Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
(เจ็ม ยิลมาซ: 2024)
เยี่ยม
ยินดีต้อนรับ
ผมกำลังจะแสดงในซีรีส์ของทีอาร์ที
ค่ายนี้มั่นคงสุดแล้ว
ขอต้อนรับเพื่อนๆ ทุกคน
โชว์ครั้งนี้มีชื่อว่าเจ็ม ยิลมาซ: 2024
ก็อย่างที่เห็นข้างบน
ผมจะอธิบายว่ามันหมายถึงอะไร
ตั้งแต่ผมเริ่มการแสดงชุดนี้ในปี 2024 เราเรียกมันว่า "ซีเอ็ม 24"
สาเหตุที่ต้องสะกดด้วยเลขโรมัน อย่างเอ็กซ์ อะไรพวกนั้น
เป็นเพราะอิลลูมินาติสั่งมา
ผมตั้งใจจะเอา "24" ไว้หน้า "ซีเอ็ม"
แต่นั่นอาจทำให้คนคาดหวังไปอีกแบบ
นั่นแหละ คุณผู้หญิง หัวเราะเลย
คำพูดหนึ่งที่ผมได้ยินบ่อยๆ คือ
"ผู้หญิงเห็นอะไรในตัวหมอนั่น"
ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเธอเห็นอะไร แต่…
ผมบอกได้เลยว่า
พวกเธอไม่จำเป็นต้องมองหานาน
ผมเป็นนักแสดงตลกมานานแล้ว
ราวๆ 30 ปีได้
ผู้คนคาดหวังสูงเกินไป และกำลังใจของผมก็ต่ำเกินไป
พ่อผมบอกว่า
"ลูกพ่อ เดี๋ยวนี้มันวุ่นวาย ระวังคนที่มาดูโชว์ด้วย"
พ่อผมคิดแบบนั้น
เหมือนท่านส่งลูกอายุ 12 ไปทำงาน
"ระวังคนที่มาดูโชว์ด้วย" พูดเป็นเล่นไป
แฟนๆ ของผมน่ะดีกว่าคนทั่วไป
แต่พวกเขาก็คาดหวังสูงด้วย
ทุกครั้งที่ผมแสดง
จะต้องมีข่าวลือว่า
เจ็ม ยิลมาซฟอร์มตกแล้ว ใครไม่เคยได้ยินบ้าง
"เขาฟอร์มตกแล้ว" "ฟอร์มตกแล้ว"
"หวังว่าวันนี้เขาจะฟอร์มตกนะ อยากเห็นจัง"
ถ้าพวกคุณยังไม่เห็นผม ไปออกรายการเซอร์ไวเวอร์
ก็แปลว่ายังมีหวัง
ถ้าพวกคุณเห็นผมคลานกับพื้นเพื่อบิสกิต
นั่นคือตอนที่พวกคุณรู้ว่า
ผมกำลังลำบาก
เพราะว่าเราอยู่ในช่วงเวลาที่เลวร้าย
ผมเลยอยากเตือนไว้
เพื่อไม่ให้ผู้คนรู้สึกใจจืดใจดำ
ช่วงเวลาที่เลวร้ายทำให้เกิดความใจจืดใจดำ
ซึ่งเคยทำให้ผมเดือดร้อน
ในประเทศนี้ เราอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นคนใจดำ
เพียงเพราะตื่นสายนิดหน่อย
สมมติว่ามีไฟป่าในเขตอีเจียนตอนสิบโมงครึ่ง
เราอาจตื่นมาตอน 11 โมง
แล้วโดนด่าว่า "มึงหายหัวไปไหน ป่าจะวอดหมดแล้ว"
กูหลับอยู่ กูไม่ได้ทำอะไรเลย
กูหลับอยู่ ก็แค่นั้น
แล้วคนที่ทำงานสายนี้ จะไม่มีเพื่อนหรือผู้สนับสนุนเลย
ผมเพิ่งเจอพี่ชายที่หลังเวที
เขากับซาแฟร์เป็นตัวแทนของนักแสดงตลกรุ่นใหม่
เคยดูโชว์ของพวกเขาไหม
พวกเขาแสดงสด ถ้าอยากดูต้องซื้อตั๋ว
พวกเขาเก่งนะ ไปดูกันได้ แค่ 50 ลีราเอง
นั่นคือส่วนที่ตลกที่สุด
ผมบอกพี่ว่า "ตื่นเต้นจัง วันนี้มีบันทึกการแสดงด้วย"
เขาบอกว่า "ถ้านายไม่ไหว พวกเราจะขึ้นไปช่วยบนเวที"
แต่ผมบอกว่าผมไม่อยากคืน ค่าตั๋ว 4,000 ลีราให้ทุกคน
ผมแปลกใจมากที่ซีซั่นนี้ ลูกชายผมพูดจาน่ารักกับผม
เขาอายุ 13 แล้ว เขาบอกว่า "ขอให้โชคดีกับซีซั่นใหม่นะครับ พ่อ"
"ขอให้ทัวร์ยุโรปไปได้สวยนะครับ ผมได้ยินว่ามี 20 โชว์"
เขาบอกตัวเลขเจาะจง
แถมยังพูดถึงทัวร์อเมริกาด้วย
เขากับแม่คงวางแผนกัน คิดเอาไว้หมดแล้ว
มันแย่นะ
ผมจะไม่เล่นมุกท็อกซิกเพราะเล่นแล้วคนโกรธ
ผมเคยเล่นมุกเกี่ยวกับค่าเลี้ยงดูบุตร
แล้วคนก็แบบ "กล้าดียังไงถึงเล่นเรื่องนั้น"
ก็จ่ายไปด้วย เล่นมุกไปด้วยไง
ผมเลยซื้อลิขสิทธิ์มุกนั้น
มันเป็นมุกที่ดีนะ ไม่ต้องสงสัยเลย
มีคนถามว่าผมจ่ายค่าเลี้ยงดูไหม
แล้วผมก็ตอบว่า "เออ จ่ายจนไม่เหลือค่าเลี้ยงตูแล้ว"
เก็ทไหม
ผมหย่ากับเมีย
หย่ามานานแค่ไหนแล้ว ประมาณ 13 ปี
ผมยังงงอยู่เลยเวลาเห็นคู่รักในหมู่ผู้ชม
นี่ไม่ได้จะกล่อมให้เลิกกันนะ แต่ผมเป็นโสดและมีความสุขดี
พวกคุณเป็นแฟนกันใช่ไหม คบกันมานานแค่ไหนแล้ว
- สิบเอ็ดปี - สิบเอ็ดปีเหรอ มีลูกไหม
- มีสองคน - เยี่ยมเลย
ขอให้พวกคุณได้เห็น ลูกๆ ประสบความสำเร็จในชีวิต
สิบเอ็ดปี ตลอดสิบปีที่ผ่านมา คุณคงเข้าห้องน้ำนานเป็นพิเศษ
มันเริ่มตั้งแต่ปีแรก เล่นแคนดี้ครัช อะไรพวกนั้น
หลังจากปีแรก ผู้ชายจะเข้าห้องน้ำนาน
"ที่รัก" "ที่รักพ่อมึงสิ"
จริงไหม
เคยเจอแบบนี้ไหม น้องผู้หญิง
น้องผู้ชายสูบบุหรี่ไหม
เวลาสูบบนโถส้วมต้องระวังนะ ขอเตือนไว้เลย
ตรงนี้มันมีช่องว่าง
เราเคาะขี้บุหรี่ลงไปในช่อง
เวลาเคาะต้องระวังนะ ผมเกือบไข่ลายแล้ว
ให้ตายสิ
ผมแปลกใจที่คนเรายังคบกัน
จะไม่แปลกใจได้ยังไง
พวกเขาโกรธและไม่พอใจอีกฝ่าย
ผู้หญิงร้ายกับผู้ชาย ผู้ชายร้ายกับผู้หญิง
คนหาว่าผมเล่นมุกท็อกซิก
เข้าขั้นเหยียดเพศ
"มุกท็อกซิก วาทกรรมชายเป็นใหญ่และมุกท็อกซิก…"
"ท็อกซิก" คืออะไร เห็นคนชอบพูดกัน
มันหมายถึงอะไรกันแน่
แล้วชอบใช้กับผู้ชายด้วย "ผู้ชายท็อกซิก"
ในภาษาตุรกี
"ท็อก" แปลว่า "อิ่ม" "ซิก" แปลว่า "จู๋"
เวลาคนพูดว่าผู้ชายตุรกีท็อกซิก
มันรู้สึกไม่เหมือนโดนด่า
"แอร์จัน แกมันท็อกซิก"
"มันก็…
ขอบคุณพระเจ้า
ฉันคอยดูแลให้มันอิ่ม
ฉันไม่ได้เพิ่งกลับจากเกณฑ์ทหารสักหน่อย"
พวกเขาหาว่าทุกอย่างท็อกซิก
ถ้าเราชอบตัวเองนิดหน่อย พวกเขาก็หาว่าเราหลงตัวเอง
ผมเป็นโสด โสดสนิท
พอกลับถึงบ้านก็สบายใจ
พอคุณกลับถึงบ้าน
แฟนจะถามว่า "คุณขำช่วงไหนที่สุด คุณชอบการแสดงไหม"
พอผมกลับถึงบ้าน ผมแค่ถอดกางเกงแล้วเดินไปทั่ว
ผมจะดูจอห์น วิค 1 จอห์น วิค 2 จอห์น วิค 3 จอห์น วิค 4
ผมไม่ได้ใช้เวลากับผู้หญิงมานานแล้ว
ผมไม่ได้เกลียดผู้หญิงนะ แค่มีปัญหาเวลาคบกับผู้หญิง
แถวนี้มีคู่รักใหม่บ้างไหม ข้าวใหม่ปลามัน
บอกผมหน่อย คุณรักษาความสัมพันธ์ยังไง
ผมอยากรู้จริงๆ ผมอายุปูนนี้แล้วยังทำไม่ได้
ผมคบกับผู้หญิงอายุ 38
คนก็บอกว่า "แฟนเด็กจัง"
เธออายุ 38 แก่จะลงโลงอยู่แล้ว ให้ตายสิ
แล้วผู้หญิงน่ะไม่เข้าใจคำถาม
เวลาเราถามว่า "ถ้าไม่มีคุณ ผมจะทำอะไรได้" พวกเธอคิดว่ามันโรแมนติก
ไม่ เราถามจริงๆ "ถ้าไม่มีคุณ ผมจะทำอะไรได้บ้าง"
ใช่
เราถามว่า "ผมทำอะไรถึงคู่ควรกับคุณ" ผู้หญิงใจละลาย
ไม่ กูถามจริงๆ
"กูทำอะไรถึงคู่ควรกับมึง"
ผมทำความหวังพวกคุณพังป่นปี้ เยี่ยม
ผมหย่าแล้ว ผมมีลูก ผมมีความสุข
หน้าร้อนนี้ ผมใช้เวลากับลูกเยอะเลย
เขาเป็นวัยรุ่น ก็เลยชอบอยู่กับผู้ใหญ่
เรียนรู้ศัพท์แสงใหม่ๆ ทำอะไรใหม่ๆ
ผมตื่นเต้นและคิดว่า "พวกเราสนุกกันมาก"
แล้วก็เกิดเรื่องที่ผมไม่เคยคิดว่าจะเกิดกับตัวเอง
ผมคิดว่า "ฉันทำให้ลูกสนุก และจะทำต่อไปอีกหลายปี
แถมยังเสียเงินไปเยอะด้วย
แต่ในวันข้างหน้า ลูกจะดูแลฉันไหม"
ทุกคนเคยรู้สึกแบบนี้ไหม
"เขาน่าจะเป็นหมอแล้วดูแลฉัน"
แต่ก่อนผมไม่คิดแบบนั้น
แต่ความคิดนั้นค่อยๆ คืบคลานเข้ามา
ผมเลยถามลูกว่า "นี่ พวกเราสนุกกันขนาดนี้
พอพ่อกับลุงของแกแก่ตัวลง
แกจะดูแลพวกเราไหม"
เขาตอบว่า "ถ้าจำเป็นจริงๆ"
ไอ้เด็กเปรตนั่นกะจะเอาสำลีชุบน้ำ ป้ายปากให้เราตอนที่เรากำลังจะตาย
ในเวลาแบบนั้น ผมอยากให้ลูกอ่านปากผม
"มูลนิธิทหารตุรกี"
"สมาคมการศึกษาตุรกี" ใช่
ผมบริจาคทรัพย์สินให้พวกเขาได้
เขากับแม่จะเปิดซองพินัยกรรม แล้วเจอแตงกวาผลหนึ่ง
ผมไม่แคร์
ลูกในไส้ของผม รู้ไหมว่าเขาทำอะไร
พวกคุณรู้จักเว็บไซต์ที่ชื่อ "ทรัพย์สินคนดัง" ไหม
ไม่เหรอ เอาผู้ชมกลุ่มใหม่เข้ามา
ไอ้เว็บทรัพย์สินคนดังนี่มันมีเกร็ดความรู้
มันควรจะบอกว่าคนพวกนั้นมีเงินเท่าไร
"ไมเคิล จอร์แดนมีทรัพย์สินเท่าไร" "2,500 ล้านดอลลาร์"
"เซลีน ดิออนมีรายได้เท่าไร" มันจะบอกเรา
ลูกผมมาหาผมแล้วบอกว่า
"พ่อ พวกเราค้นชื่อพ่อในทรัพย์สินคนดัง"
ลูกในไส้ผม
ผมถาม "จะค้นทำเพื่อ"
เขากับเพื่อนๆ ค้นเรื่องผม
เขาบอกว่า "พ่อ พวกเราค้นแล้ว พ่อมีเงิน 20 ล้านดอลลาร์"
ผมใจเสียเลย
ขนาดเว็บนั่นยังไม่รอดจากวิกฤตวายทูเค
หรือไม่พวกเขาก็เจอนักแสดงตลกคนอื่น
"จะบ้าหรือไง" ผมถาม "พ่อเนี่ยนะมีเงิน 20 ล้านอยู่กับตัว"
แล้วผมก็คิดได้ว่า 20 ล้านมันเยอะนะ
ผมถาม "แม่แกรู้เรื่องเว็บนี่หรือเปล่า"
ผมถามจริงๆ
ผมแปลกใจจริงๆ ที่คนเรายังคบกัน
เพราะผมขอพูดตรงๆ นะ
คนสมัยนี้น่ะเกลียดกัน
มีความมุ่งร้ายระหว่างผู้ชายกับผู้หญิง
ระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง
ผู้คนต่างเหนื่อยหน่ายกับกันและกัน
และทุกอย่างที่เกิดขึ้น
พอเราแบ่งเวลาให้ตัวเองบ้าง
เราก็กลายเป็นคนใจจืดใจดำ ไม่ทันข่าวสาร
เพราะประเด็นร้อนมันเปลี่ยนเร็วมาก
มีหลายเรื่องให้พูดถึง ผมนี่ท้อเลย
และผมหงุดหงิดนะ
ที่ในบรรดาเรื่องทั้งหมดนี่ มีแต่เรื่องไร้สาระที่เป็นข่าว
เมื่อวันก่อนมีข่าวว่า
"ปัญญาประดิษฐ์จะแย่งงานเรา"
งานอะไร
อัตราการว่างงานในตุรกี อยู่ที่ประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์
ปัญญาประดิษฐ์ต้องมีญาติในรัฐบาล ถึงจะหางานทำได้
"ช่วยติดต่อเราเตอร์ที่รู้จักให้หน่อย" มันบอก
บอกผมหน่อย ใครกันที่มีโอกาสโดนเอไอแย่งงาน
ผมคนหนึ่งละที่ไม่กลัว ใครกลัวบ้าง
พวกคุณต้องนอนให้พอนะ
นี่เพิ่งวันอังคาร แต่สภาพผู้ชมนี่แบบ…
"ไอ้เชี่ยเจ็ม จะเล่นมุกก็เล่นมา อย่าให้พวกกูต้องออกแรง"
"ปัญญาประดิษฐ์จะควบคุมเรา"
พวกเขาไม่กลัวปัญญา
มันเป็นแบบนี้มาตลอด
คนที่ฉลาดและขยันปกครองคนอื่นๆ
ไม่ว่าจะด้วยเจตนาร้ายหรือไม่
แต่พวกเราก็นิ่งเฉยมาตลอด
ผมแปลกใจที่พวกเขาแปลกใจ
การประดิษฐ์ดินปืนทำให้เราเหนือกว่าคนอื่นๆ
การประดิษฐ์เครื่องจักรไอน้ำ การปฏิวัติอุตสาหกรรม…
แน่นอนว่าคนที่ทำเรื่องพวกนั้นจะควบคุมพวกเรา
จะแปลกใจทำไม
"ปัญญาประดิษฐ์จะควบคุมเรา"
แปลว่าโดนปัญญาควบคุม ไม่เป็นไร แต่พอเป็นปัญญาประดิษฐ์ถึงมีปัญหา
ผมเห็นผู้หญิงในทีวีพูดถึงเอไอ
เธอดูกังวลแค่เรื่องที่มันเป็นสิ่งประดิษฐ์
"ปัญญาประดิษฐ์จะแย่งงานพวกเราทุกคน"
ปากฟิลเลอร์ นมปลอม ก้นปลอม
เธอบอกว่า "เอไอจะครองโลก"
แต่ตัวเองโดนซิลิคอนแวลลีย์ยึดครองไปแล้ว
จะสนเรื่องนั้นไปทำไม
อีกอย่าง ทำไมเราถึงพูดถึงประเด็นที่มันเว่อร์วัง
"เอไอจะส่งผลอะไรต่อเราบ้าง"
เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไฟแช็กสีส้มนี่มันมาจากไหน
ช่างหัวเอไอ ถ้าใครรู้ช่วยบอกผมด้วย
เจ้านี่ มันเข้ามาในบ้านเราได้ยังไง
เคยมีใครซื้อมันบ้างไหม
มันเข้ามาในบ้านเราได้ยังไง
พับผ่าสิ ผมมีไฟแช็กดูปองต์ 20 อัน แต่ก็มีเจ้านี่ด้วย
มันมีน้องชายที่เป็นสีฟ้าด้วย
พวกมันมีชีวิต
พวกมันออกจากโรงงานมาสูดอากาศบริสุทธิ์
เรื่องแค่นี้ เรายังงงเลย
มันต้องเป็นเครื่องดักฟังแน่ๆ
มันจะทำเราซวยเข้าสักวัน
ผมเห็นใจคนอื่นนะ
คนที่ไม่เห็นใจคนอื่นคงไม่มาเป็นตลกหรอก
และในประเทศของเรา คนส่วนใหญ่ก็คู่ควรกับความเห็นใจ
คนส่วนใหญ่เป็นคนดี
แต่ความเห็นใจนั้นหมดลง
เมื่อเราดูคลิปสัมภาษณ์คนตามถนน
มันน่าหดหู่นะ
ผมมักถูกวิจารณ์ว่า
"เขาไม่ค่อยออกไปเดินตามถนน เลยไม่ได้สังเกตผู้คน"
อยากให้ผมโดนแทงในฟิเกียร์เตเป เพื่อให้พวกคุณหัวเราะหรือไง
อย่างกับดอสโตเยฟสกีเปิดร้านยาสูบ ในเอซานยูร์ตอย่างนั้นแหละ
ผมไม่ได้เดินถนนมา 25 ปีแล้ว
แม้แต่สมัยเด็ก ผมก็ไม่ค่อยได้ออกไปเดิน
แต่ผมรู้จักคนตุรกี
คนตุรกีไม่สนใจตัวเองหรือเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ
เราสนใจแต่เรื่องใหญ่
"มีแผนสมคบคิดบ่อนทำลายตุรกี"
พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้ตลอด
"พวกนั้นไม่ได้ไปเหยียบดวงจันทร์จริงๆ" โอเค ช่างแม่ง ไม่เหยียบก็ไม่เหยียบ
เมื่อวันก่อน ผมได้ยินคนพูดว่า…
มีคนในครอบครัวรอธส์ไชลด์เพิ่งตาย
เขาพูดว่า "รอธส์ไชลด์ตายไปอีกคน ขอให้มันตกนรกหมกไหม้"
เขาเป็นช่างทำหน้าต่างในซาริเยร์
ครอบครัวรอธส์ไชลด์ไปทำอะไรให้แก
สั่งทำหน้าต่างแล้วไม่จ่ายเหรอ พวกเขาทำอะไร
คนตุรกีมองแต่เรื่องใหญ่
จนไม่เหลือเวลาให้ตัวเอง
พวกคุณอยู่กับโซเชียลมีเดียมานานแล้ว
ผมพยายามเลี่ยง ผมเลิกเล่นโซเชียลมีเดีย
ในอินสตาแกรม มีคนถามว่า "ทำไมถึงปิดคอมเมนต์ล่ะ"
ผมอยากจะบ้าตาย
ผมเห็นคนแคระในอินสตาแกรมบ่อยๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะที่อยู่ของผมหรืออัลกอริทึม
แต่ผมเห็นคนแคระเยอะเลย ทำไม
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีคนแคระเยอะขนาดนั้น พับผ่าสิ
สมัยผมยังเด็ก พวกเขามีแค่เจ็ดคน
สมัยนี้มีคนแคระแต่งงาน คนแคระขว้างหอก
ครอบครัวคนแคระเต้นระบำ อะไรพวกนั้น
คนอื่นๆ บอกว่าผมต้องแก้อัลกอริทึม
ผมเลยมานั่งคิดแล้วเริ่มดูก้นชาวบราซิล
เพื่อแก้อัลกอริทึม
แล้วอุปกรณ์มันซิงก์กันด้วยนะ
ผมเบื่อคนแคระในอินสตาแกรม ก็เลยเข้าสปอติฟาย
มันเปิดเพลงของยาลินให้เลย
มุกนี้คงไปไม่ถึงพวกบนระเบียง
มันเตี้ยเกินไป
ผมเบื่อจริงๆ
ผมอยากมีเวลาให้ตัวเองบ้าง
"ทุ่มเทให้กับงาน" เคยได้ยินไหม
ผมตัดสินใจทำแบบนั้น และดูแลสุขภาพให้ดีขึ้น
ผมบวมน้ำนิดหน่อย เห็นไหม
ผมท้อจริงๆ
ผมไปตรวจสุขภาพตอนต้นฤดู
เพื่อดูว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า
หมอบอกผมว่า
"ผมขอบอกตั้งแต่ต้นเลยนะ เลิกดื่มซะ"
ผมบอก "ผมไม่ได้ดื่มเยอะนะ" หมอบอก "ผมเห็นคุณในอินสตาแกรม"
ทุกคนคิดว่าเราดื่มหนัก มันแปลกนะ แต่ก็ช่างเถอะ
เขาบอกให้ผมนอนให้มากขึ้น อะไรทำนองนั้น
เขาแนะนำแอปให้ผม
แอปพลิเคชั่น
แอปนี่ไม่ได้อยู่แค่ในมือถือ แต่อยู่ในนาฬิกาข้อมือด้วย
พวกแอปช่วยให้นอนหลับน่ะ
กูจะไม่ถามอะไรพวกมึงอีกแล้ว
ไม่รู้จักเหรอ แอปพวกนั้นน่ะ
มันบอกหมด ตอนนอนเราทำอะไรบ้าง
"ไอตอนตีสอง" "หายใจลำบากตอนตีสาม"
ไม่เคยมีแอปแบบนั้นเหรอ
นี่อยู่กันแบบพึ่งสวัสดิการเหรอ
"คุณเจ็ม พวกเราไม่ฝันถึงของแบบนั้นหรอก"
"หยุดหายใจ พลิกตัว ไอ"
"ตดตอนตีสาม"
"จะให้แจ้งแอปเปิลไหม" อะไรพวกนั้น
มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากนะ
ผมซื้อมันมาเพื่อให้ชีวิตง่ายขึ้น แต่กลับเสียความเป็นส่วนตัวไป
บอกผมหน่อย ชีวิตแต่งงานมีอะไรแบบนี้ไหม
ตอนเช้าต้องมารายงานว่าใครตดไม่ตด ใครเรอ
เรื่องแบบนี้ผัวเมียเขาไม่บอกกันด้วยซ้ำ
แล้วอุปกรณ์มันดันซิงก์กันหมด
นาฬิการ้องเตือน แล้วบอกว่าเมื่อคืนเราทำอะไรบ้าง
ก็ไม่ได้บอกทุกอย่างหรอก
"รายงานของเมื่อคืน"
"ตดตอน 3:16 น." โอเค เข้าใจแล้ว
เราไปดูแท็บเล็ต มันร้องเตือน
"พวก นาฬิกาเพิ่งบอกฉันว่า
นายตดตอนตีสี่"
จะบอกไปถึงเมื่อไหร่
ผมเปิดคอมพิวเตอร์ เตรียมเขียนบท
มันขึ้นว่า "ฉันได้ยินแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น"
"แกจะบอกว่าฉันตดเหรอ" "เปล่า ฉันมีคลิป…"
ให้ตายสิ
เห็นไหมว่าผมต้องเจออะไรบ้าง เพียงเพราะบวมน้ำนิดหน่อย
ผมก็เลยเลิกเล่นโซเชียลมีเดีย มันยังมีประโยชน์อะไรอีก
ทุกคนเบื่อคลิปสอนแต่งหน้า คลิปส่ายก้น อะไรพวกนั้นแล้ว
ป่านนี้ทุกคนน่าจะแต่งหน้าเป็นแล้ว
พับผ่าสิ
มันจะยากสักแค่ไหนเชียว
"เห็นไหม แบบนี้นะ ทำแบบนี้"
ในฐานะที่เป็นผู้ชายมืออาชีพมา 52 ปี… นึกออกไหม
เราไม่สนใจเรื่องแบบนั้นเลย ทำไมผู้หญิงถึงชอบนัก
"ฉันลงคอนทัวร์แบบนี้นะ"
ผมอยู่มาหลายปี ผมไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนแล้วคิดว่า
"โคตรชอบวิธีคอนทัวร์เลย"
"เชดดิ้งสุดยอด"
ทำไมต้องพยายามขนาดนั้น
เคยดูใช่ไหม
เคยดูเนอะ
ดูคลิปสอนมาตั้งเยอะ ได้แค่นี้เองเหรอ แม่เจ้า
ให้ตายสิ
ผมบอกเลย มันทำให้คนเกลียดกัน
"คุณคือค่าเฉลี่ยของคนห้าคน ที่คุณใช้เวลาด้วยมากที่สุด"
ทฤษฎีบ้าอะไรของมัน
แค่นัดเจอเพื่อนๆ แต่ละที
ก็ยากพออยู่แล้ว
ยังมีคนคิดทฤษฎีไร้สาระขึ้นมาอีก "ค่าเฉลี่ยของคนห้าคน…"
แล้วทีนี้ก็ต้องมาคิดว่าใครเป็นตัวถ่วงค่าเฉลี่ย
"คราวหน้าอย่าชวนเนฟซัตนะ"
ผมแทบไม่ได้ใช้เวลากับใครเลย
พูดจริงๆ ผมแทบไม่เจอใครเลย
และใช่ ผมไม่ค่อยได้ออกไปเดินถนน
ก็อย่างที่บอก ผมมีโลกส่วนตัว
ผมเจอผู้คนตามถนนในย่านที่ผมอยู่
ผมอยู่ใกล้ๆ นี้เอง ที่เลวันต์
เลวันต์ที่แรกนะ เลวันต์ของแท้น่ะ
วันก่อนมีคนตะโกนว่า "ผมก็อยู่เลวันต์"
"เลวันต์ไหน" "เลวันต์หก"
หมอนั่นอยู่เลวันต์ทิพย์
พูดบ้าอะไรของมัน นั่นมันเอยุป ไม่ใช่เลวันต์หก
ก็เหมือนกับเรียกเอซันลาร์ว่าเอทิลาร์กลาง
คือผมก็เดินเล่นแถวบ้านนะ
ผมออกไปข้างนอก
ผมเห็นผู้คน
เวลาที่บรรยากาศทางการเมืองคุกรุ่น เรามักจะถูกตราหน้า
เรามักจะถูกจัดประเภท
ผมอยากเล่นมุกการเมืองสักหน่อย
แต่ผมไม่อยากให้รถเบนซ์ รุ่นคลาสสิกของผมกลายเป็นรถตำรวจ
ขอบคุณ สัปดาห์หน้าผมได้ออกข่าวทีอาร์ทีแน่
วันก่อนผมขึ้นแท็กซี่ พอดีผมพูดอาหรับได้
คนขับแท็กซี่บอกว่า…
โอเค ถ้าใครเพิ่งมาอิสตันบูลครั้งแรก
ไปโหลดแอปจากมายอาหรับดอตคอมซะ
มันเหมือนอูเบอร์ แต่บอกว่า คนอาหรับที่ใกล้ที่สุดอยู่ที่ไหน
ถ้าคนอาหรับอยู่ใกล้กว่าจุดเรียกแท็กซี่ ไปยืนข้างคนอาหรับ
แล้วแท็กซี่จะมารับ
เคยมีคนขับแท็กซี่ถามผมว่า "ทำไมพวกเขาถึงไม่ให้คุณเล่นละครล่ะ"
ผมนี่สะอึกเลย
ผมถาม "ละครเรื่องอะไร"
ลองนึกภาพผม…
แค่เต๊ะท่าถ่ายโปสเตอร์ ผมยังทำไม่ได้เลย ให้ตายสิ
ใครมันจะให้เล่นบทดีๆ
ที่แน่ๆ คือไม่ได้เป็นสุลต่านใหญ่
ไม่ได้เป็นบาเยซิดหรือมูรัดแน่นอน
บางทีผมอาจได้บทสุลต่านเจ็ม
หนีไปโรดส์ ไปหลบภัยกับพระสันตะปาปา
ทำเรื่องระยำตำบอน
ผมอาจจะเหมาะก็ได้
ผมอยู่ย่านนี้มาหลายปีแล้ว ไปโหวตที่เดิมตลอด
โรงเรียนประถมในเลวันต์
บางครั้งนักข่าวก็ถ่ายรูปเรา…
ไม่ใช่บางครั้งหรอก เกือบทุกครั้ง
แล้วใส่แคปชั่นว่า "เขาทำให้ทุกคนที่คูหาหัวเราะ"
ผมทำอะไรให้คนหัวเราะ
พวกเขาอาจคิดว่ามันตลก ที่คราวก่อนผมโหวตให้คือลึชดาโรลู
คือแบบ…
ผมมีอำนาจแค่ไหน ก็เท่ากับพวกคุณนั่นแหละ
เราต้องร่วมมือกันถึงจะเปลี่ยนอะไรได้
แม้แต่ในคูหา พวกเขาก็ทำเหมือน มันเป็นเรื่องเล่นๆ
"เขาทำให้คนหัวเราะ" ผมไม่ได้ทำอะไรเลย
ผมแค่หย่อนบัตรเลือกตั้ง เวลาไปโหวต เราทำอะไร
เราหย่อนบัตร
และพูดว่า "พวกเราเป็นคนมีเหตุมีผล
ไม่ว่าใครชนะ ก็หวังว่ามันจะดีต่อประเทศ"
จบแค่นั้นใช่ไหม ไม่
ป้าข้างถนนเห็นเราแล้วพูดว่า
"อยากหาว่าเราเป็นแกะดีนัก โดนแกะเหยียบซะ"
ป้า
ทำไมป้าถึงมาลงที่ผมล่ะ
ผมเป็นคนที่อ่อนโยนที่สุดคนหนึ่งเลยนะ ป้าจะโกรธผมทำไม
ผมยอมรับว่าผมคิดไม่เหมือนป้า แต่ผมเป็นคนสบายๆ
"ด่าว่าแกะ โดนแกะเหยียบ"
ผมเคยว่าป้าเป็นแกะเหรอ
ผมเป็นคนแบบนั้นเหรอ
แล้วแกเดินช้ามาก ไปไม่พ้นหน้าผมสักที
สมัยผมยังเด็ก ซอมบี้ในหนังก็เดินช้าแบบนี้แหละ
ถ้าป้าจะโกรธที่โดนเรียกว่าซอมบี้ก็ช่างหัวป้า
ในหนังซอมบี้ ซอมบี้ค่อยๆ เดินมาหาเรา
ทำบ้าอะไรของมัน มันอันตรายตรงไหน
สมัยเด็ก ผมสงสัยมากเลย
คนตายเดินมาหาเรา
แล้วยังไง "แฮ่"
"แฮ่พ่อมึงซิ ไสหัวไป"
ผมยังมีชีวิตอยู่และคล่องแคล่ว จะกลัวทำไม
ซอมบี้อันตรายตรงไหน
ตรงที่มันมากันเป็นฝูง
และยังมีป้าแบบนั้นอีกเยอะ
ในหนังซอมบี้ มันจะมีทางเลือกที่ลำบากใจ
เรายิงคนที่เรารักไม่ได้
นึกออกไหม
คนที่เรารักกลายเป็นซอมบี้
เราร้องว่า "เจนนิเฟอร์ ไม่นะ" เธอร้องว่า "แฮ่"
"ยิงมันเลย ไมค์" "นั่นเจนนิเฟอร์นะ"
ยังเหลือความเป็นเจนนิเฟอร์อีกเหรอ เละขนาดนั้น
"ฉันยิงเจนนิเฟอร์ไม่ลง"
ก็แบบนั้นแหละ ผมจะยิงป้าลงได้ยังไง
ผมไม่โหดร้ายเหมือนคนบางคน
ผมเลือกที่จะมีเหตุผล
จะบอกให้ว่าความโหดร้ายเป็นยังไง ถ้ามีซอมบี้ระบาดในตุรกีนะ…
ขนาดยังมีชีวิตอยู่ เราก็แทบจะฆ่ากันอยู่แล้ว
พวกคนตายโดนถล่มยับแน่
เราเป็นฝ่ายวิ่งเข้าไปทุบกะโหลกพวกมัน
"นั่นบูร์ฮันเหรอ ไอ้ห่าราก"
ถ้าเขากลายเป็นซอมบี้
เราคงเห็นมันเป็นโอกาส
คนเราทะเลาะกันมากเกินไป
นี่ปี 2025
แต่เราก็ยังไม่เลิกเถียงกันเรื่องสัตว์ อย่าว่าแต่คนเลย
นี่ปี 2025 ทำไมถึงยังมีการเถียงกันว่า
เราควรจะชอบหมาหรือชอบแมว
มันใช่เรื่องที่ต้องเถียงกันไหม
"เราควรเตะแมวจรจัดไหม"
"เราควรเตะไหม" นี่มันคำถามบ้าบออะไรกัน
เราเถียงกันเรื่องนี้
จำสมัยที่ทุกคนพยายามพิสูจน์ว่า ตัวเองรักสัตว์ได้ไหม
อิสตันบูลเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยหมาแมว
ซึ่งอาจก่อความเดือดร้อนรำคาญให้คนบางส่วน
แต่พวกที่เถียงกันมีแต่พวกโรคจิต
ฝั่งหนึ่งก็เกลียดสัตว์
"ไหนๆ ก็ออกมาเดินเล่นแล้ว เตะมันซะเลย"
คนบ้าประเภทนั้น
ส่วนอีกฝั่งก็เกลียดมนุษย์
มันเหมือนหนีเสือปะจระเข้นะ
เคยเห็นวิดีโอที่มีผู้หญิงกับพิตบูลไหม
พิตบูลของเธอกำลังขย้ำแมวจรจัด
พอมีคนเตือน เธอก็บอกว่า
"สัตว์ที่น่าสงสารพวกนี้ เป็นข้ารับใช้ที่ไร้เสียงของพระเจ้า"
พิตบูลนั่นแม่งอย่างคลั่ง
แต่เธอทำเป็นพูดให้ดูดี เรียกพวกมันว่า "ข้ารับใช้ที่ไร้เสียง"
หรือ "เพื่อนสี่ขา"
เราสามารถพูดให้ทุกอย่างดูเบาลงได้
"ปืนกระบอกนี้คือ สหายลำกล้องเหล็กของพระเจ้า"
เชี่ยอะไรวะ
พวกคุณเชื่อลงไหม
เรารักสัตว์อย่างสงบไม่ได้ด้วยซ้ำ
ผมบอกเลย ไม่ว่าประเด็นไหน ก็มีแต่พวกโรคจิตที่เถียงกัน
สองขั้วที่สุดโต่ง
ส่วนคนมีเหตุผลนั่งดูอยู่ข้างสนามเหมือนวิมเบิลดัน
มันแย่นะ
ผมมีหมาคังกัลสองตัว
ผมขอเล่าเรื่องที่ผมเกือบโดนกระทืบในเยอรมนี
ผมมีหมาคังกัลสองตัว ตัวผู้หนัก 90 กิโล ตัวเมียหนักประมาณ 65
คนข้างบ้านผมมีหมาเล็กสองตัว คุกกี้กับลัคกี้
พวกมันใส่เสื้อกั๊ก ผูกหูกระต่าย
ส่วนคังกัลของผม หน้าตาเหมือนเพิ่งมาจากซิวาส
เจ้าของคังกัลจะรู้ว่าเวลาจับมันล่ามโซ่ มันจะทำหน้าแบบนี้
"โซ่เหล็กเหรอ แกนี่มันไร้เดียงสาจริงๆ
ล่ามเลย ฉันไม่ว่าอะไร"
วันหนึ่งตอนตีสาม คุกกี้กับลัคกี้
กระโดดข้ามรั้วเข้ามา
คังกัลของผมทึ่งที่เห็นหมาผูกหูกระต่าย
"มันจะผูกหูกระต่ายทำไมวะ"
แล้วเจ้าหมาเล็กพวกนี้ก็เห่าตอนตีสาม
ในขณะที่คังกัลกำลังคิดว่า มาอยู่อิสตันบูลแล้วจะทำมาหากินยังไง
"ไปเป็นคนขับแท็กซี่ที่สนามบินดีไหม"
แต่พวกมันเอาแต่เห่าบ๊งเบ๊ง
ถึงจุดหนึ่ง เจ้าตัวผู้ของเราทนไม่ไหว
มันบอกว่า "พวก กลับไปซะ"
แต่พวกนั้นไม่หยุดเห่า มันเลยคิดว่า "ช่างแม่ง" แล้ว…
ผมรู้สึกเหมือนเป็นฆาตกร ผมวิ่งสุดฝีเท้า
เพราะมันเป็นความรับผิดชอบของผม
เวลาคนถามว่า "หมาคุณกัดไหม" นึกออกไหม
"ไม่ มันนั่งเถียงกับคุณ"
มันก็ต้องกัดสิ
หมามันสื่อสารด้วยปาก มันก็ต้องกัดอยู่แล้ว
คุณก็รู้ว่ามันเป็นยังไง เราพาหมาไปเดินเล่น
"มันกัดไหม"
ก็ถามมันสิ
คุณจะถามหมาไหมว่าผมเป็นคนยังไง
"เขาจะหลอกให้อยากแล้วจากไปหรือเปล่า"
ใครเขาทำแบบนั้นกัน ไม่มีหรอก
ทีนี้…
หมาเล็กพวกนั้นทำตัวเองเดือดร้อน
พวกมันเห่าแบบนี้
ผมรู้สึกเหมือนเป็นฆาตกร
ผมได้ยินว่ามันเป็นภาพที่น่าสยองมาก
"หมาคุณขย้ำหมาเพื่อนบ้าน"
ผมรู้สึกเหมือนเป็นฆาตกร นั่นคือปฏิกิริยาตามปกติ
ผมขอโทษไม่หยุดปาก
และถามว่ามีจุดไหนที่ผมควรระวังให้มากกว่านี้
เจ้าของหมาใจดีมาก "พวกเราผิดเองครับ คุณเจ็ม
รั้วเราเตี้ยเกินไป หมาเราข้ามไปเอง
พวกมันข้ามรั้วไปจนเกือบม่อง"
ผมขอเจอคุกกี้
"วันนี้มันคงออกมาขี้ไม่ไหว ไว้พรุ่งนี้นะครับ"
ผมถามถึงลัคกี้ เขาตอบว่า "ลัคกี้ไม่เป็นไร
แค่เปลี่ยนชื่อเป็นอันลัคกี้"
เรื่องไม่ร้ายแรงมาก
แต่บางคนก็ไม่เข้าใจ
ผมเล่าเรื่องนี้ในเยอรมนีแล้วโดนป้าคนหนึ่งด่า
"ให้ตายสิ คุณอยู่ข้างไหนกันแน่"
"หมาคังกัลไม่ทำแบบนั้นหรอก
พวกมันเป็นสหายของพระเจ้าจากซิวาส"
เธอบอก "ฉันก็มาจากคังกัล"
แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วย ผมบอก "ก็มันเป็นคนละสปีชีส์กัน"
พวกมันเป็นหมา
"ฉันมาจากคังกัล หมาคังกัลไม่ทำแบบนั้นหรอก"
มันคือการต่อสู้ระหว่างพวกรักสัตว์สุดโต่ง กับพวกรักมนุษย์สุดโต่ง
มันเป็นเรื่องที่รับมือยากนะ
เราเกือบโดนกระทืบแน่ะ
แล้วทุกคนก็ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองรักสัตว์
คนเราก็ต้องมีความรับผิดชอบน่ะนะ
แถวนี้มีใครเลี้ยงหมาไหม ผมจะไม่ถามแล้ว
ในยุค 90 ผมถามคนอื่นๆ ว่า ทำไมพวกเขาถึงเลี้ยงหมา
ถึงแม้ว่าสมัยนี้จะยังมี คนที่เลี้ยงหมาเพราะความรักอยู่
แต่การซื้อเสื้อกั๊กกับหูกระต่าย ไม่ได้แปลว่าเราเป็นคนรักสัตว์
ตามเมืองท่องเที่ยวทั้งหลาย
มีคนที่ซื้อคุกกี้ ลัคกี้ หรือซินนามอนให้ลูกๆ
ผูกหูกระต่ายให้
แล้วพอหมดฤดูท่องเที่ยว ก็ทิ้งเจ้าหมาน่าสงสารไว้ที่นั่น
พวกมันถูกทิ้ง
"จะผูกหูกระต่ายให้กูทำไมวะ กูแค่อยากได้ความรัก"
นี่เรื่องจริงทั้งนั้น
คุณเลี้ยงหมาไหม
ไม่เหรอ ศูนย์ตัว
มีใครเลี้ยงหมาบ้าง
- น้องผู้ชาย พันธุ์อะไร - โกลเด้น
โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ ขวัญใจครอบครัว
- ทำไมคุณถึงเลี้ยงหมา - เลี้ยงไว้เสียข้าวสุก
เลี้ยงไว้เสียข้าวสุก
คุณจะให้มันปล้นธนาคารหรือไง
ชีวิตจริงไม่ใช่หนังนะ
"ไม่ต้องห่วง พวก งานนี้หวานหมู"
ผมเคยถามผู้หญิงคนหนึ่งว่า เธอเลี้ยงหมาพันธุ์อะไร
เธอบอกว่าเยอรมันเชพเพิร์ด
"ทำไมถึงเลี้ยง" ผมถาม "เลี้ยงไว้ป้องกัน"
ไม่ใช่ป้องกันบ้าน ป้องกัน
สงสัยแถวนั้นไม่มีถุงยางขาย
ให้หมาเฝ้าหน้าห้องนอน
พอผัวผ่านมาก็แฮ่ใส่
ป้องกันไปได้อีกเดือน
สงสัยจะทำแบบนั้น
ผมเลี้ยงหมามานานแล้ว
แต่แมวนี่คนละเรื่องกันเลย
ผมไม่เข้าใจจริงๆ
มีใครเลี้ยงแมวบ้าง
พอคุณกลับถึงบ้าน มันจะวางก้ามใส่
"หายไปไหนมาทั้งคืน ให้ตายสิ"
แมวนี่โคตรแปลกเลย
มันทำเหมือนเราเป็นแขกในบ้านมัน
อย่างน้อยหมาก็พยายามเอาใจเรา
ถ้าเราให้ขนม มันจะถามว่า "อยากให้กลิ้งไหม"
"อยากให้กระโดดไหม"
แมวไม่สนเชี่ยอะไรเลย
"อาหารล่ะ" "เออ อาหาร ยังไงก็ช่าง"
"ไอ้หน้าตูด"
ผมมีแฟนหลายคนที่เลี้ยงแมว
หมายถึงเมื่อก่อนนะ เดี๋ยวนี้ไม่มีแฟนแล้ว
ไม่มีผู้หญิงอายุเท่าผมเลย ไม่มีผู้หญิงอายุ 52 เลย
แมวมันแปลกจริงๆ
ยิ่งแปลกเป็นสองเท่า เวลาคบกันใหม่ๆ แล้วผู้หญิงเลี้ยงแมว
เราไปบ้านเธอครั้งแรก
แมวเดินเข้ามาถูเรา เธอบอกว่า "ว้าว ดุมานชอบคุณนะ"
โล่งอกไปที
ผ่านไปด่านหนึ่ง
ถ้าเธอบอกว่า "ปกติมันไม่เข้าหาคนนะ" เรานี่คึกเลย
"เจ๋งเป้ง คืนนี้ได้อึ๊บแน่นอน"
"มันไม่เข้าหาคนอื่น"
เธอเอาขนมมาให้ เปิดไวน์
มีชีสนิดหน่อย เนื้อแห้ง
พวกนี้ก็คงไม่รู้จักอีกนั่นแหละ ให้ตายสิ
ประเทศเรากำลังตกอับ
ผมต้องปรับมุกสักหน่อย
"เศษขนมปังกับ…"
"เราไปบ้านเธอ
เธอเอาขนมปังยัดไส้ชีสกับมะกอกมาให้"
เธอเอาขนมมาให้ ดุมานถูไถเรา
เธอถามว่า "คุณไม่ถือใช่ไหม"
กางเกงเรามีขนแมวติดเต็ม แต่เราก็…
"ดุมาน เจ้าตัวแสบแสนน่ารัก"
พอเธอไปเข้าห้องน้ำ หรือไปหยิบไวน์เพิ่มจากในครัว
"มึงไปไกลๆ เลย"
แล้วก็ถึงเวลาเล้าโลม กอดจูบลูบคลำ
ผมเกลียดสัตว์เลี้ยงที่ไม่ยอม ออกจากห้องในเวลาแบบนั้น
คนกำลังจูบกัน ไอ้แมวก็จ้องเป๋ง
ผมเคยเจอสองสามครั้ง
สัตว์เลี้ยงที่ไม่ยอมออกจากห้องเวลาเรามีเซ็กซ์
ผมจำได้ว่ามีหมาบูลด็อกตัวหนึ่งที่เอาแต่จ้องแบบนี้
แกจะตกใจอะไร
แกยกขาแล้วเลียไข่ตัวเอง
แต่ดันมางงกับเรื่องนี้เนี่ยนะ
พับผ่าสิ
มีคำกล่าวที่โด่งดังอยู่คำหนึ่ง
เป็นคำกล่าวทำนองว่า
"ยิ่งรู้จักผู้คนมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งรักสัตว์มากเท่านั้น"
เสแสร้งเป็นบ้า
"คุณรู้จักคนกี่คน"
"สองคน"
"คุณเลี้ยงแมวกี่ตัว" "47" แบบ…
คนบางคนก็ไม่รู้จักความสมดุล
อันนี้ผมพูดจริงๆ นะ ความรักมันไม่มีลำดับขั้นหรอก
แต่เราควรทดสอบคนที่กำลังเจ็บปวด
สมมติว่ามีผู้ชายคนหนึ่งเพิ่งเสียพ่อไป
แล้วเราพูดว่า "เราก็เพิ่งฝังซินนามอนไป"
เขาบอกว่าพ่อเขาเพิ่งตาย
"พวกเรารักซินนามอนมาก"
นั่นพ่อเขา
ซินนามอนอายุเท่าไร 14
มันถึงเวลาที่ต้องตายแล้ว
ซินนามอนไม่เคยสัญญาว่าจะอยู่จนอายุ 64
"เราฝังซินนามอน"
เขาพูดถึงพ่อเขา ไม่เข้าใจตรงไหน
ถึงพ่อเขาจะไม่วิ่งไปคาบกิ่งไม้ที่เราโยนกลับมา
ก็ไม่ได้แปลว่าเขามีค่าน้อยกว่าซินนามอน
คนบางคนก็จัดลำดับความสำคัญไม่ถูก
และเราควรแยกแยะระหว่าง การรักสัตว์จริงๆ กับการรักสัตว์ปลอมๆ
ผมไม่ได้ตั้งแง่นะ แต่ผมเคยเจอกับตัว
เมื่อสองปีก่อน ที่กูมุชลุค
ผมเห็นผู้หญิงสาวๆ จากคาดิเคีย อิสตันบูล สวมกางเกงบาติกขาบาน
หมาของพวกเธอเดินอยู่ใกล้ๆ
และผู้คนก็ต้อนรับพวกมัน มันเป็นที่ที่เป็นมิตรกับสัตว์เลี้ยง
ซินนามอน คุกกี้ เดซี่ ทุกตัวมีความสุขมาก บรรยากาศดีมาก
สาวๆ คุยกับเดซี่ ทุกคนมีความสุข
หมาพวกนั้นใส่ชุดว่ายน้ำด้วย พวกมันมีความสุขมาก
มีผู้หญิงคนหนึ่งมีรอยสักเป็นภาษาอังกฤษ "ไลฟ์อิสอะเจอร์นีย์"
ผมแบบ "ว้าว"
เธอเข้าใจชีวิต มันแปลเป็นภาษาตุรกีว่า…
นี่ไม่รู้ภาษาอังกฤษกันเลยเหรอ
พวกคุณพูดว่า "เจ็ม ยิลมาซฟอร์มตกแล้ว"
ปัญหาอยู่ที่ผู้ชมหรือเปล่า
ไลฟ์อิสอะเจอร์นีย์ ชีวิตคือการเดินทาง
ผมแบบ "ว้าว นี่มัน…
จำง่ายจะตาย จะเอามาสักที่แขนทำไม"
ลองนึกดูสิ "ชีวิตคือ… คืออะไรนะ
คือการเดินทางใช่ไหม
สักไว้ดีกว่า จะได้ไม่ลืม
แล้วก็สักรายการของที่ต้องซื้อตรงนี้"
เดซี่กับคุกกี้มีความสุขมาก
แล้วหมาที่น่าสงสารตัวหนึ่งก็โผล่มา หมาจริงๆ
หมาของคนขายเนื้อ พามุก โผล่มา
มันเห็นหมาตัวอื่นๆ ได้รับความรัก
มันเลยอยากได้เหมือนกัน
มันเป็นหมาตัวใหญ่หน่อย เป็นจ่าฝูง
มันขู่นิดหนึ่ง
เจ้าพามุกเกือบโดนรุมประชาทัณฑ์
"กล้าดียังไงมาแกล้งหมาเล็กอย่างลัคกี้"
ผมเห็นกับตา
"ฉันรู้จักสัตว์
รู้จักคนด้วย สัตว์ดีกว่า"
เรารู้จักสัตว์อะไรบ้าง
เรารู้จักสัตว์ที่ไหนนอกจากสัตว์เลี้ยงของตัวเอง
เรามีภาพจำของสัตว์ที่ติดมาจากในนิทาน
"หมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์" "อีกาเป็นแบบนี้"
"เราต้องช่วยวาฬ" เราไปเอาความคิดพวกนี้มาจากไหน
ทำไมถึงต้องสาดซุปใส่ ภาพวาดของแร็มบรันต์เพื่อช่วยวาฬ
ผมเห็นการประท้วง พวกเขาสาดซุป
ใส่ภาพวาดอายุหลายร้อยปีของแร็มบรันต์
ถ้าวาฬรู้เข้า มันคงขายหน้า
มันคงพูดว่า "น่าอายจริงๆ สัปดาห์หน้าฉันก็จะตายอยู่แล้ว
อย่างน้อยก็ปล่อยให้รูปอยู่ต่อเถอะ"
ให้ตายสิ
พวกเราจำแต่คติสอนใจจากนิทาน
"หมาจิ้งจอกเจ้าเล่ห์" หมาจิ้งจอกทำอะไร
มันไปสร้างโรงแรมในอ่าวธรรมชาติหรือไง
มันทำอะไร
มันแค่ขโมยไก่ถ้าเราลืมปิดประตูเล้า
ผมว่าพวกเราไม่ค่อยรู้จักสัตว์หรอก
จิ้งจอกเจ้าเล่ห์ สิงโตเจ้าป่า กระต่ายอย่างนั้นอย่างนี้
พวกมันเป็นยังไง
เรารู้จักสัตว์อะไรบ้าง
เรารู้ไหมว่าม้าน้ำทำอาชีพอะไร
มีใครรู้บ้าง
พวกตั๋วถูกข้างบนไม่เข้าใจคำถามด้วยซ้ำ
พวกนั้นตกใจมาก "ในน้ำมีม้าด้วยเหรอ"
"ไม่รู้สิ บ้านฉันไม่มีทีวี"
ม้าน้ำเป็นสัตว์ที่แปลกมากนะ รู้ไหม
ตัวผู้เป็นฝ่ายคลอดลูก
ถูกต้อง
น้ำเสียงคุณตื่นเต้นมาก
พูดให้ถูกคือ มันไม่มีเพศ
มันเปลี่ยนเพศได้ตามใจชอบ แล้วก็ทำตัวเองท้อง
ผมอยากได้เทคโนโลยีแบบนั้น
ไม่ดีเหรอ จ่ายค่าเลี้ยงดูบุตรให้ตัวเอง
ผมไม่ควรเล่นมุกเกี่ยวกับเพศ เพราะโชว์นี้จะฉายทาง Netflix
คนชอบมุกแบบนั้น เฉพาะเวลาตลกต่างชาติเป็นคนเล่น
ไม่ใช่เรื่องของผม ที่นี่มีคนข้ามเพศไหม
แน่นอนว่าเงียบกริบ ขนาดถามเวลายังไม่มีใครตอบเลย
"ที่นี่มีคนข้ามเพศไหม"
"มี แต่ช่างมันเถอะ"
ผมไม่มีปัญหาถ้าสาวประเภทสอง จะผ่าตัดแปลงเพศ
แต่บทสัมภาษณ์ของพวกเธอนี่บ้าบอมาก
ผมเห็นคนหนึ่งถามว่า "ยังมีผู้ชายเหลืออยู่ไหม"
แกทำผู้ชายหายไปคนหนึ่ง บ้าหรือเปล่า
ผมไม่มีปัญหาเวลาคนแปลงเพศเป็นผู้หญิง
เพราะเราได้ประโยชน์
แต่ผมมีปัญหาเวลาคนแปลงเพศเป็นผู้ชาย
ผมหมายถึง…
ผมนับถือพวกเขา จะไม่นับถือได้ยังไง
มันเป็นการตัดสินใจครั้งใหญ่ เป็นคุณจะยอมตัดไหม
บางคนก็ได้ของเพิ่ม ประเด็นคือ มันเป็นสถานการณ์ที่ยากลำบาก
มันยากที่จะเตรียมตัวทั้งร่างกายและจิตใจ
ผมแค่มีปัญหากับผู้ชายที่แปลงเพศแล้ว
พวกเขาพยายามมากที่จะทำตัวสมชาย
พวกเขาพอใจกับร่างกายแล้ว
พวกเขาก็ควรจะเตรียมใจที่จะเป็นผู้ชายที่ดีด้วย
หลังผ่าตัดหนึ่งสัปดาห์ พวกเขาให้สัมภาษณ์
"เป็นยังไงบ้างครับ"
"ผมเป็นคนขี้หึง"
ยังไม่ทันตัดไหมเลย
"ผมจะไม่ยอมให้แฟนนุ่งกระโปรงสั้น"
พวก ในตู้เสื้อผ้าแกยังมีอยู่เลย
ผมไม่ชอบแง่มุมนั้นของการแปลงเพศ
ม้าน้ำเป็นสัตว์แปลก
ยังมีสัตว์แปลกๆ อีกหลายชนิดที่เราไม่รู้จัก
ทุกคนมีสัตว์ชนิดโปรด
ผมกับพี่ชายเคยไปสวนสัตว์เบอร์ลิน
น่าจะราวๆ 20 ปีก่อน เราไปถึงเร็วเกินไป ประมาณเจ็ดโมงครึ่ง
ขนาดสัตว์ยังไปไม่ถึงเลย
สาบานได้
ผู้หญิงที่บูธขายตั๋วให้เรา
เราเข้าไป ไม่มีสัตว์สักตัว
เธอคงคิดว่าพวกเราไปมอบตัว
"ไปเลย เข้ากรงได้"
พวกเราเข้าไปในสวนสัตว์ ไม่เจอใครสักคน
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง พวกเขาถึงพาสัตว์ออกมา
แรด ลิง ยีราฟ พวกสัตว์ดูแปลกใจ
"เฮ้ย หัดดูเวลาบ้างสิ พวก"
พวกมันไม่ทันตั้งตัว
ผมเลียนแบบลิงเหมือนไหม
ว่ายังไง ยอมรับมาเถอะ ผมทำเหมือน
ไม่ อย่า…
ไม่แปลกใจเลยที่ผมทำเหมือน
ผมมีเค้าอยู่แล้ว
ผมเลียนแบบหงส์ไม่ได้หรอก
พวกลิงเริ่มโผล่มา
ให้ตายสิ เจ้ากอริลลานั่นน่าทึ่งมาก
พวกกอริลลาดึงความสนใจผม
พวกมันอยู่หลังกระจก
ผมเข้าไปใกล้กรงของพวกมัน คุณเคยสบตากอริลลาไหม
เรื่องแมวยังไม่คุย นับประสาอะไรกับกอริลลา
"คุณเจ็มทำเรื่องน่าตื่นเต้นเยอะจัง"
ผมหลงใหล
วิธีที่กอริลลามองผมผ่านกระจก
พี่ผมบอกว่า
"นี่ก็ครึ่งชั่วโมงแล้ว
ไปดูแรด อูฐ กับสัตว์อย่างอื่นกัน"
ผมตอบว่า "ฉันยังดูกอริลลาไม่เสร็จ"
มันมองผมแบบนี้ ใครไม่เคยเห็นคงไม่เชื่อ
เหมือนมันพยายามบอกว่า
"พระเจ้าให้ฉันอยู่ในนี้
และให้แกอยู่ข้างนอก
คราวนี้เป็นแบบนี้"
มันดูเศร้ามาก
ดูออกเลยว่ามันเคยดูพิภพวานร
เหมือนมันจะบอกว่า "พวกกูเล่นพวกมึงแน่"
ตลอดครึ่งชั่วโมง ผมละสายตาจากมันไม่ได้
แล้วเจ้ากอริลลาก็พูดว่า
"แม่ฉันคลอดฉันในวันที่ฝนตก
สวรรค์ร่ำไห้ที่ฉันเกิดมา
คนเราเกิดมาพร้อมบาปหรือไม่
เหตุใดชีวิตฉันถึงโดนลงทัณฑ์"
ปรากฏว่าผมหลับฝันไป
ทั้งหมดเป็นแค่ความฝัน
ที่จริงมันแค่ทำแบบนี้
แล้วก็ปาขี้ใส่ผม แค่นั้นแหละ
แต่พวกมันดูเศร้ามาก
จำได้ไหม ผมเคยเห็นในสารคดี
สมัยผมยังเด็ก สารคดีมีเนื้อหาตรงไปตรงมา
เดี๋ยวนี้มันซับซ้อนมาก
สมัยก่อน "ลิงทำแบบนี้นะ"
"แพนด้ากินใบยูคาลิปตัสกับต้นไผ่แบบนี้นะ"
"ม้าลายข้ามแม่น้ำ"
แต่สารคดี Netflix สมัยนี้ซับซ้อนมาก
ตัวแทน Netflix ที่คุยกันเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว
หรือว่านั่นก็ฝันไป
ผมจำได้ว่ามีคนบอยคอตต์ Netflix แถวนี้มีคนบอยคอตต์ไหม
พวกเขาบอกว่า
"อย่าดู Netflix นะ มันพยายามทำให้ทุกคนเป็นเกย์"
เป็นเรื่องจริงนะ
พูดจริงๆ ผมรู้ ผมร่วมงานกับ Netflix
พวกเขาไปหาผมที่บ้านบ่อยมาก
วันหนึ่ง กริ่งบ้านผมดัง ผมส่องตาแมว
เห็นผู้ชายแก้ผ้าสามคน
ผมถาม "มีธุระอะไร" พวกนั้นตอบ "ทุดุ๊ม"
ที่เหลือคิดเอาเองนะ
ผมจำการบอยคอตต์ได้
"Netflix พยายามทำให้เราเป็นเกย์"
"Netflix จะทำให้เราเป็นตุ๊ด"
เรื่องจริงทั้งนั้น
พวกคุณไม่อ่านข้อตกลงการใช้งาน
ข้อตกลงนั่นน่ะ
ข้อตกลงและเงื่อนไข
มันอยู่ตรงด้านล่างสุด
มันเขียนตัวเล็กๆ ว่า "เราจะทำให้คุณเป็นตุ๊ด"
และในวงเล็บ "ถ้าคุณมีความตุ๊ด"
ถ้าใครไม่มี พวกเขาก็ปล่อยไป
พวกคุณควรดูสารคดีที่ซับซ้อนของ Netflix
แต่มันซับซ้อนเกินไป
พวกเขาติดกล้อง 8,000 พิกเซลที่ก้นผึ้ง
เรารู้สึกเหมือนกำลังผลิตน้ำผึ้ง มันมากเกินไป
มันเคยตรงไปตรงมา ไม่ซับซ้อน
แล้วก็มีผู้บรรยายที่เป็นคนอังกฤษ ชื่ออะไรนะ
ให้ตายสิ
ผมสาบานเลย
ผมจะไปแสดงที่คอนยา คนที่นั่นเข้าใจผม
เดวิด แอตเทนบะระ
เซอร์เดวิด แอตเทนบะระ
น่าจะอายุ 90 กว่าแล้ว ไม่ก็ 89
"สิ่งมีชีวิตนับล้านชนิดบนดาวดวงนี้…"
"มหาสมุทรแตกต่างจากสิ่งอื่นๆ ใน…"
ผมทนดูไม่ได้ น้ำลายกระเซ็นเกิน
แล้วเขาก็บรรยายต่อไป
แต่มันซับซ้อนเกิน เราอพยพพร้อมฝูงนกอัลบาทรอส
อยู่ท่ามกลางมดในรัง มันใกล้ชิดมาก
มันมากเกินไป
ผมเคยดูสารคดีเกี่ยวกับชีวิตของฝูงกอริลลา
แต่มันทำออกมาเหมือนละครน้ำเน่า
พวกเขาทำให้มันตื่นเต้นเพื่อให้เราเข้าใจ
"มาริโอน้อยกำลังสับสน"
"มาดูกันว่าเจสซี่ทำอะไร"
พวกบ้านี่เป็นใคร
พวกเขาบรรยาย "มาริโอกำลังสับสน" แล้วเราก็เห็นมาริโอ
พยายามหาที่อึอย่างสงบหลังจากแดกต้นไม้ทั้งต้น
กอริลลาตัวผู้หนักเท่าไรนะ น่าจะประมาณ 300 กิโล
มันมีตัวเมียสี่ตัวที่ต้องผสมพันธุ์ด้วย
มันต้องปกป้องลิงอาวุโส
และป้องกันตำแหน่งจ่าฝูงจากลิงหนุ่ม
มีหลายอย่างเกิดขึ้น
พวกเขาติดกล้องแปดตัว
เราเห็นมาริโอพูดว่า "ไสหัวไป พวก"
"เรามีงานต้องทำ เร็วเข้า"
มันทุบหน้าอก แต่กล้องยังถ่ายต่อ "มันกังวลเรื่อง…"
"นั่นเสียงใครวะ"
"เจสซี่กำลังช่วยมัน"
"มึงชื่อเจสซี่เหรอ"
"พวกนั้นเรียกผมว่าเจสซี่มาสองซีซั่นแล้ว"
"กูอยากผสมพันธุ์ กูถึงได้ทุบหน้าอก
บอกให้ตาแก่นั่นเอากล้องออกไปซิ
พวกเหี้ยนี่เป็นใคร เนชั่นแนลจีโอกราฟฟิกเหรอ"
"Netflix ครับ ลูกพี่"
"และ Netflix จะไม่ไปไหน จนกว่าจะได้หนังสด"
ให้ตายสิ
"มันกำลังโกรธ"
"ไสหัวไป ไปซะ ไอ้กร๊วก"
"Netflix เหรอ เจสซี่ มานี่ซิ"
"โก่งตูดซิ"
"ลูกพี่" "เลิกเรียกกูว่าลูกพี่สักที"
"โก่งตูดซะ กูแค่จะถูไถเฉยๆ"
"ในตอนสุดท้ายของซีซั่น"
"ลูกพี่ อย่า" "หุบปาก ให้พวกมันถ่าย จะได้ไปๆ สักที"
"ถ่ายซะ"
ตอนที่เราดู เดวิด แอตเทนบะระบรรยายว่า
"ปกติแล้ว สัตว์สายพันธุ์นี้ จะไม่ผสมพันธุ์กับเพศเดียวกัน แต่…"
เออ ก็มันรำคาญพวกมึงเต็มทีแล้ว
เราจะโทษมาริโอได้เหรอ
มาริโอ…
มาริโอต้องแข่งกับสควิดเกมนะ
มันต้องทำอะไรที่น่าสนใจบ้าง
ให้ตายสิ
ผมเคยผจญภัยกับลิงตอนถ่ายหนังเรื่องอาร็อก
ผมเลยได้เรียนรู้ท่าทางของพวกมัน
คนอื่นๆ บอกว่า "หมอนั่นสนิทกับลิงเกินไปแล้ว"
พวก ข้างในลิงนั่นคือ นักกายกรรมสาวจากอาร์เจนตินา
และผมสนใจแต่ความงามภายใน
สาเหตุที่ผมเลียนแบบลิงเก่ง อาจเป็นเพราะรากเหง้าของครอบครัวผม
จำตอนที่พวกเขาเปิดให้เรา
เข้าไปดูผังตระกูลในเว็บไซต์ของรัฐบาลได้ไหม
ตอนที่เปิดใหม่ๆ นี่ คนฮิตกันมาก
ทุกคนเข้าไปดูรากเหง้าของตัวเอง ผมไม่รู้ว่าพวกคุณเคยดูไหม
แต่ผมเคย
ปรากฏว่าผังตระกูลของผมไม่มีอะไรเลย
คนบางคนรู้รากเหง้าของตัวเอง
"ผมสืบรากเหง้ากลับไปได้ถึงศตวรรษที่ 14"
"บรรพบุรุษฝั่งแม่มาจาก…"
แต่ของผมมีแต่ชาวบ้าน
คนธรรมดา
พ่อผมมาจากหมู่บ้านเอสกิฮามัลในกุรุน ซิวาส
ผมเห็นบรรพบุรุษย้อนกลับไปถึงแค่ยุค 1840
พวกเขาไม่เคยย้ายออกจากหมู่บ้านนั้น
พวกเขาย้ายแค่นี้
แทนที่จะอพยพเหมือนชาวบ้าน เราดันอพยพเป็นวงกลม
ส่วนครอบครัวฝั่งแม่ผมมาจากเทสซาโลนีกี
ผมสืบกลับไปได้ถึงยุค 1790
ไม่มีนักรบ ไม่มีคนเด่นคนดัง
ไม่มีแม่ทัพ อัศวิน ไม่มีวีรบุรุษสักคน
แล้วรู้อะไรไหม
ผมแค่ถือดาบก็รู้สึกแล้วว่ามันไม่เข้ากับผม
แต่บางคนก็เกาะติดจอทีวีแบบนี้
"เราคือลูกหลานออตโตมัน"
คืนชีพ คืนแผ่นดิน อะไรเทือกนั้น
ในผังตระกูลผม ไม่มีใครที่พูดได้ว่าเป็นวีรบุรุษเลย
ผมงงว่าพวกเขารอดมาได้ยังไง
นี่ผมพูดถึงทั้งฝั่งพ่อและฝั่งแม่นะ
พวกเขาไม่มีเลือดนักสู้เลย
และดาบก็ไม่เข้ากับผมจริงๆ
ผมเคยถือดาบเวลาแสดงหนัง
จำมูรัดแห้งได้ไหม ผมขี่ม้า
แต่ผมว่ามันเหนื่อยเกินไป
ชาวเติร์กยึดครองอนาโตเลียเมื่อไหร่นะ ปี 1071 ใช่ไหม
ผมอยากมีบรรพบุรุษที่รบในศึกครั้งนั้น
แต่นี่มันเกินไปหน่อยนะ ฟันแล้วไม่เจ็บเหรอ
เราจะเอามันไปฟันคนอื่นได้ยังไง
ถ้าผมอยู่ในการรบครั้งนั้น ผมจะเสนอให้คุยกันก่อน
"เราควรยึดป้อมไหม" "ไม่ต้องยึดก็ได้"
ผมคงหนีทันทีที่มีโอกาส
ผมว่ามันแข็งเกินไป
มันไม่คมนะ แต่… นี่ ลองจับดู
แปลกเนอะ
อาจมีนักฆ่ามืออาชีพอยู่ในหมู่ผู้ชมก็ได้
แต่สำหรับผม การเอาเจ้านี่ไปแทงคน มันรู้สึกแปลกๆ
เรามีภาพจำจากในหนัง
เราฟันดาบ หัวกระเด็น แทง ดึงออกมา
มันควรแล้วเหรอ
ในมูรัดแห้ง ตัวละครของชาลาร์พูดว่า
"ถ้าอยู่ในยุคกลาง เราอาจเครียดตายได้เลย"
หัวกระเด็นไปในอากาศ อย่างโหด
เดี๋ยวนี้ แค่โดนคนในออฟฟิศมองแรง เราก็ร้องว่า "กลั่นแกล้งกันนี่" แล้ว
ทีนี้ลองนึกภาพการต่อสู้จริงๆ ดู
ทุกคนแทงกัน เราตัดหัวคนอื่น
และเหมือนเมียของหมอนั่น เมียเราถามว่า "เป็นอะไร ทำไมหน้าบึ้งจัง"
"เลือดท่วมขนาดนี้ ถามได้"
ผมใช้ชีวิตแบบนั้นไม่ได้
และผมไม่อายที่จะยอมรับ
ในยุคสมัยนี้ คนเราก็ยังฆ่ากันอยู่
ยังไงก็เถอะ ผมแปลกใจจริงๆ ที่บรรพบุรุษของผมรอดมาได้
ผังตระกูลของผม
ทำไมเราถึงรอดมาได้
ทั้งๆ ที่ผมนึกภาพตัวเอง ทำเรื่องโหดร้ายแบบนั้นไม่ออกด้วยซ้ำ
"นี่แน่ะ ไอ้เวร"
ผมทำไม่ได้ มันทำให้คนเจ็บ
แล้วแค่ขี่ม้าเฉยๆ ยังไม่พอนะ ใครเคยขี่ม้าบ้าง
เราต้องขี่ม้าและเหวี่ยงดาบไปด้วย
ลืมเรื่องตัดหัวแบบในหนังไปได้เลย
แค่โดนบาดก็เจ็บแล้ว
แค่นี้ก็จบเห่แล้ว
ไม่มีเบตาดีน ไม่มีอะไรทั้งนั้น
แผลจะติดเชื้อ
มันเลวร้ายมาก
เมื่อวันก่อน ผมดูหนังเรื่องหนึ่ง
ชื่ออะไรนะ โบนาปาร์ต
ไม่สิ จักรพรรดินโปเลียน โดยริดลีย์ สกอต
ในการรบ คนฝั่งละ 5,000 คน
จะพุ่งเข้าหากัน เคยเห็นไหม
มันน่ากลัวมากเลย ลองนึกว่าตัวเองอยู่ด้านหน้าสุดสิ
"ลิเบร์เต"
เราอยู่ด้านหน้าสุด เราเป็นปุ๋ยแน่
"ลิเบร์เต" อะไร
"เพื่อฝรั่งเศส ไอ้สัตว์"
เรามีเสียงร้องยามออกศึกที่สูงส่งกว่านั้น
มันดีมาก "อัลเลาะฮ์ อัลเลาะฮ์"
แต่เราสัมผัสได้ถึงความลังเล
"อัลเลาะฮ์ อัลเลาะฮ์" แบบ…
"เหมือนพวกเราจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนว่ะ แต่…"
ผมนึกภาพตัวเองในสถานการณ์แบบนั้น ไม่ออกเลย คุณนึกออกไหม
ไอ้การเป็นวีรบุรุษมันก็ดีอยู่หรอก จนกระทั่งเราอยู่แถวหน้าสุด
"เราจะพิชิตเวียนนา"
"นี่ ไปก่อนเลย"
"ข้าจะอยู่แถวสาม ตกลงไหม"
"ข้าขออยู่แถวสี่แล้วกัน"
การต่อสู้อันยิ่งใหญ่ทั้งหลาย… ผมนึกภาพตัวเองอยู่ที่นั่นไม่ออกเลย
จำฉากนั้นในทรอยได้ไหม ที่พลธนู 50,000 คนเรียงแถวกัน
"พลธนู"
"เขาพูดว่ายิงเหรอ"
"ยิง" "ยิงอะไร"
หนังทุกเรื่องในช่วง 20 ปีมานี้จะต้องมีช็อตนี้
ลูกธนูห่าใหญ่บดบังท้องฟ้าจนมืดมิด
เหมือนกับมีปลั๊กอินสำหรับช็อตนี้โดยเฉพาะ
"พลธนู"
เหมือนในทรอย
เป็นผมคงไม่ยิง
ปล่อยให้พระเจ้าตัดสินชะตาของพวกนั้นแล้วกัน
ลูกธนู 20,000 ดอก ไม่มีใครนับหรอก
จริงไหม
แค่ทำเสียงก็พอ
ต่อให้ข้าศึกยิงก่อน ผมก็ไม่ขยับ
ผมคิดว่าทุกคนสมควรมีชีวิตอยู่
แต่ผมก็หนีไม่ได้เหมือนกัน
ยังไงผมก็ไม่มีทางได้เป็นตัวเอง
จะหนีไปทำไม
ถ้าไม่โดนลูกศรตรงๆ ก็คงโดนลูกศรกระดอนมาปักก้นอยู่ดี
ผมมั่นใจเลย
มันแปลกจริงๆ นะ
สงครามเป็นสิ่งโหดร้าย
มันโหดร้าย ผมดีใจที่ผมเกิดไม่ทันยุคนั้น
รัฐบาลสั่งให้ผมพูดถึงเรื่องสมัยนั้นบ่อยๆ
คนจะได้พอใจกับปัจจุบันมากขึ้น
นี่เรื่องจริงนะ
และ…
เราจะเทน้ำมันเดือดๆ ใส่คนอื่นได้ยังไง
ชีวิตในยุคหินจนถึงยุคกลางนี่ห่วยมาก
เทน้ำมันเดือดๆ ใส่คน
เราต้องโกรธขนาดไหน
"อย่าปล่อยให้พวกมันยึดป้อมได้" ปล่อยมันยึดไปเถอะ
ถ้ามีทหารติดอาวุธยกทัพมาที่นี่ ก็ปล่อยให้พวกมันยึดไป
น้ำมันเดือดๆ
ลองคิดดูว่าเราไปตีอิสตันบูล เราปีนประตูป้อมซิลิวรี
กองทัพของเรายึดที่ที่ปัจจุบันเป็น ที่ตั้งของพระราชวังโทพคาปึได้แล้ว
จักรพรรดิตายแล้ว แต่ข่าวยังไปไม่ถึงป้อมซิลิวรี
และเราอยู่บนยอดบันได
คริสโตสจ้องหน้าเรา "เฮ้ย ทำอะไรของมึงวะ เฮ้ย"
"อย่าเทนะ ไอ้สัตว์"
"เรายึดอิสตันบูลได้แล้ว อ๊าก"
ผมจะไม่ยอมพกบีแพนเธนตลอดการรบ
ลองคิดดูว่ามันเจ็บแค่ไหน
ความเห็นใจเป็นสิ่งสำคัญ แต่คนสมัยนี้ไม่เห็นใจกันแล้ว
คนเราฆ่ากันลงได้ยังไง
ผมไม่เข้าใจจริงๆ
หรือว่าสมองผมมีปัญหาเอง
ผมอยู่ในวงการนี้มา 30 ปีแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่กวนใจผม
สังคมเราหยาบคายขึ้นเรื่อยๆ
สมัยผมยังเด็ก
ผมเป็นเด็กเกเร
พวกเราเป็นตัวปัญหา
เดี๋ยวนี้ มาตรฐานต่ำลงมาก
จนพวกเรากลายเป็นอีลีท
ในตุรกีตอนนี้ อีลีทหมายถึงอะไร
เราเป็นอีลีทถ้าเราล้างก้นเป็น
เห็นไฟแดงแล้วหยุด เห็นไฟเขียวแล้วไป
ทักตอบเวลามีคนพูดว่า "สวัสดี" หรือ "อรุณสวัสดิ์"
มีคนเรียกผมว่าอีลีท
พ่อผมชื่ออารีฟ มาจากโทพาเน ผมนี่ห่างไกลความอีลีทมาก
แต่มาตรฐานมันตกไปแล้ว
ทุกคนหยาบคาย
แล้วอะไรคือสาเหตุของความหยาบคายนี้
หนังและละครที่เราสร้าง
มันง่ายที่จะโบ้ยว่าเรื่องแย่ๆ ทั้งหมด ้เป็นความผิดของพวกเรา
อิตถีฆาต
"คนเห็นในละครทีวี"
"พวกเขาแค่เลียนแบบสิ่งที่เห็น"
คนทำตัวเหมือนมาเฟีย เป็นเพราะทีวีทั้งนั้น
ความแปลกประหลาดทั้งหลาย เป็นเพราะทีวี
ความรุนแรง แน่นอนว่าทีวี
ตำรวจยึดโคเคนหนักแปดตันที่ท่าเรือแมร์ซิน
"เป็นเพราะทีวีล้วนๆ"
ละครอะไรจะทำได้ถึงขนาดนั้น
แล้วคนก็หาว่าหนังกับโชว์ของผม
ทำให้คนพูดคำหยาบ มันจริงเหรอ
อย่างกับคนตามถนนไม่พูดคำหยาบ
ทุกคนจำมาจากผม
ผมโมโหมากเลย
ผมพยายามอธิบายมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ผล
แล้วคนพวกนั้นยังทำให้เราตกที่นั่งลำบาก
พวกคุณมารวมตัวกันเพื่อฟังผมพูดคำหยาบ
แล้วกลับไปหัวเราะที่บ้าน
"โคตรสนุกเลย"
ก็ผมพูดของผมแบบนี้ เหมือนพูดกับเพื่อน
อาจจะมีคำหยาบบ้าง แต่ใครสนล่ะ
"แบบนี้จะเรียกว่าศิลปะได้เหรอ" จะไปรู้เหรอ
รูปปั้นเดวิดของไมเคิลแองเจโลเป็นศิลปะไหม
มันตั้งอยู่ที่ฟลอเรนซ์ สูงห้าเมตรครึ่ง ดูเหมือนทำมาจากกำมะหยี่
ผมเต๊ะท่าแล้วไม่เหมือนเดวิดเท่าไร
หุ่นผมเหมือนมาห์มูดมากกว่า
มันสูงห้าเมตรครึ่ง
ถ้ารวมแท่นด้วยน่าจะสูง 13 หรือ 14 เมตร
มันสูงค้ำหัวเรา เป็นงานออกแบบที่น่าอัศจรรย์
แต่ถ้ามองจากพื้น เราจะเห็นไข่หนักเก้ากิโล
จริงไหม
"คุณชอบเดวิดไหม" "มันโชว์ไข่หรา"
ถ้ามองจากด้านล่างจะเห็นไข่
มองจากระดับสายตาจะเห็นเดวิด
โลกเราเป็นแบบนั้น
ท้องถนนวุ่นวาย ผู้คนหยาบคาย
การใช้ความรุนแรงต่อหมอ พุ่งสูงในช่วงห้าถึงสิบปีที่ผ่านมา
หมอ การใช้ความรุนแรงต่อหมอ กลายเป็นเรื่องปกติ
ผมจะบอกให้ว่าทำไม
ในช่วงสิบปีที่ผ่านมา มีสงครามเชิงอุปมาในตุรกี
สงครามต่อต้านความรู้และคนที่มีความรู้
ผมเคยเล่นมุกเกี่ยวกับ ร้านขายยาฟารุกเมื่อ 15 ปีก่อน
ใครจำได้บ้าง
ใครจะไปจำไม่ได้
มุกนั้นปิดท้ายว่ายังไง
คนรุ่นพ่อแม่เราโตมากับคำกล่าวที่ว่า
"การไม่รู้ไม่ใช่เรื่องน่าอาย ที่น่าอายคือการไม่แสวงหาความรู้"
พอถึงยุคของเรา มันกลายเป็น "เราไม่รู้ แต่เราจะทำเป็นรู้"
เมื่อ 15 ปีก่อน เราขำกับมุกนี้
ไม่รู้ก็บอกไม่รู้สิ จะทำเป็นรู้ทำไม
เดี๋ยวนี้ มันกลายเป็น "มึงรู้ แล้วยังไงวะ"
นั่นคือความรู้สึกในตอนนี้
หมอมีความรู้ ใช่ไหม
แล้วก็มีไอ้งั่งที่โผล่มาบอกว่า "มึงทำบายพาสผิดหมดเลย
ไอ้สัตว์"
"ทำไมย่ากูถึงตาย"
มันรู้วิธีทำบายพาส รู้วิธีผ่าเนื้องอก
รู้ทุกอย่าง
และหมอไม่สามารถ ใช้ความรู้ของตัวเองโน้มน้าวมันได้
มันอยู่คนละคลื่นความถี่กัน
มันคิดว่าตัวเองเป็นอัลฟ่า หมอเป็นเบต้า
มันเลยชอบท้าทายหมอ
มันทำแบบนั้นกับคนที่มาจาก สังคมระดับเดียวกันไม่ได้
มันสอนช่างประปาเหมือนที่สอนหมอไม่ได้
แปลกไหมล่ะ
ถึงช่างประปาจะอยู่ในจุดเปราะบาง เวลาโก้งโค้งทำงาน
แต่ถ้าเราบอกว่า "มึงวางท่อผิดหมดเลย"
ช่างประปาจะเอาท่อยัดตูดเรา
ความถี่มันตรงกัน
นี่หลักวิทยาศาสตร์ทั้งนั้น
และถึงผมจะพูดจาหยาบคาย
แต่พวกเขาโทษว่า ทุกอย่างเป็นเพราะเราพูดคำหยาบ
เราไม่ได้ด่ากันด้วยซ้ำ
เราแค่ใช้สรรพนามและคำพูดที่เหมาะสม
พ่อผมอายุ 80 แล้ว
ท่านเป็นคนขี้เล่น มีไหวพริบ
ที่ชอบใช้คำหยาบเวลาเล่าเรื่อง
แต่ผมไม่เคยเห็นท่านด่าใครจริงๆ
ผมก็เหมือนกัน
แต่ผู้คนหยาบคายจริงๆ
เด็กพูดคำหยาบ
ผู้หญิงพูดคำหยาบ
แฟนๆ ในสนามกีฬาพูดคำหยาบกันถ้วนหน้า
แต่ผมโดนทัวร์ลงเพราะพูดคำหยาบ
ตอนเล่าเรื่องตลก
ไม่เอาน่า อย่าใจร้ายกับผมนักเลย
พูดถึงสนามกีฬา ผมไม่เคย…
พวกคุณก็รู้ว่าผมเชียร์ทีมไหน เราเลิกคุยเรื่องนี้ดีกว่า
ผมเชียร์ทีมตัวเองก็โดนด่า
ลูกผมไม่สนใจฟุตบอลเลย
วันหนึ่ง ผมกับลูกเล่นเกมเพลย์สเตชั่น
เราอยู่บ้านกันสองคน นี่เรื่องจริงนะ
ที่จริงก็ไม่ได้อยู่กันสองคนหรอก
มีหุ่นยนต์ดูดฝุ่นด้วย
จำได้ไหมว่ามันฮิตมากเมื่อไม่กี่ปีก่อน
น่าจะสามถึงห้าปีก่อน
ทุกคนซื้อมัน รวมถึงผมด้วย
มันสแกนบ้านก่อน แล้วค่อยทำความสะอาด
ผมปล่อยมันเมื่อสามสี่ปีก่อน มันยังไม่กลับมาเลย
มันยังสแกนอยู่
ผมอยู่กับลูกสองคน ลูกผมเล่นสปันจ์บ็อบ
เพลย์สเตชั่นมีเกมสปันจ์บ็อบ
ผมอยู่ในห้อง ลูกก็เล่นเกมไป
แล้วถึงจุดหนึ่ง
เขาเล่นไม่ผ่านด่านหรืออะไรนี่แหละ ก็เลยโมโห
เขาถาม "พ่อ ผมพูดคำหยาบได้ไหม"
เราอยู่กันสองคน พ่อกับลูกชาย
เข้าใจผมหน่อย
ไม่มีผู้หญิงอยู่ในบ้าน ไม่มีแม้แต่คนเดียว
ผมเช็กทุกห้อง
ไม่มีผู้หญิงสักคน
ไม่มีแม้แต่ฝุ่นละออง
ผมบอก "ที่นี่มีแต่พูดชาย พูดเลย พ่ออยากรู้ว่าแกจะพูดอะไร"
ให้ตายสิ
สิ่งที่เขาพูดเกี่ยวกับ แม่และน้องสาวของสปันจ์บ็อบ…
สปันจ์บ็อบกลิ้งสองตลบเลย
เห็นรูบนตัวสปันจ์บ็อบไหม
บางส่วนเป็นฝีมือลูกผม
ผมบอก "กดปุ่มออปชั่นแล้วไปที่เมนูเดี๋ยวนี้
มันแรงเกินไป แกไปได้ยินมาจากไหน
มันหยาบเกินไป
มันไม่เหมาะสมกับวัย
มันเป็นคำหยาบ ใช่
แกเรียนรู้ความหมายของมันได้ แต่ไม่ควรพูด
มันแรงเกินไป อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ"
เขาตอบว่า "ถึงพ่อจะพูดแบบนั้น แต่พวกที่โรงเรียนพูดแรงกว่านี้อีก"
ไอ้ผมก็สงสัย
"พวกเขาพูดว่าอะไร" ผมถาม
เขาบอกว่า "พวกนั้นถึงกับพูดว่า 'ไอ้โง่' แน่ะ"
ถ้าริจะพูดคำหยาบ ก็หัดเข้าใจระดับความหยาบด้วย
ระหว่างคำว่า "ไอ้โง่" กับการพูดว่าเราจะทำอะไรแม่คนอื่น
เขาไม่รู้อะไรเลย ไอ้แม่…
ผมเกลียดเวลาคนตะโกน หรือโวยวายในสนามกีฬา
คนเขากำลังแข่งกีฬากัน
พวกเขามีความสามารถมาก
ไม่เหมือนพวกเรา
แต่คนดันตะโกนว่า
"วิ่งสิวะ ไอ้สัตว์ วิ่ง ไอ้เย็ดแม่"
อะไรของมัน
แล้วนี่เป็นเรื่องที่แก้ยากมาก
เพราะทุกคนเคยทำอย่างน้อยครั้งหนึ่ง
แต่ผมทำไม่ได้
ผมเป็นโรครักต่างเพศไม่รู้ความ
รู้จักโรครักต่างเพศไม่รู้ความไหม
เวลาผมอยู่กับเพื่อนเพศเดียวกัน
แล้วทำกิจวัตรหรือกิจกรรมหมู่
ผมปรับตัวไม่ได้
ผมเรียนรู้และทำกิจวัตรไม่ได้
การพูดคำหยาบด้วยกัน เช่น "ไอ้เย็ดแม่"
ผมทำไม่ได้
เพราะงี้ผมถึงไม่เคยไปดูกีฬา ผมทำไม่ถูก
ผมพาลูกชายไปดูโอลิมปิกในปารีส
โถ น่าสงสาร
ที่โอลิมปิก เราเจอนักฟุตบอลชื่อดัง
ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเขา
ตอนนั้นลูกผมเพิ่งอายุสิบขวบ
เขาลูบหัวลูกผม แล้วก็ถามตามประสาผู้ใหญ่
"เชียร์ทีมไหนเหรอ ไอ้หนู"
ลูกผมตอบ "ผมไม่ดูบอลตุรกี
สัดส่วนเวลาที่บอลเป็นต่ำมาก"
หมอนั่นแบบ "แม่เจ้า"
เขาทำเหมือนลูกผมปล่อยกัมมันตรังสี
ก็อย่างที่ผมบอก เราไปดูการแข่งขัน
เราเห็นสุภาพบุรุษหรือสุภาพสตรี
พ่นคำหยาบรัวๆ
ผมทำไม่ได้ พูดจริงๆ
ผมสังเกตว่าตัวเองเป็นโรครักต่างเพศไม่รู้ความ
ในปี 1989 ตอนที่ผมอายุ 19
ไม่ใช่ 19 สิ 16
ผมไปดูเบชิกทัชแข่งกับเพื่อนๆ
นึกภาพคนกอดคอกันแล้วร้องเพลงออกไหม
เราอยู่หลังโกล พวกเราอยู่ม.ปลาย
นั่นคือครั้งแรกที่ผมเข้าใจว่า ผมไม่เหมาะกับอะไรแบบนั้น
เพื่อนๆ ผมเริ่มร้องเพลง
"ไม่จำเป็นต้องมีเงินล้าน…"
ผมบอก "ไสหัวไปเลย"
นั่นมันความฝันแบบไหนกัน
อย่าเรียกหาโชคร้ายสิ
พระเจ้าได้ยินนะ
ถ้าเราตะโกนว่า "ไม่จำเป็นต้องมีเงินล้าน"
พระเจ้าไม่มีวันให้เงินเราหรอก
ตัวผมที่อายุ 16 จะตะโกนว่า "ไม่จำเป็นต้องมีเงินล้าน"
พร้อมคนแปลกหน้า 50,000 คนไปทำไม
ความฝันของเราไม่เหมือนกัน
อาลี โคชก็ตะโกนว่า "ฉันไม่อยากมีเงินล้าน"
แต่เป็นเพราะเขามีเงินเป็นพันล้าน
เขาไม่อยากเหลือเงินแค่หลักล้าน
แต่การยืนถือขนมราคาถูกแล้วตะโกนว่า "ไม่จำเป็นต้องมีเงิน" มันแปลก
เราไม่มีเงินอยู่แล้ว
ผมพูดว่า "เงิน" ไม่ใช่ "เงินล้าน" มันแย่ขนาดนั้นเลย
คนชอบพูดคำหยาบระหว่างเชียร์กีฬา
ด้วยความที่ผมเป็นคนดัง ทุกครั้งที่ผมไป…
สมัยก่อนนะ เพราะเดี๋ยวนี้ผมไม่ไปแล้ว
ผมเคยดื่มราคือในเดเวลีก่อนการแข่งขัน
เวลาคนเจอผมก็ชอบใจ "พี่คือพี่เจ็มของเรา"
"มาแบกเขากัน"
"พี่เจ็ม"
"เอ่อ เด็กๆ"
"พี่คือพี่เจ็มที่รักของเรา"
ผมโดนแบกเหมือนรถที่ต้องเปลี่ยนน้ำมัน
"พี่เจ็ม"
"เด็กๆ"
ผมอายุ 52 แล้ว
ถ้าจะโดนแต๊ะอั๋งขนาดนั้น
ผมอยากเลือกว่าใครเป็นคนทำ
แล้วสัปดาห์ต่อมา ผมจะกลับไปร้านนั้นก็ไม่ได้
เดี๋ยวพวกนั้นจะพูดว่า "ไอ้ตุ๊ดนี่ชอบสิท่า"
"มันถึงได้กลับมา"
อีกอย่างที่ผมไม่ชอบคือ
สมมติว่าเราแพ้ เหมือนทุกครั้ง
หลังจากแพ้ เวลาผมเดินไปที่รถ
จะมีคนพูดว่า "สามศูนย์ ขอบคุณนะที่พาความซวยมาให้"
ผมเป็นศูนย์หน้าเฟแนร์บาห์เหรอ
ผมเป็นแค่ผู้ชมเหมือนพวกคุณ
"พี่เจ็ม"
มันแย่มาก
แต่คนกลุ่มนี้หัวแข็งมาก
อย่าคิดว่าผมวิจารณ์แบบซื่อๆ
แล้วจะทำให้คนหยุดพูดคำหยาบ ระหว่างเชียร์กีฬาได้
วิธีคิดแบบนั้นทำให้ผมนึกถึงมุกเก่าของผม
ในโรงอาหารของกองทัพ ศิษย์เก่าเซนต์โจเซฟตะโกนว่า
"อย่าพูดคำหยาบสิวะ ไอ้สัตว์"
มันคล้ายกันมาก
ผมก็อธิบายไม่ถูก
และไม่มีใครเชื่อว่าผมคิดแบบนี้จริงๆ
เพราะผมก็พูดคำหยาบ
แต่คำหยาบต้องมีจุดประสงค์
เราจะใช้มันเพื่อความฮา เวลาพูดถึงใครบางคนก็ได้
แต่อย่าตะโกนใส่นักฟุตบอล
"ออกข้างอีก ไอ้เหี้ย"
"เดี๋ยวเล่นแม่งเลย"
มันอยู่ในกติกาฟุตบอลเหรอ
แค่ทำประตูให้ชนะยังไม่พออีกเหรอ
"เดี๋ยวเล่นแม่งเลย"
มันมีคะแนนแยกเหรอ
"เราชนะสี่ต่อศูนย์ แต่เล่นแม่งไม่สำเร็จ"
มันมีเหรอ
แล้วทำไมต้องพูดคำหยาบด้วย
นี่เรื่องจริงทั้งนั้น
ขอโทษนะ น้องผู้หญิง
คุณดูอึดอัดใจกับหัวข้อนี้
เหมือนกำลังฟังเรื่องที่คุณไม่เคยได้ยินมาก่อน
เดี๋ยว พูดแล้วเหมือนดูถูกกันเลย
- คุณเคยไปดูกีฬาไหม - ฉันเหรอ
ไม่ หนู ฉันพูดกับผู้หญิงข้างหลังหนู
โลกนี้ยังมีคนอื่นนอกจากหนู
ทำไมถึงแต่งงานกับคนเห็นแก่ตัวแบบนี้
"ฉันเหรอ มีคนอื่นด้วยเหรอ ไหน"
- คุณเคยไปดูกีฬาไหม - ไม่เคย
ถ้าไปคุณต้องไม่ชอบแน่ ผมพูดจากใจเลย
มันทุเรศมาก
ผู้หญิงก็พูดคำหยาบ
แล้วด่าแบบเจาะจงด้วย
"ไอ้เบอร์หก กูจะเย็ดแม่มึง"
แม้ว่าเธอจะไม่มีของ
การกระทำนั้นกลายเป็นนามธรรม
มีคำกล่าวที่ว่า
"ท่านนับเลขไม่เป็น หรือไม่ท่านก็ไม่เคยโดนเฆี่ยน"
ผมเคยเข้าไปในสนามฟุตบอล
มันมีอะไรมากกว่านั้น
แต่โดยทั่วไปแล้ว สนามฟุตบอล ยาว 100 เมตร กว้าง 45 เมตร
มีคนตะโกนใส่กองกลางว่า "ออกข้างอีก ไอ้เหี้ย"
แหกตาดูก่อน แกเคยลงสนามไหม
แกจะอยากเรียกแท็กซี่จากกลางสนามไปที่โกล
แล้วคนขับแท็กซี่ก็รับโดยไม่บ่นว่ามันใกล้เกินไป
"วิ่งสิวะ"
ในขณะที่นักกีฬาหัวใจโตเท่านี้
แต่คนบางคนก็ไม่เคารพความสามารถ
ผมเคยไปดูการแข่งขันในสเปนกับลูกชาย
เราชอบไปเป็นครั้งคราว
เราดูบาร์เซโลนาแข่งกับบาเลนเซีย
มันเหมือนแข่งบิลเลียด
แฟนๆ นั่งดูแบบนี้
โอเล่
จบเกม คะแนนอยู่ที่เจ็ดต่อหนึ่ง
ได้ประตู โอเล่
ไม่มี "ไอ้เย็ดแม่"
ไม่มี "เดี๋ยวเล่นแม่งเลย" ไม่มีอะไรทั้งนั้น
มีแต่การแข่งฟุตบอลที่สงบเรียบร้อย ผมทึ่งมาก
ผมมั่นใจว่าพวกเราคงแก้นิสัยนี้ไม่ได้
ผมเลยเลิกไปดูฟุตบอลในสนาม
ผมไม่ชอบเวลาคนตะโกนว่า "กูจะเย็ดแม่มึง"
เหมือนเด็กเก้าขวบ
ผู้ชายไม่ควรทำแบบนั้นให้ใครเห็น
ผู้หญิงก็เหมือนกัน
ทำไมพวกเขาถึงคิดเรื่องเพศในสนามกีฬา
ผมว่าผมมีคำตอบ
ผมทำเรื่องพวกนั้นที่บ้าน
ผมเลยไม่คิดถึงมันตอนดูบอล
มันก็แค่ฟุตบอล ได้ประตู ยิงลูกโทษ ล้ำหน้า
ทำเรื่องเย็ดๆ ที่บ้านแล้วค่อยไปดูบอล
ทำเรื่องพวกนั้นในเวลาที่ไม่ได้ดูบอล
มันแปลกจริงๆ แปลกมาก
ผมบอกว่าจะไม่ไปดู
แต่วิศวกรเสียงที่ทำหนังให้เราชวนผมไปดู
เลวันต์ถามว่า "ทำไมไม่ไปดูบอลล่ะ เจ็ม
เราจะไปลิสบอน โปรตุเกส
ไปดูไบฟีกาแข่ง
เราจะเหมาเครื่องบินไปกันร้อยคน อีลีทสุดๆ"
อีลีทคืออะไร
อีลีทคือความรัก
เขาบอกว่ามันเป็นกลุ่มอีลีท
ผมบอก "เลวันต์ ผมไม่อยาก ทำเสียบรรยากาศหรืออะไรหรอกนะ"
ผมแค่ไม่ชอบสภาพแวดล้อมแบบนั้น
ผมทิ้งความคิดแบบลูกเสือไปตั้งแต่อยู่มัธยมต้น
ขนาดลูกผมยังไม่ทำตัวแบบนั้นเลย ผมเลยปฏิเสธไป
เขาบอก "เรามีแต่คนดังๆ นะ ไม่มีฮูลิแกน"
พี่ชายกับลูกพี่ลูกน้องผมตัดสินใจว่าจะไป
แล้วผมก็โดนกล่อมจนยอมไป
โดนหลอกนั่นแหละ
ผมไปถึงสนามบิน
ผมเจอโปรดิวเซอร์ที่เป็นเพื่อนกัน
เจอผู้กำกับโฆษณาที่มีหน้ามีตา
เจอกวีที่โด่งดังในวงการวรรณกรรม
"เจ็ม คุณก็เป็นแฟนเฟแนร์บาห์เหรอ"
เราขึ้นเครื่อง… เดี๋ยว ก่อนหน้านั้น ที่สนามบิน…
ผมคิดว่าพวกเขาดูเป็นคนดีใช้ได้
แต่ตอนนั้นเพิ่งสิบโมงครึ่ง
เครื่องบินออกตอนเที่ยง
ทุกคนมารวมตัวกัน คนแปลกๆ เริ่มโผล่มา
มีผู้ชายคาดผ้าโพกหัว
ตอนแรก เขาทำเสียงฮึมฮัม
ก่อนจะพูดเบาๆ "หีแม่มึง…"
ตอนที่สังเกต ผมรู้ตัวว่าผมซวยแล้ว
ผมไม่อยากทำเสียบรรยากาศ
หรือทำตัวหัวสูงที่สุดในกลุ่ม
เราดื่มเบียร์กันนิดหน่อย ก่อนจะขึ้นเครื่อง และให้ตายสิ
พวกนั้นทุบแผงกั้นตั้งแต่เครื่องยังไม่ออก
นักบินขู่ว่าจะลงจอดที่ลูเลบูร์กัซ
เครื่องยังไม่ออกด้วยซ้ำ
ลิสบอนอยู่ไกลตั้งสี่ชั่วโมง
โถ พวกตั๋วถูก
เรายังต้องบินอีกสี่ชั่วโมง
พนักงานต้อนรับบอกให้พวกนั้นนั่ง
พวกนั้นตอบ "ไม่นั่งโว้ย"
คุณน่าจะได้เห็นคนพวกนั้น ด่ากันน้ำไหลไฟดับ
ฟังนะ ทุกคน ที่ผมพยายามจะบอกคือ
ผมถูกสอนมาว่าการพูดคำหยาบ กับการไม่เคารพผู้อื่นเป็นคนละอย่างกัน
ในพจนานุกรมก็มีคำหยาบ จริงไหม
ผมเลยรู้สึกเพลีย
เวลาคนอ้างว่าตัวเองไม่มีมารยาท
เพราะหนัง รายการทีวี หนังสือ หรืออะไรทำนองนั้น
เป็นความเห็นที่โง่มาก ไม่มีเหตุผลเลย
ความวุ่นวายมันอยู่ตามท้องถนนต่างหาก
ผมเคยเจอเรื่องแย่ๆ เมื่อ 16 ปีก่อน
วันนั้น ผมบอกพี่ชายว่า
"ฉันเพิ่งเจอเรื่องแย่ๆ กับคนขับแท็กซี่มา ฉันจะเอาไปเล่าบนเวที"
เขาบอกว่า "อย่าดีกว่า พวก
ไม่มีใครเชื่อหรอก
พวกเขาจะคิดว่านายแต่งเรื่อง
และต่อเติมเสริมแต่งให้มันตลก
เรื่องนี้หยาบเกินไป เสียงตอบรับไม่ดีแน่
คนจะคิดว่ามันหยาบคายและน่ารำคาญ"
นั่นคือเมื่อ 16 ปีก่อน
ตอนนี้ผมเล่าได้แล้ว
ใช่ พวกคุณต้องฟังเรื่องนี้
เพราะมีบางเรื่องที่คนอยากลืม
ผมเรียกแท็กซี่ที่เมจิดิเยเคีย
สมัยนั้น ต่อให้พูดภาษาตุรกีก็เรียกแท็กซี่ได้
เราเรียกแล้วแท็กซี่ก็จอด แปลกเนอะ
"ไปเลวันต์" ผมบอก คนขับต้อนรับผม
เขาเป็นเด็กน่ารัก มีเสน่ห์
เขาถามว่า "พี่เจ็มจำผมได้ไหม"
"จำไม่ได้"
"ดีใจจังที่พี่ขึ้นรถของผม
ผมขอพาพี่ไปที่จุดเรียกแท็กซี่ ในเชลิกเตเปได้ไหม"
เขาอยากพาผมไปอวดเพื่อนๆ คนขับแท็กซี่
พอโดนกดดัน ผมเลยบอกว่า "โอเค ไปก็ได้
แต่อย่าแวะนานนะ"
"พี่" เขาตอบ
"พี่จำผมไม่ได้ แต่ผมเป็นเพื่อนกับแอร์คานที่เป็นโจร
เขาเคยเรียนกับพี่ที่กุลเตเป"
แปลว่าเราสนิทกันสินะ
แอร์คานที่เป็นโจร
คนขับบอกว่า
"ทุกคนชอบพี่มากเลยครับ ขอร้องละ
แค่ทักทายแล้วก็ไปต่อ"
"ก็ได้ แต่อย่านานนะ"
ผมบอกเลย นี่เรื่องจริงทั้งนั้น
ผมนั่งข้างคนขับ
คนขับอยู่ตรงนี้ จุดเรียกแท็กซี่อยู่ทางนั้น
เขากระทืบเบรกแล้วตะโกนออกไปนอกหน้าต่าง
"ออปติก
ออปติก เห็นไหมว่าใครอยู่บนรถกู
นี่พี่เจ็ม เขาเย็ดแม่มึงแน่"
ผมทำอะไร
ผมเรียกแท็กซี่ที่เมจิดิเยเคีย
แล้วนั่งไปที่ย่านที่เถื่อนที่สุดในเมือง
แต่จากที่เขาเล่า ผมทำแบบนี้
ผมเรียกแท็กซี่แล้วพูดว่า
"พาฉันไปเชลิกเตเปซิ ฉันจะเย็ดแม่พวกมัน"
พวก ฉันทำอะไร ฉันแค่จะกลับบ้าน
เขาตะโกนแบบนั้นหน้าจุดเรียกแท็กซี่
แล้วแถวนั้นนี่ล่ำบึ้กกันทุกคน
แล้วคนที่เขาเรียกว่า "ออปติก" ก็…
ไม่มีใครเสียมารยาทกับผมนะ
ออปติกเดินมาที่หน้าต่างแบบนี้
"พี่เจ็มไปเจอไอ้ห่านี่ที่ไหนครับ
แม่มันทำงานที่ซ่อง"
หน้าผมคือแบบ…
ผมกลับไปเป็นเด็กอายุ 12
ที่กำลังดูเทนนิสที่วิมเบิลดัน
พวกเขาตอบโต้กันไปมา
ผมสาบานเลย แล้วผมไม่ใช่หนุ่มๆ นะ ผม 40 กว่าแล้ว
พวกเขาด่ากันนานสามนาที
สามนาทีเต็ม
ส่วนผมนั่งตัวแข็ง
แล้วอยู่ๆ สองคนนั้นก็ดีกันเอง
เขาพาผมกลับบ้านที่เลวันต์
แล้วก็ขอโทษผม
ผมอยู่บ้านคนเดียว ผมรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว
เหมือนต้องได้รับการชำระล้าง
พวกเขาทำบางอย่างกับผม
เหลือจะเชื่อจริงๆ
ผมยังจำเที่ยวบินนั้นได้
ผู้คนโหวกเหวกโวยวาย ตะโกนว่า "โปรตุเกส"
ผมอึดอัดใจมาก
เราไปถึงโปรตุเกส ผมพูดภาษาโปรตุเกสไม่ได้
แล้วตำรวจดันเห็นว่า
มีพวกเราบางคนคิ้วแตก
ไม่รู้ว่าใครอัดใคร
ยังไม่ถึงการแข่งขันด้วยซ้ำ
เขาแข่งกันเย็นวันนั้น ไม่ก็วันรุ่งขึ้น
ตำรวจสนามบินถาม "เกิดอะไรขึ้น ทำไมพวกคุณถึงก่อเรื่อง"
"เสือกอะไรวะ สัตว์"
ผมซื้อตั๋วทันทีที่เครื่องลงจอด แล้วกลับบ้านเลย
พวกคุณหัวเราะ แต่ผู้ชายส่วนใหญ่
คงคิดว่า "ฉันจะไม่พาหมอนี่ไปดูบอล"
พวกคุณคิดแบบนั้น ผมเข้าใจ
แต่มันไม่ใช่เรื่องฟุตบอลอีกต่อไป
นี่…
นี่คือต้นตอแห่งความชั่วร้ายทั้งมวล
ผมเกลียดความมึนเมา
มันกวนใจผม
ไม่ว่าคนที่เมาจะเป็นใคร
ผมก็คิดว่ามันน่าเกลียด
- คุณมีเครื่องดื่มที่ชอบไหม - วิสกี้
ชอบดื่มวิสกี้
- แล้วแฟนล่ะ - เธอชอบดื่มกับผม
น้องผู้หญิง โกรธเหรอ ทำไมไม่พูดล่ะ
เธอทำแบบนี้
มันได้ผลกับเขา แต่ไม่ได้ผลกับผมหรอก
มันได้ผลกับเขาคนเดียว ไอ้การ "ที่รัก" เนี่ย
ผมไม่ง้อหรอก
หนุ่มๆ ดื่มไหม
อย่าดื่มเลย หนุ่มๆ
เมื่อกี้ผมคุยโทรศัพท์
อีกอย่างคือเหล้าในตุรกีมันแพงเกินไป
จริงไหม ทุกคน
คนทำเหล้าเถื่อนที่บ้าน มันเกิดขึ้นได้ยังไง
มันทำยากนะ แถมยังยุ่งยากด้วย
พวกเขาซ่อนเหล้าที่จำเป็นต้องใช้ ในการทำเหล้าเถื่อน
มีข่าวฉาวหลายข่าวในช่วงสองสามปีมานี้
การทำเหล้าเองที่บ้าน
เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมของเรา ใช่
แต่เดี๋ยวนี้ คนทำเหล้าเถื่อนเพื่อประหยัดเงิน
ผมว่ามันไม่ถูกต้อง
นั่นเป็นหนึ่งในปัญหาที่เห็นได้ชัดของรัฐบาลชุดนี้
เรื่องอื่นดีหมด
ผมไม่เข้าใจคนที่ทำราคือที่บ้าน
โดยเฉพาะพวกที่ทำในวันเดียว โดยเรียนจากคลิปในยูทูบ
"เมห์เมต ชิมซิ"
"เจงกิซ ฉันอยู่นี่" "อ้าว"
นึกออกไหม
มันไม่ถูกต้อง
คุณชอบดื่มวิสกี้
ขอแค่คุณไม่เมาจนหัวทิ่มหรือเป็นทุกข์ทีหลัง
คุณจะดื่มยังไงก็ได้
ผมไม่ชอบความมึนเมา
คนคิดว่าความมึนเมามาพร้อมปัญญา
พอเมาแล้วกลายเป็นเนย์ซัน เทฟฟิก
พูดจาใหญ่โต
"เย็ดย่ามึง"
ถ้าเราเป็นเนย์ซัน ก็เป็นเนย์ซันที่เมาเหล้า
ถ้าเราเป็นไอ้งั่ง ก็เป็นไอ้งั่งที่เมาเหล้า
คนเมาน่ะเดาทางง่าย
คนเมาพูดจาขวานผ่าซากโดยไม่จำเป็น
ไม่มีเหตุผลเลย
"จะบอกอะไรให้นะ แกมันเฮงซวย"
พูดแล้วจะได้อะไรขึ้นมา
แล้วอีกห้านาที พวกเขาก็เปลี่ยนใจ
"โทษที ฉันต่างหากที่เฮงซวย"
นึกออกไหม
ถ้าจะพูดจาวกไปวนมา
ผมก็ไม่อยากดื่มด้วย
ผมเคยได้ยินเรื่องเล่าดีๆ จากพี่คนหนึ่ง
ตอนนั้นผมอายุแค่ 19
นี่คือเรื่องเมื่อ 33 ปีก่อน
บางคนอาจเคยได้ยินมุกนี้ แต่ที่จริงแล้ว มันมาจากเรื่องจริง
ผมชอบเวลาที่เราเล่นมุกจากประสบการณ์จริง
พวกเขาอยู่ในรถ พี่อาฮ์เมทพูดว่า
"ซินัน ถ้านายเมา ฉันขับรถได้นะ"
ซินันตอบว่า "อาฮ์เมท นายขับรถอยู่"
และนี่…
นี่เป็นหนึ่งในเรื่องที่ผมชอบที่สุด
มันตลกมาก
ไม่มีอะไรเทียบได้
และมันยังเป็นปริศนาอยู่
เราไม่รู้ว่าคืนนั้น ใครเป็นคนขับรถ
เจ๋งไหมล่ะ
เมาน่ะไม่ดีหรอก
แต่ผมชอบดื่มเพื่อวัฒนธรรมนะ
คุณเคยไปสกอตแลนด์ไหม
เหรอ ผมแนะนำให้ไป พาเมียไปด้วย
ทั้งสนุกและได้วัฒนธรรม
ผมเคยไปสถานที่ในสกอตแลนด์ที่มีอายุเป็นพันปี
เมื่อวันก่อน ผมเจอเรื่องสุดยอดมาก
รู้จักบูลันต์ไหม บูลันต์ ชัครัค
ให้ตายสิ คนมันบ้าจริงๆ
ท่ามกลางความตึงเครียด บูลันต์วางแผน
ไปเที่ยวสองวันช่วงวันอีด
ตอนที่เขาจะขึ้นเรือไปเลสบอส
มีปาปารัสซีเห็นเขาที่ท่าเรือในอัยวาลึก
"จะไปเลสบอสเหรอครับ คุณบูลันต์" เขาก็ยิ้ม
มีคนคอมเมนต์ในบทความว่า "ไอ้ลูกกรีก"
เขาแค่ไปดื่มราคือที่เลสบอส
พวกบ้านั่นทำเหมือนเขาไปเข้ากลุ่มเอโอก้า
ความตึงเครียดระหว่างตุรกีกับกรีก ทำให้ผมอยากจะบ้าตาย
พวกเรากำลังสนุกกัน…
เครื่องบินเจ็ตพวกนี้มาจากไหนวะ
"ซัดซีจีที่สั่งไป ไม่เอาแล้วนะ"
ช่วยตัดสินใจได้ไหมว่า เราเป็นเพื่อนบ้านหรือเป็นศัตรูกัน
ต้องกลับบ้านเร็วมาหลายครั้งแล้ว
โอเค ไปก่อนนะ
เราแค่อยากดื่มราคือ แต่ต้องมานั่งระแวงเครื่องบิน
ยังไงก็เถอะ พวกเราไปสกอตแลนด์ ใส่คิลต์เต็มยศ
แต่ก็ยังมีคนจับผิดเราอยู่ดี
ในข่าวเขียนว่า "พวกเขาใส่คิลต์"
แล้วไง
พวกเขาพยายามเอาสิ่งที่เราทำมาเหยียดเรา
โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพยายามจะสื่อ
ไม่มีความหมายอะไรกับเราด้วยซ้ำ
แปลกมากเลย
"ตอนอยู่ที่นั่น คุณใส่คิลต์หรือเปล่า" "ใส่"
ทำไมผมต้องเดือดร้อนด้วย
ใส่คิลต์มันผิดตรงไหน
โดยเฉพาะในสกอตแลนด์
ที่นี่ ผู้ชม 68 เปอร์เซ็นต์ใส่กระโปรงหรือเดรส
มันน่าอายเหรอ
ผมไม่เข้าใจความคิดแปลกๆ พวกนี้เลย
เราใส่คิลต์ เขาเรียกว่าคิลต์ ใช่ไหม
แล้วไปชมวิว อูราซก็ไปด้วย
"พวกเขาใส่คิลต์ในสกอตแลนด์"
คนที่นั่นไม่คิดว่ามันเป็นเสื้อผ้าผู้หญิง
แล้วผู้ชายสกอตก็ไม่ได้ตุ้งติ้ง
ผมว่าคิลต์น่ะกร่างกว่ากางเกงอีก
เราไม่ใส่อะไรข้างใน แล้วมันก็ผ่าข้างด้วย
อย่าปล่อยให้ลายสกอตหลอกคุณ
มันข่มขวัญกว่าในแง่ของความเป็นชาย
ถ้าเราต้องแข่งความเป็นชายกับคนสกอต
เรายังไม่ทันถอดเข็มขัด
มอร์แกนก็มาอยู่นี่แล้ว
"มีอะไร" "เปล่าครับ ไปเถอะ"
วัฒนธรรมของเรามีคำพูดน่ารักๆ เกี่ยวกับการดื่ม
มันทำให้เราตาบอดนิดหน่อย
รู้จักไหม คำพูดเชยๆ พวกนั้น
อันนี้ก็เชยเหมือนกัน
"สิ่งที่ไม่ฆ่าเรา ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น"
แข็งแกร่งขึ้นกับผีสิ
"สิ่งที่ไม่ฆ่าเรา ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น" มันหมายความว่ายังไง
มันเป็นแค่ประโยคสวยๆ
มันทำให้เราแข็งแกร่งขึ้นยังไง
ผมขว้างหอกใส่คุณ
"มันไม่ฆ่าฉัน มันทำให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น"
สิ่งที่ไม่ฆ่าเรา ทำให้เราพิการ
ชีวิตมันไม่ได้เป็นแบบนั้น
อย่าหลงเชื่อคำพูดสวยหรู
"สิ่งที่ไม่ฆ่าเรา ทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น"
พอเป็นเรื่องคำพูดเชยๆ เรามักจะทำตัวแปลกๆ
เรามักจะเชื่อคำพูดเชยๆ
แม้แต่เวลาที่บอกให้เราผ่อนคลาย พวกเขาก็อยากให้เราพยายาม
ในตุรกีมีคำกล่าวที่ว่า
"อย่าไปกลัว เย็ดตูดมันเลย" เคยได้ยินไหม
มันก็ต้องใช้ความพยายามนะ
พวกเขาอยากให้เราทำงานบ้าน จะได้เลิกกังวล
หมายความว่ายังไง "เย็ดตูดมันเลย" แค่เตรียมตัวก็ครึ่งชั่วโมงแล้ว
การที่มีคนหัวเราะแค่ประปราย
แสดงให้เห็นว่านี่ยังเป็นหัวข้อต้องห้ามอยู่
โอเค โอเค
คุณป้า กลับบ้านได้เลย ต่อจากนี้จะแย่ลงอีก
เราต้องพยายามขนาดนั้นเพื่อที่จะผ่อนคลาย
แล้วเราก็มีคำพูดสวยๆ เกี่ยวกับการดื่ม
"ยิ่งดื่ม ยิ่งแจ่ม" ใช่ไหม
เราหลงเชื่อคำพูดนี้
"ยิ่งดื่ม ยิ่งแจ่ม"
อัตราความสำเร็จล่ะ หนึ่งเปอร์เซ็นต์
มีกี่คนที่ดื่มเหล้าแล้วหน้าตาดีขึ้นจริง
พูดถึงรูปร่างหน้าตา
ผมไม่สนใจเรื่องนั้นเลย
คนชอบพูดถึงผมทำนองว่า "ดูไอ้ขี้เหร่ที่อยู่ข้างสาวสวยนั่นสิ
ไอ้บ้าเอ๊ย"
ทำไมผมต้องสวยเท่าแฟนด้วย ผมดูเหมือนผู้หญิงเหรอ
ผมต้องสวยเท่าเธอเหรอ
ผมต้องมีริมฝีปากอวบอิ่มเหรอ
ต้องนมเด้ง ขายาว ทุกอย่างเลยเหรอ
นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน
เป็นคำพูดที่แปลกมากเลย
"ผู้หญิงอย่างสวย ผู้ชายหน้าปลวก"
แล้วไง "เธอหน้าตาดีกว่า" แล้วไง
ผมควรจะคุยต่อเหรอ
"หมอนั่นไม่เลวนะ"
"หมอนั่นหน้าตาดีกว่าแฟนอีก"
เราควรทำกันแบบนี้เหรอ
มีครั้งหนึ่ง ผมไปกินข้าวคนเดียว
ไม่มีใครแปลกใจ
แล้วศัลยแพทย์ความงามชื่อดังก็เดินมาหาผม
เหมือนในหนังเก่าๆ
เจ้าของไนต์คลับเสนองานให้เรา ด้วยการยื่นนามบัตรให้
เขาโผล่มาตอนผมกำลังกินข้าว แล้วกระซิบข้างหูผม
"หู"
เขาแนะนำให้ผมไปศัลยกรรมหูกับเขา
ศัลยแพทย์ความงามยื่นนามบัตรให้ผม
เขาคิดว่าผมควรไปทำหูทั้งๆ ที่อายุปูนนี้แล้ว
ทุเรศจริงๆ
ยังไงก็เถอะ ผมไล่เขาไป
หลังจากนั้นประมาณสามปี
ผมเห็นบทความชื่อ "คนดังที่ผ่านมีดหมอ"
แล้วผมอยู่ในนั้น
มันบอกว่าผมเคยผ่าตัดแก้หูกาง
แก้แค่ไหน
สมัยเด็ก ผมหูกางกว่านี้
ตอนนี้ผมอายุ 50 กว่า
ผมหัวโตขึ้น เลยดูหูกางน้อยลง
จะเป็นอะไรไปได้อีก
ผมไปผ่าตัดแก้หูกาง แต่หยุดแค่ครึ่งทางเหรอ
คิดว่าผมเงินหมดหรือไง
หมอกำลังเก็บหู ผมตะโกนว่า "พอแล้ว"
"ผมต้องเก็บเงินไว้เป็นค่าเทอมลูก"
ที่ผมจะพูดนี่ไม่ได้หมายถึงพวกคุณนะ
แต่มีโชว์ครั้งหนึ่ง ผมพูดว่า
"ศัลยกรรมความงาม ได้รับความนิยมมากในช่วงสิบปีมานี้"
แล้วพอผมมองผู้ชม
ก็เห็นว่าพวกเขาคือคนแบบที่ผมล้อเลียน
มีคนตะโกนว่า
"เจ็ม เล่าเรื่องกอริลลาอีกซิ"
"ทำท่ากอริลลาเนียนๆ อีกซิ"
พวกเขาอยากให้เปลี่ยนเรื่อง
ผมเข้าใจว่าคนที่ทำศัลยกรรมส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง
แต่ผู้ชายก็มีเหมือนกัน
ผู้ชายบางคนดูเหมือนหุ่นของนักพากย์เสียง
พวกเขาร้อนตัว ก็เลยชอบพูดว่า
"ผมไม่เคยทำหน้านะ"
พวกเขาพูดแบบนั้น "คุณผู้หญิงเคยทำหน้าไหม"
"แบบ…
แค่แต่งๆ นิดหน่อยน่ะ"
เราสามารถซ่อมกันชนท้ายของรถฟอร์ด เทานุส
ด้วยการ "แต่งๆ นิดหน่อย" ได้
พวกเขาแต่งด้วยอะไร
ค้อนปอนด์เหรอ
สมัยนี้ มีคนที่ทำศัลยกรรมไม่หยุด
สมัยผมยังหนุ่ม
ในยุค 80 คนนิยมไปทำศัลยกรรมที่บราซิล
บราซิลได้รับความนิยมมาก
ส่วนหนึ่งเป็นเพราะมีการทำศัลยกรรมเถื่อน แบบที่ทำในสหรัฐฯ ไม่ได้
บางคนก็มีคำขอแปลกๆ
ปกติแล้ว มันควรจะเป็น "ผมเหยียบกับระเบิด
ช่วยศัลยกรรมตกแต่งให้ผมกลับเข้าสู่สังคมได้ที"
แต่มันไม่เหมือนกัน
บางคนหาว่าผมวิจารณ์หน้าตาคนอื่น
"ให้ตายสิ การผ่าตัดเล็กๆ น้อยๆ ช่วยเสริมความมั่นใจได้
จะล้อเลียนพวกเขาทำไม"
ผมไม่ได้ล้อเลียนคนพวกนั้น
ผมล้อเลียนพวกสุดโต่ง
ผมเข้าใจคนที่ทำเพื่อให้เข้าสังคมได้
หรือมีความสุขกับการตกแต่งเล็กๆ น้อยๆ
แต่บางคนก็เปิดแคตตาล็อกแล้วพูดว่า
"เห็นรูตูดลิงนั่นไหม
ทำให้ปากฉันเป็นแบบนั้นซิ"
แบบนี้ไม่น่าล้อเลียนเหรอ
เราล้อเลียนคนที่เปลี่ยนรูปลักษณ์ตัวเอง แบบไม่ยั้งคิดไม่ได้เหรอ
ในเมื่อเราเองยอมรับความขี้เหร่
คนสมัยก่อนชอบพูดว่า…
ว่ายังไงนะ
คนเรามีทางเลือก…
เขาว่ายังไงนะ
"มันเป็นการลบหลู่พระเจ้า"
คนที่มีอายุหน่อยคงยืนยันได้
ถ้าใครไม่ชอบหน้าตาตัวเอง
"ฉันไม่ชอบจมูกตัวเองเลย"
"อย่าพูดแบบนั้น มันเป็นการลบหลู่พระเจ้า"
แต่สมัยนี้
ไม่มีใครสนใจเรื่องลบหลู่พระเจ้าแล้ว
"ฉันขอดึงหน้าแบบฝรั่งเศส"
"แล้วพระเจ้าล่ะ" "พระเจ้าไม่ถือหรอก"
"ฉันติดไฟฉุกเฉินปลอม จะได้ใช้เลนฉุกเฉินได้
ถ้าพระเจ้าไม่ถือเรื่องนั้น เรื่องอื่นก็ไม่เป็นไร"
ทุกคนทำหน้ากันหมด
แล้วบางคนก็เศร้าเวลาคนอื่นจำตัวเองไม่ได้
เพื่อนผมเป็นแบบนั้น "แกจำฉันไม่ได้ได้ยังไง"
"พวก ให้ตายสิ"
แม่แกยังจำไม่ได้เลย
ยมทูตยังจำไม่ได้เลย
แกเป็นอมตะแล้ว
ยมทูตเดินถือเคียวมา "คุณไอนูร์"
"คุณไอนูร์ เวลาของคุณหมดแล้ว สวัสดี"
"คุณไอนูร์" "ฉันนี่แหละไอนูร์"
"ก็เหี้ยแล้ว ถามจริง"
"คุณไอนูร์ คุณไปทำอะไรมา"
"ดึงหน้า ดึงหน้าแบบฝรั่งเศส ฉีดปาก
เสริมหน้าอก
แล้วข้างล่างล่ะ ได้ทำอะไรไหม
ผมเขียนว่าทั้งบนทั้งล่างเลยนะ
โอเค
แต่งนิดๆ หน่อยๆ โอเค"
สาเหตุที่คนเราไปแต่งนิดๆ หน่อยๆ มักจะเป็นเพราะมีคนอยากหาพวก
สาวๆ ถ้าเพื่อนคนไหน เริ่มแนะนำให้คุณไปฉีดตีนกา
ขอให้รู้ไว้เลยว่าจะเป็นแบบนี้
"ไปทำสิ ที่รัก"
"ทำไมล่ะ" "ก็ฉันไปทำมา"
"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน" "ไปทำเถอะน่า"
เธอกำลังออกเดินทาง
และเธอไม่อยากไปคนเดียว
พอถึงวันพิพากษา เธอจะได้มีพวกเยอะๆ
มีคนถาม "ทำบ้าอะไรน่ะ มันเป็นการลบหลู่พระเจ้านะ"
"ใครๆ เขาก็ทำกัน"
นั่นคือสาเหตุ
"คุณทำมาเยอะนะ คุณไอนูร์ พระเจ้าต้องไม่พอพระทัยแน่
โอเค มีตรงนี้ แล้วก็ตรงนี้ ดูดไขมัน
ช่วยเดินหน่อย ผมจะได้ดูก้น
โอ๊ะ
พระเจ้าทรงเกลียดอันนี้ที่สุด
อันนี้เป็นการลบหลู่ขั้นร้ายแรงที่สุด"
ผมขอถามในฐานะเพื่อน
ต้องขอโทษพี่ๆ ด้วย
ผมขอถามตรงๆ คิดให้ดี
คนเราจะทำก้นไปทำไม
ผมถามในฐานะเพื่อน
ผมอายุ 52
ผมเคยเห็นก้นตัวเองไม่ถึงสองครั้งด้วยซ้ำ
ถ้าเอาก้นสิบอันมาเรียงกันตรงหน้าผม
แล้วบอกให้ผมเลือกก้นตัวเอง
สาบานเลย ผมคงเลือกไม่ถูก
ผมคงแบบ "อันนั้นมั้ง"
ก้นเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนของเราเหรอ
ถ้าเป็นหน้า…
มันยังเกี่ยวกับความมั่นใจ ถูกไหม
หน้าคือส่วนที่มีเอกลักษณ์ที่สุดในร่างกาย
หรือตัวตนโดยรวมที่คนจำได้
เราจดจำคนจากใบหน้า
เราระบุตัวตนด้วยใบหน้าในบัตรประชาชน
ระบุตัวตนด้วยใบหน้าเพื่อความปลอดภัย
ดังนั้น การทำหน้า…
ผมว่ามันเข้าข่ายที่ผมพูดไปตอนแรก
การที่คนเราอยากให้หน้าตาดูดีขึ้น เป็นเรื่องที่เข้าใจได้
แต่คนเราจะทำก้นไปทำไม
ทำไม
ทำไมถึงต้องทำก้น
พวก ฟังนะ
ผมนั่งอยู่ ก้นผมได้ทำหน้าที่แล้ว
ถ้าผมรู้สึกว่านั่งไม่สบาย ความคิดแรกของผมคือ
ไปเอาเบาะมารองเพิ่ม
ทำไมผมต้องเอาเบาะมาติดก้น แทนที่จะวางบนเก้าอี้
มันไม่สมเหตุสมผลในด้านโลจิสติกส์
แต่คนก็ยังบอกว่า
"อย่าวิจารณ์"
"เห็นไหมว่าพอไปทำแล้ว เธอกลับมามีความมั่นใจอีกครั้ง"
ถ้าเราต้องไปทำก้นถึงจะมีความมั่นใจ
แปลว่าเราขาดความมั่นใจอยู่แล้ว
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
ตลอดสองร้อยปีที่ผ่านมา คนพูดว่า
"ผู้หญิงไม่ได้มีดีแค่ร่างกาย"
"การเป็นผู้หญิงคือตัวตน คือบุคลิก"
"สื่อต่างๆ ทำเหมือนผู้หญิงเป็นสินค้า"
"บริษัทสื่อรายใหญ่ทำเหมือน ผู้หญิงเป็นวัตถุทางเพศในโฆษณา"
บลาๆ ตลอดสองร้อยปี
เราฟังคำพูดพวกนั้น
ตลอดวัยเด็ก วัยรุ่น และวัยผู้ใหญ่
"ใช่ ผู้หญิงถูกทำเป็นสิ่งของ…"
แล้วเกิดอะไรขึ้น
ตอนนี้ทุกคนโพสต์ก้นตัวเองบนติ๊กต่อก
ทุกคนถ่ายรูปก้นตัวเองให้คนอื่นดู
บริษัทสื่อรายใหญ่บอกให้เราทำแบบนั้นเหรอ
พวกเขาเข้าไปในห้อง
กระซิบว่า "ถ่ายก้นสิ"
"แต่ฉันเล่นกีตาร์" "ช่างหัวกีตาร์ โชว์ก้นซะ"
สิ่งที่ผมได้จากเรื่องนี้คือ
คนเราจดจ่อกับอวัยวะบางอย่าง
เพราะพวกเขาคิดว่ามันคือตัวตนของพวกเขา
สตรีนิยมระลอกที่สี่
เลยกลายเป็น "ก้นฉัน ฉันเลือกเอง"
มันเป็นวิทยาศาสตร์นะ
ผมกำลังเล่นมุกที่มีหลายระดับ
พวกตั๋วถูก อย่าเสียงดังมาก
คนจนทำอะไรก็ผิด
ล้อเล่นนะ เชิญหัวเราะตามสบาย
มีวันหนึ่ง ผมไปงานสังสรรค์และ… ผมไม่เคยจีบผู้หญิงมาก่อน
ขำอะไร
สาบานได้ ผมไม่เคยจีบผู้หญิง
คนที่รู้จักผมยืนยันได้
พูดจริงๆ พี่ผู้หญิง ไม่เคยเลย
บอกผมหน่อย เราจีบผู้หญิงแล้วต้องทำอะไร
เราต้องพยายาม
ต้องชักจูง สารพัด
ก็เหมือนทำงานนั่นแหละ
ผมไม่มีเวลา
วันรุ่งขึ้นผมมีโชว์
ถ้าใครเคยเห็นผมจีบผู้หญิงตามงานก็พูดเลย
กล้องกำลังอัดอยู่
ลองนึกภาพดู "สวัสดีครับ เป็นยังไงบ้าง"
"ครับ โกรา อาร็อก"
"ไปขำต่อที่ห้องผมกัน"
ผมไม่มีวันทำแบบนั้น ผมว่ามันงี่เง่า
ผมคิดว่ามันงี่เง่ามาตั้งแต่เด็กแล้ว
ผมเคยยืนดื่มข้างผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอดูเป็นคนรักอิสระ
ผมไม่รู้จักเธอเลย เราแค่ยืนข้างกัน
เธอพูดว่า
"ชอบไหมคะ"
"ชอบไหมคะ" เธอถาม
มันเป็นคำถามที่คลุมเครือนะ
ผมถาม "ขอโทษนะครับ คุณว่ายังไงนะ"
เธอเปลี่ยนเรื่อง "กางเกงฉันน่ะค่ะ"
"คุณชอบกางเกงฉันไหม"
มันมีลวดลายโดดเด่นไม่เหมือนใคร
เอวสูง สะโพกฟิตเปรี๊ยะ
เป็นผ้าบาติกหรืออะไรทำนองนั้น
ผมตอบ "ก็สวยดีครับ ไม่เหมือนใคร"
เธอบอก "นี่คือกางเกงออกล่าของฉัน"
"ฉันใส่มันเวลาออกล่า"
ผมบอก "ยังไม่ถึงฤดูล่าผม
พูดจริงๆ
คุณควรล่าผมในเดือนกันยายน เหมือนนกปากซ่อมเล็ก"
ปรากฏว่าเธอเป็นคนตรงมาก เธอบอกว่า
"เลิกล้อเล่นได้แล้ว บอกมาตามตรง คุณไม่ชอบก้นฉันเหรอ"
มันน่าเศร้านะ
ถ้าผมพูดอะไรทำนองนั้น
ตำรวจทหารกับตำรวจคงมาถึงทันที
รายการทอล์กโชว์ผู้หญิงจะพูดถึงผม
"เขาตัดสินคนจากก้น"
"แถมเขายังเป็นเพื่อนกับโอซาน กูวัน"
ผมคงโดนทัวร์ลงไม่พัก
ก็นั่นแหละ นั่นแหละ
"เขาไม่ไปประท้วงที่เกซี แม้ว่าจะมีการเรียกร้องให้ไป"
มันไม่จบไม่สิ้น นึกออกไหม
เรื่องนี้เราไม่เท่าเทียมกันเลย
เธอจะพูดตรงยังไงก็ได้เพราะเธอเป็นผู้หญิง
"คุณไม่ชอบก้นฉันเหรอ"
และเพราะว่าผมมีสำนึกในหน้าที่
ผมเลยตอบว่า "ก้นคุณสวยมากครับ
แต่มีข้อเสียอยู่อย่างหนึ่ง
มันติดอยู่กับคุณ
นั่นแหละข้อเสีย
น่าเสียดายจริงๆ
ไม่ว่ามันจะไปไหน คุณก็ไปด้วย
นั่นคือข้อเสียของก้นคุณ
แต่ถ้าผมเอาไปแค่ก้นได้
ผมจะล้างแล้วเอามาคืนให้พรุ่งนี้"
สมน้ำหน้า
อยากพูดถึงแต่ก้นดีนัก ก็ต้องโดนแซะบ้าง
จริงไหม
การทำศัลยกรรมเยอะๆ มันเชยนะ
ผู้ชายก็เป็นเอามากเหมือนกัน
ผมเห็นเทรนด์ใหม่ในข่าว
ถ้าใครไปทำมาก็ขอโทษด้วย ผมต้องล้อจริงๆ
ฟิลเลอร์เจ้าบ่าว
พวกตั๋วถูกรู้จักดี เห็นไหม
มันบ้ามาก
พวกเขาฉีดของเหลวหรือ…
ผมคิดว่าเป็นสารซิลิโคน
พวกเขาฉีดมันเข้าไปในจู๋ ให้ตายสิ
มีการพูดถึงเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว
จะฉีดหาหอกอะไร
"ทำให้มันยาวหกเมตร เอาเลย"
ทำไปทำไม
จะเอาไว้พันคอในหน้าหนาวเหรอ
บางทีคนเราก็ทำตัวโบราณมาก
มันทำให้ผมนึกถึงชาวแอซเท็กหรือมายัน
หรือชาวแอฟริกาที่ยังอยู่เป็นเผ่า
พวกที่เอาจานมาใส่ในปากน่ะ
หรือผู้หญิงพม่าที่ใส่ห่วงคอ
หรือชาวแอฟริกาที่เอาผลน้ำเต้ามาครอบจู๋
ผมว่ามันไม่ต่างกันเลย พูดจริงๆ
การดัดแปลงร่างกายไม่ใช่เรื่องใหม่
ที่จริง มันตกยุคไปแล้ว
หลังจากดึงหน้าหลายครั้ง พวกเขาพูดว่า "ขอบคุณค่ะ หมอ ดูดีมากเลย
ขอแค่มีไม้ตีก็พร้อมรับรอมฎอนแล้ว"
พวกเขาดึงหนังจนตึงเหมือนหน้ากลอง
และคิดว่ามันดูดี
มันน่าสับสนจริงๆ
ไม่มีใครพูดถึงนิสัยใจคอของคนอื่นอีกต่อไปแล้ว
มันตรงข้ามกับวรรณกรรมแบบดั้งเดิม
ทำได้ดีมาก ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย
อย่าคิดว่าไอแล้วผมจะเห็นใจ
บอกมา คุณทำอะไรมาบ้าง
รู้ไหมว่าอะไรคือ
การดัดแปลงร่างกายสำหรับผู้เริ่มต้น
การฉีดปาก
การฉีดปาก อะไรพวกนั้น
ไม่ ไม่ใช่การฉีดปาก
การสัก
ผมไม่มีรอยสัก
แต่คนบางคน…
เคยมีผู้หญิงในกลุ่มผู้ชมพูดว่า
"ฉันมีรอยสักในที่ที่ไม่มีใครเห็น"
มันหมายความว่ายังไง ทุกคนเข้าใจทันที
เธอกางขา มีรอยสักว่า "จุดรับสินค้า"
เธออยากเก็บเป็นความลับ แต่ก็เปิดเผยมันทันที
คุณเจ็ม ฉันเป็นคนพูดเอง
นี่พิสูจน์ว่าผมพูดจริง
เราคุยกันใช่ไหมครับ
ตอนนั้นคุณนั่งแถวสาม
เห็นไหม ผมเป็นตลกของแท้
คุณพิสูจน์ได้ไหมว่ามีรอยสักจริง
บอกได้ไหมว่ามันอยู่ตรงไหนกันแน่
จะเอาให้กล้องดูก็ได้
รอยสักเขียนว่าอะไร
มันอยู่ตรงสะโพก
สะโพกเหรอ
ผมทายเกือบถูกแล้ว
อยู่บนแก้มข้างหนึ่งเหรอ
- สักว่าอะไร - มันไม่ได้เป็นคำพูด
- หา - มันเป็นแค่รูป
รูปเหรอ
ลูกศรบอกทางเหรอ
ผมหมายถึง…
นอกจากผมจะพูดความจริงแล้ว ดูเหมือนผมจะเดาแม่นด้วย
ขอให้สนุกกับรอยสักนะ
ผมไม่มีรอยสัก นักแสดงไม่ควรสัก
แต่ผมมีเพื่อนนักแสดงหลายคนที่สัก
เพราะเดี๋ยวนี้ใช้เมคอัพปกปิดได้ง่าย
สมัยผมยังหนุ่ม
รอยสักที่คนนิยมมาก ถ้าไม่นับรูปต่างๆ
คือวลีภาษาละตินที่โด่งดัง
รู้จักไหม
อย่าง "การ์เป ดิเอ็ม"
หรือ "ตุตโต ปัสซา" แปลว่า "ทุกอย่างย่อมผ่านไป"
มันฮิตสุดๆ
บาร์โค้ดก็เคยฮิต
เป็นแนวลึกลับ ไซไฟ
เหมือนหนังเรื่องฝ่ากฏโลกพันธุกรรม รอยสักที่คอ
"ว่ายังไง" "สบายดี พวก"
แต่ถ้าไปสแกนที่ร้าน
จะเห็นว่ามันเป็นบาร์โค้ดน้ำยาซักผ้า
หรือครีมนีเวีย
ใช่ไหม
หรือไม่ก็ผงฟู
รสวานิลลา
พวกคุณมีรอยสักไหม
ใครมีรอยสักแปลกๆ บ้าง
- คุณมีไหม รูปอะไร - รูปตัวเอ็กซ์
ฉันมีรูปรา
- ราเหรอ - ใช่
แปลว่าตัวคุณเป็น สถานที่ประกอบพิธีกรรม ให้ตายสิ
- ราอยู่ตรงไหน ดวงตาแห่งราเหรอ - ใช่
ดวงตาแห่งรา โอเค เข้าใจแล้ว
พระเจ้าช่วยเราด้วย
ผมว่ามัน… อย่าถือสาเลยนะ
สมมติว่าเรากำลังนัวเนียกับใคร แก้ผ้าเรียบร้อย
เราพลิกตัวเธอแล้วก็เห็นรา
มันน่ากังวลนะ
มันไม่เหมือนมีเซ็กซ์กับคนทั่วไป
รอยสักรูปราบนหลัง
มันน่ากลัวนะ รู้ไหม
เราเห็นวลีภาษาละตินตัวพิมพ์ใหญ่ เกี่ยวกับพิธีทางศาสนา…
สักอะไรที่มันตรงไปตรงมาดีกว่า
เพื่อนผมมีรอยสักตลกๆ
มันเขียนว่า
"ฉันไม่มีวันลื"
ตกม.ม้าไปตัวหนึ่ง
ผมหมายถึง…
มึงลืม…
มึงลืมใจความสำคัญ
ของสิ่งที่มึงกำลังเขียนได้ยังไงวะ
"ฉันไม่มีวันลื"
"ฉันไม่มีวันลื" คืออะไร
ให้ตายสิ
บางคนก็สักชื่อลูก
"อิคนูร์ ไอนูร์"
สักไว้กันลืม
ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่เราเรียกว่า "ไอ้เครา"
ตอนที่ไอ้เคราตกหลุมรัก
มันรีบสักชื่อผู้หญิงทุกที่เลย
"ชูกราน" สักทั่วตัว
"ฉันจะแต่งงานกับชูกราน"
อย่าสักชื่อผู้หญิงบนหน้าผาก
พอเขาหย่า "ชูกราน" กลายเป็น สัญลักษณ์แบทแมนทันที
เขาแต่งงานครั้งที่สอง
คราวนี้สัก "เมลิส" ทั่วตัว
"ฉันกับเมลิสจริงจังนะ"
"เมลิส" ก็กลายเป็น สัญลักษณ์แบทแมนเหมือนกัน
ตอนนี้ คนเดียวที่เขาคบได้คือแบทแมน
ตัวเขาไม่เหลือที่ให้สักแล้ว
"ฉันไม่ชอบใครทั้งนั้น" เขาบอก เป็นเพราะไม่เหลือที่แล้ว
โลกนี้มีรอยสักแย่ๆ อยู่เยอะ
มีคำพูดอันโด่งดังของทูพัค
หรือว่าเป็นเพลงนะ
"มีแต่พระเจ้าที่ตัดสินฉันได้"
รู้จักไหม มันดังนะ
"มีแต่พระเจ้าที่ตัดสินฉันได้"
ผมไม่ได้เป็นนักเทววิทยาหรอกนะ แต่ในความเห็นของผม
คำพูดนี้มันมีปัญหาในเชิงศาสนา
ตามหลักปรัชญาแล้ว
ผมโอเคกับคำว่า "มีแต่พระเจ้าที่ตัดสินฉัน"
แปลว่า "ฉันจะถูกตัดสินโดยพระเจ้าเท่านั้น"
เป็นคำพูดที่มีความหมายมาก
มันเน้นถึงความศรัทธาของเรา
แต่คำว่า "ได้" หรือ "สามารถ" เนี่ย
มันไม่เข้ากัน
เพราะเรากำลังพูดถึงพระเจ้าผู้ทรงอำนาจ
คำว่า "ได้" ด้อยค่ามัน
คิดงั้นไหม มันเหมือน
"มีแต่พระเจ้าที่ตัดสินฉันได้ ฉันอนุญาต ท่านตัดสินฉันได้"
มันดูเป็นเด็กๆ เกินไป
"มีแต่พระเจ้าที่ตัดสินฉัน" อันนี้โอเค
"มีแต่พระเจ้าที่ตัดสินฉันได้" ผมว่ามันฟังดูแปลกๆ
ผมมีเพื่อนนักแสดงคนหนึ่งที่เป็นมุสลิมที่เคร่งครัด
สมัยหนุ่มๆ เขามีรอยสัก
แต่ผมคิดว่าเขาไปเอาออกทีหลัง
มันเขียนว่า "มีแต่อัลเลาะฮ์ที่ตัดสินฉันได้"
หนักกว่าอีก
ผมหมายถึง…
พอถึงวันพิพากษา เราจะอธิบายยังไง
"สวัสดี ฉันตายแล้ว"
"มีแต่อัลเลาะฮ์ที่ตัดสินฉันได้"
"พล่ามอะไรของแก"
"อัลเลาะฮ์ตัดสินฉันได้"
"อ๋อ เหรอ ไม่บอกไม่รู้นะเนี่ย
ว้าว รอตรงนั้นแป๊บหนึ่งนะ
คุณไอนูร์ เอาก้นจุ่มลาวาแบบนี้นะ นั่นแหละ"
"มานี่
ที่ว่า 'อัลเลาะฮ์ตัดสินฉันได้' นี่มันยังไงกัน"
"ทูพัคไง" "เหรอ ทูพัค หมอนั่นอยู่ข้างใน"
"โดนเสียบอยู่กับเสา แล้วไง
แกเขียนว่า 'ได้' สินะ
จะบ้าหรือไง พระเจ้าตัดสินแกอยู่แล้ว
พวกเพี้ยนๆ อย่างแก ไปเอาความคิดแบบนี้มาจากไหน"
"ผมมีเจตนาดี แต่…
ผมมีเจตนาดี ช่วยบอกพระองค์ได้ไหม
ผมไม่ได้มีเจตนาร้าย พระเจ้าตัดสินผมได้
ผมตั้งใจจะเอามันออก แต่ดันตายซะก่อน
ช่วยบอกพระองค์ได้ไหม เข้าไปแล้วจะมีปัญหาหรือเปล่า"
"แกซวยแน่
พวกนั้นจะถล่มแก"
"ช่วยถามพระองค์หน่อยเถอะ ผมมีเจตนาดีนะ"
"รอแป๊บนะ"
"คือว่า…
ครับ คล้ายๆ ทูพัค
'มีแต่พระเจ้าที่ตัดสินฉันได้' แต่ของเขาเขียนว่า 'อัลเลาะฮ์'
ครับ
ผมบอกเขาแล้ว
ครับ ได้ครับ นายท่าน"
"ที่รัก
รอเดี๋ยวนะ ว่ามา ที่รัก"
"ฉันโพสต์รูปราคือลงอินสตาแกรม"
"ไสหัวไป ฉันไม่มีเวลามาคุยกับแก"
"ที่รัก ฉันถามเรื่องคดีให้แล้ว
อัลเลาะฮ์ทรงตัดสินไปแล้ว
การสักเป็นบาป"
ราตรีสวัสดิ์ เพื่อนๆ ทุกคน
คำบรรยายโดย ณิชา อ้นเอี่ยม