.
Mówili mi, że muszę zmienić swój algorytm.
Więc zacząłem oglądać tylko brazylijskie pośladki.
Żeby zmienić algorytm.
Wszystkie urządzenia są zsynchronizowane.
Kiedy masz dość karłów z Instagrama, otwierasz Spotify.
A ten puszcza ci Yalına.
Ten żart nie dotrze do balkonów.
Nie dosięga.
Mam tego dość. Chciałem poświęcić nieco czasu sobie.
Wiecie, jak można poświęcić się pracy?
Postanowiłem poświęcić się zdrowiu.
Widzicie te obrzęki?
Zmartwiłem się.
Postanowiłem się przebadać,
żeby zobaczyć, czy nie ma żadnych problemów.
Lekarz powiedział: „Od razu mówię panu, że musi pan przestać pić”.
Mówię: „Nie piję tak dużo”. A on: „Obserwuję pana na Instagramie”.
Każdy ciągle słyszy, że pije za dużo.
Lekarz powiedział mi też, że muszę więcej spać.
Polecił mi aplikację.
Działa nie tylko z telefonem, ale i ze smartwatchem.
Kojarzycie te aplikacje na zdrowy sen?
Ja pierdolę, już o nic się was nie pytam!
Nie znacie tych aplikacji?
Monitorują sen.
„Kaszel o 2.00, problemy z oddychaniem o 3.00”.
Wciąż nic?
Czy wszyscy są tu na zasiłku?
„Nie możemy nawet marzyć o takich rzeczach!”
„Nierówny oddech, sen na boku, kaszel. Bąk o trzeciej nad ranem.
Czy chcesz to zaraportować?”
Aplikacja miała ułatwić mi życie, nie pozbawić mnie prywatności.
Ma pan tak w małżeństwie?
Poranne sprawozdanie. Kto puścił bąka? Kto beknął?
Nawet żonie nie mówi się takich rzeczy.
A ponieważ wszystkie urządzenia są zsynchronizowane,
smartwatch mówi ci o wszystkim, co wydarzyło się w nocy.
No, nie o wszystkim…
„Raport z nocy.
Bąk o 3.16”. Dobra, kumam.
Sięgasz po tablet i widzisz:
„Smartwatch właśnie mi powiedział, że pierdnąłeś o czwartej rano”.
Gdzie to się kończy?
Pracuję na komputerze, a komputer: „Wiem, co się stało”.
„Co, pierdnąłem?” „Nie, mam nagrania…”
Niewiarygodne!
Tyle zamieszania z powodu małej nadwagi.
Dlatego rzuciłem media społecznościowe. Co mogę w nich zobaczyć?
Instrukcje makijażu, roztrzęsione tyłki i takie tam.
Powinniście już wiedzieć, jak robić makijaż.
Poważnie!
To takie skomplikowane?
„Robimy tak, a potem tak”.
Jestem 52-letnim facetem. Ja tam już wszystko potrafię.
Ale kobiety uwielbiają takie filmiki.
„Konturowanie…”
Nigdy w życiu nie pomyślałem sobie, patrząc na kobietę:
„Kurwa, ale zajebiste kontury!
Ale ma cień do powiek!”.
Czemu poświęcają temu tyle czasu?
Nauczyłyście się, co?
Tak.
Tyle filmików, a wyglądacie tak? Kurczę…
No nie…
Media zwracają ludzi przeciwko sobie.
„Jesteś sumą pięciu osób, z którymi spędzasz najwięcej czasu”.
Co to ma być?
Mamy już dość problemów z dobieraniem sobie towarzystwa.
A teraz jeszcze to gówno. „Suma pięciu osób…”
Teraz tylko patrzymy, kto zaniża nam średnią.
„Nie zapraszaj więcej Nevzata!”
Już prawie nikogo nie widuję.
Poważnie, prawie nikogo.
Tak, zwykle nie chodzę po ulicy.
Jak mówiłem, cenię sobie prywatność.
Widzę ludzi na ulicy w moim sąsiedztwie.
Mieszkam niedaleko, na Levencie.
Mówię o tym oryginalnym, pierwszym Levencie.
Ktoś ostatnio krzyknął: „Też mieszkam na Levencie!”.
„Na którym?” „Na szóstym!”
Taki Levent to masz tylko w głowie.
Szósty Levent to już raczej Eyüp.
To jak nazwać Esenler środkowym Eitler.
Spaceruję po sąsiedztwie.
Wychodzę z domu.
Widuję ludzi.
Kiedy sytuacja polityczna zaogniła się, próbowali nas szufladkować.
Chcę żartować z polityki,
ale nie chcę, żeby policja skonfiskowała mi mercedesy.
Dzięki! W przyszłym tygodniu będę na TRT.
Jechałem ostatnio taksówką, bo znam arabski.
Jeśli jesteście nowi w Stambule,
ściągnijcie aplikację MójArab.
Jest jak Uber, ale pokazuje najbliższego Araba.
Jeśli Arab jest bliżej niż parking dla taksówek,
taksówka sama podjedzie.
Taksówkarz spytał mnie: „Czemu nie wezmą cię do serialu?”.
To mnie dotknęło.
Niby w jakim serialu?
Wyobraźcie to sobie.
Nie wyglądałbym nawet dobrze na plakacie.
Nie daliby mi dobrej roli.
Nie mógłbym zagrać sułtana.
Bajazyda czy Murada.
Mógłbym co najwyżej zagrać Dżema.
Uciekł na Rodos i prosił papieża o azyl.
Odstawia się tam niezły cyrk,
więc dobrze bym pasował.
Od lat mieszkam i głosuję w tej samej okolicy.
Na Levencie jest podstawówka.
Robią nam tam czasem zdjęcia.
Nie czasem, prawie zawsze!
Zdjęcie podpisane: „Rozbawił wszystkich przy urnach”.
Co ja takiego powiedziałem?
Może bawiło ich, że oddałem ostatni głos na Kılıçdaroğlu.
Znaczy…
Mój głos ma tyle mocy, co wasz.
Żeby coś się zmieniło, musimy się zjednoczyć.
Nie odpuszczają nawet przy urnie wyborczej.
„Rozbawił wszystkich”. Niczego nie zrobiłem.
Wrzuciłem tylko kartę, jak to się robi przy urnie.
Po głosowaniu zawsze mówimy:
„Ktokolwiek wygra, niech przysłuży się krajowi”.
Tak powinno być, prawda? Nie!
Jakaś babcia na ulicy zobaczyła mnie i krzyknęła:
„Nazwałeś nas zwierzętami, to zrobimy ci zoo!”.
Kobieto…
Czemu wyżywasz się na mnie?
Jestem łagodny jak owieczka. Czemu złościsz się na mnie?
Przyznaję, mam inne poglądy, ale nie jestem kłótliwy.
„Nazwałeś nas zwierzętami!”
Czy to naprawdę brzmi jak coś, co mógłbym powiedzieć?
Szła tak powoli, że nie mogłem się jej pozbyć.
Poruszała się tak wolno, jak zombie w filmach.
Nie, żebym porównywał ją do zombie. Chociaż…
Zombie w filmach chodzą powoli.
Co to ma być? To ma być straszne?
W dzieciństwie wciąż o tym myślałem.
Trup idzie w twoją stronę.
Kurwa, i co z tego?
„Co tak jęczysz? Wypierdalaj”.
Jestem żywy i zwinny. Co mi tam!
Czemu boimy się zombie?
Bo jest ich mnóstwo!
Tak jak staruszek.
Najtrudniejszy moment w filmie z zombie
jest kiedy trzeba zastrzelić ukochaną osobę.
Jeśli ma zmienić się w zombie.
„Jennifer, nie!” A ona…
„Zastrzel ją, Mike!” „To Jennifer!”
Jaka tam Jennifer? Już cała przegniła.
„Nie mogę jej zastrzelić!” A ja nie mogę zastrzelić staruszki.
Jestem zbyt wyrozumiały.
Jestem rozsądnym facetem.
Gdyby w Turcji wybuchła epidemia zombie…
Tutaj ludzie rzucają się sobie do gardeł jeszcze za życia,
więc to by dopiero było.
To byłaby dla nas przyjemność.
„To Burhan? Jebany!”
Mielibyśmy okazję rozwalić komuś łeb.
Za dużo się kłócimy.
Mamy 2025 rok.
A wciąż kłócimy się o zwierzęta. Nie mówiąc o ludziach.
Jak w 2025 roku może być debata na temat tego,
czy powinniśmy kochać koty i psy?
Co to za pytanie?
„Powinniśmy kopać dachowce?” Kurwa, co to za pytanie?
To teraz przedmiot debaty.
Pamiętacie, jak wszyscy próbowali udowodnić, że kochają zwierzęta?
Stambuł to miasto kotów i psów.
Czasem są przez to kłopoty.
Zwłaszcza jeśli debatują psychopaci.
Z jednej strony mamy wariata, który kopie koty dla zabawy.
Z drugiej strony kogoś, kto nienawidzi ludzi.
Jesteśmy między młotem a kowadłem.
Widzieliście ten filmik z kobietą i jej pitbulem?
Ten pitbul dosłownie zeżarł kota z ulicy.
Kiedy ktoś zwrócił jej uwagę, powiedziała: „To wszystko boskie stworzenia”
Kiedy jej pitbul pożerał kota.
A ona tylko: „To boskie stworzenia, nasi czworonożni przyjaciele”.
Wszystko może brzmieć niewinnie. Glock może być „boską pukawką”.
Dacie wiarę?
Już nawet nie można kochać zwierząt.
Bez względu na temat, do głosu zawsze dochodzą psychopaci.
Dwie skrajności.
A rozsądni ludzie przyglądają się z boku jak na Wimbledonie.
Kiepsko, co?
Mam dwa psy rasy kangal.
Opowiem wam, jak raz w Niemczech prawie zostałem pobity.
Mój samiec waży 90 kilo, a samica z 65.
Mój sąsiad miał dwa małe pieski o imionach Cookie i Lucky.
Z kamizelkami i muszkami.
A moje kangale wyglądały, jakby właśnie wyszły z zakładu.
Nawet kiedy są na łańcuchu, kangale zdają się mówić:
„Metalowy łańcuch? Jesteś taki naiwny.
Śmiało. Nie mam nic przeciwko”.
Około trzeciej w nocy Cookie i Lucky przeskoczyły ogrodzenie.
Nasze kangale były zdumione na widok psów w muszkach.
„Czemu one mają muszki?”
Kiedy te małe pieski ujadają w środku nocy,
kangale zamartwiają się, z czego utrzymają się w Stambule.
„Może zostaniemy taksówkarzami?”
Kiedy te knypki tak ujadały,
nasz pies miał już tego dość.
Powiedział: „Chłopaki, idźcie sobie”.
Ale one nie przestawały, więc nasz pies…
Poczułem się jak morderca. Wybiegłem szybko.
To moja odpowiedzialność.
Ludzie lubią pytać: „Twój pies gryzie?”
„Nie, siada do rozmowy!”
Pewnie, że gryzie!
Tak komunikują się psy. Pewnie, że gryzą!
Słyszę to czasem na spacerze. „Gryzie?”
Spytaj psa!
Albo spytaj go o mnie.
„Robi ci nadzieje, a potem zostawia?”
Ale nic podobnego.
Więc…
Te małe pieski wpakowały się w kłopoty.
Szczekały.
Czułem się jak morderca.
Potem usłyszałem, że to była paskudna sytuacja.
„Pana psy zaatakowały psy sąsiada”.
Poczułem się jak morderca. Oczywiście.
Przeprosiłem i spytałem, co mogłem zrobić inaczej.
Ale facet był miły. „To nie pana wina.
Nasze ogrodzenie jest za niskie. To nam uciekły psy.
Przeskoczyły ogrodzenie na własne nieszczęście”.
Chciałem zobaczyć Cookiego, ale powiedział, że nie może się załatwiać.
Powiedział, że Lucky jest cały, ale zmienił mu imię na Unlucky.
W porządku.
Ale kiedy opowiedziałem tę historię w Niemczech,
jedna kobieta obruszyła się.
„Niech cię cholera! Kangale tego nie robią!
To nasi przyjaciele od Boga.
Ja też pochodzę z Kangalu”.
Co to za argument? „Pani jest człowiekiem,
a pies to pies”.
„Nie, kangale się tak nie zachowują”.
To była kłótnia między proludzkimi i prozwierzęcymi ekstremistami.
Ciężka sytuacja.
Prawie nas pobili.
Wszyscy muszą pokazywać, jak kochają zwierzęta.
Znaczy, ludzie powinni ponosić odpowiedzialność.
Ktoś ma tu psy? Nie, już o nic nie pytam.
W latach 90. było inaczej. Dziś nadal kocha się psy,
ale to, że twój pies ma kamizelkę i muszkę,
nie znaczy, że go kochasz.
Niektórzy kupują takie małe pieski na wakacjach dla swoich dzieci,
zakładają im muszki,
a pod koniec lata porzucają je.
Porzucają.
„Na chuj mi ta muszka? Potrzebowałem tylko miłości”.
To prawda.
Masz psa?
Nie?
Ktoś ma tu psa?
- Co to za pies? - Golden.
Golden retriever. Pupil rodziny.
- Dlaczego go masz? - Jest bezużyteczny.
Bezużyteczny?
Chcesz, żeby obrabował dla ciebie bank?
Życie to nie film.
„Spokojnie. Wszystko pójdzie gładko”.
Raz jedna kobieta powiedziała mi, że ma owczarka niemieckiego.
„A po co?” „Jako zabezpieczenie”.
Tak to ujęła.
Traktowała go jak kondomy.
Zostawiała go pod sypialnią.
Żeby warczał na męża.
Niezłe zabezpieczenie.
Tyle wystarczy.
Mam psa już od dawna.
Koty to inny świat.
Nie rozumiem ich.
Są tu jacyś kociarze?
Potem się nasłuchacie.
„Gdzieś ty był całą noc?”
Koty są dziwne. Zachowują się, jakbyśmy to my byli ich gośćmi.
Psy przynajmniej próbują was jakoś rozerwać.
Kiedy dajesz im smaczka, pytają: „Zrobić jakąś sztuczkę?”.
Koty mają to w dupie.
„Jedzenie?” „Dobra, obojętnie.
Zasrańcu”.
Moje dziewczyny zwykle mają koty.
Znaczy, w przeszłości. Nie mam już dziewczyn.
Nie ma kobiet w moim wieku. Nie ma 52-letnich kobiet.
Koty są dziwne.
Zwłaszcza jeśli to kot twojej nowej dziewczyny.
Kiedy idziesz do niej po raz pierwszy.
Kot się o ciebie ociera, a ona mówi: „On cię kocha!”.
Dzięki Bogu.
To pierwszy krok.
Najlepiej kiedy mówi: „Zwykle nie podchodzi do innych ludzi”.
„Zajebiście! Na pewno ją dziś przelecę!”
„Nie lubi innych ludzi”.
Oferuje ci przekąski, otwiera wino.
Trochę sera, trochę wędliny.
O tym też nie wiecie. Niech was cholera!
Nasz kraj jest w opłakanym stanie.
Powinienem zmienić te dowcipy.
„Ćwierć bochenka chleba…”
„Idziesz do niej,
a ona daje ci chleb i trochę sera z oliwkami”.
Kot ociera ci się o nogi.
Ona pyta: „Nie masz nic przeciwko?”
Masz całe spodnie w sierści, ale…
„Mruczuś! Słodki zasraniec”.
A kiedy ona idzie po więcej wina,
mówisz do kota: „Wypierdalaj”.
W końcu zaczynacie się całować.
Nie znoszę, kiedy zwierzę zostaje wtedy w pokoju.
Wy się całujecie, a kot się gapi.
Miałem tak parę razy.
Zwierzęta nie wychodzą z pokoju.
Pamiętam, jak gapił się na mnie jeden buldog angielski.
Coś taki zdziwiony?
Ty liżesz się po własnych jajach.
Czego tu nie rozumiesz?
Na Boga.
Jest takie powiedzenie.
Coś w stylu:
„Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta”.
Co za bzdura.
„Ile znasz osób?”
„Dwie”.
„A ile masz kotów?” „Czterdzieści siedem”.
Ludziom brak równowagi.
W miłości nie ma hierarchii,
ale nie ma co tego testować.
Przykładowo ktoś mówi, że stracił ojca,
a ty na to: „A my właśnie pochowaliśmy Cynamonka”.
Jemu zmarł ojciec!
„Ale Cynamonek był taki kochany!”
To mój ojciec!
Ile lat miał Cynamonek? 14?
No to kurwa w samą porę.
Cynamonek nie obiecywał ci 64 lat.
„Pochowaliśmy Cynamonka”. Ja mówię o moim ojcu!
To, że mój tata nie aportował,
nie znaczy, że jego życie było mniej warte.
Niektórzy nie mają taktu.
Powinniśmy rozróżniać prawdziwą i fałszywą miłość do zwierząt.
Osobiście tego doświadczyłem.
Dwa lata temu nad morzem
widziałem parę modnych, nowoczesnych dziewczyn ze Stambułu.
Ich psy kręciły się wokół.
A tamtejsi ludzie są bardzo dobrze nastawieni do zwierząt.
Cynamonki i inne Azorki biegały sobie wesołe.
Dziewczyny też były zadowolone.
Psy miały nawet kostiumy kąpielowe.
Jedna z dziewczyn miała tatuaż: Life is a journey.
Myślę sobie: „Kurczę,
ma wszystko obcykane”. Bo ten tatuaż znaczył…
Nawet nie znacie angielskiego?
Dopiero co mówiliście, że jestem skończony.
Może to wina widowni!
Life is a journey. „Życie to podróż”.
Myślę sobie: „Kurczę, łatwo to zapamiętać. Po co ten tatuaż?”.
Miała takie: „»Życie«… Jak to było?
»Życie to podróż«, tak?
Zrobię tatuaż, żeby nie zapomnieć.
Wytatuuję też sobie listę zakupów”.
Pieski były takie wesołe.
Aż pojawił się jeden prawdziwy, duży pies.
Pies rzeźnika.
Chciał miłości, tak jak inne pieski.
Większy pies. Samiec alfa.
Trochę warczał.
Prawie go zlinczowały!
„Jak śmiesz atakować mojego małego pieska?”
Widziałem na własne oczy.
„Znam się na zwierzętach. Na ludziach też. Zwierzęta lepsze”.
Jakie znasz zwierzęta?
Jakie znasz zwierzęta poza własnym?
Mamy takie bajkowe wyobrażenie o zwierzętach.
„Lisy są cwane, wrony są takie i takie”.
„Ratujmy wieloryby”. Skąd to się nam bierze?
I po co oblewać obrazy Rembrandta zupą, żeby ratować wieloryby?
Widziałem, jak protestujący oblali zupą obraz Rembrandta.
Wieloryb złapałby się za głowę.
Powiedziałby: „Hańba! Ja i tak będę martwy za tydzień.
Zostawcie te obrazy”.
Boże.
Pamiętamy tylko bajki.
„Lisy są cwane”. Niby czemu?
Jakby budowały i prowadziły hotele.
Co takiego robią?
Co najwyżej kradną kurczaki z kurnika.
Nie znamy zwierząt tak dobrze.
„Lisy są cwane, lwy są królami, króliki są takie i takie”.
Serio?
Jakie zwierzęta naprawdę znacie?
Wiecie, z czego utrzymują się koniki morskie?
Ktoś wie?
Wieśniaki z balkonu nie rozumieją pytania.
Szok. „W morzu są konie? Nie wiedziałem. Nie mam telewizora”.
Koniki wodne to dziwne stworzenia.
Młode rodzą samce!
Tak, bracie.
Bardzo cię to ekscytuje.
Koniki wodne są bezpłciowe.
Mogą zmieniać płeć i zapładniać same siebie.
Chciałbym mieć taką technologię.
Fajnie byłoby płacić alimenty samemu sobie.
Nie powinienem żartować z płci na Netfliksie.
Lubicie te żarty tylko z ust zagranicznych komików.
Nie moja sprawa. Są tu jakieś transpłciowe osoby?
Oczywiście, nie odpowiadacie na żadne pytania.
„Są tu jakieś transpłciowe osoby?”
„Są, ale nie gadajmy o tym”.
Mężczyzna może stać się kobietą, ale wywiady z tymi osobami są absurdalne.
Słyszałem na przykład: „Zostali jeszcze jacyś mężczyźni?”.
Właśnie jednego się pozbyłaś.
Kiedy mężczyzna staje się kobietą, to tylko lepiej dla nas.
Ale mam problem, jak kobieta staje się mężczyzną.
Znaczy…
Szanuję to, oczywiście.
To ważna decyzja. Obciąłbyś go sobie?
A niektórzy dorabiają sobie nowego. Ciężka sprawa.
Ciężka i fizycznie, i psychicznie.
Ale nie podoba mi się, jakimi stają się mężczyznami.
Tyle się starają, żeby stać się mężczyzną.
Czują się lepiej w takim ciele.
Więc takie osoby powinny być idealnymi mężczyznami.
A tydzień po operacji udzielają wywiadu.
„Jak leci?”
„Jestem zazdrośnikiem”.
Nie zdjęli ci jeszcze szwów!
„Nie pozwolę dziewczynie nosić miniówy”.
Twoja garderoba jest ich pełna.
Nie podoba mi się taka osobowość.
Koniki morskie to dziwne zwierzęta. Jest tyle dziwnych zwierząt.
Każdy ma jakieś ulubione zwierzę.
Byłem raz z bratem w berlińskim zoo.
Ze 20 lat temu. Poszliśmy za wcześnie, koło 7.30 rano.
Nawet nie było jeszcze zwierząt.
Poważnie!
A i tak sprzedali nam bilety. Wchodzimy, a tam zero zwierząt!
Myśleli, że przyszliśmy się poddać.
„Śmiało, znajdźcie sobie klatkę”.
Weszliśmy do pustego zoo.
Po 30 minutach wprowadzili zwierzęta.
Nosorożce, małpy, żyrafy… Wyglądały na zaskoczone.
„Kurwa, nie widzisz, która godzina?”
Miały niespodziankę.
Nieźle naśladuję małpę, co?
Prawda? Przyznajcie.
Nie…
Nic dziwnego, przy takim wyglądzie.
Z łabędziem miałbym trudniej.
Weszły małpy.
Samiec goryla to naprawdę niezły widok!
Przyciągnęły moją uwagę.
Były za wielką szybą.
Spojrzeliście kiedyś gorylowi w oczy?
Nawet o kotach nie chcieliście gadać, co tam goryle!
„Ile pan przeżył, panie Cem!”
Jak ten goryl patrzył na mnie zza szyby! Nie mogłem oderwać wzroku.
Brat powiedział:
„Minęło pół godziny.
Chodźmy zobaczyć nosorożce i resztę”.
A ja: „Jestem zajęty gorylem”.
Ale się na mnie gapił. Musielibyście to zobaczyć.
Jakby chciał powiedzieć:
„Bóg umieścił mnie tutaj,
a ciebie tam.
Tak to jest tym razem”.
Wyglądał tak smutno.
Było widać, że oglądał Planetę Małp.
Jakby starał się powiedzieć: „Rozpierdolimy was”.
Przez pół godziny nie mogłem oderwać od niego wzroku.
W końcu goryl powiedział:
„Matka urodziła mnie w deszczowy dzień.
Niebiosa płakały po moim przybyciu.
Czy noworodek może być grzesznikiem?
Dlaczego moje życie jest przeklęte?”.
Przysnęło mi się. To był sen.
Tylko sen.
W rzeczywistości zrobił tak.
I rzucił we mnie gównem.
Ale wyglądają bardzo smutno.
Widzieliście? Są filmy dokumentalne.
Gdy byłem mały, dokumenty były prostsze. Teraz są takie wyrafinowane.
Kiedyś było tylko: „Małpy robią tak. Pandy jedzą liście eukaliptusa.
Zebry przechodzą przez rzekę”.
Nowe dokumenty na Netfliksie są bardziej wyrafinowane.
Gdzie ci przedstawiciele Netflixa?
To też mi się przyśniło?
Pamiętam, że ktoś tu bojkotował Netflixa. Jesteście tu?
Mówili:
„Nie oglądajcie Netflixa. Chcą zrobić z nas gejów”.
To prawda.
Dobrze wiem. Pracuję z nimi.
Często mnie odwiedzali.
Raz spojrzałem przez wizjer i zobaczyłem trzech nagich mężczyzn.
„Co tu robicie?”. A oni: „Tu-dum!”.
Resztę sobie wyobraźcie.
Pamiętam ten bojkot. „Netflix chce zrobić z nas gejów!”
„Netflix zmieni nas w pedałów!”
To prawda.
Nie czytacie umowy użytkownika.
Wiecie, o czym mówię?
Warunki użytkowania.
Wszystko jest na końcu dokumentu.
„Zmienimy was w pedałów”. Małym druczkiem.
A w nawiasie: „Jeśli macie już to w sobie”.
Inaczej nic z tego.
Powinniście obejrzeć te dokumenty na Netfliksie.
Ale są zbyt wyrafinowane.
Filmują tyłek pszczoły kamerą 8K.
Czujesz, że sam robisz ten miód. Przesada.
Kiedyś te filmy były prostsze.
Miały tego brytyjskiego narratora. Jak on się nazywał?
Boże!
Kurwa, serio…
Będę występował w Konyi. Tam mnie zrozumieją.
David Attenborough.
Sir David Attenborough.
Dziś ma już chyba 89 lat.
„Millions of species in this planet…”
„Oceans are different than the other things…”
Za dużo się ślini.
To wszystko jest zbyt skomplikowane. Migrujesz obok albatrosa.
Mieszkasz w kolonii mrówek. Takie zbliżenie!
Przesada.
Oglądałem dokument o życiu stada goryli.
Zrobili z tego operę mydlaną.
Dodali dramatyzmu. „Mały Mario jest zakłopotany”.
„Zobaczmy, co zrobi Jesse”.
O kim oni kurwa mówią?
„Mario jest zakłopotany”.
A Mario szuka tylko miejsca, żeby się wysrać.
Ile waży goryl srebrnogrzbiety? Z 300 kilo.
Ma cztery samice do kopulacji.
Broni starszych osobników. I swojej pozycji przed młodszymi samcami.
Ma sporo na głowie.
A oni umieścili tam osiem kamer.
Mario mówi tylko: „Idź sobie.
Mamy robotę. Jazda!”.
A oni kręcą go dalej. „He is anxious about…”
„Kto to kurwa jest?”
„Jesse is helping him”.
„Ty jesteś Jesse?”
„Od dwóch sezonów mówią na mnie Jesse”.
„Idę kopulować. Dlatego biję się w pierś.
Powiedz temu dziadkowi, żeby spierdalali z tymi kamerami.
Kim oni są? Są z National Geographic?”.
„Z Netflixa, szefie.
I nie pójdą sobie, póki nie nakręcą materiału”.
„Boże”.
„He is angry”.
„Spierdalaj! No już!”
„Netflix, co? Chodź tu, Jesse.
Pochyl się”.
„Szefie?” „Nie nazywaj mnie tak.
Pochyl się. Tylko cię posmyram.
Finał sezonu”.
„Szefie, proszę”. „Jak to nakręca, to sobie pójdą”.
„Macie”.
A David Attenborough zdaje relację:
„Ten gatunek zwykle nie kopuluje z osobnikami tej samej płci”.
Mają tego po dziurki w nosie.
Możecie winić Mario?
Mario…
Mario musi konkurować ze Squid Game.
Musi zrobić coś interesującego.
Sam miałem przygodę z małpą w moim filmie A.R.O.G.
Wtedy nauczyłem się tych ruchów.
Mówili, że na planie za bardzo tuliłem się do małpy.
Ale małpą była argentyńska akrobatka w kostiumie.
Liczy się wewnętrzne piękno.
Może to też kwestia moich korzeni.
Pamiętacie, jak mogliśmy sprawdzić historię rodziny
na tamtej rządowej stronie?
Była popularna.
Wszyscy się sprawdzali.
Okazuje się, że moje drzewo genealogiczne nie ma gałęzi.
Niektórzy znają swoje korzenie.
„Moje korzenie sięgają XIV wieku. Moi przodkowie ze strony matki…”
Ale moi przodkowie to zwyczajni ludzie.
Mój ojciec pochodzi z wioski Eskihamal w Gürün w Sivasie.
Wytropiłem swoje korzenie tylko do lat 40. XIX wieku.
Nigdy nie wyprowadzili się z wioski.
Oto ich cała migracja.
Mała wędrówka ludów.
A rodzina mamy pochodzi z Saloników.
Cofa się do lat 90. XVIII wieku.
Żadnych wojowników, żadnych osobistości.
Żadnych dowódców, żołnierzy, bohaterów.
Zresztą…
Nawet nie pasuje mi ten miecz.
Niektórzy są przyklejeni do telewizora.
„Jesteśmy potomkami Osmanów!”
Odrodzenie: Ertugrul.
Ja nie mam w rodzinie żadnych bohaterów.
Dziwne, że w ogóle udało się im przetrwać.
Mówię i o rodzinie matki, i o rodzinie ojca.
Żadni z nich wojownicy.
Więc ten miecz do mnie nie pasuje.
Władałem mieczami w filmach.
Na przykład w odcinku „Suchy Murad”.
Ale to nie dla mnie.
Kiedy podbiliśmy Anatolię? W 1071?
Chciałbym mieć przodka, który walczył w tamtej bitwie.
Ale to nie dla mnie. Za dużo bólu.
Jak mógłbym tak kogoś dźgnąć?
Gdybym ja tam był, zaproponowałbym dyskusję.
„Podbijamy fortecę?” „Nie trzeba nam jej”.
Uciekłbym przy pierwszej okazji.
To za trudne.
Nie jest ostry, ale… Dotknij.
Dziwne, co?
Może mamy na widowni profesjonalnego mordercę.
Dziwnie byłoby tak kogoś dźgnąć.
Mamy w głowach obrazy z filmów.
Ucinamy głowę za jednym zamachem. Proste dźgnięcia.
Jak tak może być?
W tamtym odcinku postać Çağlara mówi:
„W średniowieczu można umrzeć od stresu”.
Głowy latające w powietrzu. Ostro!
A dzisiaj skarżymy się,
kiedy ktoś spojrzy na nas krzywo w biurze.
Wyobraźcie sobie prawdziwe bitwy. Wszyscy się dźgają, ucinają sobie głowy.
A twoja żonka mówi: „Co masz taką smutną minę?”.
„Jestem cały we krwi, kobieto!”
Nie mógłbym tak żyć.
Nie wstydzę się tego przyznać.
W dzisiejszych czasach też się zabijamy.
Ale tak, jestem zaskoczony, że moja rodzina przetrwała.
Moja rodzina.
Jak to możliwe,
kiedy ja nie mogę sobie nawet wyobrazić takiej przemocy?
„A masz, chuju!”
Nie mógłbym tak. To by bolało!
I do tego jeszcze koń. Jechaliście kiedyś na koniu?
Trzeba było machać mieczem, jadąc na koniu.
Co tam obcinanie głowy,
zabolałoby samo draśnięcie.
I po bitwie.
Nie ma żadnej dezynfekcji.
Rana będzie ropieć.
Okropieństwo!
Ostatnio oglądałem film.
Jak on się nazywał? Bonaparte?
Nie, Napoleon. Ridley Scott.
Kojarzycie, jak na bitwach
nacierały na siebie armie po 5000 osób?
Wyobraźcie sobie, że jesteście z przodu.
Liberté!
Z przodu jesteście tylko mięsem armatnim.
Jakie liberté?
„Za Francję, skurwysyny!”
My mamy coś bardziej szlachetnego.
Nasi krzyczeli: „Za Allaha!”.
Ale w ich głosach można było usłyszeć niepewność.
„Za Allaha…”
„Allah nas poprowadzi, nie?”
Nie wyobrażam sobie siebie w takiej sytuacji. A wy?
Można gadać o heroizmie, póki nie jest się na froncie.
„Podbijemy Wiedeń!
Idź, ty pierwszy”.
Ja stanę w trzecim szeregu.
Albo w czwartym.
Nie wyobrażam sobie siebie na takiej bitwie.
Pamiętacie tę scenę z Troi z 50 000 łuczników?
„Łucznicy!”
„Mamy strzelać?”
„Strzelać!” „Co?”
We wszystkich filmach z ostatnich 20 lat jest takie samo ujęcie.
Chmura strzał zasłania niebo.
Jakby mieli od tego jakiś pstryczek.
„Łucznicy!”
Jak w Troi.
Ja bym nie strzelił.
Jebać to, niech Bóg o nich zadecyduje.
20 000 strzał. Nie policzyliby ich wszystkich.
No nie?
Tylko naśladowałbym ten dźwięk.
Gdyby wróg strzelił pierwszy, nie ruszyłbym się.
Wszyscy zasługują na życie.
Nie uciekałbym.
Nie mógłbym tak żyć.
Po chuj miałbym uciekać?
Albo oberwę bezpośrednio, albo w tyłek, rykoszetem.
Jestem pewien.
To takie dziwne. Na wojnie jest ciężko.
Cieszę się, że wtedy nie żyłem.
Rząd poprosił mnie, żebym opowiedział wam o tamtych czasach.
Żebyście byli bardziej wdzięczni.
Serio.
Jak można tak kogoś oblać wrzącym olejem?
Ten sam syf od epoki kamienia aż do średniowiecza.
Oblewanie kogoś wrzącym olejem.
Ile trzeba mieć w sobie gniewu?
„Nie dajcie im zająć fortecy!” A chuj tam.
Jeśli maszeruje tu całe wojsko, niech ją sobie weźmie.
Wrzący olej!
Wyobraźcie sobie, że chcecie podbić Stambuł.
Wojska przejęły już ziemię, na której stoi pałac Topkapı.
Cesarz nie żyje, ale wieści nie dotarły do wojsk.
Jesteś na szczycie drabiny.
Hristo gapi się na ciebie. „Hej, co tu robisz?”
„Nie, nie lej!
Podbiliśmy już Stambuł!”
Nie starczyłoby mi maści na oparzenia.
Pomyślcie o tym bólu!
Empatia to ważna rzecz, ale dziś jej brakuje.
Jak można się tak zabijać?
Nie mogę tego pojąć.
Może to moja wina.
Jestem w tej branży od 30 lat i wkurza mnie jedna rzecz.
Społeczeństwo zrobiło się chamskie.
W młodości
byłem małym łobuzem.
Rozrabialiśmy.
Ale teraz poprzeczka jest tak nisko,
że bylibyśmy elitą.
Kim jest teraz elita w Turcji?
Wystarczy umyć sobie tyłek,
zatrzymać się na czerwonym świetle
i odpowiedzieć, kiedy ktoś mówi ci „dzień dobry”.
Nazywają mnie elitą.
Mój ojciec pochodzi z Tophane. Daleko mi do elity.
Ale poprzeczka jest tak nisko. Wszyscy są chamscy.
Co jest powodem tego chamstwa?
Nasze filmy i seriale.
Łatwo zwalać wszystko na nas.
Kobietobójstwo?
„Ludzie widzą to w serialach!
Naśladują to, co widzą”.
Ludzie udają, że są w mafii. Wszystko przez telewizję!
Tyle się dzieje. To przez telewizję!
Przemoc? Przez telewizję.
W porcie przejęto osiem ton kokainy.
„To przez telewizję!”
Jaką moc mają te seriale?
A mówię, że w moich filmach i występach
uczę ludzi przeklinać. Serio?
Jakby nikt inny nie przeklinał!
Wszyscy nauczyli się ode mnie. No nie!
Od lat próbuję to wytłumaczyć.
Postawili was w ciężkiej sytuacji.
Jakbyście zebrali się tu tylko po to, żeby usłyszeć, jak przeklinam.
„Było zajebiście!”
Ja po prostu gadam, jakbym rozmawiał z przyjacielem.
Może i przeklinam, ale co z tego?
„Ale czy to jest sztuka?” A skąd mogę wiedzieć?
Czy Dawid Michała Anioła to dzieło sztuki?
5,5-metrowa rzeźba, która wygląda, jakby była z aksamitu.
Dawida nie naśladuję już tak dobrze.
Wyglądam bardziej jak Mahmud.
Ma 5,5 metra.
A z piedestałem będzie jakieś 14 metrów.
Góruje nad ludźmi. Cudo!
Ale z ziemi widać tylko dziewięć kilo jaj.
No nie?
„Podobał ci się Dawid?” „Miał jaja na wierzchu”.
Z dołu widać jaja,
na wysokości oczu widać Dawida.
Tak to jest.
Chaos na ulicach. Wszyscy są nieuprzejmi.
W ciągu ostatnich lat wzrosła przemoc wobec lekarzy.
Dacie wiarę? Przemoc wobec lekarzy!
W ciągu ostatnich dziesięciu lat w Turcji toczy się symboliczna wojna.
Wojna przeciwko wiedzy i tym, którzy ją posiadają.
15 lat temu opowiadałem żart o aptece Faruk.
Ktoś go pamięta?
Kto go nie pamięta?
Jaką miał puentę?
Nasi rodzice dorastali z powiedzeniem:
„Wstydem nie jest brak wiedzy, tylko brak nauki”.
Za to my mówimy: „Nie wiemy, ale udajemy, że wiemy”.
Śmialiśmy się z tego 15 lat temu.
Po prostu powiedz, że czegoś nie wiesz.
Teraz słyszy się: „I kurwa co z tego, że coś wiesz?”.
Zmienił się ton.
Lekarz ma dużą wiedzę.
Ale zaraz pojawia się jakiś ignorant. „Spartaczyłeś te bajpasy, skurwielu.
Czemu umarła mi babcia?”
On wie, jak robi się bajpasy i usuwa guzy.
Wszystko wie!
Lekarz do niczego go nie przekona.
Nadaje na innych falach.
Myśli, że on jest alfą, a lekarz betą.
Kwestionuje jego autorytet.
Nie zrobi tego samego z kimś z jego klasy społecznej.
Hydraulików nie może tak pouczać.
To dziwne, co?
Choć hydraulik jest bardziej odsłonięty, z rowem na wierzchu.
Ale jeśli powiesz mu, że źle umieścił rurę,
wsadzi ci tę rurę w dupę.
Oni nadają na tych samych falach.
To moja naukowa analiza.
Może i mam niewyparzoną gębę,
ale oni zwalają wszystko na nasze przeklinanie.
My nawet nie przeklinamy. Po prostu używamy stosownych słów.
Mój ojciec ma 80 lat.
To cwany, dowcipny gość.
Często przeklina, kiedy opowiada swoje anegdoty.
Ale nigdy nie widziałem, żeby kogoś obraził.
Też taki jestem.
Ale ludzie są tacy nieuprzejmi.
Przeklinają dzieci,
przeklinają kobiety,
kibice na stadionach przeklinają hurtowo.
Ale na mnie wieszają psy, kiedy użyję brzydkiego słowa na scenie.
Przestańcie się mnie tak czepiać.
Pomyślcie o stadionach…
Wiecie, komu kibicuję. Nie wdawajmy się w to.
Ale już nawet nie mogę kibicować bez krytyki.
Mój syn nie interesuje się piłką nożną.
Raz graliśmy razem na PlayStation.
Byliśmy sami w domu.
No, nie do końca sami.
Był z nami robot-odkurzacz.
Pamiętacie, jakie stały się popularne parę lat temu?
To było z cztery lata temu.
Wszyscy je sobie kupowali.
Skanuje dom i zaczyna sprzątać.
Puściłem go wolno lata temu i wciąż nie wrócił.
Wciąż skanuje.
Jestem sam z synem. Gra w SpongeBoba.
Jest na PlayStation taka gra ze SpongeBobem.
Siedziałem w pokoju obok syna.
W pewnym momencie
zdenerwował się, bo nie mógł przejść jakiegoś poziomu.
Spytał: „Tato, mogę przeklnąć?”.
Byliśmy sami. Tata i syn.
Proszę o wyrozumiałość.
W domu było zero kobiet. Ani jednej!
Sprawdziłem wszystkie pokoje.
Żadnych kobiet.
Ani śladu po dawnych czasach.
Powiedziałem: „Obaj jesteśmy mężczyznami, śmiało. Jestem ciekawy”.
Kurczę…
Ale nawciskał matce i siostrze SpongeBoba…
Aż SpongeBob zakręcił się w powietrzu.
Mój syn skopał SpongeBobowi te kanciaste portki.
Powiedziałem mu, żeby zatrzymał grę.
„Przesadziłeś. Skąd znasz te słowa?
Dzieci w twoim wieku nie powinny się tak wyrażać.
Możesz dowiedzieć się, co oznaczają te słowa,
ale nie powinieneś ich używać.
Przesadziłeś. Nie mów tak więcej”.
A on: „Dzieci w szkole mówią o wiele gorsze rzeczy”.
To mnie zaciekawiło.
Spytałem, co takiego mówią.
„Oni używają nawet takich słów jak »głupek«”.
Mówię: „Przynajmniej naucz się hierarchii przekleństw.
»Głupek« to gorsze słowo od tego, co chciałeś zrobić z jego matką?”.
Nie nauczył się. Jak jego matka.
Nie znoszę tych okrzyków i wrzasków na stadionach.
W trakcie zawodów. Oglądamy utalentowanych sportowców.
Oni nie są jak my.
A ludzie krzyczą:
„Napierdalaj! Kop! Twoja stara to kurwa!”.
Co to ma być?
To musi się zmienić.
Wszyscy macie to na sumieniu.
Ale ja bym tak nie mógł.
Mam dysleksję heteroseksualną.
Wiecie, czym jest dysleksja heteroseksualna?
Kiedy jestem z kolegami
i robimy coś całą grupą, trudno mi się dostosować.
Nie mogę pojąć tych rytuałów.
Na przykład wspólne przeklinanie. „Twoja stara to kurwa!”
Nie mogę.
Dlatego nigdy nie chodzę na mecze.
Zabrałem syna na olimpiadę w Paryżu.
Ach, wy biedaki.
Zobaczyliśmy tam słynnego piłkarza.
Nie znam go dobrze.
Mój syn miał wtedy dziesięć lat.
Piłkarz poklepał mojego syna po głowie i spytał:
„Komu kibicujesz, kolego?”.
Syn odpowiedział: „Nie oglądam tureckiego futbolu.
Czas faktycznej gry jest zbyt krótki”.
A facet: „Ja pierdolę!”.
Myślał, że mój syn jest radioaktywny.
Chodzicie na mecze,
oglądacie zawody dżentelmenów i dam
i wyzywacie ich.
Ja bym tak nie mógł.
Zauważyłem u siebie dysleksję heteroseksualną
w 1989 roku, kiedy miałem 16 lat.
Poszedłem z kolegami na mecz Beşiktaş.
Kibice objęli się i zaczęli skandować.
Skakaliśmy tak za bramką.
Wtedy zrozumiałem, że to nie dla mnie.
Zaczęli śpiewać:
„Nie trzeba mi miliona dolarów w portfelu…”.
A ja: „A, walcie się”.
Co to za marzenie?
Co to za afirmacje?
Bóg nas usłyszy!
Jeśli krzyczycie, że nie chcecie miliona dolarów,
Bóg to zapamięta.
Nie chciałem krzyczeć, że nie chcę miliona dolarów
z 50 000 nieznajomych.
Mieliśmy inne marzenia.
Ali Koç też krzyczy, że nie chce miliona dolarów w portfelu,
bo ma już miliardy.
Nie chce zbiednieć.
Ale to dziwne, kiedy przeciętni ludzie krzyczą, że nie chcą miliona.
Więc ja powiedziałem tylko: „Nie chcę portfela”.
Ludzie często przeklinają na meczach.
A jako, że jestem „celebrytą”,
kiedy gdziekolwiek chodziłem… Dziś już nie wychodzę.
Kiedy piłem gdzieś raki przed meczem,
ludzie podchodzili do mnie. „Jesteś naszym starszym bratem”.
„Podnieśmy go!”
„Starszy brat Cem!”
„Ach, dzieciaki…”
„Nasz kochany brat Cem!”
Podnosili mnie, jakbym wymieniał olej w aucie.
„Starszy brat Cem!”
„Dzieciaki!”
Mam 52 lata.
Jeśli ktoś ma mnie tak obmacywać,
to wolę wybrać, kto to ma być.
Nie mogłem potem wrócić,
bo powiedzieliby: „Ten pedał naprawdę to lubi.
Dlatego wrócił”.
Mam jeszcze jeden problem.
Kiedy przegrywamy… Jak zawsze.
Kiedy wracam potem do auta,
ktoś powie: „Trzy do zera! Dzięki za pecha!”.
Co ja, kurwa, środkowy napastnik?
Jestem kibicem, jak ty.
„Starszy brat Cem!”
Niedobrze.
Ale to bardzo wytrzymała grupa.
Te moje niewinne uwagi
nie powstrzymają ich przed przeklinaniem na meczach.
Przypomina mi się mój stary dowcip.
Kiedy ktoś w kantynie wojskowej mówi: „Nie przeklinajcie, chuje!”.
Podobna sytuacja.
Trudno mi to wytłumaczyć.
I w ogóle nikt mi nie wierzy,
bo ja sam przeklinam.
Przekleństwa muszą mieć jakiś cel.
Można ich używać w celach komediowych.
Ale nie krzyczcie do piłkarzy:
„Obejdź go, skurwielu!”.
„Rozpierdolimy was!”
Czy to jakaś zasada?
Nie wystarczy strzelić więcej bramek?
„Rozpierdolimy was!”
Jest jakaś osobna punktacja?
„Wygraliśmy 4-0, ale ich nie rozpierdoliliśmy”. Co jest?
Czemu tak przeklinają?
To wszystko prawda.
Pani wybaczy.
Widzę, że czuje się pani nieswojo.
Pierwszy raz słyszy pani takie słowa.
Nie, to zabrzmiało jak obelga.
- Była pani kiedyś na meczu? - Ja?
Nie, młoda, mówię do kobiety za tobą.
Są na świecie inni ludzie.
Czemu się ożeniłeś z tą egoistką?
„Ja? Istnieją inni ludzie? Gdzie?”
- Była pani kiedyś na meczu? - Nie.
To byłoby dla pani trudne.
Dzieją się tam paskudne rzeczy.
Kobiety też przeklinają.
I to bezpośrednio.
„Szóstka, wyrucham cię!”
Choć nawet nie ma czym.
Odebrali słowom ich znaczenie.
Jest takie powiedzenie:
„Nie umiesz liczyć czy nigdy nie dostałeś w mordę?”
Byłem na boisku piłkarskim.
Ma 100 metrów długości i 45 metrów szerokości.
A ktoś krzyczy do pomocnika, „Długa, skurwysynu!”.
Czy on był kiedykolwiek na boisku?
Ze środka do bramki można pojechać taksówką.
Taksówkarz nie odrzuciłby takiego kursu.
„Biegnij!”, mówi mu.
Piłkarze już mają rozrośnięte serca, ale ludzie nie szanują ich talentu.
Byłem z synem w Hiszpanii na paru meczach.
Lubimy to.
Widzieliśmy mecz Barcelony z Valencią.
Był jak bilard.
Mają innych kibiców.
Olé!
Było siedem do jednego.
Gol! Olé!
Żadnego „twoja stara to kurwa”.
Żadnego „rozpierdolimy was”.
Dobry, czysty futbol. Byłem pod wrażeniem.
Już nic z tym nie zrobimy.
Więc przestałem chodzić na mecze.
Nie lubię, kiedy ludzie tak krzyczą.
Jak banda dzieci. Mężczyzna nie powinien się tak zachowywać.
Kobieta też.
I po co te seksualne aluzje?
Chyba wiem.
Ja robię takie rzeczy w domu,
więc nie chodzę na mecze.
Sama gra. Bramka, karny, spalony…
Naruchajcie się w domu, żeby nie gadać o tym na stadionie.
Róbcie to, kiedy nie oglądacie meczu.
To dziwne.
Mówiłem, że przestanę chodzić, ale przekonał mnie nasz dźwiękowiec.
Levent. „Chodź z nami na mecz, Cem.
Jedziemy do Lizbony na mecz Benfiki.
Mamy prywatny lot dla setki osób, naszej elity”.
Jakiej elity?
Elita, srelita.
Ale takiego słowa użył.
Powiedziałem mu: „Levent nie chcę psuć wam zabawy”.
To nie moje klimaty.
Nie wydurniam się tak od czasów gimnazjum.
Nawet mój syn już się tak nie zachowuje.
Ale Levent powiedział: „Sami kulturalni ludzie, zero chuliganów”.
Mój brat i kuzyn też lecieli.
Przekonali mnie. A raczej oszukali!
Przyjechałem na lotnisko.
Zobaczyłem znajomego producenta,
szanowanego reżysera reklam, poetę znanego w kręgach literackich.
„O, kibicujesz Fenerbahçe, Cem?”
Byliśmy na lotnisku…
Myślałem, że to mili ludzie.
Ale była dopiero 10.30.
Lot był o 12.00.
Wszyscy się zebraliśmy. Grupa dziwaków.
Było paru gości w bandanach.
Najpierw ciche śpiewy.
Aż nagle, gdzieś w tyle: „Pizda twojej starej…”.
Wtedy wiedziałem, że mam przejebane.
Nie chciałem psuć im zabawy,
ani być sztywniakiem.
Wypiliśmy parę piw i wsiedliśmy do samolotu.
Zaczęli robić rozpierduchę jeszcze przed odlotem.
Pilot zagroził, że wyląduje w Lüleburgaz.
Jeszcze przed odlotem.
Do Lizbony leci się cztery godziny.
Kurczę…
Cztery godziny lotu.
Poproszono ich, żeby usiedli.
A oni: „Jebać siedzenie!”.
Powinniście byli ich zobaczyć.
Oto co próbuję wam powiedzieć.
Uczono mnie, że przekleństwa to nie to samo, co brak szacunku.
Przekleństwa są nawet w słowniku. Co z tego?
Więc jestem poirytowany,
kiedy ludzie twierdzą, że uczą się złych manier
z filmów, seriali, książek i tym podobnych.
To głupie, to nie ma sensu!
Na ulicach panuje chaos.
16 lat temu miałem niemiłe doświadczenie.
Powiedziałem wtedy mojemu bratu:
„Miałem niemiłą sytuację z taksówkarzem, opowiem o tym na scenie”.
Odparł: „Nie rób tego,
ludzie ci nie uwierzą.
Pomyślą, że zmyślasz
i zmieniasz szczegóły dla efektu komediowego.
Ta historia jest zbyt wulgarna. Nie spodoba się.
Ludzie będą obrażeni i poirytowani”.
To było 16 lat temu! Teraz mogę ją opowiedzieć.
Musicie usłyszeć tę historię.
Bo ludzie wolą zapomnieć niektóre rzeczy.
Złapałem taksówkę w Mecidiyeköy.
To było za starych, dobrych czasów, kiedy taksówkarze mówili po turecku.
Taksówkarz przywitał mnie uprzejmie.
To był uroczy chłopak.
Spytał: „Rozpoznaje mnie pan?”
„Nie”.
„Jak miło mieć pana w mojej taksówce.
Mogę zabrać pana na nasz postój taksówek na Çeliktepe?”
Chciał przedstawić mnie kolegom.
Czułem presję, więc powiedziałem: „W porządku, ale tylko na chwilę”.
Powiedział: „Bracie,
nie poznajesz mnie, ale jestem kolegą Złodzieja Erkana,
z którym chodziłeś do szkoły na Gültepe”.
Najwyraźniej byliśmy kumplami ze Złodziejem Erkanem.
Kierowca powiedział:
„Oni cię pokochają. Proszę.
Tylko się przywitamy”.
Odparłem: „Byle szybko”.
To wszystko prawda.
Siedziałem z przodu.
Tutaj kierowca, a tam postój.
Dał po hamulcach i krzyknął przez otwarte okno.
„Optyk!
Widzisz, kogo mam w taksówce?
To brat Cem! Wyrucha twoją starą!”
Co ja zrobiłem?
Złapałem taksówkę na Mecidiyeköy
i trafiłem do niebezpiecznej dzielnicy.
Ale według taksówkarza było tak:
złapałem taksówkę i powiedziałem:
„Bierz mnie do Çeliktepe. Wyrucham im matki!”.
Ja chciałem tylko pojechać do domu.
Krzyknął tak na postoju.
Wszyscy byli wielcy, dobrze zbudowani.
A ten cały „Optyk”…
Nikt mnie tam nie obraził.
Optyk podszedł tak do auta.
„Bracie Cem, gdzie znalazłeś tego sukinsyna?
Jego matka pracuje w burdelu”.
Wyglądałem tak.
Czułem się jak 12-latek na Wimbledonie.
Raz tu, raz tu.
Nie byłem już młodym facetem, byłem po czterdziestce.
Obrzucali się obelgami przez trzy minuty.
Całe trzy minuty!
Zamarłem.
W końcu jakoś się pogodzili.
Taksówkarz zabrał mnie do domu.
I przeprosił.
W domu zrobiło mi się niedobrze.
Poczułem się brudny.
Jakby mnie jakoś zbezcześcili.
Nie do wiary.
Wciąż pamiętam tamten lot.
Ta wrzawa i okrzyki. „Portugalia!”
Było mi ciężko.
Wylądowaliśmy. Nie znam portugalskiego.
Policja zauważyła,
że niektórzy mieli rozcięte brwi.
Kto kogo pobił?
Jeszcze nawet nie byliśmy na meczu.
Mecz miał być dopiero później.
"¿Qué está pasando aquí? ¿Por qué están formando líos?"
„Nie gadajcie tak do nas!”
Zaraz po lądowaniu kupiłem bilet i wróciłem do domu.
Śmiejecie się, ale wiem, że faceci z widowni myślą teraz:
„Nie wziąłbym tego typa na mecz”.
Rozumiem to.
Ale tu już nie chodzi tylko o piłkę nożną.
To…
To źródło wszelkiego zła.
Nienawidzę pijaństwa.
Wnerwia mnie.
Nieważne, kto pije.
To odrażające.
- Masz ulubiony alkohol? - Whisky.
Whisky.
- A pani? - Lubi pić ze mną.
Jesteś na mnie zła? Czemu się nie odzywasz?
Zrobiła tak…
To może działa na niego, ale nie na mnie.
Tylko on daje się tak kontrolować.
Ja nie.
A wy pijecie, chłopaki?
Nie pijcie.
Właśnie gadałem przez telefon.
Zresztą alkohol w Turcji jest za drogi.
Prawda, chłopaki?
Ludzie pędzą gorzałkę w domu. To absurd.
Tu trudna sprawa.
Ukrywają składniki potrzebne do pędzenia gorzałki.
W ostatnich latach było tyle skandali.
Domowa gorzałka to część naszej kultury.
Ale dzisiaj robi się to, żeby zaoszczędzić.
Tak nie może być.
To jeden z najbardziej oczywistych problemów w naszym kraju.
Reszta jest idealna.
Nie rozumiem ludzi, którzy pędzą raki w domu.
Zwłaszcza jeśli oglądają instrukcje na YouTubie.
„Mehmet, spróbuj tego”.
„Tu jestem, Cengiz”.
No nie?
Tak nie można.
Pijesz whisky.
O ile nie upijasz się za bardzo i nie wpadasz w depresję, śmiało.
Ale nie lubię pijaństwa.
Ludzie myślą, że pijaństwo oznacza mądrość,
że po kielichu zmieniają się w Neyzena Tevfika.
Zaczynają gadać.
„…i pierdolę twoją babcię!”
Neyzen jest Neyzenem, czy jest pijany, czy nie.
A jak jesteś zasrańcem, to po kielichu jesteś pijanym zasrańcem.
Pijacy są przewidywalni.
Pijacy są niepotrzebnie dosadni.
To nie ma sensu.
„Powiem ci coś. Jesteś dupkiem!”
Co chcecie na tym zyskać?
W pięć minut zmieniają zdanie.
„Przepraszam. To ja jestem dupkiem”.
Jak mamy się kręcić się tak w kółko, to nie chcę z tobą pić.
Usłyszałem świetną anegdotę od starszego gościa.
Miałem wtedy tylko 19 lat.
Więc to było 33 lata temu.
Może znacie ten dowcip, ale to prawdziwa historia.
Cieszy mnie, że nasze historie są opowiadane jako dowcipy.
W aucie Ahmet mówi do Sinana:
„Sinan, mogę poprowadzić, jeśli jesteś zbyt pijany”.
Sinan odpowiada: „Ahmet, ale ty już prowadzisz”.
To…
To jedna z moich ulubionych historii.
Jest super.
Nic jej nie przebije.
I wciąż nie wiemy, kto prowadził tamtej nocy.
Nieźle, co?
Pijaństwo to syf, ale lubię się kulturalnie napić.
Byłeś w Szkocji?
Polecam. Zabierz żonę.
Miła, kulturalna wycieczka.
Widziałem tam miejsca mające po tysiąc lat.
Widziałem ostatnio coś niesamowitego.
Kojarzycie Bülenta Şakraka?
Ludzie oszaleli.
Bülentowi udało się znaleźć czas na dwudniową wycieczkę na Id.
Kiedy wsiadał do promu do Lesbos, zauważyli go paparazzi.
„Płynie pan na Lesbos, panie Bülent?”
Ktoś zostawił komentarz: „Grecki szpieg”.
On będzie tylko pił raki na Lesbos.
Zachowują się, jakby dołączył do EOKA.
Konflikt turecko-grecki doprowadza mnie do szału.
Tylko dobrze się bawimy…
„Kurwa, skąd te odrzutowce?
Proszę odwołać to tzatziki”.
Jesteśmy sąsiadami czy wrogami?
Tak często musimy przedwcześnie wychodzić z imprezy.
„Dobra, idę”.
Pijemy raki i nerwowo rozglądamy się za odrzutowcami.
Byliśmy w Szkocji. Nosiliśmy kilty.
Ale znowu coś im się nie podobało.
W gazecie napisali: „Nosili kilty!”.
I co z tego?
Próbują nas gnoić,
ale nie wiedzą, że ich oskarżenia nic dla nas nie znaczą.
To dziwne.
„Nosiliście kilty?” „Tak”.
I co z tego?
Co w tym złego?
Zwłaszcza w Szkocji!
Tutaj 68% widowni jest w spódnicach albo sukienkach.
To coś upokarzającego?
Nie rozumiem tego.
Nosiliśmy kilty.
I poszliśmy zwiedzać. Był z nami Uraz.
„Nosili kilty w Szkocji!”
To nie jest damski ubiór.
A Szkoci nie są zniewieściali.
Kilty są bardziej agresywne niż spodnie.
Nosi się je bez bielizny. Mają rozcięcie.
Nie dajcie się zwieść.
Faceci wyglądają w nich jeszcze groźniej.
Jeśli bierzesz udział w pojedynku męskości ze Szkotem,
zanim zdążysz rozpiąć pas,
Morgan jest już tutaj.
„Co się dzieje?” „Nic, spokojnie”.
Mamy takie urocze powiedzenie o picu alkoholu.
Że trochę nas oślepia.
Znacie takie porzekadła?
Albo to.
„Co mnie nie zabije, to mnie wzmocni”.
Akurat!
Co to w ogóle znaczy?
To tylko frazes.
Jak to może cię wzmocnić?
Jeśli rzucę w ciebie włócznią…
„Nie zabiła mnie! Tylko mnie wzmocniła!”
Co cię nie zabije, to cię okaleczy.
Nie tak działa życie.
Nie dajcie się zwieść.
„Co cię nie zabiję, to cię wzmocni”.
To naprawdę dziwne powiedzenia.
Dajemy się im nabrać.
Nawet beztroska wymaga zaangażowania.
W Turcji mówimy czasem:
„Nie przejmuj się nim. Pierdolić go”.
To wymaga zaangażowania.
Żeby się nie przejmować, trzeba się narobić.
„Pierdolić go”? To wymaga przygotowań.
Tylko niektórzy z was się zaśmiali.
Widzę, że to wciąż temat tabu.
Okej, okej!
Może pani wyjść. Będzie tylko gorzej.
Tyle wysiłku, żeby się nie martwić.
Mamy też powiedzenie o piciu.
„Upijmy się i bądźmy piękni”.
Wszyscy się na to nabieramy.
„Upijmy się i bądźmy piękni”.
Jak często się to udaje? Raz na sto.
Ile osób wygląda lepiej po kielichu?
Jeśli chodzi o atrakcyjność fizyczną…
Nie interesuje mnie ten temat.
Ale czasem mówią o mnie:
„Patrzcie na tego brzydala z piękną dziewczyną”.
Mam być piękny jak moja partnerka? Wyglądam jak kobieta?
Mam być tak ładny jak ona?
Mam mieć wielkie usta?
Jędrne piersi, długie nogi i tak dalej?
Co to za bzdura?
To dziwne.
„Ona jest piękna, a on paskudny”.
„Ona jest ładniejsza”. I co?
Mamy tak gadać?
„On też jest super. Wygląda lepiej niż ta dziewczyna”.
Tak to powinno być?
Jadłem raz sam na mieście.
Żadna nowość.
Podszedł do mnie słynny chirurg plastyczny.
Kojarzycie tę ograną scenę,
gdy szef klubu nocnego oferuje wam pracę, dając wam swoją wizytówkę?
Podszedł do mnie w restauracji i szepnął mi do ucha.
„Uszy”.
Zasugerował, że powinienem zoperować sobie u niego uszy.
Dał mi swoją wizytówkę.
Myśli, że powinienem zoperować sobie uszy!
Co za dupek!
Spławiłem go.
Jakieś trzy lata później
znalazłem artykuł „Celebryci po operacjach plastycznych”.
Byłem w nim.
Podobno zoperowałem sobie uszy.
Niby jak?
Gdy byłem dzieckiem, bardziej odstawały.
Teraz, po pięćdziesiątce,
urosła mi głowa, więc już tak nie odstają.
Bo niby co?
Poszedłem zoperować sobie uszy, ale tylko do tego stopnia?
Co, skończyły mi się pieniądze?
W połowie operacji krzyknąłem: „Dość!
Potrzebuję pieniędzy na edukację syna!”.
To, co teraz powiem, nie dotyczy was.
Na pewnym występie powiedziałem,
że operacje kosmetyczne rosną w popularność.
Kiedy spojrzałem na widownię, zrozumiałem, że to z niej sobie żartuję.
Ktoś krzyknął:
„Cem, opowiedz jeszcze o tym gorylu!
Udawaj goryla”.
Chcieli, żebym zmienił temat.
Rozumiem, że zwykle operują się kobiety, ale mężczyźni nie są tacy niewinni.
Niektórzy wyglądają jak kukły brzuchomówcy.
Wypierają się mówiąc:
„Nie zoperowałem sobie twarzy”.
Pytają ich: „Zoperowałaś sobie twarz?”
„No…
Może troszeczkę”.
To „troszeczkę” wystarczyłoby, żeby naprawić zderzak w fordzie taunus.
Czym robili to „troszeczkę”?
Młotem dwuręcznym?
Niektórzy co chwila robią sobie nowe operacje.
W latach 80. popularnym miejscem do operacji plastycznych była Brazylia.
Między innymi dlatego,
że przeprowadzano w niej na czarno operacje niedozwolone w USA.
Niektórzy mieli dziwne życzenia.
To powinno wyglądać tak: „Nadepnąłem na minę.
Pomóżcie mi wyglądać tak, jak dawniej”.
Ale to nie tak.
Niektórzy mówią, że to, co mówię, to „body shaming”.
„Wstydź się! Dzięki tym operacjom ludzie są pewniejsi siebie.
Czemu z nich kpisz?”
Nie kpię z nich.
Kpię z maniaków.
Rozumiem, że niektórzy chcą się dopasować,
poprawić nieco swój wygląd.
Ale niektórzy kartkują katalog i mówią:
„Widzisz odbyt tej małpy?
Chcę mieć takie usta”.
Jak z tego nie żartować?
Nie możemy kpić z ludzi, którzy nieustannie zmieniają swój wygląd?
Zwłaszcza kiedy taka brzydota jest dopuszczalna?
Jest takie powiedzenie…
Jak to było?
There’s a choice we’re making…
Jak to było?
„To obraziłoby Boga”.
Tak się mówiło.
Gdy ktoś jest niezadowolony ze swojego wyglądu…
„Nie lubię mojego nosa!”
„Nie mów tak. Obrazisz Boga”.
A teraz?
Nikt się nie martwi, że obrazi Boga.
Teraz jest: „Robimy lifting”.
„A co z Bogiem?” „Nie przejmie się
Regularnie jeżdżę bezkarnie pasem awaryjnym.
Jeśli to nie obraża Boga, to nic go nie obrazi”.
Wszyscy coś sobie operują.
Niektórzy są smutni, kiedy ludzie przestają ich rozpoznawać.
Koleżanka mi tak powiedziała: „Jak mogłeś mnie nie poznać?”
„Jasna cholera!
Własna matka by cię nie poznała”.
Nawet Śmierć cię nie rozpozna.
Jesteś nieśmiertelna.
Będzie tak chodzić z kosą. „Pani Aynur?
Pani Aynur, czas na panią. Uszanowanie.
Pani Aynuer?” „To ja”.
„Niemożliwe! Serio?
Co pani sobie zrobiła?
Facelift, lifting francuski, sztuczne usta.
Implanty piersi.
Tam na dole też?
Czyli cztery wargi.
Dobrze.
Mały retusz? Okej”.
Zwykle dzieje się tak, bo chcemy wciągnąć w to znajomych.
Drogie panie,
jeśli koleżanki zaczną komentować wasze kurze łapki,
wiedzcie, do czego to prowadzi.
„Popraw je sobie, kochana”.
„Czemu?” „Ja to zrobiłam”.
„A co to ma do mnie?” „Po prostu to zrób”.
Rozpoczęła tę podróż
i nie chce być sama.
Chce się zjednoczyć.
Jak ktoś powie: „To obraża Boga”,
powoła się na koleżanki.
Tak to jest.
„Obraziła pani boga, pani Aynur.
Dobrze, liposukcja… Proszę iść dalej, muszę sprawdzić tyłek.
To mu się nie spodoba.
To najbardziej obraża Boga”.
Pytam jako przyjaciel…
Wybaczcie nam, siostry.
To szczere pytanie. Zastanówcie się.
Po co ktoś miałby sobie operować tyłek?
Pytam jako przyjaciel.
Mam 52 lata.
Własny tyłek widziałem w życiu raz, może dwa.
Jeśli pokażecie mi dziesięć tyłków
i każecie mi wybrać mój,
nie poradzę sobie z tym.
„Może ten, może tamten”.
To naprawdę taka ważna część naszej tożsamości?
Nasze twarze…
Chodzi o dobre samopoczucie.
Twarz to najważniejsza część ciała.
To nasza tożsamość. To po niej nas poznają.
Widnieje w dokumencie tożsamości.
Służy do identyfikacji.
Dlatego operacja plastyczna twarzy…
Można to zrozumieć.
Rozumiem, czemu ktoś chce poprawić sobie twarz.
Ale czemu ktoś operuje sobie tyłek?
Czemu?
Co chcesz robić z tym tyłkiem?
Posłuchajcie…
Siedzę. Mój tyłek pełni funkcję.
Gdyby było mi niewygodnie,
podłożyłbym sobie poduszkę.
Nie montowałbym jej sobie w pośladkach.
To nie ma sensu pod kątem logistyki.
Ale wciąż mówią:
„Nie krytykuj.
Po tej operacji poprawiła się jej samoocena”.
Jeśli potrzebujesz operacji tyłka, żeby podnieść sobie samoocenę,
to masz poważny problem z pewnością siebie.
No serio.
Od dwustu lat powtarzamy: „Kobieta to nie tylko jej ciało.
U kobiety liczy się jej osobowość.
Media traktują kobiety jak towar.
Media seksualizują kobiety do kampanii marketingowych”.
I tak dalej. Przez dwieście lat.
Słuchaliśmy tego od dzieciństwa.
„Tak. Uprzedmiotowiają kobiety…”
I co się stało?
Wszyscy pokazują swoje tyłki na TikToku.
Ludzie filmują sobie tyłki i pokazują innym.
Konglomeraty medialne każą wam to robić?
Wchodzą ludzie do mieszkań i szepczą: „Nagraj sobie tyłek”.
„Ale ja gram na gitarze”. „Lepiej pokaż dupę”.
Zmierzam do tego,
że ludzie skupiają się na konkretnych częściach ciała,
bo identyfikują się z nimi.
Czwarta fala feminizmu głosi:
„Mój tyłek, mój wybór”.
To sama nauka.
To złożony dowcip.
Spokojnie tam, wieśniaki.
Biedni ludzie nie mogą się dobrze bawić.
Żartuję. Śmiejcie się do woli.
Byłem raz na spotkaniu i… Nigdy nie podrywam kobiet. Nigdy.
Co to za śmiech?
Przysięgam. Nie podrywam kobiet. Moi znajomi mogą to potwierdzić.
Poważnie, siostro.
Powiedz, co to znaczy, że się kogoś podrywa?
To znaczy, że ktoś się stara.
To wiąże się z manipulacją.
To ciężka robota.
Nie mam na to czasu.
Mam występy.
Powiedzcie, jeśli ktoś tu widział, jak kogoś podrywałem.
Mamy tu kamery.
Wyobraźcie sobie, że tak do kogoś podbijam:
„Cześć! Tak, grałem w filmach.
To chodźmy pośmiać się u mnie”.
Nigdy bym czegoś takiego nie zrobił.
Zawsze uważałem, że to głupie.
Stoję sobie z drinkiem obok dziewczyny.
Wygląda na niezależną kobietę.
Nie znam jej. Stoimy tylko obok siebie.
Mówi:
„Podobają ci się?”
„Podobają ci się?”, pyta.
To takie otwarte pytanie.
Mówię: „Przepraszam? Co?”.
Zmienia trochę temat. „Moje spodnie.
Podobają ci się?”
Nietypowy projekt.
Wysoki stan, ciasne wokół bioder,
z batikowymi wzorami.
Mówię: „Ładne. Oryginalne”.
A ona: „To moje spodnie łowieckie.
Zakładam je, gdy idę na łowy”.
Mówię: „To nie mój sezon.
Serio.
Trzeba było zapolować na mnie we wrześniu, jak był sezon na słonki”.
Kobieta jest bardzo śmiała. Mówi:
„Nie żartuj. Podoba ci się mój tyłek?”.
To smutne, prawda?
Gdybym ja powiedział coś takiego,
od razu przyjechałaby policja.
Mówiliby o mnie w kobiecych programach.
„Ocenia ludzi po tyłkach. I przyjaźni się z Ozanem Güvenem”.
Sprawa nie miałaby końca.
Tak.
„Nie pojawił się na protestach w parku Gezi”.
I tak bez końca. W tych sprawach nie ma równości.
Kobiety mogą być śmielsze. „Podoba ci się mój tyłek?”
Chciałem być uprzejmy, więc powiedziałem:
„Masz ładny tyłek, siostro.
Ale ma jedną wadę.
Należy do ciebie.
To mała wada.
Szkoda.
Musiałbym wziąć cię w komplecie.
To wada tego tyłka.
Ale jeśli mógłbym wziąć sam tyłek,
to tylko bym go umył i zabrałbym go do domu”.
Prosiła się o to.
Jeśli najważniejszy jest dla ciebie tyłek, musisz być na to gotowa.
Prawda?
Tyle operacji plastycznych to obciach.
Facetom też odbija.
Pojawił się nowy trend.
Wybaczcie, jeśli dotyczy was. Muszę o tym powiedzieć.
Powiększanie penisa.
Wieśniaki wiedzą, o co chodzi.
To absurd.
Wstrzykują sobie jakiś płyn…
To chyba jakiś silikon.
Wstrzykują go sobie w penisa. Boże!
W ostatnich latach dużo się o tym mówiło.
Czego wy chcecie? Śmiało, wydłużcie sobie do sześciu metrów!
Co, chcecie mieć szalik na zimę?
Ludzie bywają tacy prymitywni.
Aż myślę sobie o Aztekach i Majach.
Albo o wciąż istniejących plemionach z Afryki.
Tymi z dyskami w wargach.
Albo te Birmanki z pierścieniami na szyi.
Albo Afrykańczycy z rogami na penisie.
To żadna różnica.
Modyfikacje ciała to nic nowego.
Są przestarzałe.
Po kilku faceliftach mówią: „Dziękuję, doktorze. Wspaniale!
Mam skórę jak naciąg z bębna”.
Tak ją sobie rozciągają.
Myślą, że to dobrze wygląda.
To zdumiewające.
Nie mówi się już o czyjejś osobowości.
To taki kontrast z tradycyjną literaturą.
Serio, brak mi słów.
Kaszel ci nie pomoże.
Powiedz, co sobie operowałaś.
Wiecie, jaka jest
modyfikacja ciała dla początkujących?
Powiększanie ust!
Powiększanie ust.
Nie, nawet nie to.
Tatuaże.
Nie mam tatuaży.
Ale niektórzy…
Raz kobieta z widowni powiedziała:
„Mam tatuaż, którego nikt nie widzi”.
Wszyscy zrozumieliśmy, o co chodzi.
Kiedy rozkładasz nogi, widać znak: „Odbiór towaru”.
Chce utrzymać tajemnicę, ale od razu ją zdradza.
To ja tak powiedziałam.
Widzicie, jaki jestem szczery.
Rozmawialiśmy o tym, prawda?
Byłaś w trzecim rzędzie.
Widzicie? Jestem prawdziwym komikiem.
Udowodnisz, że to prawdziwy tatuaż?
Powiesz, gdzie naprawdę go masz?
Możesz pokazać do kamery.
Co to za tatuaż?
- Mam go na biodrze. - Na biodrze?
Byłem blisko.
Na pośladku?
- Jakiś napis? - Nie.
- Co? - To tylko symbol.
Symbol.
Kierunkowskaz?
Znaczy…
Nie tylko mówię prawdę, ale i ją przewiduję.
Powodzenia z tym tatuażem.
Aktorzy nie powinni mieć tatuaży.
Ale mam znajomych aktorów,
którzy je sobie robią, bo można je łatwo przykryć.
Kiedy byłem młodszy,
popularnymi tatuażami były powiedzenia po łacinie.
Kojarzycie? Na przykład Carpie Diem.
Albo Tutto Passa, czyli „wszystko przemija”.
Były w modzie. Kody kreskowe też były kiedyś popularne.
Wyglądały jak z filmów science fiction.
Jak z filmu Gattaca. Kod na karku.
„Jak tam?” „W porządku”.
Ale w sklepie możesz sprawdzić,
że to tylko kod detergentu do prania.
Albo nawilżacza Nivei.
No nie?
Albo Dr. Oetker.
Waniliowego.
Macie tatuaże?
Kto ma jakiś nietypowy?
- Ty? Jaki? - Z literą X.
Z symbolem Ra.
- Ra? - Tak.
Twoje ciało jest jak świątynia. Boże!
- Oko Ra? - Tak.
Oko Ra. Okej.
Boże, dopomóż!
Nie bierzcie tego do siebie.
Wyobraź sobie, że idziesz z kimś do łóżka, rozbierasz się,
a tam symbol Ra!
Niezły wstrząs.
Seks z osobą z tatuażami jest inny.
Symbol Ra na plecach!
Może wystraszyć, no nie?
Albo jakieś religijne hasło po łacinie…
Zróbcie sobie coś prostszego.
Znam kogoś, kto ma tatuaż z napisem:
I will never forge.
Brakuje litery T.
Serio…
Jak można…
Kurwa, jak można zapomnieć litery w zdaniu: „Nigdy nie zapomnę”?
„Nigdy nie zapomn…”
I will never forge. Co to ma być?
Boże!
Niektórzy tatuują sobie imiona dzieci.
„İlknur! Aynur!”
Żeby nie zapomnieć.
Mam kumpla, którego nazywamy Broda.
Kiedy się w kimś zakochuje,
od razu tatuuje sobie jej imię.
„Şükran”. Wszędzie ma to imię.
„Ożenię się z Şükran”.
To nie tatuuj sobie jej imienia na czole.
Po rozwodzie przerobił jej imię na logo Batmana.
Ożenił się po raz drugi.
I wszędzie miał imię Melis.
„To poważny związek”.
Ale i Melis zmieniła się w symbole Batmana.
Teraz może umawiać się tylko z Batmanem.
Nie ma już miejsca na tatuaże.
Mówi, że już nikogo nie lubi. Bo skończyło mu się miejsce.
Jest wiele spartolonych tatuaży.
Jest taki słynny cytat Tupaca…
A może to z piosenki?
Only God can judge me.
To znany tekst.
Only God can judge me.
Nie jestem teologiem,
ale z punktu widzenia religii to problematyczny cytat.
To słownictwo.
Nie mam problemu ze słowami Only God i judge me.
„Tylko Bóg będzie mnie osądzać”.
To potężny cytat.
Podkreśla twoją wiarę.
Ale słowa can albo able to…
Nie pasują.
Mówimy o Bogu Wszechmogącym.
Słowo can tu nie pasuje.
Prawda?
„Tylko Bóg może mnie sądzić. Pozwalam mu mnie sądzić”.
To dziecinne.
Only God judge me. Może być.
Ale Only God can judge me to co innego.
Nasz znajomy aktor jest pobożnym muzułmaninem.
W młodości zrobił sobie tatuaż.
Chyba go później usunął.
Only Allah can judge me.
Wyższy poziom.
Znaczy…
Jak to wytłumaczysz w sądzie ostatecznym?
„Dzień dobry. Jestem martwy.
Only Allah can judge me”.
„Że co?”
„Allah może mnie osądzić”.
„Och, doprawdy?
Poczekaj tu chwilkę.
Pani Aynur, proszę zanurzyć tyłek w lawie. O tak.
Chodź tu.
Jak to było, only Allah can?
„Tupac”. „Tak, Tupac jest tutaj.
Nadziany na pal. I co?
Napisałeś can?
Oszalałeś? Bóg będzie cię sądził.
Skąd wy macie te pomysły?”
„Miałem dobre intencje.
Możesz mu powiedzieć?
Nie miałem złych zamiarów. Bóg może mnie osądzić.
Chciałem go usunąć, ale nie żyłem dość długo.
Możesz mu powiedzieć? To będzie problem?”
„Masz przejebane.
Zniszczą cię”.
„Powiedz mu, że miałem dobre intencje”.
„Poczekaj.
Wiesz…
Tak, jak u Tupaca…
Only God can judge me, ale jest Allah zamiast God.
Tak.
Powiedziałem mu.
Dobrze, Panie.
Kolego.
Sekundę, kochana”.
„Mam na Instagramie zdjęcie z raki”.
„Nie mam teraz na ciebie czasu”.
„Mój drogi, spytałem o ciebie.
Allah już cię osądził.
Tatuaż to grzech”.
Dobranoc, przyjaciele!
Napisy: Filip Bernard Karbowiak