Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Powitajcie
Chelsea Handler.
O Boże!
Cześć, New Jersey.
Witajcie!
Próbuję tylko zidentyfikować moich homoseksualnych gości.
Cześć.
Mężczyźni? Dobra.
Jest pan hetero. Poznaję po stroju.
Ale pan jest gejem.
Dziękuję i witam. Dziękuję za przybycie.
Gdzie są inne osoby homoseksualne? Już was rozsadzono?
Dziękuję. Tak wiele...
Zawdzięczam całą swoją karierę homoseksualnym mężczyznom i kobietom.
Dziękuję.
Chcę też podziękować konkretnie homoseksualnym mężczyznom
za całe dobro, które zdziałaliście dla społeczeństwa,
a które jest niezauważane i niedoceniane.
Pamiętacie, jak pojawiła się małpia ospa?
Nie pamiętacie. Wiecie dlaczego?
Bo wszyscy geje poszli się zaszczepić w ciągu 30 dni,
żebyśmy my – osoby heteroseksualne – nie musiały się przejmować małpią ospą.
Zrobili to dla naszych społeczności.
Byłam podjarana, gdy pojawiła się małpia ospa.
Byłam podekscytowana nową pandemią. Nowe wytyczne, nowe zasady.
Pamiętam, że kiedyś rano w telewizji
CDC podawało dwa sposoby, jak nie zarazić się małpią ospą.
Po pierwsze, trzeba unikać penetracji analnej.
Jakby ktoś mógł nam to zrobić znienacka w banku.
„Ups! Oj!”
Po drugie, nie używać czyjegoś ręcznika.
Debile, jeśli robi się z kimś anal, to ręcznik też ma się wspólny.
Ale nie musiałam się martwić małpią ospą
dzięki temu, co zrobili geje dla tego kraju.
To patrioci i jestem im taka...
Pozbyli się małpiej ospy tak szybko,
że zrozumiałam, że coś mnie ominęło
w kwestii penetracji analnej.
„Skoro oni nie mogą się doczekać, aż znów to zrobią, chcę tego spróbować”.
Wiecie co? Penetracja analna nie jest już tylko dla homoseksualnych mężczyzn.
Jest w modzie, sami jej spróbujcie.
Może na początku nie będzie lekko, ale nigdy nie wiadomo.
I dzisiaj życzyłabym sobie, żeby pary, które są razem od dawna...
Robiliście kiedyś anal?
OK.
Więc życzyłabym sobie, żeby dzisiaj młode pary i starsze pary
wróciły do domu, spojrzały na siebie i pomyślały:
„Spróbujmy analu, myśląc o Chelsea Handler”.
Chcę, żeby tak było.
Nowicjuszom i tym, którzy nie mają partnera,
ale też liczą dziś na penetrację analną,
również polecam przyjąć pewną strategię.
Musicie wybrać średniego lub małego mężczyznę.
Nie da się tego zrobić z 50 Centem.
Może z Jo Koyem, ale nie z 50 Centem.
Inną zaletą penetracji analnej
jest to, że na 90% nie zajdzie się w ciążę,
Dla mnie to idealnie.
Jedna koleżanka mi powtarza: „Chelsea, nie będziesz mieć dzieci.
Umrzesz samotnie”.
Na to liczę.
Myślicie, że chcę pociągnąć za sobą w dół gromadkę niewinnych dzieci?
Moje dziecko na łożu śmierci mówiłoby: „Mamo, nie umieraj!”.
Gdy tylko zdiagnozują u mnie jakąkolwiek łagodną chorobę,
mój ulubiony diler
uśpi mnie na tyłach stodoły jak jakiegoś, kurwa, konia.
Nie będę chciała tu dłużej siedzieć.
Ludzie myślą, że nie znoszę dzieci. To nieprawda.
Jeśli chcecie, to je sobie miejcie. Powodzenia.
Mam to gdzieś. Po prostu nie chcę, żeby się koło mnie kręciły.
Nie chcę dzieci nie dlatego, że ich nie lubię.
Uważam, że cała ta teoria o dzieciństwie jest obraźliwa. Po prostu...
Byłam wkurzona, gdy się urodziłam.
Pamiętam swoje narodziny.
Pamiętam, jak w szpitalu wystrzeliłam z Pikachu mojej matki.
I pamiętam, że wokół były jasne światła,
a potem ktoś klepnął mnie w tyłek
i pomyślałam sobie: „To jakieś żarty?”.
A potem pojechałam do mojej „rodziny”,
a tam była już piątka innych dzieciaków.
Pamiętam, że patrzyłam na rodziców, myśląc: „Kto tu, do cholery, rządzi?
Mam jakiś posag?
Jak mam się, kurwa, wybić z tej biedy?”.
Od razu miałam problem.
Dorastałam, oglądając The Brady Bunch, jak wielu z was.
Program o sześciorgu dzieci, matce, ojcu
i gosposi, Alice.
Zastanawiałam się: „Gdzie, kurna, jest nasza Alice?”.
Nie znosiłam mojej rodziny.
Nie znosiłam ojca. Był dupkiem.
Od razu to wiedziałam.
Byłam w ciele dziecka, ale czułam się kobietą.
Czułam się kobieco.
Chciałam założyć firmę, zająć się cateringiem albo czymś innym.
Kłóciłam się z tatą od dziecka.
W niczym się nie zgadzamy.
A kiedy miałam siedem lat,
powiedział: „Musimy ją zabrać do Disney World.
Zobaczy, jak zachowują się inne dzieci.
Coś jest z nią nie tak”.
Dlatego rodzice postanowili zabrać nas do Disney World,
gdy miałam siedem lat, co oznaczało, że...
Mój tata sprzedawał używane auta.
To oznaczało, że będziemy jechać z New Jersey na Florydę
w niebiesko-białym vanie mojego taty, który przypominał auto pedofila.
Bez rezerwacji w motelach czy hotelach.
Tata nigdy nie myślał o takich rzeczach.
Zatrzymywał się w hotelach Econo Lodge albo takich, w których porywano dzieci.
Zatrzymywaliśmy się przed Holiday Inn Express.
I był wielki neonowy napis: „Brak wolnych miejsc”.
A mój tata z entuzjazmem wyskakiwał z auta.
Wyskakiwałam za nim i mówiłam: „Hej, Stevie Wonder.
Widziałeś ten cholerny znak?
„Ty kretynie”.
Nie mogłam uwierzyć, jak niekompetentni są moi rodzice.
Dotarliśmy do Disney World. To też była farsa.
Banda dorosłych mężczyzn przebranych za myszy.
Żartujecie sobie?
Już w wieku siedmiu lat szukałam baru.
Najciekawszy w Disney World
był drugi siedmiolatek.
Dziewczynki i chłopcy rosną w różnym tempie. Mógł mieć dwa miesiące.
Leżał twarzą w dół na betonie w Disney World,
kopał i krzyczał, i miał napad złości.
Pamiętam to uczucie.
Patrzyłam na niego i byłam zazdrosna.
Pomyślałam: „O.
To tak można?
Bo tak właśnie się czuję”.
Wróciłam do domu po ujrzeniu tego dziecka, które wpadło w szał.
To mnie naprawdę zaintrygowało.
Potem poszłam do przedszkola czy pierwszej klasy,
tam, gdzie idą siedmiolatki.
Był tam taki Aaron na placu zabaw.
Wróciłam z tej wycieczki i zobaczyłam go w rogu.
Siedział sobie w rogu placu zabaw i powtarzał:
„Kurwa, kurwa, kurwa.
Kurwa, kurwa, kurwa. Gówno, gówno, gówno”.
Pani Keenan, nasza nauczycielka,
stała naprzeciw niego i była bardzo miła.
Bardzo wyrozumiała.
Podeszłam. Zapytałam: „Co tu się dzieje, pani Keenan?
Dlaczego Aaronowi wolno tak mówić?”.
Odpowiedziała: „Aaron ma zespół Tourette’a”.
A ja odpowiedziałam: „Też bym chciała taki mieć”.
Musicie zrozumieć, że mój tata był przeciwko mnie.
Kazał mi czytać Annę Kareninę Tołstoja, kiedy miałam siedem lat,
bo myślał, że to uchroni mnie przed kłopotami.
Ta kobieta zabija się, skacząc pod pociąg,
bo nie ma chłopaka, rozumiecie?
Kazał mi czytać Moby Dicka, czyli 1300 stron,
gdy miałam siedem lat. Musiałam go też streścić.
Chodziłam do szkoły, a tam recytowali: „Humpty Dumpty na murze siadł”.
A ja na to: „Na którym, chińskim czy berlińskim?”.
Poszłam do ojca.
Powiedziałam: „Musisz mnie ogłupić. Koledzy mnie nie rozumieją”.
Wzięłam w bibliotece książkę o zespole Tourette’a.
Przeczytałam ją w 30 sekund.
Wszystko mi się podobało.
W domu powiedziałam: „Mam zespół Tourette’a”.
Siedziałam przy stole i czekałam.
Rodzice wracali ze swojej niby-pracy, czyli sprzedaży używanych aut,
które zastawiały nam cały podjazd.
Tata wrócił do domu. Siedziałam jak na szpilkach.
Czekałam przy stole przez jakieś 40 minut. W kółko...
ćwiczyłam nowe słowa.
Tata usiadł naprzeciwko mnie.
Powiedziałam: „Jeb się, skurwysynu, Dupa, fiut. Ssiesz fiuta!”.
Potem dwa razy zamrugałam. W ten sposób...
To oznaczało: „Podłapałam też tik, więc odwal się, dupku”.
Tamtej nocy spałam jak dziecko.
A kiedy miałam osiem lat, złamałam rękę.
To był przełomowy moment. Mieliśmy domek letniskowy na Martha’s Vineyard.
Brzmi, jakbyśmy byli bogaci. Ale nie byliśmy.
Nie wiem, jak tata zdobył ten domek. Na pewno komuś go ukradł.
Ale złamałam rękę i byłam na zewnątrz.
Potknęłam się o naszego psa, Muttleya.
Złamałam rękę i widziałam, jak moja kość wychodzi...
Kość łokciowa wypadła z ramienia.
Przyszedł mój brat, Glen, i mnie podniósł.
Spytał: „Boże, wszystko OK?”. A ja na to: „Nie sądzę.
Wiesz, to... Ja... Nawet nie wiem.
Mają ubezpieczenie? Co mamy robić?”.
A on mnie podniósł i zaniósł mnie do rodziców.
Ojciec spojrzał na tę wystającą kość i stwierdził: „Obłóżmy ją lodem”.
Pamiętam, że... Miałam tego po dziurki w nosie.
Miałam osiem lat. „Czy wy...?
Nie mam czasu na taką błazenadę”.
Spojrzałam na matkę i na ojca, i powiedziałam:
„Kto tu, kurwa, rządzi?
Nie ma z was żadnego pożytku.
Muszę natychmiast jechać do szpitala”.
Pojechałam do szpitala z moim bratem Glenem,
dostałam gips i to było super.
Teraz miałam coś, czym mogłam grozić ludziom.
Gips miałam stąd dotąd.
Nigdy w życiu nie czułam się tak silna. Jak gladiator.
Wróciłam do domu i zaczęłam grozić braciom i siostrom,
którzy są dużo starsi.
Pocieszali mnie, ale to nieistotne.
Czułam władzę. „Super”.
W pewien letni wieczór siadaliśmy przy stole w domu na Martha’s Vineyard.
Powiedziałam bratu: „Siadaj tu, a ty tu”.
Powiedziałam ojcu: „Usiądź twarzą do ściany.
I przemyśl swoje postępowanie”.
A potem usiadłam
i grzmotnęłam gipsem, który walnął mnie prosto w Pikachu.
Krzyknęłam: „Au”.
Potem zsunął się o dwa centymetry w dół, a ja na to...
„Co to za strefa?”
Tamtej nocy dobrze poznałam tę strefę.
Wróciłam do domu na jesień. Spędzaliśmy lato na Vineyard.
Jesienią wróciłam do New Jersey.
Miałam osiem lat, prawie dziewięć,
a moja przyjaciółka, Jodi Repati, powiedziała:
„Z okazji nowego roku szkolnego nocujemy w moim domu w piątek od 19.30.
Wszyscy przyjdą i razem poczujemy to coś”.
Nie wiedziałam, co oznacza „to coś”, ale uznałam, że się dowiem.
„Muszę trzymać z właściwymi ludźmi. Umiem się, kurwa, zachować”.
Weszłam i było tam dziewięć ośmiolatek
leżących twarzą w dół w śpiworach,
robiących tak...
A ja na to: „Dołączam!”.
Nie mogłam się nacieszyć.
Przyszłam na tę nocowankę o 19.30
i nie zmieniłam pozycji aż do 7.30,
gdy mama Jodi poklepała mnie w ramię i powiedziała:
„Skarbie, musisz już iść”.
Wyszłam z nocowanki, mając otarcia na czole.
Byłam spragniona i odwodniona od pocenia się w piżamę.
Pytałam: „Błagam, czy ktoś ma Capri-Sun?”.
A kiedy jest się tak młodym,
gdy ma się osiem albo dziewięć lat i się masturbuje,
nawet się nie wie, że to masturbacja.
Myśli się: „To wspaniałe uczucie. Czemu nikt mi o tym nie powiedział?”.
Nie nawiązuje się bezpośredniego kontaktu ze swoją Pikachu.
Wybiera się grubszy materiał. Im grubszy, tym lepiej.
Ma być tarcie.
Najlepszy będzie sztruks albo gruby dżins.
Albo to, co jest pod łodzią. Ster. Przydałby się ster.
Albo ściana.
Widzisz róg i myślisz: „Zaraz cię dorwę”.
A kiedy nikt ci nic nie mówi,
na przykład: „Przestań sobie trzepać, ty świnio”,
to myślisz, że nikt nie wie, co robisz.
Więc robiłam to cały czas.
Wracałam ze szkoły na rowerze z siodełkiem typu banan.
Teraz wiemy, do czego służyło.
Miałam taki rower.
Załatwiałam drobne sprawy dla rodziny, którą sobie wymyśliłam
i którą odwoziłam na lacrosse i siatkówkę.
Miałam dwójkę „dzieci”,
Lucasa i Siddiqę.
Oczywiście z dwoma różnymi ojcami.
Brałam rower, wjeżdżałam w dziurę
i bujałam się przez 30 minut.
Sąsiad zadzwonił do mamy: „Twoja córka była w dziurze
przed oknem naszego salonu przez 45 minut”.
Gdy wróciłam do domu, mama spytała: „Gdzie byłaś?”. „Były korki”.
Chodziłam do szkoły, tam miałam matmę
i były tam ławki z otworami,
otwory w ławkach,
a na biurku miałam teczkę,
a w niej trzymałam linijkę.
Brałam linijkę i raz nią obracałam.
Nazywałam to „obrotem”. „Czy mam czas na obrót?” A wtedy...
Brałam linijkę i robiłam tak... Wiecie?
Mogłam robić jeden obrót, nie tracąc czujności.
Nie zdążyłam się spocić. Podobało mi się. Tak...
Zawsze robiłam jeden obrót.
I odkładałam linijkę.
Masturbacja w młodym wieku jest jak masturbacja w dorosłym życiu.
Zaczyna się, potem się dochodzi,
a potem się myśli: „Jesteś obrzydliwa. Spieprzaj.
Nie dotykaj mnie więcej”.
A pół godziny później: „Jeszcze raz”.
Robiłam to, myślałam: „Dość”,
ale nie mogłam się oprzeć. Chciałam więcej.
Więc wyciągałam linijkę, a potem traciłam hamulce,
i to podczas lekcji.
Pod koniec lekcji nauczyciel matematyki pytał:
„Siedem razy siedem?”. A ja na to: „Czterdzieści dziewięć!”.
To był żenujący okres.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Kiedyś jedliśmy z rodziną kolację w Święto Dziękczynienia,
czyli sześcioro rodzeństwa, w tym ja,
moja matka, mój ojciec i dziadkowie.
Jeśli jesteś najmłodszym z sześciorga dzieci, wiesz,
że nikt cię nie szanuje.
Nie szanowali mojej opinii o polityce międzynarodowej i globalnej
ani czymkolwiek, co się działo na świecie.
A Święto Dziękczynienia jest zwykle zajebiście nudne.
Dlatego wzięłam chochlę z kuchni.
I pomyślałam: „Obym nie musiała jej użyć.
Mam nadzieję, że mnie nie sprowadzicie
do masturbowania się chochlą w Święto Dziękczynienia.
Uszanujcie moje wypowiedzi na tyle,
żebym nie musiała się brandzlować
podczas tego jebanego święta, o którym nic nie wiemy”.
Więc usiadłam przy stole
i włożyłam chochlę pod udo.
Obróciłam ją lekko i pomyślałam: „Uważaj, bądź czujna.
Nikt nie wie, co się dzieje”.
Nie wiem, co się potem wydarzyło.
Czy straciłam przytomność, czy...
Straciłam wątek,
ale pamiętam, że obudziłam się, słysząc głos mojej matki.
A moja mama była bardzo miłą Europejką,
całkowitym przeciwieństwem mnie.
I powiedziała: „Chelsea.
Chelsea.
Proszę, otwórz oczy”.
Wtedy pomyślałam: „O Boże.
To koniec”.
I kopnęłam chochlę daleko po podłodze.
„Odsuń się, ty cholerna gwałcicielko”.
Otwieram oczy
i widzę całą moją rodzinę,
jak pochylają głowy
i wszyscy patrzą w dół ze wstydem.
A mój dziadek głaskał mojego ojca po plecach w stylu:
„Przykro mi, że twoja córka to mała dziwka”.
Spojrzałam na mamę, a ona powiedziała: „Słonko, rób to
raczej w zaciszu własnego pokoju”.
A ja na to...
„Cicho bądź!”
Mój brat Roy wstał i wypalił: „Ona tak cały czas!”.
Najbardziej upokarzający dzień w moim życiu.
Nie masturbowałam się
i nie dotykałam siebie od dziewiątego do czterdziestego roku życia.
Do czterdziestki, nawet tamponem. Miałam aplikator.
„Trzymaj się ode mnie z daleka. Nie wróżysz nic dobrego”.
Gdy miałam dziesięć lat,
mama nam powiedziała, że polecimy samolotem
z New Jersey do Kalifornii do dziadków.
Wychowałam się na Statku miłości. Były tam samoloty.
To był bardzo romantyczny program. Nie mogłam się doczekać lotu.
Miałam małą torbę ze Smerfetką. I niskie obcasy.
Leciałam z dwiema siostrami do Kalifornii z New Jersey.
Wsiadłyśmy do samolotu, przeszłam obok pierwszej klasy.
Zatrzymałam się i pomyślałam...
„To chyba moja grupa”.
A mama na to: „To nie twoja grupa. Idź na tył samolotu”.
Potem powoli mi wyjaśniła, że mamy sześcioro dzieci w rodzinie
i że nigdy nie będzie nas stać na lot pierwszą klasą.
A ja na to: „Mów za siebie, suko”.
Wróciłam z tej wycieczki bardziej zmotywowana niż kiedykolwiek.
Uznałam: „Pieprzyć tę rodzinę.
Jasne, wychowaliście mnie,
ale muszę was zostawić.
Jeśli pasuje wam klasa ekonomiczna, nie znam was”.
Miałam dziesięć lat. Latem byliśmy na Martha’s Vineyard.
Pomyślałam: „Jak mogę zarobić?
Jak założyć firmę?”.
Czułam się przedsiębiorcza, ale nie miałam pomysłu.
„Może zacznę od stoiska z lemoniadą”,
ale marża była niewystarczająca.
Postanowiłam więc sprzedawać lemoniadę z prądem jak dziesięciolatka.
„Będę mieć gin, whisky i tequilę.
Potrzebuję tylko kogoś, kto otworzy ze mną stoisko z lemoniadą”.
Moja siostra była niepraktykującą Mormonką, więc odpadała.
Powiedziałam: „Spierdalaj. Z tobą niczego nie zdziałam”.
Przeszłam się po okolicy na Martha’s Vineyard
i przeczesałam okolicę.
Podchodziłam do każdego wynajętego domu:
„Cześć, nazywam się Chelsea Handler. Mam dziesięć lat.
Otwieram stoisko z lemoniadą i potrzebuję partnera biznesowego.
Są tu jakieś dziesięciolatki, z którymi mogę się pobawić?”.
Rodzina mówiła „Tak, mamy dziesięciolatka. Nazywa się Nelson”.
Kazali Nelsonowi zejść i od razu zaczęłam go urabiać.
„Nelson, wiesz, jak zrobić whisky z wodą sodową? Chodźmy”.
Pierwszego dnia zarobiliśmy z Nelsonem 79 $
jako dwójka dziesięciolatków sprzedająca lemoniadę z prądem.
Dla nas 79 dolców to było sporo.
To było sporo.
Pod koniec pierwszego tygodnia zarobiliśmy 359 $,
sprzedając tę lemoniadę rodzicom i dzieciom powyżej dziesięciu lat.
Miałam wytyczne, rzecz jasna.
Dwójka dziesięciolatków zarobiła 359 dolarów. Nie mogłam w to uwierzyć.
Liczyłam pieniądze. Wąchałam je. Po prostu...
Potem miałam pudełko na cygara,
które zakleiłam taśmą, żeby mój tata nie mógł mi nic ukraść.
Pod koniec tygodnia, w którym zarobiłam 359 $,
dałam Nelsonowi prowizję,
czyli 3,59 dolara.
Był zachwycony.
Mówiłam: „Trzymaj się mnie, Nelson, a nie zginiesz”.
Powiedział: „Nie zarobiłbym tyle, choćbym stracił trzy zęby w tydzień”.
Uznałam, że jestem zbyt dojrzała dla innych dziesięciolatków.
„Jestem zbyt kobieca. Muszę wychodzić sama”.
Poza tym moje ciało zaczęło się rozwijać.
Rosły mi piersi.
Wiedziałam, że nie mogę już zarabiać na ulicy.
Zastanawiałam się: „Co jeszcze mogę zrobić?
Mogę opiekować się dziećmi”.
Tu nie ma żadnych wytycznych.
Możesz mieć dziesięć lat i opiekować się czterolatkiem.
Nikt się nie przejmie.
Postanowiłam zmienić branżę,
obdzwoniłam hotele w Edgartown na Martha’s Vineyard
i mówiłam: „Witam, jestem Chelsea Handler.
Wiem, że kilka tygodni temu miałam dziesięć lat. Teraz mam 15 lat.
Mogę opiekować się jednocześnie trojgiem dzieci
gości z ostatniej chwili, którzy tego potrzebują.
Proszę im mnie polecić. Mam duże doświadczenie”.
Spędziłam tamto lato,
opiekując się 14-letnim chłopcem.
Jeremym.
Jeremy był w spektrum. Zanim to był popularny temat.
Wiedziałam, że coś jest nie tak z Jeremym. Rozumiałam go.
Jego rodzice nie chcieli go widzieć.
„Zajmę się Jeremym. Wyjdźcie sobie”.
Miałam Jeremy’ego, a biznes zaczął się rozkręcać,
zdobyłam trzech klientów.
Opiekowałam się trzema dziewczynkami z Brookline w Massachusetts.
Trzema siostrami. Byłam ich nianią od 6.00 do 10.00.
A potem miałam przerwę,
a co wieczór o szóstej musiałam sobie radzić z Jeremym.
W czasie wolnym,
jako jedenastolatka bardzo zaangażowana w swój biznes,
nabierałam pewności siebie.
Pomyślałam: „To tak kobiety rosną w siłę”.
Założyłam firmę. Zarabiam pieniądze. Potrzebuję przerwy.
Codziennie chodziłam do delikatesów
na Main Street w Edgartown i kupowałam bajgla z masłem,
twiksa i sprite.
Jadłam je i popijałam po trochę.
To było jak fantasmagoria doskonałości.
Pomyślałam: „Właśnie tak... Pieprzyć to coś.
Tak robią właściciele firm”.
Samotnie jedzą lunch, bo są tak zmęczeni.
Gdy chodziłam do delikatesów, pracowała tam jedna dziewczyna,
nazywała się Martha McIntosh.
Wyobraźcie sobie Amy Winehouse jako 11-latkę.
Miała wielką fryzurę jak ul i grubą, czarną kredkę do oczu,
i od razu mi się spodobała.
Wiedziałam, że widziała rzeczy, które chciałam zobaczyć.
I nigdy nie spotkałam nikogo szybszego niż ja. Po prostu wow...
Chodziłam tam codziennie i gapiłam się na Marthę.
Aż pewnego dnia poprosiła, żebym odwiedziła ją w domu.
Spytała: „Chcesz iść do mojego domu po mojej zmianie?”.
A ja na to: „Pewnie”.
I poszłam do domu Marthy McIntosh,
minęłyśmy jej rodziców, którzy siedzieli na werandzie, paląc jointa.
Pomyślałam: „Dokładnie takich rodziców chciałabym mieć.
Weszłyśmy do jej pokoju, dała mi coronę.
Spytała: „Pijesz?”.
A ja na to: „Tak.
Mam 11 lat. Dawaj”.
Następnego dnia poszłam tam i dała mi papierosa.
Papierosa Camel Light.
Dała mi coronę.
Piłam ją.
Dała mi papierosa Camel Light.
Spytała: „Palisz?”.
A ja na to...
„Martho, odkąd się urodziłam w tamtym jebanym szpitalu,
nie mogę się doczekać, aż ktoś zaproponuje mi fajkę.
Tak, palę. Zapalmy, OK?
Co jeszcze tam masz w rękawie?”.
Zaczęłam chodzić do Marthy
każdego dnia między moimi zmianami.
Byłam wykończona pracą z dzieci i...
Szłam do domu Marthy, a w piątek pierwszego tygodnia
siedziałam tam. Paliłam camela. Piłam coronę.
Czułam, że żyję, pierwszy raz w życiu.
Pomyślałam: „Wreszcie. Mam sprzymierzeńca”.
Wtedy spytała: „Chcesz wejść do mojej szafy i zdjąć spodnie?”.
A ja odpowiedziałam: „Pewnie. I co potem?”.
Weszłyśmy do szafy Marthy McIntosh.
Ściągnęłam spodnie,
a ona mnie tam lizała przez jakieś 15 minut.
Nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście.
Myślałam: „O Boże”.
Siedziałam tam, piłam coronę, paliłam papierosa.
Jak Matthew McConaughey.
Krzyczałam: „Dobra, dobra, dobra”.
Kochałam Marthę. Byłyśmy tak blisko.
Chodziłam tam codziennie.
Wylizywała mnie. Było cudownie.
Wracałam do domu, a moja siostra, dziewica, mówiła:
„Za każdym razem, gdy wracasz z domu Marthy Mcintosh,
pachniesz alkoholem i papierosami.
Kto wie, co się tam dzieje?”.
Odpowiedziałam: „Nigdy się nie dowiesz, co się tam dzieje”.
Potem powiedziała ojcu:
„Zawsze gdy Chelsea wraca od Marthy McIntosh,
śmierdzi alkoholem i papierosami”.
A mój tata na to: „Wydaje się szczęśliwsza”.
Nadszedł koniec lata. Rzecz jasna, codziennie byłam u Marthy.
Był koniec lata byłyśmy w jej szafie,
a ona mnie lizała.
A potem skończyłam drinka i papierosa,
ona podniosła głowę i powiedziała: „No wiesz, twoja kolej”.
Rozejrzałam się.
„Jest tu ktoś jeszcze? Do kogo mówisz?
Co?”
Zrozumiałam, co się dzieje. To miała być wymiana.
Tamtego dnia musiałam podjąć decyzję.
Zgasiłam papierosa. Podciągnęłam spodnie.
„Miło było cię poznać, Martho. Wszystkiego dobrego.
Moja kolej nigdy nie nadejdzie”.
To było zimne. To moja pierwsza kochanka i musiałam ją zostawić w ten sposób.
Bo chciała wzajemności.
Pamiętam, jak na jesień wróciliśmy do New Jersey.
Uważałam ją za pierwszą kochankę.
Myślałam: „Mam nadzieję, że ma się dobrze. I że się nie zabije”.
A kiedy wróciłam następnego lata, miałam 12 lat
i poszłam prosto do delikatesów jak odpowiedzialna była kochanka,
by sprawdzić, czy u mojej pierwszej kochanki wszystko OK.
Ujrzałam ją po drugiej stronie sali za delikatesową...
czy jak się to nazywa.
Za krajalnicą do mięsa.
Zobaczyłam, że w czasie ferii zimowych założono jej aparat na zęby.
Pomyślałam: „Ktoś się stamtąd wydostał w samą porę.
Nie, dziękuję”.
Ale związek w połączeniu z moją firmą sprawiły,
że czułam się kobieco.
Miałam tylko 13 lat.
Miałam 12 lat, a następnego lata 13.
Mogłam się skupić. Nie miałam kochanki.
Mogłam skupić się na biznesie.
Odłożyłam ponad 7800 $ w wieku 13 lat.
Wróciłam do domu jako 13-latka,
a mama ogłosiła, że znów lecimy do Kalifornii,
by odwiedzić dziadków.
Tym razem mój dziadek był chory.
Teraz leciałam z moimi durnymi braćmi, Glenem i Royem.
Powiedziałam: „Mamo, nie martw się o mój bilet.
Ja się tym zajmę”.
Poszłam do agenta biura podróży, który mieszkał na naszej ulicy,
i kupiłam sobie bilet pierwszej klasy.
Szpanerka!
Nikomu nie powiedziałam, bo nie mogłam się doczekać,
aż zobaczę miny moich braci.
To było jak świąteczny poranek dla trzech...
Nie mogłam się doczekać wyrazu ich twarzy.
Wsiedliśmy do samolotu,
usiadłam i znalazłam...
Tym razem miałam nową torbę.
Miałam niskie obcasy
i włożyłam moją małą torbę do luku nad głową,
znalazłam swoje miejsce, 2C,
usiadłam, spojrzałam na Roya i Glena
i powiedziałam: „Do zobaczenia, pizdy, pod koniec lotu”.
Było cudownie.
Po godzinie lotu moi bracia przyszli z...
do kabiny pierwszej klasy.
Nie wiem, jak przeszli przez zasłonę.
Ale siedziałam tam, pijąc szampana, świętując.
I nagle widzę ich dwie twarze
i obaj stali tam jak idioci.
„Nie możesz tak, Chelsea”.
„Co? Niby jak nie mogę?”
„Masz bilet pierwszej klasy, a nie dałaś go mamie ani jednemu z nas”.
Spytałam: „Przepraszam, ile macie lat?”.
Mój brat Glen powiedział, że ma 23 lata.
A Roy powiedział, że ma 24 lata.
Odpowiedziałam: „Więc razem macie 47 lat,
a ja zaliczyłam więcej cipek niż wasza dwójka razem wzięta.
Idźcie na tył tego jebanego samolotu, i zobaczymy się po lądowaniu”.
Dlatego nie mam córki.
Żeby nie mieć napalonej 11-latki,
która chce mieć oral co 15 minut,
a potem chce latać pierwszą klasą.
Po co mi taka chujnia?
Żaden przygarnięty pies nie namówi cię na wspólną terapię
ani nie wypomni ci twoich wad.
Jeśli wasze psy...
Często biorę narkotyki.
Jeśli...
Gdybym miała dzieci i gdyby dorwały się do szuflady z narkotykami,
zrobiłoby się nieciekawie.
Jeśli masz psa i dopadnie do szuflady z narkotykami,
to mniej poważna sprawa.
Przeżyje.
Najgorsze, co można zrobić psu w związku z narkotykami,
to wiecie co?
„Byłoby gorzej, gdybym cię nie przygarnęła, więc ogarnij się”.
Ostatnim razem, gdy moje psy Bert i Bernice były odurzone,
już ich nie ma, choć nie przez narkotyki, ale...
To były moje ostatnie psy, które naćpano.
To było na początku pandemii.
Moja siostra, Simone, powiedziała...
Zasugerowała, żebyśmy pojechały do Maine w pandemiczne lato.
Mówiła: „Jedźmy do Maine.
Jest tam dużo mniej ludzi.
Wynajmiemy duży dom. Nikt nam nie będzie przeszkadzał.
Nie będziemy musiały zachowywać dystansu,
a tu jest cholernie irytująco.
Po prostu pojedziemy.
Wyślę ci linki do kilku domów. Ostrzegam, że są stare.
Wyglądają, jakby je zbudowano na przełomie wieków”.
Gdy kliknęłam link, spytałam: „Których wieków?
Wyglądają jak domy na plantacjach”.
Ona na to: „To bardzo republikański obszar.
To republikańska enklawa w Maine”.
Odpowiedziałam: „Dobra. Jedźmy, kurwa”.
Nic mnie tak nie nakręca jak rozbijanie enklawy republikanów.
Nic.
Powiedziałam: „Jedźmy. Będę się bzykać z każdym czarnym i Azjatą, którego znam.
Będziemy uprawiać anal na trawniku przez cały dzień,
salutując waszej fladze”.
Byłam wtedy bardzo zdeterminowana.
Wtedy na scenie politycznej był Andrew Cuomo.
Wróćmy razem do czasu,
gdy wrzeszczała na nas
co rano w telewizji
ta wściekła włoska bagietka z klopsikami.
Wrzeszczał jak opętany, pryskając śliną: „Noście maskę!”.
Chciałam być jego maską. Podobał mi się.
Kocham...
Byliśmy spragnieni prawdziwego dowódcy. Mówiłam: „Chcę z nim być.
Chcę być pierwszą damą Nowego Jorku”.
Moja siostra, ta nudna dziewica, mówiła:
„Nigdy nią nie będziesz.
Pogrążyłabyś każdego polityka”.
A ja na to...
Wszyscy się w nim podkochiwali.
Wszystkie kobiety mówiły: „Kocham Cuomo”.
Nie znosiłam tego. To były moje rywalki.
Covid wydobył z nas to, co najgorsze.
Uznałam: „Muszę być szybsza.
Jestem celebrytką. Coś wymyślę”.
Zadzwoniłam do mojego agenta: „Chcę być w The View”.
I pozwolono mi.
Trafiłam do The View, łączyłam się przez Zooma, bo był covid.
Jestem na Zoomie z Whoopi i Joy Behar,
pytają mnie o kwarantannę, a ja na to: „Bla, bla, bla”.
Na samym końcu powiedziałam: „Drogie panie, zanim się rozłączę,
chciałabym ogłosić, że chcę zostać spenetrowana
przez gubernatora Nowego Jorku”.
Joy Behar powiedziała: „Oj, Chelsea”. A ja na to: „Zamknij się, Joy.
Nie potrzebuję komentarza”.
Wiedziałam, że wiadomość poszła w eter. Wiedziałam to.
Rozłączyłam się. A potem...
Powiedziałam do moich psów: „Teraz czekamy”.
Minęły trzy dni.
Po trzech dniach zadzwonił mój telefon,
ale to był nieznany numer, więc nie odebrałam.
Nagrano mi niesamowitą wiadomość.
„Dzień dobry, panno Handler.
Tu Andrew Cuomo.
C-U-O-M-O.
Ptaszki ćwierkają, że ktoś się we mnie podkochuje.
Chciałbym poznać szczegóły.
Mój numer to 917, tralala, tralala”.
A na koniec: „Ciao”.
Trzymałam się za pochwę, mówiąc: „O mój Boże”.
Nawet nie odsłuchałam całej wiadomości,
tylko wsiadłam do auta i pojechałam do przyjaciółki.
Była w oknie, a ja pod jej domem,
przez jebany covid byłyśmy o dwa metry od siebie.
Odtworzyłam wiadomość z telefonu,
jak John Cusack w Nic nie mów...
Wołałam: „Zerżnę gubernatora!
Gubernator chce mnie przelecieć!
Będę pierwszą damą Nowego Jorku!”.
Coś wspaniałego.
Zadzwonił do mnie, rozmawialiśmy przez 45 minut.
Myślałam: „Boże, to nie przelewki”.
Wpadłam na pewien pomysł. „W lecie wybieram się do Maine,
więc może wpadnę do Albany.
Możemy wybrać się na kolację na dworze połączoną z analem.
Czy co tam lubisz”.
A on na to: „Jestem zainteresowany”.
Spytałam: „Co mam zrobić?
Muszę przejść kwarantannę przed randką?”.
On na to: „Kwarantanna-sranna”.
Pomyślałam: „Ciekawy zwrot akcji”.
Gdy wszystko było ustalone i wiedziałam, że chyba przelecę gubernatora...
Było wtedy głośno o aferze sutkowej.
Wszyscy rozmawiali o tym, czy ma kolczyk w sutku,
a ja oczywiście wiedziałam, że nie.
To 59-letni heteroseksualny biały mężczyzna.
Nie miałby jaj, żeby to zrobić.
Ale ciekawiły mnie jego sutki, więc powiększałam
jego zdjęcia na Instagramie.
I jego sutki były dość dziwne.
Były skierowane na południe.
Nigdy nie miałam z czymś takim do czynienia.
Siostra mi radziła: „Weź go od tyłu. Tak jest bezpieczniej.
Jest pandemia. Nie musisz patrzeć na jego sutki.
Zrób to”. Bo panikowałam.
Spytała: „Jesteś, kurwa, patriotką czy nie?”.
Odpowiedziałam: „Tak. Chcę nią być. To po prostu duże wyzwanie”.
Wynajęliśmy dom w Maine i wyruszyliśmy. Zaczęłam do niego pisać.
Byłam z całą rodziną, z grupą przyjaciół.
Mieliśmy duży dom na wodzie
zbudowany nie wiem, w jakim okresie.
Zaczęłam do niego pisać. Wysyłam mu moje zdjęcia na desce SUP.
Nagle przestał odpisywać.
Przez kilka dni oszukiwałam się,
że to nie koniec.
Mówiłam: „Nie. Jest gubernatorem. Musi być bardzo zajęty”.
Trzeciego dnia powiedziałam moim siostrom Shoshannie i Simone:
„Andrew Cuomo nie odzywa się, odkąd jestem w Maine”.
A moja siostra, dziewica, na to: „Mówiłam ci.
Nie może cię przelecieć, jasne?
Ktoś w jego biurze wywęszył wasz mały romans
i go zablokował.
Nie może krzyczeć na cały kraj,
żeby zachowywać dystans,
a potem pieprzyć jedną z najgłośniejszych osób na świecie.
Po prostu nie może”.
A druga siostra powiedziała: „Napisz jeszcze raz”.
Następnego ranka wyszłam na zewnątrz. Byłam w bikini na vespie.
Miałam maskę na ustach i kask, a na ciele krem z filtrem,
by mu pokazać, że jestem bezpieczna.
W ostatniej chwili zdjęłam górę, więc byłam topless w bikini,
a mój brat Roy zrobił zdjęcie.
Moja siostra Simone wyszła i nas zobaczyła.
Krzyknęła: „Chelsea, co ty odwalasz? To twój brat!”.
Ale wtedy byłam zdesperowana.
Wiedziałam, że mnie odrzucił, ale byłam zdesperowana.
A do tego wizja fotki Chelsea Handler topless
transmitowanej z iPhone’a czy iPada Andrew Cuomo,
na wielkiej porannej konferencji dotyczącej pandemii
na poziomie krajowym poprawiła mi humor.
Chciałam tylko dać mojemu krajowi prezent.
A potem, gdy przekonałam się, że nie reaguje, dałam za wygraną
i poczułam przygnębienie.
Podczas pandemii single byli przerażeni.
„A jeśli już nigdy nie doświadczę penetracji?”
Zaczęłam żałować,
że nie przywiozłam psów Berta i Bernice do Maine.
Więc siedziałam z rodzeństwem.
Powiedziałam: „Jestem przygnębiona.
Odrzucono mnie i nie mam przy sobie psów.
Nie wiem, jak je przywieźć z Kalifornii. Nie wezmę ich do samolotu.
To okropne. Nie zrobię tego”.
A mój brat Roy zapytał: „Może przyjadą ciuchcią?”.
A Simone odpowiedziała: „Spoko. Coś wymyślimy”.
Zeszła na dół po 20 minutach i oznajmiła:
„Znalazłam parę, która zabierze twoje psy z Kalifornii do Maine,
i będą tu za 48 godzin”.
Pomyślałam: „Czy to w ogóle możliwe?”.
Nie wiedziałam, że tak można,
ale kiedy wszystko idzie po mojej myśli, nie zadaję pytań.
Uznałam: „Świetnie”.
Był poniedziałkowy wieczór o 19.15,
a w środę o 19.30
ta para przyjechała do domu, który wynajęłam w Maine,
a Bert i Bernice wyszli z przyczepki za ich furgonetką.
Byłam im wdzięczna.
Każdy z was, kto ma psa,
wie, jak bardzo byłam wdzięczna na ich widok.
Wbiegłam do domu, który wynajmowaliśmy.
Mój brat gotował w kuchni,
a ja wzięłam dwa kieliszki i butelkę Belvedere,
i zaczęłam im robić drinka w podziękowaniu.
Roy zapytał: „Dla kogo to?”.
„Dla pary, która przywiozła Berta i Bernice.
To drink w podziękowaniu”.
Odpowiedział: „Nie rób im więcej niż jedną kolejkę”.
Spytałam, o co mu chodzi.
On na to: „Spójrz na mnie, Chelsea.
Każdy, kto przejechał
z Kalifornii
do Maine
w 48 godzin,
jest na metamfetaminie”.
Wyniosłam drinki i powiedziałam: „Wielkie dzięki”.
A koleś powiedział: „Możemy wypić tylko jednego.
Musimy być na Florydzie przed północą”.
Aha.
Przez następne dwa dni
moje psy Bert i Bernice chodziły po okolicy,
właziły w deski SUP,
uderzały się w głowy.
Były apatyczne.
Patrzyłam na nie: „Co jest nie tak z moimi dziećmi?”.
Mój brat Roy spytał: „Co jest z nimi nie tak?”.
Ja na to: „Spójrz na Berta. Wlazł trzy razy w to samo drzewo”.
Na co on: „Co jest nie tak z twoimi psami?
Właśnie je wysłałaś
w megaszybki,
napędzany metamfetaminą
pościg samochodowy przez cały kraj,
bo gubernator cię nie przeleciał podczas globalnej pandemii.
Teraz odtruwają się z metamfetaminy.
Oto co się dzieje.
Dzięki Bogu nie masz prawdziwego dziecka”.
Na co ja: „Mam dość tego, że obraża się mój styl wychowawczy.
Wychowaj dwa psy za jedną pensję”.
Potem napisała do mnie Barbara Bush.
Córki George W. Busha, naszego byłego prezydenta,
bliźniaczki Jenna i Barbara to moje koleżanki.
Poznałam je na imprezie zwanej Kobiety Roku Glamour
wiele lat temu w Nowym Jorku.
Poznałam je. Byłam z dwiema siostrami. One były siostrami.
Połączyła nas siostrzana więź.
Nazywam je „siskami”.
Łatwiej nazywać kobiety „siskami”,
wtedy nie trzeba pamiętać ich imion.
Dostałam wiadomość od Barbary Bush.
„Sisko, ponoć jesteś w Biddeford Pool”.
To ta część Maine, w której byłam, republikańska enklawa.
Napisała: „Ponoć jesteś w Biddeford Pool.
Jesteśmy niedaleko. Chcemy się przywitać”.
Na co ja: „Oczywiście, sisko. Wpadajcie”.
I zobaczyłam, jak Barbara Bush wjeżdża na mój podjazd.
Duży, stromy podjazd do domu, który wynajmujemy.
Zobaczyłam, jak idzie,
a za nią zobaczyłam dwóch agentów tajnych służb.
A potem zobaczyłam byłą pierwszą damę, Laurę Bush.
Wzdrygnęłam się...
Za dużo republikanów.
Na szczęście był covid. Powiedziałam: „Zachowajmy dwa metry dystansu”.
Krążyliśmy wokół siebie, zaprowadziłam ich na balkon,
i patrzyliśmy na ocean z tarasu tego domu.
Laura Bush, była pierwsza dama, ma dołeczek. Kocham dołeczki.
Zawsze gdy widzę dołeczki, myślę: „To niegroźna osoba”.
Nie mogę być ławnikiem.
Opieram się w swoich opiniach na wyglądzie i dołeczkach.
Potem mój brat Roy wyszedł na werandę
i widząc Laurę Bush, byłą pierwszą damę, powiedział: „Wyglądasz znajomo”.
Potem odjeżdżali, a Barbara Bush, moja koleżanka, powiedziała: „Och”.
A ja na to: „Co rano mamy pilates na zewnątrz, przyjdź”.
Była świeżo po ślubie.
Powiedziała: „Codziennie będziemy przychodzić na pilates”.
I zaczęli przychodzić.
Wszyscy mówili wtedy o pickleballu.
To wina covidu, że mamy pickleball.
Nie słyszeliśmy o tym cholerstwie przed covidem.
Pickleball. Nie jestem w stanie traktować poważnie tego tematu.
Gdy ludzie gadają w kółko o...
To nie są prawdziwe ćwiczenia.
Więc przestańcie o tym pieprzyć.
Spalilibyście więcej kalorii,
wpychając sobie w dupę piklowanego ogórka na korcie do pickleballu
niż grając w pickleball.
Pickleball i Burning Man. to rzeczy, o których nie chcę słyszeć.
Nie próbujcie mnie przekonać.
Burning Man to banda bogatych ludzi, którzy po raz pierwszy czymś się dzielą.
Wszyscy mówili o pickleballu,
a Barbara Bush mówi o turnieju pickleballu w Kennebunkport.
„Wy, Handlerzy, kontra Bushowie”.
Na co ja: „O nie, sisko. To miłe, ale nie.
Nie przyjadę do Kennebunkportu.
Nie chcę, żeby mnie widziano z twoim ojcem.
Nie mogę sobie ufać w towarzystwie twojego ojca.
Miewam wybuchy złości.
I zaskakują mnie tak samo jak innych, jasne?
Nigdy nie wiem, kiedy na kogoś naskoczę,
a kiedy to robię, martwię się o tę osobę.
Nie chcę tego robić na czyjejś posiadłości.
Być niemiła dla twojego ojca albo naskoczyć na niego bez powodu”.
Na co ona: „Nie martw się, sisko. Umówię dla tatusia masaż”.
A ja na to: „Nie nazywaj go tatusiem.
To nie jest mój tatuś.
Nie jedziemy”. Cała moja rodzina, moja siostra, dziewica, prosiła:
„Nie odbieraj nam tej okazji.
Chcemy jechać do Kennebunkportu.
Twoje polityczne bzdety
nie powinny odbierać nam tej szansy.
Weź prochy i spróbuj ujarzmić swoją naturę”.
A moja siostra dodała: „Weź podwójną dawkę. Ona ma rację.
Mój brat Roy dodał: „Musi zjeść cztery dawki jadalnych, żeby się uspokoić,
a po nich nawet słowa nie piśnie”.
Zażyłam czterdzieści miligramów THC przed Kennebunkportem.
Czterdzieści.
Tak. I... To nawet nie...
Rozumiem, że narkotyki nie są dla wszystkich. Są dla mnie.
Mam z nimi świetne układy.
Dogadujemy się.
Chyba po prostu kiedy jestem trzeźwa, mam zbyt dużą przewagę.
A więc wzięłam 40 miligramów THC.
Przybyliśmy do Kennebunkportu.
Byliśmy na boisku do pickleballu. Miałam czapkę z daszkiem i szorty.
Wyglądałam jak wielka męska lesbijka.
Byłam na haju, miałam duże, grube okulary przeciwsłoneczne.
Byliśmy na boisku do pickleballu.
Nic nie robiłam, bo przy grze w pickleball tak to jest.
Tylko się stoi.
I byliśmy na tym boisku
krócej niż 30 sekund, kiedy usłyszałam głos
byłego prezydenta Stanów Zjednoczonych. Zawołał: „Och.
Słyszałem, że ta jajcara jest w mieście”.
A ja jestem naćpana.
I mówię: „O nie.
Myślałam, że tatuś ma masaż”.
I spojrzałam na siostrę, tę, której ufałam.
A ona na to: „To on. Zamknij się. Nic nie mów”.
A ja...
Spojrzałam na George’a W. Busha, który zbliżał się z otwartymi ramionami.
Wołał: „Chodź!”. A ja na to: „Odsuń się, kurwa!
Trwa pandemia. Cofnij się!”.
A on na to: „Co?!”.
Powtórzyłam: „Pandemia.
Wiem, że masz swoje własne Idaho na tej małej wyspie
czy cokolwiek to jest”.
A wtedy mój brat Roy zszedł z boiska,
spojrzał na byłego prezydenta i mówi: „Wyglądasz bardzo znajomo”.
Co za żenada.
Powiedział: „Pokażę ci moją kolekcję dzieł sztuki.
Jestem malarzem. Namalowałem wiele obrazów”.
A ja na to: „Tak, wiem. Nie...
Nie chcę z tobą iść, proszę”.
Jestem taka naćpana.
Chcę tylko, żeby to się skończyło.
A on wziął mnie pod rękę.
Powiedział: „Chodź. Czego się boisz?”.
A Barbara Bush powiedziała: „Idź z tatusiem, sisko.
Idź z tatusiem”.
A ja na to: „Przestań, kurwa, nazywać go tatusiem!”.
Weszliśmy do tego domu, byliśmy tylko on i ja.
Myślałam: „Co się dzieje? Czemu to popołudnie jest tak długie?
Kiedy...
Kiedy ono się skończy?”.
Pokazał mi swój pierwszy obraz.
A nie powiem, żebym znała się na sztuce.
Jestem ignorantką i nie czuję
choćby najmniejszej presji, by udawać, że tak nie jest.
Nie jestem kimś, kto mówi: „Wiem”.
Nie wiem.
Po prostu cieszę się, że sztuka istnieje.
Jak poszewka na kołdrę. „Dziękuję.
Dziękuję, że tu jesteś. Historia mnie nie interesuje”.
Nie ciekawi mnie to”.
Patrzę na pierwszy obraz
i próbuję wymyślić, co powiem
o tym obrazie.
Powiedziałam: „Och”.
A on na to: „Zdejmij okulary.
Żeby zobaczyć obraz”.
Odruchowo reaguję szczerością.
„Panie prezydencie, jestem na haju.
Musi pan to wiedzieć z szacunku dla Urzędu”.
A on na to...
A ja powiedziałam: „Tak”.
Poszliśmy na górę.
Były trzy półpiętra, trzy klatki schodowe.
Wszystkie jego obrazy były na półpiętrach
albo na klatkach schodowych.
Gdy dotarliśmy do ostatniego obrazu, pomyślałam:
„Muszę wymyślić jakiś komentarz”.
Gapiłam się na ten obraz i...
powiedziałam: „Ta farba jest taka
gruba”.
Moja siostra, Simone, zawołała: „Dobra! Czas się zbierać!”.
Była u dołu schodów, bo mnie śledziła.
Pomyślałam: „Dzięki Bogu”.
Nie zostawiłaby mnie z nim sam na sam.
Ja też chciałam się stamtąd wydostać, zanim zrobię laskę Dickowi Cheneyowi.
„Co będzie dalej?”
Zanim poszłam, zapytałam: „O Boże. Zrobimy sobie selfie?”.
On na to: „Pewnie”.
I robię sobie selfie z George’em W. Bushem.
Zbiegam na dół, wsiadam do auta z bratem i siostrą
i wysyłam to zdjęcie do Andrew Cuomo.
„Prezydent mnie chciał, choć gubernator mną wzgardził, co?”
A pół roku później okazało się,
że Andrew Cuomo był niebezpieczny
i napastował wszystkich swoich podwładnych.
Jasne, że był niebezpieczny i wszystkich napastował.
Przecież napastował nas wszystkich w telewizji.
Mnie to po prostu kręciło.
Siostra dziewica zadzwoniła.
I powiedziała: „Ciekawe, jak wyplątujesz się z takich sytuacji.
Mogłaś się spotykać z Andrew Cuomo. I teraz by cię wykluczono”.
A ja na to: „Wydajesz się rozczarowana”.
Na co ona: „Pomyśl, ile razy
byłaś o włos od kłopotów.
To tak, jakby nasza zmarła matka z nieba
chroniła cię i pilnowała, żebyś nie spieprzyła sobie życia.
Pamiętasz Marthę McIntosh, której założono aparat na zęby?
Uwolniłaś się w samą porę.
I znowu to samo. W porę się wykaraskałaś.
Nie podjęłaś żadnej decyzji. Tylko tak wyszło”.
A ja na to: „To bardzo ciekawa perspektywa.
Myślisz, że nasza mama tak spędza czas w niebie?
Powstrzymuje mnie przed seksem na ziemi?”.
A ona na to: „Pomyśl o Billu Cosbym. Pomyśl o tym”.
Zapomniałam o Billu Cosbym.
Miałam 20 lat i występowałam w kasynie Borgata w Atlantic City,
Bill Cosby też tam występował.
Był tam przez dwa wieczory. Ja też.
Po pierwszym wieczorze przechodziłam przez kasyno,
a manager podszedł i powiedział:
„Bill Cosby chce cię poznać w swoim pokoju o 15.00”.
Ja na to: „Cholera, przyjdę”.
Był ze mną ochroniarz i gość, który występował przede mną.
Poszliśmy do pokoju Billa Cosby’ego. Była 14.50.
Zawsze jestem przed czasem, bo nikt nie odbierał mnie ze szkoły.
Czekałam i zapukałam do drzwi punktualnie o trzeciej,
a Bill Cosby otworzył.
W młodości uwielbiałam Billa Cosby’ego.
Dorastałam, pragnąc, by ojciec był bardziej profesjonalny, jak Bill Cosby.
Chciałam, żeby tata prowadził poradnię ginekologiczną w piwnicy.
Z wahadłowymi drzwiami kuchennymi i w czystym swetrze.
Ale tata nie miał dość wytrwałości, by zdobyć wszystkie stopnie naukowe,
które mają ginekolodzy.
Byłby raczej domorosłym ginekologiem.
Ale chciałam być częścią tej rodziny.
Chciałam być siostrą Rudy i Vanessy
i chciałam porządnie wyjebać mojego brata Theo.
Tego właśnie chciałam.
Bill Cosby chciał się ze mną spotkać, wiedział, kim jestem.
Wiecie, ile to dla mnie znaczyło w tamtym wieku,
kiedy nie wiedzieliśmy o Billu Cosbym tego, co wiemy teraz?
Nie mogłam się doczekać, aż otworzy, a wtedy
miał na twarzy taki słodki uśmiech.
Otworzył drzwi, spojrzałam na niego, a on na mnie,
i wskoczyłam mu w ramiona.
„Tato, jestem w domu”.
I przytulaliśmy się przez kilka chwil.
W końcu mnie wypuścił.
A potem drzwi się otworzyły i zobaczył, że jestem z dwoma facetami,
których nie widział,
a uśmiech na jego twarzy zastąpił wielki grymas.
Nie wiedziałam, co się dzieje.
Teraz wiem, że zastanawiał się, czy ma dość Rohypnolu dla nas wszystkich.
Weszliśmy do pokoju Billa Cosby’ego i usiedliśmy tam.
Miał wielki, pałacowy apartament prezydencki.
A ja siedziałam tam z supportem i ochroniarzem.
A on zaczął dogadywać typowi, który robił mi support.
Bill Cosby mówił mu,
że nigdy do niczego nie dojdzie, będąc supportem dla kobiety.
Na początku myślałam: „Czy to...
Po prostu...
„Czy jesteśmy w Punk’d?”.
I wtedy zdałam sobie sprawę, że jest zgryźliwy i wredny.
Byłam młodą kobietą. Nie umiałam się bronić.
Ale musiałam stanąć w obronie kolegi.
Powiedziałam: „Musimy wstać. To straszne.
Co on robi?”.
Wyszliśmy z tego pokoju.
Nigdy nie zapomnę, że wszyscy troje...
To było okropne uczucie.
Nie byliśmy w stanie nic do siebie powiedzieć.
Mówi się: „Nigdy nie poznawaj swoich idoli”.
Miałam tylko dwóch idoli.
Woody’ego Allena i Billa Cosby’ego.
I potem wyszło na jaw sześć lat później,
że Bill Cosby odurzał wszystkie kobiety, które przychodziły do jego pokoju.
Moja siostra dziewica znów zadzwoniła.
Powiedziała: „Teraz wiemy, dlaczego Bill Cosby
miał wtedy tak zły humor”.
A ja na to: „Bill Cosby nie wiedział,
że mogę wpieprzać Rohypnol jak cukierki”.
Dziękuję, New Jersey! Dziękuję za super wieczór!
Dziękuję!
Dzięki.
Dziękuję wam!
Dziękuję.
Dziękuję wam! Dziękuję!
Dziękuję wam!
Napisy: Joanna Rychlik