Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ขอเสียงต้อนรับ
เชลซี แฮนด์เลอร์
(เชลซี แฮนด์เลอร์: รู้สึกรู้สา)
ตายแล้ว
สวัสดีค่ะ นิวเจอร์ซีย์
ยินดีต้อนรับ!
แค่อยากหาตัวแขก ที่เป็นชาวรักร่วมเพศในคืนนี้หน่อย
สวัสดีค่ะ
ผู้ชายเหรอ โอเค ใช่
คุณเป็นชายแท้ ดูจากชุดก็รู้
แต่คุณเป็นเกย์
ขอบคุณและยินดีต้อนรับ ขอบคุณที่มานะคะ
ชาวรักร่วมเพศคนอื่นๆ อยู่ไหนกัน โดนแบ่งแยกออกไปแล้วเหรอ
โอเค ขอบคุณค่ะ ฉันก็...
อาชีพฉันมีทุกวันนี้ได้ ก็เพราะชาวรักร่วมเพศทั้งชายหญิงเลย
ขอบคุณค่ะ
และก็อยากขอบคุณชาวรักร่วมเพศชายเป็นพิเศษ
สําหรับความทุ่มเทที่คุณทําเพื่อสังคม
ที่ไม่มีใครสังเกตเห็นและด้อยค่ามัน
พวกคุณจําตอนที่โรคฝีดาษลิงโผล่มาได้ไหม
ไม่ คุณจําไม่ได้หรอก เพราะอะไรรู้ไหม
เพราะเกย์ทั้งหลาย พากันไปฉีดวัคซีนภายใน 30 วัน
เพื่อที่ชาวสเตรทแบบพวกเราทั้งหลาย จะไม่ต้องพบเจอกับฝีดาษลิง
นั่นคือสิ่งที่พวกเขาทําเพื่อชุมชนของเรา
ฉันตื่นเต้นมากเลยตอนฝีดาษลิงโผล่มา
ตื่นเต้นกับโรคระบาดครั้งใหม่ มาตรการใหม่ กฎใหม่
ฉันจําตอนที่กรมควบคุมโรคออกทีวีตอนเช้าวันนึง
บอกสองวีธีเลี่ยงการติดโรคฝีดาษลิง
คือประการแรก เลี่ยงการสอดใส่ทางทวารหนัก
พูดอย่างกับมันย่องเข้าใส่เราที่ธนาคารงั้นแหละ
"อุ๊ยตายแล้ว ว้าย!"
หรือสอง เลี่ยงการใช้ผ้าเช็ดตัวร่วมกัน
บอกเลยนะว่าถ้าสอดใส่ทางก้นแล้ว แปลว่าใช้ผ้าเช็ดตัวด้วยกันชัวร์ ไอ้บ้า
แต่เราไม่ต้องเจอกับฝีดาษลิง
เพราะชาวเกย์ได้ทําเพื่อประเทศชาติไปแล้ว
พวกเขาเป็นคนรักชาติ และฉันซาบซึ้งมาก...
พวกเขากวาดล้างฝีดาษลิงไปไวมาก
จนฉันรู้ตัวเลยว่าพลาด
การสอดใส่ทางทวารไปละ
แบบว่า "ถ้าพวกเขาตื่นเต้นอยากกลับไป ทําอะไรสักอย่าง ฉันก็อยากลองบ้าง"
และทายสิ การสอดใส่ทางทวาร ไม่ได้จํากัดวงแค่ชาวรักร่วมเพศแล้วนะ
มันกําลังฮิต และคุณน่าจะลองดูบ้าง
ตอนแรกอาจจะเป็นยาขมนิด แต่อาจจะชอบก็ได้ใครจะรู้
และที่ฉันหวังวันนี้คือ ให้คู่รักที่คบกันมานานๆ ...
พวกคุณเคยลองทางก้นหรือยัง
โอเค
ที่ฉันหวังก็คือคู่รักใหม่ คู่รักเก่า
ได้กลับบ้านไป มองตากัน และคิดว่า...
"เรามาลองทางก้นไปพลาง แล้วคิดถึงเชลซี แฮนด์เลอร์ไปพลางกัน"
อยากให้เป็นยังงั้นจัง
สําหรับคนที่จะลองเป็นครั้งแรก และคุณไม่ได้คบหาใครอยู่
แต่คุณอยากจะลองสอดใส่ทางทวารในค่ําคืนนี้
ฉันอยากให้คุณวางแผนนิดนึงนะ
คุณต้องเลือกชายไซซ์กลางไปถึงเล็ก
ไปลองกับ 50 เซนต์ไม่ได้เด้อ
โจ คอยอาจจะได้ แต่ 50 เซนต์ไม่ไหวแน่
ข้อดีอีกอย่างของการสอดใส่ทางทวารนะ
คือมีโอกาสถึง 90 เปอร์เซ็นต์ ที่คุณจะไม่ท้อง
ฉันชอบมากเลย
ฉันมีเพื่อนที่บอกว่า "เชลซี เธอไม่มีลูกเหรอ"
"เธอจะต้องตายคนเดียวนะ"
ก็อยากให้เป็นงั้น
คิดว่าฉันอยากลากเด็กบริสุทธิ์มาซวยด้วยกันเหรอ
ให้ลูกมาอยู่ข้างเตียงแล้วก็ "แม่จ๋า อย่าตายนะ"
ทันทีที่ฉันรู้ตัวว่าเป็นโรคอะไรแค่เล็กน้อย
ฉันก็จะเรียกคนขายยาคนโปรดมา
วางยาฉันให้ตายหลังโรงนา เหมือนกับม้าตัวนึงไปซะ โอเคปะ
ไม่ขออยู่ยืนยงหรอก
คนคิดว่าฉันเกลียดเด็ก แต่ฉันไม่ได้เกลียดเด็กเลย
ใครอยากมีก็มีไปสิ เข้าใจไหม ขอให้โชคดีนะ
ฉันไม่สนอะ ฉันไม่อยากมีเด็กอยู่ใกล้ๆ แบบตลอดเวลางี้
เหตุผลที่ฉันไม่อยากมีลูก ไม่ใช่เพราะฉันเกลียดเด็ก
แต่เพราะฉันพบว่าชีวิตวัยเด็กเนี่ย มันเลวร้ายมาก แบบ...
ตอนเกิดมาฉันนี่อารมณ์เสียสุดๆ
ฉันจําตอนเกิดได้
จําตอนที่อยู่ในห้องพยาบาลนั่น ไหลปรื้ดออกมาจากปิ๊กาจูแม่ได้
และจําได้เห็นแสงสว่างไสวไปหมด
แล้วก็มีคนมาฟาดก้นฉัน
และคิดว่า "นี่ล้อกันเล่นปะวะ"
แล้วฉันก็กลับบ้านมาเจอ "ครอบครัว"
ที่มีลูกอยู่แล้วอีกห้าคน
และฉันจําได้ว่าฉันมองพ่อกับแม่ตัวเองแบบ "ที่นี่ใครแม่งเป็นคนคุมเหรอ"
"ฉันมีสินสอดไหม"
"คือฉันจะขยับสถานะตัวเอง จากสภาพนี้ได้ยังไงวะเนี่ย"
ฉันนี่มีปัญหาทันทีเลย
ตอนเด็กๆ ฉันดูเรื่อง "เดอะเบรดี้บันช์" ฉันแน่ใจว่าพวกคุณหลายคนก็ดูใช่ไหม
ที่มีลูกหกคน แล้วก็แม่กับพ่อ
แล้วก็แม่บ้าน อลิซ
ฉันแบบ "อลิซของบ้านเราอยู่ไหนวะเนี่ย"
ฉันทนครอบครัวตัวเองไม่ได้
ทนพ่อไม่ได้ พ่อนี่อย่างกาก
ฉันรู้ทันทีเลยล่ะ
คือฉันอยู่ในร่างกายเด็กนะ แต่รู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้ว
ฉันรู้สึกเป็นผู้หญิง
เหมือนฉันอยากเริ่มทําธุรกิจ รับจัดเลี้ยงอาหารหรืออะไรทํานองนั้น
และพ่อกับฉันก็ไม่ถูกกันตั้งแต่ฉันยังเด็กเลย
เราไม่เคยเห็นตรงกัน
แล้วพอฉันอายุประมาณเจ็ดขวบ
พ่อก็ "เราต้องพาแกไปดิสนีย์เวิลด์ทํานองนั้น
ให้แกได้เห็นว่าเด็กคนอื่นๆ ทําตัวยังไง"
"มีอะไรขาดหายไปนะ แกมีบางอย่างผิดปกติ"
พ่อแม่ฉันเลยพาเราไปดิสนีย์เวิลด์กัน
ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ ซึ่งแปลว่าเราจะขึ้น...
พ่อฉันเป็นคนขายรถมือสอง
ซึ่งแปลว่าเราจะนั่งรถจากนิวเจอร์ซีย์ไปฟลอริดา
ในรถตู้สีฟ้าขาวสไตล์พวกใคร่เด็กของพ่อ
โดยไม่จองโมเต็ลหรือโรงแรมไว้
พ่อฉันไม่เคยคิดถึงอะไรพวกนั้นเลย
เขาจะไปจอดแวะตามโรงแรมจิ้งหรีด หรือโรงแรมลักพาตัวเด็กที่เขาเจอ
แล้วเราก็จะไปจอดที่ฮอลิเดย์อินน์เอ็กซ์เพรส
ซึ่งติดป้ายไฟใหญ่เบ้อเร่อว่า "ไม่มีห้องว่าง"
แล้วพ่อฉันก็จะลงรถแบบร่าเริง
แล้วฉันก็ลงรถตามเขามา "เฮ้ยสตีวี่ วอนเดอร์"
"มองไม่เห็นป้ายหรือไงวะ"
"ไอ้หน้าโง่"
ฉันนี่ไม่อยากเชื่อ ในความไร้ศักยภาพของพ่อแม่ฉันเลย
แล้วเราก็มาถึงดิสนีย์เวิลด์ ซึ่งก็กากอีก
มีผู้ชายวัยฉกรรจ์แต่งตัวเป็นหนูกันเป็นฝูงงี้
นี่ล้อเล่นปะ
อายุแค่เจ็ดขวบฉันก็มองหาบาร์แล้ว
สิ่งที่น่าสนใจที่สุดที่ฉันเห็นที่ดิสนีย์เวิลด์
คือมีเด็กผู้ชายเจ็ดขวบอีกคนนึง
เด็กหญิงกับเด็กชายโตไวไม่เท่ากันนะคะ คือตานั่นอาจจะอายุสองเดือนมั้ง
และเขาคว่ําหน้าลงบนพื้นปูนที่ดิสนีย์เวิลด์
และก็ฟาดงวงฟาดงาร้องกรี๊ด แล้วก็งอแงหนักมาก
และฉันจําความรู้สึกตอนนั้นได้เลย
จําได้ว่ามองเขาแล้วก็อิจฉา
แบบว่า "โห"
"เราทําแบบนั้นได้เหรอ แบบ..."
"ฉันก็รู้สึกแบบนั้น"
แล้วเราก็กลับมาจากทริปนั้น หลังจากที่ฉันได้เห็นเด็กนั่นงอแง
ฉันก็แบบ "อืม แอบน่าสนใจดีนะ"
แล้วฉันก็ไปเรียนอนุบาลหรือป.หนึ่ง
ชั้นเรียนที่เด็กเจ็ดขวบเรียนกันน่ะ
แล้วก็มีเด็กคนนึงชื่อแอรอน เขาอยู่ที่สนามเด็กเล่น
ฉันกลับมาจากทริปนั้นแล้วก็เห็นเขานั่งอยู่ตรงมุม
เขานั่งตรงมุมสนามเด็กเล่นแบบนี้
"แม่ง แม่ง แม่ง แม่ง แม่ง"
"แม่ง แม่ง แม่ง เชี่ย เชี่ย เชี่ย"
แล้วครูคีแนน ครูของเรา
ก็ยืนตรงหน้าเขาและก็ใจดีมากๆ
เธอเข้าใจมันได้ดีมากน่ะ
และฉันก็เดินไปแบบว่า "มีอะไรกันเหรอคะ ครูคีแนน"
เข้าใจปะ "ทําไมแอรอนถึงพูดจาแบบนั้นได้ล่ะ"
ครูก็บอกว่า "อ๋อ แอรอนเขาเป็นโรคทูเร็ตต์จ้ะ"
ฉันก็แบบ "หนูก็อยากเป็นโรคนั้นบ้าง"
แล้วคุณต้องเข้าใจก่อนนะ คือพ่อฉันเขาไม่พอใจฉันมากๆ
เขาให้ฉันอ่านแอนนา คาเรนินาของตอลสตอย ตอนฉันอายุแค่เจ็ดขวบ
เพราะเขาคิดว่ามันจะช่วยให้ฉันไม่ไปก่อเรื่อง
ผู้หญิงคนนั้นกระโดดให้รถไฟชนฆ่าตัวตาย
เพราะเธอไม่มีแฟนนะ
เขาให้ฉันอ่านโมบี้ดิ๊ก ซึ่งยาว 1,300 หน้า
ตอนฉันอายุเจ็ดขวบ แล้วฉันต้องเขียนรายงานการอ่านส่ง
ฉันไปโรงเรียนแล้วที่นั่นก็จะ "เจ้าหนูกุ๊งกิ๊งนั่งบนกําแพง"
แล้วฉันก็ "กําแพงไหน กําแพงเมืองจีนหรือกําแพงเบอร์ลิน"
ฉันกลับบ้านไปหาพ่อ
"พ่อต้องทําให้มันโง่ลงหน่อยนะ หนูเข้ากับเพื่อนไม่ได้แล้วเนี่ย"
ฉันไปห้องสมุด หาหนังสือเกี่ยวกับโรคทูเร็ตต์
ฉันอ่านมันใน 30 วินาที
แบบ "ชอบทุกประเด็นเลย"
วันนั้นฉันกลับบ้านไป ตัดสินใจเลย "ฉันเป็นโรคทูเร็ตต์"
แล้วก็รอ นั่งที่โต๊ะอาหารเย็น
มีแม่ฉันและก็พ่อที่กลับมาจาก ทํางานขายรถมือสองไม่ออก
เพราะรถแม่งจอดเต็มบ้านเราเลย
พ่อฉันกลับมาบ้าน ฉันนี่อดใจรอแทบไม่ไหว นั่งไม่ติดเก้าอี้เลย
ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว รออยู่สัก 40 นาทีได้
ฝึกคําใหม่ๆ ในหัว
แล้วพ่อฉันก็นั่งตรงข้ามฉัน
ฉันก็ "ไปตายซะ ไอ้หน้าหนอน ตูด จู๋ ไอ้กาก ไอ้สากกะเบือ"
แล้วก็ทําเกร็งตาสองรอบแรงๆ แบบ...
แบบ "หนูมีอาการติกส์ด้วยนะ เพราะงั้นอย่าสอดหน้ามาใกล้จ้ะ ไอ้กร๊วก"
คืนนั้นฉันหลับปุ๋ยเลย
แล้วก็พออายุแปดขวบ ฉันแขนหัก
นี่เป็นช่วงเวลาสําคัญในชีวิตฉันเลย เรามีบ้านพักฤดูร้อนบนมาร์ธาส์วินยาร์ด
ฉันรู้ว่านั่นทําให้เราดูรวยมาก แต่เราไม่รวย
ไม่รู้ว่าพ่อไปได้บ้านหลังนั่นมายังไง ต้องไปโกงใครเขามาแน่นอน
ฉันแขนหักและก็อยู่นอกบ้าน
ฉันสะดุดหมาตัวเอง ชื่อว่ามัตลีย์
ตอนที่แขนหัก ฉันเห็นกระดูกโผล่ออกมา
กระดูกข้อศอกอยู่นอกแขนเลย
เกล็นพี่ชายฉันก็มาอุ้มฉัน
เขาแบบ "เธอเป็นอะไรไหม" ฉันก็แบบ "น่าจะเป็นปะ"
"แบบว่านี่น่ะ... ฉันก็... ไม่แน่ใจเหมือนกัน"
"พ่อแม่มีประกันไหม แบบว่าเราต้องทํายังไงกันต่อ"
เขาอุ้มฉันขึ้นมาแล้วพาไปหาพ่อแม่
พ่อมองกระดูกที่โผล่ออกมาและบอกว่า "ประคบน้ําแข็งดูสิ"
ฉันจําได้เลยว่าแบบ...
ฉันแปดขวบนะ ฉันก็แบบ "นี่คือ..."
"หนูไม่มีเวลาสําหรับเรื่องงี่เง่าพวกนี้นะ"
ฉันมองไปที่แม่และก็มองพ่อ จากนั้นก็พูดว่า
"ใครแม่งเป็นคนคุมที่นี่เอ่ย"
"ทั้งพ่อกับแม่นี่ไร้ประโยชน์สิ้นดีเลย"
"หนูต้องไปโรงพยาบาล"
แล้วฉันก็ไปโรงพยาบาลกับพี่ชายฉัน เกล็น
ได้ใส่เฝือกและนี่มันน่าตื่นเต้นมากนะ
เพราะฉันมีของจับต้องได้ ไว้ขู่คนอื่นแล้ว
เฝือกฉันมันเริ่มจากตรงนี้ยาวไปถึงนี่
ไม่เคยรู้สึกมีพลังเท่านั้นมาก่อนเลย อย่างกับกลาดิเอเตอร์แน่ะ
ฉันกลับมาบ้านแล้วก็ขู่พี่ๆ
ที่โตกว่าฉันเยอะ
พวกเขาแหย่ฉัน แต่มันไม่สําคัญ
ฉันรู้สึกมีอํานาจ ฉันแบบ "ใช่เลย"
แล้วก็จําได้ว่ากําลังจัดโต๊ะอาหาร ที่มาร์ธาส์วินยาร์ดในเย็นหน้าร้อนวันนึง
แล้วฉันก็บอกพี่ว่า "พี่นั่งนี่ ส่วนพี่นั่งนี่"
แล้วก็บอกพ่อว่า "พ่อนั่งหันเข้าผนังไป"
"ทบทวนสิ่งที่ตัวเองทําซะ" แบบนั้นน่ะ
แล้วฉันก็นั่งลง
ฟาดเฝือกลงมาแล้วมันก็กระแทกบนโหนกปิ๊กาจู
แล้วฉันก็แบบ "อุ๊ย" น่ะ
แล้วก็เลื่อนลงมาสักสองเซนต์ แล้วก็แบบ...
"ตรงนี้มันอะไรเนี่ย"
พอคืนนั้นฉันก็เข้าห้องไปรู้แจ้ง ว่าตรงนั้นมันคืออะไร
พอฉันกลับมาบ้านตอนฤดูใบไม้ร่วง เราจะไปพักร้อนกันที่วินยาร์ด
พอกลับบ้านที่นิวเจอร์ซีย์ตอนฤดูใบไม้ร่วง
ฉันก็แบบ... ตอนนั้นฉันอายุแปดขวบได้ กําลังจะย่างเก้าขวบ
เพื่อนซี้ฉันโจดี้ เรพาติบอกว่า
"เราจะมานอนค้างก่อนเปิดเทอมกันที่บ้านฉัน คืนวันศุกร์ตอนทุ่มครึ่ง"
เธอบอก "ทุกคนต้องมานะ และเราจะได้ลองรู้สึกกัน"
ฉันไม่รู้หรอกว่ารู้สึกอะไรน่ะ แต่ว่าแบบ "ขอไปให้รู้ด้วยคน"
"ฉันไม่อยากคบเพื่อนผิดกลุ่มหรอก ฉันรู้ว่าต้องทําตัวยังไงถึงจะเท่"
ฉันเดินเข้าไป แล้วก็มีเด็กผู้หญิงแปดขวบอยู่เก้าคน
นอนคว่ําอยู่ในถุงนอน
กําลังทําแบบนี้
ฉันแบบ "มาลุยกันเว้ย"
เท่าไรก็ไม่หนําใจ
ฉันไปที่นั่นตอนทุ่มครึ่ง
และไม่ได้ลุกเปลี่ยนท่าเลยจนเจ็ดโมงครึ่ง
ตอนที่แม่ของโจดี้มาแตะไหล่ฉันแล้วบอกว่า
"หนูจ๋า หนูต้องกลับบ้านแล้วล่ะ"
ฉันไปค้างบ้านเพื่อนคืนนั้น กลับมาพร้อมรอยช้ําที่หน้าผากเลย
ฉันหิวน้ําและขาดน้ํามาก เพราะเหงื่อท่วมตัวทั้งชุดนอน
ฉันแบบว่า "มีใครมีน้ําเกลือแร่บ้างไหม"
และตอนที่คุณเด็กแค่นั้น
คุณอายุแปดขวบเก้าขวบ คุณช่วยตัวเอง แล้วคุณก็ไม่...
คุณไม่รู้ด้วยซ้ําว่าที่คุณทําอยู่ คือการช่วยตัวเอง
คุณแค่แบบ "นี่มันสุดยอดไปเลย ทําไมไม่เห็นมีใครเคยบอกเลยเนี่ย"
คุณไม่ได้สัมผัสปิ๊กาจูตัวเองตรงๆ นะ
คุณต้องมีวัสดุหนาๆ แบบยิ่งหนายิ่งดี
คุณอยากได้แรงเสียดสี
อยากได้พวกผ้าลูกฟูกหรือผ้ายีนส์หนาๆ
หรือไอ้ที่อยู่ใต้เรือน่ะ หางเสือ คุณอยากได้หางเสือ
คุณอยากได้กําแพง
คุณเห็นมุมปั๊บ ก็จะแบบ "ฉันเล่นงานแกแน่"
แล้วพอไม่มีใครพูดอะไรกับคุณ
แบบว่า "หยุดช่วยตัวเองได้แล้ว ยัยแรด"
คุณก็คิดว่าไม่มีใครรู้ว่าคุณทําอะไรอยู่
ฉันก็เลยทํามันตลอดเวลา
ฉันจะกลับบ้านหลังเลิกเรียน ฉันมีจักรยานอานยาวอยู่
เรารู้แล้วว่ามันไว้ทําอะไร
ฉันมีจักรยานอานยาว
ฉันก็จะไปทําธุระ กับครอบครัวปลอมที่ฉันจินตนาการ
ว่าฉันจะไปส่งพวกเขา ไปเล่นลาครอสและวอลเลย์บอล
มีลูกปลอมๆ สองคน
ลูคัสกับซิดดิควา
คนละพ่อ ของมันชัดอยู่ละ
ฉันจะขี่จักรยานอานยาวแล้วไปลงแอ่งน้ํา
ขี่อยู่ยังงั้นสัก 30 นาที
เพื่อนบ้านฉันเคยโทรหาแม่ "ลูกสาวคุณเล่นที่แอ่งน้ําบ้านเรา
ที่อยู่ตรงหน้าต่างห้องนั่งเล่นเรา มา 45 นาทีแล้ว"
พอฉันกลับมาบ้าน แม่ฉันก็จะ "ลูกไปไหนมา" "รถติด"
ฉันไปโรงเรียน เข้าไปเรียนคณิตศาสตร์
แล้วพวกเขาจะมีโต๊ะที่เปิดได้อยู่
ที่มีช่องว่างบนโต๊ะน่ะ
แล้วก็มีแฟ้มกระดูกงูที่โต๊ะ
และไม้บรรทัดในแฟ้มน่ะ
ฉันจะเอาไม้บรรทัดนั่นมา แล้วก็จะติ้วสักหนึ่งรอบ
ฉันเรียกว่า "การติ้ว" นะ แบบว่า "ถึงเวลาติ้วหรือยัง" แล้วก็จะ...
ฉันจะหยิบไม้บรรทัดมาแล้วก็... แบบนี้น่ะ
ฉันหมุนไปหนึ่งรอบและยังมีสติอยู่น่ะ แบบ...
เหงื่อจะยังไม่แตก ฉันยังแบบ "อือ"
ฉันจะหมุนรอบเดียวเสมอ แบบว่า...
แล้วก็ปาไม้บรรทัดไป
การช่วยตัวเองตอนอายุน้อยแค่นั้น ก็เหมือนช่วยตัวเองตอนโตแล้วเลยค่ะ
ทําหนึ่งรอบ ถึงจุดสุดยอด
แล้วก็แบบ "แกมันน่ารังเกียจ ไปไกลๆ เลยนะ"
"อย่ามาโดนตัวฉันอีก"
แล้วอีก 30 นาทีต่อมาก็ "อีกรอบละกัน"
ฉันจะทําแบบนั้นแล้วก็คิดว่าพอแล้ว
แต่ก็ฝืนไม่ไหว ฉันไม่เคยพอเลย
ฉันจะหยิบไม้บรรทัดกลับมา แล้วก็เสียสติไปเลย
ระหว่างเรียนน่ะ
พอจบคาบ ครูเลขก็จะแบบ
"เจ็ดคูณเจ็ด" ฉันก็ตอบ "สี่สิบเก้า!"
นี่เป็นช่วงเวลาที่น่าขายหน้าในชีวิตฉัน
ที่ฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ําว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แล้วเราก็จะกิน มื้อวันขอบคุณพระเจ้ากันกับครอบครัว
ซึ่งแปลว่ามีพี่ๆ รวมตัวฉันด้วยเป็นหกคน
แม่ฉัน พ่อฉัน และก็ปู่ย่า
และถ้าคุณเป็นลูกคนเล็กจากหกคน คุณจะรู้ว่า
ไม่มีใครให้ค่าคุณหรอก
ไม่ให้ค่าความเห็นฉันในประเด็น การเมืองระหว่างประเทศหรือระดับโลก
หรืออะไรก็ตามในโลกน่ะ
และวันขอบคุณพระเจ้าก็มักจะน่าเบื่อฉิบหาย
ฉันเลยหยิบทัพพีมาจากครัว
และคิดว่า "หวังว่าจะไม่ต้องพึ่งแกนะ"
"ฉันหวังว่าทุกคนจะไม่ด้อยค่าฉัน
จนฉันต้องใช้ทัพพีช่วยตัวเอง ในวันขอบคุณพระเจ้านะ"
"หวังว่าทุกคนจะให้ค่าบทสนทนาของฉัน
จนฉันไม่ต้องช่วยตัวเอง
ในช่วงวันหยุดที่เราไม่รู้ห่าอะไรกับมันเลย"
ฉันไปนั่งลงที่โต๊ะกินข้าว
แล้วก็ซุกทัพพีไว้หว่างขา
ติ้วไปเบาๆ รอบนึงแล้วแบบ "โอเค ตามนี้ มีสติไว้"
"ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
แล้วก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อ
ไม่รู้ว่าฉันหมดสติหรือ...
ฉันหลุดไป
ฉันจําได้แค่ว่าตื่นมาเพราะได้ยินเสียงแม่
แม่ฉันเป็นชาวยุโรปที่อ่อนหวานมากๆ
และต่างกับฉันคนละขั้ว
แม่บอกว่า "เชลซี"
"เชลซีลูก"
"ช่วยลืมตาขึ้นทีนะ"
และในชั่วขณะนั้น ฉันก็ "ตายแล้ว"
"มันจบแล้ว"
ฉันเตะทัพพีลงไปบนพื้น
แบบว่า "ไปให้พ้นนะ ไอ้ชั่วข่มขืนคน"
และฉันลืมตาขึ้นมา
และก็เห็นทั้งครอบครัว
พวกเขาก้มหน้าก้มตา
แบบว่าก้มหน้ามองพื้นด้วยความอัปยศ
และปู่ฉันก็ตบหลังพ่อฉันแบบ
"เสียใจด้วยนะที่แกมีลูกสาวร่านแบบนี้"
และฉันก็มองแม่ แม่บอกว่า "ลูกรัก เรื่องแบบนี้ลูกต้องเอาไปทํา
ตอนอยู่คนเดียวในห้องนะ"
และฉันก็...
"หยุดพูดได้แล้ว"
รอย พี่ชายฉันลุกขึ้นมาร้องว่า "น้องมันทํางี้ตลอดเลย!"
วันที่ฉันขายหน้าที่สุดในชีวิต
ฉันไม่ได้ช่วยตัวเอง
ฉันไม่แตะต้องจิ๋มตัวเองอีกเลย ตั้งแต่เก้าขวบจนถึงสี่สิบ
เก้าขวบจนถึงสี่สิบ ขนาดตอนใส่ผ้าอนามัยยังใช้เครื่องช่วยเอา
แบบว่า "อย่ามาใกล้ฉันนะเว้ย ไอ้ตัวปัญหา"
แล้วพอฉันอายุสิบขวบ
แม่ฉันก็บอกว่าเราจะไปขึ้นเครื่องบินกัน
จากนิวเจอร์ซีย์ไปแคลิฟอร์เนีย ไปเยี่ยมปู่กับย่า
ฉันโตมากับเรื่องเลิฟโบ๊ทน่ะ เครื่องบิน
ทุกอย่างดูโรแมนติกมาก ฉันนี่อยากจะขึ้นเครื่องบินเนื้อตัวสั่น
มีกระเป๋าลากสเมิร์ฟเฟ็ตต์ มีส้นสูงเด็ก
ฉันบินไปกับพี่สาวสองคน จากนิวเจอร์ซีย์ไปแคลิฟอร์เนีย
เราขึ้นเครื่องบิน และฉันก็เดินผ่านชั้นเฟิร์สคลาส
ฉันหยุดเดิน แบบว่า...
"ดูเป็นแนวเราแฮะ"
แม่ฉันบอก "นี่ไม่ใช่แนวลูกหรอก รีบเดินไปด้านหลังเครื่องซะ"
แม่ค่อยๆ อธิบายให้ฉันฟังว่า บ้านเรามีลูกหกคน
และเราไม่มีวันขึ้นเครื่องบินเฟิร์สต์คลาสได้
ฉันก็แบบ "อย่าเหมารวมนะนังนี่"
ฉันกลับมาจากทริปนั้น พร้อมแรงใจเต็มเปี่ยมที่สุดในชีวิต
แบบว่า "ช่างหัวครอบครัวนี้"
แบบ "แน่นอนว่าพ่อแม่เลี้ยงหนูมานะ
แต่เราต้องตัดขาดกันละ"
"ถ้าพวกเขาชอบบินชั้นประหยัด งั้นเราก็ไม่เหมือนกันแล้ว"
ตอนฉันสิบขวบ เราไปพักร้อนที่มาร์ธาส์วินยาร์ด
ฉันแบบ "ฉันจะทํางานอะไรได้บ้าง"
"จะเริ่มทําธุรกิจยังไงดี"
ฉันรู้สึกเป็นผู้ประกอบการมาก แต่ว่าคิดอะไรไม่ออกเลย
ฉันเลยแบบ "โอเค อาจจะเริ่มต้น จากร้านขายน้ํามะนาวไหม"
แต่มันได้กําไรไม่มากน่ะสิ
ฉันเลยคิดเปิดร้านขายน้ํามะนาวผสมเหล้า ตอนอายุสิบขวบ
แบบ "จะใส่จิน วิสกี้ และเตกีล่า"
"แค่ต้องหาคนมาเปิดร้านด้วย"
ตอนนั้นพี่สาวฉันเพิ่งออกจากลัทธิมอร์มอน เลยตัดทิ้งไปได้เลย
แบบ "ไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ เราคนละโลกกันเลย"
แล้วฉันลองส่องดูรอบๆ มาร์ธาส์วินยาร์ด
สํารวจละแวกบ้านดู
และก็เดินแวะบ้านเช่าทุกหลัง
"สวัสดีค่ะ หนูชื่อเชลซี แฮนด์เลอร์ อายุสิบขวบ"
"หนูจะเปิดร้ายขายน้ํามะนาว และอยากหาหุ้นส่วนค่ะ"
"คุณมีเด็กอายุสิบขวบ มาเป็นเพื่อนเล่นหนูไหมคะ"
แล้วก็มีครอบครัวนึงบอกว่า "เรามีลูกอายุสิบขวบนะ เขาชื่อเนลสัน"
พวกเขาส่งเนลสันลงมา และฉันก็เริ่มบงการเนลสันทันที
"เนลสัน นายทําวิสกี้ใส่โซดาเป็นไหม ลุยเลย"
เนลสันกับฉันทําเงินได้ 79 เหรียญ
ในวันแรกกับร้านขายน้ํามะนาว ฝีมือเด็กสิบขวบสองคน
เงิน 79 เหรียญมันเยอะมากนะ
มันเยอะมาก
แต่หมดอาทิตย์นั้น เราทําได้ 359 เหรียญ
ขายน้ํามะนาวผสมเหล้าให้กับพ่อแม่ และทุกคนที่อายุเกินสิบขวบ
ของมันแน่อยู่ละ ฉันมีกฎนะ
เด็กสิบขวบสองคนทําเงินได้ 359 เหรียญ ฉันนี่ไม่อยากจะเชื่อ
ฉันนับเงิน ดมเงิน แล้วก็...
แล้วฉันก็มีกล่องซิการ์
ปิดเทปให้แน่นสนิท พ่อจะได้มาจิ๊กเงินฉันไม่ได้
พอหมดอาทิตย์นั้นที่ฉันหาเงินได้ 359 เหรียญ
ฉันก็แบ่งส่วนแบ่งให้เนลสัน
ซึ่งคือ 3.59 เหรียญ
เขาดีใจเป็นบ้า
ฉันบอกว่า "อยู่กับพี่ไว้น้อง เดี๋ยวพี่พารวยเอง"
เขาบอก "ได้เงินเยอะกว่า ฟันหลุดสามสี่ในหนึ่งอาทิตย์อีกนะ"
แล้วฉันก็รู้ตัวเลย ว่าตัวเองโตกว่าเด็กสิบขวบคนอื่น
แบบ "ฉันมีความเป็นผู้ใหญ่มากไป ฉันต้องลุยเดี่ยวแล้ว"
และร่างกายฉันก็เริ่มโตแล้วด้วย
นมเริ่มแตกพานน่ะ
และฉันรู้ว่าถึงเวลาที่จะออกไปโลดแล่นแล้ว
ฉันแบบ "เราทําอะไรได้อีกนะ"
"อ๋อ ไปเลี้ยงเด็กได้"
จะเป็นพี่เลี้ยงเด็กมันไม่มีข้อจํากัด
ไม่มีใคร... คุณอายุสิบขวบก็เลี้ยงเด็กสี่ขวบได้
ไม่มีใครสนหรอก
ฉันเลยตัดสินใจเปลี่ยนธุรกิจ
ฉันโทรหาทุกโรงแรม ในเอ็ดการ์ทาวน์ มาร์ธาส์วินยาร์ด
บอกว่า "สวัสดีค่ะ หนูชื่อเชลซี แฮนด์เลอร์"
"หนูรู้ว่าเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนหนูแค่สิบขวบ แต่ตอนนี้ 15 แล้วค่ะ"
"และหนูเลี้ยงเด็กได้มากสุดสามคนพร้อมกัน
ถ้ามีแขกคุณคนไหน ที่อยากได้พี่เลี้ยงเด็กแบบเร่งด่วน"
"ส่งมาให้หนูนะคะ หนูมีประสบการณ์สูงมาก"
ฉันใช้เวลาช่วงฤดูร้อนนั้น
เป็นพี่เลี้ยงเด็กอายุ 14 ปี
เจเรมี่
เจเรมี่เป็นสเปกตรัมด้วย ก่อนที่จะมีใครรู้จักสเปกตรัมอีก
ฉันรู้ว่าเจเรมี่มีอะไรแปลกๆ ฉันเข้ากับเขาได้
พ่อแม่ไม่สนใจไยดีเขาเลย
"หนูจัดการเจเรมี่เองค่ะ พวกคุณไปเที่ยวเถอะ"
ฉันดูแลเจเรมี่ แล้วธุรกิจก็เริ่มรุ่งเรือง
และฉันก็มีลูกค้าอีกสามคน
ฉันเลี้ยงเด็กผู้หญิงสามคน จากบรุกไลน์ แมสซาชูเซตส์
สามสาวพี่น้อง ฉันเลี้ยงพวกเธอตั้งแต่หกโมงเช้าถึงสิบโมง
แล้วก็มีช่วงว่าง เป็นเวลาพัก
แล้วก็ไปดูเจเรมี่ทุกวันตอนหกโมงเย็น
ในช่วงเวลาว่างนั่น
เพราะฉันในวัย 11 ขวบ กําลังอินกับธุรกิจตัวเองมาก
ฉันเริ่มมั่นใจขึ้นมาก
แบบว่า "นี่คือพลังหญิงสินะ"
เริ่มทําธุรกิจ หาเงินได้ อยากพักหน่อย
ทุกๆ วันฉันจะไปร้านอาหารสําเร็จ
บนเมนสตรีทในเอ็ดการ์ทาวน์ แล้วก็ซื้อเบเกิลทาเนย
ทวิกซ์บาร์และสไปรท์
แล้วก็จะกินหนึ่งคํา หนึ่งคํา และก็จิบน้ํา
มันเหมือนกับภาพฉายของความเป็นเลิศน่ะ
แบบว่า "นี่คือ... ช่างหัวความรู้สึกปะไร"
"นี่คือสิ่งที่เจ้าของธุรกิจทํากันนะ"
พักทานมื้อเที่ยงคนเดียว เพราะพวกเขาเหนื่อยมาก
แล้วพอฉันเข้าไปในร้านนี่ จะมีผู้หญิงที่ทํางานที่นั่น
และเธอชื่อมาร์ธา แมคอินทอช
และฉันอยากให้คุณนึกภาพ เอมี่ ไวน์เฮาส์อายุ 11 ขวบ
เธอทําผมตีโป่งใหญ่เบิ้ม แล้วก็เขียนอายไลเนอร์ดําหนาตึ้บ
แล้วฉันก็สนใจเธอทันทีเลย
รู้เลยว่าเธอเคยเห็นในสิ่งที่ฉันก็อยากจะเห็น
และฉันไม่เคยเจอใครที่โตไวกว่าฉันเลยนะ
ฉันเลยไปที่นั่นทุกวันแล้วก็ส่องมองมาร์ธา
แล้วในที่สุดวันหนึ่ง เธอก็ชวนฉันไปที่บ้านเธอ
"อยากไปบ้านฉันหลังฉันเลิกงานไหม"
ฉันก็ "แน่นอนสิ"
แล้วฉันก็ไปที่บ้านของมาร์ธา แมคอินทอช
เดินผ่านพ่อแม่เธอที่กําลังดูดปุ๊นอยู่ที่สวน
ฉันแบบ "นี่แหละพ่อแม่ที่ฉันใฝ่ฝัน"
แล้วเราก็เข้าไปในห้องเธอและเธอก็ส่งเบียร์มา
เธอบอก "เธอกินเหล้าไหม"
ฉันก็ "กินสิ"
"ฉัน 11 แล้วนะ จัดไปเลย รออะไร"
แล้ววันต่อมาฉันก็ไปอีก และเธอก็ส่งบุหรี่มาให้
บุหรี่คาเมลไลต์
เธอส่งเบียร์มาให้
ฉันกระดกเบียร์
เธอส่งบุหรี่คาเมลไลต์มาให้
ถามว่า "เธอสูบไหม"
ฉันแบบ...
"มาร์ธา ตั้งแต่ลืมตาเกิดมาในโรงพยาบาลนั่น
ฉันก็ใจจดใจจ่อ อยากให้มีคนส่งบุหรี่ให้ดูดมาตลอด"
"ฉันสูบดิวะ ลุยโลด"
"นี่เธอยังมีอะไรซุกไว้อีกบ้าง"
ฉันเริ่มไปบ้านมาร์ธาทุกวัน ในช่วงระหว่างพักน่ะ
ฉันเหนื่อยจากการเป็นแรงงานเด็ก
ฉันไปบ้านมาร์ธา แล้วในวันศุกร์แรกของเดือน
ฉันนั่งอยู่ สูบบุหรี่คาเมล ดื่มเบียร์โคโรน่า
ในที่สุดฉันก็รู้สึกมีชีวิตชีวา เป็นครั้งแรกในชีวิต
แบบ "ในที่สุดนะ ฉันมีพันธมิตรแล้ว"
แล้วเธอก็บอกว่า "อยากเข้าไปในตู้แล้วถอดกางเกงออกไหม"
ฉันก็แบบ "แน่นอนดิ เอาไงต่อ"
แล้วเราก็เข้าไป ในตู้เสื้อผ้าของมาร์ธา แมคอินทอช
ฉันถอดกางเกงลง
แล้วเธอก็ใช้ปากให้ฉันอยู่ 15 นาทีได้
ฉันนี่ไม่อยากจะเชื่อในความเฮงของตัวเอง
ฉันแบบ "อยากจะบ้า"
ฉันนั่งตรงนั้น กระดกเบียร์ สูบบุหรี่
รู้สึกเหมือนเป็นแมทธิว แม็คคอนาเฮย์อะ
แบบว่า "เอาเลยๆ เอาละโว้ย"
ฉันรักมาร์ธา เราสนิทกันมาก
แบบว่าฉันไปบ้านเธอทุกวัน
เธอใช้ปากให้ มันยอดไปเลยล่ะ
ฉันกลับมาบ้าน แล้วพี่สาวฉัน คนที่ยังซิงน่ะ ก็แบบ...
"กลับมาจากบ้านมาร์ธา แมคอินทอชทีไร
ตัวเธอก็มีแต่กลิ่นเหล้ากับบุหรี่"
"ทําอะไรกันที่นั่นบ้างน่ะ"
ฉันบอก "พี่ไม่มีวันรู้หรอก ว่าเราทําอะไรกันที่นั่น"
พี่ไปบอกพ่อฉัน
พี่บอก "ทุกครั้งที่เชลซีกลับมา จากบ้านมาร์ธา แมคอินทอช
เธอจะมีแต่กลิ่นเหล้ากับบุหรี่"
แล้วพ่อฉันก็ "อือ น้องดูมีความสุขขึ้นนะ"
แล้วตอนช่วงใกล้จะหมดปิดเทอมหน้าร้อน คือแน่นอนว่าฉันไปบ้านมาร์ธาทุกวันนะ
พอใกล้จะหมดปิดเทอมหน้าร้อน เราก็เข้าไปในตู้เสื้อผ้าเธอ
แล้วเธอก็ใช้ปากให้
ฉันก็ซดเบียร์ในมือ สูบบุหรี่
แล้วเธอก็เงยหน้ามาบอกว่า "โอเค ทีนี้ก็ตาเธอละ"
แล้วฉันก็มองไปรอบๆ
แบบ "มีคนอื่นด้วยเหรอ นี่เธอคุยกับใครน่ะ"
"หา"
แล้วฉันก็รู้ตัวว่ามันเกิดอะไร ว่ามันกําลังจะมีการแลกเปลี่ยนกัน
และฉันต้องตัดสินใจในวันนั้นเลย
ฉันดับบุหรี่ ดึงกางเกงขึ้นมา
แบบ "ยินดีที่ได้รู้จักนะ มาร์ธา ขอให้เธอโชคดีจ้า"
"ไม่มีวันเป็นตาฉันบ้างหรอกเธอ"
คือมันฟังดูเย็นชานะ นั่นเป็นคนรักคนแรกและฉันทิ้งเธอไปแบบนั้น
เพราะเธออยากได้รับการตอบแทนบ้าง
ฉันจําได้ว่าตัวเองกลับไปนิวเจอร์ซีย์ ช่วงฤดูใบไม้ร่วงปีนั้น
และฉันก็นึกถึงเธอในฐานะคนรักคนแรก
แบบว่า "หวังว่าเธอจะสบายดีนะ หวังว่าจะไม่ได้ฆ่าตัวตาย"
แล้วพอฉันกลับมาตอนหน้าร้อนถัดมา ตอนอายุ 12
ฉันก็ไปที่ร้านขายอาหารสําเร็จนั่น ในฐานะคนรักเก่าที่มีความรับผิดชอบ
ไปเช็กดูคนรักคนแรกหน่อยว่าเธอสบายดีไหม
และฉันก็เห็นเธอตรงข้ามโถงร้านที่มี...
ไม่รู้เรียกอะไรนะ
เครื่องหั่นเนื้อ
แล้วฉันก็เห็นเธอไปใส่เหล็กจัดฟันมา ตอนช่วงปิดเทอมฤดูหนาว
และฉันก็คิดในใจ "มีคนรอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิดเลยแฮะ"
"ไม่ดีกว่า ขอบคุณ"
แต่ความสัมพันธ์นั้นกับธุรกิจฉัน
ทําให้ฉันรู้สึกเป็นผู้ใหญ่นะ
ตอนนี้ฉันอายุแค่ 13
ฉันอายุ 12 แล้วหน้าร้อนถัดมาก็ 13
ฉันมีสมาธิ ฉันไม่มีคนรัก
ฉันจะได้มีสมาธิกับธุรกิจตัวเอง
ฉันเก็บเงินได้ประมาณ 7,800 เหรียญ ตอนอายุ 13
ฉันกลับบ้านตอนอายุ 13
แล้วแม่ก็ประกาศว่าเราจะบินไปแคลิฟอร์เนียอีก
ไปเยี่ยมปู่ย่าน่ะ
คราวนี้พ่อฉัน... เอ่อ ปู่ฉันล้มป่วย
คราวนี้ฉันบินไป กับพี่ชายโง่ๆ สองคน เกล็นกับรอย
ฉันบอก "แม่ไม่ต้องห่วงเรื่องตั๋วเครื่องบินหนูนะ"
"คราวนี้หนูจัดการเอง"
ฉันเดินไปที่บริษัทท่องเที่ยวที่อยู่แถวบ้าน
แล้วซื้อตั๋วเฟิร์สคลาสให้ตัวเอง
อย่างขิง!
และฉันไม่ได้บอกใครเลยนะ เพราะฉันอดใจที่จะ...
ได้เห็นสีหน้าพี่ๆ ฉันไม่ไหว
มันเหมือนเช้าวันคริสต์มาสสําหรับสาม...
ฉันอดใจรอเห็นสีหน้าพวกเขาไม่ไหวแล้ว
แล้วเราก็ขึ้นเครื่อง
ฉันเจอที่นั่งฉันและก็...
คราวนี้ฉันมีกระเป๋าใหม่แล้ว
แล้วก็ใส่ส้นสูงเด็ก
เก็บกระเป๋าไว้ที่ช่องเหนือศีรษะ
เจอที่นั่งฉัน สองซี
นั่งลงและก็มองพี่ชายฉัน รอยกับเกล็น
บอกว่า "ไว้เจอกัน ตอนเครื่องแลนด์นะ ไอ้ตูดหมึก"
มันฟินมากเลย
พอบินไปได้สักชั่วโมงนึง พี่ๆ ฉันก็เดินมา...
ที่ห้องผู้โดยสารเฟิร์สคลาส
ไม่รู้ว่าพวกมันผ่านม่านนั่นมาได้ไง
แต่ฉันนั่งดื่มแชมเปญอยู่ตรงนั้น ฉลองอยู่น่ะ
แล้วจู่ๆ ก็เห็นหน้าสองคนนี้
ยืนกันทําหน้าเด๋อด๋ามาก
แล้วพูดว่า "เธอทําแบบนี้ไม่ได้นะ เชลซี"
ฉันก็ "อะไร ทําอะไรไม่ได้"
"เธอซื้อตั๋วเฟิร์สคลาสคนเดียว แล้วไม่ซื้อให้แม่กับพวกเราไม่ได้นะ"
ฉันบอก "โทษนะ พวกพี่อายุเท่าไรละ"
เกล็น พี่ชายฉันก็บอก "ฉัน 23"
และรอย พี่ชายฉันก็ "ฉัน 24"
ฉันเลยตอบไปว่า "งั้นรวมกันแล้วพวกพี่ก็อายุ 47
แต่ฉันมีปัญญากว่าพวกพี่สองคนรวมกันอีก"
"กลับไปที่ท้ายลําแล้วไว้เจอกันตอนเครื่องแลนด์"
ฉันถึงไม่มีลูกสาวไงคะ
จะได้ไม่ต้องเจอเด็กอายุ 11 สุดแรด
ที่อยากโดนเลียทุกๆ 15 นาที
และขอขึ้นเครื่องบินเฟิร์สคลาส
ฉันไม่อยากเจออะไรแบบนั้น
หมาที่คุณรับมาเลี้ยง จะไม่มีวันทําให้คุณต้องไปบําบัดกับมัน
หรือทําให้คุณโดนเรียกตัวไปพบ
ถ้าคุณ... ถ้าหมาคุณ...
ชีวิตฉันใช้ยาหนักมาก
ถ้า...
ถ้าฉันมีลูกและลูกฉันไปยุ่งกับลิ้นชักยา
อันนั้นเรื่องใหญ่แน่นอน
ถ้าคุณเลี้ยงหมาแล้วมันไปยุ่งกับลิ้นชักยา
เรื่องก็ใหญ่น้อยลงหน่อย
พวกมันไม่ตายหรอก
สิ่งเลวร้ายที่สุดเกี่ยวกับยา ที่จะเกิดกับหมาได้
คือมันแบบ
"ถ้าฉันไม่รับแกมาเลี้ยงแต่แรก มันจะแย่กว่านี้อีกนะ ทําใจเหอะ"
ครั้งสุดท้ายที่หมาสองตัวของฉันโดนวางยา เบิร์ตกับเบอร์นีซ
มันไม่อยู่แล้ว และไม่ใช่เพราะเรื่องยาด้วยนะ
พวกมันคือหมาชุดสุดท้าย ที่ฉันมีและโดนวางยา
และนี่เป็นช่วงเริ่มต้นของโควิด
และพี่สาวฉันซิโมน บอกว่า...
พี่เสนอให้เราไปเมนกัน ตอนหน้าร้อนช่วงโควิดระบาด
พี่บอก "ไปเมนกันเถอะ"
"ที่นั่นมีคนน้อยกว่าเยอะ"
"เราไปเช่าบ้านหลังใหญ่ๆ ไม่มีใครมาวุ่นวายได้นะ"
"ไม่ต้องทําตามกฎห่างกันหกฟุตด้วย
ที่นี่แม่งน่ารําคาญชะมัด"
"เราก็แค่ไปกัน"
"ฉันจะส่งลิงก์บ้านให้ดู และขอบอกก่อนนะ บ้านมันเก่าแล้ว"
"หน้าตาอาจจะดูเหมือน สร้างสมัยเปลี่ยนศตวรรษหน่อย"
ฉันก็เข้าลิงก์ไปดูแล้วแบบ "ศตวรรษไหนอะ" เข้าใจไหมคะ
"นี่ดูเหมือนบ้านยุคแรงงานทาสเลย"
พี่บอก "อืม นั่นเป็นพื้นที่นิยมรีพับลิกันน่ะ"
"มันเป็นใจกลางรีพับลิกันในเมนเลย"
ฉันก็แบบ "เจ๋งดี ไปกันเหอะ"
ไม่มีอะไรทําให้ฉันน้ําหลากได้มากกว่า มากกว่าทําลายใจกลางรีพับลิกันแล้ว
ไม่มีเลย
ฉันแบบ "ไปโลด ฉันจะไปมีเซ็กซ์ กับเพื่อนคนดํากับเพื่อนคนเอเชีย"
"เราจะสอดใส่ทางทวารกันที่สวนทั้งวันเลย
เคารพธงชาติของพวกแกไปด้วย"
และตอนนั้นฉันมีแรงกระตุ้นมาก
ตอนนั้นแอนดรูว์ คูโอโมกําลังมาเลย
ฉันอยากพาพวกคุณย้อนเวลากลับไป
ตอนที่เราโดนตะคอก ตะโกนใส่
ทุกเช้าทางสถานีโทรทัศน์แห่งชาติ
โดยพ่อแซนด์วิชไส้มีตบอลอิตาลีคนนี้
ตะคอกน้ําลายแตกฟอง "ใส่หน้ากากด้วย!"
ฉันอยากเป็นหน้ากากให้เขา ฉันหลงเสน่ห์เขา
ฉันรัก...
ฉันกระหายผู้นําตัวจริงแบบนี้ ฉันแบบ "ฉันอยากได้เขา"
"ฉันอยากเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ของนิวยอร์ก"
แล้วพี่สาวยังซิงของฉัน ยัยคนที่น่าเบื่อๆ น่ะ
"เธอไม่มีวันได้เป็นสตรีหมายเลขหนึ่ง ของนิวยอร์กหรอก"
"เธอจะเป็นชนักให้พวกนักการเมือง"
ฉันแบบ
และทุกคนก็ตกหลุมรักเขา
พวกผู้หญิงพากัน "คูโอโม เรารักคูโอโม"
ฉันแบบ "โอ๊ย" เริ่มรู้สึกต้องเอาชนะน่ะค่ะ
โควิดดึงความเลวร้ายในตัวเราออกมา
"ฉันต้องนําหน้ายัยพวกนี้"
"ฉันเป็นคนดัง ฉันต้องหาทางได้แน่"
ฉันเลยโทรหาฝ่ายพีอาร์ฉันแล้วบอกว่า "ส่งฉันไปออกเดอะวิวซะ"
แล้วพวกเขาก็ "โอเค"
ฉันก็ไปออกเดอะวิว ผ่านทางซูม เพราะมันเป็นช่วงโควิด
ฉันคุยทางซูมกับวูปี้กับจอย เบฮาร์
พวกเขาก็ถามฉันเรื่องการกักตัว ฉันก็พูดนู่นนี่นั่นโน่น
แล้วพอตอนใกล้ๆ จบ ฉันก็บอกว่า "สาวๆ ก่อนจะแยกย้ายกัน
ฉันอยากประกาศว่าฉันอยากโดนสอดใส่
โดยผู้ว่าการรัฐนิวยอร์ก"
จอย เบฮาร์ก็แบบ "โอ๊ย เชลซี" ฉันก็ "เงียบปากไปเลยจอย"
"ไม่อยากฟังความเห็นตอนนี้เว้ย"
ฉันรู้ว่าถ้าโพล่งไปก่อนมันต้องดีแน่ ฉันรู้
ฉันวางสายซูม แล้วก็...
มองไปที่หมาฉันและบอก "ทีนี้เราก็รอ"
ผ่านไปสามวัน
สามวัน แล้วโทรศัพท์ฉันก็ดัง
เป็นเบอร์ไม่รู้จัก ฉันก็เลยไม่รับ
แต่ข้อความที่ส่งนี่สุดทึ่งมาก
ข้อความบอกว่า "สวัสดีครับ คุณแฮนด์เลอร์"
"นี่แอนดรูว์ คูโอโม"
"ซียูโอเอ็มโอ"
"แอบมีนกคาบข่าวมาบอกผมว่า มีคนแอบปิ๊งผมนะ"
"ผมอยากจะสานต่อเรื่องนี้"
"เบอร์ผมคือ 917 ตื้ดๆๆๆ"
แล้วก็ "เชา"
ฉันต้องกุมปิ๊ไว้เลย แบบ "ตายแล้วแม่"
ฉันฟังข้อความนั่นไม่จบด้วยซ้ํา
ถึงกับรีบขึ้นรถ แล้วขับไปบ้านเพื่อนสนิท
เธออยู่ในบ้านข้างหน้าต่าง ฉันอยู่นอกบ้านเธอ
เพราะไอ้ห่าโควิดกับเว้นระยะหกฟุตน่ะ
ฉันเปิดข้อความในมือถือให้เธอฟัง
เหมือนจอห์น คูแซ็กในเซย์เอนี่ติง
ฉันแบบ "จะได้อึ๊บผู้ว่าแล้วแก!"
"ผู้ว่าอยากอึ๊บฉันค่า!"
"ฉันจะเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของนิวยอร์ก"
มันวิเศษมาก
แล้วเขาก็โทรหาฉัน และเราคุยกัน 45 นาที
ฉันก็แบบ "ให้ตายสิ นี่จริงจังแล้วนะ" รู้ไหม
แล้วฉันก็แอบบอกข้อมูลไป "หน้าร้อนนี้ฉันอาจจะไปเมน
แล้วอาจจะได้แวะไปที่อัลบานีแมนชั่น"
"เราอาจจะได้กินข้าวเคล้าสอดใส่ก้น กันกลางแจ้งแบบช่วงโควิดได้"
"เอาแบบที่คุณชอบ"
แล้วเขาก็ "น่าสนใจมากเลยนะ"
ฉันบอก "งั้นเรา... ให้ฉันทํายังไงดี"
"ฉันต้องกักตัวก่อนไปเจอคุณไหม แบบ..."
เขาบอก "กักตัวกักใจ"
ฉันแบบ "เล่นคําน่าสนใจจังค่ะ"
แล้วพอมันเริ่มจริงจังมากขึ้น แบบพอฉันรู้ว่าจะได้อึ๊บกับผู้ว่าจริงๆ
ตอนนั้นคนพูดเรื่องหัวนมกัน
คนถกกันว่าเขาเจาะหัวนมหรือเปล่าน่ะ
ซึ่งเห็นชัดๆ ฉันรู้ว่าเขาไม่ได้เจาะ
เขาเป็นชายแท้ผิวขาวอายุ 64 นะ
เขาไม่กล้าพอหรอก ที่จะเจาะนมน่ะ
แต่ฉันก็แอบสงสัยเรื่องหัวนมเขาแล้วก็ซูมดู
รูปเขาบนอินสตาแกรม
แล้วหัวนมเขาก็น่าสนใจมากเลย
หัวนมมันชี้ไปทางใต้สุดขั้ว
แล้วฉันไม่เคยเจออะไรแบบนั้นมาก่อน
พี่สาวฉันบอกว่า "เอาทางหลังดิ ปลอดภัยกว่า"
"ช่วงนี้มีโรคระบาดด้วย เธอจะได้ไม่ต้องเห็นหัวนมเขาด้วย"
"ต้องทํานะ" เพราะฉันเริ่มจะกลัวๆ
พี่บอกว่า "เธอรักชาติหรือเปล่าวะ"
ฉันบอก "รักสิ อยากจะรักชาตินะ แต่มันแค่มากไปหน่อย"
เราเช่าบ้านหลังนึงที่เมน เราไปเมนกัน ฉันเริ่มส่งข้อความหาเขา
ฉันอยู่กับครอบครัวพร้อมหน้า กลุ่มเพื่อน
เราอยู่บ้านหลังใหญ่ริมน้ํา
ที่ถูกสร้างขึ้นใน... ฉันก็ไม่รู้ว่ายุคไหนนะ
ฉันแชตไปหาเขา ส่งรูปฉันบนแพดเดิลบอร์ดไปให้
แล้วจู่ๆ เขาก็หยุดตอบไป
และสองสามวันแรก ฉันก็พยายามจะ...
โน้มน้าวตัวเองว่ามันยังไม่จบ
ฉันก็แบบ "ไม่หรอก เขาเป็นผู้ว่าการรัฐ เขาคงยุ่งมากแหละ"
แล้วในวันที่สาม ฉันบอกพี่ฉัน โชชานนาและซิโมนว่า
"พี่ๆ ตั้งแต่มาถึงเมน แอนดรูว์ คูโอโมก็เงียบใส่ฉันเลยอะ"
พี่ฉันที่ยังซิงก็บอกว่า "บอกแล้วไง"
"เขาอึ๊บแกไม่ได้"
"มีคนในสํานักงานจับโป๊ะเรื่องชู้สาวนี้ได้
แล้วตัดไฟแต่ต้นลม"
"เขาจะมาตะคอกใส่คนทั้งประเทศ
ให้เว้นระยะหกฟุต
แล้วไปอึ๊บกับคนที่ช่างจ้อที่สุดในโลกไม่ได้ปะ"
"เขาทําแบบนั้นไม่ได้"
แล้วพี่สาวอีกคนก็บอกว่า "แชตไปหาเขาอีกที"
เช้าวันถัดมาฉันออกไปข้างนอก ฉันใส่บิกินี่ ขับเวสป้า
ฉันใส่หน้ากากกับหมวกกันน็อก และทาครีมกันแดดทั่วหมด
เพื่อให้เขาเห็นว่าฉันปลอดภัยงี้
ในนาทีสุดท้าย ฉันดึงท่อนบนออก เท่ากับว่าฉันเปลือยท่อนบนนุ่งบิกินี่
และพี่ชายฉัน รอยก็ถ่ายรูปให้
ซิโมนพี่สาวฉันก็ออกมาเห็นเรา
พี่บอก "เชลซี เธอทําอะไรเนี่ย นั่นพี่ชายเธอนะ"
แต่ ณ จุดนี้ ฉันกําลังสิ้นหวังมากไง
ฉันรู้ตัวว่าโดนเขาเทแล้ว แต่ฉันสิ้นหวังมากๆ
แล้วแค่คิดว่ารูปเปลือยนมของเชลซี แฮนด์เลอร์
จะส่งไปยังไอโฟนหรือไอแพด ของแอนดรูว์ คูโอโม
รวมกับพวกบรรยายสรุปเรื่องโควิดในตอนเช้า
เรื่องระดับชาติแบบนี้ทําให้ฉันฟินมากน่ะ
คือฉันแค่อยากมอบของขวัญให้ประเทศไง
แล้วพอฉันรู้ว่าเขาไม่ตอบแล้ว เรื่องนี้จบแล้ว
ฉันก็เริ่มเข้าใจ เริ่มรู้สึกว่าโดนปฏิเสธ
คนที่โสดในช่วงโควิดต่างหวาดกลัว
แบบ "ถ้าเราจะไม่โดนสอดใส่อีกเลยล่ะ"
แล้วฉันก็รู้สึกแย่มากๆ
ที่ไม่ได้พาหมาฉัน เบิร์ตกับเบอร์นีซมาที่เมนด้วย
ฉันเลยนั่งกับพวกพี่ๆ
แบบ "ฉันซึมเศร้าจริงๆ นะเนี่ย"
"ฉันถูกปฏิเสธนะพี่ๆ และหมาฉันก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย"
"ไม่รู้จะพามันมาจากแคลิฟอร์เนียยังไง เอาขึ้นเครื่องก็ไม่ได้"
"มันเลวร้ายมาก ฉันไม่ทําแบบนั้นหรอก"
แล้วรอยพี่ชายฉันก็บอก "แล้วถ้านั่งรถไฟปู๊นๆ ล่ะ"
ซิโมนพี่ฉันก็บอกว่า "ช่างเหอะ เราจะหาทางเอง"
แล้วอีก 20 นาทีต่อมา พี่ก็ลงมาชั้นล่างและบอกว่า
"ฉันเจอคู่รักคู่นึง ที่จะขับรถพาหมาเธอจากแคลิฟอร์เนียมาเมนให้
และพวกเขาจะมาถึงใน 48 ชั่วโมง"
ฉันแบบ "มันเป็นไปได้ด้วยเหรอนั่น"
ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นไปได้ด้วย
แต่เวลาที่อะไรๆ เป็นไปดั่งใจฉัน และฉันได้ตามที่ฉันต้องการ ฉันก็ไม่ซักไซ้หรอก
ฉันบอก "โอเค ยอดเลย"
ตอนนั้นเป็นคืนวันจันทร์ เวลา 19.15 น.
แล้วพอถึงคืนวันพุธ เวลา 19.30 น.
คู่รักคู่นี้ก็โผล่มาที่บ้านฉันที่เช่าไว้ที่เมน
และเบิร์ตกับเบอร์นีซก็กระโจนออกมาจาก รถพ่วงเล็กๆ หลังรถตู้พวกเขา
และฉันก็ซึ้งใจมาก
ใครก็ตามที่เลี้ยงหมาอยู่
จะรู้ดีว่าฉันซึ้งใจแค่ไหนที่ได้เจอพวกมัน
ฉันวิ่งเข้าไปในบ้านเช่า
พี่ชายฉันอยู่ในครัว ทําอาหารอยู่
และฉันหยิบแก้วค็อกเทลมาสองแก้ว เบลเวเดียร์หนึ่งขวด
แล้วก็เริ่มชงค็อกเทลขอบคุณให้พวกเขาน่ะ
แล้วรอย พี่ชายฉันก็บอกว่า "ชงให้ใคร"
"ให้คู่รักที่ขับมาส่งเบิร์ตกับเบอร์นีซ"
"เป็นค็อกเทลขอบคุณ"
เขาบอกว่า "อย่าชงเกินหนึ่งแก้วนะ"
ฉันถามว่า "ทําไม พี่มีปัญหาอะไร"
เขาบอกว่า "สบตาฉันนะ เชลซี"
"ใครก็ตามที่ขับรถ
จากแคลิฟอร์เนีย
มาถึงเมน
ภายใน 48 ชั่วโมง
มันเล่นยาไอซ์ชัวร์"
ฉันก็เอาเหล้าออกมาบอกว่า "ขอบคุณมากนะคะ"
แล้วพี่ผู้ชายเขาก็ "โทษทีครับ เราคงกินได้แค่คนละแก้ว"
"ต้องรีบไปฟลอริดาให้ทันก่อนเที่ยงคืน"
โห
และตลอดสองวันต่อมา
หมาของฉัน เบิร์ตกับเบอร์นีซจะเดินแบบ
ไร้จุดหมายไปโดนแพดเดิลบอร์ด
หัวโขกนู่นนี่
กระสับกระส่ายไปหมด
และฉันมองพวกมันแบบ "ตายแล้ว ลูกฉันเป็นอะไร"
รอย พี่ชายฉันถามว่า "ลูกเธอเป็นอะไรงั้นเหรอ"
ฉันบอก "ดูเบิร์ตสิ มันชนต้นไม้ต้นเดิมมาสามรอบแล้ว"
พี่บอก "ลูกเธอเป็นอะไรงั้นเหรอ"
"เธอเพิ่งส่งพวกมัน
นั่งรถด่วน
ขบวนยาบ้า
ข้ามประเทศมา
เพราะผู้ว่าไม่ยอมอึ๊บเธอ ในช่วงโรคระบาดทั่วโลกไง"
"พวกมันเลยกําลังดีท็อกซ์ยาไอซ์กันอยู่"
"มันเป็นแบบนั้นแหละ"
พี่บอกว่า "ดีนะที่เธอไม่มีลูกเป็นคน"
ฉันบอก "ฉันเบื่อเต็มทนละ กับการโดนวิจารณ์เรื่องการเลี้ยงลูก"
"ลองเลี้ยงหมาสองตัวด้วยรายได้คนเดียวดูสิ"
แล้วฉันก็ได้รับข้อความจากบาร์บาร่า บุช
ลูกสาวของอดีตประธานาธิบดีของเรา จอร์จ ดับเบิลยู บุช
ลูกแฝดน่ะ เจนน่ากับบาร์บาร่า ฉันเป็นเพื่อนกับพวกเธอ
ได้ไปเจอกันที่งานชื่อ งานประกาศรางวัลแกลเมอร์วูเม่น
เมื่อหลายปีก่อนในนิวยอร์กซิตี
และฉันเจอพวกเธอ ฉันอยู่กับพี่สาวสองคน พวกเธอก็เป็นพี่น้องกัน
เราผูกพันกันเพราะต่างมีพี่สาวน้องสาว
ฉันเรียกพวกเธอว่า "พ.ส."
เรียกผู้หญิงทุกคนว่าพ.ส.แล้วง่ายดี
จะได้ไม่ต้องจําชื่อใครทั้งนั้น
และฉันก็ได้รับข้อความจากบาร์บาร่า บุช
เธอบอกว่า "พ.ส.จ๋า ได้ข่าวว่าเธออยู่ที่บิดเดฟอร์ดพูล"
ซึ่งเป็นย่านในเมนที่ฉันอยู่เลย ใจกลางรีพับลิกันน่ะ
เธอบอก "ได้ข่าวว่าเธออยู่ที่บิดเดฟอร์ดพูล"
"เราอยู่ใกล้ๆ กันนี่เอง อยากจะทักทายสักหน่อย"
ฉันบอก "ได้สิพ.ส. แวะมาเลย"
และฉันเห็นบาร์บาร่า บุช เธอเดินลงมาที่ทางเข้าบ้าน
เป็นทางสูงชันเข้าบ้านที่เราเช่า
ฉันเห็นเธอมา
แล้วก็เห็นหน่วยสืบราชการลับสองคน ตามมาหลังเธอ
แล้วก็เห็นอดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง ลอร่า บุชเดินลงมา
ฉันแบบว่า...
มีรีพับลิกันเยอะเกินไปแล้ว
โชคดีที่เป็นช่วงโควิด ฉันแบบว่า "ทุกคนยืนห่างไปหกฟุตจ้ะ โอเค"
เราวนเวียนไปรอบๆ และฉันก็พาพวกเธอออกมาที่ระเบียง
เรามองไปที่ทะเลจากระเบียงของบ้าน
และลอร่า บุช อดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง มีลักยิ้ม ฉันนี่ชอบลักยิ้มมาก
ทุกครั้งที่ฉันเห็น ก็จะแบบ "พวกเธอใสซื่อบริสุทธิ์" รู้ไหม
ฉันคงเป็นลูกขุนที่ห่วยแตก
ฉันจะตัดสินคนจากรูปลักษณ์และลักยิ้ม
แล้วรอยพี่ฉันก็เดินออกมาที่ระเบียง
เขาเห็นลอร่า บุช แล้วก็บอกว่า "หน้าคุณดูคุ้นๆ นะ"
แล้วพวกเธอก็จะกลับกัน และบาร์บาร่า บุชเพื่อนฉันก็บอกว่า "โอ๊ะ"
ฉันบอกว่า "เราเล่นพิลาทิสกันทุกเช้า เธอก็มาด้วยได้นะ"
ตอนนั้นเธอเพิ่งแต่งงานใหม่
เธอบอกว่า "ใช่ เราจะมาเล่นพิลาทิสด้วยทุกเช้านะ"
แล้วพวกเธอก็แวะมาทุกวัน
ในตอนนั้นทุกคนกําลังคลั่งกีฬาพิคเคิลบอล
ฉันโทษโควิดที่ทําให้เกิดพิคเคิลบอลนะ
ก่อนจะมีโควิด เราไม่เคยต้องฟังเรื่องพิคเคิลบอลนี่เลย
พิคเคิลบอล ไม่ใช่ประเด็นที่ฉันรับได้อะ
เวลาที่มีคนพล่ามเรื่องพิคเคิลบอลไม่หยุด
นั่นไม่ใช่การออกกําลังกายจริงๆ เหอะ
เลิกพูดถึงแม่งจะได้ไหมวะ
ถ้าลองเอาแตงดองยัดตูดในสนามพิคเคิลบอล ยังจะผลาญแคลอรีได้มากกว่า
เล่นอีพิคเคิลบอลนี่ซะอีก
พิคเคิลบอลกับเบิร์นนิงแมน ไม่อยากจะฟังแม่งทั้งสองอย่างแหละ
เลิกพยายามทําให้ฉันชอบได้ละ
เบิร์นนิงแมนก็แค่พวกคนรวย ได้ลองแบ่งปันให้คนอื่นเป็นครั้งแรก
ทุกคนพูดถึงพิคเคิลบอลนี่
และบาร์บาร่า บุชก็บอก "ไปแข่งพิคเคิลบอลกันที่เคนเนบังก์พอร์ตกัน"
"เธอ... บ้านแฮนด์เลอร์แข่งกับบ้านบุช"
และฉันก็ "ไม่จ้ะพ.ส. น่ารักดีนะ แต่ขอผ่าน"
"ฉันไม่ไปเคนเนบังก์พอร์ตหรอก"
"ไม่อยากให้ใครเห็นว่าอยู่กับพ่อเธอน่ะ"
"ฉันไม่ไว้ใจให้ตัวเองอยู่กับพ่อเธอหรอก"
"ฉันจะตบะแตก"
"และพอมันระเบิดออกมา ฉันเองก็ตกใจไม่แพ้คนที่อยู่ในเหตุการณ์เลย"
"ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะกรี๊ดใส่คนอื่นเมื่อไหร่
แล้วพอมันเกิดขึ้น ฉันก็กลัวแทนคนนั้นจริงๆ นะ"
"ฉันไม่อยากทําแบบนั้นตอนอยู่ในบ้านคนอื่น"
"ทําตัวแย่ใส่พ่อเธอ หรือไปต่อว่าเขาเรื่องอะไรก็ไม่รู้หรอก"
เธอบอก "พ.ส. ไม่ต้องห่วงเลย เดี๋ยวฉันจะให้พ่อจ๋าไปนวดเอง"
ฉันบอก "อย่าเรียกเขาว่าพ่อจ๋านะ"
"นั่นไม่ใช่พ่อจ๋าของฉัน"
"เราไม่ไปหรอก" แล้วครอบครัวฉัน ยัยพี่สาวยังซิงก็บอกว่า
"อย่าพรากโอกาสนี้ไปจากเรานะ"
"เราจะไปเคนเนบังก์พอร์ตกัน"
"แค่เพราะเธอ กับอุดมการณ์การเมืองบ้าบอของเธอ
ก็พรากมันไปจากเราไม่ได้นะ"
"แค่กระเดือกยาลงไปซะ แล้วข่มสันดานตัวเองเอาไว้"
พี่ฉันบอกว่า "กินสองเม็ดเลย สองเม็ด"
รอยพี่ชายฉันก็บอกว่า "ต้องให้นางซัดสี่เม็ดถึงจะสงบได้
นางจะได้เกือบๆ เป็นใบ้ไปเลย"
ฉันเลยซัดทีเอชซีไป 40 มก. แล้วไปเคนเนบังก์พอร์ต
สี่สิบมิลลิกรัม
ใช่ และฉันก็... มันไม่...
ฉันเข้าใจนะว่าไม่ใช่ทุกคนจะชอบเล่นยา แต่ฉันชอบจ้ะ
เราเข้าใจกันและกันดี
เราเข้ากันได้ดี
เหมือนกับว่าถ้าฉันไม่เมา ฉันจะได้เปรียบเกินไปน่ะ
ฉันเลยกินทีเอชซีไป 40 มก.
แล้วไปที่เคนเนบังก์พอร์ต
เราอยู่บนสนามพิคเคิลบอล ฉันใส่หมวกไวเซอร์และก็กางเกงคาร์โก้ขาสั้น
สภาพเหมือนทอมหัวไก่ขั้นสุด
เมาไม่มีชิ้นดี แล้วก็ใส่แว่นกันแดดอันหนา
แล้วเราก็อยู่บนสนามพิคเคิลบอล
ฉันไม่ได้ทําอะไรทั้งนั้น เพราะเวลาเล่นพิคเคิลบอลมันไม่ต้องทําอะไร
แค่ยืนเฉยๆ
และเราอยู่ในสนาม
ได้ไม่ถึง 30 วินาทีแล้วฉันก็ได้ยินเสียง
ของอดีตประธานาธิบดีสหรัฐฯ แล้วเขาก็แบบ "โอ้"
"ได้ยินว่ามีแม่สาวสุดฮามาด้วย"
แล้วฉันก็เมามาก
ฉันก็แบบ "ไม่นะ ไม่"
"นึกว่าพ่อจ๋าจะไปนวดซะอีก"
และฉันก็มองไปที่พี่สาวคนที่ฉันไว้ใจ
และพี่ก็แบบ "เขานั่นแหละ หุบปากซะ ห้ามพูดนะ"
แล้วฉันก็แบบว่า...
และฉันมองไป แล้วจอร์จ ดับเบิลยู บุช กําลังเดินเข้ามาหาฉันพร้อมกับอ้าแขน
เขาบอกว่า "มานี่สิ" ฉันก็แบบ "ถอยไปสิวะ"
ฉันแบบ "ตอนนี้มีโรคระบาดอยู่นะ ถอยไปไกลๆ เลย"
แล้วเขาก็แบบ "อะไรนะ"
ฉันก็ "โรคระบาด"
"ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในไอดาโฮส่วนตัว บนเกาะเล็กๆ นี่
หรืออะไรก็ช่างนี่นะ"
แล้วรอยพี่ฉันก็ออกมาจากสนาม
มองที่อดีตประธานาธิบดีแล้วบอกว่า "หน้าคุณดูคุ้นๆ นะ"
น่าขายหน้ามากเลยรู้ไหม
เขาบอกว่า "ผมอยากให้คุณดู คอลเลคชั่นงานศิลปะของผม"
เขาบอกว่า "ผมเป็นจิตรกรนะ ผมวาดรูปเยอะมากเลย"
ฉันก็ "ค่ะๆ ฉันรู้ ไม่..."
"ฉันไม่อยากไปกับคุณเลย ขอร้อง"
ฉันเมามากน่ะ
ฉันแค่อยากให้มันจบๆ ไปซะที
แล้วเขาก็เอาแขนมาเกี่ยวแขนฉัน
เขาบอกว่า "ไม่เอาน่า กลัวอะไรกันเนี่ย"
และบาร์บาร่า บุชก็แบบว่า "ไปกับพ่อจ๋าสิ พ.ส."
"ไปกับพ่อจ๋าสิ"
ฉันก็ "เลิกเรียกว่าพ่อจ๋าซะทีได้ปะ"
และเราเข้าไปในบ้านหลังนี้ ซึ่งมีแค่เขากับฉัน
แล้วฉันก็แบบ "เกิดอะไรขึ้น ทําไมบ่ายวันนี้มันถึงนานนักล่ะ
"รู้ไหมว่าเมื่อไหร่..."
"เมื่อไหร่จะจบสักที"
และเขาเอาภาพวาดแรกของเขาให้ดู
และฉันไม่ใช่คนที่รู้เรื่องศิลปะเท่าไร
ฉันไม่ฝักใฝ่ศิลปะและฉันก็ไม่รู้สึก...
อยากจะแสร้งทําเป็นสนใจศิลปะด้วย
ฉันไม่ใช่คนที่แบบ "ฉันรู้"
ไม่อะ
สําหรับฉันแล้ว ศิลปะมันก็แบบ ฉันดีใจที่มันอยู่ตรงนี้นะ
เหมือนปลอกผ้านวมงี้ "ขอบคุณนะ"
"ขอบคุณที่มีอยู่ แต่ฉันไม่อยากรู้ เรื่องราวความหลังเป็นสิบๆ อย่างไง"
"ฉันไม่ได้สนใจเบอร์นั้น"
ฉันกําลังดูภาพแรก
และฉันแค่พยายามคิดว่าจะพูดอะไรดี
เกี่ยวกับภาพน่ะ
ฉันแบบ "อ๋อ"
และเขาบอกว่า "ถอดแว่นกันแดดออกสิ"
"คุณจะได้เห็นภาพวาด"
และฉันตอบกลับไปตามตรงอย่างรวดเร็ว
ว่า "ท่านประธานาธิบดีคะ ตอนนี้ฉันเมาเป็นหมาเลยค่ะ"
"คุณควรรู้เอาไว้ เพื่อเห็นแก่สํานักงานประธานาธิบดีนะคะ"
แล้วเขาก็...
และฉันก็แบบ "ใช่ค่ะ"
แล้วเราก็ขึ้นไป
มีชานพักสามชาน มีบันไดสามชุด
ภาพวาดของเขาโชว์อยู่ตรงชานพัก
ไม่ก็ตรงโถงบันได
และเมื่อเราไปถึงภาพสุดท้าย ฉันคิดจริงๆ ว่า...
"ฉันต้องคิดหาเรื่องพูดแล้ว"
ฉันได้แต่จ้องมันและ...
ฉันบอกว่า "ภาพวาดมันช่าง...
หนา"
และซิโมนพี่ฉันก็แบบ "โอเค ได้เวลากลับละ"
พี่อยู่ตรงตีนบันได เพราะแอบตามฉันมา
ฉันแบบ "ขอบคุณสวรรค์" แบบนี้เลย
พี่ไม่มีวันปล่อยฉันไว้กับเขาตามลําพัง
และฉันก็อยากออกไปจากที่นั่นด้วย ก่อนที่ฉันจะต้องอมให้ดิ๊ก เชนีย์
ฉันก็แบบ "จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนะ"
และก่อนที่จะกลับ ฉันก็บอกว่า "ตายแล้ว ถ่ายเซลฟี่ด้วยกันดีไหมคะ"
เขาบอกว่า "ได้สิ"
แล้วฉันก็ถ่ายเซลฟี่ กับจอร์จ ดับเบิลยู บุชและฉัน
แล้วฉันก็วิ่งลงบันไดลงไปขึ้นรถไปกับพี่ๆ
และรูปนั่นก็ถูกส่งตรงไปหาแอนดรูว์ คูโอโม
แบบว่า "ดีพอสําหรับประธานาธิบดี แต่ไม่ดีพอสําหรับผู้ว่าเหรอ"
แล้วอีกสักหกเดือนต่อมาก็มีข่าว
ว่าแอนดรูว์ คูโอโมเป็นพวกล่วงละเมิด
และเขาละเมิดทุกคนที่ทํางาน
แน่นอนว่าเขาต้องล่วงละเมิดทุกคนอยู่แล้ว
เขาละเมิดพวกเราทุกวันออกทีวีนะ
ฉันโคตรชอบเลยอะ
แล้วยัยพี่ยังซิงของฉันก็โทรมา
พี่บอกว่า "น่าสนใจดีเนอะ ที่เธอจะหนีจากเรื่องแบบนี้ได้ตลอด"
"เธอเกือบคบกับแอนดรูว์ คูโอโมแล้ว และตอนนี้คงโดนคนแบนแน่"
ฉันบอก "พี่พูดเหมือนผิดหวังนะ"
พี่บอก "น่าสนใจดีไง ลองคิดถึงทุกครั้งที่...
เธอเกือบจะเจอเรื่องซวยดูสิ"
พี่บอก "อย่างกับว่าแม่เราที่เสียไปอยู่บนสวรรค์
คอยปกป้องเธอและดูแลให้แน่ใจว่า เธอจะไม่ทําชีวิตตัวเองพัง"
พี่บอก "จํามาร์ธา แมคอินทอช ตอนที่นางใส่เหล็กจัดฟันได้ไหม"
"เธอก็ชิ่งหนีได้แบบเฉียดฉิวเลยนะ"
"นี่มันเรื่องทํานองเดิมๆ เลย เธอหนีได้ทันท่วงที"
"เธอไม่ได้เลือกด้วยนะ มันแค่เป็นไปเอง"
ฉันบอก "เป็นมุมมองที่น่าสนใจมากเลยนะ"
"พี่คิดว่าแม่เราบนสวรรค์จะทําอะไรแบบนี้เหรอ"
"คอยสกัดไม่ให้ฉันโดนจิ้มงี้"
พี่บอก "ลองคิดถึงตอนบิล คอสบี้สิ คิดดูสิ"
ฉันลืมเรื่องบิล คอสบี้ไปเลย
ตอนนั้นฉันอายุยี่สิบกว่า กําลังไปแสดงที่คาสิโนบาร์กาตาในแอตแลนติกซิตี
และบิล คอสบี้ก็ไปแสดงเหมือนกัน
ฉันแสดงสองคืน เขาก็แสดงสองคืน
และหลังจากจบคืนแรก ฉันก็เดินเล่นในคาสิโน
แล้วผู้จัดการคาสิโนก็มาบอกว่า
"บิล คอสบี้อยากพบคุณ ที่ห้องเขาตอนบ่ายสามโมงครับ"
ฉันก็แบบ "ฉันจะไปแน่นอน"
ฉันมีการ์ดกับคนที่แสดงเปิดโชว์ให้ฉันไปด้วย
เราเดินไปที่ห้องบิล คอสบี้ตอน 14.50 น.
ฉันไปก่อนเวลาเสมอ เพราะไม่มีคนมารับฉันกลับบ้าน
และฉันก็รอ จากนั้นก็เคาะประตูตอนสามโมงตรง
และบิล คอสบี้ก็เปิดประตู
ฉันบูชาบิล คอสบี้มาตั้งแต่เด็ก
ตอนเด็กๆ ฉันอยากให้พ่อฉัน เป็นมืออาชีพให้เหมือนบิล คอสบี้
ฉันอยากให้พ่อฉันผ่าคลอดในห้องใต้ดินของเรางี้
มีประตูห้องครัวที่แกว่งไปมา และสวมเสื้อสเวตเตอร์สะอาดๆ
พ่อฉันไม่หนักแน่นพอที่จะไปเรียนปริญญา
เพื่อเป็นสูตินรีแพทย์หรอก
พ่อคงเป็นสูตินรีแพทย์ท้องถิ่นมากกว่า
แต่ฉันอยากเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนั้น
ฉันอยากเป็นพี่น้องกับกับรูดี้และวาเนสซ่า
ฉันอยากอึ๊บธีโอน้องชายฉันให้ฟ้าหลัว
นั่นแหละสิ่งที่ฉันต้องการ
บิล คอสบี้อยากเจอฉัน บิล คอสบี้รู้จักฉันด้วย
รู้ไหมว่ามันมีความหมายแค่ไหน สําหรับฉันในวัยนั้นน่ะ
และเราไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับบิล คอสบี้ แบบที่เรารู้ตอนนี้เลย
ฉันอดใจรอให้เขามาเปิดประตูแทบไม่ไหว และพอเขาเปิด
เขาก็ยิ้มกว้างหวานเยิ้ม
แล้วเขาก็เปิดประตู ฉันมองเขา เขามองฉัน
แล้วฉันก็กระโดดเข้าไปกอดเขา
ฉันบอก "พ่อคะ หนูกลับมาแล้ว"
เรากอดกัน แบบพักนึงเลยนะ
แล้วในที่สุดเขาก็ปล่อยฉัน
แล้วประตูก็เปิดออก ให้เห็นว่าฉันอยู่กับผู้ชายอีกสองคน
ที่เขาไม่ทันเห็น
แล้วหน้าเขาจากที่ยิ้มกว้างหวานเยิ้มก็บึ้งเลย
และตอนนั้นฉันก็ไม่รู้ว่ามันคือยังไง
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขาแบบ "เรามียาลิ้นฟ้าพอให้ทุกคนไหมนะ"
แล้วเราก็เดินเข้าไปในห้องของบิล คอสบี้ นั่งกันอยู่ในนั้น
และเขาพักในห้องสวีตอันโอ่อ่าอลังการ
และฉันก็นั่งอยู่กับคนเปิดโชว์และก็การ์ด
แล้วเขาก็เริ่มโจมตีคนที่เปิดโชว์ให้ฉัน
บิล คอสบี้บอกเขาว่า
เขาจะไม่มีวันมีคุณค่าอะไรเลย ถ้ายังเป็นคนแสดงเปิดโชว์ให้ผู้หญิง
และตอนแรกฉันก็คิดว่าเราแบบ "นี่ใช่..."
แบบว่า...
"นี่รายการสาระแนซ่อนกล้องปะ"
แล้วฉันก็ได้รู้ว่าเขาแค่ร้ายกาจและใจร้าย
และฉันก็ยังเด็ก จนไม่กล้ายืนหยัดเพื่อตัวเอง
แต่ฉันต้องทํานะ ฉันต้องยืนหยัดเพื่อเพื่อนฉัน
ฉันก็แบบ "เราต้องไปแล้ว นี่มันแย่มากเลยนะ"
"เขาทําอะไรน่ะ"
เราเดินออกจากห้องนั้น
ไม่มีวันลืมเลยว่าเราสามคนแบบ...
มันเป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดเลยน่ะ
เดินไปเฉยๆ เราไม่ได้พูดอะไรกันด้วยซ้ํา
พวกเขาชอบพูดว่า "อย่าไปเจอต้นแบบของตัวเอง"
และฉันมีต้นแบบแค่สองคน
วู้ดดี้ อัลเลนและบิล คอสบี้
แล้วจากนั้นหกปีให้หลังเรื่องก็แดงออกมา
ว่าบิล คอสบี้มอมยาผู้หญิงทุกคน ที่เข้าไปในห้องพักโรงแรมเขา
และพี่สาวยังซิงของฉันก็โทรมาอีก
เธอบอกว่า "ตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าทําไมวันนั้นบิล คอสบี้
ถึงได้อารมณ์เสียขนาดนั้น"
และฉันก็บอก "บิล คอสบี้หาได้รู้ไม่ว่า
ยาลิ้นฟ้าที่ใส่มานั่นมันทําอะไรฉันไม่ได้เลย"
ขอบคุณนิวเจอร์ซีย์ ขอบคุณสําหรับโชว์สนุกๆ นะคะ
ขอบคุณ!
ขอบคุณค่ะ ทุกคน
ขอบคุณค่ะ ทุกคน ขอบคุณ
ขอบคุณค่ะ ทุกคน
คําบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร