Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Παρακαλώ καλωσορίστε
την Τσέλσι Χάντλερ.
ΤΣΕΛΣΙ ΧΑΝΤΛΕΡ: Η ΑΙΣΘΗΣΗ
Θεέ μου!
Γεια σου, Νιου Τζέρσεϊ.
Καλώς ήρθατε!
Προσπαθώ να εντοπίσω τους ομοφυλόφιλους στο πλήθος απόψε.
Γεια σας.
Οι άντρες; Εντάξει.
Είσαι στρέιτ. Φαίνεται απ' τα ρούχα.
Εσύ είσαι γκέι.
Ευχαριστώ και καλώς ήρθατε.
Πού είναι οι άλλοι ομοφυλόφιλοι; Σας απομόνωσαν κιόλας;
Εντάξει, ευχαριστώ. Έχω τόσα...
Χρωστάω όλη μου την καριέρα στους ομοφυλόφιλους.
Ευχαριστώ.
Θέλω να κάνω ειδική μνεία στους ομοφυλόφιλους άντρες
για όλες τις συνεισφορές σας στην κοινωνία
που περνούν απαρατήρητες και υποτιμημένες.
Θυμάστε όταν εμφανίστηκε η ευλογιά των πιθήκων;
Δεν θυμάστε. Και ξέρετε γιατί;
Γιατί όλοι οι γκέι πήγαν και εμβολιάστηκαν μέσα σε 30 μέρες,
ώστε εμείς οι στρέιτ να μη χρειαστεί να ασχοληθούμε.
Αυτό έκαναν για τις κοινότητές μας.
Ενθουσιάστηκα όταν εμφανίστηκε.
Ανυπομονούσα για μια νέα πανδημία. Νέες παράμετροι, νέοι κανόνες.
Θυμάμαι που το CDC έλεγε ένα πρωί στην τηλεόραση
ότι οι δύο τρόποι για να αποφύγουμε την ευλογιά των πιθήκων
ήταν, πρώτον, να αποφύγουμε την πρωκτική διείσδυση.
Λες και πετάγεται πίσω σου στην τράπεζα.
"Ωχ, αμάν!"
Ή, δεύτερον, να μη μοιραζόμαστε πετσέτα.
Αν κάνεις πρωκτικό, μοιράζεσαι και την πετσέτα, μαλάκες.
Αλλά δεν χρειάστηκε να ασχοληθώ με την ευλογιά
χάρη στους γκέι.
Είναι πατριώτες και εκτιμώ...
Την ξεφορτώθηκαν τόσο γρήγορα,
που κατάλαβα ότι έχανα μην κάνοντας πρωκτική διείσδυση.
"Αφού ανυπομονούν να το ξανακάνουν, θέλω να το δοκιμάσω".
Και η πρωκτική διείσδυση δεν είναι μόνο για ομοφυλόφιλους.
Είναι της μόδας, δοκιμάστε το.
Μπορεί να είναι παλούκι στην αρχή, αλλά ποτέ δεν ξέρεις.
Και η ελπίδα μου απόψε για τα ζευγάρια που είναι μαζί πολύ καιρό...
Έχετε κάνει ποτέ πρωκτικό;
Εντάξει.
Η ελπίδα μου για τα νέα και παλιά ζευγάρια είναι
να πάνε σπίτι και να σκεφτούν
"Ας δοκιμάσουμε πρωκτικό χάρη στην Τσέλσι Χάντλερ".
Θέλω να συμβεί αυτό.
Για τους πρωτάρηδες που είναι μόνοι,
αλλά θέλετε να κάνετε πρωκτικό απόψε,
θέλω να έχετε στρατηγική, εντάξει;
Πρέπει να διαλέξετε ένα μεσαίο προς μικρό αρσενικό.
Δεν γίνεται με τον 50 Cent.
Τον Τζο Κόι ίσως, αλλά όχι τον 50 Cent.
Το άλλο πλεονέκτημα είναι
ότι έχεις 90% πιθανότητα να μη μείνεις έγκυος και μ' αρέσει!
Μια φίλη μου λέει "Τσέλσι, δεν θα κάνεις παιδί.
Θα πεθάνεις μόνη".
Το ελπίζω.
Δεν θέλω να πάρω στον λαιμό μου ένα μάτσο αθώα παιδιά.
Να μου λένε στο νεκροκρέβατο "Μαμά, μη φύγεις!"
Μόλις διαγνωστώ με οποιαδήποτε ήπια ασθένεια,
θα βάλω τον αγαπημένο μου ναρκέμπορα
να με σκοτώσει σε έναν αχυρώνα σαν άλογο, εντάξει;
Δεν θα προσπαθήσω να μείνω κι άλλο.
Νομίζουν ότι μισώ τα παιδιά. Δεν τα μισώ.
Αν θες, κάνε. Καλή τύχη.
Δεν με νοιάζει. Απλώς δεν τα θέλω τόσο κοντά μου όλη την ώρα.
Δεν θέλω παιδιά, όχι γιατί τα μισώ.
Αλλά επειδή η έννοια της παιδικής ηλικίας είναι προσβλητική.
Ήμουν ενοχλημένη όταν γεννήθηκα.
Το θυμάμαι.
Θυμάμαι που πετάχτηκα από το Πίκατσου της μάνας μου.
Και θυμάμαι λαμπερά φώτα παντού,
και μετά κάποιος με χτυπάει στον κώλο και σκέφτομαι "Πλάκα μου κάνεις;"
Και μετά πήγαμε σπίτι
και υπήρχαν ήδη άλλα πέντε παιδιά.
Θυμάμαι να κοιτάζω τους γονείς μου. "Ποιος στον διάολο είναι υπεύθυνος εδώ;
Έχω προίκα;
Πώς θα ανέβω κοινωνικά μες σ' αυτά τα σκατά;"
Είχα πρόβλημα αμέσως.
Μεγάλωσα βλέποντας το The Brady Bunch, όπως πολλοί εδώ.
Με τα έξι παιδιά και τη μητέρα και τον πατέρα
και την οικονόμο, την Άλις.
Σκεφτόμουν "Πού είναι η Άλις μας;"
Δεν χώνευα την οικογένειά μου. Ο πατέρας μου ήταν μαλάκας.
Το κατάλαβα αμέσως.
Ήμουν στο σώμα ενός μωρού, αλλά ένιωθα γυναίκα.
Ένιωθα γυναίκα.
Σαν να ήθελα να ξεκινήσω μια επιχείρηση. Εστίαση ή κάτι τέτοιο.
Κι ο μπαμπάς μου κι εγώ τσακωνόμασταν από πολύ νωρίς.
Δεν συμφωνούμε καθόλου.
Στα εφτά μου, είπε
"Πρέπει να την πάμε στην Disney World ή κάτι τέτοιο,
για να δει πώς φέρονται τα άλλα παιδιά.
Κάτι λείπει. Κάτι τρέχει μ' αυτήν".
Έτσι αποφάσισαν να μας πάνε στην Disney World
όταν ήμουν επτά, που σήμαινε ότι θα παίρναμε...
Ο μπαμπάς μου είχε μάντρα.
Αυτό σήμαινε ότι θα πηγαίναμε από το Νιου Τζέρσεϊ στη Φλόριντα
με το γαλανόλευκο ανώμαλο βανάκι του μπαμπά μου.
Χωρίς κρατήσεις ξενοδοχείων ή μοτέλ.
Ο μπαμπάς μου δεν τα σκεφτόταν αυτά.
Απλώς σταματούσε σε όποιο ξενοδοχείο έβρισκε.
Σταματούσαμε, ας πούμε, σε ένα Holiday Inn Express.
Έγραφε με μεγάλα γράμματα "Δεν υπάρχουν κενά δωμάτια".
Ο μπαμπάς μου έβγαινε από το αμάξι ενθουσιασμένος.
Εγώ έβγαινα και του έλεγα, "Ρε Στίβι Γουόντερ, είδες την πινακίδα;
Ηλίθιε".
Δεν πίστευα πόσο ανίκανοι ήταν οι γονείς μου.
Μετά φτάσαμε στην Disney World. Βλακεία.
Ένα μάτσο ενήλικες ντυμένοι ποντίκια.
Πλάκα μου κάνεις;
Ακόμα και στα εφτά μου, έψαχνα για μπαρ.
Το πιο ενδιαφέρον που είδα
ήταν ένα επτάχρονο αγοράκι.
Μεγαλώνουν πιο αργά, οπότε ήταν σαν δύο μηνών.
Και ήταν μπρούμυτα στο τσιμέντο στην Disney World,
και κλοτσούσε και ούρλιαζε και έκανε σαματά.
Και θυμάμαι πώς ένιωσα.
Θυμάμαι να τον κοιτάζω και να ζηλεύω.
Και σκέφτηκα "Επιτρέπεται να το κάνουμε αυτό;
Έτσι νιώθω κι εγώ".
Όταν γύρισα από αυτό το ταξίδι, σκεφτόμουν "Αυτό με ενδιαφέρει περισσότερο".
Μετά πήγα νήπια ή πρώτη δημοτικού,
εκεί όπου πας στα εφτά.
Ήταν ένα αγόρι, ο Άαρον. Ήταν στην παιδική χαρά.
Γύρισα από εκείνο το ταξίδι και τον είδα στη γωνία.
Καθόταν στη γωνία της παιδικής χαράς κι έλεγε
"Γαμώτο, γαμώτο.
Γαμώτο, γαμώτο, σκατά".
Η κυρία Κίναν, η δασκάλα μας, του φερόταν πολύ γλυκά.
Είχε μεγάλη κατανόηση.
Και τη ρωτάω "Τι συμβαίνει εδώ, κυρία Κίναν;
Γιατί τον αφήνετε να μιλάει έτσι;"
Κι εκείνη είπε "Ο Άαρον έχει σύνδρομο Τουρέτ".
Και σκέφτηκα "Θα ήθελα να το πάθω κι εγώ".
Ο μπαμπάς μου ήταν εναντίον μου.
Με έβαλε να διαβάσω την Άννα Καρένινα του Τολστόι όταν ήμουν επτά,
για να μην μπλέξω πουθενά.
Αυτοκτονεί πηδώντας μπροστά στο τρένο,
επειδή δεν έχει αγόρι.
Με έβαλε να διαβάσω τον Μόμπυ Ντικ, που είναι 1.300 σελίδες,
όταν ήμουν επτά χρονών, και να γράψω έκθεση.
Πήγαινα στο σχολείο κι έλεγαν "Ο Χάμπτι Ντάμπτι κάθισε σε ένα τοίχος".
Κι εγώ ρωτούσα "Της Κίνας ή του Βερολίνου;"
Έλεγα στον πατέρα μου
"Ρίξε το επίπεδο. Δεν ταυτίζομαι με τους συναδέρφους μου".
Δανείστηκα ένα βιβλίο για το Τουρέτ. Το διάβασα σε 30 δευτερόλεπτα.
Μ' άρεσε ό,τι διάβασα.
Γύρισα σπίτι και σκεφτόμουν "Έχω σύνδρομο Τουρέτ".
Και περίμενα. Κάθισα στο τραπέζι.
Οι γονείς μου γύρισαν από τη δήθεν δουλειά με τα μεταχειρισμένα
που τα είχαμε στο σπίτι.
Ανυπομονούσα. Ήμουν στην τσίτα.
Κάθισα στο τραπέζι, περιμένοντας 40 λεπτά. Έτσι.
Έκανα πρόβα το νέο λεξιλόγιο.
Ο μπαμπάς μου κάθισε απέναντί μου.
Λέω "Άι γαμήσου, μαλάκα, κώλος, πούτσα. Γαμιέσαι!"
Και κλείνω τα μάτια έτσι.
"Ξεκίνησα και τικ τώρα. Οπότε κάνε πίσω, μαλάκα".
Κοιμήθηκα σαν μωρό εκείνο το βράδυ.
Όταν ήμουν οκτώ χρονών, έσπασα το χέρι μου.
Ήταν μια κρίσιμη στιγμή στη ζωή μου. Είχαμε εξοχικό στο Μάρθας Βίνγιαρντ.
Ακουγόμαστε πλούσιοι. Δεν ήμασταν.
Δεν ξέρω πώς βρήκε το σπίτι ο μπαμπάς μου. Θα το έκλεψε από κάποιον.
Αλλά έσπασα το χέρι μου και ήμουν έξω.
Σκόνταψα στον σκύλο μας, τον Μάτλι.
Και είδα το κόκαλό μου να βγαίνει από...
Ο αγκώνας μου ήταν απ' έξω.
Ήρθε ο αδερφός μου ο Γκλεν και με μάζεψε.
Λέει "Θεέ μου, είσαι καλά;" Και λέω "Δεν νομίζω.
Ξέρεις, αυτό είναι... Δεν ξέρω καν.
Έχουν ασφάλεια; Τι θα κάνουμε;"
Και με πήρε και με πήγε στους γονείς μου.
Ο πατέρας μου βλέπει το κόκαλο και λέει "Θέλει πάγο".
Και θυμάμαι ότι είχα απηυδήσει.
Ήμουν οκτώ. Είπα "Σοβαρά...
Δεν έχω χρόνο για τέτοιες αηδίες, εντάξει;"
Κοίταξα τους γονείς μου και είπα
"Ποιος στον διάολο είναι υπεύθυνος εδώ;
Είστε σαν τασάκι πάνω σε μοτοσικλέτα.
Πρέπει να πάω σε νοσοκομείο".
Και πήγα στο νοσοκομείο με τον αδερφό μου τον Γκλεν.
Μου έβαλαν γύψο. Ενθουσιάστηκα.
Γιατί είχα κάτι να απειλώ τον κόσμο.
Ήταν από εδώ ως εκεί.
Δεν είχα νιώσει πιο δυνατή στη ζωή μου. Σαν μονομάχος.
Γύρισα σπίτι και άρχισα να απειλώ τα μεγαλύτερα αδέρφια μου.
Μου έκαναν τη χάρη. Μα δεν μ' ένοιαζε.
Ένιωθα κυρίαρχη. Έλεγα "Ναι".
Φτιάχναμε το τραπέζι στο Μάρθας Βίνγιαρντ ένα καλοκαιρινό βράδυ.
Κι έλεγα στον αδερφό μου "Κάτσε εκεί και κάτσε εκεί".
Και είπα στον πατέρα μου "Εσύ κοίτα τον τοίχο.
Και σκέψου τι έκανες".
Και μετά κάθισα
και χτύπησα τον γύψο, κι ακούμπησε την κορυφή του Πίκατσού μου.
Και ήταν...
Και μετά γλίστρησε κάτω άλλα δύο εκατοστά και είπα
"Τι είναι αυτή η ζώνη;"
Πήγα εκείνο το βράδυ και έμαθα τι ακριβώς ήταν αυτή η ζώνη.
Γύρισα σπίτι το φθινόπωρο. Περνούσαμε τα καλοκαίρια στο Βίνγιαρντ.
Γύρισα στο Νιου Τζέρσεϊ.
Τώρα ήμουν οκτώ χρονών, έκλεινα τα εννιά,
και η κολλητή μου, η Τζόντι Ρεπάτι, είπε
"Θα κοιμηθούμε στο σπίτι μου την Παρασκευή στις 7:30".
Λέει "Θα έρθουν όλοι και θα νιώσουμε την αίσθηση".
Δεν ήξερα τι ήταν η αίσθηση, αλλά είπα "Θα μάθω.
Δεν θα μπλέξω με λάθος παρέες. Ξέρω να είμαι κουλ".
Μπαίνω και ήταν εννέα οκτάχρονα κορίτσια
μπρούμυτα στους υπνόσακους,
κι έκαναν έτσι...
Είπα "Πάμε!"
Δεν χόρταινα τον εαυτό μου.
Πήγα στις 7:30 μ.μ.
και δεν σηκώθηκα από εκείνη τη θέση μέχρι τις 7:30 π.μ.
Όταν η μαμά της Τζόντι με χτύπησε στον ώμο και είπε
"Γλυκιά μου, πρέπει να φύγεις".
Έφυγα από κει με γδαρμένο μέτωπο.
Ήμουν τόσο διψασμένη και αφυδατωμένη από όλον τον ιδρώτα.
Είπα "Έχει κανείς κανέναν χυμό, παρακαλώ;"
Κι όταν είσαι τόσο νέος,
όταν είσαι οκτώ ή εννιά χρονών, αυνανίζεσαι και δεν...
Δεν ξέρεις καν ότι αυνανίζεσαι.
Σκέφτεσαι "Αισθάνομαι υπέροχα. Γιατί δεν μου το είπε κανείς;"
Δεν ακουμπάς απευθείας το Πίκατσού σου.
Θες πιο χοντρό υλικό. Όσο πιο χοντρό, τόσο καλύτερα.
Θέλεις λίγη πρόσφυση. Θες ένα κοτλέ ή ένα χοντρό τζιν.
Ή αυτό που είναι κάτω από μια βάρκα. Θέλεις πηδάλιο.
Θέλεις τοίχο.
Βλέπεις μια γωνία και λες "Θα σε πιάσω".
Κι όταν κανείς δεν σου λέει
"Σταμάτα να τρίβεσαι, ρε γουρούνι",
νομίζεις ότι δεν ξέρουν τι κάνεις.
Το έκανα συνέχεια.
Είχα ένα ποδήλατο με σέλα μπανάνα.
Ξέρουμε τι σκοπό έχουν.
Είχα αυτήν τη σέλα.
Πήγαινα σε δουλειές με την ψεύτικη οικογένεια που δημιούργησα,
τους πηγαινόφερνα στο λακρός και στο βόλεϊ.
Είχα δύο ψεύτικα παιδιά, τον Λούκας και τη Σιντίκουα.
Από διαφορετικούς μπαμπάδες.
Έπαιρνα το ποδήλατο, έπεφτα στη λακκούβα
και το καβαλούσα για 30 λεπτά.
Ο γείτονας πήρε τη μαμά μου "Η κόρη σου είναι στη λακκούβα
μπροστά στο σαλόνι μας εδώ και 45 λεπτά".
Το βράδυ η μαμά μου με ρώτησε "Πού ήσουν;" "Είχε κίνηση".
Πήγαινα στο σχολείο, και στα μαθηματικά
είχαν θρανία με οπές,
με ανοίγματα,
και είχα ένα ντοσιέ στο θρανίο
και χάρακα μέσα στο ντοσιέ.
Κι έκανα έναν γύρο με τον χάρακα.
Το έλεγα "γύρο". "Έχω χρόνο για έναν γύρο;" Και έκανα...
Έπαιρνα τον χάρακα και έκανα...
Μπορούσα να κάνω έναν γύρο και να είμαι σε εγρήγορση.
Δεν θα άρχιζα να ιδρώνω. Θα έλεγα "Ναι". Όπως...
Οπότε έκανα πάντα έναν. Έκανα...
Μετά άφηνα τον χάρακα.
Και το να αυνανίζεσαι ως νέος είναι σαν να αυνανίζεσαι ως ενήλικας.
Κάνεις έναν γύρο, τελειώνεις
και λες "Είσαι αηδιαστικός. Φύγε μακριά μου.
Μη με ξαναγγίξεις".
Και μετά από 30 λεπτά λες "Άλλη μια φορά".
Νόμιζα ότι είχα τελειώσει,
αλλά δεν μπορούσα να αντισταθώ. Δεν χόρταινα.
Ξανάβγαζα τον χάρακα και το 'χανα τελείως στο μάθημα.
Στο τέλος, ο μαθηματικός ρωτούσε
"Επτά επί επτά;" Έλεγα "Σαράντα εννιά!"
Ήταν μια εξευτελιστική περίοδος
που δεν ήξερα καν τι συνέβαινε.
Είχαμε το δείπνο των Ευχαριστιών με την οικογένειά μου,
δηλαδή τα έξι αδέρφια μου, εγώ,
η μητέρα, ο πατέρας και οι παππούδες μου.
Αν είσαι το μικρότερο παιδί, καταλαβαίνεις
ότι κανείς δεν σε σέβεται.
Δεν σέβονταν τη γνώμη μου για τη διεθνή ή παγκόσμια πολιτική
ή οτιδήποτε συνέβαινε στον κόσμο.
Και οι Ευχαριστίες είναι συνήθως βαρετές.
Άρπαξα μια κουτάλα από την κουζίνα.
Σκέφτηκα "Ελπίζω να μη χρειαστεί να τη χρησιμοποιήσω.
Ελπίζω να μη με φτάσετε
να αυνανιστώ με κουτάλα την Ημέρα των Ευχαριστιών.
Ελπίζω να με σεβαστείτε αρκετά, ώστε να μη χρειαστεί να τριφτώ
σε μια γιορτή για την οποία δεν ξέρουμε τίποτα".
Πάω και κάθομαι στο τραπέζι
και βάζω την κουτάλα κάτω από το μπούτι μου.
Και κάνω έναν γύρο και λέω "Εντάξει, μείνε σε εγρήγορση.
Κανείς δεν ξέρει τι τρέχει".
Δεν ξέρω τι συνέβη μετά απ' αυτό.
Δεν ξέρω αν λιποθύμησα ή...
Τα 'χα παίξει,
αλλά θυμάμαι να ξυπνάω ακούγοντας τη φωνή της μητέρας μου.
Ήταν πολύ γλυκιά και Ευρωπαία,
το αντίθετο απ' ό,τι είμαι εγώ.
Και είπε "Τσέλσι.
Τσέλσι.
Άνοιξε τα μάτια σου".
Και εκείνη τη στιγμή λέω "Θεέ μου.
Τελείωσε".
Και κλωτσάω την κουτάλα στο πάτωμα.
"Φύγε μακριά μου, γαμημένε βιαστή".
Και ανοίγω τα μάτια μου,
και βλέπω όλη την οικογένεια με τα κεφάλια σκυμμένα,
να χαμηλώνουν το βλέμμα από ντροπή.
Ο παππούς μου τρίβει την πλάτη του πατέρα μου.
"Λυπάμαι για την πόρνη κόρη σου".
Η μαμά μου λέει "Αυτό είναι κάτι που κάνεις
στην ιδιωτικότητα του δωματίου σου".
Και κάνω...
"Σταμάτα να μιλάς!"
Ο αδερφός μου ο Ρόι σηκώθηκε και είπε "Το κάνει συνέχεια!"
Η πιο ταπεινωτική μέρα της ζωής μου.
Δεν αυνανιζόμουν,
δεν άγγιξα το αιδοίο μου από τα εννέα ως τα σαράντα.
Ούτε με ταμπόν. Είχα ένα απλικατέρ.
Έλεγα "Μείνε μακριά μου. Είσαι μπελάς".
Και όταν ήμουν δέκα χρονών,
μας είπε η μαμά μου ότι θα πετούσαμε
στην Καλιφόρνια, στους παππούδες μου.
Μεγάλωσα βλέποντας το Love Boat.
Τα έβρισκα όλα ρομαντικά. Ανυπομονούσα να μπω στο αεροπλάνο.
Είχα έναν μικρό χαρτοφύλακα. Φορούσα τακουνάκια.
Πετούσα με τις δύο αδερφές μου στην Καλιφόρνια από το Νιου Τζέρσεϊ.
Μπαίνουμε στο αεροπλάνο και περνάω από την πρώτη θέση.
Σταματώ και λέω...
"Να το γκρουπ μου".
Η μαμά μου λέει "Δεν είναι το γκρουπ σου. Πήγαινε πίσω".
Μετά μου εξήγησε ότι ήμασταν έξι παιδιά
και δεν θα πετούσαμε ποτέ στην πρώτη θέση.
Και σκέφτηκα "Μίλα για σένα, σκύλα".
Γύρισα από εκείνο το ταξίδι πιο κινητοποιημένη από ποτέ.
Είπα "Γάμα αυτήν την οικογένεια.
Προφανώς, εσείς με μεγαλώσατε,
αλλά πρέπει να σας αφήσω.
Αν πετάνε οικονομική θέση, δεν ταιριάζουμε".
Ήμουν δέκα. Πηγαίναμε στο Βίνγιαρντ για καλοκαίρι.
"Τι μπορώ να κάνω ως εργαζόμενη γυναίκα; Πώς θα ξεκινήσω επιχείρηση;"
Ήθελα να δουλέψω, αλλά δεν είχα αληθινές ιδέες.
Είπα να αρχίσω να πουλάω λεμονάδα,
αλλά δεν είχε μεγάλο κέρδος.
Αποφάσισα να πουλάω λεμονάδα με αλκοόλ.
Λέω "Θα σερβίρω τζιν, ουίσκι και τεκίλα.
Χρειάζομαι κάποιον να πουλάει μαζί μου".
Η αδερφή μου ήταν πρώην Μορμόνος, οπότε όχι.
Είπα "Φύγε μακριά μου. Ούτε εμείς ταιριάζουμε".
Και γύρισα στη γειτονιά στο Μάρθας Βίνγιαρντ
και έκανα έρευνα.
Πήγαινα σε όλα τα σπίτια και έλεγα
"Γεια, με λένε Τσέλσι Χάντλερ. Είμαι δέκα χρονών.
Ανοίγω σταντ με λεμονάδα και χρειάζομαι συνεργάτη.
Έχετε δεκάχρονα για να παίξουμε;"
Μια οικογένεια είπε "Ναι, έχουμε ένα δεκάχρονο. Τον λένε Νέλσον".
Τον φώναξαν να κατέβει και άρχισα να τον ψήνω αμέσως.
"Νέλσον, ξέρεις να φτιάχνεις ουίσκι με σόδα; Πάμε".
Ο Νέλσον κι εγώ βγάλαμε 79 δολάρια
την πρώτη μας μέρα ως δύο δεκάχρονα που πουλούσαν αλκοόλ.
Ήταν πολλά.
Πάρα πολλά.
Ως το τέλος της πρώτης εβδομάδας, βγάλαμε 359 δολάρια
πουλώντας λεμονάδα σε γονείς και οποιονδήποτε άνω των δέκα.
Προφανώς, είχα κανόνες.
359 δολάρια ως δύο δεκάχρονα. Δεν το πίστευα.
Μετρούσα τα λεφτά μου. Τα μύριζα. Έκανα...
Είχα ένα κουτί πούρων
και το έκλεινα με ταινία για να μην το κλέψει ο μπαμπάς μου.
Και στο τέλος της εβδομάδας, όταν έβγαλα 359 δολάρια,
έδωσα στον Νέλσον το ποσοστό του, που ήταν 3,59 δολάρια.
Ενθουσιάστηκε.
Είπα "Μείνε μαζί μου, Νέλσον. Θα σου δείξω τον δρόμο".
Είπε "Έβγαλα περισσότερα τώρα, παρά αν έχανα τρία δόντια σε μια βδομάδα".
Τότε κατάλαβα ότι παραήμουν ώριμη για τα άλλα δεκάχρονα.
"Έχω πολλή θηλυκότητα μέσα μου. Πρέπει να βγω μόνη μου".
Και το σώμα μου διαμορφωνόταν.
Τα μπουμπούκια μου άνθιζαν.
Ήξερα ότι ήταν ώρα να φύγω από τους δρόμους.
Και είπα "Τι άλλο μπορώ να κάνω;
Μπορώ να γίνω νταντά".
Δεν υπάρχουν κανόνες γι' αυτό.
Μπορείς να 'σαι δέκα και να φυλάς ένα τετράχρονο.
Κανείς δεν νοιάζεται.
Αποφάσισα να αλλάξω δουλειά,
και πήρα όλα τα ξενοδοχεία στο Έντγκαρταουν,
και είπα "Γεια, με λένε Τσέλσι Χάντλερ.
Ήμουν δέκα πριν λίγες εβδομάδες. Τώρα είμαι 15.
Και μπορώ να φυλάξω τρία παιδιά ταυτόχρονα
για φιλοξενούμενους που χρειάζονται νταντά.
Στείλτε τους σε μένα. Είμαι πολύ έμπειρη".
Πέρασα εκείνο το καλοκαίρι
φυλάσσοντας ένα 14χρονο αγόρι.
Τον Τζέρεμι.
Ο Τζέρεμι ήταν στο φάσμα. Πριν γίνει ευρέως γνωστό.
Ήξερα ότι κάτι είχε. Συνδέθηκα μαζί του.
Οι γονείς του δεν τον ήθελαν.
"Θα ασχοληθώ εγώ, βγείτε εσείς".
Άρχισε να πηγαίνει καλά η δουλειά και απέκτησα άλλους τρεις πελάτες.
Πρόσεχα τρία κορίτσια από το Μπρούκλαϊν της Μασαχουσέτης.
Τρεις αδερφές. Τις πρόσεχα από τις 6:00 έως τις 10:00 π.μ.
Και μετά είχα ένα διάλειμμα,
μέχρι που πήγαινα στον Τζέρεμι στις έξι.
Και στο διάλειμμα,
καθώς μεγάλωνα την επιχείρησή μου ως εντεκάχρονη,
είχα αποκτήσει αυτοπεποίθηση.
"Αυτή είναι η γυναικεία ενδυνάμωση".
Δουλεύω. Βγάζω λεφτά. Χρειάζομαι διάλειμμα.
Πήγαινα κάθε μέρα σε ένα ντελικατέσεν
στην κεντρική οδό του Έντγκαρταουν, και έπαιρνα ένα μπέιγκελ,
ένα Twix και μια Sprite.
Έκανα μπουκιά, μπουκιά, γουλιά.
Και ήταν σαν μια φαντασμαγορία αριστείας.
Σκεφτόμουν "Γάμα την αίσθηση,
αυτό κάνουν οι επιχειρηματίες".
Κάνουν διάλειμμα μόνοι τους, γιατί είναι πολύ κουρασμένοι.
Σ' αυτό το ντελικατέσεν δούλευε μια κοπέλα
που την έλεγαν Μάρθα Μάκιντος.
Φανταστείτε την Έιμι Γουάινχαουζ ως 11χρονη.
Είχε φουντωτό μαλλί και χοντρό μαύρο eyeliner,
και με τράβηξε αμέσως.
Ήξερα ότι είχε δει πράγματα που ήθελα να δω κι εγώ.
Και δεν είχα γνωρίσει ποτέ κάποια πιο γρήγορη από μένα.
Πήγαινα εκεί κάθε μέρα και χάζευα τη Μάρθα.
Και τελικά, μια μέρα, μου ζήτησε να πάω σπίτι της.
"Θέλεις να έρθεις σπίτι μου μετά τη δουλειά;"
Και είπα "Σίγουρα".
Πήγα στο σπίτι της Μάρθα Μάκιντος
και οι γονείς της ήταν στη βεράντα και κάπνιζαν μπάφους.
Λέω "Ακριβώς το είδος της ανατροφής που ήθελα".
Πάμε στο δωμάτιό της και μου δίνει μια Corona.
Και λέει "Πίνεις;"
Λέω "Ναι.
Είμαι 11. Πάμε".
Και την επόμενη μέρα μου δίνει ένα τσιγάρο.
Ένα τσιγάρο Camel Light.
Μου δίνει την Corona.
Πίνω την Corona.
Μου δίνει το τσιγάρο Camel Light.
Μου λέει "Καπνίζεις;"
Λέω
"Μάρθα, από τη μέρα που γεννήθηκα στο δωμάτιο του νοσοκομείου,
ανυπομονώ να μου δώσουν τσιγάρο.
Ναι, καπνίζω. Πάμε.
Τι άλλο έχεις στο μανίκι σου;"
Άρχισα να πηγαίνω στη Μάρθα κάθε μέρα ανάμεσα στις βάρδιές μου.
Ήμουν εξαντλημένη από την παιδική εργασία και...
Πάω στο σπίτι της, και την Παρασκευή της πρώτης εβδομάδας,
κάθομαι και καπνίζω Camel και πίνω Corona.
Νιώθω ζωντανή για πρώτη φορά.
Λέω "Επιτέλους. Έχω έναν σύμμαχο".
Και μετά λέει "Θες να μπεις στην ντουλάπα και να βγάλεις το παντελόνι;"
Και σκέφτηκα "Σίγουρα. Τι θα γίνει;"
Μπαίνουμε στην ντουλάπα της Μάρθα Μάκιντος.
Κατεβάζω το παντελόνι
και μου κάνει στοματικό για 15 λεπτά.
Και δεν πίστευα την καλή μου τύχη.
Έλεγα "Θεέ μου!"
Κάθομαι εκεί, πίνω την Corona μου, καπνίζω το τσιγάρο μου.
Ένιωθα σαν τον Μάθιου Μακόναχι. "Εντάξει, εντάξει".
Αγαπούσα τη Μάρθα. Ήμασταν τόσο κοντά.
Ξέρεις. Και πήγαινα εκεί κάθε μέρα.
Με έγλειφε. Ήταν καταπληκτικό.
Πήγαινα σπίτι και η αδερφή μου, η παρθένα, έλεγε
"Όποτε γυρνάς από το σπίτι της Μάρθα Μάκιντος,
μυρίζεις αλκοόλ και τσιγάρα.
Ποιος ξέρει τι συμβαίνει εκεί".
Λέω "Ποτέ δεν θα μάθεις τι συμβαίνει εκεί".
Πήγε στον πατέρα μου.
Λέει "Κάθε φορά που γυρίζει από το σπίτι της Μάρθας,
μυρίζει αλκοόλ και τσιγάρα".
Ο μπαμπάς μου λέει "Φαίνεται πιο χαρούμενη".
Ήρθε το τέλος του καλοκαιριού. Πήγαινα κάθε μέρα.
Ήμασταν στην ντουλάπα της
και με έγλειφε.
Τελειώνω το ποτό και το τσιγάρο μου και...
σηκώνει το κεφάλι και λέει "Εντάξει, σειρά σου".
Κοίταξα γύρω μου.
Λέω "Είναι κάποιος άλλος εδώ; Σε ποιον μιλάς;
Τι;"
Και κατάλαβα τι συνέβαινε. Την ανταλλαγή που γινόταν.
Είχα να πάρω μια απόφαση.
Έσβησα το τσιγάρο. Σήκωσα το παντελόνι μου.
Είπα "Χάρηκα που σε γνώρισα, Μάρθα. Καλή τύχη σε όλα.
Δεν θα είναι ποτέ η σειρά μου".
Ήταν κρύο. Ήταν η πρώτη μου ερωμένη και έπρεπε να την αφήσω έτσι.
Επειδή ήθελε αμοιβαιότητα.
Θυμάμαι ότι έφυγα εκείνο το φθινόπωρο πίσω στο Νιου Τζέρσεϊ.
Τη θεωρούσα την πρώτη μου ερωμένη. Ήλπιζα να μην αυτοκτονήσει.
Κι όταν γύρισα το επόμενο καλοκαίρι,
πήγα κατευθείαν στο ντελικατέσεν, ως υπεύθυνη πρώην ερωμένη,
να δω αν ήταν καλά.
Και την είδα απέναντι, πίσω από το...
όπως κι αν λέγεται.
Κόφτης κρέατος.
Είχε βάλει σιδεράκια στις διακοπές.
Και σκέφτηκα "Τη γλίτωσα πάνω στην ώρα.
Όχι, ευχαριστώ".
Αλλά με τη σχέση και τη δουλειά μου,
ένιωθα γυναίκα.
Ήμουν μόλις 13 χρονών τώρα.
Τα έκλεισα το επόμενο καλοκαίρι.
Δεν είχα ερωμένη, μπορούσα να επικεντρωθώ στη δουλειά μου.
Είχα μαζέψει 7.800 δολάρια ως τα 13 μου.
Κι έτσι γύρισα σπίτι ως 13χρονο κορίτσι,
και η μαμά μου ανακοίνωσε ότι πετάγαμε πάλι για Καλιφόρνια,
στους παππούδες μου.
Ο παππούς μου ήταν άρρωστος.
Θα πήγαινα με τους χαζούς αδερφούς μου.
Είπα "Μαμά, μην ανησυχείς για το εισιτήριό μου.
Θα το αγοράσω εγώ".
Πήγα σε έναν ταξιδιωτικό πράκτορα κοντά μας,
κι έβγαλα εισιτήριο πρώτης θέσης.
Γαμάει!
Και δεν το είπα σε κανέναν γιατί ανυπομονούσα
να δω τα βλέμματα των αδερφών μου.
Ήταν σαν Χριστουγεννιάτικο πρωινό για τρεις...
Ανυπομονούσα να δω τις εκφράσεις στα πρόσωπά τους.
Μπήκαμε στο αεροπλάνο
και βρήκα τη θέση μου...
Είχα καινούργιο χαρτοφύλακα.
Και φορούσα τα τακουνάκια μου.
Βάζω τον χαρτοφύλακα πάνω,
βρίσκω τη θέση μου, 2C,
κάθομαι, κοιτάω τους αδερφούς μου
και λέω "Τα λέμε όταν φτάσουμε, μαλάκες".
Ήταν μεγαλειώδες.
Μια ώρα μετά την αναχώρηση, σκάνε μύτη στην πρώτη θέση.
Δεν ξέρω πώς πέρασαν την κουρτίνα.
Καθόμουν κι έπινα σαμπάνια. Το γιόρταζα.
Και ξαφνικά τους βλέπω
να στέκονται εκεί σαν ηλίθιοι.
"Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό".
"Τι δεν μπορώ να κάνω;"
"Να είσαι στην πρώτη θέση και να μην το δώσεις στη μαμά ή σε μας".
Είπα "Συγγνώμη, πόσων χρονών είστε;"
Κι ο αδερφός μου ο Γκλεν είπε "Είμαι 23".
Και ο Ρόι είπε "Είμαι 24".
Και λέω "Συνολικά, είστε 47 χρονών,
και έχω πάρει περισσότερο μουνί απ' όσο εσείς οι δύο μαζί.
Πηγαίνετε πίσω, και θα σας δω όταν προσγειωθούμε".
Γι' αυτό δεν έχω κόρη.
Για να μην έχω μια καυλωμένη 11χρονη
που θέλει στοματικό κάθε 15 λεπτά
και απαιτεί να πετάξει πρώτη θέση.
Δεν τα χρειάζομαι αυτά.
Κανένα σκυλί που σώζεις δεν θα θέλει να κάνετε ψυχοθεραπεία
ή θα σε κράξει για τα λάθη σου.
Κι αν τα σκυλιά σου...
Παίρνω συχνά ναρκωτικά.
Αν...
Αν είχα παιδιά και άνοιγαν το συρτάρι με τα ναρκωτικά,
θα ήταν μεγάλο θέμα.
Αν έχεις σκυλιά και το ανοίξουν,
δεν έχει τόση σημασία.
Θα επιβιώσουν.
Ό,τι κι αν κάνεις σε σκύλο με ναρκωτικά,
μπορείς να πεις
"Θα ήσουν χειρότερα αν δεν σε έσωζα. Ξεπέρασέ το".
Την τελευταία φορά που μαστούρωσαν τα σκυλιά μου...
Δεν είναι πια μαζί μας, όχι λόγω ναρκωτικών, αλλά...
Ήταν τα τελευταία σκυλιά μου που πήραν ναρκωτικά.
Και αυτό ήταν στην αρχή του Covid.
Και η αδερφή μου η Σιμόν είπε...
Πρότεινε να πάμε στο Μέιν εκείνο το καλοκαίρι.
Είπε "Πάμε στο Μέιν.
Έχει πολύ λιγότερο κόσμο.
Θα νοικιάσουμε ένα μεγάλο σπίτι. Δεν θα μας ενοχλούν.
Δεν χρειάζεται να κρατάμε αποστάσεις
και είναι ενοχλητικά εδώ.
Και θα φύγουμε.
Θα σου στείλω να δεις σπίτια. Να ξέρεις, είναι παλιά.
Είναι σαν απ' τις αρχές του αιώνα".
Και όταν έκανα κλικ στον σύνδεσμο, είπα "Ποιον αιώνα;
Μοιάζουν με φυτείες".
Λέει "Είναι πολύ Ρεπουμπλικανική περιοχή.
Είναι ένας ρεπουμπλικανός θύλακας στο Μέιν".
Και είπα "Τέλεια, πάμε".
Τίποτα δεν με εξιτάρει τόσο
όσο το να διαταράσσω έναν ρεπουμπλικανικό θύλακα.
Τίποτα.
Είπα "Πάμε, θα κάνω σεξ με όλους τους μαύρους και Ασιάτες φίλους μου.
Θα κάνουμε πρωκτικό στο γρασίδι όλη μέρα,
χαιρετώντας τη σημαία σου".
Και, τότε, είχα τεράστιο κίνητρο.
Τότε ήταν στα πράγματα ο Άντριου Κουόμο.
Θέλω να σας πάω πίσω στην εποχή όπου μας φώναζε
κάθε πρωί στην εθνική τηλεόραση
αυτό το θυμωμένο ιταλικό σάντουιτς.
Να ουρλιάζει με σάλιο "Φορέστε μάσκα!"
Ήθελα να είμαι η μάσκα του. Με έλκυε.
Λατρεύω...
Διψούσαμε για πραγματική ηγεσία. Έλεγα "Θέλω να είμαι μαζί του.
Θέλω να γίνω Πρώτη Κυρία της Νέας Υόρκης".
Η παρθένα αδερφή μου έλεγε
"Δεν θα γίνεις ποτέ. Είσαι επικίνδυνη για κάθε πολιτικό".
Και όλες τον ήθελαν.
Όλες οι γυναίκες έλεγαν "Αγαπώ τον Κουόμο".
Άρχισα να νιώθω ανταγωνιστική.
Ο Covid έβγαλε τον χειρότερο εαυτό μας.
"Πρέπει να προλάβω.
Είμαι διάσημη. Κάτι θα σκεφτώ".
Πήρα τον μάνατζέρ μου και είπα "Βάλτε με στο The View".
Και είπαν "Εντάξει".
Και βγαίνω στο Zoom γιατί έχουμε Covid.
Είμαι στο Zoom με τη Γούπι και την Τζόι Μπέχαρ,
και με ρωτάνε για την καραντίνα μου, και λέω "Μπλα, μπλα, μπλα".
Και στο τέλος είπα "Κυρίες μου, δεν θέλω να κλείσω
πριν δηλώσω ότι θέλω να με διεισδύσει ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης".
Και η Τζόι Μπέχαρ λέει "Τσέλσι". Είπα "Σκάσε, Τζόι.
Δεν χρειάζομαι σχόλια τώρα".
Ήξερα ότι αν το έβγαζα στο σύμπαν... Ήξερα.
Έκλεισα το Zoom.
Κοίταξα τα σκυλιά μου. Είπα "Τώρα περιμένουμε".
Πέρασαν τρεις μέρες και χτύπησε το τηλέφωνό μου.
Ήταν άγνωστος αριθμός. Δεν απάντησα.
Το μήνυμα ήταν απίστευτο.
Το μήνυμα έλεγε "Γεια σας, κυρία Χάντλερ.
Είμαι ο Άντριου Κουόμο.
Κ-Ο-Υ-Ο-Μ-Ο.
Έμαθα από ένα πουλάκι ότι κάποιος με αγαπάει.
Θα ήθελα να το κυνηγήσω.
Ο αριθμός μου είναι 917, λα-λα-λα".
Και μετά λέει "Τσάο".
Κρατούσα το αιδοίο μου. Είπα "Θεέ μου".
Δεν το άκουσα καν ολόκληρο,
προτού μπω στο αμάξι για να πάω στην κολλητή μου.
Εκείνη ήταν μέσα στο σπίτι, εγώ απ' έξω,
λόγω του Covid, σε απόσταση 1,5 μέτρου.
Και παίζω το μήνυμα στο κινητό μου, σαν τον Τζον Κιούζακ στο Πες το όπως θες...
Λέω "Θα πηδήξω τον κυβερνήτη!
Ο κυβερνήτης θέλει να με πηδήξει!
Θα γίνω Πρώτη Κυρία της Νέας Υόρκης!"
Ήταν γαμάτο.
Και μετά με πήρε και μιλήσαμε για 45 λεπτά.
Είπα "Θεέ μου, είναι σοβαρό".
Είπα "Μπορεί να έρθω στο Μέιν το καλοκαίρι,
οπότε ίσως περάσω από την έπαυλη του Όλμπανι.
Θα κανονίσουμε ένα φιλικό προς τον Covid δείπνο/πρωκτικό.
Ό,τι προτιμάς".
Λέει "Με ενδιαφέρει πολύ αυτό".
Είπα "Τι να κάνω;
Πρέπει να μπω σε καραντίνα πριν βρεθούμε;"
Είπε "Χέσ' την καραντίνα".
Είπα "Ενδιαφέρουσα ανατροπή".
Όταν έγινε πραγματικότητα ότι μάλλον θα πηδούσα τον κυβερνήτη...
Όλοι μιλούσαν για το Nipplegate. Αν είχε ή όχι σκουλαρίκι στη θηλή.
Ήξερα ότι δεν είχε.
Είναι στρέιτ λευκός, 59 ετών.
Δεν έχει τα κότσια να το κάνει αυτό.
Μα είχα περιέργεια για τις ρώγες του και ζούμαρα
στις φωτογραφίες του στο Instagram.
Κάτι περίεργο συνέβαινε με τις ρώγες του.
Κατευθύνονταν νότια.
Δεν είχα αντιμετωπίσει ξανά τέτοια τρικυμία.
Η μεγάλη μου αδερφή είπε "Πάρ' το από πίσω.
Υπάρχει πανδημία. Δεν χρειάζεται να τις δεις".
Είχα δεύτερες σκέψεις.
Και με ρωτάει "Είσαι πατριώτισσα ή όχι;"
Λέω "Θέλω να είμαι. Είναι δύσκολο".
Νοικιάσαμε το σπίτι. Πάμε στο Μέιν. Αρχίζω να του στέλνω μηνύματα.
Είμαι με οικογένεια και φίλους.
Έχουμε ένα παραλιακό σπίτι
που χτίστηκε κι εγώ δεν ξέρω πότε.
Αρχίζω να του στέλνω μηνύματα. Φωτογραφίες μου πάνω σε σανίδα.
Και, ξαφνικά, σταματά να ανταποκρίνεται.
Στην αρχή προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν τελείωσε.
Είπα "Όχι. Είναι κυβερνήτης. Θα έχει πολλή δουλειά".
Την τρίτη μέρα, είπα στις αδερφές μου, Σοσάνα και Σιμόν,
"Δεν έχω νέα του Άντριου Κουόμο από τότε που ήρθα".
Και η αδερφή μου, η παρθένα, λέει "Σου το είπα. Δεν μπορεί να σε πηδήξει.
Κάποιος στο γραφείο του έμαθε για το φλερτ σας
και του έβαλε τέλος.
Δεν μπορεί να φωνάζει σε όλη τη χώρα να κρατάνε αποστάσεις
και να πηδήξει έναν τόσο θορυβώδη άνθρωπο.
Δεν μπορεί να το κάνει".
Η άλλη αδερφή μου λέει "Στείλε του ξανά".
Το επόμενο πρωί, είμαι έξω. Είμαι με μπικίνι. Είμαι με βέσπα.
Φοράω μάσκα και κράνος και αντηλιακό παντού,
για να του δείξω ότι είμαι ασφαλής.
Κατεβάζω το πάνω μέρος, οπότε είμαι τόπλες με μπικίνι,
κι ο αδερφός μου με βγάζει φωτογραφία.
Η αδερφή μου βγαίνει και μας βλέπει.
Λέει, "Τσέλσι, τι σκατά κάνεις; Είναι ο αδερφός σου!"
Αλλά ήμουν τόσο απελπισμένη.
Ήξερα ότι με είχε απορρίψει, αλλά ήμουν απελπισμένη.
Και η ιδέα μιας τόπλες φωτογραφίας της Τσέλσι Χάντλερ
που φτάνει μέσω του iPhone ή του iPad του Άντριου Κουόμο,
στην καθημερινή πρωινή ενημέρωση για τον Covid
σε εθνικό επίπεδο με έκανε τόσο χαρούμενη.
Ήθελα να δώσω στη χώρα ένα δώρο.
Όταν κατάλαβα ότι δεν ανταποκρινόταν, ότι δεν θα συνέβαινε, απογοητεύτηκα.
Οι εργένηδες φοβόνταν με τον Covid.
"Κι αν δεν μας διεισδύσει ποτέ ξανά κανείς;"
Και μετά ένιωσα απαίσια που δεν είχα φέρει τα σκυλιά μου στο Μέιν.
Καθόμουν με τα αδέρφια μου.
Λέω "Έχω κατάθλιψη.
Με απέρριψαν, και δεν έχω καν τα σκυλιά μου.
Δεν ξέρω πώς να τα φέρω. Όχι με αεροπλάνο.
Είναι εξωφρενικό, δεν το κάνω".
Ο αδερφός μου ο Ρόι είπε "Και το τρένο τσου-τσου;"
Και η αδερφή μου η Σιμόν είπε "Θα βρούμε τρόπο".
Και κατέβηκε 20 λεπτά αργότερα και είπε
"Βρήκα ένα ζευγάρι που θα φέρει με αμάξι τα σκυλιά σου από την Καλιφόρνια στο Μέιν,
και θα είναι εδώ σε 48 ώρες".
Λέω "Γίνεται αυτό;"
Δεν ήξερα αν γινόταν,
αλλά όταν τα πράγματα πάνε όπως θέλω, δεν κάνω ερωτήσεις.
Λέω "Ωραία".
Ήταν Δευτέρα βράδυ στις 7:15,
και Τετάρτη βράδυ στις 7:30 μ.μ.
φτάνει ένα ζευγάρι στο σπίτι που νοικιάζω,
και ο Μπερτ και η Μπερνίς βγαίνουν από ένα τρέιλερ.
Είμαι ευγνώμων.
Όποιος έχει σκύλο εδώ
ξέρει ακριβώς πόσο ευγνώμων ήμουν όταν τα είδα.
Έτρεξα στο σπίτι.
Ο αδερφός μου μαγείρευε.
Παίρνω δύο ποτήρια κι ένα μπουκάλι Belvedere
και αρχίζω να φτιάχνω κοκτέιλ.
Ο αδερφός μου ο Ρόι λέει "Για ποιον είναι;"
"Για το ζευγάρι που έφερε τα σκυλιά.
Για να πω ευχαριστώ".
Είπε "Μην τους κάνεις πάνω από ένα".
Είπα "Τι πρόβλημα έχεις;"
Είπε "Κοίταξέ με, Τσέλσι.
Κάποιος που οδήγησε
από την Καλιφόρνια
στο Μέιν
σε 48 ώρες
παίρνει κρίσταλ μεθ".
Φέρνω τα ποτά έξω και λέω "Ευχαριστώ πολύ".
Ο τύπος λέει "Ένα θα πιούμε μόνο. Πρέπει να είμαστε στη Φλόριντα ως τα μεσάνυχτα".
Τις επόμενες δύο μέρες,
τα σκυλιά μου, Μπερτ και Μπερνίς, έπεφταν άσκοπα πάνω σε σανίδες,
χτυπώντας τα κεφάλια τους.
Εντελώς ψόφια.
Τα κοιτούσα κι έλεγα "Θεέ μου, τι έχουν τα μωρά μου;"
Ο αδερφός μου λέει "Τι έχουν τα μωρά σου;"
Λέω "Κοίτα τον Μπερτ, έπεσε πάνω στο ίδιο δέντρο τρεις φορές".
Λέει "Τι έχουν τα σκυλιά σου;
Μόλις τα έστειλες σε μια κούρσα υψηλής ταχύτητας,
με μαστουρωμένους οδηγούς,
που διέσχισαν όλη τη χώρα,
γιατί ένας κυβερνήτης δεν σε πηδάει εν μέσω μιας παγκόσμιας πανδημίας.
Τώρα κάνουν αποτοξίνωση από την κρίσταλ μεθ. Αυτό συμβαίνει".
Λέει "Ευτυχώς δεν έκανες μωρό".
Λέω "Βαρέθηκα να με προσβάλουν για το πώς τα μεγαλώνω.
Μεγάλωσε εσύ δύο σκυλιά με ένα εισόδημα".
Έλαβα μήνυμα από την Μπάρμπαρα Μπους.
Οι κόρες του Τζορτζ Μπους, η Τζένα και η Μπάρμπαρα, είναι φίλες μου.
Τις γνώρισα στα βραβεία Glamour Women of the Year
πριν από χρόνια στη Νέα Υόρκη.
Ήμουν με τις δύο αδερφές μου. Εκείνες ήταν αδερφές.
Δεθήκαμε ως αδερφές.
Τις λέω "αδερφούλες".
Είναι πιο εύκολο να τις λες όλες έτσι, για να μη θυμάσαι ονόματα.
Έλαβα μήνυμα από την Μπάρμπαρα.
"Αδερφούλα, ακούμε ότι είσαι στο Μπίντιφορντ".
Εκεί ήμουν, στον Ρεπουμπλικανικό θύλακα.
"Ακούμε ότι είσαι στο Μπίντιφορντ.
Είμαστε κοντά. Να χαιρετήσουμε;"
Είπα "Φυσικά, ελάτε".
Και τη βλέπω να κατεβαίνει τον δρόμο. Έναν απότομο δρόμο.
Τη βλέπω να κατεβαίνει
και μετά βλέπω δύο άντρες της Μυστικής Υπηρεσίας πίσω της.
Και μετά βλέπω την πρώην πρώτη κυρία, Λόρα Μπους, να κατεβαίνει.
Και κάνω...
Υπερβολικά πολλοί Ρεπουμπλικάνοι.
Ευτυχώς είχαμε Covid. Λέω "Όλοι ενάμισι μέτρο μακριά".
Κάνουμε κύκλους, και τους βγάζω στο μπαλκόνι,
και κοιτάμε τον ωκεανό από τη βεράντα του σπιτιού.
Η Λόρα Μπους έχει ένα λακκάκι. Τα λατρεύω.
Κάθε φορά που βλέπω ένα, λέω "Είναι αθώοι".
Δεν κάνω για ένορκος.
Θα βάσιζα τις απόψεις μου στο βλέμμα και τα λακκάκια.
Ο αδερφός μου ο Ρόι βγαίνει στη βεράντα
και βλέπει τη Λόρα Μπους και λέει "Από κάπου σε ξέρω".
Μετά έφευγαν και είπα στην Μπάρμπαρα Μπους
"Κάνουμε Πιλάτες κάθε πρωί έξω, έλα".
Ήταν νιόπαντρη τότε.
Είπε "Ναι, θα έρθουμε και θα κάνουμε Πιλάτες".
Άρχισαν να έρχονται.
Όλοι μιλούσαν για το πίκλμπολ.
Κατηγορώ τον Covid για το πίκλμπολ.
Δεν ακούγαμε γι' αυτό πριν τον Covid.
Πίκλμπολ. Δεν είναι ένα θέμα που μπορώ να πάρω στα σοβαρά.
Όταν ο κόσμος μιλάει για το...
Δεν είναι πραγματική άσκηση, εντάξει;
Οπότε, σκάστε πια γι' αυτό.
Καις περισσότερες θερμίδες
χώνοντας ένα πραγματικό τουρσί στον κώλο σου σε γήπεδο πίκλμπολ
από το να παίξεις πίκλμπολ.
Και το Burning Man. Κι αυτό το βαρέθηκα.
Μην προσπαθείς να με πας.
Είναι πλούσιοι που προσπαθούν για πρώτη φορά να μοιραστούν κάτι.
Όλοι μιλούσαν για πίκλμπολ
και η Μπάρμπαρα Μπους λέει "Ας κάνουμε ένα τουρνουά στο Κένιμπανκπορτ.
Χάντλερ εναντίον Μπους".
Και σκέφτηκα "Όχι, αδερφούλα.
Δεν θα έρθω στο Κένιμπανκπορτ.
Δεν θέλω να με δουν με τον πατέρα σου.
Δεν μπορώ να εμπιστευτώ τον εαυτό μου με τον πατέρα σου.
Έχω ξεσπάσματα.
Και ούτε κι εγώ ξέρω πότε θα συμβούν.
Δεν ξέρω πότε θα ξεσπάσω σε κάποιον,
και όταν το κάνω, φοβάμαι κι εγώ.
Δεν θέλω να το κάνω αυτό στην ιδιοκτησία κάποιου.
Να του φερθώ άσχημα ή να του την πω για ποιος ξέρει τι".
Και λέει "Μην ανησυχείς. Θα φροντίσω να κάνει μασάζ ο μπαμπάς".
Είπα "Μην τον λες μπαμπά.
Δεν είναι ο μπαμπάς μου".
"Δεν θα πάμε". Όλη η οικογένειά μου, η αδερφή μου, η παρθένα, έλεγε
"Μη μας κλέβεις αυτήν την ευκαιρία. Θέλουμε να πάμε στο Κένιμπανκπορτ.
Άσε τις πολιτικές σου μαλακίες
και μη μας παίρνεις την ευκαιρία.
Πάρε κάνα ναρκωτικό να υποτάξεις την προσωπικότητά σου".
Και η αδερφή μου λέει "Έχει δίκιο. Πάρε δύο".
Κι ο αδερφός μου ο Ρόι λέει "Με τέσσερα βρώσιμα θα ηρεμήσει
και θα 'ναι σαν μουγκή".
Πήρα 40 μιλιγκράμ THC για να πάω στο Κένιμπανκπορτ.
Σαράντα μιλιγκράμ.
Ναι. Και ούτε καν...
Τα ναρκωτικά δεν είναι για όλους. Είναι για μένα.
Καταλαβαινόμαστε.
Τα πάμε πολύ καλά.
Αν είμαι νηφάλια, έχω πολύ μεγάλο πλεονέκτημα.
Οπότε πήρα 40 μιλιγκράμ THC.
Εμφανιζόμαστε στο Κένιμπανκπορτ.
Είμαστε σε ένα γήπεδο πίκλμπολ. Φοράω καπέλο με γείσο και σορτς.
Μοιάζω με λεσβία.
Είμαι μαστουρωμένη, φοράω μεγάλα γυαλιά ηλίου,
και είμαστε στο γήπεδο πίκλμπολ.
Δεν κάνω τίποτα, γιατί δεν χρειάζεται στο πίκλμπολ.
Απλώς στέκεσαι.
Και ήμασταν στο γήπεδο
λιγότερο από 30 δευτερόλεπτα πριν ακούσω τη φωνή
του πρώην προέδρου των ΗΠΑ. Και λέει...
"Άκουσα ότι ήρθε η αστεία κυρία".
Είμαι τόσο μαστουρωμένη.
Λέω "Όχι. Νόμιζα ότι ο μπαμπάς έκανε μασάζ".
Και κοιτάω την αδερφή, αυτήν που εμπιστεύομαι.
Και λέει "Αυτός είναι. Σκάσε. Μη μιλάς".
Και ήμουν σαν...
Ο Τζορτζ Μπους έρχεται προς το μέρος μου με τα χέρια διάπλατα.
Λέει "Έλα εδώ!" Λέω "Κάνε πίσω!
Είπα "Υπάρχει πανδημία. Μείνε μακριά!"
Και λέει "Τι;"
Λέω "Πανδημία.
Ξέρω ότι είσαι στον κόσμο σου σ' αυτό το νησάκι ή ό,τι διάολο είναι".
Ο αδερφός μου ο Ρόι βγαίνει από το γήπεδο,
τον κοιτάζει και λέει "Από κάπου σε ξέρω".
Τόσο ντροπιαστικό.
Λέει "Θέλω να σου δείξω τη συλλογή μου".
Λέει "Είμαι ζωγράφος. Έχω κάνει πολλούς πίνακες".
Λέω "Ναι, το ξέρω.
Δεν θέλω να έρθω μαζί σου, σε παρακαλώ".
Είμαι τόσο μαστουρωμένη. Θέλω μόνο να τελειώσει αυτό.
Και με πιάνει αγκαζέ.
Λέει "Έλα τώρα. Τι φοβάσαι;"
Η Μπάρμπαρα Μπους λέει "Πήγαινε με τον μπαμπά, αδερφούλα".
Λέω "Σταμάτα να τον λες μπαμπά!"
Πάμε στο σπίτι, και είμαστε μόνο αυτός κι εγώ.
Σκέφτομαι "Τι συμβαίνει; Γιατί κρατάει τόσο πολύ αυτό το απόγευμα;
Πότε...
Πότε θα τελειώσει αυτό;"
Μου δείχνει τον πρώτο του πίνακα.
Δεν ξέρω πολλά από τέχνη.
Είμαι ακαλλιέργητη και δεν θέλω
ούτε καν να υποκριθώ ότι ξέρω.
Δεν λέω "Ξέρω".
Όχι.
Απλώς χαίρομαι που υπάρχει η τέχνη.
Είναι σαν παπλωματοθήκη. "Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ που υπάρχεις. Δεν χρειάζομαι εξήγηση.
Δεν με ενδιαφέρει".
Βλέπω τον πρώτο πίνακα
και προσπαθώ να σκεφτώ να πω κάτι σχετικό
με έναν πίνακα.
Λέω...
Και λέει "Βγάλε τα γυαλιά ηλίου.
Για να δεις τον πίνακα".
Είμαι πολύ ειλικρινής.
Είπα "Κύριε Πρόεδρε, είμαι μαστουρωμένη.
Πρέπει να το ξέρετε από σεβασμό προς τον θεσμό".
Και κάνει...
Και είπα "Ναι, είμαι".
Μετά ανεβήκαμε.
Είχε τρία πλατύσκαλα, τρεις σκάλες.
Όλοι οι πίνακές του ήταν στα πλατύσκαλα ή στις σκάλες.
Στον τελευταίο σκέφτηκα
"Πρέπει να σκεφτώ κάτι να πω".
Τον κοιτούσα και...
και είπα "Η μπογιά είναι τόσο
παχιά".
Και η αδερφή μου η Σιμόν είπε "Ώρα να φύγουμε!"
Ήταν κάτω, γιατί με είχε ακολουθήσει.
Είπα "Δόξα τω Θεώ".
Δεν έπρεπε να μας αφήσει μόνους.
Ήθελα να φύγω από εκεί πριν καταλήξω να πάρω πίπα από τον Ντικ Τσέινι.
Σκέφτηκα "Τι θα γίνει μετά;"
Και πριν φύγω, είπα "Θεέ μου. Να βγάλουμε μια σέλφι;"
Και είπε "Φυσικά".
Και βγάζω σέλφι με τον Τζορτζ Μπους.
Και τρέχω κάτω, μπαίνω στο αμάξι με τα αδέρφια μου
και στέλνω τη φωτογραφία στον Άντριου Κουόμο.
Είπα "Κάνω για πρόεδρο, αλλά όχι για κυβερνήτη;"
Και έξι μήνες αργότερα μαθεύτηκε
ότι ο Άντριου Κουόμο παρενοχλούσε τους πάντες στη δουλειά του.
Προφανώς και ήταν σεξουαλικός παραβάτης.
Μας παρενοχλούσε όλους στην τηλεόραση κάθε μέρα.
Το απόλαυσα.
Με πήρε η παρθένα αδερφή μου και είπε
"Ενδιαφέρον πώς ξεγλιστράς από τέτοιες καταστάσεις.
Μπορεί να έβγαινες μαζί του και να 'χες φάει cancel τώρα".
Είπα "Ακούγεσαι απογοητευμένη".
Λέει "Σκέψου πόσο συχνά είσαι κοντά σε άσχημες καταστάσεις.
Είναι λες και η μητέρα μας στον παράδεισο
σε προστατεύει για να μη γαμήσεις τη ζωή σου".
Λέει "Θυμάσαι όταν έβαλε σιδεράκια η Μάρθα Μάκιντος;
Στο τσακ γλίτωσες κι απ' αυτό.
Το ίδιο έγινε πάλι. Στο τσακ γλίτωσες.
Δεν ήταν δική σου απόφαση, απλώς συνέβη".
Είπα "Πολύ ενδιαφέρουσα οπτική.
Έτσι νομίζεις ότι περνάει η μαμά τον καιρό της στον παράδεισο;
Με το να μου χαλάει τα γαμήσια;"
Λέει "Σκέψου τον Μπιλ Κόσμπι. Σκέψου τον".
Είχα ξεχάσει τον Μπιλ Κόσμπι.
Γύρω στα 20 έκανα παραστάσεις στο καζίνο Μποργκάτα στο Ατλάντικ Σίτι,
όπως κι ο Μπιλ Κόσμπι.
Έκανα δύο βράδια. Το ίδιο κι αυτός.
Μετά το πρώτο βράδυ, ήμουν στο καζίνο
και ο διευθυντής ήρθε και μου είπε
"Ο Μπιλ Κόσμπι σε θέλει στο δωμάτιό του στις 3:00 μ.μ.".
Είπα "Θα είμαι εκεί".
Είχα έναν σεκιουριτά μαζί μου και τον τύπο που άνοιγε το σόου μου.
Και πήγαμε στο δωμάτιο του Μπιλ Κόσμπι. Ήταν 2:50.
Πάντα πάω νωρίς, γιατί δεν μ' έπαιρναν από το σχολείο.
Περιμένω και χτυπάω την πόρτα στις τρεις,
και ανοίγει ο Μπιλ Κόσμπι.
Μεγάλωσα λατρεύοντας τον Μπιλ Κόσμπι.
Ήθελα ο πατέρας μου να είναι το ίδιο επαγγελματίας.
Ήθελα να έχει γυναικολογικό ιατρείο στο υπόγειο.
Με πόρτα αλέ ρετούρ και καθαρό πουλόβερ.
Δεν θα είχε την επιμονή να πάρει όλα τα απαραίτητα πτυχία
για να γίνει γυναικολόγος.
Θα ήταν πιο πολύ γυναικολόγος "από το χωράφι στο πιάτο".
Ήθελα να ανήκω σ' αυτήν την οικογένεια.
Να έχω αδερφές τη Ρούντι και τη Βανέσα
και να γαμήσω τον αδερφό μου τον Θίο.
Αυτό ήθελα για μένα.
Ο Μπιλ Κόσμπι ήθελε να με γνωρίσει. Ήξερε ποια είμαι.
Ξέρετε πόσο σημαντικό ήταν αυτό σε αυτήν την ηλικία,
όταν δεν ξέραμε τίποτα απ' όσα ξέρουμε για τον Μπιλ Κόσμπι;
Ανυπομονούσα, κι όταν άνοιξε,
είχε ένα τεράστιο τρεμάμενο χαμόγελο.
Άνοιξε την πόρτα, και τον κοίταξα και με κοίταξε,
και πήδηξα στην αγκαλιά του.
Και είπα "Μπαμπά, είμαι σπίτι".
Αγκαλιαστήκαμε για λίγο.
Και τελικά με άφησε.
Και μετά άνοιξε την πόρτα και είδε ότι ήμουν με δύο άντρες
που δεν είχε δει,
και το χαμόγελό του ξίνισε.
Και δεν ήξερα τότε τι συνέβαινε.
Τώρα ξέρω ότι σκεφτόταν "Έχω αρκετά χάπια βιασμού για όλους;"
Μπαίνουμε στο δωμάτιο του Μπιλ Κόσμπι και καθόμαστε.
Έχει μια τεράστια προεδρική σουίτα.
Κάθομαι με τον συνεργάτη μου και τον σεκιουριτά.
Κι αρχίζει να τα χώνει στον συνεργάτη μου.
Ο Μπιλ Κόσμπι λέει στον τύπο
ότι δεν θα προκόψει ποτέ ανοίγοντας για μια γυναίκα.
Στην αρχή ήμασταν... Σκέφτηκα "Είναι..."
Δηλαδή...
"Μας κάνουν τηλεοπτική φάρσα;"
Και μετά κατάλαβα ότι ήταν δηλητηριώδης και κακός.
Ήμουν νέα. Δεν ήξερα πώς να υπερασπιστώ τον εαυτό μου.
Μα έπρεπε να υπερασπιστώ τον φίλο μου.
Σκεφτόμουν "Πρέπει να φύγουμε, είναι απαίσιο.
Μα τι κάνει;"
Βγήκαμε από το δωμάτιο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι νιώθαμε...
Ήταν το χειρότερο συναίσθημα.
Δεν μπορούσαμε καν να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον.
Πάντα λένε "Μη συναντάς τα είδωλά σου".
Και είχα μόνο δύο είδωλα.
Τον Γούντι Άλεν και τον Μπιλ Κόσμπι.
Και έξι χρόνια αργότερα μαθεύτηκε
ότι ο Μπιλ Κόσμπι βίαζε κάθε γυναίκα που πήγαινε στο δωμάτιό του.
Με πήρε πάλι η παρθένα αδερφή μου.
Λέει "Τώρα ξέρουμε γιατί ο Μπιλ Κόσμπι
τσαντίστηκε εκείνη τη μέρα".
Είπα "Ο Μπιλ Κόσμπι δεν ξέρει
ότι το χάπι δεν θα μου έκανε τίποτα".
Ευχαριστώ, Νιου Τζέρσεϊ! Ευχαριστώ για το υπέροχο σόου!
Ευχαριστώ!
Σας ευχαριστώ παιδιά!
Ευχαριστώ, παιδιά!
Ευχαριστώ.
Ευχαριστώ, παιδιά! Ευχαριστώ!
Ευχαριστώ, παιδιά!
Υποτιτλισμός: Κατερίνα Τριανταφύλλου