Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
İşte karşınızda
Chelsea Handler.
Aman tanrım!
Merhaba New Jersey.
Hoş geldiniz!
Kalabalıktaki eşcinsel misafirlerimi bulmaya çalışıyorum.
Merhaba.
Erkekler? Tamam.
Sen heterosun. Kıyafetinden belli.
Ama sen geysin.
Teşekkürler, hoş geldiniz. Çok sağ olun.
Diğer eşcinseller nerede? Hemen saflara ayrıldınız mı?
Tamam, teşekkürler. Ben çok...
Bütün kariyerim için eşcinsellere çok teşekkür ederim.
Teşekkürler.
Özellikle eşcinsel erkeklere teşekkür ediyorum.
Topluma yaptığınız ve fark edilmeyen,
takdir görmeyen tüm katkılarınız için.
Maymun çiçeği olayının ortama girişini hatırlıyor musunuz?
Hayır. Neden, biliyor musunuz?
Çünkü gey erkeklerin hepsi 30 gün içinde aşı oldu,
böylece biz heteroların maymun çiçeği gibi bir derdi hiç olmadı.
Toplumumuz için böyle bir şey yaptılar.
Maymun çiçeği olayı çıktığında heyecanlanmıştım.
Yeni bir salgın heyecanlandırdı. Yeni parametreler, kurallar.
Hastalık Kontrol Merkezi televizyona çıkmıştı,
maymun çiçeğine yakalanmamanın iki yolu var, dedi.
Birincisi anal penetrasyondan kaçınmak.
Bankada gizlice arkadan yaklaşırmış gibi.
"Eyvah, amanın!"
İkincisi de havluları paylaşmamak.
Öncelikle, anal yapıyorsan havlu paylaşıyorsun demektir götler.
Ama gey erkeklerin bu ülke için yaptıkları sayesinde
maymun çiçeğini öğrenmedim bile.
Tam vatanseverler ve ben çok...
Maymun çiçeğinden o kadar çabuk kurtuldular ki
bir şey kaçırdığımı fark ettim.
Anal penetrasyonu.
"Bu adamlar bunu bu kadar istiyorsa benim de denemem lazım" dedim.
Şöyle ki anal seks artık sadece eşcinsel erkekler için değil.
Çok moda. Bir deneyin derim.
Başta biraz fazla ağır gelebilir ama hiç belli olmaz işte.
Buradaki uzun ilişkisi olan çiftler, umarım siz de...
Hiç anal yaptınız mı?
Tamam.
Yeni çiftler, yaşlı çiftler için bu gece temennim şu,
eve gidip şunu düşünsünler istiyorum.
"Anal deneyip Chelsea Handler'ı düşünelim."
İşte bunu istiyorum.
Yeni başlayanlar ve partneri olmayanlar
ama bu gece anal seks yapmak isteyenler,
bir stratejiniz olsun istiyorum, tamam mı?
Orta ila küçük bir erkek seçmeniz lazım.
O işi 50 Cent'le yapamazsınız.
Jo Koy olabilir ama 50 Cent olmaz.
Anal penetrasyonun bir diğer avantajı da
%90 ihtimalle hamile kalmayacak olman,
gayet iyi bir oran.
Bir arkadaşım var. "Chelsea, bebeğin olmayacak.
Yalnız öleceksin" der.
Umarım.
Sence masum çocukları da kendimle batırmak ister miyim?
Ben ölüm döşeğindeyken çocuğum "Anne, gitme!" diyecek.
Hafif de olsa bir hastalık teşhisi konar konmaz
favori torbacıma söyleyeceğim,
beni bir ahıra sokup at gibi bayıltsın, tamam mı?
Daha fazla yaşamaya çalışmam.
Çocuklardan nefret ettiğimi sanıyorlar. Etmiyorum.
Çok istiyorsan git bir tane al. İyi şanslar.
Umurumda değil. Sadece sürekli yanımda olsun istemiyorum.
Çocuk istemememin sebebi nefret etmem değil.
Ben sadece çocukluk konseptini çok aşağılayıcı buluyorum. Mesela...
Doğduğumda çok sinirlenmiştim.
Doğuşumu hatırlıyorum.
Hastane odasında annemin Pikachu'sundan fırlayışımı.
Her yerde parlak ışıklar vardı,
sonra biri kıçıma şaplak attı,
"Şaka mı bu şimdi?" diye düşündüm.
Sonra "ailemin" yanına geldim.
Orada beş çocuk daha vardı.
"Buranın sorumlusu kim ulan?" der gibi aileme baktığımı hatırlıyorum.
"Çeyizim var mı?
Bu bok çukurunda yukarı nasıl tırmanacağım şimdi?"
Hemen sıkıntı yaşadım.
The Brady Bunch izleyerek büyüdüm. Siz de, değil mi?
Altı çocuk, anne, baba,
bir de kâhya, Alice.
"Bizim Alice'imiz nerede be?" dedim.
Aileme katlanamıyordum.
Babama da. Pisliğin tekiydi.
Bunu hemen anladım.
Bebek bedenindeydim ama yetişkin bir kadın gibi hissettim.
Kadınsı hissettim.
Sanki bir iş kurmak istiyordum. Yemek hizmeti falan.
Babamla kavgaya çok erken yaşlarda başladım.
Yani hiç aynı kafada değiliz.
Sonra ben yedi yaşına geldiğimde
"Onu Disney World'e falan götürelim de
diğer çocuklar nasıl davranıyor, görsün" dedi.
"Bir şey eksik. Onda bir sorun var."
Ben yedi yaşındayken ailem bizi Disney World'e götürmek istedi,
O yüzden de şeyle... Babam ikinci el arabacıydı.
İşte bu yüzden New Jersey'den Florida'ya
babamın mavi beyaz, tacizci minibüsünde gideceğiz demekti.
Otel rezervasyonumuz falan da yoktu.
Babam bu meseleyi hiç düşünmedi.
Econo Lodge ya da mimli bir otel görünce direkt kenara çekebilirdi.
Bir Holiday Inn Express'te durduk.
Büyük, neon harflerle "Boş yer yok" yazıyordu.
Babam arabadan heyecanla indi.
Ben de peşinden arabadan inip dedim ki
"Hop, Stevie Wonder, tabelayı görmedin mi?
Aptal herif."
Ailemin beceriksizliğine inanamadım.
Sonra Disney World'e gittik. O da saçmalık.
Fare kostümü giymiş birkaç yetişkin adam.
Şaka mı?
Yedi yaşımda bile bar arıyordum.
Disney World'de gördüğüm en ilginç şey
yedi yaşındaki diğer bir çocuktu.
Kızlarla erkekler farklı hızlarda büyür, iki aylık falandı yani.
Disney World'deki çimentoda yüzüstü yatıyordu.
Tekmeleyip çığlık atıyordu, öfke nöbeti geçiriyordu.
O hissi hatırlıyorum.
Ona bakıyordum, kıskanmıştım.
"Vay" dedim.
"Bunu yapabiliyor muyduk?"
Yani "Ben de öyle hissediyorum."
O çocuğun sinir krizini gördükten sonra geziden eve döndük.
"O daha çok hoşuma gitti" dedim.
Anaokuluna ya da birinci sınıfa geçtim, hangisi yedi yaş içinse.
Aaron diye bir çocuk vardı. Bahçedeydi.
O geziden döndüm ve onu bahçenin köşesinde gördüm.
Bahçenin köşesinde oturmuş şöyle diyordu,
"Siktir, siktir, siktir, siktir, siktir.
Siktir, siktir, siktir. Bok, bok, bok."
Öğretmenimiz Bayan Keenan da
karşısında duruyordu ve çok hoş karşılıyordu.
Çok anlayışlıydı.
Yanına gittim. "Ne oluyor Bayan Keenan?" dedim.
Yani. "Aaron neden böyle konuşabiliyor?"
"Aaron'da Tourette sendromu var" dedi.
"Ben de ondan istiyorum" dedim.
Şunu da söyleyeyim, babam bana çok karşıydı.
Ben yedi yaşındayken Tolstoy'dan Anna Karenina'yı okuttu,
böylece başıma bela almam diye düşündü.
O kadın var ya, sırf sevgilisi yok diye
trenin önüne atlayıp intihar ediyor yahu.
Bana Moby Dick'i okuttu. 1.300 sayfalık kitap.
Daha yedi yaşındaydım. Bir de üstüne rapor yazdırdı.
Okula gittiğimde "Bir duvarın üstünde iki kuş" derlerdi,
ben de derdim ki "Hangisi? Çin mi, Berlin mi?" Yani...
Sonra babama gittim,
"Biraz aptallaştırmak lazım. Yaşıtlarımla bağ kuramıyorum" dedim.
Kütüphanede Tourette kitabı buldum.
30 saniyede okudum.
"Hepsi hoşuma gitti" dedim.
O gün eve geldim. "Bende Tourette sendromu var" dedim.
Sonra bekledim. Sofraya oturdum.
Annemle babam ikinci el araba satma "işinden" döndü,
tüm arabalar evimizin önündeydi.
Babam eve geldi. Heyecanlıydım. Yerimde duramıyordum.
Sofrada 40 dakika falan bekledim.
Yeni kelimelerimin pratiğini yapıyordum.
Sonra babam karşıma oturdu.
Dedim ki "Siktir git yavşak piç, göt, sik. İğrençsin! Göt lalesi seni!"
Gözlerimi şöyle güzelce şaşı yaptım.
"Artık benim de tikim var. Siktir git şimdi, şerefsiz seni" dedim.
O gece bebek gibi uyudum.
Sonra sekiz yaşımda kolumu kırdım.
Büyük bir olaydı. Martha's Vineyard'da bir yazlığımız vardı.
Zenginmişiz gibi oldu ama değildik.
Babamın o evi nasıl aldığını bilmiyorum. Birinden çaldığına eminim.
Ama kolumu kırdım, dışarıdaydım.
Köpeğimiz Muttley'ye takılıp düştüm.
Kolumu kırdığımda kemiğimin çıktığını gördüm.
Dirsek kemiğim dışarı çıkmıştı.
Abim Glen gelip beni kaldırdı.
"Aman tanrım, iyi misin?" dedi. "Sanmıyorum" dedim.
"Yani işte... Ben... Bilmiyorum ki.
Sigortamız var mı? Şimdi ne yapacağız?"
Beni alıp annemle babamın yanına götürdü.
Babam kolumdan çıkan kemiğe baktı, "Buz tutmamız lazım" dedi.
Hatırlıyorum da... Artık burama kadar gelmişti.
Sekiz yaşındaydım. "Sen...
Bu tarz soytarılıklara ayıracak vaktim yok" dedim.
Anneme baktım, babama baktım ve dedim ki
"Buranın sorumlusu kim ulan?
Motosikletteki küllük kadar gereksizsiniz.
Hemen hastaneye gitmem gerek."
Kardeşim Glen'le hastaneye gittim.
Alçı yapıldı, çok heyecanlı bir olaydı.
Çünkü insanları tehdit edebileceğim bir şeyim olmuştu.
Buradan buraya kadar alçılıydı.
Hiç bu kadar güçlü hissetmemiştim. Gladyatör gibiydim.
Eve döndüm, abilerimle ablalarımı tehdit etmeye başladım.
Benimle dalga geçtiler ama önemi yoktu.
Egemen hissettim. "Evet" dedim.
Martha's Vineyard'da bir yaz gecesi sofra düzenini ben ayarlamıştım.
Kardeşlerime diyordum ki "Sen şöyle otur, sen şuraya geç."
Sonra babama dedim ki "Sen duvara dönük otur."
İşte "Yaptıklarını bir düşün."
Sonra oturdum,
alçımı aşağı indirdim ve Pikachu'mun tam tepesine çarptı.
Ben de "Ah!" dedim.
Sonra iki santim aşağı kaydı ve ben dedim ki...
"O bölge ne öyle?"
O gece yukarı çıktım ve o bölgenin neresi olduğunu öğrendim.
Sonbaharda eve geldim. Yazları Vineyard'da geçirirdik.
O sonbahar New Jersey'ye geldim.
Sekiz yaşındaydım, dokuz yaşına girmek üzereydim,
en iyi arkadaşım Jodi Repati dedi ki
"Cuma akşamı saat 7.30'da okula dönüşümüz için pijama partisi var."
Dedi ki "Herkes gelecek. O hissi hepimiz tadacağız."
Hangi his, bilmiyordum ama "Öğreneceğim" dedim.
"Yanlış ekiple takılmam. Havalı olmaktan anlarım."
İçeri girdim, sekiz yaşında dokuz kız vardı.
Uyku tulumlarında yüzüstü yatıyorlardı.
Tam olarak şöylelerdi.
"İşte bu be!" dedim.
Kendime doyamadım.
O pijama partisine 7.30'da gittim,
sabah 7.30'a kadar o pozisyonu bozmadım.
Jodi'nin annesi omzuma dokundu ve dedi ki
"Tatlım, gitsen iyi olur."
Oradan ayrılırken alnımda kilim yanıkları vardı.
Pijamalarımın içinde ter dökmekten o kadar susamıştım ki
"Capri-Sun'ı olan var mı, lütfen" dedim.
O kadar gençken,
sekiz ya da dokuz yaşındayken mastürbasyon yapınca aslında...
Yaptığının mastürbasyon olduğunu bilmiyorsun ki.
"Harika bir his. Neden kimse hiç söylemedi?" diyorsun.
Pikachu'nla doğrudan temas kurmuyorsun.
Daha kalın bir şey lazım. Ne kadar kalın, o kadar iyi.
Sürtünme lazım.
Kadife ya da kalın bir kot gibi bir şey.
Ya da teknenin altında olan şeyden Dümen. Ondan lazım.
Duvar lazım.
Bir köşe görünce "Şimdi mahvettim seni" dersin.
Kimse bir şey demediğinde de,
"Mastürbasyonu kes, domuz seni" gibi,
ne yaptığını kimsenin bilmediğini sanıyorsun.
Ben de her an yaptım.
Okuldan eve gelirdim. Bisiklet selelerinin işlevi artık belli.
Bir bisikletim vardı.
Kendi uydurduğum sahte ailemle küçük işlerimi hallederdim.
Onları lakrosa ve voleybola bırakırdım.
Yalandan iki çocuğum vardı.
Lucas ve Siddiqa.
Babaları farklı tabii.
Muz seleli bisikletimi bir çukura saplardım.
30 dakika boyunca ona binerdim.
Komşu annemi aradı.
"Kızın 45 dakikadır oturma odamızın önündeki çukurda" diye.
O gece eve gelince annem "Neredeydin?" dedi. "Trafik."
Okula gittim. Matematik dersine girdim.
Delikli masalardan vardı. Hani şu boşluklu olanlar.
Masamda plastik ciltli klasör vardı.
İçinde de bir cetvel.
Cetveli alırdım, hep şöyle bir tur atardım.
Buna "tur" diyordum. "Bir tur atmaya vaktim var mı?" Sonra...
Cetveli alırdım ve şöyle... Anladınız mı?
Bir tur atıp tetikte kalıyordum. Mesela...
Terlemezdim bile. "Evet." Yani...
Hep bir kere yapardım.
Sonra cetvel giderdi.
Gençken mastürbasyon yapmak yetişkinken mastürbasyon yapmak gibi.
Bir kere yapıyorsun, zirveye çıkıyorsun.
Sonra "İğrençsin. Uzak dur benden" oluyor.
"Bir daha bana dokunma."
30 dakika sonra diyorsun ki "Bir kez daha."
Yapardım, işim bitti sanırdım
ama kendimi tutamazdım. Doyamazdım.
Cetveli geri çıkarırdım, dersteyken resmen kendimi kaybederdim.
Dersin sonunda matematik öğretmenimiz şey derdi,
"Yedi kere yedi." Ben de derdim ki "49!"
Çok utanç verici bir dönemdi,
neler olduğunun farkında değildim.
Sonra ailemle Şükran Günü yemeği yedik,
benimle birlikte altı kardeştik,
annem, babam, büyükannem ve büyükbabam.
Yani altı kardeşten en küçüğü olunca
kimse sana saygı duymaz, değil mi?
Uluslararası veya küresel siyasete ya da olup bitenlere dair
hiçbir fikrime saygı duymazlardı.
Şükran Günü de genelde bayağı sıkıcı geçer.
Ben de mutfaktan bir kepçe aldım.
"Umarım bunu kullanmak zorunda kalmam" dedim.
"Umarım Şükran Günü'nde
kepçeyle mastürbasyon yapacak kadar alçalmama izin vermezsin.
Umarım söylediklerime saygı duyarsın da
hakkında bir şey bilmediğimiz bir tatilde mastürbasyon yapmama gerek kalmaz."
Gidip sofraya oturdum,
kepçeyi bacağımın altına soktum.
Şöyle bir tur attım. Dedim ki "Tamam, tetikte ol.
Kimse ne olduğunu bilmiyor."
Sonrasında ne olduğunu bilmiyorum.
Bayıldım mı, bilmiyorum. Ya da...
Aklım mı gitti?
Ama tek hatırladığım annemin sesine uyandığım.
Annem çok tatlı ve Avrupai davrandı.
Benim tam tersim yani.
"Chelsea" dedi.
"Chelsea.
Gözlerini açman lazım."
O anda "Aman tanrım" dedim.
"Bitti."
Sonra kepçeyi yere fırlattım.
"Benden uzak dur, tecavüzcü piç" dedim.
Sonra gözlerimi açtım.
Ailemi gördüm, başları eğikti.
Hepsi utanç içinde aşağı bakıyordu.
Büyükbabam babamın sırtını sıvazlıyordu.
"Kızın fahişeymiş, çok üzgünüm" der gibi.
Anneme baktım ve dedi ki "Tatlım, böyle şeyleri
kendi odanın mahremiyetinde yapmalısın."
Ben şöyle...
"Konuşma!"
Abim Roy ayağa kalktı ve dedi ki "Sürekli yapıyor!"
Hayatımın en utanç verici günü.
Dokuzumdan 40'ıma kadar
hiç mastürbasyon yapmadım, kendi vajinama dokunmadım.
Öyle. Tampon için bile bir aletim vardı.
"Benden uzak dur. Bela" dedim.
Sonra 10 yaşıma geldiğimde
annem uçakla New Jersey'den California'ya
dedemleri ziyarete gideceğimizi söyledi.
Aşk Gemisi izleyerek büyüdüm. Uçaklar.
Her şey çok romantik. Uçak için sabırsızlanıyordum.
Şirineli çantam, minik topuklu ayakkabılarım vardı.
New Jersey'den Kaliforniya'ya iki kız kardeşimle uçuyordum.
Uçağa bindik, first class kısmından geçtim.
Şöyle bir durup dedim ki...
"Ben bu gruba aitim."
Annem de "Buraya ait değilsin. Arkaya doğru ilerle" dedi.
Sonra bana sakince ailemizde altı çocuk olduğunu,
first class'a paramızın asla yetmeyeceğini açıkladı.
Ben de "Kendi adına konuş kaltak" dedim.
O geziden döndüğümde hiç olmadığım kadar motive olmuştum.
"Sikeyim böyle aileyi" dedim.
Dedim ki "Evet, beni siz büyüttünüz, tamam
ama bağları koparmalıyım.
Ekonomi uçmayı sorun etmiyorlarsa aynı kafada değiliz."
10 yaşındaydım. Martha's Vineyard'a gittik.
"Nasıl iş kadını olabilirim?" dedim. "Nasıl bir iş kurarım?"
Çok girişimci hissettim ama gerçek bir fikrim yoktu.
"Tamam, limonata standı olabilir" dedim.
Ama kâr marjı yeterli değil.
10 yaşındayken alkollü limonata standına karar verdim.
"Cin, viski ve tekila vereceğim" dedim.
"Standı açmak için birine ihtiyacım var."
Ablam eski Mormon'du, o olmazdı.
"Benden uzak dur. Aynı kafada değiliz" dedim.
Martha's Vineyard'da şöyle bir dolaştım
ve mahalleyi araştırdım.
Bütün kiralık evleri gezdim,
"Merhaba, ben Chelsea Handler. 10 yaşındayım" dedim.
"Limonata standı açacağım ve bir iş ortağı arıyorum.
Beraber oynayabileceğim 10 yaşında bir çocuğunuz var mı?"
Sonra bir aile dedi ki "Evet, 10 yaşında. Adı Nelson."
Nelson'ı aşağı yolladılar, ben de hemen kıvama getirmeye başladım.
"Nelson, viski ve soda yapabilir misin? Hadi bakalım" dedim.
Alkollü limonata standı olan 10 yaşında iki çocuk olarak
ilk gün 79 dolar kazandık.
79 dolar büyük bir paraydı.
Çok büyüktü.
İlk haftanın sonunda toplam 359 dolar kazanmıştık.
Ebeveynlere ve 10 yaş üstü herkese alkollü limonata sattık.
Tabii ki belli kurallarım vardı.
10 yaşında iki çocuğuz, 359 dolar kazanmışız. İnanamadım.
Paramı sayıyordum, kokuyordum, şöyle...
Bir puro kutum vardı.
Babam benden çalmasın diye ağzını bantlardım.
O haftanın sonunda, 359 doları kazandığımda
Nelson'a komisyonunu verdim.
Yani 3,59 sent.
Aşırı mutlu olmuştu.
"Takipte kal Nelson, sana yolu göstereceğim" dedim.
"Bir haftada üç dişim düşse bu kadar kazanmazdım" dedi.
Yaşıtlarımdan daha olgun olduğumu fark ettim.
"İçimde fazla kadınlık var. Tek yapmam gerek" dedim.
Hem vücudum da olgunlaşıyordu.
Tomurcuklarım büyüyordu.
Bedenimi sokaktan uzak tutmanın vakti gelmişti.
"Başka ne yapabilirim?" dedim.
"Bebek bakıcılığı."
O işte hiç parametre yok.
10 yaşında dört yaşındaki bebeğe bakabilirsin.
Kimse umursamaz.
İş değiştirmeye karar verdim,
Martha's Vineyard'daki tüm otelleri aradım.
Dedim ki "Merhaba, ben Chelsea Handler.
Birkaç hafta önce 10 yaşındaydım ama artık 15 yaşındayım.
Bir bakıcıya ihtiyaç duyan son dakika misafirleriniz için
aynı anda üç bebeğe kadar bakabilirim.
Lütfen bana yollayın. Çok ama çok tecrübeliyim."
O yaz boyunca 14 yaşında bir çocuğa bakıcılık yaptım.
Jeremy.
Spektrum bozukluğu vardı. Spektrumu kimse bilmezdi.
Onda bir şey olduğunu biliyordum. Onunla bağ kurdum.
Ailesi uğraşmak istemiyordu.
"Jeremy'yle ben ilgilenirim. Siz çıkın."
Jeremy vardı. Sonra işlerim açıldı.
Üç müşterim daha oldu.
Brookline, Massachusetts'ten üç kıza bakıcılık yaptım.
Üç kız kardeşlerdi. Sabah altıdan 10'a kadar onlara bakardım.
Sonra duruyordum, mola veriyordum.
Her akşam saat altıda Jeremy mesaim başlıyordu.
İşte o mola sırasında
11 yaşında kendi işimle haşır neşir olurken
Öz güvenim artıyordu.
"Kadının gücü" diyordum.
İş kurdum. Para kazanıyordum. Mola vermeliydim.
Bir şarküteri vardı,
her gün giderdim.
Edgartown'daki ana caddedeydi. Tereyağlı bir simit alırdım,
bir Twix çikolata ve Sprite.
İkisinden ısırıp bir yudum çekerdim.
Resmen mükemmelliğin harika bir dışa vurumuydu.
Dedim ki "İşte... Hisleri siktir et.
İş sahipleri işte böyle yaşıyor."
Çok yorgun oldukları için öğle yemeğini yalnız yerler.
Şarküteriye girdiğimde orada çalışan bir kız vardı,
adı Martha McIntosh'tu.
Amy Winehouse'ın 11 yaşındaki hâlini düşünün.
Saçının önü kabarıktı. Siyah, kalın kalem çekmişti.
Ondan hemen etkilendim.
Benim de görmek istediğim şeyler gördüğünü biliyordum.
Benden hızlısını da hiç görmemiştim. Ben de şöyle...
Her gün gidip Martha'ya şaşkın gözlerle baktım.
Nihayet bir gün beni evine çağırdı.
"Mesaimden sonra bana gelmek ister misin?" dedi.
"Kesinlikle" dedim.
Martha McIntosh'ın evine gittim.
Annesiyle babası verandada ot içiyordu, yanlarından geçtik.
"İşte tam olarak böyle ebeveynler isterdim" dedim.
Odasına gittik, bana bir Corona verdi.
"İçer misin?" dedi.
"Evet" dedim.
"11 yaşındayım. Ver bakalım."
Ertesi gün oraya gittim, bana bir sigara uzattı.
Sigara Camel Light'tı.
Corona'mı verdi.
İçiyordum.
Bir tane Camel Light uzattı.
"Sigara içer misin?" dedi. Ben de...
"Martha, o lanet hastanede doğduğum günden beri
biri bana sigara uzatsın diye bekliyorum.
Evet, sigara içiyorum. Ver hadi.
Sende başka neler var?"
Her gün iki mesaim arasında Martha'nın evine gitmeye başladım.
Çocuk işçi olmaktan çok yorulmuştum ve...
Martha'nın evine gidiyordum, sonra ilk hafta cuma günüydü,
orada oturmuş Camel sigaramla Corona'mı içiyordum.
Hayatımda ilk defa yaşadığımı hissettim.
"Nihayet bir müttefikim oldu" dedim.
Sonra dedi ki "Dolabıma girip pantolonunu indirmek ister misin?"
"Kesinlikle" dedim. Sırada ne var?
Martha McIntosh'ın dolabına girdik.
Pantolonumu indirdim,
15 dakika boyunca bana muamele çekti.
Bu iyi şansıma inanamadım.
"Aman tanrım" dedim.
Orada oturmuşum, Corona'mla sigara mı içiyorum.
Matthew McConaughey gibi.
Onun gibi "Evet, evet, evet" diyordum.
Martha'yı severdim. Çok yakındık.
Öyle. Her gün oraya gittim.
Bana muamele çekerdi. Harikaydı.
Eve geldiğimde bakire ablam derdi ki
"Martha McIntosh'ın evinden eve her geldiğinde
alkol ve sigara kokuyorsun.
Orada neler oluyor, kim bilir."
"Orada neler olduğunu asla bilemeyeceksin" dedim.
Babama söyledi.
"Chelsea, Martha McIntosh'ın evinden her geldiğinde
alkol ve sigara kokuyor" dedi.
Babam da "Çok daha mutlu görünüyor" dedi.
Artık yaz bitmişti. Her gün Martha'ya gittim tabii.
Yazın sonu gelmişti, onun dolabındaydık,
kendisi muameledeydi.
Ben de içkimi ve sigaramı içiyordum.
kafasını kaldırıp "Tamam, artık sıra sende" dedi.
Etrafa baktım.
"Başkası mı var? Kiminle konuşuyorsun?" dedim.
Ne?
Sonra ne olduğunu anladım. Değişme vakti gelmişti.
O gün vermem gereken bir karar vardı.
Sigaramı söndürdüm. Pantolonu çektim.
"Tanıştığıma memnun oldum Martha. Hayatta bol şans" dedim.
"Sıra asla bana gelmeyecek."
Tatsız bir olay. O benim ilk sevgilimdi ve o şekilde terk etmiştim.
Sırf karşılık istedi diye.
O sonbahar dönüşümü hatırlıyorum. New Jersey'ye dönüyordum.
Bence o benim ilk sevgilimdi.
"Umarım iyidir. Umarım intihar etmez" dedim.
Sonraki yaz döndüm, artık 12'ydim,
sorumlu bir eski sevgili olarak direkt şarküteriye gittim.
İlk sevgilim iyi mi diye bir bakacaktım.
Onu şarküterilerin arkasındaki o şeyde gördüm...
Adı her neyse.
Et dilimleyici.
Bir de kış tatilinde diş teli taktırdığını gördüm.
"Birileri tam zamanında tüymüş" dedim.
"Hayır, teşekkürler."
Ama ilişki ve işimin kombinasyonu
bana kadın hissettirdi.
Daha 13 yaşındaydım.
12 yaşındaydım, sonra 13.
Odaklandım. Sevgilim yoktu.
İşime odaklanabilirdim.
13 yaşıma geldiğimde 7.800 dolardan fazla para biriktirmiştim.
13 yaşında bir kız olarak eve geldim.
Annem yine Kaliforniya'ya gideceğimizi söyledi.
Bu sefer dedem içindi.
Bu sefer babam... Dedem hastaydı.
Hem bu kez iki aptal kardeşim Glen ve Roy'la gidiyorduk.
Anneme "Benim bileti dert etme,
bu kez ben hallederim" dedim.
Bizim sokakta yaşayan bir seyahat acentesi vardı.
İlk first class biletimi aldım.
Yıkılıyor!
Kardeşlerimin yüzündeki ifadeyi görmeyi
heyecanla beklediğim için kimseye söylemedim.
Noel sabahı gibiydi, üç kişi...
Yüz ifadelerini görmeyi heyecanla bekliyordum.
Sonra uçağa bindik,
koltuğuma gittim ve buldum...
Bu kez yeni bir valizim vardı.
Küçük topuklu ayakkabılarım vardı.
Küçük valizimi üste yerleştirdim,
koltuğumu buldum, 2C,
oturdum, Roy ve Glen'e baktım,
"Uçuş bitince görüşürüz kahpeler" dedim.
Çok görkemliydi.
Uçak kalktıktan bir saat sonra
abilerim first class kabinine geldi.
O perdeden geçtiler, bilmiyorum.
Bense şampanyamı içiyordum. Kutlama işte.
Sonra o ikisinin suratını gördüm,
orada öyle aptal gibi duruyorlardı.
"Bunu yapamazsın Chelsea" dediler. "Ne? Neyi yapamam?" dedim.
"First class bilet alıp da anneme ya da bize vermemek olmaz."
"Pardon, kaç yaşındasınız?" dedim.
Abim Glen "23 yaşındayım" dedi.
Abim Roy da "24 yaşındayım" dedi.
Dedim ki "Yani toplamda 47 yaş büyüksünüz,
ben ikinizin toplamından daha çok amcık gördüm."
"Şu lanet uçağın arkasına ilerleyin, indiğimizde görüşürüz."
İşte bu yüzden kızım yok.
15 dakikada bir muamele bekleyen,
first class uçmayı talep eden, 11 yaşında azgın bir kızım olmasın diye.
Hiç gerek yok.
Kurtardığınız hiçbir köpek yüzünden beraber terapiye gitmezsiniz,
yaptıklarınızı eleştirmezler.
Hem eğer... Köpekleriniz...
Aktif bir uyuşturucu hayatım var.
Eğer...
Çocuklarım olsaydı ve uyuşturucu çekmecemi açsalardı
büyük sıkıntı olurdu.
Köpekleriniz varsa ve onlar açarsa daha az sıkıntı.
Hayatta kalırlar.
Uyuşturucuyla alakalı çok kötü bir olay olsa da
şöyle diyebilirsiniz,
"Seni hiç almasaydım daha kötü olurdun. Aş bu işleri."
Köpeklerim Bert ve Bernice'e bu olduğunda,
artık aramızda değiller ama uyuşturucudan değil...
Uyuşturucu yiyen son köpeklerimdi.
Kovid'in başlarında olmuştu.
Ablam Simone dedi ki...
Kovid'in olduğu yaz Maine'e gitmemizi önerdi.
"Maine'e gidelim" dedi.
"Orada daha az insan var.
"Bir ev kiralarız. Kimse rahatsız etmez.
İki metre mesafe kuralı falan da olmaz.
Hem burası çok sinir bozucu.
Direkt gideriz işte.
Sana bazı evleri yollarım. Ama söyleyeyim, eskiler.
Yüzyılın başında yapılmış gibiler.
Linke tıkladığımda "Hangi yüzyıl?" dedim.
"Çiftlik evleri gibi."
"Burası çok Cumhuriyetçi bir bölge" dedi.
"Maine'de cumhuriyetçi bir kesim."
"Harika. Hadi gidelim" dedim.
Cumhuriyetçi bir kesimi parçalamak kadar zevk aldığım bir şey yok.
Hiçbir şey.
"Hadi gidelim. Siyahi ve Asyalı arkadaşlarımla sevişirim.
Bütün gün bahçede anal yaparız,
bayrağınızı selamlarız."
O zamanlar büyük bir dürtüm vardı.
O zamanlar Andrew Cuomo çok göz önündeydi, tamam mı?
Bu kızgın İtalyan köfteli sandviçin bize her sabah televizyonda bağırdığı
o günlere gidelim istiyorum.
Tükürük saçarak bağırıyordu, "Maske takın!"
Maskesi olmak istemiştim. Onu çekici buluyordum.
Ben var ya...
Gerçek liderliğe o kadar susamıştık ki "Onunla olmak istiyorum" dedim.
"New York'un First Lady'si olayım."
Sıkıcı olan bakire ablam da
"New York'un First Lady'si olamazsın. Siyasetçilere bela olursun" dedi.
Ben de...
Herkes ona âşık oluyordu.
Tüm kadınlar "Cuomo'ya bayılıyorum" diyordu.
Bana da bir rekabet ruhu yüklendi.
Kovid içimizdeki kötüyü uyandırdı.
"Bu insanların önüne geçmeliyim.
Ben ünlüyüm. Bir şey bulurum" dedim.
Reklamcımı arayıp "Beni The View'a çıkar" dedim.
O da "Tamam" dedi.
The View'a çıktım. Zoom'daydık çünkü Kovid vardı.
Whoopi ve Joy Behar'la Zoom'daydık.
Bana karantinamı sordular, ben de "falan filan" dedim işte.
Sonunda dedim ki "Hanımlar, çıkmadan önce şunu söyleyeyim,
New York valisinin bana çakmasını istiyorum.
Joy Behar da "Chelsea" dedi. "Kapa çeneni Joy" dedim.
"Şu anda geri bildirime gerek yok."
İstesem olurdu, biliyorum. Tamam mı? Gayet de biliyorum.
Zoom'dan çıktım. Sonra...
Köpeklerime baktım. "Bekleyelim" dedim.
Üç gün geçti.
Üç gün sonra telefonum çaldı
ama bilinmeyen numaraydı, açmam.
Mesaj inanılmazdı.
Diyordu ki "Merhaba Bayan Handler.
Ben Andrew Cuomo.
C-U-O-M-O.
Kuşlardan duyduğuma göre birileri benden etkilenmiş.
Biraz daha öğrenmek isterim.
Numaram 917, bir şeyler."
Sonra "Ciao" diyor.
Vajinamı tutuyordum. "Aman tanrım" dedim.
Mesajı dinlemeyi daha bitirmeden
arabama binip en iyi kız arkadaşımın evine gittim.
O penceresinin ardında, ben evinin önünde,
boktan Kovid'in iki metre yasağı var.
Telefonumdaki mesajı dinlettim.
Bir Şey Söyle'deki John Cusack gibi.
"Vali'yi becereceğim!" dedim.
"Vali beni becermek istiyor!
New York'un First Lady'si olacağım!"
Muhteşemdi.
Sonra beni aradı. 45 dakika konuştuk.
"Aman tanrım, durum ciddileşti" dedim. Anlarsınız ya.
Sonra dedim ki "Bu yaz Maine'e gelme ihtimalim var.
Belki Albany konağına bir uğrarım.
Açık havada Kovid dostu akşam yemeği ve anal falan.
Neyi seviyorsan."
"İlgimi bayağı çekti" dedi.
"Ne yapmam lazım?" dedim.
"Buluşmadan karantinaya mı girmem lazım?"
"Karantina marantina hikâye" dedi.
"İlginç bir dönüş oldu" dedim.
Durum gerçek olmaya başlayınca ve valiyi becereceğimi anladığımda...
Herkes Nipplegate'i konuşuyordu.
Memesinde pirsing olup olmadığını herkes konuşuyordu,
olmadığını biliyordum.
64 yaşında hetero, beyaz bir erkek.
Böyle bir şeye cesareti olmaz.
Ama meme uçlarını merak ettiğimden Instagram'ına girdim,
oradaki fotoğraflarını yakınlaştırıp baktım.
Meme uçlarında tuhaf bir şey vardı.
Biraz fazla güneye bakıyorlardı.
Hiç böyle bir ikilem yaşamamıştım.
Ablam "Arkadan ver. Daha güvenli" dedi.
"Salgın var. Memesine bakmana gerek kalmaz.
Mecbursun." dedi. Soğuyordum.
"Sen vatanını sevmiyor musun?" dedi.
"Seviyorum. Sevmek istiyorum. Sadece bu kadarı fazla" dedim.
Maine'de bir ev kiralayıp gittik. Ona mesaj atmaya başladım.
Ailemle ve arkadaşlarımlaydım.
Su kenarında büyük bir evdi,
kim bilir hangi dönemde inşa edilmişti.
Ona mesaj atmaya başladım. Sörften fotoğraflarımı yolladım.
Sonra birden cevap vermeyi kesti.
İlk birkaç gün kendimi bitmediğine ikna etmeye çalıştım.
"Hayır. O bir vali. Çok meşguldür" dedim.
Üçüncü gün ablalarım Shoshanna ve Simone'a gidip
"Maine'e geldiğimden beri Andrew'dan ses yok" dedim.
Bakire olan kız kardeşim dedi ki "Ben sana söylemiştim.
Seni beceremez, tamam mı?
Ofisinden biri bu küçük münasebeti öğrenmiştir,
kilidi de vurmuştur.
Tüm ülkeye 'iki metre mesafe' diye bağırırken
dünyanın en sesli insanını beceremez.
Böyle bir şey yapamaz."
Diğer ablam "Bir daha mesaj at" dedi.
Ertesi sabah dışarı çıktım. Bikiniliydim. Vespa'daydım.
Yüz maskem, kaskım, her yerimde de güneş kremiyle.
Ona güvende olduğumu göstermek için.
Son anda bikinimi çıkardım, üstsüz kaldım.
Abim Roy da fotoğrafımı çekti.
Ablam Simone bizi gördü.
"Chelsea, ne yapıyorsun? O senin abin!" dedi.
Ama o noktada çok çaresizdim.
Reddedildiğimi biliyordum ama çok çaresizdim.
Ayrıca, Chelsea Handler'ın üstsüz bir fotoğrafının
abimin iPhone'u veya Andrew Cuomo'nun iPad'i aracılığıyla
ulusal kanallarda her sabah çıkan Kovid haberlerine yayılma fikri
bana büyük zevk verdi, anlatabiliyor muyum?
Ülkeye bir hediye vermek istedim.
Sonra cevap vermediğini ve bu işin olmayacağını fark ettiğimde
her şey bitti ve moralim bozuldu.
Kovid sırasında bekâr olanlar çok korkmuştu.
"Ya bir daha kimse bana çakmazsa?" gibi.
Köpeklerim Bert ve Bernice'i Maine'e getirmediğim için de çok üzüldüm.
Abilerim ve ablalarımla oturuyordum.
"Çok mutsuzum" dedim.
"Reddedildim. Köpeklerim de yanımda yok.
Kaliforniya'dan nasıl getiririm ki? Uçağa bindirmem.
Çok kötü. Böyle bir şey yapmam."
Abim Roy da dedi ki "Çuf çuf trene ne dersin?"
Ablam Simone dedi ki "Boş ver. Bir yolunu buluruz."
20 dakika sonra aşağı indi ve şöyle dedi,
"Köpeklerini Kaliforniya'dan Maine'e getirebilecek bir çift buldum,
48 saat içinde burada olacaklar."
"Güvenilir mi peki?" dedim.
Olabilir mi, bilmiyordum
ama işler istediğim gibi gidince ve cevapları sevince soru sormam.
"Tamam, harika" dedim.
Pazartesi akşamı 7.15'ti,
sonra çarşamba akşamı 19.30 oldu.
Çiftimiz Maine'de kiraladığım eve geldi.
Bert ve Bernice minibüslerinin arkasından çıkıp geldi.
Çok mutluydum. Burada köpek sahibi olan herkes
onları görünce ne mutlu olduğumu anlar.
Kiraladığımız eve gittim.
Abim mutfakta yemek yapıyordu.
İki kokteyl bardağı aldım, bir şişe de Belvedere.
Onlara bir teşekkür kokteyli yapacaktım.
Abim Roy "Bu kimin için?" dedi.
"Bert ve Bernice'i getiren çift için. Teşekkür kokteyli" dedim.
"Bir bardaktan fazla içmesinler" dedi.
"Neden? Sorun ne?" dedim.
"Bana bak Chelsea" dedi.
"Kaliforniya'dan
Maine'e
48 saatte
arabayla gelen bir insan
kristal meth kullanıyordur."
İçkileri götürdüm, "Çok teşekkürler" dedim.
Adam "Üzgünüm ama birden fazla içemeyiz.
Gece Florida'da olmalıyız" dedi.
Sonraki iki gün boyunca
köpeklerim Bert ve Bernice amaçsızca paddleboard'larda dolaştı,
kafalarını çarpıyorlardı.
Öyle, kayıtsızca.
"Aman tanrım, yavrularımın nesi var?" dedim.
Abim Roy "Yavrularının nesi mi var?" dedi.
"Bert'e baksana. Aynı ağaca üç kez çarptı" dedim.
"Köpeklerinin nesi mi var?" dedi.
Onları ülkenin bir ucundan
diğer ucuna kadar
metamfetamin etkili
hızlı bir araba kovalamacasına çıkardın,
sırf küresel bir salgın sırasında vali seni becermedi diye.
Şu an meth detoksu yapıyorlar.
Durum tam olarak böyle."
"Neyse ki çocuğun olmamış" dedi.
"Ebeveynliğimin eleştirilmesinden gerçekten çok yoruldum" dedim.
Sıkıyorsa sen tek gelirle iki köpek bak."
Sonra Barbara Bush yazdı.
Eski başkanımız George W. Bush'un kızları, Jenna ve Barbara arkadaşlarımdır.
Onlarla yıllar önce New York City'de Glamour Kadınları ödüllerinde tanıştık.
İki ablam yanımdaydı, onlar da iki kardeşti.
Böyle bağ kurduk.
Onlara "bacım" diyorum.
Tüm kadınlara "bacım" demek güzel, adlarını aklında tutmuyorsun.
Barbara Bush bana yazdı.
"Bacım, Biddeford Pool'daymışsın."
Maine'in o bölgesindeydim, Cumhuriyetçi kesim.
"Biddeford Pool'daymışsın" dedi.
"Buralardayız. Bir uğramak isteriz."
"Elbette bacım. Gelin" dedim.
Barbara Bush'u gördüm. Garaj yolundan geliyordu.
Kiralık evimizin büyük, dik yolundan.
Geldiğini gördüm,
sonra da arkasındaki Gizli Servis görevlilerini gördüm.
Sonra eski First Lady'yi gördüm. Laura Bush geliyordu.
Şey oldum...
Çok fazla Cumhuriyetçi oldu.
Neyse ki Kovid vardı. "İki metre mesafe koyalım" dedim.
Etrafımızda döndük, onları balkona çıkardım.
Evin terasından okyanusu izliyorduk.
Eski First Lady Laura Bush'un gamzesi var. Ben gamze hastasıyım.
Ne zaman görsem "Çok masum biri1 derim.
Benden kötü jüri olur.
İnsanların tiplerine ve gamzelerine göre karar veririm.
Sonra abim Roy verandaya geldi,
eski First Lady Laura Bush'u görüp "Tanıdık geldin" dedi.
Sonra gidiyorlardı ve arkadaşım Barbara Bush "Ha!" dedi.
"Gelmek istersen sabahları pilates yapıyoruz" dedim.
O zamanlar yeni evliydi.
"Tamam, her sabah pilatese geliriz" dedi.
Her sabah geliyorlardı.
O pickleball oyunu çok popülerdi.
Pickleball'un suçlusu Kovid, tamam mı?
Kovid'den önce ortada böyle bir muhabbet yoktu.
Pickleball. Bu, ciddiye alabileceğim bir konu değil.
İnsanlar sürekli konuşunca...
Bu gerçek bir egzersiz değil, tamam mı?
Susun artık, hay sikeyim ya.
Pickleball oynamaktansa
pickleball sahasında götünüze turşu soksanız
çok daha fazla kalori yakarsınız.
Pickleball ve Burning Man. Onu da duymayayım.
Beni oraya götürmeye çalışmayın.
Burning Man bir grup zenginin ilk kez paylaşmaya çalıştığı yer.
Herkes pickleball konuşuyordu,
Barbara Bush da dedi ki "Kennebunkport'ta pickleball turnuvası.
Handler ailesi Bush ailesine karşı.
Ben de "Ah be bacım. Çok tatlısın ama hayır" dedim.
"Kennebunkport'a gelmem."
"Babanla görülmek istemiyorum.
Babanın yanında olursam kendime güvenemem.
Patlamalar yaşıyorum.
Yaşadığımda da ben de kendime çok şaşırıyorum.
Ne zaman sert konuşacağım belli olmaz.
Konuşunca ben de o kişi adına korkuyorum.
Bunu kesinlikle o kişinin mülkünde yapmak istemem.
Babana kötü davranmak ya da kim bilir ne hakkında çıkışmak."
"Bacım, merak etme. Babacıkla masaj yaptırtırım" dedi.
"Ona babacık deme" dedim.
"O benim babacığım değil.
"Gitmiyoruz" dedim. Tüm ailem, bakire olan ablam
"Bu fırsatı elimizden alma" dedi.
"Oraya gitmek istiyoruz.
Sırf siyaset saçmalıkların yüzünden bu fırsatı elimizden almamalısın.
Uyuşturucularından al, kişiliğini de bastır."
Ablam "İki tane al. Haklı. İki tane" dedi.
Abim Roy da dedi ki "Sakinleşmesi için dört tane atması lazım,
o kadarı onu neredeyse dilsiz yapar."
Ben de Kennebunkport'a gitmek için dört tane 40 miligram THC aldım.
40 miligram.
Evet. Ben de... Yani bu kadarı... Ben...
Uyuşturucu herkese göre değil, evet. Ama tam bana göre.
Birbirimizi anlıyoruz. Çok iyi anlaşıyoruz.
Sanki ayık olursam fazla avantaj sahibi olurum gibi.
40 miligram THC aldım.
Kennebunkport'a gittik.
Pickleball sahasındaydık. Üstümde vizör ve kargo şortum var.
Dev bir erkeksi lezbiyen gibiyim.
Kafam inanılmaz iyi. Büyük, kalın güneş gözlüğüm var.
Pickleball sahasındayız.
Hiçbir şey yapmıyorum çünkü Pickleball'da gerek yok.
Sadece duruyorsun.
Sahaya gireli daha 30 saniye olmadan işte o sesi duydum.
ABD'nin eski başkanının sesini. "Vay!" dedi.
"Duyduğuma göre komik hanımefendi gelmiş."
Kafam bayağı iyiydi.
"Hayır. Olamaz" dedim.
"Babacık masajda sanıyordum."
Sonra sözüne güvendiğim o kız kardeşe baktım.
O da dedi ki "Bu o. Kapa çeneni. Konuşma."
Ben de...
George W. Bush'a baktım. Kollarını açmış, bana doğru geliyor.
"Gel buraya!" dedi. "Yürü git be!" dedim.
"Şu an salgın var. Geride dur" dedim.
"Ne?" dedi. Ben de "Salgın işte" dedim.
"Bu küçük adada, ya da her ne zıkkımsa Idaho tarzı bir hayatın var.
Sonra abim Roy sahadan geldi,
eski başkana baktı ve "Çok tanıdık geliyorsun" dedi.
Çok utanç verici.
"Sanat koleksiyonumu göstereyim" dedi.
"Ben bir ressamım. Bir sürü resim yaptım."
Dedim ki "Evet, biliyorum. Ben..."
"Seninle gelmek istemiyorum. Lütfen."
Kafam çok iyiydi. Tek istediğim tüm bunların bitmesiydi.
Kolunu koluma doladı.
"Hadi. Neden korkuyorsun?" dedi.
Barbara Bush da "Babacıkla git bacım" dedi.
"Babacıkla git."
"Ona baba demeyi kes artık be!" dedim.
Sonra eve gittik, sadece ikimizdik.
Ben de "Ne oluyor?" dedim. "Bu öğleden sonra neden bu kadar uzun?
Ne zaman...
Bu ne zaman bitecek?"
Sonra ilk resmini gösterdi.
Ben sanattan pek anlayan biri değilim.
O konuya pek ilgim yok,
varmış gibi yaparken bile zorlanıyorum.
"Biliyorum" diyen biri değilim. Bilmiyorum ki.
Sanat iyi ki var, minnettarım.
Nevresim gibi. "Teşekkürler."
"İyi ki varsın. Anlamına falan gerek yok.
O kadar ilgilenmiyorum."
İlk resme baktım,
diyecek bir şey bulmaya çalışıyordum.
Resimle ilgili yani.
Dedim ki...
"Güneş gözlüğünü çıkar" dedi.
"Resmi gör."
Ben çok açık sözlüyümdür.
"Sayın Başkan, şu an kafam bir milyon" dedim.
"Makama hürmeten bunu bilmeniz lazım."
Dedi ki...
"Evet, öyleyim" dedim.
Sonra yukarı çıktık. Üç sahanlık vardı, üç farklı merdiven.
Bu sahanlıklarda ve merdivenlerde kendisinin resimleri vardı.
Son resme geldiğimizde "Söyleyecek bir şey bulmam lazım" dedim.
Sadece resme bakıyordum ve...
Dedim ki "Bu resim çok
kalın."
Ablam Simone da "Tamam! Gitme vakti! dedi.
Merdivenin sonundaydı çünkü peşimden gelmişti.
"Şükürler olsun" dedim.
Beni onunla asla yalnız bırakmadı.
Ben Dick Cheney'ye sakso çekmeden oradan çıkmak istiyordum.
"Şimdi ne olacak?" dedim.
Gitmeden önce dedim ki "Bir selfie çekebilir miyiz?"
"Elbette" dedi.
George W. Bush ile bir selfie çekildim.
Aşağıya koştum, abim ve ablamla arabaya bindim,
o fotoğrafı direkt Andrew Cuomo'ya yolladım.
"Bir başkan için gayet yeterli de bir valiye yetmiyor mu?" dedim.
Altı ay sonra ortaya çıktı, Andrew Cuomo tam bir sapıkmış.
İş yerindeki herkesi taciz ediyormuş.
Sapık olup herkesi taciz ettiği belliydi.
Hepimizi her gün televizyonda taciz ediyordu.
Benim hoşuma gitmişti işte.
Sonra bakire ablam aradı
ve "Böyle durumlardan paçayı sıyırışın gerçekten inanılmaz" dedi.
"Andrew Cuomo'yla çıkıyor olabilirdin. Boykot ederlerdi."
"Hüsrana uğramış gibisin" dedi.
"Kötü bir şey yaşamana ramak kalan tüm o anları düşün" dedi.
"Sanki merhum annemiz yukarıda, cennette
seni koruyor ve hayatının içine etme diye uğraşıyor.
Martha McIntosh'ı hatırla. Diş teli taktırmıştı.
Onda da son anda kurtardın" dedi.
"Yine aynı şey. Oradan çıkıp gittin.
Böyle bir karar vermedin. Olaylar öyle gelişti."
"Bu çok ilginç bir bakış açısı" dedim.
"Sence annemiz cennette zamanını böyle mi geçiriyordur?
Dünyada seksime engel olarak mı?"
"Bill Cosby'yi düşün. Bunu bir düşün" dedi
Bill Cosby'yi unutmuştum.
20'li yaşlarımda Atlantic City'deki Borgata Casino'daydım,
Bill Cosby sahnedeydi. İki gece benim, iki gece onundu.
İlk geceden sonra mekânda yürüyordum,
oranın müdürü gelip şöyle dedi,
"Bill Cosby 15.00'te odasında sizinle tanışmak istiyor."
"Orada olacağım ulan" dedim.
Bir güvenlik görevlisi, bir de benden önce çıkan adam vardı.
Bill Cosby'nin odasına gittik. Saat 02.50'ydi.
Hep erkenciyim çünkü kimse beni okuldan almazdı.
Bekledim, saat tam üçte kapıyı çaldım
ve Bill Cosby kapıyı açtı.
Bill Cosby'ye taparak büyüdüm.
Hep babamın Bill Cosby gibi daha profesyonel olmasını istedim.
Babamın bodrumumuzda jinekoloji kliniği olsun isterdim.
Sallanan bir mutfak kapısı olsun, bir de temiz kazak giysin.
Babamda jinekolog olmak için gereken tüm eğitimi alacak azim hiç yoktu.
Tarladan sofraya tarzı bir jinekolog olurdu.
Ama o aileden olmak istemiştim.
Rudy ve Vanessa kardeşlerim olsun,
kardeşim Theo'yu da acımasızca becereyim.
İşte böyle bir şey istiyordum.
Bill Cosby tanışmak istedi. Beni tanıyordu.
O yaşlarda bunun anlamını düşünebiliyor musunuz?
Bill Cosby hakkında şu an bildiklerimizi bilmiyorduk.
Heyecanla kapıda bekliyordum,
kapıyı açtığında Jell-O puding reklamında gibi gülüyordu.
Kapıyı açtı, ben ona baktım, o bana baktı
ve kollarına atladım.
"Baba, ben geldim" dedim.
Sonra uzunca birbirimize sarıldık.
En sonunda beni bıraktı.
Sonra kapı açıldı ve yanımdaki iki erkeği fark etti,
onları görmemişti,
yüzündeki Jell-O gülüşü gitti, yerine çatık kaşlar geldi.
O zamanlar ne olduğunu anlamamıştım.
Şimdi biliyorum ki şunu düşünmüş, "Elimdeki haplar bunca insana yeter mi?"
Bill Cosby'nin odasına girdik ve oturduk.
Devasa, görkemli bir kral süitti.
Benden önce çıkacak adam ve güvenliğimle oturuyordum.
Sonra o adamın üstüne gitmeye başladı.
Bill Cosby onunla konuşurken
asla bir kadının açılışını yapmayacağını söylüyordu.
İlk başta düşündüm ki biz... "Bu..."
Yani...
Punk'd'da mıyız?
Sonra fark etim ki toksik ve gaddar bir adammış.
Genç bir kadındım. Kendimi savunamıyordum.
Ama mecburdum. Dostumu savunmalıydım.
"Kalkmamız lazım. Bu çok rezil bir şey.
Ne yapıyor bu adam?" dedim.
O odadan çıktık. Asla unutmayacağım. Üçümüz çok...
Berbat bir duyguydu.
Yürürken kendi aramızda konuşamadık bile.
Hep "İdollerinle tanışma" derler.
Sadece iki idolüm oldu.
Woody Allen ve Bill Cosby.
Altı yıl sonra o olay ortaya çıktı,
Bill Cosby, otel odasına gelen her kadına habersizce hap veriyormuş.
Bakire ablam beni yine aradı.
"Bill Cosby'nin o gün neden üzüldüğünü işte şimdi anlamış olduk" dedi.
Dedim ki "Bill Cosby o kadarcık hapın bana zerre etki işlemeyeceğini bilmiyor."
Teşekkürler New Jersey! Eğlenceliydi, çok teşekkürler!
Teşekkürler!
Teşekkürler çocuklar!
Teşekkürler millet!
Teşekkürler.
Teşekkürler millet! Teşekkürler!
Teşekkürler millet!
Alt yazı çevirmeni: Seda Tiğrek