Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Drodzy państwo.
Czekam.
Pas.
Tysiąc osiemset.
Czwarta karta.
Sprawdzam.
Pas.
Sprawdzam.
Pas.
- Drodzy państwo… - Dobranoc.
Nieźle. Prawie nie poczułem.
Szukaliśmy cię. Wkurzyłeś wielu ludzi.
- Nie. - Tak.
Więc jesteś kieszonkowcem.
I dokąd cię to doprowadziło?
Okradanie kasyna jest sprytne i jednocześnie niezbyt mądre.
PILNE: NOWE ZLECENIE.
HOTEL IMPERIAL. NAPADY NA SAMOCHODY. ZADZWOŃ
Masz szczęście, coś mi wypadło.
Ale jeszcze z tobą nie skończyłem. Teraz rozumiesz? Wszystko jasne?
Dzień dobry.
- Miłego dnia, Patrice. - Dziękuję, złotko.
Dzień dobry.
Już ja im wygarnę.
Nic nie było feng shui. Marilyn źle się czuje.
Nie. Marilyn nie jeździ windą.
Ma klaustrofobię, a już jest zestresowana.
Zwariuję z nią.
Tutaj?
To dla naszych obserwujących.
Obróci pani?
Proszę wykorzystać światło. To na Instagram.
Od talii w górę.
Dzień dobry. Co podać?
Alkohol, jakiś napój?
Nie, szukamy lepszej zabawy. Znasz kogoś, kto sprzedaje koks?
Co podać?
Nieważne.
Czyj to złom? Mamy kluczyki?
- Nie. Nie wiem. - Jak to?
Co jest?
Cholera.
- Fajnie, co? - Super.
- Będziesz? - Tak.
Nocuje pan w hotelu?
Dzień dobry. Nie.
Nie można tu parkować.
Czy ta wrogość jest konieczna?
Nie mam czasu. Proszę odjechać.
Będę tu pracował.
To stań na parkingu i daj nam robić swoje.
Pani jest wściekła.
Tak. Najwyraźniej to jej chodnik.
Coś ty powiedział?
Halo?
Nie skończyłam.
Tak, jestem z córeczką.
Tato!
Wybacz. Jestem z córką.
Dobrze.
Co on, kurwa, robi?
Jedź prosto na lotnisko.
Mam spotkanie.
- Coś ważnego. - Dobrze.
- Kotku. - Tak?
- Pomożesz? - Jasne.
Dzięki.
Dziękuję.
- Dzień dobry. - Cześć.
Odjechał. Jazda.
Widzę go. Sto metrów, lewy pas.
Dorwijmy tego skurwiela.
Będzie miał wymówkę dla żony.
Skupmy się, a nikt nie ucierpi.
Na mój znak!
Już!
Kurwa!
Trzymaj się drogi.
Otwieraj!
Dawaj.
Cofnąć się.
- Wysiadać. - Ruchy.
Na ziemię.
- Ręce. - Dobra.
Na ziemię.
Gotowe.
Dawaj.
Kurwa!
Wstawaj!
Puść mnie!
Pomocy, proszę!
Kochanie.
Stać!
Jesteś cały?
Stój!
Proszę! Pomocy!
Czekaj.
Jesteś ranny?
Zatrzymaj się!
- Wstawaj! - Dobra!
- Albo cię zabiję. - Dobra!
Nie rób mi krzywdy.
Kurwa, przestraszyłeś mnie.
Dawaj.
- Kod? - Nie znam.
Nie mam na to czasu!
Nie znam kodu, słowo!
Dawaj kod!
Nie znam. Przysięgam.
Widzisz?
- Podaj kod! - Nie! Jeden, siedem, zero, siedem…
Jeden, siedem, zero, trzy siódemki. Tak? Ty śmieciu.
- Daj mi to. - Masz.
Przyłóż palec.
Spokojnie. Już po wszystkim.
Obróć się.
Ręce.
Chodź tu.
Co jest?
Kurwa! Nie mamy na to czasu.
Kurwa. W prawo.
ODDZIAŁ RATUNKOWY
Już dobrze.
Wszystko gra. Zostań z nami.
Steve.
Kurwa.
Cholera.
Przepraszam?
To wasz golf? Tu nie można parkować.
Spieszyło się nam.
Dowiedzieliśmy się, że jestem w ciąży.
Nie zwracaliśmy uwagi.
Dobrze. Rozumiem.
Rana postrzałowa!
Następnym razem się pilnujcie.
Idźcie już.
Zostało 15 minut. Spóźnimy się.
Przyłapią nas.
Mamy tylko godzinę przerwy na lunch.
Spóźniliście się. Martwiliśmy się.
Kurwa.
Wszystko gra?
Tak.
Musimy iść.
- Wszystko gra. - Jak tam?
Chodźmy.
- Dobrze się spisałeś. - Pogadamy później.
Nora! Masz godzinę przerwy i ani chwili dłużej.
Co z tobą?
Nigdy się nie spóźniasz. To jakiś nowy zwyczaj?
Dzień dobry.
Tylko ty stoisz przy wejściu.
Musisz być niezawodna.
Już jestem.
Tak, ale się spóźniłaś. To nie może się powtórzyć.
To ostatni raz, prawda?
Uznam to za „tak”.
Możesz już iść. Dziękuję.
Pani dyrektor.
Elias, tak?
Zgadza się. Jestem tu w sprawie napadów.
Jak to wygląda?
Dzwonimy do ciebie i co?
Wszystkim się zajmuję.
To nie wystarczy.
Nie znalazła ich ani policja, ani detektywi.
Siedem napadów w pięciu hotelach w cztery lata.
Ochrona, pojazdy opancerzone, dla nich to pestka.
To musi się skończyć.
Przyzna pani, że są dobrzy.
Nie mam na to nastroju.
Muszę porozmawiać z prostytutkami i ofiarą.
Możesz pogadać z dziwką, mam to w dupie.
Ale nie z panem Debaersem. To ważny klient.
Stawką jest nasza reputacja.
Żeby ich znaleźć, muszę pogadać z ofiarami.
Tylko z dziwką.
Potrzebuję danych o gościach, personelu
- i wszystkich z listy płac. - Dobrze.
Chcę pokój 110. Taki nawyk.
Będziesz dyskretny?
To część moich usług.
Co zrobimy, jak ich znajdziesz?
To już pani decyzja. Mnie chodzi o pieniądze.
- Pa, Lesant. - Pa, Nora.
Cześć, Ibra.
Hej!
Ale wali selerem.
Cześć, Nora.
Co słychać?
- Dobrze. - Powodzenia wieczorem.
Nora.
Pa, Nora.
Powodzenia.
Dzięki.
- Kocham was wszystkich. Pa. - Gorące!
Dobrej nocy.
- Wzajemnie. - Dzięki.
Przepraszam?
Jak się masz?
W porządku.
Pamiętasz mnie?
Jasne.
Znalazłeś parking? Dobrze zaparkowałeś?
Tak. Przepraszam…
Za co? Chcesz coś powiedzieć?
Też nie byłaś zbyt miła.
Więc to moja wina?
Nie.
Będę tu pracować, więc może zaczniemy
- w przyjacielski sposób. - Pewnie.
Bawi cię to, że pracuję na chodniku?
Pewnie, że nie.
Wytłumacz się.
To było słabe, ale byłaś wściekła.
- Jak mały pitbull. - Mały pitbull.
Pogrążasz się.
- Nie wywinę się, co? - Nie.
Dziś zacząłem.
Zespół jest fajny, zacznijmy od nowa.
Mogę postawić ci coś do picia?
- Coś do picia… - Tak.
- Jasne. - Tak?
Ale piję tylko mleko sojowe.
I nie z tobą.
Jestem zajęta pracą na chodniku, nie mam czasu.
Dobranoc, Chopinie.
Nie jestem Chopin. Mam na imię Jalil.
Serio? Mam to gdzieś.
A ty, jak masz na imię?
Szalona dziewczyna.
Cholera.
Luis! Co tam?
Ale się odstawiłeś.
Specjalnie dla ciebie.
Dobra.
Cześć, Luis.
Co tam, młody?
Dobrze. A u ciebie?
Jak tam, Luis?
Podobno były problemy. Ucierpiała kobieta?
Co powiedział ci Steve?
Martwi się. Zwłaszcza o ciebie.
Dzwonił do ciebie? Co za kabel.
Załatwiłam to. Nie znajdą nas.
To wasz pierwszy sezon w hotelu. Nie możecie rzucać się w oczy.
Nie zaczynaj.
Jak golf?
Zero problemów. Spisał się na drodze.
Gdybyś zrobił to w Monako, nie byłoby tak strasznie.
Nie byliście tam gotowi.
Jesteście coraz lepsi.
- Dołożyć do reszty? - Tak.
Proszę.
Dzięki, wujku.
To dla ciebie.
Czysta przyjemność. Następny raz też tutaj?
Tak. Nie będą się spodziewać. To będzie ostatni raz.
Byłoby miło, gdyby ten faktycznie był ostatni.
Nie jak trzy poprzednie.
Spokojnie, wiem.
Zaufaj mi.
Nono. Możemy pogadać?
- Nie zaczynaj. - Nic nie powiedziałem.
Ciągle mówisz o tej prostytutce.
Zrobiłabym to jeszcze raz.
W tym cały problem.
Nie złość się. My tak z miłości.
Z miłości? Oceniacie mnie.
Wcale nie. Tylko rozmawiamy, prawda?
- Widzisz? Wyluzuj. - O co ci chodzi?
- Nie o to… - Więc o co?
Robimy to od czterech lat.
Nie złapali nas, bo jesteśmy zorganizowani.
Wspólnie planujemy i decydujemy.
Zawsze staramy się
zachować spokój.
To było niespodziewane.
Nie my ją postrzeliliśmy.
Ale musimy być ostrożni. To mogło źle się skończyć.
Podejmujemy decyzje jako rodzina.
Tak, razem. Nie podejmujesz decyzji sama.
O co ci chodzi?
- Od rana po mnie jedziesz. - Wywyższasz się.
Nie można pogadać.
Bądźmy ostrożni.
Steve powiedział nam o policjantce ze szpitala.
Mam przez was migrenę.
Koniec rozmowy. Żadnych ale.
Zawsze zmieniamy nazwiska.
Mamy umowy na fałszywe nazwiska,
okradamy samochody w przerwie na lunch.
Jak to robimy?
No jak?
- Ja was pytam. - Powiedz.
Nie wiecie.
- Odpowiedz. - Jak?
- Mów.
- Jak? - Ty powiedz.
- Powiem ci. - Mów.
Czemu to robimy?
Bo zajebiście jeżdżę i wyrabiamy się w godzinę.
- Dzięki. - Super.
Pięknie.
W godzinę i 40 minut.
- Serio? - Nie, cztery minuty.
Właśnie. Co ci nie pasuje, Steve?
- Wiesz, czego chcę? - Nie.
- Porządnej kłótni. - Dobra.
Tak.
Zdejmij kurtkę.
- Ty też. - No już.
Zdejmuj.
Zdejmij kurtkę
Dobra, to się nie powtórzy.
Dobra.
I super.
Skupmy się na ostatnim skoku.
Tak jest.
Przyda nam się trochę relaksu, co?
O to się nie martwcie. Załatwione.
Rany, Zoé!
Ale poleciałaś!
Przepraszam, że budzę, ale mamy mało czasu.
Jak się pani czuje?
Kim pan jest?
Badam sprawę napadu. Mam kilka pytań.
Nie jest pan z policji.
To nie jest konieczne.
A jednak.
Więc nie jesteś głupia.
Tylko wtedy, kiedy trzeba. Dziękuję.
To moja praca.
Poważnie?
Mówię, że są przystojni i dobrzy w łóżku.
A oni słono za to płacą.
Taką mam pracę.
Omal przez nią nie zginęłaś.
Widziałaś złodziei?
Nie. Mieli maski.
Powiedz mi wszystko.
Jeśli zapłacisz.
Potrafisz się ubrać.
Bez urazy, ale nie wyglądasz mi na szefa.
Więc pogadaj z górą.
Spytaj, czy zapłacą za informacje.
Dobrze.
Oceniaj mnie, mam to gdzieś.
Nie oceniam cię.
To możliwe?
Wszystko jest możliwe.
Mogę ci pomóc,
ale także zaszkodzić.
- Czyżby? - Tak.
Twój syn mieszka z babcią.
Ale maluch z niego. Dzieci w tym wieku są takie słodkie.
Dobra.
Hotel Grand, pokój 110.
Jak cię wypiszą, przyjdź do mnie.
A jeśli zmienię zdanie?
Nie jestem gliną. Jestem kimś o wiele gorszym. Możesz tego pożałować.
Już żałuję.
- Wzywała nas pani? - Do zobaczenia.
Kiedy wyjedziesz z końcem sezonu,
kto będzie ci robił warkocze?
- Ty. Zabiorę cię ze sobą. - Jasne.
A kto zajmie się moimi dziećmi?
Też mogą jechać. Jak wszyscy.
Nie zawiodę was.
Inszallah!
- Dobrze. - Gotowe.
- Już? - Pięknie!
- Dzięki. - Nie zapomnij jedzenia.
- Byłoby szkoda. - Super!
- Cudownie, dziękuję. - Zmykaj już.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Uważaj w autobusie.
Potrafię się bronić.
Tak, ale nigdy nie wiadomo.
Kocham was. Pa.
My ciebie też.
- Na pewno chce cię zobaczyć. - Tak.
Zaraz wracam.
- Dobry wieczór. - Wyjaśnisz to?
Opiekunce coś wypadło.
Gram dziś dwie godziny.
Ma tablet, będzie cicho.
- Dopiero zacząłeś. - Wiem, przepraszam.
- Widzisz tu dzieci? - Nie.
I tak wyjaśnię.
To luksusowy hotel, a nie przedszkole.
Znajdź inne rozwiązanie.
Jeśli nie dasz rady, znajdę kogoś innego.
To tylko na dzisiaj.
To się więcej nie powtórzy. Naprawdę.
Zajmę się nią. Skończyłam zmianę.
Nie wtrącaj się.
Pomogę. Nikt jej nie zauważy.
Doprowadzacie mnie do szału.
Ratujesz mi życie.
Drobiazg. Będziemy na parkingu. Wiesz, gdzie to jest?
Tak. Dzięki.
Kochanie, nie mam wyboru.
Zostaniesz z nią. Masz telefon, bądź grzeczna.
Zostawisz mnie z nią?
Tato, proszę, nie lubię jej.
Wiem, ale nie mam wyboru.
Jest zła. Będzie na mnie krzyczeć.
KRYMINALISTYKA
2 LE BOURGET AMATORZY
ZAWODOWCY
Szukam najlepszych kierowców.
Szybkich typów, złodziei. Zawodowców.
Zrobisz mi listę?
I noga. Tak! Dajesz czadu!
Freestyle. Umiesz tańczyć, Taïla.
Dawaj.
Prawa, lewa.
Dobrze!
Super.
- Mieszkam tu. - Co?
Zatrzymaj się. Głuchy jesteś?
Dobra, lecę.
- Nora? - Tak?
Masz chłopaka?
Nie wolno o to pytać. Przepraszam.
Wolno.
Pewnie, że wolno.
Nie mam chłopaka. Wiesz czemu?
Bo nie mam czasu.
Jestem zajęta. Planuję koncerty K-popowe.
I pokazy mody.
Podpisuję autografy. Jestem zbyt zajęta.
Dzięki, że mnie odwiozłeś.
Nie ma za co.
Miło było cię poznać, Taïla.
Było super.
Tata też jest miły, choć nie wygląda.
- Faktycznie. - Dobra.
Wygląda na bardzo niemiłego.
Dzięki.
Dobra, pa.
Pa.
Pa, Taïla.
Polubiłam ją.
Wypuść mnie!
Wypuść mnie, kurwa!
- I? - To nie my.
Gdzie kasa z hoteli?
Jakich hoteli? Nie napadamy hoteli…
Teraz powiesz? Słucham!
Nie było nas w dzień napadu. Byłem w Hiszpanii!
Sprawdź mój telefon, mam filmiki.
Przysięgam, że nas tu nie było!
Jaki jest kod?
Trzydzieści jeden, dwanaście. Nie było nas.
Co o nich wiesz?
Nie znamy ich!
Nie są stąd. To świry.
Mów, zanim stracę cierpliwość. No mów!
Nie wiem.
Dobra.
Nie, czekaj!
Dwa lata temu obrobiliśmy Amerykankę.
Znaną laskę.
Szybciej!
Opłaciliśmy ciecia w hotelu.
Dał nam jej plan podróży, godzinę wymeldowania,
nawet informacje o ochronie.
Gdzie ten cieć?
Siedzi od roku. Wpadł za coś innego.
Ja poszukałbym w hotelu.
Potrzebują informacji o celach.
To prawda.
Jak zadzwonię, masz odebrać.
Albo cię znajdę, jasne?
STATUS REZERWACJI
DYREKTORKA
ZBROJENIA FORD DEBRA FORD
Jak croissant?
I co?
To dobra okazja. Co myślicie?
Debra Ford, mówię wam.
- Myślisz? - Jasne!
Anglik nie jest bogatszy?
Ona handluje bronią. Wystarczy, by ją wybrać.
To dobry cel.
Nie wierzę, że to laska.
O czym ty mówisz?
Zwykle to robota dla mężczyzn.
Kasa to kasa.
Wystarczy być bezwzględnym.
A my tylko odbierzemy jej pieniądze.
To ostatni raz, nie powinniśmy czegoś zmienić?
To znaczy?
Podwoić sumę.
Zgarnąć, ile się da.
Dobrze powiedziane. Zgadzam się.
I to jest rodzina.
Więc mamy jeszcze trochę do zrobienia.
- Wszyscy na tak? - No proszę, szefowo.
Wkurzacie się, jak podejmuję decyzję. Niewiarygodne.
Bo jestem kobietą?
Daj spokój.
Chodź, skarbie. Nauczymy ją czegoś!
Właśnie.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Whisky. Jaką ma pan najlepszą?
Mam 25-letnią.
Single malt?
Oczywiście. Dymna, lekko torfowa.
Poproszę.
Sour, proszę.
Jest pan koneserem.
A pan ma wielki talent.
Dziękuję. Kocham swoją pracę.
Proszę.
Proszę dopisać do pokoju 110. A to dla pana.
Bardzo dziękuję.
Świetna robota.
Jak mówiłem, kocham swoją pracę.
A pan lubi swoją?
Jestem w niej dobry.
Kelner!
Chcę się zabawić.
- Co masz najlepszego? - Chwileczkę.
Dziękuję.
Nie skończy pan?
Nie, mam robotę.
Dawaj, rozkręcamy imprezę.
Co ty tu robisz?
Nie musisz codziennie mnie odwozić.
Zabiorę cię gdzieś indziej.
To znaczy?
Nawet sobie nie wyobrażasz, jak trudno mi o to pytać.
Odpowiesz mi? Kamień spadnie mi z serca.
Pójdę się przebrać.
Czy to znaczy „tak”?
Nie wiem.
Mogę otworzyć oczy?
Zaczekaj. Zaraz przyjdę.
Posiekasz mnie i włożysz do walizki?
Nie.
Dobra, już.
Mogę otworzyć?
- Nie. - Super.
A więc…
- Chodź. - Boję się.
Jeszcze nie otwieraj.
- Chodź. - Boję się.
Nie ufasz mi?
Nie każesz mi skoczyć z samolotu?
Chodź.
Jeszcze jeden krok.
I już.
Chciałem cię zabrać na kolację, ale restauracja nie jest gotowa.
Serio?
Nie podoba ci się klimat szkolnej potańcówki?
Żelki truskawkowe i tak dalej.
Zaprosiłam Gwendala z 4B. Przyjdzie z rodzicami.
- Mleko sojowe! - Umiem słuchać.
Właśnie widzę. Co u Taïlii?
Dobrze. Jest z ciotkami.
Po powrocie będą mnie przepytywać. Ale to nic.
To tylko kolacja.
Od dawna na żadnej nie byłem.
Jasne.
To prawda.
To jak to z tobą jest?
Jesteś rozwiedziony, żonaty, w separacji czy niewierny?
Jestem wdowcem.
Jasne.
Naprawdę.
Poważnie?
Taïla miała dwa lata, gdy jej mama zmarła na raka.
Wychowałem ją sam.
Z jej ciotkami, siostrami matki.
Cieszę się, że mnie wspierają. To anioły.
- Bardzo mi przykro. - W porządku.
Chciałem ci szybko powiedzieć. Z głowy.
Lubię cię. Jesteś fajna.
Lubisz mnie?
Tak. Dawno się tak nie czułem.
Co to znaczy?
No wiesz.
Podobasz mi się. Kiedy się nie złościsz.
Świetnie ci szło. Po co zaczynasz?
Już nie będę.
Spróbuję czegoś.
Czego?
Spróbuję czegoś.
Zbliż się.
Jeszcze trochę.
Pocałujesz mnie?
Nie, powiem ci coś prosto w usta.
No proszę, i tak już mi wstyd.
W porządku?
Nie patrz tak na mnie.
Masz dla mnie pokój?
Co?
Sprawdź, czy jest wolny pokój.
- Serio? - Nie patrz tak,
- to dziwne. - To on?
Nie patrz na niego.
Dziwnie się zachowujesz. Zawstydzisz go.
- Aleś ty dziwna. - Przestań.
- Pokój 312. - Dobra.
Kocham cię.
Dobrej nocy. Kocham cię.
Czekaj.
Co?
Nie lubię tego.
Twoje blizny.
Nie musisz mi mówić, co się stało. Chcę je pocałować.
Jeśli ty nie chcesz, to ja też.
W którym dziale pani pracuje?
W restauracji.
Co sezon?
To mój drugi.
- Podoba się tu pani? - Tak.
Widziała pani coś dziwnego?
Jeszcze nie.
Mów albo urwę ci łeb.
Czemu jesteś taka agresywna?
Cała jesteś rozpromieniona. To ten pianista?
Tak, mam przerąbane.
Nigdy nie prosiłaś o żaden pokój. Co jest?
Wiem, to obłęd.
Tak.
Ale czytałam coś w stylu:
„Niektórych ludzi nie spotykamy, rozpoznajemy ich”.
Rozumiesz?
Rany. Ty tak na poważnie z tym cytatem z gazety?
Nie gadam z tobą. Wkurzasz mnie.
Wkopałam się po uszy.
Mówię poważnie. Ciesz się tym, zasługujesz na to.
Poznałaś fajnego faceta. Może to znak.
Co będzie, to będzie. Nie myśl za dużo.
Dzięki.
Nie ma za co. 50 euro.
Droga jesteś.
- Bardzo droga. - Bardzo.
Dziękuję, miłego dnia.
TA PROSTYTUTKA TU JEST. WIDZIAŁA MNIE.
Nora!
Tak, przepraszam.
Za 30 minut masz być w pokoju numer 110.
Po co?
Żadnych pytań, jasne?
Zarząd cię prosi, więc idź i tyle.
Nie do wiary.
Spójrz na zdjęcia. Powiedz, czy kogoś rozpoznajesz.
Mieli maski.
Spróbuj.
Nie spiesz się.
Tak?
Dzień dobry, parkingowa. Kazano mi tu przyjść.
Chwila.
Już patrzyłam. To bez sensu.
Mieli maski.
Ostatnie pytanie. To byli sami mężczyźni?
Słucham?
Nie widziałaś twarzy, ale sylwetki już tak.
Na przykład ta młoda kobieta.
Nie wygląda jak mężczyzna.
Widziałam mężczyzn o jej sylwetce.
To byli mężczyźni.
Dziękuję. Jesteś wolna.
Nora, tak?
- To nie potrwa długo. - Dobrze.
Jestem Elias. Wynajął mnie hotel.
Słyszałaś o kliencie, którego napadnięto?
Tak.
Widziałaś go tego dnia?
Stoję przy drzwiach, więc pewnie tak.
Pamiętasz?
Tego gościa?
Nie, jest ich zbyt wielu. Prędzej samochód.
Samochód?
Czasami mają luksusowe auta. Pagani, bugatti.
Dobrze.
Masz lepszą pamięć do samochodów?
Tych luksusowych.
A co, lubisz takie?
Niekoniecznie. Po prostu je parkuję.
Są wygodne.
Wykonuję tylko swoją pracę.
Wygodne.
Luksus kosztuje.
Tak, ale to nie dla mnie.
W ten sposób unikasz pokus.
Pracujesz sezonowo, tak?
Tak.
Złodzieje prawie zabili tę dziewczynę, która tu była.
Okradli gościa tego hotelu i obcięli mu genitalia.
Rozumiem.
Nawalili.
Bogaci mszczą się dla zasady.
Znajdą sprawców i sprawią, że pożałują.
Ja ich znajdę. Za to mi płacą.
Jestem w tym dobry.
Nie rozumiem, ja jestem tylko…
Parkingową. Wiem.
Dziękuję. Możesz już iść.
Musimy zniknąć.
Jak to zrobimy, już po nas.
Nic na nas nie ma.
Ja gadam z nim jutro. A ty, Steve?
Jeszcze nie gadałem.
Wszystkich magluje.
Jest tu 120 sezonowych pracowników.
I tak nie spocznie.
- Co teraz? - Nic. Spokój.
Prostytutka sypnęła?
Nie. Skłamała. Na pewno mnie rozpoznała.
Czemu nie sypnęła?
Bo ją uratowaliśmy?
Daj spokój.
Skupmy się. Mamy nazwiska, plany podróży.
Trzymamy się planu. Napadniemy bizneswoman.
Dostaje prowizje w gotówce. Ukradniemy ją.
Tak, widziałem w pokoju.
Jest nadziana. To nam się przyda.
Dajcie spokój. Mamy już dość.
Nie chcecie odejść i się tym wszystkim nacieszyć? Nono?
Przepraszam, kazano mi posprzątać pokój.
Nie szkodzi.
Mogę wrócić później.
Proszę posprzątać.
Dobrze.
Bez obaw.
Ochrona gotowa.
Tak, proszę pani.
Przepraszam, co się dzieje?
Nie wtrącaj się. Próbujemy ją uspokoić.
Zostawcie. Co się dzieje?
Co się stało?
Co jest?
Co powiedziała?
Dajmy jej chwilę.
Nie mam chwili.
Zgodziła się? On mówi, że jej nie zgwałcił.
- Uderzyła go, ale… - Żadnych ale! To ważny klient.
Albo się zgodzi, albo ją zwolnię.
To nie będzie łatwe.
To twoja praca, Toufik.
Mogę ci zaufać, czy mam szukać kogoś innego?
Nie. Zajmę się tym.
Dobrze. Zapłaci jej. Jasne?
Tak jest.
Dobrze. Gdzie on jest?
Przepraszam.
Co zobaczyłaś?
Co jest?
Uzgodniona suma.
Wyjście jest tam. Dobrze?
Chodź.
Zajmę się tym. Każ im się rozejść.
Tak jest.
Jesteśmy przy tobie. Spokojnie.
Załatwione? Na pewno nic nie powie?
Oczywiście.
Kiedy będzie samochód?
Za 25 minut.
Tylko bez spóźnień.
Oczywiście.
Proszę.
- Co tu robisz? - Wszystko gra?
Tak. Co tu robisz?
Jesteś zdenerwowana.
Nic mi nie jest.
To twoja przyjaciółka?
- Mogę jakoś pomóc? - Nie.
- Podrzucić ją gdzieś? - Nie.
- Mogę… - Nie trzeba!
- Pójdę już. - Jalil!
Nic nie rób. Uspokój się.
On wyjeżdża.
Nie jesteśmy gotowi. Nie wiemy, czy są uzbrojeni.
Peter Vandervielt, syn handlarza diamentami, jesteśmy gotowi.
Kupuje kamienie. Jest nadziany. Weźmiemy wszystko.
Ja oddam swoją działkę Oumou.
Żadnych diamentów. To zbyt skomplikowane.
Luis może je opchnąć.
Świetnie, skoro Luis tak mówi.
Możemy mu zaufać.
Zgadzam się, za duże ryzyko.
Tak!
O co wam chodzi?
Chcieliście duży skok.
Jeśli to zrobisz, już po nas. Znajdą nas, nie uciekniemy.
Wpadniemy przez twoją zemstę.
Dobra, mieliśmy rozmawiać.
To właśnie robię.
Ostatni raz proszę was o pomoc.
No proszę.
Oby te diamenty były dużo warte.
Dobra.
Jak to zrobimy? Nie mamy przerwy.
- Gdzie samochód? - Nie wiem.
Miał tu być pięć minut temu.
Pięć minut temu!
ALARM POŻAROWY
Proszę tu zostać.
Samochód już jedzie.
- Co się dzieje? - Nie wiem.
Samochód się spóźnia. Wyślijcie inny.
Nie dotykaj mnie!
Proszę.
Nie dotykaj mnie! Odsuń się.
Co za bałagan. Pieprzona Francja.
Samochód.
Każ im zrobić miejsce. Jesteś bezużyteczny.
Co jest, kurwa? Spierdalaj! Otwierać.
Otwórz te drzwi.
Tak?
To był jebany koszmar. Wiesz, jakie one są.
Najpierw ma na mnie ochotę, potem zaczyna się stawiać.
Podrywała mnie, a potem udawała, że tego nie chce.
Pieprzyć ją.
Tak. Nie martw się.
Tak, opłaciłem ją. Jasne?
Tak, wystarczająco.
Nie mogę się doczekać wylotu. Mam samolot za trzy godziny.
Trzy godziny, tak.
Nie martw się, nie będą sprawiać kłopotów!
Dogadaliśmy się. Sprzedałem towar. Wszystko gra.
Wszystko gra. Jasne?
Nie mogę się doczekać, aż wylecę z tej dziury…
Co jest, kurwa? Co się dzieje?
Nie! Zróbcie coś!
- Spokojnie. - Możecie…
Nie ruszaj się.
Weźcie broń. Musicie coś zrobić.
Ja pierdolę. On ma pieprzony… Zróbcie coś!
Człowieku…
- Otwieraj drzwi, skurwielu! - Dobra!
Kim ty, kurwa, jesteś?
Dawaj broń.
Broń! Dawaj, kurwa!
Mam kasę. Weź wszystko.
Sukinsynu. Rozłóż nogi!
Nie? Chodź tu.
Spierdalaj.
Chodź tu.
- Sukinsynu! - Kurwa!
- Wyprostuj się! - Dobra.
Widzisz to? Patrz na mnie, jak do ciebie mówię!
Widzisz to? Rozłóż nogi.
Musimy uciekać. Szybko!
Strzelają do nas! Uciekamy!
- Co jest? - Padnij!
Kto to?
Nie wiem!
Strzelamy!
Kurwa.
Niezły rozpierdol. Co robimy?
Co jest, kurwa?
Nie strzelaj!
Zoé, teraz!
Kurwa!
Kto to?
Dawaj!
Do kurwy nędzy! Kim oni są?
Dawaj!
Szybko!
- Padnij! - Dupki!
Załatw ich!
Szybko! Jedź! Kurwa!
Kurwa! Cholera!
Kurwa mać!
Jest ich więcej.
Serio?
Są. Nie zgub ich!
Do kurwy nędzy!
- Nie może dać nam spokoju? - Poradzę sobie.
Kurwa mać!
Szlag.
Jesteś pewna?
Kurwa!
Dawaj!
Jeszcze jeden!
Szybko, bo ich zgubimy!
W prawo! Zjeżdżaj!
Tam!
Nie zgub jej.
- Nawet o tym nie myśl. - Dobra!
Dawaj. Jedź!
Idź.
Szlag!
Kurwa.
- Tak się bałam. - Ja też.
Nigdy więcej mi tego nie rób. Albo cię zabiję.
Nie odejdę bez ciebie.
Było blisko.
Nic ci nie jest?
Wybierz dwie karty.
Dałaś mi je z talii.
Po rozstaniu będziecie płakać?
Nie zgrywaj twardziela. Ciebie to nie ruszy?
- Ani trochę. - Serce z kamienia?
Będę płakać pod prysznicem.
Pod prysznicem!
Mój skarb.
Czyli się zgadzamy?
Nikt nie kontaktuje się z nikim przez rok. To ważne.
- Tak. - Za rok spotkamy się w Dakarze.
W Dakarze.
Wypłata!
Za dużo tego!
Weź dwusetki, ja wezmę setki.
Są nawet dolary!
Tysiąc!
Dużo tego.
Trzy, cztery, pięć…
Siedem…
Gdzie kasa?
- Ta fajka śmierdzi! - Kocimiętka.
To kocimiętka.
Nieźle.
- I to jest to. - O tak.
Ile karatów?
- Chwila. - Dawaj!
Piękne!
No proszę. Będziemy mieć pełno dzieci!
Tu jesteś. Wszędzie cię szukałam.
Co robisz? Myślisz o swoim facecie?
Nie mam faceta. To był tylko przelotny romans.
Skoro tak mówisz.
Pres i ja też najpierw mieliśmy przelotny romans.
A minęły już cztery lata.
Mamy więcej powodów do świętowania.
To znaczy?
Chcemy się pobrać.
Co takiego?
Pobieramy się, Nono.
Będziesz świadkową,
więc nie niszcz sobie życia.
Mówisz poważnie?
A nie wyglądam?
Ale się cieszę.
Dziękuję.
Bardzo się cieszę.
Kocham cię.
Ja ciebie też. Walcz o niego.
To co innego.
Ma tu życie, córkę…
Ja o wszystkim kłamałam.
- Myślałam… - Co?
Że jesteś z nim szczęśliwa.
Kochasz go, prawda? Złap go, zanim wyjedziemy.
Pieprzona suka.
Proszę.
Czekam tu na następny lot.
Pani dyrektor płaci panu za złapanie złodziei?
Tak, ale to nie takie proste. Uciekli.
Przyjmie pan zlecenie?
Ja też zapłacę za ich znalezienie.
Nie rozumie pan? To nie będzie łatwe.
Nie. Niezupełnie.
Powiem panu, ale mam jeden warunek.
Słucham.
Ma ich spotkać coś ostatecznego.
To znaczy?
Mają nie żyć. Jasne?
Żaden problem. Liczą się pieniądze.
Świetnie. Umowa stoi?
To dla pana.
Umieściłem nadajnik w diamentach.
Nie są tak daleko.
Co się dzieje, Nora?
Przyjechałem od razu. Zostawiłem Taïlę.
Co jest?
Pamiętasz, jak tydzień temu przyjechałeś do hotelu?
Okradziono gościa na około 800 000 euro.
- Pamiętasz? - Tak.
Ja to zrobiłam.
Co ty mówisz?
Wiedziałam, że nie uwierzysz.
Proszę. Widzisz?
To właśnie ja.
Nie wiem, czemu wpuściłam cię do mojego życia.
Wiem tylko, że to był wypadek.
Nie rozumiem.
Po co mnie wezwałaś? Co ja tu robię?
Chciałam cię prosić…
Żebyś…
Mam wyjechać z tobą?
Jalil…
Co jest?
Mam kasę. Nie zabraknie nam…
Nie dbam o pieniądze.
Wyjedź ze mną.
Nie będę z tobą uciekał.
Nie mogę przestać o tobie myśleć, odkąd na mnie nawrzeszczałaś.
Bez przerwy o tobie myślę.
Ale?
Mam dziecko. A twoje życie to przemoc.
- Nie. - Tak, żyjesz przemocą.
To koniec. Obiecuję. Nie zostawiaj mnie. Wyjedź ze mną.
Proszę, Jalil. Potrzebuję cię.
- Nie mogę. - Błagam.
Uważaj na siebie, Nora.
Nono. Wstawaj.
Wstawajcie. On tu jest. Musimy uciekać.
Pres, obudź się, szybko.
Dobra.
Gdzie to jest?
Będzie dobrze.
Zostaw tam samochód.
Ale najpierw muszę ci coś wyznać.
I spróbować cię przekonać.
Wyjedź z pieniędzmi.
Straciłaś przyjaciół. Musisz przeżyć.
Nie mogę, Luis.
Wyjedź z pieniędzmi.
Już to mówiłeś.
Powtarzam dla pewności.
Ale powiem ci jeszcze jedno.
Załatw tych sukinsynów.
Ze świadomością, że są martwi, będzie ci lepiej.
Będziesz spać spokojnie.
Zaufaj mi, coś o tym wiem.
Ty śpisz spokojnie?
Jak dziecko, kochanie.
Następnym razem pożałujesz.
- Dobrze. - Idź już.
I pospiesz się.
Szybciej.
Hej, karta i tablet.
Karta i tablet!
Nie rób mi krzywdy!
Szybko!
Rusz się!
Właź.
Do środka, już.
Nie mam na to czasu, właź!
Nie…
- Szybciej! - Proszę, nie!
PETER VANDERVIELT - W POKOJU
Pomocy! Nora!
Wypuść mnie!
Zabrała tablet z danymi klientów.
Nie mogłem jej powstrzymać.
Uderzyła mnie, ma broń.
Wsadziła mnie do bagażnika.
Mamy problem.
Co się dzieje? Wszystko gra?
Co wy… O kurwa.
Zapłacę, ile chcesz.
To ten drugi.
Zamknij się.
Zapłacę, ile chcesz. Mam czek…
Kazałam ci się zamknąć!
Już ich zabiłem!
Ubierzcie się.
Sukinsyn.
Ile macie lat?
Dziewiętnaście.
Nie kłam. Ile macie lat?
Ile mają lat, sukinsynu?
To nie ja. Przysięgam, to ten drugi…
Idźcie.
Sprawdzę nagrania z kamer.
Drugie piętro, od południa czysto.
Obróć się.
Siadaj.
Co robisz?
Siadaj, powiedziałam.
Wezwij Eliasa.
Nie posłucha mnie.
Powiedz mu, że tu jestem.
Chodźcie.
Tak?
Już idę.
Nie patrz na mnie.
No już.
Dalej.
Rzuć broń!
Rzuć broń.
Co ty robisz? Chcesz się zabawić?
Nie.
To się zabawimy. Raz, dwa, trzy.
Kurwa!
Puść go.
Milcz. Nie masz nic do gadania.
Załatwiłaś Petera, co?
Czego chcesz?
Pieniędzy.
A ty chcesz jego?
Puść mnie.
Nie ruszaj się. Myśl o córce.
Dam ci kasę.
Wkurzasz mnie, Nora. Jesteś plamą na mojej historii.
Możesz być złodziejką.
- Ale wybrałaś złą stronę. - Czyli jaką?
Okradasz bogatych. Straciłaś przyjaciół.
Skurwiel.
Wszystko stracisz, Nora.
Już straciłaś przyjaciół.
Zginiesz za to.
Czyżby? Zobaczymy.
Na razie daj mi kasę.
Całość. Idziemy!
Ale już!
Idziemy!
Czemu nie ma tu twoich ludzi?
Zwykle nie jesteś sam. Jesteś tchórzem.
Nie będę gadać.
Nie chcesz świadków.
Bystra jesteś.
Zatrzymasz całe pieniądze?
Pewnie tak.
Jesteś gnojem!
Ukradliście niezłą sumkę.
Nawet mnie to zaciekawiło.
Kasa jest tutaj.
Jak to?
Naprawdę schowałaś osiem milionów w starej lodówce?
Nieźle wszystkich załatwiliście.
Skąd pewność, że nas nie zabijesz?
Nie masz pewności. Wyjmuj.
Skurwiel.
Już.
Czego chcesz?
Dawaj. Chodź.
Weź to.
Ja się nim zajmę.
Napisy: Maria Plicner
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska