Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Zawsze bardzo się denerwuję,
gdy Meg poprawia moje wiersze.
Jest okropną redaktorką!
Wyjaśnij, co masz na myśli.
Meg jest nauczycielką poezji.
Ma talent do redagowania i pisania.
Meg po prostu tnie, tnie i tnie moje wiersze na kawałki.
Potem ja się wkurzam i płaczę, gdy twierdzi, że coś jest niedobre.
Następnego dnia uświadamiam sobie, że za każdym razem ma rację.
Tylko że w trakcie tego procesu...
ja po prostu staję się coraz lepsze.
- Prawda, kochanie? - Tak.
Mamy zupełnie różne podejście do banałów.
Ja zawsze staram się je eliminować,
a Andrea wręcz przeciwnie – jeszcze je podkreśla.
Rozumiem, że nie byłabyś w stanie dokonać tej zmiany,
gdybyś głęboko zanurzyła się w przesłanie wiersza...
ale mów dalej.
Uważam, że gdybyś potrafiło to wszystko zrobić samo,
to mnie by tu nie było.
Lubię mój sposób i twój.
Ale mój jest trochę ciekawszy.
Tymczasowo nadałom temu wierszowi tytuł „Hymn śmierci”.
Wczoraj wieczorem przeczytałom Meg początek
i powiedziałom: „Gdybym było reżyserzem filmów dokumentalnych,
zaczęłobym dokument od początku tego wiersza jako narracji w tle,
gdy coś by się działo”.
Meg pyta: „I co by się działo?”. Ja na to: „Może mój pogrzeb”.
I słychać, jak Meg krzyczy: „Nie!”. To było takie niezręczne.
Stresuję się!
Boję się tego czytać.
CHODŹ, ZOBACZ MNIE W DOBRYM ŚWIETLE
Na początku myślałom, że to grypa żołądkowa...
„HYMN ŻYCIA”
...lecz gdy ból ściskał niczym anakonda,
przekonano mnie do tomografii.
Wiodłom żywot hipochondrycza z atakami paniki.
Strach przed śmiercią
trzymał mnie w szachu, gdy technik poprosił o zmianę pozycji,
by przyjrzeć się mojej miednicy.
Pot na mych dłoniach topił linie mojego życia.
Technik złamał zasady – odprowadził mnie do auta.
Zrobiliśmy dwa przystanki, na chwilę oddechu w jego ramionach.
Następnego ranka w kieszeni zadzwonił telefon.
„Kilka dużych zmian na jajnikach. Podejrzenie nowotworu”.
Rąk już nie czułom.
Zdrętwiały, bo trzymały wszystkich, których kochałom.
To początek koszmaru – pomyślałom.
Diagnoza, którą lekarze później nazwą nieuleczalną.
Najgorsze właśnie się spełnia.
Ale, proszę, zostańcie ze mną,
bo to historia o tym, że szczęście łatwiej odnaleźć,
gdy już zrozumiemy, że nie mamy wieczności, by go szukać.
Gości u nas osoba, która wydała wiele tomików poezji
i występowała ze swoją twórczością na scenach całego świata.
Poetyckie Ambasadorze stanu Kolorado, Andrea Gibson.
To ogromna odpowiedzialność – być poetum laureaciem,
a wszystko to dzieje się,
gdy zmagasz się z poważną sprawą – walką z rakiem.
Prawda. Zrozumienie, że wszyscy jesteśmy śmiertelni,
że wszyscy w pewnym sensie pożegnamy się z tym światem,
ze sobą nawzajem,
a w końcu także z własnym ciałem,
potrafi człowieka otrzeźwić.
Od razu masz oczy szeroko otwarte.
Poraża cię fakt, że wszystko jest krótkie i ulotne.
Nie chcesz już marnować ani sekundy.
A wcześniej marnowałom ich naprawdę dużo.
LONGMONT, KOLORADO
Nie oduczę ich szczekania na listonosza.
Mają gdzieś moje zdanie.
Squash uważa, że w tej skrzynce są rachunki medyczne,
które są absolutnie niedorzeczne.
„Trzymajcie je z dala od naszego domu!”
Gdybym miało na coś liczyć,
to na skrzynkę pocztową.
Bo z naszą skrzynką walczę tak,
jak ten facet z Opowieści wigilijnej siłuje się z piecem.
Nie jestem w stanie sprawić, by ta skrzynka pocztowa
nie była rozwalana przez pługi śnieżne.
Spójrzmy.
Nie rozumiem, czemu nie chcą zostawiać w niej poczty.
To...
Skrzynka musi stać nieruchomo, żeby mogli zostawiać w niej listy.
Cholera. Jeszcze kamień.
Po co są te kamienie?
Stabilizują ją.
Oczywiście!
Uważam, że dobrze to wygląda.
Gdybym byłom listonoszczem, zostawiłobym tu list,
bo doceniłobym, jak bardzo się ktoś postarał.
Najważniejsze jest właśnie to, że się staramy.
Wiesz gdzie są klucze do samochodu?
Nie.
Znalazłam.
Andrea ma niezwykłą zdolność do zaprzyjaźniania się z ludźmi,
u których zwykle... istnieje jakaś nieprzekraczalna granica.
Byliśmy na weselu jego lekarza.
Nie onkologa.
Lekarza pierwszego kontaktu.
Stał się jednym z najbliższych przyjaciół.
Było to bardzo ortodoksyjne wesele.
Nagle podzielili parkiet między mężczyzn a kobiety.
Nie wiedzieliśmy, co robić...
Tańczyliśmy na parkingu,
bo nie wiedziałom, którą stronę wybrać.
To wspaniały facet. Mamy takie „spotkania śmierci”.
Dzwonimy do siebie albo łączymy się na Zoomie
i rozmawiamy o śmiertelności, umieraniu...
Zawsze mówię o tym Meg.
Kiedy byłom młode, myślałom,
że umieranie byłoby łatwiejsze, gdyby wszyscy umierali jednocześnie.
Teraz moje myślenie się zmieniło,
bo... mogę spojrzeć na wszystkich moich przyjaciół
i widzę, jak moja śmierć
w wielu aspektach pozwoliłaby im bardziej być sobą.
Ale...
Ja, uch...
Nie chcę...
mówić, że na pewno umrę.
Oto my – imprezowicze.
- Nie mogę się doczekać. - Tu cię wysadzić?
Tak.
- Boli. - Będzie dobrze.
Jedyny sposób, w jaki mogę to opisać,
to że po prostu czuję się, jakbym miało migrenę...
w miejscu siedzenia.
Nie brałom tabletek przeciwbólowych.
Wczoraj prawie się złamałom.
Moja siostra uzależniła się od OxyContinu, więc...
jeśli mogę, unikam takich rzeczy.
Co kręcicie?
Mają obsesje na moim punkcie.
Naprawdę?
Pojawili się nagle u mnie w domu...
- Łatwo to zrozumieć. - ...i zaczęli filmować wszystko, co robię.
- Olśniewasz. - Och, dziękuję. Nawzajem!
Nie wiem, jak to jest,
ale przez całe życie faceci latali za mną jak szaleni.
RADIOTERAPIA I BADANIA PRZED ZNIECZULENIEM
To wszystko, czego potrzebuję. Proszę usiąść.
- Dziękuję. - Jasne.
Stresuję się.
- Dzień dobry. Jak tam? - Cześć. Miło cię znowu widzieć.
Cieszę się, że nie jesteś na wózku. Czujesz się lepiej?
- Jest lepiej. - Dobrze.
Dzięki, że pytasz.
W 2021 roku zdiagnozowano u mnie raka jajnika.
Przeszłom radykalną histerektomię,
a potem sześć miesięcy chemioterapii.
Po pół roku rak wrócił.
Nowotwór przerzucił się na wątrobę i przeponę.
Wtedy dowiedziałom się, że zostały mi dwa lata życia.
Musiałom przejść kolejny rok tej samej chemioterapii.
Oto Andrea po ostatniej chemioterapii.
Cześć, kochanie. Jak tam?
Jestem bardzo szczęśliwe.
Ale po czterech miesiącach
wszystko wróciło.
Wtedy uznano chorobę za nieuleczalną.
Przeżyłom już ponad te dwa lata, które mi dawali.
Uznano, że mogę kontynuować eksperymentalne leczenie,
ale mój lekarz stwierdził, że rozumie, jeśli nie chcę już kolejnych terapii
i chcę po prostu godnie umrzeć.
Ale ja chcę żyć tak długo, jak to możliwe.
Bardzo chciałobym móc powiedzieć: „Mam 50 lat”.
Tak bardzo chciałobym, mając 48 lat, mówić ludziom, że mam już 50.
Poprosiłom lekarkę,
żeby przestała proponować mi zakończenie leczenia
jako jedną z opcji.
Zamierzam robić wszystko, by żyć jak najdłużej.
- Do piątku. - Dzięki. Do zobaczenia.
Jasne.
Minęły trzy lata, odkąd cieszyłom się posiłkiem.
Kiedy masz raka i przechodzisz chemioterapię,
całkowicie tracisz apetyt.
Ale przeżyłobym resztę życia bez kubków smakowych, gdybym...
mogło przeżyć resztę życia.
Zwykle teraz pytalibyśmy Stef o jej życie seksualne.
Tak!
- Stef ma nową dziewczynę. - Tak.
Stef dzwoniła ostatnio i powiedziała:
„Zrobiła mi palcówkę”.
- W sumie... - Tak nie było.
- Co powiedziałaś? - Dzwoniłoś,
by powiedzieć, że Meg robiła palcówę!
- Ja... Tak powiedzieliśmy? - Tak.
- Nie podałam tych informacji dobrowolnie. - Nie dzwonimy, by...
Bo to rak.
NIe, my... Poczekaj. Czemu powiedzieliśmy o tym Stef?
To nie jest coś, co zwykle mówimy naszym znajomym!
Czekaj, co się stało?
Zadzwoniłoś do mnie i powiedziałoś,
że dziś wieczorem Meg będzie cię tak mocno palcować,
że wyciągnie z ciebie tego raka.
Nie powiedziałom tego.
Mam to na telefonie, możemy sprawdzić.
Tak się śmiałam z tej wiadomości, że musiałam się zatrzymać na poboczu.
Nie... chciałam się skupić.
Stef, tu Meg i ja.
Słyszałom, że Heather przekazała ci wiadomość.
Chcemy, żebyś wiedziała,
że dziś wieczorem Meg zrobi mi palcówkę i to naprawi.
Meg uważa, że może wsunąć palec, obrócić go
i odmówić małą modlitwę podczas palcówki.
- Okej, czekaj... - I co? Powiedziałoś to!
Chcę, byś wiedziała, że zostawiłom tę wiadomość,
bo Heather przekazała ci, że mam przerzut do kości...
Wiedziałom, że to cię zdołuje
i zdołuje moich przyjaciół,
więc uznałom, że będę zostawiać takie wiadomości znajomym.
- Zadziałało. - To zawsze działa.
Skoro to zrobiłaś, musisz puścić swoją odpowiedź.
Okej.
Ja też trochę popłakałam,
a potem znów nabrałam nadziei. Szczególnie wierzę,
odkąd wiem, że dziś będziesz miało palcówkę.
Czy mogę zasugerować również kciuk?
Bo ostatnio robiono mi to kciukiem
i nie mam raka,
więc to może być powód dlaczego.
To nie daje aż takiej przyjemności,
i nie wiem, czemu ciągle się to zdarza. Pewnie dlatego, że siedzę cicho
i nie mówię...
nie.
Też cię bardzo kocham.
Stef zawsze pociągają starsze kobiety.
- Jej dziewczyna ma 70 lat. - Nieprawda.
- A nie mówiłaś mi, że tyle ma? - Ma tylko 65.
- No to młoda. - Wiem.
- Dlaczego się tym przejmujesz? - Bo to... 20 lat różnicy.
Stef... Stef ją kocha.
- Tak. - Naprawdę ją kochasz.
I nie chce, żeby umarła przed nią.
Ciekawy jest ten strach
przed randkowaniem z kimś,
kto potencjalnie może szybciej umrzeć.
Nie spotkałam kogoś, z kim chciałabym mieć więcej czasu.
To takie słodkie. Czuję to samo wobec Meg.
Chcę mieć cały czas.
Chcę tu być, kiedy wyjdzie jej książka.
Przeżyliśmy szalone chwile.
Czy mówiłom ci o tym, co się wtedy wydarzyło?
Kiedy?
Gdzie dowiedzieliśmy się, że mam przerzut do kości.
Poczuliśmy wtedy,
że może zostało mi tylko kilka miesięcy życia.
Może tak jest, nie wiem.
Ale właśnie wtedy tak się czułom.
Potem...
dużo płakaliśmy.
Potem Meg odpaliła filmik.
Istnieje aplikacja do postarzenia zdjęć.
Połączyłam je z piosenką
„You’re Still The One” Shania Twain.
Bo to była piosenka, która leciała, gdy oświadczyłam się Andrea.
Wciąż silni
Jesteś tą osobą Wciąż do ciebie biegnę
Tą, do której należę
Wciąż jesteś tą osobą Którą chcę na całe życie...
Kocham tę osobę.
Jest taka zajebista.
Jestem w niej tak zakochane.
Tak.
Nigdy nie widziałom siebie tak wyraźnie,
jak wtedy, gdy zobaczyłom starszą Meg.
W jej twarzy widziałom wszystkie nasze lata miłości.
Widziałom, że to ona była naszą skałą przez lata
i w przyszłości.
Czułom, że byłom z nią w każdej chwili tego wszystkiego.
Gdy umiera człowiek...
„NALEWKA”
...dusza tęskni za ciałem,
prawdziwie opłakuje utracone dłonie, które mogły chwytać życie.
Tęskni za gardłem zamkniętym w nieśmiałości,
recytując pierwszego dnia w szkole.
Wyobraź sobie duszę tęskniącą za stłuczonym palcem,
za ruszającym się zębem,
za bolesnym nerwem w łokciu.
Dusza wciąż pyta:
„Dlaczego ta kość tak dziwnie drga? To takie niepojęte”.
Wyobraź sobie duszę tęskniącą za spragnionymi policzkami ogrodu,
podlewanymi cichym żalem.
Wyobraź sobie duszę tęskniącą za każdą opadającą rzęsą,
która czeka, by stać się życzeniem.
Kiedy człowiek umiera, dusza przeszukuje wszechświat
w poszukiwaniu jakiegoś rumieńca.
Przeszukuje bezkres cierpliwości,
ostatniego nerwu, co o życie walczy,
pudełko głosu, pragnące być usłyszane.
Wyobraź sobie duszę tęskniącą za głodem,
pustką,
gniewem,
pięścią, której nie nauczono zaciskać – zaciska ją,
zębami, których nie nauczono ściskać – zaciska je,
ciałem, którego nie nauczono kochać – kocha je,
jak głodny duch drążący drogę z grobu.
Dusza tęskni za wieczną starością...
Sto lat!
- Nawet dwieście - Nawet dwieście
Dusza tęskni za każdym dniem,
gdy ciało chorowało,
za teraźniejszością, które wymuszało, za miejscem, które z gorączki powstało.
Gorączka to sposób modlitwy,
płomień błagający o kolejny zwyczajny dzień.
Dusza tęskni za tym, czego ciało nie zdołało odpuścić.
Co innego tak mocno mogłoby trzymać wszystko?
Andrea ma poważny problem zdrowotny.
Kciuk prawie odpadł.
Zmierzam o tym powiedzieć pielęgniarce,
bo chyba to jest ważniejsze
niż guzy.
Nic w kosmosie nie potrafi sobie tego wyobrazić.
Ni kometa, ni mgławica,
ni promień światła nie pojęły krajobrazu zachwytu,
poczucia wstydu,
palców wyrywających pierwszy siwy włos
i wyrzucających go.
„Nie umiem tego sobie wyobrazić”, mówią gwiazdy.
„Opowiedz nam jeszcze o gęsiej skórce.
Opowiedz nam jeszcze o bólu”.
Prowadzę warsztaty poetyckie na wydarzeniu z poetą laureatem.
Mam opowiedzieć, jak zaczęłom zajmować się poezją i pisaniem.
Dorastałom w małym miasteczku pośród lasów na północy Maine.
Było to bardzo robotnicze miejsce.
Ludzie nie mieli pieniędzy, ale było tam tak pięknie.
Nie dorastałom w otoczeniu artystów.
Nie znałom poetów ani pisarzy.
Nie wiedziałom, że można zarabiać na życie sztuką.
Potem, gdy miałom dwadzieścia parę lat, przeprowadziłom się do Kolorado
i odkryłom slam poetycki.
Pokochałom w nim to,
że był bardziej przystępny niż inne formy poezji.
Nie trzeba było mieć doktoratu.
Ale nigdy nie wyszłom na scenę z mikrofonem.
Bardzo bałom się wystąpień publicznych.
Potem moja była dziewczyna, Bethy, ze mną zerwała.
To uczucie, że nie masz już nic do stracenia,
sprawiło, że przestałom się bać. Weszłom na scenę i...
i wciąż byłom zestresowane.
Nie było słychać mojego głosu przez szelest papieru.
Napisałom ten wiersz...
napisałom go jakiś czas temu.
Był szczery i pełen emocji.
Nie czułom, że muszę...
Nie wiem... być „wymyślne”.
Biłom pięściami białymi jak gwiazdy,
zostawiając siniaki w kształcie Salem.
Zawsze chciałom tworzyć poezję,
do której nie potrzeba dyplomu, by zrozumieć.
Może dlatego czasem maluję
ten świat piękniejszym, niż jest naprawdę.
To dlatego, że niezbyt interesowałom się
nauką wielkich słów.
Znam tak niewiele słów, że gdy wydałom pierwszą książkę,
wydawca powiedział:
„Wszystkie wiersze mają te same słowa, tylko ułożone inaczej”.
Ja na to: „To wszystkie, które znam!”.
Po co pisać wiersz, którego nikt nie zrozumie?
Zbyt trudny dla czyichś emocji?
Moje serce to zepsuta zamrażarka.
Nie potrafię niczego zamrozić.
Więc nie, nie zawsze płaczę.
Po prostu rozmrażam się poza schematami.
Nikt wówczas na scenie nie poruszał tematu
myśli samobójczych.
Zacząłom pisać szczerze o własnych...
...zmaganiach z próbami odebrania sobie życia.
Do każdego dnia, kiedy nie mogłoś wstać z łóżka.
Do celownika na nadgarstku.
Do każdego, kto chciał umrzeć.
Mówiono mi, najbardziej uzdrawiające
jest przypominanie sobie w kółko,
że inni też tak czują.
Te wiersze zazwyczaj niosły więcej nadziei.
Wiedziałom, że mówię też do innych ludzi,
którzy naprawdę cierpią. Myślę, że to ich pocieszało.
Andrea nie myśli o poezji w kategoriach zysku,
czy bycia w centrum uwagi,
ale raczej, co może stworzyć, by się tym podzielić.
Właśnie dlatego jest to bardziej trwałe.
WYSTĘP PANA ANDREA GIBSON
Pewnego razu miałom występ,
na którym przypadkowo pojawiła się menedżerka muzyczna.
Powiedziała, że nigdy wcześniej nie prowadziła poety,
ale może chciałobym z nią spróbować? I się zgodziłom.
Baw się!
Stresuję się.
Święta, chcę być święta.
Nie wiedziałom, że świętość już we mnie jest.
Byliśmy zaskoczeni, że ktoś się pojawił.
Nie wiem, czy chciałoby, żebym to powiedziała,
ale było jak gwiazda rocka wśród poetów.
BILETY WYPRZEDANE
Jedne z pierwszych poetum performatywnych, które jeździło w trasy po klubach.
Spektakl był głośny i pełen energii.
Ludzie na widowni byli pijani, całowali się dosłownie wszędzie i...
Buziaki...
Szaleństwo.
Potem zaczynałom wiersz,
a publiczność wraz ze mną go recytowała.
O mój Boże, to było jak... sen!
Gdyby nieznajomy zapytał:
czym się zajmuję, odpowiedziałobym – „poezją”.
Nie mogę w to uwierzyć.
W swoje szczęście, które miałom.
I tak poznałom Meg.
Też była poetką performatywną.
Poszłom na jeden z występów. Recytowała tego samego wieczoru.
Ktoś pyta o twoją metodę antykoncepcji,
a ty odpowiadasz – „metoda gejowska”.
Gdy ją usłyszałom, pomyślałom, że jest niesamowita.
Czuję, że zawodzę jeszcze coś,
przede wszystkim siebie...
Poeci są blisko związani ze sobą.
Wszyscy się znamy.
Spotykaliśmy się na krajowych slamach poetyckich
albo na warsztatach pisarskich. Przez lata byliśmy znajomymi.
To było bez zobowiązań.
Potem poszliśmy na tańce po dużym konkursie w Oakland.
Miała na sobie sukienkę w koty!
Tańczyła świetnie, a nigdy nie widziałom jej tańczącej.
Nie mogłom uwierzyć, jak świetną jest tancerką,
a wiecie, że ja też potrafię tańczyć.
Mocno się przy tym pocę, bo tańczę na pełnych obrotach.
Nie wiem, czy chcę wam mówić, co zrobiła...
Wytarło ręce o moje ramiona,
a potem oblizało dłonie...
Pomyślałam: „Co za dziwaczne zachowanie.
I jakież erotyczne”.
To było takie prostackie.
Nie chcę sugerować, że coś takiego wypada robić komukolwiek.
Potem wsiadłam do windy z naszą wspólną znajomą,
a ona na to: „Nie dziwię się.
Andrea od lat jest w tobie zakochane”. Byłam w szoku.
Pomyślałam: „To taki gejowski James Dean, o czym ty mówisz?”.
A ona: „Jesteś w jego typie. Krągła, czerwone usta”.
Wtedy pomyślałam...
Nigdy nie brałam pod uwagę, że mogę być czyimś typem.
Całe życie miałam kompleksy na punkcie ciała.
Całe dzieciństwo jeździłam na obozy odchudzające dla dzieci.
Kiedy więc poznałam Andrea,
ważyłam pewnie ze 20-30 kilo więcej niż teraz.
Uważałam, że każdy, z kim byłam, musiał zaakceptować moje ciało.
Kiedy pierwszy raz napisało mi SMS-a z pytaniem: „Chcesz pójść na randkę?”,
odpisałam: „Pewnie, z kim?”.
Co sądzisz o mnie i o Megan?
To naprawdę coś wyjątkowego. Myślę, że to pewnie miłość twojego życia.
- Co? - Co?
Jej ulubiona artystka to Lana Del Rey.
Miałom bilety w pierwszym rzędzie na Red Rocks.
Zaprosiłom ją na ten koncert.
Potem zaprosiło mnie do Kolorado.
Czułom się jak w Pamiętniku księżniczki.
„Lecę samolotem”.
Squash, poznasz moją przyjaciółkę, Megan.
Cieszysz się?
Obudziliśmy się rano w dniu koncertu.
Sprawdzałam, ile czasu zajmie dojazd i o której zaczyna się koncert.
Okazało się, że jest 13 maja,
a koncert był 12 maja.
Przegapiliśmy to.
Udawałam, że jestem smutna z tego powodu,
bo chciałam tylko zwrócić na siebie uwagę.
Powiedziało: „To pokaż mi swoje nagie ciało”.
I... to był właściwie pierwszy raz, kiedy ofiarowałam swoje ciało jak dar,
a nie coś, co próbowałam ukrywać.
I...
Pocałowało mój brzuch – tę część ciała,
której się wstydziłam od najmłodszych lat.
Ciągle powtarzało, że jest seksowne.
I... to było jakby...
ktoś całował ranę i sprawiał, że się goi.
Nie żegnam się.
- Mam wyjść? - Nie.
- Mam rzucić pracę? - Tak.
A czym mam się zająć?
Mną.
I nagle coś przeskoczyło w mojej głowie.
Pomyślałam, że skoro Andrea potrafi kochać moje ciało, to ja też mogę.
Podczas pandemii oddaliłam się od poezji i zaczęłam pisać pamiętnik.
Był o moim ciele.
A potem Andrea zachorowało na raka i pomyślałam:
„Serio, piszę pamiętnik o pieprzonym rozmiarze spodni?
Naprawdę?”.
Czy jestem ładne?
Obłędnie, niesamowicie, szaleńczo.
Niesamowicie i szaleńczo!
Tak?
A potem jego włosy całkowicie wypadły przez chemioterapię.
Zapytałam: „Czy brakuje ci bycia ikoną fryzur?”
czy coś takiego,
a Andrea odpowiedziało: „Chcę mieć ciało. Nie obchodzi mnie, jak wygląda”.
To było takie kulminacyjne zetknięcie się mojej historii z problemami wobec ciała.
To był moment,
który wszystko uporządkował i nadał kontekst.
Bezsens robienia czegokolwiek innego niż okazywanie wdzięczności
i docenianie swojego ciała, zwłaszcza kiedy jest zdrowe.
Jakby nagle wszystko nabrało właściwych proporcji – i świat, i rany.
Cześć, potworku.
Tak bardzo cię kocham.
Ups, dzisiaj żadnych całusów.
Trzeba poczekać cztery dni na buzi.
Ja też muszę.
Meg też musi poczekać.
Dziś czy jutro są te ataki złości sterydowej?
I dziś, i jutro.
Czasem później, czasem jeszcze w nocy.
Po skończeniu chemii odczuwom złość spowodowaną sterydami.
Chcesz wiedzieć, co mówię Meg,
kiedy mam złość sterydową?
- „Przynajmniej!” - „Przynajmniej!”
Strasznie to wkurwia.
Kiedy mam złośc sterydową...
Andrea mówi: „Przynajmniej podaj mi szklankę wody”.
A ja: „Żartujesz sobie?”.
„Czy możesz mi przynajmniej zrobić smoothie?”
A ona w tym czasie zrobiła już milion rzeczy tego dnia.
A i tak mówię: „Przynajmniej”.
Potem... W sumie staram się już tego nie mówić.
Nie wiem, czemu w ogóle to mówię. „Przynajmniej”.
To jest to jedno zdanie, przy którym czuję, że zaraz oszaleję!
Napiszę nowy wiersz miłosny dla ciebie,
zatytułowany „Przynajmniej”.
Choć nie podobam się sobie w tej fryzurze,
to irytowały mnie długie włosy.
Uznałom, że od teraz będę mieć tylko krótkie.
Poza tym wyglądam na twardziełło.
I wiesz...
Ważne, by to, co na zewnątrz, pasowało do wnętrza.
Jak powinnam wyglądać, by pasowało do mojego wnętrza?
Słodko.
Uroczo.
Pięknie.
Przynajmniej.
Przynamniej!
Zaraz otworzę wyniki badań krwi
i sprawdzę mój marker nowotworowy.
Andrea ma nowotwór, który można sprawdzić badaniem krwi.
Nazywa się CA-125, czyli antygen nowotworowy CA-125.
Służy do monitorowania raka jajnika w organizmie.
I tak, co trzy tygodnie, przez ostatnie trzy lata,
patrzę, czy nowotwór się rozwija.
Trochę czekam, by zobaczyć, czy...
umieram.
Mam wrażenie, że żyjemy w cyklach co trzytygodniowych.
A potem, gdy zbliża się kolejne badanie,
może na tydzień przed,
pojawia się to przerażające uczucie
i wszystko kręci się w kółko.
MAŁŻENIA
Ostatnio, gdy robiłom badania, mój CA-125 wyniósł 16.
Ciężko powiedzieć, co czułam...
szczególnie jeśli wynik oscyluje
gdzieś w okolicach 20.
Trudno to zinterpretować.
Gdyby było 16 lub mniej, bylibyśmy dość zadowoleni.
Nie chcę mówić, że liczby równe są emocjom.
Okej.
Kotku, nie patrz na to.
Jak się zalogować?
Tutaj.
Wysoki.
- Ile? - 21.
Jak się z tym czujesz?
Oznacza to, że rak rozrasta się w innych częściach ciała.
To znaczy, że leczenie przestało działać.
A to...
Jeśli nie zdarzy się cud,
to pewnie niedługo umrę.
Napiszesz do moich przyjaciół?
Nie potrafię się uspokoić,
póki oni nie wiedzą.
Dla mojej mamy jest to najtrudniejsze,
bo straciła siostrę przez raka jajnika,
a potem jej mama zmarła z rozpaczy niedługo po tym.
Dlatego to jej najbardziej boję się powiedzieć.
Nie do końca wiem, co to oznacza.
Wiem, jaka jest diagnoza,
więc wiem, że to leczenie w końcu przestanie działać,
prędzej czy później.
I...
kiedy to zaakceptuję,
wtedy zaczyna spływać cała ta słodycz.
Bo kiedy tego nie przyjmuję, to jedyne, co robię,
to żyję tą liczbą.
Ale kiedy akceptuję, że to właśnie się dzieje,
wtedy mogę naprawdę żyć.
Każdy z nas będzie miał ten moment.
Wszyscy tu obecni.
Wszyscy przez to przejdziemy.
Zawsze mówię do Andrea: „Nie dałabym rady bez ciebie”.
Dobrze, że przechodzisz to ze mną. Nie dałabym rady bez ciebie.
To prawda.
Nie dałobym rady bez ciebie.
Napisałom nowy rodzaj listy marzeń.
Nie jest to spis dzikich przygód.
„MAŁE RZECZY”
Nie potrzeba bungee, skrzydlatych kombinezonów ani balonów.
Nie potrzeba pieczątek w paszporcie
ani pływania z delfinami.
Choć to wszystko może być fascynujące,
żadne mnie nie rozpala
tak jak to, co większość z nas nauczyła się postrzegać jako drobne rzeczy.
To są moje największe, najmniejsze marzenia.
Usiąść przy turkawce, która płacze za utraconą miłością.
Naprawić ubrania przyjaciela
moimi babcinymi naparstkami.
Ozdobić mój fortepian wierszami pełnymi miłości.
Przyniesiesz skrzynkę z narzędziami? Będzie potrzebna.
- A moja wiertarka? - Może się przydać.
Są tu cztery wiewiórki i kłócą się, gdy daję im orzechy.
Zrobiłom takie dwa domki.
By patrzeć, jak wiewiórka odbudowuje gniazdo na sośnie, co przetrwała burzę.
- Tak! - Tak, tak!
By naprawić skrzynkę na listy, co ją strącił pług śnieżny.
Pewnego razu zniknęła nasza skrzynka.
Razem z całą naszą pocztą.
Szukałoś jej?
A co? Widziałeś ją?
By naprawić skrzynkę na listy, co ją strąciła wichura.
To dziwne, że to jest w zestawie dla dzieci.
Czy to jest dla dzieci?
- Nie, to prawdziwa skrzynka. - Ale spójrz.
Powiedziałom, że to Fisher-Price!
Czy to faktycznie Fisher-Price?
By naprawić skrzynkę na listy, co ją niedźwiedź powalił
i tysiąc jeden razy więcej.
Gibby miało estetyczne rozwiązanie!
Mówić dobranoc mamie każdej nocy w roku.
- Dobranoc, mamo. Słodkich snów. - Kocham cię.
Przytrzymać drzwi windy w szpitalu nieznajomemu
kilka minut po tym, jak otrzymałom złe wiadomości.
Bardzo dziękuję za wszystko.
Dziękować pielęgniarce zbyt wiele razy.
Bardzo dziękuję.
To robak.
Muszę go wypuścić.
Poczuć, jak pająk chodzi po brzegu moich linii życia,
podczas gdy ostrożnie wynoszę go na zewnątrz.
Spać na łożu z baldachimem pod gwiazdami
i wymyślać nowe konstelacje.
Bliźniacze gwiazdy,
Mary-Kate i Ashley Olsen.
Nie wiem, kto to jest.
Zapamiętać, jak księżycowe światło przenika przez świetlik,
by dotknąć twarzy Meg.
Chyba zapytałobym, czy mam pozwolenie,
by cię obudzić, gdybym było smutne.
Zawsze masz moje pozwolenie.
Czuć, jak ciepłe ramiona Meg
obejmują mnie z tyłu naszego tandemu.
Już prawie jesteśmy, Idge! Dasz radę. Odważny piecho.
Tańczyć mimo rozpaczy.
Poczuć ocean w basenie ogrodowym.
Kochać mimo bólu.
Zapomnieć telefonu.
Pamiętać wszystko.
Przed rakiem cierpiałom na depresję.
Po tej diagnozie poczułom, że coś się diametralnie zmieniło.
Czułom się niemal przepełnione wdzięcznością i miłością.
Cieszę się, że mam teraz spokojniejsze życie.
Psiaczki!
Przed diagnozą ciągle podróżowałom po świecie.
Rzadko byłom w domu.
Robiłom jeden występ po drugim.
A przez ostatnie trzy lata, od momentu diagnozy raka,
już tego nie robię.
Kochani, niedawno dowiedziałom się, że choroba wróciła.
Muszę odwołać jesienną trasę.
Wszystkim, którzy kupili bilety...
Kocham was. Bardzo dziękuję.
Będę was na bieżąco informować o mojej drodze.
Od lat nigdzie nie występowałom.
Moja odporność jest bardzo niska.
Ciągle z Meg jesteśmy na kwarantannie.
To naprawdę duże ryzyko.
Ale powiem szczerze – bardzo tęsknię za występowaniem.
Chciałobyś wystąpić jeszcze na żywo?
Załamałobym się, gdybym miało odejść, nie dając już żadnego występu.
Bardzo bym tego chciało.
Ale moje zdrowie nigdy nie było tak niepewne jak teraz.
Więc... nie wiem.
Alexa, wyłącz światło w sypialni.
Okej.
Co było najlepszą częścią twojego dnia?
Miałom taki moment, kiedy...
Ryan zapytał, czy chcę dać występ.
I...
Bardzo chcę.
Naprawdę chcę.
Podekscytowałom się na samą myśl.
A twój?
Jest kilka opcji do wyboru.
Okej.
Ale ten mi się podoba.
To?
To nie było fair. Też bym to wybrało, gdybym wiedziało.
- O czym? - Że to była opcja.
- Cześć, Bethy. - Cześć.
Cieszy się na wyjazd na wysypisko?
Tak.
Nie mogę się doczekać!
Wczoraj wieczorem odkryłom,
że jeśli się szepcze, to oni cię słyszą.
- Och. - Słyszą mnie teraz.
Nigdy nie szepcz, że ich nie lubisz.
Okej.
Wiedzą, że się znamy? Może myślą, że jestem kierowcą Ubera na wysypisko?
Wiedzą, że jesteś moją byłą sprzed lat
i jedną z najlepszych przyjaciół.
Pierwsza rzecz, o której musicie wiedzieć...
O mój Boże, ona to zawsze mówi!
Słynę z tego, że to ja zerwałam z Andrea.
Tak.
Ile osób może powiedzieć: „Zerwałem z Andrea Gibson”?
Wiele.
- Wiele osób tak mówi! Zwariowałaś? - Ja byłam pierwsza.
Zaczęłam twoją karierę.
Dlaczego zerwałaś?
Okazało się, że jesteśmy niemal takimi samymi osobami.
Byliśmy chłopcami i jeszcze nie rozumieliśmy płci, prawda?
Tak myślę.
Ale chłopaki mogą być razem.
Zgadza się. Po prostu to...
- To nie było dla nas. - Nie było.
Kiedy pierwszy raz się ujawniłom, moim rodzicom było trudno
zrozumieć queerowość
i to, że mogę mieć szczęśliwe życie jako osoba queer.
Bardzo bałom się poznać rodziców Bethy, bo wiedziałom, że są bardzo katoliccy.
Aż weszłom do ich domu.
Byli tacy kochani.
Tata Bethy niedawno zmarł na raka.
Zmarł pięć dni po diagnozie.
Zadzwoniłam do Andrea i mówię: „Nie mogę zostać sama”.
Bo to było jak... To nie był smutek.
To było takie uczucie dyskomfortu z powodu tego, co nadchodziło.
Andrea powiedziało: „Po prostu otwórz swoje serce na miłość.
Wszystko, co teraz czujesz, nazwij »miłością«.
Nieważne czy to strach, czy smutek.
Wszystko, co czujesz, nazwij »miłością«”.
To zmieniło sposób, w jaki przeżywam jego odejście.
ŚMIETNISKO
Ktoś po prostu wyrzucił to krzesło? Wygląda całkiem dobrze.
- To białe? - Tak.
W jednym z wierszy Andrea jest taki wers:
„Tak wielu osób queer przyjaźni się ze swoimi byłymi,
bo stracili tak wielu bliskich,
że kiedy odnajdują ludzi, których nazywają rodziną,
zrobią wszystko, żeby ich nie stracić”.
Przyniesiesz mi to, Bethy?
Są dwa.
Większość moich najlepszych przyjaciółek to moje byłe.
Na przykład Bethy.
Bethy ma teraz syna,
który nazywa Andrea „wiotka”.
To jak połączenie „wujka” i „cioci”.
A ten dom, w którym mieszkamy,
Andrea kupiło razem z Emily, byłą sprzed 25 lat.
Gdy się wprowadziłam, zamieszkałam z Andrea i Emily.
Potem była Heather, z którą było w związku przez osiem lat.
Większość moich wierszy o złamanym sercu jest o Heather.
Jest teraz moją menadżerką i jedną z najbliższych przyjaciółek.
Cóż, sporo byłych.
Są też dla mnie jak rodzina.
Bone, porozmawiajmy o interesach.
Zaczęliśmy rozmawiać o kolejnym występie na żywo.
Widzę to jako coś innego niż wszystko, co robiłoś wcześniej.
Widzę ludzi, którzy na to przylatują.
Będzie to wydarzenie dla ludzi.
Istnieje prawdopodobieństwo, że to byłby mój ostatni występ.
Byłoby to bardzo emocjonalne.
Wszyscy moi przyjaciele mogliby przyjść
i mnie wspierać.
- Tak. - Ale się denerwuję.
Nie chcę odwoływać kolejnych występów.
Było mi ciężko odwołać całą trasę.
- Zobaczymy. - Tak.
W tej chwili Andrea pomaga mi redagować moje wspomnienia.
Redagujemy siebie nawzajem w zupełnie różny sposób.
Pisanie zajmuje mi bardzo dużo czasu.
Obserwować Meg podczas pisania... tworzy niesamowite,
piękne...
teksty w mgnieniu oka.
To twój konik. Znasz tyle słów.
Kiedyś się okaże, że wszystkie te słowa, których Meg używa,
- to wcale nie są słowa. - Jasne.
Zróbmy głosowanie. Co jest dziwniejsze:
że ja, jako poetka i pisarka,
znam tyle słów, czy to, że Andrea, poetum laureacie, zna... pięć?
Czy wiesz, jak dobrym trzeba być pisarzem,
by napisać tyle wierszy, mając do dyspozycji pięć słów?
Przepraszam.
Ale masz o wiele więcej narzędzi.
To tak, jakbym ja zbudowało dom za pomocą jednego śrubokręta.
- Więc... - O czym jest ten rozdział?
Chcę się przygotować.
- Chwilach przed operacją. - Okej.
„Moja uwaga była pochłonięta widokiem brzucha Andrea.
Jego środkowa część ciała, wcześniej ostra i kanciasta,
w ostatnich tygodniach tak się wydęła,
że wszystko nagle stało się bardziej realne,
bardziej nagłe.
Tak jak ja, ma teraz wystający brzuszek.
Przez całe życie nienawidziłam swojego, ale nigdy nie bałam się,
że pod jego powierzchnią w ciszy może rosnąć coś złowrogiego”.
Myślę, że jest tam mnóstwo piękna.
Uwielbiam ten tekst. Uważam, że jest świetny.
Ale czegoś w nim brakuje.
Słyszymy: „Nie chcę stracić Andrea”.
Miejmy nadzieję...
ale nie wiem, co naprawdę czujesz.
Możesz mi powiedzieć więcej? Zgadzam się z tobą,
tylko że mam wrażenie, że już to robię, a wcale tak nie jest.
To było tak, jakby rzeczy zaczęły się klarować.
To właśnie próbowałam...
Musisz być w stanie wyjaśnić,
dlaczego ty – jako moja partnerka,
najbliższa mi osoba – jesteś tą,
która wszystko trzyma w całości. Dlaczego się nie rozsypujesz?
I to jest całkowicie w porządku, że się nie rozsypujesz. Musisz to zawrzeć.
To ty jesteś główną bohaterką, nie ja.
Wejdę głębiej w moją obsesję na punkcie jedzenia,
- kiedy zacznie się chemia. - Jasne.
- Może wtedy to dostrzeżesz. - Kontynuuj, a ja zobaczę.
„Opieka onkologiczna okazała się ośmiornicza. Mój telefon...”
- Co to, do cholery? - A jak ci to brzmi?
- „Ośmiornicza”? - Tak.
Nie mam zielonego pojęcia, co przez to rozumiesz.
To już dla mnie za dużo, przepraszam.
„Ośmiornicza” to jak ośmiornica.
Miałam na myśli, że ma wiele ramion.
Osiem macek.
Zrobię notatkę, żeby dodać coś o „ramionach odpowiedzialności”,
żeby pomóc plebejuszom. Czy to słowo znaczy to, co myślę?
Plebejusze to rasa kosmitów która żyła na Atlantydzie.
Niemożliwe.
Ale to prawda!
Nie, to członek stanu plebejskiego w starożytnym Rzymie.
„Człowiek pospolity albo prostacki”.
- Mów dalej. - Tak.
„W przychodni pokazałam kartę medycznej marihuany
z napisem »opiekun« obok mojego imienia.
Nowa tożsamość, podbita i zatwierdzona przez państwo”.
Trzy lata temu mieliśmy problemy związkowe.
A kiedy dowiedzieliśmy się, że to rak, próbowało ze mną zerwać.
Powiedziało: „Nie chcę, byś przez to przechodziła”.
Odpowiedziałam, że nigdzie się nie wybieram.
To było tak, jakby następnego dnia nasz związek całkowicie się uleczył.
WYJDŹ ZA MNIE
Jesteśmy razem już od dziewięciu lat.
Nie wiem, czy już się zorientowaliście,
ale Meg to prawdziwy fenomen.
Przez większość życia w ogóle się nie martwiła.
To jest dla mnie bardzo naturalne.
Za każdym razem, kiedy się czymś martwiłam,
miałam mnóstwo dowodów na to, że to strata czasu.
W tych rzadkich momentach, kiedy się martwiłam,
myślałam sobie: „Po co to robiłam?”
Jak ja na to wszystko patrzę? Jest tak wiele różnych możliwości tego,
co może się wydarzyć.
Że Andrea umrze – to tylko jeden wycinek tej całej układanki.
Inna możliwość jest taka, że pojawi się nowy lek i...
zadziała na kolejny rok, potem na następny, i może umrze za pięć lat.
Jeszcze inna możliwość to taka, że te leki się pojawią,
a w międzyczasie wynajdą lekarstwo na raka
albo na ten rodzaj raka. Andrea mogłoby żyć długo.
Ale nie wiem.
Nie bedę udawać, że znam tego koniec.
Czuję, że jeśli przyjdzie mi mierzyć się z dużą stratą,
przeżyję ją w pełni i kompletnie.
Nie ma sensu, bym żałowała czegoś, zanim to się wydarzy.
Może dlatego, gdy Andrea cierpi,
ja czuję się cięższa, bo wtedy myślę:
„Dobra, teraz cierpisz, nie możesz chodzić,
teraz jest ci trudno”.
Nie wiem, jak ludzie mnie postrzegają.
Czy sądzą, że wypieram prawdę, albo że mam ogromną siłę.
Trochę to wypiera, ale to rozumiem.
Czy to siła, czy tłumienie emocji?
To ciągle się pojawia w mojej głowie, szczególnie przy Meg.
Wyobrażam sobie, jak to na nią działa.
Usiadłom z nią i powiedziałom, że naprawdę boję się,
że radość, którą będzie miała od teraz,
będzie wtedy, gdy mnie przy niej nie będzie.
Istnieje lęk przed poczuciem winy, że dbanie o siebie to coś złego.
Nawet pisanie jest trudne, bo to czas tylko dla mnie,
a przecież w pokoju jest osoba,
którą kocham.
Ale też...
To coś, co chcę robić w życiu.
Czasem czuję się rozdarta. Nie wiem, gdzie powinnam być.
To naprawdę skomplikowane. Gdyby ktoś powiedział:
„Andrea umrze za miesiąc...”
Odpukać. To w żadnym wypadku
nie spędziłabym tego miesiąca na pisaniu swojej książki.
Byłabym przy niej całkowicie obecna.
To taki taniec i balans, nad którym teraz pracuję.
Czuję, że, czasem jestem...
za młoda, żeby to przeżywać.
Nie sądzę, by było to takie częste. Mieć 35 lat...
i nieść taki bagaż ze sobą.
Tak.
- Cześć. - Doktor Alldredge.
- Jak się czujesz? - Okej. Odczuwam ból.
Pozwól, że ci coś pokażę.
Dla orientacji – to jest stół, na którym leżymy.
To są kości miednicy, a tamto miejsce wygląda
jak węzeł chłonny.
Na powierzchni jest mięsień.
Tak.
Może odpowiadać za część tego głębszego bólu.
Czy możesz wskazać na moim ciele to miejsce,
gdzie mogę odczuwać ból?
To będzie mniej więcej tutaj.
- Tak. - Tutaj?
Planując, co dalej,
możemy nadal stosować Elahere
i dodać do tego Avastin.
Nadal istnieje niewielka szansa, że Avastin
spowoduje powikłania, o których rozmawialiśmy,
takie jak uszkodzenie jelit
albo ryzyko zmiany głosu, o którym wspominaliśmy.
Wiem, że trudno było nam zaakceptować te ryzyka.
Wiem, jak ważne jest dla ciebie chronienie głosu.
Jeśli te ryzyka są nie do zaakceptowania,
- to nie musimy tego robić. - Okej.
Wciąż mamy inne opcje, by z tym walczyć. To nie jest...
Modlitwy? Piosenki?
- Tak, i chemię. - Tak?
I zachodnią medycynę!
Istnieją badania kliniczne leków,
- które pozwolą zyskać wiele miesięcy. - Tak.
- Więc mamy możliwości. - Jasne.
- Dziękujemy. - Nie ma sprawy.
„Kup mi kilka miesięcy” – to było trudne do usłyszenia.
Płaczę, bo...
To może zabrzmieć dziwnie, ale...
Jeśli umrę, Meg będzie potrzebować wsparcia...
w tych wszystkich uczuciach.
Nie mogę znieść myśli, że nie będę przy niej
w tym czasie.
Mówiłom jej też ostatnio:
„Jeśli umrę, nie wyobrażam sobie, że nie będę mogło powiedzieć:
»Meg, nie uwierzysz!
Nie uwierzysz, co się stało!«”.
Zaczęłom brać Avastin.
Nowa chemia, którą teraz stosuję, jest uzupełnieniem poprzedniej.
Jednym z przerażających skutków ubocznych jest to, że można stracić głos.
Czułom się tak, jakby ktoś mówił:
„Albo utracisz swój cel, albo umrzesz”.
Obudziłom się dzień po pierwszej infuzji
i nie mogłom mówić.
Gardło było tak opuchnięte, że nie mogłom złapać tchu.
Panikowałom, bo próbowałom zawołać Meg, ale nie mogłom.
I...
tkwienie...
w fizycznym cierpieniu
i niezdolność do zawołania o pomoc było straszne.
Bałom się.
Ze wszystkich objawów, jakie można mieć i do tego rzadkich...
Akurat ten mnie trafił!
To wygląda jak coś biblijnego, alegorycznego.
Pomyślałam: „O co chodzi?”
To taki kompromis w stylu: „Dobra, bierz lek,
który cię utrzymuje cię przy życiu,
ale stracisz swój głos,
swój dar, możliwość komunikacji, swoje powołanie”.
To niesprawiedliwe.
Mam większy interes niż ktokolwiek w tym,
by Andrea żyło. Nie zależy to ode mnie,
ale zaakceptowałabym decyzję o zaprzestaniu zażywania tego leku,
gdyby miało to oznaczać utratę głosu.
Muszę oswoić myśl o tym, że nie będę mogło mówić.
Do tego stopnia, że nie mogłobym przeczytać wiersza.
Muszę odwołać wszystkie spotkania jako poetum laureacie.
Jestem poetum słowa mówionego.
Nie dam rady tego robić.
Nie ma mowy, żebym mogło wystąpić.
- Gib! - Tak?
- Podejdziesz? - Coś się stało?
- Nie. - Okej.
Musisz coś zobaczyć.
Okej.
Boże. Cudowne!
MISTRZOSTWA STANU MAINE 1993
Dla Blue Devils, starsza rozgrywająca, nr 32, Andrea...
Spójrz, to ty!
- Jako jestem mało! - ...łapie Gibson.
- Dawaj, Gibby! - Gibson prowadzi...
Co!
Boże!
Koniec.
Calais wygrali Mistrzostwa Stanu w kategorii C dla dziewcząt.
Dwadzieścia punktów. To dla ciebie wielki turniej.
- Czy złota piłka się zmieści? - Pewnie.
Czyszczą ją cały tydzień.
Calais to miasto koszykówki.
Ale też miejsce, gdzie nigdy nie widziałom otwarcie queerowej osoby.
Ludzie mówili o queerowości, ale nie w sposób...
jakby to czczili.
Byłom prześladowane.
Ludzie komentowali moją płeć,
bo często wyglądałom jak chłopiec.
Czułom się chłopcem, kiedy byłom młode.
To znaczy... to niedorzeczne!
Kiedyś wkładałom Smerfy do majtek, żeby wyglądać jak chłopiec.
Papa Smerf miał potargane włosy
i odpowiedni do tego kształt.
To nie tak, że nie lubisz chłopców.
„TWOJE ŻYCIE“
Lubisz tych, którymi pragniesz być.
David – szczęka wyrzeźbiona w skale urwiska.
Chris – bohater koszykówki z tikiem nerwowym,
który mruga piętnaście razy zanim trafi do kosza.
Godzinami mrugasz przed lustrem,
udając, że jesteś gwiazdą, jak on.
Mary Laveen nazywa cię lesbą,
a tobie brak słów, by powiedzieć, że ma rację i zarazem się myli.
Stajesz w progu jej domu, obiecujesz malować paznokcie na czerwono
krwią, co spłynie z jej rozbitej twarzy, jeśli spróbuje to powtórzyć.
Chcesz obciąć włosy i wypluć to,
czego nie chcesz mieć w ustach,
nawet własne imię,
lawirować wokół prawdy jak wokół spódnicy.
Chcesz twardego życia, które będzie twoje.
Twoje życie w szatni,
które wciąż każe ci wlepiać wzrok w podłogę.
Twoje życie na balu, gdy uciekasz do domu w śnieżycę,
rzucając ostatnie szpilki w zaspę,
uświadamiając sobie, że jesteś jedynym chłopcem,
dla którego rozerwałobyś sukienkę.
Na studiach wciąż byłom w szafie.
Zakochałom się w Mandy, jednej z przyjaciółek z liceum.
Wyszła z szafy, co w pewnym sensie mnie zmotywowało.
Potem powiedziałom jej, że jestem w niej zakochane.
Czułom się, jakbym znalazło klucz do wszechświata.
Byłom przerażone. Strasznie się bałom.
Mandy...
„PIERWSZA MIŁOŚĆ”
Tylko ty zrozumiesz, ile czasu spędziłom,
dobierając strój tej nocy,
kiedy zabrałaś mnie do queerowego baru
w Portland, w Maine –
największym mieście, po którym chodziłam.
Byłom tak podekscytowane, a zarazem przerażone,
że ktoś nas zauważy albo zabije,
zanim wejdziemy do środka.
Siedzieliśmy na parkingu ponad godzinę,
aż zmieniłom zdanie i odwiozłaś mnie do domu.
Tusz do rzęs spływał po mojej nowej, chłopięcej koszuli.
Miałom w sobie tyle wstydu,
ale przekształcałom rzeczy, z którymi wciąż się zmagałom,
w poezję.
Na przykład moja płeć. Kiedy zaczęłom o niej pisać,
czułom ogromny lęk, wychodząc na scenę.
Jednak, gdy pierwszy raz recytowałom ten wiersz,
czułom, jakby ten wstyd ze mnie spływał.
Poezja słowa mówionego mnie uratowała.
Wybierasz swoje życie...
„TWOJE ŻYCIE”
...i to, że stajesz się kimś, kto teraz często z łatwością
tłumaczy swoją tożsamość, mówiąc, że najszczęśliwszy jesteś w drodze,
gdy nie jesteś ani tu, ani tam, a pomiędzy –
tą żółtą linią biegnącą środkiem wszystkiego
jak cholerny promień słońca.
Będą ci powtarzać, że jesteś zbrodnią natury.
A ty rozważysz opcje i wybierzesz swoje przekonanie – albo skazanie.
Wybierzesz spędzenie życia,
mówiąc sekrety, których nie jesteś nikomu winien
aż nie zostanie nikt, kto mógłby cię obrazić,
nazywając cię tym, kim jesteś –
świętą, migoczącą gwiazdą,
świetlistą smugą na autostradzie,
spadającą raz za razem
na twoje wyboiste życie,
twoje doskonałe życie,
słodkie i piękne życie.
W roku, gdy wykryto raka,
skontaktowało się ze mną liceum w Calais.
Zaprosili mnie, żebym wygłosiło mowę
na zakończenie roku...
...na rozdaniu dyplomów absolwentom.
W całym moim życiu
nic nie znaczyło dla mnie więcej, jeśli chodzi o moją karierę,
niż to zaproszenie.
Opowiadałom o dorastaniu jako queer,
o trudnościach, jakie miałom z byciem w szafie jako ucznie w tej szkole.
Czułom, jakby coś zatoczyło koło.
SZKOŁA W CALAIS
To było tak uzdrawiające
i tak ważne dla mojego... młodszego ja.
Czułom, jak moje młodsze ja słyszy mnie
i myśli:
„Czy tym się staliśmy?”.
Czułom ogromną radość.
Przed rakiem, gdy ktoś źle odmienił moje zaimki,
czułom, że wychodzę z siebie.
Byłom bardzo wrażliwe na to, jak inni postrzegają moją płeć.
Ale po diagnozie,
przeszłom od odczuwania silnie mojej płci do stanu,
do życia niemal bezpłciowego.
Nie definiuję już siebie przez pryzmat płci.
To prawie tak, jakby twoja tożsamość sama z ciebie spływała.
Po prostu odchodziła.
Czuję się bardziej w kontakcie z tą częścią mnie, która jest wieczna.
Nie zabiorę płci na tamten świat.
Nie reaguję, kiedy ktoś użyje wobec mnie złych zaimków.
Nie mam... Nie...
Po prostu czuję się sobą.
Mogę się denerwować z powodu spraw związanych z płcią,
gdy dotyczy to głównie tego, co przeżywają moi niebinarni czy transpłciowi znajomi.
Dlatego to delikatny temat, bo nigdy nie chciałobym,
żeby ktoś pomyślał,
że coś z nim jest nie tak.
Jeśli kogoś ranią użyte wobec niego złe zaimki,
rozumiem go wyraźnie. Ja zaś już tego tak nie przeżywam.
Morze, morze, pieśń, wiatr, wiatr.
Próbuję uchwycić brzmienie wiersza,
ale to nie są jeszcze słowa.
Mówisz dźwięki, by znaleźć rytm?
Tak, by poczuć, jak ten wiersz powinien zabrzmieć.
Potem szukam słów, które wpasują się w ten dźwięk.
Trudno mi było stracić głos przez to nowe leczenie.
Pomyślałom sobie, że może trzeba zmienić plan
i z tego zrezygnować.
Zdecydowałom się na jeszcze jedną infuzję,
nawet jeśli na zawsze stracę głos.
I co dziwne, gdy tylko to zaakceptowałom
i powiedziałom sobie: „stracę głos”,
obudziłom się następnego dnia i mogłom mówić.
To było niewiarygodne!
Jutro mam kolejną infuzję chemioterapii.
Mam nadzieję, że to leczenie działa,
bo nadal chcę wystąpić na żywo.
Byłoby to święto życia.
Może to być mój ostatni występ.
Ale liczę, że tak nie będzie.
Robię wszystko, co w mojej mocy, by zadbać o zdrowie.
Koszykarze mają taką zasadę.
Podczas treningu nie schodzisz z boiska, dopóki go nie zakończysz celnym rzutem.
Więc...
Myślałom o tym czasie, który może być końcem mojego życia, jak o...
zakończeniu trafieniem do kosza.
Ale muszę się dowiedzieć, jak bardzo rozwija się mój rak
i czy uniemożliwi mi zorganizowanie występu.
Bolą mnie plecy, gdy prowadzę.
Moja kość tam na dole bardzo doskwiera.
To jest jedno z pytań, które zawsze pada, bo może chodzić o raka.
Bardzo to przeżywam.
Dlaczego? Bo cierpiałom?
Bo się boisz.
Boisz się?
Bo ty się bałoś.
To w tym pokoju powiedziano nam, że to nieuleczalne.
Martwisz mnie, bo...
jesteś dziś inna.
Możesz czuć, co chcesz,
ale nie jestem do tego przyzwyczajona.
Myślę, że może jest coś, czego nie wiem,
a ty wiesz.
Nie.
- Czy coś wiesz? - Nie.
A intuicyjnie?
Nie. Nic intuicja mi nie podpowiada.
Myślę, że po prostu...
Uważam, że to nie może być zwykły uraz pleców.
Czuję dziś taki ból, że myślę:
„Chyba taki ból towarzyszy rozwojowi raka”.
Nie wiedziałom, że rak może tak wyglądać w czyimś życiu.
Co miesiąc nowe wieści.
Żyję, umieram, żyję, umieram,
żyję, umieram.
Jak straszny los na loterii występujący co trzy tygodnie.
Czasem myślę, że nawet nie zdaję sobie sprawy,
jak trudno to znieść.
Koniec. Uwalniam cię.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Czuję jakby słoń siedział na mojej klatce piersiowej.
Ledwo mogę nabrać powietrza do płuc.
Okej.
Muszę otworzyć maila.
Ciągle patrzę na zegar i widzę, że mama kładzie się o 7.
Czy mogę tu otworzyć swój numer?
Może nie teraz, jak jedziemy autem.
Za 22 minuty będziemy w domu.
Okej.
Zerknę i przeczytam numer, kochanie.
Dziesięć.
Na pewno?
Boże.
Zadzwonię do mamy.
Jak to jest możliwe, że wyszło 10?
Jak?
Zadzwonię do wszystkich.
- Na pewno dobrze przeczytałom? - Tak!
- Na pewno? - Tak.
Cześć.
Mamo, moje wyniki krwi spadły...
marker spadł aż do dziesięciu,
a wszystkie moje markery odpornościowe są o wiele lepsze.
- Tak się cieszę. - Tak?
Och, to świetnie! Zastanawiałam się...
Siedziałam i się martwiłam, bo się nie odzywałoś.
Jaki był wynik? Nie słyszałem.
Jest dziesięć, a ostatnim razem dwadzieścia jeden.
- Boże! - Cudownie.
Kończę, kochani. Kocham was.
Kocham cię!
Właśnie dostaliśmy wyniki krwi Andrea. Marker nowotworowy całkowicie spadł.
Tak!
Wypiję kieliszek wina, by go uczcić.
Zrób to, Gay! Ja zapalę trochę medycznej marihuany.
Może za trzy tygodnie znów urośnie,
ale te trzy tygodnie teraz
to moje trzy tygodnie.
Tak wiele dla mnie znaczą.
Tak bardzo się cieszę.
Pozwolę się sobie cieszyć.
Mogłobym wystąpić.
To takie... Nie mogę w to uwierzyć.
BASEN GIBBY
- Cześć. - Cześć, Bone.
- Jak się masz? - Bardzo dobrze.
Staram się ujarzmić podekscytowanie występem.
Jedna z dat, którą rozważamy, to koniec maja.
Patrząc na twój harmonogram leczenia,
chcę mieć pewność, że masz na to przestrzeń.
Czy pasuje ci, żebyśmy zapytali o tę datę?
Myślę o tym, że im dłużej to odkładam,
tym częściej pytam siebie: „Czy dożyję?
Czy będę wystarczająco zdrowe?”.
Jasne.
Ale hej, może po prostu kibicujmy...
możliwości, że będę żywa...
Jeśli nie będę, to nie będę żałować, że mnie tam nie ma.
Będę...
- w jakimś... - Hologram Gibby!
- ...piękniejszym teatrze. - Będziesz żyć.
Będę w teatrze w chmurach.
„Kochana społeczności, ceniłom sobie te lata.
Ceniłom mój czas ciszy, czas na pisanie, czas w domu,
ale w sercu jestem artyszcze słowa mówionego
i bardzo tęsknię za występami na żywo.
Dlatego wieści, które zaraz przekażę, są dla mnie ekscytujące.
Wystąpię w Paramount Theater w Denver,
recytując wiersze i dzieląc się moimi historiami.
Będzie też gość specjalny.
Kod na przedsprzedaż to »gęsia skórka«”.
Przestań!
- Gib! - Zepsuła się!
Jak to zepsułoś?
Tylko otworzyłom. Nic złego nie zrobiłom.
Nie mogę z tego gówna.
Boże, wydajesz się teraz bardzo poważny.
Wygląda, jakbyś miał mówić o raku czy o czymś podobnym. Jezu!
Czy mogłobyś podsumować objawy?
Chyba zaraz złapie mnie uderzenie gorąca.
Zobaczę, czy uda mi się mówić mimo tego.
Jeden z obawów jest taki,
że nie będę mogło recytować wierszy podczas uderzeń.
Najbardziej boję się tego,
jak leczenie wpłynie na moją zdolność
do występowania na scenie.
Meg, mój głos się kończy.
Dobrze.
Dobrze. To nasze nowe motto.
Spróbuj nam dokuczyć, życie! Dobrze. Zabierz mój głos.
Myślisz, że nie dam rady wystąpić bez głosu? Mylisz się.
Trzy lata chemioterapii wpłynęły na mój wzrok
i pamięć, więc nie wiem, czy zapamiętam jakieś moje wiersze,
co byłoby w porządku, gdybym mogło korzystać z promptera,
ale jego też nie będę widzieć.
Więc...
Muszę zacząć uczyć się wierszy na pamięć.
Jako dziecko myślałom, że sto to największa liczba na świecie.
Mama zbiła mnie z tropu, gdy powiedziała – „sto jeden”.
Sto i co?
Dwadzieścia lat na karku– wierzyłom, że seks musi być z facetem
i ze słowem „pieprzyć”.
Jak mogłobym nie patrzeć, gdy tańczy na rurze od traktora
i kosi nasz trawnik w bikini?
Siedemnaście kroków do mikrofonu.
Oddech przed pierwszym słowem.
Jestem daleko od gotowości, by Kupidyn, ten nagi mały drań,
strzelił we mnie czymś ostrym.
Daleko od szaleństwa, jakie tylko miłość wywołuje.
A co, jeśli to ty jesteś miłością swojego życia?
Myślę: „Boże, oby to nie było prawdą.
Bo absolutnie nie jestem swoim typem”.
Nie mogę uwierzyć, że go znasz. Niesamowite!
Próbuję zdecydować, czy mam...
Moja widownia często zmaga się z myślami samobójczymi...
Nie dotarłom tam, więc próbuję zrozumieć,
jak o tym mówić i pisać, nie mówiąc, że też tu jestem.
To takie dziwne uczucie – przeżyć tak dużą część życia
z pragnieniem śmierci, a potem już tego nie czuć.
Okaleczałom się jako dwudziestolatko.
Byłom w rozpaczy.
Pewnego dnia obudziłom się i po prostu miałom dość.
Pobiegłom do kuchni,
chwyciłom naprawdę ostry nóż.
Myślałom, że nie mogę patrzeć na to, co robię.
Chciałom to skończyć, więc zrobiłom...
Cholera, trudno o tym mówić.
Bardzo krwawiłom.
Byłom pół centymetra od tętnicy.
Byłobym już martwe.
Aż do tego momentu nie wiem,
czy w ogóle rozważałom samobójstwo jako możliwość,
a po tym, jakoś zawsze to ze mną było.
Kiedy zdiagnozowano u mnie raka,
zaraz po operacji obudziłom się...
nie będąc już w depresji.
Obudziłom się...
w stanie takiego doceniania wszystkiego.
Nagle poczułom, że jeśli umrę, to nic takiego.
Ale nie byłoby to z mojej winy.
DOBRE ŚWIATŁO
Nie mogę uwierzyć, że dziś mam występ.
- Nie mogę. - I to duży.
Nawet nie wiem, jak to zrobić coś takiego.
W porządku.
Cholera!
WYPRZEDANE
Miłego występu! Jak tam?
Witam. Miłego występu.
GOŚĆ SPECJALNY TIG NOTARO
KOCHAM ANDREA
Cześć, Tig.
Cieszę się. Cały świat czeka na ten wieczór!
Tak to właśnie wygląda. Ludzie są nakręceni.
- Chcę zerknąć na publiczność. - Jeszcze nikogo nie ma.
- Przyjmę to na klatę. - Okej.
Pozwólcie, że najpierw to poczuję.
Zobaczę, czy dam radę wejść po tych schodach bez ataku paniki.
Tam są już ludzie.
Dzięki wielkie! Jestem Tig.
I...
Jak ja w ogóle mam oddychać?
Chcę wyglądać, jakbym miało kolor na twarzy,
żeby ludzie się nie martwili.
Chcę wyjść jako ucieleśnienie zdrowia.
O mój Boże.
Nie wierzę, że to się dzieje.
Nie mogę w to uwierzyć.
Wiesz, że nie boję się swoich uczuć.
Teraz boję się ich ilości.
Wiesz co?
Wszyscy są tu po to, by cię wesprzeć i kochać.
A ja najbardziej.
Proszę.
Pięć miut.
- Pięć minut. Pa, pa! - Dziękuję.
Bądź jak piorun.
Ten... moment, kiedy ktoś to mówi, jest tak intensywny.
Pięć minut.
Pięć minut, Andrea.
Wszystkie te linie na mojej twarzy
Opowiadają historię, tego kim jestem
Tyle historii o tym, gdzie byłom
I jak dotarłom tam, gdzie jestem
Lecz te historie nic nie znaczą
Okej.
By powiedzieć, że to prawda
Zostałom stworzone dla ciebie
Wspinałom się na górskie szczyty
Przepłynęłom oceanu błękit
Przekraczałom wszelkie granice I łamałom zasady
Ale kochanie, zrobiłom to wszystko dla ciebie
Bo nawet kiedy byłom kompletnie spłukane
Sprawiałaś, że czułom się jak milion dolarów
Zostałom stworzone dla ciebie
Nie mogę uwierzyć, że tu stoję.
Dzięki.
Bardzo wam dziękuję za obecność.
Kiedy przechodziłom pierwsze cykle chemioterapii,
straciłom prawie wszystkie włosy na ciele.
Moje dumnie feministyczne włosy na nogach... spadły na podłogę.
Zrobiłom pierwszą depilację brazylijską
bez faktycznej depilacji.
Ale moje brwi wciąż dzielnie się trzymały.
Dwie puszyste gąsienice nie chcą zamienić się w motyle i odlecieć z twarzy.
Moja mama zadzwoniła pewnego ranka i powiedziała:
„Nie uwierzysz, co się stało.
Twój ojciec obudził się i cała prawa brew mu zniknęła”.
Kochani, przez trzy lata
brew mojego ojca nie odrosła ani trochę.
Wiem jedno – mój tata stracił swoją brew, żebym ja mogło zachować swoje.
Nie trzeba wierzyć w cuda, żeby w to uwierzyć.
Trzeba tylko wierzyć w miłość.
Nie byłom naturalnym talentem.
Co z otwartymi ustami z podziwu się rodzą.
Byłom twarda w swojej powłoce.
Spędziłom lata nie dotknięta deszczem.
Poważnie traktowałom schronienie.
Oczywiście, piękno ścigało me.
Ściga każdego.
Ale ja wyprzedziłom je.
Ukryłom się w zmartwieniach, żalu, obietnicy życia po śmierci
lub do końca tygodnia.
Aż pewnego dnia,
w czerwonym aksamicie teatru w Nowym Orleanie,
patrzyłom, jak Maya Angelou wchodzi na scenę.
Te 17 powolnych kroków w stronę mikrofonu.
Wzięła oddech przed mówieniem.
Usłyszałom, jak Bóg rodzi się w tym oddechu.
Nigdy nie czułom czegoś takiego.
Szukałom w encyklopedii nazwy tego uczucia.
„Gęsia skórka”.
Później pomyślałom: „Ja też tak potrafię”.
Zdrapałom taśmę ostrzegawczą z życia i pozwoliłom, by wszystko mnie dotknęło.
Caitlin Clark w telewizji
gra trzeci sezon w Hawkeyes.
Jej kozioł ostry jak klucz wróbli
przelatujących przez farbę jak pędzel Michała Anioła –
222 gęsie skórki.
Moja młodsza siostra, trzeźwa po raz pierwszy od 14 lat,
dzwoni, bo zauważyła, że oczy naszej matki są zielone –
505 gęsich skórek.
W pewnej chwili wszystko zaczęło robić to samo –
szczere przeprosiny, wiersz miłosny od wroga,
księżyc wschodzący nad kontynentalnym działem oceanów.
I nagle, nic w świecie nie umarło.
Czuliście to kiedyś?
Ułamek sekundy, kiedy nic w świecie nie umiera?
888 gęsich skórek.
Ja w domu, cztery miesiące po chemioterapii,
wszystkie moje rzęsy opadają na kości policzkowe.
To było 400 życzeń których inaczej bym nie wypowiedziało.
Nie ma już ucieczki od magii.
Piękno złapało mnie i nigdy nie puściło.
A jeśli ktoś pobije mój rekord świata,
jeśli go po mnie pobije,
och, a na pewno go pobije,
będę tak temu kibicować,
że nawet bez próby,
po prostu pobiję go znowu.
Dajesz, Gibby!
Przyjaciel pyta: „A co, jeśli to ty jesteś miłością swojego życia?”
„WALENTYNKA BUMERANG”
Myślę: „Boże, oby to nie było prawdą.
Bo absolutnie nie jestem swoim typem”.
O 12.31...
„ŻYWY DOWÓD”
...kiedy postanowił ocalić własne życie,
ja też to zrobiłom.
Całe moje serce, mój umysł, wróciły do domu z żywym dowodem.
Następny wiersz jest dla Meg. Um...
co za...
Kiedy nazywam raka starym ku...
„RYBI ANIOŁ STRÓŻ”
...ty jedyna wiesz, że chodzi mi o kurs naszego Titanica,
który nie zatonął pod taflą gwiazd.
Twoje serce było drzwiami,
które otworzyły się tak szeroko i utrzymały mnie na powierzchni.
Musiałaś być tą, która powiedziała mi,
co znaleźli, gdy obudziłom się po operacji.
Każdy, kto myśli, że poezja to błahostka,
nigdy nie potrzebował, by ktoś powiedział mu coś trudnego
pięknymi słowami.
Dziękuję wam, że przyszliście na ten występ.
To naprawdę wiele dla mnie znaczy.
Bardzo dziękuję. Życzę wam cudownego wieczoru.
Kocham was wszystkich bardzo mocno.
Dziękuję wam szczerze i z całego serca.
Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Boże.
Nie wierzę.
Boże.
Czy płaczecie z miłości?
Tak.
To było świetne. Byłoś świetne.
Było świetnie.
Miałom tyle uczuć. Czułom, że zaraz...
Byłom balonem pełnym uczuć, który zaraz pęknie.
Czułom się bardziej bezbronnie niż kiedykolwiek w życiu.
Mój marker osiągnął najniższy poziom, jaki kiedykolwiek miałom.
Zamiast od razu iść na infuzję,
powiedziałom, że chcę zrobić USG.
Teraz czekam na wyniki.
Całą noc nie spałom.
Odczuwałom spory ból.
Czułom, jakby moja kość miedniczna pękała z tyłu.
Potem dostałom wyniki USG,
ale jeszcze ich nie otworzyłom.
Ten wynik jest dla mnie szczególnie delikatny...
Co to było?
- Tutaj. - Co?
To było urocze.
Pojawił się, żeby pomóc.
W ogrodzie były dwie turkawki, które nazywaliśmy Kochankami.
Były tu przez kilka miesięcy.
A od kilku tygodni
jest tylko jedna z nich.
To dźwięk turkawki.
Potem sprawdziłom.
Zrobiło mi się smutno, bo turkawki łączą się w pary na całe życie.
A, jeśli jedna umrze...
to ta druga często przez rok
opłakuje swoją drugą połówkę, szukając jej.
Byłobym szczęśliwa, gdyby pojawiła się
jeszcze jedna turkawka
i wszystko naprawiła.
Może tamta znalazła lepsze drzewo
i mówi: „Chodź do mnie”.
Bo ten jest...
Nie.
Wolałobym zostać z tobą na złym drzewie niż na dobrym bez ciebie.
Zaraz otworzę wyniki USG. Razem je przejrzymy.
Niedobrze mi.
Mnie też.
Jest wszędzie.
- Mogę zerknąć? - Poczekaj chwilę.
Daj mi chwilę.
„Obustronne wychwytywanie...
w węzłach chłonnych szyi II stopnia o niejasnym znaczeniu.
Postęp choroby przerzutowej
w klatce piersiowej, jamie brzusznej i miednicy”.
To musi być to, co czuję.
Jest wszędzie.
Przeraża mnie, że jest jeden w moim brzuchu.
Gdy dostaję takie wieści,
wracam na chwilę do teraźniejszości.
Co jest o wiele łatwiejsze.
Cieszę się, że tak masz.
Lubię mieć swoje małe chwile nadziei.
Ale wciąż mam nadzieję.
Naprawdę?
Nie chciałom, żeby rozprzestrzenił się po całym ciele.
Naprawdę nie chciałom.
Gdy dostałom ostatnie wieści,
pomyślałom,
„Umieram na to, i to całkiem szybko”.
Jeśli pojadę na przejażdżkę z Meg,
to powiem sobie: „Ta przejażdżka to próba, by zobaczyć,
czy potrafię... poddać się mojemu życiu w sposób,
który obudzi we mnie znowu radość”.
Pojechaliśmy na tę przejażdżkę i...
po prostu w to weszłom.
Nagle zszedł ze mnie cały ciężar.
Jakby cały świat zmienił kolor.
Pamiętam, że na początku myślałom:
„Dwa lata życia.
To tak mało”.
A teraz... czuję, że...
„Kurczę, to tak dużo”.
Sekunda to tak dużo.
Minuta tutaj, siedząc i patrząc na twarz Meg, to tak dużo.
Mogę mieć takie dwa lata?
W tych ostatnich latach przeżyłom więcej
niż przez wszystkie poprzednie.
To było po prostu... wow!
Ja...
Wow, mam to życie.
I...
Wiem, że dziś nie umrę. Czuję się całkiem pewne.
Wow...
Wow, dostanę też jutro.
Co się wydarzy dalej?
Nie wiem.
Chcę żyć w tej tajemnicy, wiesz?
Chcę...
żeby moja ostatnia sekunda była taka:
„Cholera, chciałabym miliona takich”.
Daj mi lata świetlne
Ale chcę też te ciemne
Żałoba jest śpiewaczką Moim w zespole i pasażerem
I skrótem prosto do prawdy
Ucz się od wilczych jagód
Rosną w najciemniejszych miejscach
Gdybyśmy nie byli tak często ukłuci Czy kiedykolwiek dotarlibyśmy
Do tego nieba na ziemi Którego nie chcę zmarnować?
Podnieś szczęśliwy grosik
A ja poślubię cię Dla twoich pieniędzy, kochanie
Więc trzymaj nowokainę Z dala od moich zębów mądrości
Chcę czuć wszystko
Sól, potem kwaśne, potem słodkie
Chcę cię pocałować i napisać imię Miłości na moich kruszących się ścianach
Połóż je u swoich stóp
Razem z resztą mnie
Sól, potem kwaśne
Potem słodkie
Chodź na ganek, kochanie
Spójrz w idealne niebo
Trzymające słońce i księżyc I grzmoty w czerwcu
Ucząc ptaki i deszcz Jak latać
Nie potrzebuję ideału
Chcę tylko dotknąć prawdy
Chcę cenić próby Życie i śmierć
Popełniać wielkie błędy Jak robią to dobrzy ludzie
Podnieś szczęśliwy grosik
A ja poślubię cię Dla twoich pieniędzy, kochanie
Więc trzymaj nowokainę Z dala od moich zębów mądrości
Chcę czuć wszystko
Sól, potem kwaśne, potem słodkie
Chcę cię pocałować i napisać imię Miłości na moich kruszących się ścianach
Połóż je u swoich stóp
Razem z resztą mnie
- Nic więcej mi nie trzeba - Nic więcej mi nie trzeba
- Życie miłością i krwawię nią - Życie miłością i krwawię nią
Słone, potem kwaśne
Potem słodkie
Tak słodkie
Życie miłością i krwawię nią
- Tak słodkie - Tak słodkie
Tak słodkie
Napisy: Daria Pokorska-Jurewicz