Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ขอบอกเลยว่าปกติฉันจะอารมณ์เสียมาก
ทุกครั้งที่เม็กแก้บทกวีที่ฉันเขียน
เธอเป็นบรรณาธิการที่ร้ายกาจสุด ๆ
อธิบายด้วยสิว่าเธอหมายความว่ายังไง
หมายความว่า เม็กเป็นปรมาจารย์แห่งบทกวี
เธอเชี่ยวชาญการเขียน และการเป็นบรรณาธิการ
เธอเลยสับบทกวีฉันเสียละเอียด
ทําเอาฉันทั้งเสียใจทั้งโกรธ ที่เธอบอกว่าตรงนี้ไม่ดี
แล้วพอผ่านไปหนึ่งวัน ฉันก็จะคิดได้ว่าเธอพูดถูกทุกที
แต่กว่าจะถึงขั้นนั้น ฉันมักจะ...
ฉันดีขึ้นมากแล้วนะ
- ใช่มั้ยที่รัก - ใช่
เรามีวิธีจัดการสูตรสําเร็จกันคนละแบบ
ฉันชอบตัดมันออกให้มากที่สุด
แต่แอนเดรียชอบเน้นย้ํามัน
ฉันเข้าใจว่ามันยากที่จะช่วยแก้ไข
ถ้าตัวเธออินกับบทกวีนี้มากเกินไป
แต่ลองช่วยบอกฉันหน่อย
ถ้าฉันคิดว่าเธอเขียนคนเดียวได้
ฉันก็คงไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก
ฉันชอบทั้งวิธีของฉันและวิธีของเธอ
แต่ฉันว่าวิธีของฉันสนุกกว่า
ตอนนี้ฉันอยาก ตั้งชื่อบทกวีนี้ว่า "บทเพลงมรณะ"
เมื่อคืนฉันอ่านตอนต้นให้เม็กฟัง
แล้วพูดว่า "ถ้าฉันเป็นคนทําสารคดี
ฉันจะเปิดสารคดี ด้วยตอนต้นของบทกวีนี้
เป็นเสียงบรรยาย ประกอบเหตุการณ์บางอย่าง"
เม็กเลยถามว่า "เหตุการณ์อะไร" ฉันบอก "ไม่รู้สิ งานศพฉันมั้ง"
เม็กบอกทันที "ไม่เอา" เล่นเอาเจื่อนเลย
ตื่นเต้นแล้ว
ฉันกลัวที่จะอ่านมันเหมือนกัน
ตอนแรกฉันคิดว่าแค่ปวดท้องธรรมดา
("บทเพลงแห่งชีวิต")
แต่พอเริ่มรู้สึกปวดจนทนไม่ไหว
หมอเลยบอกให้ฉันลองทําซีทีสแกนดู
ฉันมีอาการหลงผิดว่าตัวเองป่วย และอาการตื่นตระหนกที่ทําให้อ่อนเพลีย
อีกทั้งยังกลัวความตายอย่างรุนแรง
แค่เจ้าหน้าที่เอกซเรย์บอกให้ขยับตัว เพื่อตรวจดูกระดูกเชิงกราน
ฉันก็กลัวจนตัวสั่นแล้ว
มือฉันชุ่มไปด้วยเหงื่อ จนแทบจะไม่เห็นเส้นชีวิตบนลายมือ
เจ้าหน้าที่ถึงกับต้องละเมิดกฎ เพื่อเดินพาฉันไปที่รถ
เราหยุดระหว่างทางถึงสองครั้ง เพราะฉันหายใจเกิน
เช้าวันต่อมา โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น
'พบก้อนเนื้อหลายก้อนที่รังไข่ มีความเป็นไปได้ว่าอาจเป็นเนื้อร้าย'
ฉันมือชาไปหมด
มันชาจากความพยายาม ที่จะกอดรั้งทุกคนที่ฉันรักเอาไว้
'นี่คือจุดเริ่มต้นของฝันร้าย' ฉันคิด
คําวินิจฉัยโรคที่หมอของฉัน กล่าวว่าไม่สามารถรักษาให้หายได้
ความกลัวที่สุดของฉันเป็นจริงแล้ว
ทุกคนอย่าเพิ่งหนีไปไหน
เพราะเรื่องราวนี้เกี่ยวกับ ความสุขที่สามารถหาได้ง่ายดาย
เมื่อเรารู้ว่า เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว
แขกของเราวันนี้ ตีพิมพ์หนังสือบทกวีมากมาย
และยังแสดงบทกวีอีกมากมายทั่วโลก
นักกวีเกียรติยศแห่งโคโลราโด แอนเดรีย กิบสัน
การเป็นนักกวีเกียรติยศ เป็นภาระที่หนักอึ้งทีเดียว
แถมยังเข้ามาในจังหวะชีวิต
ที่คุณกําลังต่อสู้กับโรคมะเร็ง
ฉันว่าการที่ได้ตระหนักรู้ว่า เราทุกคนต้องตาย
เราทุกคนต้องบอกลาโลกใบนี้
บอกลากันและกัน
และบอกลาร่างกายของเรา
มันทําให้คุณรู้สึกตัว
คุณตาสว่างขึ้นในทันที
และตกใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันสั้นมาก
และไม่อยากเสียเวลาไป แม้แต่วินาทีเดียว
เพราะที่ผ่านมา ฉันเสียเวลาไปมากพอแล้ว
(ลองมอนต์ โคโลราโด)
("หุบเขาเร้นรัก")
ฉันทําให้เขา หยุดเห่าบุรุษไปรษณีย์ไม่ได้
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
เพราะสควอชคงคิด "รู้นะว่ามีใบเรียกเก็บเงินค่ารักษา
ซึ่งไร้เหตุผลสิ้นดี
เอาออกไปไกล ๆ เลย"
ถ้าฉันขออะไรได้หนึ่งอย่าง
ฉันจะขอตู้จดหมายใหม่
เพราะฉันปลุกปล้ํา กับตู้จดหมายของฉันมานาน
เหมือนตัวละครในหนัง "อะ คริสต์มาส สตอรี่" ที่ปลุกปล้ํากับเตาหลอม
ฉันไม่สามารถจัดการให้ตู้จดหมาย
ตั้งตรงรอดพ้นจากรถกวาดหิมะได้
ไหนลองดูหน่อย
ไม่เข้าใจเลยว่า ทําไมไม่มีใครเอาจดหมายใส่ตู้
แค่...
แค่ต้องไม่มีอะไรมาโดน มันถึงจะรับจดหมายได้
ให้ตายสิ เอาก้อนหินมาอีกก้อน
ทําไมต้องใส่หิน
มันจะได้สมดุล
เห็นมั้ย
เอาจริง ๆ ดูดีออก
ถ้าฉันเป็นบุรุษไปรษณีย์ ฉันเอาจดหมายใส่ตู้แน่
เพราะประทับใจในความพยายาม
สิ่งที่สําคัญที่สุดคือความพยายาม
กิ๊บ เห็นกุญแจรถมั้ย
ไม่
เจอแล้ว
แอนเดรียมีความสามารถประหลาด ในการตีสนิทกับคน
ที่ปกติจะตั้งกําแพงใส่คนอื่น
มีครั้งหนึ่ง เราไปงานแต่งงานคุณหมอของแอนเดรีย
ไม่ใช่หมอรักษามะเร็ง
- แต่เป็นหมอประจําตัว - ใช่
เขาเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของฉันแล้ว
เป็นงานแต่งงานแบบยิวดั้งเดิม
ฟลอร์เต้นรําเลยถูกแบ่งฝั่งชายหญิง
เราเลยทําตัวไม่ถูก...
เราเลยออกไปเต้นกันในลานจอดรถ
แบบว่า "ไม่รู้จะเต้นฝั่งไหนดี"
เขายอดเยี่ยมมาก ๆ เราเคยพูดคุยกันเรื่องความตาย
เราคุยกันผ่านโทรศัพท์หรือวิดีโอคอล
เราคุยกันเรื่องชีวิตและความตาย...
ฉันบอกเม็กตลอด
ตอนเด็ก ๆ ฉันเคยคิดว่า
ความตายคงง่ายขึ้นมาก ถ้าทุกคนตายพร้อม ๆ กัน
แต่... ตอนนี้ฉันเปลี่ยนความคิดแล้ว
เพราะ... ฉันสามารถมองเพื่อน ๆ ของฉัน
แล้วเห็นได้เลยว่า
ความตายของฉันจะทําให้ พวกเขาเป็นตัวเขาได้มากยิ่งขึ้น
แต่...
ฉัน...
ฉันไม่อยาก...
บอกว่าฉันต้องตายแน่ ๆ
ถึงเวลาสนุกแล้วจ้า
- ตื่นเต้นจังจ้า - ให้เข้าไปจอดส่งมั้ย
ได้ก็ดี
- เจ็บ - ไม่เป็นไร
ทางเดียวที่จะอธิบายได้
คือรู้สึกเหมือนไมเกรนในบริเวณ
ที่ใช้นั่ง
ฉันไม่ได้ทานยาแก้ปวดเลย
เกือบทานแล้วเมื่อคืน
แต่น้องสาวฉันติดยาแก้ปวดออกซิโคโดน...
ฉันเลยพยายามเลี่ยงเท่าที่จะทําได้
ถ่ายอะไรกัน
พวกเขาเป็นติ่งฉัน
ถามจริง
อยู่ ๆ ก็โผล่มาที่บ้านแล้ว...
- ก็พอเข้าใจได้นะ - ...ถ่ายทุกอย่างที่ฉันทํา
- คุณดูดีขนาดนี้ - ขอบคุณ คุณก็เหมือนกัน
ฉันก็ไม่รู้ว่าทําไม
พวกผู้ชายชอบเดินตามฉันต้อย ๆ
(รังสีรักษาและมะเร็งวิทยา ประเมินผู้ป่วยก่อนระงับความรู้สึก)
เรียบร้อยค่ะ เชิญนั่งรอด้านนี้เลยค่ะ
- ขอบคุณ - ยินดีค่ะ
กลัวจัง
- เป็นไงบ้าง - ยินดีที่ได้เจอ
ดีใจที่วันนี้ไม่ต้องนั่งรถเข็น รู้สึกดีขึ้นมั้ย
- ดีขึ้น - เยี่ยม
ขอบคุณที่เป็นห่วง
ปี 2021 ฉันถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งรังไข่
ฉันเข้ารับการผ่าตัด เพื่อเอามดลูกออกทั้งหมด
จากนั้นก็รักษา โดยเคมีบําบัดอีกหกเดือน
ผ่านไปหกเดือนมะเร็งกลับมาอีกครั้ง
ลุกลามไปที่ตับและกะบังลม
ตอนที่รู้เรื่องหมอบอกว่า ฉันน่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกสองปี
ฉันต้องเข้ารับเคมีบําบัดอีกหนึ่งปี
แอนเดรียกําลังออกมา หลังเคมีบําบัดครั้งสุดท้าย
ที่รัก รู้สึกยังไงบ้าง
ดีใจสุด ๆ
สี่เดือนผ่านไป
มะเร็งก็กลับมาอีก
ถึงจุดนี้หมอบอกว่าหมดทางรักษาแล้ว
ตอนนี้ฉันอยู่มาเกินสองปีแล้ว
ฉันลองเข้ารับการรักษาทดลองได้
แต่หมอบอกฉันว่า "ฉันเข้าใจดี ถ้าคุณไม่อยากรักษาอีกต่อไปแล้ว
และอยากจากไปอย่างสงบ"
แต่ฉันยังอยากอยู่ต่อ ให้นานที่สุดเท่าที่จะทําได้
ฉันอยากมีโอกาสพูดว่า "ฉันอายุ 50 ปี"
อยากถึงขนาดที่ว่าตอนนี้ฉันอายุ 48 แต่ฉันบอกคนอื่นว่าฉันอายุ 50
ฉันเลยบอกหมอ
สิ่งเดียวที่ฉันขอให้หมอหยุดทําให้ฉัน
คือการหยุดรักษาฉัน
ฉันจะทําทุกอย่าง เพื่อให้มีชีวิตอยู่ได้นานที่สุด
- เจอกันอีกทีวันศุกร์ - ขอบคุณ แล้วเจอกัน
โอเค
ผ่านมาสามปีแล้ว ที่ฉันไม่รู้สึกอยากอาหาร
พอคุณเป็นมะเร็งแล้วต้องรับเคมีบําบัด
ความอยากอาหารของคุณหายไปเลย
แต่ฉันยอมมีชีวิตอยู่ โดยไร้ต่อมรับรสถ้าหาก...
ฉันจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้
ปกติแล้วถ้าถึงจุดนี้ เราจะถามสเตฟเรื่องชีวิตรัก
ใช่เลย
- สเตฟเพิ่งมีแฟนใหม่ - ถูก
สเตฟโทรมาเมื่อวันก่อนแล้วบอกว่า
"เธอใช้นิ้วกับฉัน"
- ที่จริง... - ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น
- เธอว่าไงนะ - พวกเธอโทรหาฉัน
บอกว่าเม็กใช้นิ้วกับเธอต่างหาก
- ฉัน... เราเล่าให้เธอฟังเหรอ - ใช่
- ฉันไม่ได้แบ่งปันเรื่องราวก่อน - เราไม่ใช่พวกที่โทร...
เพราะมะเร็ง
เราไม่ใช่... เดี๋ยวนะ บอกฉันทีว่า ทําไมอยู่ ๆ เราถึงเล่าให้สเตฟฟัง
นี่ไม่ใช่เรื่องที่ เรามักเล่าให้เพื่อนฟัง
เกิดอะไรขึ้น
เธอโทรหาฉันแล้วบอกว่า
คืนนี้เม็กจะใช้นิ้วให้เธอแบบจัดเต็ม
เอาให้หายจากมะเร็งไปเลย
ฉันไม่เคยพูดงั้น
ฉันเซฟไว้ในเครื่อง เดี๋ยวจะได้รู้กัน
ฉันขําจนต้องจอดรถข้างทาง
เพื่อดื่มด่ํากับมัน
ไม่ ๆ ฉันหมายถึงเพื่อตั้งสติ
สเตฟ นี่เม็กกับฉันเอง
ได้ยินว่าเฮเทอร์บอกเธอแล้ว
เราอยากให้เธอรู้ว่า
เม็กจะใช้นิ้วกับฉันคืนนี้ เพื่อรักษาฉัน
เม็กมั่นใจว่า นิ้วของเธอจะเข้าไปถึงตรงนั้นได้
พร้อมสวดภาวนาขณะใช้นิ้วให้ฉัน
- โอเค เดี๋ยวนะ... - เห็นมั้ย บอกแล้ว
ขอบอกก่อนว่า สาเหตุที่ฉันส่งข้อความนี้ไป
เพราะเฮเทอร์เพิ่งบอกเธอว่า มะเร็งฉันเข้าสู่ระยะแพร่กระจาย
ฉันรู้ว่าเธอจะต้องเศร้า
เพื่อน ๆ ฉันจะต้องเศร้า
ฉันส่งข้อความแบบนี้หาเพื่อน ๆ เมื่อเกิดเรื่องทํานองนี้ขึ้น
- ซึ่งได้ผลมาก หายเศร้าเลย - ใช่ ได้ผลประจํา
ไหน ๆ ก็เปิดแล้ว เปิดข้อความที่เธอตอบกลับเลย
ได้
แอนเดรียและเม็ก ฉันร้องไห้อยู่แปปนึง
แล้วก็มีความหวัง ฉันมีความหวังขึ้นมาจริง ๆ
เมื่อรู้ว่าคืนนี้พวกเธอจะใช้นิ้วกัน
ฉันขอแนะนําให้ใช้นิ้วโป้ง
เพราะเพิ่งมีคนใช้นิ้วโป้ง ให้ฉันไม่นานมานี้
แล้วฉันก็ไม่มีมะเร็ง
นั่นอาจเป็นเหตุผล
เอาจริง ๆ รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
แต่ไม่รู้ทําไมฉันถึงโดนนิ้วโป้งตลอด สงสัยเพราะฉันไม่ยอมพูด
ออกไปว่า...
ไม่เอา
ฉันรักพวกเธอสองคนนะ
สเตฟชอบผู้หญิงอายุมากกว่า
- แฟนของเธออายุ 70 - ไม่จริง ไม่ถึง 70
- อ้าว จําได้ว่าเธอบอกงั้น - แค่ 65
- ยังไม่แก่เลย - ใช่
- งั้นเธอจะกังวลเรื่องอะไร - ก็มันตั้ง 20 ปี
สเตฟรักเธอมาก
- ใช่ - เธอรักเขามาก
เลยไม่อยากให้เขาตายก่อนเธอ
ฉันว่ามันน่าสนใจนะ
ความกลัวที่จะคบกับใคร
ที่อยู่ใกล้จุดจบของชีวิตเขาแล้ว
ฉันไม่เคยเจอใครที่ทําให้ฉันรู้สึกว่า
"ฉันอยากมีเวลา อยู่กับคนนี้มากกว่านี้จัง"
หวานมากเลยสเตฟ ฉันรู้สึกแบบนั้นกับเม็กเหมือนกัน
ฉันต้องการเวลาทั้งหมด
อยากอยู่ถึงตอน หนังสือของเธอได้รับการตีพิมพ์
เรามีประสบการณ์สุดประหลาด
ฉันได้เล่าประสบการณ์ ที่เกิดขึ้นวันนั้นให้ฟังยัง
วันไหน
วันที่รู้ว่า มะเร็งแพร่กระจายเข้ากระดูกแล้ว
สําหรับเราสองคนมันรู้สึกเหมือนว่า
"ฉันอาจเหลือเวลาอีกแค่ไม่กี่เดือน"
ซึ่งก็อาจจะจริง ฉันก็ไม่รู้
นั่นคือสิ่งที่เรารู้สึกในวันนั้น
จากนั้น
เราร้องไห้กันหนักมาก
แล้วเม็กก็เปิดวิดีโอนี้
ฉันเจอแอปที่ทําให้เราดูแก่ขึ้น
ก็เลยอัดวิดีโอพร้อมเพลง
"You're Still The One" ของชะไนยา ทเวน
เพราะนั่นเป็นเพลงที่เปิด ตอนฉันขอแอนเดรียแต่งงาน
ยังคงแข็งแกร่ง
ยังคงเป็นเธอ เธอคือคนเดียวที่ฉันวิ่งไปหา
คนเดียวที่ฉันผูกพัน
คนเดียวที่ฉันต้องการในชีวิตนี้...
ฉันรักคนคนนี้มาก
เธอเจ๋งสุด ๆ
ฉันรักเธอมาก
นั่นแหละ
ฉันไม่เคยเห็นตัวเองได้ชัดเจน
จนเมื่อได้เห็นเม็กที่แก่ขึ้น
ฉันเลยได้เห็นความรักของเรา ตลอดหลายปีบนใบหน้าของเธอ
ได้เห็นว่าเธอยังคงพาความเป็นเรา ข้ามผ่านไปอีกหลายสิบปี
ในอนาคต
รู้สึกได้ว่าฉันได้อยู่เป็นส่วนหนึ่ง ของช่วงเวลาเหล่านั้น
จินตนาการ ตอนที่มนุษย์คนหนึ่งเสียชีวิต...
("สารละลาย")
...วิญญาณที่คิดถึงร่างกาย
เศร้าโศกกับการสูญเสียสัมผัสจากมือ และสิ่งที่ยึดเหนี่ยวไว้
คิดถึงเสียงพูดกระอ้อมกระแอ้ม เมื่อต้องอ่านออกเสียง
ตอนไปเรียนวันแรก
จินตนาการวิญญาณที่คิดถึง นิ้วเท้าที่เพิ่งเตะอะไรมา
ฟันที่โยกเยก
กระดูกหลังข้อศอกที่เสียวแปล๊บ
วิญญาณที่ยังคงสงสัย
"ทําไมกระดูกหลังข้อศอก ถึงเป็นแบบนั้น แปลกจัง"
จินตนาการวิญญาณที่คิดถึงพวงแก้ม
ที่อาบไปด้วยน้ําตา
จินตนาการวิญญาณ ที่คิดถึงขนตาที่ร่วงหล่น
โดยปราศจากการอธิษฐาน
เมื่อมนุษย์คนหนึ่งเสียชีวิต วิญญาณของเขาออกท่องจักรวาล
มองหาสิ่งที่ทําให้ใจเต้น
ค้นหาไปสุดขอบจักรวาล ด้วยความอดทนอันน้อยนิด
ด้วยความพยายาม เฮือกสุดท้ายที่จะมีชีวิต
เส้นเสียงที่ปวดร้าว เพราะไม่มีใครได้ยิน
จินตนาการวิญญาณที่คิดถึงความหิวโหย
ความว่างเปล่า
ความโกรธ
มือกําหมัดแน่นทั้งที่ไม่เคยทํา
ฟันกัดแน่นทั้งที่ไม่เคยกัด
ร่วมรักทั้งที่ร่างกายไม่เคยทํา
เหมือนผีที่หิวโหยพยายาม ตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุม
วิญญาณที่คิดถึงวัยชราที่ไม่ยั่งยืน...
แฮปปี้ เบิร์ธเดย์ ทู ยู
- และในปีต่อ ๆ ไป - และในปีต่อ ๆ ไป
วิญญาณที่คิดถึงทุก ๆ วัน
ที่ร่างกายเจ็บป่วย
ที่ทําให้เป็นอย่างที่เป็น
สภาพที่เกิดจากการเจ็บไข้
การเจ็บไข้คือการที่ร่างกายสวดภาวนา
แผดเผาและร้องขอ ให้มีวันที่ปกติอีกสักวัน
วิญญาณคิดถึงสิ่งที่ ร่างกายไม่อาจละทิ้งไปได้
จะมีอะไรที่ยึดติด กับทุกสิ่งไปได้มากกว่านี้อีก
แอนเดรียต้องพบแพทย์โดยด่วน
เพราะนิ้วโป้งเธอหลุด
เดี๋ยวต้องแจ้งให้ พยาบาลทราบตอนเธอกลับมา
เพราะฉันว่าเรื่องนี้น่าเป็นห่วง
กว่าเนื้องอก
ไม่มีสิ่งใดในจักรวาลนี้ ที่สามารถจินตนาการได้
ไม่ว่าจะดาวหางหรือเนบิวลา
ไม่มีแสงใดจะหยั่งลึกถึง ความน่าสะพรึงกลัวที่แผ่กว้าง
ความร้อนรุ่มจากความอับอาย
ปลายนิ้วที่ดึงผมหงอกเส้นแรก
เพื่อทิ้งไป
"ฉันจินตนาการไม่ออกเลย"
ดวงดาวบอก
"เล่าถึงความรู้สึกขนลุก ให้ฟังอีกทีได้มั้ย
เล่าถึงความเจ็บปวดให้ฟังอีกที"
ฉันจัดเวิร์กชอปบทกวี ให้งานนักกวีเกียรติยศ
พิธีกรอยากให้ฉันเล่าว่า เริ่มเขียนบทกวีและงานเขียนได้ยังไง
ฉันโตมาในเมืองเล็ก ๆ ในพื้นที่ป่าทางเหนือของรัฐเมน
เป็นเมืองที่เต็มไปด้วยแรงงาน
คนไม่ร่ํารวย แต่มันช่างงดงาม
ฉันไม่รู้จักศิลปินใดใดเลย
ไม่รู้จักนักกวี ไม่รู้จักนักเขียน
ไม่รู้ด้วยซ้ําว่าคนเรา สามารถหาเลี้ยงชีวิตจากงานศิลปะได้
ฉันย้ายมาโคโลราโดตอนอายุยี่สิบต้น ๆ
ได้รู้จักกับการแสดงบทกวี
สิ่งที่ทําให้ฉันหลงรัก
คือการที่มันเข้าถึงได้ง่าย กว่าบทกวีในลักษณะอื่น ๆ
คุณไม่จําเป็นต้องมีปริญญาเอก
แต่ฉันไม่เคยแสดงนะ ฉันคิดตลอดว่า "ไม่มีวัน"
ฉันกลัวการพูดต่อหน้าสาธารณชนสุด ๆ
แต่พอถูกเบธี่แฟนเก่าฉันบอกเลิก
ความรู้สึกที่ว่าไม่มีอะไรจะเสียแล้ว
ฉันเลิกสนใจทุกสิ่ง แล้วก้าวขึ้นเวทีไป...
ฉันตื่นเต้นสุด ๆ
คุณแทบจะไม่ได้ยินเสียงฉัน มีแต่เสียงกระดาษสั่นพั่บ ๆ
ฉันเขียนบทกวีนี้...
ฉันเขียนบทกวีนี้เมื่อนานมาแล้ว
มันเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบ ๆ
ฉันไม่ได้รู้สึกว่าจะต้อง... ไม่รู้สิ
นึกคําอื่นไม่ออก ไม่ต้องสวยหรูน่ะ
ฉันสู้ด้วยกระดูกนิ้วมือที่ขาวโพลน
ทิ้งร่องรอยบอบช้ําคล้ายเมืองเซเลม
มันสําคัญต่อฉัน บทกวีทุกชิ้นที่ฉันเขียน
ต้องเข้าใจได้โดยคนทั่วไป
นั่นอาจจะเป็นเหตุผลหนึ่ง
ที่ฉันมักวาดภาพ ให้โลกนี้งดงามกว่าความเป็นจริง
อาจจะเป็นเพราะฉันไม่สนใจ
ที่จะเรียนรู้ศัพท์ยาก ๆ
คลังคําศัพท์ฉันน้อยถึงขนาดที่ว่า ตอนตีพิมพ์หนังสือเล่มแรก
สํานักพิมพ์บอกว่า
"แอนเดรีย บทกวีพวกนี้ใช้คําซ้ํา ๆ จัดวางสลับกันไปมา"
ฉันแบบ "ก็คลังคําศัพท์ฉันมีแค่นั้น"
จะเขียนบทกวีทั้งทีทําไมต้องทําให้ยาก
ทําไมต้องทําให้คนไม่เข้าใจ
หัวใจฉันเหมือน ช่องฟรีซตู้เย็นที่เสียแล้ว
ก็เลยแช่แข็งอะไรไม่ได้
ดังนั้นฉันไม่ได้ร้องไห้
ฉันแค่หลั่งน้ําออกมา
ตอนนั้นฉันไม่เคยได้ยินใคร
พูดถึงเรื่องการฆ่าตัวตาย
ฉันเลยเริ่มเขียนอย่างตรงไปตรงมา เกี่ยวกับ...
...การพยายามจบชีวิตตัวเอง
แด่ทุกวัน ที่คุณไม่สามารถลุกจากที่นอนได้
แด่ข้อมือของคุณ
แด่ใครก็ตามที่ต้องการจบชีวิตตัวเอง
มีคนบอกฉันว่า สิ่งที่ปลอบประโลมคุณได้ดีที่สุด
คือย้ํากับตัวเองซ้ํา ๆ
ว่าคนอื่นก็รู้สึกเช่นเดียวกับเรา
ไป ๆ มา ๆ บทกวีพวกนั้น มันเปี่ยมด้วยความหวังนะ
เพราะฉันรู้ว่ากําลังพูดคุยกับคนอื่น
ที่กําลังลําบากอยู่เหมือนกัน ฉันรู้สึกว่ามันช่วยปลอบพวกเขา
แอนเดรียมองว่าบทกวี ไม่ใช่การที่ "ฉันจะได้อะไรจากมัน"
แบบว่าได้เป็นที่รู้จักอะไรทํานองนี้
แต่มองว่า "ฉันจะมอบอะไรให้คนอื่นได้บ้าง"
ฉันว่ามันยั่งยืนกว่ากันเยอะ
(แขกรับเชิญวันนี้ คุณแอนเดรีย กิบสัน)
ฉันไปออกงานที่หนึ่ง
มีผู้จัดการดนตรีคนหนึ่ง มาร่วมงานด้วย
เธอบอกว่าเธอไม่เคยดูแลนักกวีหรอกนะ
แต่อยากลองมั้ย ฉันบอกว่า "อยาก"
กิบบี้ สนุกกับมันนะ
ตื่นเต้น
บริสุทธิ์ ฉันอยากเป็นผู้บริสุทธิ์
ฉันไม่เคยรู้เลยว่า ตัวเองนี่แหละผุดผ่องที่สุดแล้ว
เราอึ้งไปเลยที่มีคนมาดู
ไม่รู้ว่าใครจะว่าไงถ้าพูดแบบนี้
แต่แอนเดรีย เหมือนเป็นซูเปอร์สตาร์แห่งวงการกวี
(แอนเดรีย กิบสัน เต็มแล้ว)
เป็นนักแสดงบทกวีคนแรก ที่ได้แสดงในคลับดนตรีร็อก
การแสดง มันทั้งคึกคักและเต็มไปด้วยพลัง
หลายคนเริ่มเมา หลายคนกอดจูบกัน...
จุ๊บ ๆ ๆ ๆ
...บ้าคลั่งไปหมด
แล้วฉันก็เริ่มแสดงบทกวี
คนดูก็จะพูดตาม
ให้ตายเถอะ อย่างกับฝันไป
สมมติฉันนั่งข้างคนแปลกหน้า
เขาถาม "คุณทําอาชีพอะไร" แล้วฉันบอกว่า "เป็นนักกวี"
ฉันไม่อยากเชื่อตัวเองด้วยซ้ํา
ฉันโชคดีเบอร์นั้นเลย
และนั่นทําให้ฉันได้เจอกับเม็ก
เม็กเป็นนักแสดงบทกวีเหมือนกัน
ฉันและเธอแสดงในงานเดียวกัน
มีคนถามว่าคุณคุมกําเนิดด้วยวิธีไหน
คุณตอบไปว่า "วิธีเกย์"
พอได้ยินเท่านั้นแหละ ฉันคิดเลยว่าเธอสุดยอดจัง
ฉันรู้สึกเหมือนทําคนผิดหวัง
บ่อยครั้งคนนั้นคือฉันเอง
แวดวงนักกวีมันค่อนข้างแคบ
พวกเรารู้จักกันหมด
เราเจอกันตามงานแสดง
หรือตามค่ายนักเขียน จนกลายมาเป็นเพื่อนกัน
เป็นไปอย่างธรรมชาติ
จนวันหนึ่งที่เราเต้นฉลอง หลังการแข่งขันในโอกแลนด์
เธอใส่ชุดลายแมว ชุดอะไรไม่รู้ลายพร้อยเลย
แต่เธอเต้นเก่งสุด ๆ ฉันไม่เคยเห็นเธอเต้นมาก่อน
ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะลีลาดีขนาดนี้
ทุกคนก็รู้ว่า ฉันก็เซียนเต้นเหมือนกัน
ฉันเหงื่อชุ่มไปหมดตอนเต้น เพราะฉันใส่เต็ม
ไม่รู้ว่าจะเล่าให้ฟังดีมั้ย ว่าฉันทําอะไร
เขา... รูดมือลงมาตามแขนฉัน
แล้วก็เลียฝ่ามือตัวเอง...
ฉันได้แต่คิด "ไม่ปกติแน่ ๆ
แต่เซ็กซี่จัง"
เป็นอะไรที่หยาบโลน
ขอร้องล่ะ อย่าได้ไปทําแบบนี้กับใครเชียว
พอฉันเข้าลิฟต์ไปกับ คนที่รู้จักเราทั้งคู่
เธอบอกว่า "ฉันไม่แปลกใจเลย
แอนเดรียแอบชอบเธอมาเป็นปีแล้ว" ฉันนี่แบบ "อะไรนะ"
ฉันบอกว่า "เขาคือเจมส์ ดีน เวอร์ชันที่ไม่ใช่ผู้ชายนะ อย่ามโน"
เธอบอกว่า "เธอนั่นแหละตรงสเปกเขาเลย
สาวอวบ ปากแดง" ฉันนี่แบบ...
ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองจะเป็นสเปกของใครได้
ฉันไม่มั่นใจ ในรูปร่างตัวเองมาตลอดทั้งชีวิต
ตอนเด็ก ๆ ฉันไปเข้าค่ายลดน้ําหนักของเด็ก
ตอนที่เจอแอนเดรีย
ฉันหนักกว่านี้ สัก 22 - 27 กิโลกรัมน่าจะได้
ฉันคิดว่าทุกคนที่เคยคบกับฉัน ต้องมองข้ามรูปร่างฉันไปให้ได้
ตอนที่แอนเดรียส่งข้อความมาว่า "อยากไปเดทบ้างมั้ย"
ฉันตอบไปว่า "อยากสิ กับใครล่ะ"
เอ็ม เธอว่าฉันกับเมแกนเป็นไงบ้าง
ฉันว่าเขาคือรักแท้ของเธอ
- อะไรนะ - อะไรนะ
ศิลปินคนโปรดของเม็ก คือลาน่า เดล เรย์
ฉันซื้อตั๋วแถวหน้าสุด ที่คอนเสิร์ตในโคโลราโด
และชวนเธอมาดูคอนเสิร์ต
เขาซื้อตั๋วให้ฉันบินไปโคโลราโด
ฉันคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าหญิงในหนัง
แบบว่า "ฉันได้ขึ้นเครื่องบินสวย ๆ"
สควอช เธอกําลังจะ ได้เจอเพื่อนของฉันเมแกน ฟัลลีย์
ตื่นเต้นมั้ย
ฉันตื่นมาเช้าวันที่คอนเสิร์ตจะเล่น
แล้วก็แบบ "ขอเสิชดูสถานที่ กับตารางเวลาหน่อย"
พอดูเสร็จ... วันนั้นคือวันที่ 13 พฤษภาคม
แต่ว่า "คอนเสิร์ตวันที่ 12 พฤษภาคม"
สรุปว่าเราอดดูคอนเสิร์ต
ฉันแกล้งทําเป็นเสียใจที่อดดู
เรียกร้องความสนใจน่ะแหละ
เขาเลยบอกว่า "งั้นมาหาฉัน แล้วขอดูเธอเปลือยกายหน่อยได้มั้ย"
นั่น... เป็นครั้งแรกที่ร่างกายของฉัน เป็นของขวัญสําหรับใครบางคน
ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องพยายามปิดบัง
มัน...
...เขาจูบลงบนหน้าท้องของฉัน ซึ่งเป็นส่วนของร่างกาย
ที่ฉันรู้สึกไม่มั่นใจตั้งแต่เด็ก
แล้วเขาก็เอาแต่พูดว่า "เซ็กซี่ เซ็กซี่ เซ็กซี่"
มัน... รู้สึกว่า
ใครบางคนกําลังจุมพิตลงบน บาดแผลของฉันและทําให้มันหายดี
ฉันไม่ยอมบอกลาเด็ดขาด
- ให้ฉันกลับไปเงียบ ๆ มั้ย - ไม่เอา
- ให้ฉันลาออกจากงานมั้ย - เอา
แล้วจะให้ฉันทําอะไร
ดูแลฉัน
นั่นพลิกความคิดในหัวฉัน
ถ้าแอนเดรียรักเรือนร่างของฉันได้ ทําไมฉันจะรักมันบ้างไม่ได้
ช่วงโควิดฉันเลยหยุดเขียนบทกวี แล้วหันมาเขียนบันทึกความทรงจํา
เกี่ยวกับเรือนร่างของฉัน
แล้วแอนเดรียก็เป็นมะเร็ง ทําให้ฉันรู้สึก
ฉันกําลังนั่งเขียนบันทึก เรื่องเอวกางเกงเนี่ยนะ
แบบ... อะไรวะเนี่ย
ที่รัก เธอว่าฉันดูดีมั้ย
ดูดีที่สุดของที่สุด
ดูดีที่สุด
จริงเหรอ
ผมเขาร่วงหมดหัวเพราะเคมีบําบัด
ฉันเคยถามว่า "คิดถึงสมัย ไว้ผมทรงเท่ ๆ มั้ย"
อะไรทํานองนี้...
เขาบอกว่า "ขอแค่มีชีวิต จะรูปร่างอะไรยังไงก็ช่าง"
ฉันว่าตอนนั้นมันเหมือนจุดอิ่มตัว ของความไม่พอใจในเรือนร่างของฉัน
จนกลายเป็น...
ช่วงเวลาที่ทําให้คิดได้
ความไร้ค่าของการทําทุกอย่าง เว้นเสียแต่การพอใจ
และขอบคุณกับร่างกายที่มี ร่างกายที่ไม่เจ็บป่วย
ทําให้เห็นโลก เห็นบาดแผลของเราในอีกมุมหนึ่ง
ว่าไงตัวแสบ
รักสุด ๆ เลย
ไม่เอา วันนี้ห้ามจุ๊บ
อีกสี่วันค่อยจุ๊บ
ฉันก็ต้องรอ
เม็กก็ต้องรอ
วันนี้หรือพรุ่งนี้นะ ที่ฉันมักอารมณ์แปรปรวนจากสเตียรอยด์
ทั้งสองวัน
บางทีก็อีกสักพัก บางทีก็คืนนี้เลย
พอรับเคมีบําบัดเสร็จ ฉันมักอารมณ์แปรปรวนเพราะสเตียรอยด์
รู้อะไรตลก ๆ ที่ฉันชอบทํา
เวลาอารมณ์แปรปรวน รู้มั้ยว่าฉันพูดกับเม็กว่าอะไร
- "อย่างน้อย ๆ" - "อย่างน้อย ๆ"
ทําเอาหัวร้อน
ตอนอารมณ์แปรปรวนฉันจะแบบ...
แอนเดรียจะบอก "อย่างน้อย ๆ ก็เอาน้ํามาให้ฉันแก้วนึง"
ฉันแบบ "ล้อกันเล่นใช่มั้ย"
"อย่างน้อย ๆ ก็เอาน้ําปั่นมาให้แก้วนึง"
ทั้งที่เธอทําให้ฉัน สารพัดสิ่งแล้ววันนั้น
ฉันก็ยังบอก "อย่างน้อย ๆ..."
ฉันพยายามแล้วที่จะไม่พูด
แต่ก็ไม่รู้ว่าทําไมถึงพูดอยู่ดี "อย่างน้อย ๆ"
เป็นประโยคที่ทําฉันหัวเสียสุด ๆ
เดี๋ยวจะแต่งบทกวีรักให้เธอ
ตั้งชื่อว่า "อย่างน้อย ๆ"
ถึงฉันจะไม่ชอบตัวเองกับผมทรงนี้
ฉันรําคาญตอนผมยาวสุด ๆ
เลยตัดสินใจ จะไว้แต่ผมสั้นตั้งแต่นี้เป็นต้นไป
อีกอย่างมันทําให้ฉันดูเข้ม
ฉันว่า...
ภายนอกต้องแสดงออกถึงภายใน
งั้นภายนอกฉันต้องเป็นยังไง ถึงจะเข้ากับภายในของฉัน
อ่อนหวาน
หลักแหลม
งดงาม
อย่างน้อย ๆ
ฉันกําลังจะเปิดดูผลตรวจเลือด
เพื่อดูสารบ่งชี้มะเร็ง
แอนเดรียเป็นมะเร็ง ชนิดที่สามารถวัดได้จากการตรวจเลือด
หาสารบ่งชี้มะเร็งรังไข่
ซึ่งเป็นตัววัดมะเร็งรังไข่ในร่างกาย
ตลอดสามปีที่ผ่านมา ทุก ๆ สามสัปดาห์
ฉันจะตรวจดูว่ามะเร็งโตขึ้นหรือเปล่า
ฉันรอดูว่าตัวเอง...
จะตายหรือยัง
เหมือนเราใช้ชีวิตทีละสามสัปดาห์
พอคุณเข้าใกล้
สักหนึ่งสัปดาห์ก่อนการตรวจเลือด
ความรู้สึกหลอกหลอนก็เข้ามาอีกครั้ง
เป็นวัฏจักรวนไป
(ที่รัก)
ครั้งล่าสุดที่ตรวจ ค่าบ่งชี้มะเร็งรังไข่อยู่ที่ 16
ไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง
โดยเฉพาะถ้าตัวเลข...
สมมติว่า 20 กว่า ๆ งี้
ไม่รู้ความหมายที่แน่ชัด
ฉันว่าถ้าออกมาเป็น 16 หรือต่ํากว่านั้นเราคงจะดีใจ
ฉันไม่อยากพูด เปรียบตัวเลขเป็นความรู้สึก
โอเค
ที่รักอย่าเพิ่งดู
ที่รัก มันเข้าไปดูยังไงนะ
ตรงนี้
สูง
- เท่าไหร่ - 21
เธอรู้สึกยังไง
ถ้าให้เดานะฉันว่า มะเร็งกําลังแพร่ไปส่วนอื่นของร่างกาย
เดาว่าการรักษาไม่ได้ผล
หมายความว่า...
เว้นเสียแต่จะมีปาฏิหาริย์
ฉันคงจะตายในอีกไม่นาน
ช่วยเขียนหาเพื่อน ๆ ให้หน่อยได้มั้ย
ข้างในฉันจะเป็นกังวล
จนกว่าจะได้บอกเพื่อน ๆ
แม่ฉันคงรับมันได้ยากสุดแล้ว
เพราะเธอเสียพี่สาว ไปด้วยมะเร็งรังไข่
จากนั้นคุณยายก็ตรอมใจตาย
ฉันรู้สึกอ่อนไหวที่สุดที่ต้องบอกเธอ
ฉันไม่รู้ความหมายที่แท้จริง
แต่พอรู้คําวินิจฉัย
เลยพอรู้ว่าในที่สุด การรักษานี้คงจะใช้ไม่ได้ผล
ไม่ช้าก็เร็ว
และ...
พอยอมรับมันได้แล้ว
ความสุขก็ค่อย ๆ เข้ามา
เพราะถ้าไม่ยอมรับมัน ที่เดียวที่ฉันอยู่ได้
ก็คือการยึดเหนี่ยวกับตัวเลขนั้น
แต่พอยอมรับมันได้ "โอเค นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น"
ฉันก็ได้กลับมาใช้ชีวิต
เราทุกคนจะได้มีช่วงเวลาแบบนี้
ทุกคนในที่นี้เลย
เราจะได้มีช่วงเวลาแบบนี้
ฉันบอกแอนเดรียอยู่เสมอ "ฉันทําแบบนี้ไม่ได้แน่ถ้าไม่มีเธอ"
ขอบคุณพระเจ้าที่เธออยู่ตรงนี้ ไม่งั้นฉันทํามันไม่ได้แน่
พูดถูก
ฉันทําไม่ได้แน่ถ้าไม่มีเธอ
ฉันเขียนรายการ สิ่งที่อยากทําก่อนตายขึ้นมาใหม่
นี่ไม่ใช่ดัชนีชี้วัดการผจญภัยสุดมัน
("สิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ")
ไม่มีบันจีจัมป์ ไม่มีชุดติดปีก ไม่มีบอลลูนยักษ์
ไม่มีตราประทับบนหนังสือเดินทาง
ไม่มีการว่ายน้ํากับโลมา
ถึงสิ่งเหล่านั้นจะน่าตื่นเต้นแค่ไหน
แต่ไม่มีสิ่งใดจุดประกายให้ฉัน
ได้มากไปกว่าสิ่งที่คนมองว่า เป็นสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ
นี่คือความฝันเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของฉัน
การได้นั่งฟังเสียงนกเขาคูรักร่ําไห้ จากการสูญเสียคนรัก
การได้ซ่อมแซมเสื้อผ้าให้เพื่อน
ขณะสวมปลอกนิ้วของคุณยาย
การตกแต่งเปียโน
ด้วยกลอนรัก
ที่รัก เอากล่องเครื่องมือมาด้วย ได้ใช้แน่ ๆ
- สว่านไฟฟ้าด้วยมั้ย - น่าจะได้ใช้
มีกระรอกอยู่สี่ตัว ที่ชอบทะเลาะกันตอนฉันเอาถั่วมาให้
ฉันเลยซื้อบ้านพวกนี้มา
การได้มองดูกระรอกสร้างรังขึ้นใหม่ บนต้นสนหนึ่งเดียวที่รอดจากพายุมาได้
- ใช่เลย - นั่นแหละ ๆ ๆ
การได้ซ่อมตู้จดหมาย ที่ถูกรถกวาดหิมะชนล้ม
พอออกมาดูตู้จดหมายก็หายไปแล้ว
หายไปพร้อมจดหมายของเรา
มองหาตู้จดหมายอยู่เหรอ
ทําไม เห็นตู้จดหมายเราเหรอ
การได้ซ่อมตู้จดหมาย ที่ถูกลมพายุพัดจนล้ม
แปลก ๆ นะ ที่มันมาพร้อมกับโฆษณาสําหรับเด็ก
นี่ของเด็กเล่นเหรอ
- ไม่นะ ตู้จดหมายของจริง - แต่ดูนี่สิ
บอกแล้วว่าของบริษัททําของเล่น
นี่ของบริษัททําของเล่นจริงเหรอ
การได้ซ่อมตู้จดหมายที่ถูกหมีตบจนล้ม
และหลายร้อยครั้ง
กิบบี้ค้นพบวิธีแก้ที่แสนสวยแล้ว
การได้บอกราตรีสวัสดิ์กับแม่ ทุก ๆ วันตลอดทั้งปี
- แค่นี้นะแม่ ฝันดีนะ - รักลูกนะ
การได้เปิดประตูลิฟต์ในโรงพยาบาล ให้คนแปลกหน้า
ทั้งที่เพิ่งฟังข่าวร้ายมา
ขอบคุณทุกคนนะ
การได้ขอบคุณพยาบาลหลายต่อหลายครั้ง
ขอบคุณค่ะ
นั่นแมลง
ขอเอาแมลงไปปล่อยก่อน
การได้สัมผัสแมงมุม ที่เดินไต่เส้นชีวิตบนมือฉัน
ขณะที่ฉันพามันออกไปข้างนอก
การได้นอนบนเตียงสี่เสา ใต้ดวงดาวพร่างพราย
และสร้างหมู่ดาวใหม่ ๆ ขึ้นมาเอง
ดาวคนคู่
แมรี-เคต และแอชลี่ย์ โอลเซน
ไม่รู้จัก
การได้จดจําแสงจันทร์ ที่ส่องผ่านหน้าต่าง
พาดลงบนใบหน้าของเม็ก
ฉันอยากขออนุญาต
ปลุกเธอได้มั้ยถ้าฉันรู้สึกเศร้า
ฉันอนุญาตตลอดอยู่แล้ว
การได้รู้สึกอ้อมแขนอุ่น ๆ ของเม็ก
โอบรอบตัวฉันจากด้านหลัง ขณะซ้อนจักรยานยนต์ฉัน
จะถึงแล้วอิดจ์ ใกล้แล้ว เธอทําได้ เก่งมาก ๆ
การได้เต้นยามที่โศกเศร้า
การได้สัมผัสท้องทะเล ในสระน้ําหลังบ้าน
การได้รักทั้งที่เจ็บปวด
การลืมโทรศัพท์
การจดจําทุกเรื่องราว
ก่อนจะเป็นมะเร็ง ฉันเป็นซึมเศร้า
ตอนที่ฉันได้รับการวินิจฉัย ฉันรู้สึกบางอย่างต่างออกไป
รู้สึกเปี่ยมไปด้วย ความซาบซึ้งและความรัก
ฉันมีความสุขที่ได้ใช้ชีวิตเงียบ ๆ
เจ้าลูกหมา ๆ
ก่อนที่ได้รับการวินิจฉัย ฉันเดินทางไปทั่วโลก
ไม่ค่อยได้อยู่บ้าน
ออกแสดงงานแล้วงานเล่า
สามปีตั้งแต่รู้ตัวว่าเป็นมะเร็ง
ฉันแทบไม่ได้ทําแบบนั้นแล้ว
ว่าไงคนเก่ง ฉันเพิ่งรู้ไม่นานนี้ว่ามะเร็งกําเริบ
ก็เลยต้องยกเลิกทัวร์ฤดูใบไม้ผลิ
ถึงทุกคนที่ซื้อตั๋วไปแล้ว
ฉันรักคุณ ขอบคุณมาก
เดี๋ยวฉันมาเล่าให้ฟังเรื่อย ๆ นะ
ฉันไม่ได้ขึ้นแสดงมาเป็นปีแล้ว
ภูมิคุ้มกันฉันต่ํามาก
เม็กและฉันพยายามกักตัว
รู้สึกว่าเป็นความเสี่ยง
พูดตรง ๆ ฉันคิดถึงการขึ้นเวทีมาก ๆ
อยากแสดงอีกมั้ย
ฉันคงใจสลายหากต้องตาย ก่อนที่จะได้แสดงอีกสักครั้ง
ฉันอยากขึ้นแสดง
แต่สุขภาพฉัน ไม่เคยไม่แน่นอนเท่านี้มาก่อน
ก็เลย... ไม่รู้สิ
อเล็กซา ปิดไฟห้องนอน
โอเค
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดในวันนี้คืออะไร
มีตอนที่...
ไรอันถามว่าฉันอยากแสดงมั้ย
ฉัน...
อยากมาก
อยากมาก ๆ
แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
เธอล่ะ
มีหลายช่วงให้เลือกอยู่
โอเค
แต่ฉันชอบตอนนี้ที่สุด
ตอนนี้เหรอ
ไม่แฟร์เลย ฉันก็จะเลือกตอนนี้เหมือนกันถ้ารู้
- รู้อะไร - รู้ว่าเลือกตอนนี้ก็ได้
- เบธี่เหรอ ว่าไง - สวัสดี
ตื่นเต้นที่จะไปที่ทิ้งขยะมั้ย
ที่สุด
ฉันตื่นเต้นมาก ไปทิ้งขยะกัน
จะบอกอะไรให้ ฉันเพิ่งคิดได้เมื่อคืน
ว่าต่อให้เธอกระซิบ พวกเขาก็ได้ยินอยู่ดี
- โอ้ - พวกเขาได้ยินที่ฉันกําลังพูดตอนนี้
ดังนั้นอย่ากระซิบว่า เธอไม่ชอบพวกเขาเด็ดขาด
โอเค
พวกเขารู้มั้ยว่าเรารู้จักกัน หรือคิดว่าฉันเป็นคนขับรถพาไปทิ้งขยะ
พวกเขารู้ว่า เธอเป็นแฟนเก่าฉันเมื่อนานมาแล้ว
และรู้ว่า เธอเป็นหนึ่งในเพื่อนสนิทของฉัน
สิ่งแรกที่พวกเขาควรต้องรู้...
ให้ตาย เธอพูดเรื่องนี้ประจํา
...ฉันเป็นที่รู้จัก จากการบอกเลิกแอนเดรีย
ใช่
จะมีสักกี่คนที่พูดได้ว่า "ฉันบอกเลิกแอนเดรีย กิบสัน"
หลายคน
- มีหลายคนที่พูดได้ จะบ้าเหรอ - แต่ฉันเป็นคนแรก
ฉันคือผู้เปิดเส้นทางสายกวี
ทําไมคุณถึงเลิกกับเขาล่ะ
สุดท้ายแล้ว เราคือคนประเภทเดียวกัน
เราแมน ๆ กันทั้งคู่ ไม่ประสีประสาเรื่องทางเพศเนอะ
ฉันก็ว่างั้น
ไรอัน ฉันไม่ได้บอกว่า ผู้ชายคบกันเองไม่ได้นะ
ถูกต้อง มันก็แค่...
- ไม่ใช่ทาง - ไม่ใช่ทาง
ตอนที่ฉันเปิดเผยตัวเอง มันไม่ง่ายสําหรับพ่อแม่ฉัน
ที่จะเข้าใจความหลากหลายทางเพศ
และเข้าใจว่าฉันสามารถมีชีวิต อย่างมีความสุขในแบบที่ฉันเป็นได้
ฉันกลัวมาก ที่จะต้องไปเจอพ่อแม่ของเบธี่
เพราะรู้ว่าพวกเขาเคร่งศาสนา
แต่พอเข้าไปที่บ้านของพวกเขา
พวกเขาน่ารักมาก
พ่อของเบธี่เพิ่งเสียไปด้วยโรคมะเร็ง
เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็ง แล้วก็เสียห้าวันให้หลัง
จําได้ว่าฉันโทรหาแอนเดรีย บอกว่า "ฉันอยู่ในห้องนี้ไม่ได้"
เพราะมัน... มันไม่ใช่ความเศร้า
มันคือความอึดอัด กับสิ่งที่กําลังจะเกิดขึ้น
แอนเดรียบอกว่า "เปิดใจต่อความรัก
ทุกสิ่งที่เธอกําลังรู้สึกตอนนี้ เรียกมันว่าความรัก
ไม่ว่าจะเป็นความกลัวหรือความเศร้า
ทุกอย่างที่เธอรู้สึกมันคือความรัก"
นั่นเปลี่ยนประสบการณ์ การสูญเสียเขาไปเลย
(ขยะ)
มีคนทิ้งเก้าอี้ตัวนั้นเหรอ ดูดีออก
- ตัวสีขาวเหรอ - ใช่
มีบรรทัดหนึ่ง ในกวีบทหนึ่งที่แอนเดรียเขียน
ว่าเพศทางเลือกหลายคน ยังคงเป็นเพื่อนกับคนรักเก่า
เพราะพวกเขาสูญเสียครอบครัวไปมาก
จนเมื่อเจอคนที่ สามารถเรียกได้ว่าครอบครัว
พวกเขาจะทําทุกอย่าง เพื่อรักษาคนคนนั้นไว้
หยิบให้หน่อยได้มั้ยเบธี่
มีสองตัวนะ
เพื่อนสนิทของฉันส่วนใหญ่ คือแฟนเก่าของฉันเอง
อย่างเช่นเบธี่
เบธี่มีลูกชายแล้ว
ที่เรียกแอนเดรียว่าปุง
คือป้าผสมกับลุง
บ้านหลังที่เราอยู่ตอนนี้
แอนเดรียซื้อกับเอมิลี่ ที่เคยคบกันเมื่อ 25 ปีก่อน
ตอนฉันย้ายเข้ามา ฉันเข้ามาอยู่กับแอนเดรียและเอมิลี่
แล้วก็มีเฮเทอร์ ที่เคยคบกันเมื่อแปดปีก่อน
บทกวีอกหักของฉันส่วนมากมาจากเฮเทอร์
ตอนนี้ฉันจ้างเธอเป็นผู้จัดการ เป็นหนึ่งในเพื่อนที่ฉันสนิทที่สุด
นั่นแหละ แฟนเก่าหลายคน
ซึ่งฉันรู้สึกว่า พวกเขาเป็นครอบครัวของฉันเช่นกัน
เอาล่ะ มาคุยธุรกิจกัน
เราเพิ่งเปิดบทสนทนา ว่าฉันอาจจะขึ้นแสดงสดอีกครั้ง
ฉันมองว่าต้องเป็นอะไรที่ แตกต่างไปจากที่เธอเคยทํา
เห็นภาพคนแห่กันมา
เห็นภาพว่าเป็นงานเพื่อทุกคน
มีแนวโน้มว่านี่อาจจะ เป็นการแสดงครั้งสุดท้ายของฉัน
ดังนั้นมันคงสะเทือนอารมณ์มากแน่ ๆ
เพราะเพื่อน ๆ ทุกคนจะมากันหมด
มาประคองหัวใจดวงนี้ไปด้วยกัน
- ใช่ - แต่ฉันแอบกลัว
ฉันไม่อยากยกเลิกการแสดงอีกแล้ว
ตอนที่ต้องยกเลิกทัวร์ มันยากมากสําหรับฉัน
- เดี๋ยวค่อยว่ากัน - อืม
ตอนนี้แอนเดรีย กําลังช่วยตรวจทานบันทึกความทรงจํา
เราตรวจทานงานเขียนของกันละกัน ด้วยวิธีที่ต่างกัน
ฉันใช้เวลาเขียนนานมาก ๆ
แล้วพอได้เห็นเม็กเขียนงาน เธอมักจะเขียนอะไรฉลาด ๆ
สละสลวย...
ออกมาได้ในเวลาสั้น ๆ
ประเด็นคือเม็กมีคลังคําศัพท์เยอะมาก
แต่เดี๋ยวจะได้รู้กันว่าคําทั้งหลาย ที่เม็กยืนยันว่าเป็นคําศัพท์
- เธอมโนขึ้นมาเอง - โอเค
มาโหวตกันดีกว่าอะไรประหลาดกว่ากัน
การที่ฉันที่เป็นกวีและนักเขียน รู้จักคําศัพท์มากมาย
ขณะที่แอนเดรียเป็นนักกวีเกียรติยศ แต่รู้ศัพท์แค่ห้าคํา
รู้มั้ยว่าต้องเก่งแค่ไหน
ถึงจะสามารถแต่งกลอนได้มากเท่าฉัน โดยใช้คําศัพท์แค่ห้าคํา
โทษนะจ๊ะ
เธอมีเครื่องมือมหาศาล
แต่ฉันสร้างบ้านด้วยไขควงอันเดียว
- โอเค ดังนั้น... - บทนี้เกี่ยวกับอะไร
เตรียมความพร้อมหน่อย
- ก่อนการผ่าตัด - โอเค
"ความสนใจของฉัน ถูกสะกดด้วยท้องของแอนเดรีย
หน้าท้องที่เคยแบนราบมีโครงเหลี่ยม
ป่องขึ้นมากในไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา
บวมจนทําให้รู้สึก ว่าทุกอย่างจริงขึ้นมาก
ฉุกเฉินขึ้นมาก
พุงเธอกลมเหมือนฉันเลย
ฉันเกลียดพุงของตัวเองมาทั้งชีวิต แต่ฉันไม่เคยต้องคิดกลัว
ว่าจะมีสิ่งที่ร้ายกาจ เติบโตอยู่เงียบ ๆ ข้างใต้นั่น"
ฉันว่ามีอะไรที่สวยงามอยู่ในนั้น
ฉันชอบที่เธอเขียน ยอดเยี่ยมมาก
แต่มันขาดอะไรไปบางอย่าง
เราได้ยินเธอบอก "ฉันไม่อยากเสียแอนเดรียไป"
ก็หวังว่าอย่างนั้น
แต่ฉันไม่รู้ความรู้สึกของเธอ
ขยายความหน่อยได้มั้ย ฉันเห็นด้วยกับที่เธอพูด
แค่บางครั้งฉันคิดว่าฉัน ทําอย่างนั้นแล้วแต่ปรากฏว่าไม่ได้ทํา
เหมือนฉันกําลังมองทุกอย่าง
นั่นคือสิ่งที่ฉันพยายามจะ...
เธอต้องสื่อให้ชัดเจน
ว่าทําไมเธอในฐานะคนรักของฉัน
คนที่ใกล้ชิดฉันมากที่สุด...
ถึงยังคงมีสติอยู่ได้ ทําไมเธอไม่พังทลาย
ซึ่งไม่ผิดเลยที่เธอไม่พัง แต่ต้องอธิบายส่วนนี้เข้าไปด้วย
เธอคือตัวละครหลัก ไม่ใช่ฉัน
ต่อไปคือช่วงที่เธอ เห็นการเสพติดอาหารของฉันมากขึ้น
- ช่วงที่ทําเคมีบําบัด - โอเค
- อาจจะชัดเจนขึ้น - งั้นไปต่อ ขอฟังก่อน
"การดูแลผู้ป่วยมะเร็ง คล้ายปลาแปดขา โทรศัพท์ของฉัน..."
- คําบ้าอะไรวะนั่น - ตรงตัวเลย
- "ปลาแปดขา" - ใช่
นึกไม่ออกจริง ๆ ว่ะ
อันนี้เกินไป โทษที
ฉันคิดถึงปลาหมึกไง
ประมาณว่าต้องมีหลาย ๆ มือ
แปดมือ
ฉันทดไว้แล้วกันว่า ต้องพูดเกี่ยวกับมือและความรับผิดชอบ
ตาสีตาสาจะได้เข้าใจ รู้จักคํานี้เนอะ
ตาสีตาสาคือผู้สูงอายุ เป็นสามีของยาย
ให้ตายเถอะ
ก็จริงอะ จริงจะตาย
หมายถึงชาวบ้านทั่วไป
คนธรรมดา ๆ
- ต่อเลยจ้ะ - โอเค
"ณ จุดจําหน่ายกัญชาเพื่อการแพทย์ ฉันโชว์บัตรกัญชาทางการแพทย์
ที่มีคําว่า 'คนดูแลผู้ป่วย' พิมพ์อยู่ข้างชื่อฉัน
ตัวตนใหม่ของฉัน ที่ได้รับการยอมรับจากทางการ"
สามปีก่อน เราดิ้นรนกับความสัมพันธ์มาก
ตอนที่เรารู้ว่ามันคือมะเร็ง เขาพยายามบอกเลิกฉัน
เขาบอกว่า "ไม่อยากทําแบบนี้กับเธอ"
ฉันบอกว่า "ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น"
วันต่อมาความสัมพันธ์เราดีขึ้นทันที
(แต่งงานกับฉันนะ)
ตอนนี้เราคบกันมาเก้าปีแล้ว
ไม่รู้ว่าพวกคุณพอจะดูออกหรือยัง
ว่าเม็กไม่ปกติ
เธอไม่เคยกังวลกับอะไรในชีวิตเลย
ฉันเป็นอย่างนี้ตั้งแต่เกิด
เมื่อใดที่ฉัน กังวลเรื่องอะไรสักอย่าง
ฉันมีหลักฐานยืนยันมากมาย ว่ามันเสียเวลาเปล่า ๆ
ดังนั้นในไม่กี่ครั้ง ที่ฉันเคยได้เป็นกังวล
ฉันมักจะคิด "ฉันทําแบบนั้นเพื่ออะไร"
ฉันมองว่ามันมีความเป็นไปได้มากมาย
ของสิ่งที่จะเกิดขึ้น
แอนเดรียตาย ก็เป็นหนึ่งในความเป็นไปได้
อีกหนึ่งความเป็นไปได้คือ มียาตัวใหม่ออกมาและ...
รักษาได้อยู่ปีหนึ่งแล้วก็อีกปีหนึ่ง และเขาอาจจะตายในอีกห้าปี
อีกหนึ่งความเป็นไปได้คือ มียาพวกนั้นออกมา
และก็มีทางรักษามะเร็งออกมาพอดี
แล้วเขาก็สามารถ มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกนาน
ฉันไม่มีทางรู้
ฉันไม่อยากแสร้งทําเป็นรู้ ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป
ฉันรู้สึกว่าสุดท้ายแล้ว ถ้าถึงเวลาที่ฉันจะต้องเสียใจจริง ๆ
ฉันจะเสียใจกับมันอย่างถึงที่สุด
แต่มันไม่ใช่เรื่อง ที่ต้องมาเสียใจก่อนล่วงหน้า
น่าจะเป็นสาเหตุว่าทําไม ทุกครั้งที่แอนเดรียเจ็บปวด
ฉันจะรู้สึกจริงจังขึ้น เพราะมันทําให้รู้สึกว่า
"โอเค เธอเจ็บปวด เธอเดินไม่ได้
มันยากมากตอนนี้"
ฉันไม่รู้ว่าคนอื่นมองฉันยังไง
ว่าฉันไม่ยอมรับความจริง หรือว่าฉันปรับตัวได้ดี
เธอแอบไม่ยอมรับความจริง ซึ่งฉันโอเคนะ
มันคือความเข้มแข็งหรือการข่มอารมณ์
มันกลับมาอีกแล้ว ตอนอยู่กับเม็กด้วย
ลองคิดดูว่าเม็กจะรู้สึกยังไง
ฉันนั่งลงคุยกับเธอ บอกเธอว่าฉันรู้สึกกลัว
ว่าจากนี้ไปความสุขของเธอ
จะเกิดขึ้น ก็ต่อเมื่อเธอไม่ได้อยู่กับฉัน
มันมีความกลัวที่จะรู้สึกผิด กับการมีเวลาให้ตัวเอง
แค่จะเขียนหนังสือ บางครั้งก็ยากที่จะหาเวลาให้ตัวเอง
เพราะฉันรู้สึกว่า มันคือช่วงเวลาอันโดดเดี่ยว
ของคนที่ฉันรัก ที่อยู่หลังบานประตูนี้เอง
แต่ว่า...
นี่ก็คือสิ่งที่ฉันต้องการ สําหรับชีวิตฉันเช่นกัน
บางทีฉันรู้สึกขัดแย้งกันในตัวเอง ไม่รู้ว่าควรจะอยู่ตรงไหนดี
มันยากที่จะเข้าใจน่ะ สมมติมีคนบอกว่า
"แอนเดรียอยู่ได้แค่อีกหนึ่งเดือน..."
ขออย่าให้เป็นเรื่องจริง แต่สมมติมีคนบอกฉันแบบนี้
ฉันคงไม่เสียเวลามาเขียนหนังสือหรอก
ฉันจะอยู่ตรงนั้นกับเขาอย่างเต็มที่
ฉันพยายามหาจังหวะและสมดุล
บางครั้งฉันรู้สึกว่า...
ฉันยังเด็กเกินกว่าที่จะ ต้องทําอะไรแบบนี้
มันไม่ใช่เรื่องปกติที่คนวัย 35
จะต้องแบกรับสิ่งเหล่านี้
นั่นแหละ
- สวัสดี - สวัสดีคุณหมออัลดริดจ์
- รู้สึกยังไงบ้าง - ไม่แย่ ปวดบ้าง
เดี๋ยวเอาขึ้นจอให้ดู
ขออธิบายเบื้องต้น นี่คือเตียงที่เรานอน
นี่คือกระดูกเชิงกราน แล้วก็เห็นจุดนั่นมั้ย
ที่ดูเหมือนต่อมน้ําเหลือง
บนกล้ามเนื้อบริเวณนี้
โอเค
นั่นอาจจะเป็นสาเหตุ ของอาการปวดร้าวข้างใน
ถ้าขอให้คุณหมอช่วยชี้บนตัวฉัน
ว่าจุดที่ปวดอยู่ตรงไหนจะได้มั้ย
ได้สิ หมอคาดว่า จุดที่ปวดน่าจะอยู่ขึ้นไปตรงนี้
- อืม ใช่เลย - ใช่บริเวณนั้นมั้ย
ทีนี้เรามาดูขั้นต่อไป
เราจะใช้เอลาแฮร์รักษาเหมือนเดิม
โดยเพิ่มเอวาสตินเข้าไปช่วย
แต่มีโอกาสเล็กน้อยที่เอวาสติน
อาจส่งผลข้างเคียงที่เราเคยคุยกันไป
เช่น การบาดเจ็บในช่องท้อง
หรือความเสี่ยงว่า เสียงคุณอาจจะเปลี่ยนไป
หมอรู้ว่า เป็นความเสี่ยงที่ยากจะยอมรับ
หมอเข้าใจว่า การปกป้องเสียงของคุณเป็นเรื่องสําคัญ
ถ้าคุณมองว่า เป็นความเสี่ยงที่ทําใจยอมรับไม่ได้
- เราก็ไม่ต้องเลือกทางนี้ ไม่เป็นไร - โอเค
ยังมีวิธีอื่นที่ใช้ต้านอาการนี้อีก นี่ไม่ใช่...
สวดมนต์ สวดภาวนาเหรอ
- ก็ได้ หรือจะทําเคมีบําบัด - เหรอ
การรักษาแบบตะวันตกด้วย
แต่เรายังมีตัวเลือก ที่อยู่ระหว่างการวิจัยที่อาจ...
- ช่วยยืดเวลาให้เราอีกหลายเดือน - อืม
- เรายังมีทางเลือก - โอเค
- ขอบคุณมากค่ะ - ยินดีค่ะ
"ยืดเวลาให้อีกหลายเดือน" ฟังแล้วจุก
(แอนเดรีย)
ที่ฉันร้องไห้เป็นเพราะ...
พูดแล้วก็จะฟังดูประหลาด...
แต่ถ้าฉันตายไป เม็กคงต้องการให้ฉันช่วยปลอบเธอ...
ผ่านความรู้สึกไปให้ได้
ฉันทนคิดว่า ตัวเองจะไม่อยู่ช่วยปลอบเธอ
ให้ผ่านมันไปไม่ได้
เมื่อคืนก่อนก็บอกเธอไปเหมือนกัน
ฉันบอก "ถ้าฉันตายไปจริง ๆ ฉันทนคิดการที่ตัวเองไม่อยู่ตรงนั้น
'เม็ก เธอต้องไม่เชื่อแน่ ๆ
เธอต้องไม่เชื่อว่าเกิดอะไรขึ้น'"
ฉันเริ่มใช้เอวาสติน
เคมีบําบัดที่ฉันกําลังเข้ารับ คือตัวเสริมจากที่ฉันรับอยู่
ผลข้างเคียงอันน่าสะพรึงกลัว คือเสียงอาจจะหายไป
แต่ฉันรู้สึกว่า "โอเค
หยุดทําสิ่งที่อยากหรือไม่ก็ตายซะ"
ฉันตื่นขึ้นมาหลังวันแรก ที่ให้ยาผ่านทางหลอดเลือดครั้งแรก
แล้วพูดไม่ได้เลย
คออักเสบชนิดที่ว่า รู้สึกเหมือนหายใจไม่ได้
ฉันตื่นตระหนกเพราะฉันพยายาม เรียกหาเม็กแต่ว่าทําไม่ได้
และ...
การที่...
เจ็บปวดทางร่างกาย
แต่ไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือได้ มันช่างน่ากลัว
ฉันรู้สึกกลัว
หนึ่งในอาการข้างเคียงที่เกิดได้ยาก
แต่ดันเกิดขึ้นกับฉัน
ฉันรู้สึกเหมือนนี่เป็นสัญญะบางอย่าง
แบบว่า "อะไรวะเนี่ย"
เหมือนการต้องแลกมา ประมาณว่าเอายานี้ไปซะ
เธอจะได้ไม่ตาย
แต่เธอจะต้องแลกด้วยเสียงของเธอ
พรสวรรค์ การสื่อสาร และเป้าหมายชีวิตของเธอ
มันไม่ยุติธรรมเลย
ฉันรู้สึกเหมือนฉันมี ส่วนได้ส่วนเสียมากกว่าใครในโลกนี้
กับการที่แอนเดรียมีชีวิตอยู่ ไม่ได้บอกว่ามันขึ้นอยู่กับฉันนะ
แต่ฉันคงจะรับได้ หากเราเลือกจะไม่รับยา
ถ้าต้องแลกมาด้วยเสียงของเขา
ฉันต้องทําใจยอมรับว่าจะพูดไม่ได้
ว่าจะอ่านบทกวีไม่ได้
เรายกเลิกทุกงานที่ต้องพูด ทุกงานของนักกวีเกียรติยศ
ฉันเป็นนักแสดงบทกวี
แต่ตอนนี้ทํามันไม่ได้
และไม่มีทางที่จะขึ้นแสดงได้อีก
- กิ๊บ - ว่าไงที่รัก
- ขึ้นมาตรงนี้ได้มั้ย - ทุกอย่างโอเคนะ
- อืม - โอเค
ฉันเจออะไรที่อยากให้เธอดู
โอเค
คุณพระ สุดยอดมาก
(การแข่งขันชิงแชมป์รัฐเมน ปี 1993)
ฝั่งบลูเดวิลส์ ตําแหน่งการ์ด หมายเลข 32 แอนเดรีย...
นั่นเธอไง
- ตายแล้ว เด็กน้อยมาก ๆ - ...กิบสันได้บอล
- ไหนดูซิ สู้ ๆ กิบบี้ - กิบสันขึ้นยิง...
ว้าว
พระเจ้าช่วย
จบลงแล้วครับ
คาลาสเป็นแชมป์หญิงระดับรัฐ ของคลาสซีรุ่นมัธยมปลาย
(32 - แอนเดรีย กิบสัน)
คุณทําไป 20 แต้มเลย เป็นค่ําคืนและการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่
- กล่องใหญ่พอจะใส่ถ้วยแชมป์มั้ย - แน่นอน
ปัดฝุ่นรอมาทั้งอาทิตย์แล้ว
คาลาสเป็นเมืองแห่งบาสเกตบอล
และเป็นเมืองที่ฉันไม่เคยเห็น ใครเผยตัวว่าเป็นเพศหลากหลาย
คนพูดเรื่องความหลากหลายทางเพศ
แต่ไม่ใช่ในแง่ที่ดี
ตอนเด็ก ๆ ฉันถูกแกล้ง
คนชอบวิพากษ์วิจารณ์ ลักษณะทางเพศของฉัน
เพราะฉันดูเหมือนเด็กผู้ชาย
ฉันเองก็รู้สึกว่า ตัวเองเป็นเด็กผู้ชาย
คือ... อันนี้น่าขําสุด
ฉันเคยใส่ตุ๊กตาสเมิร์ฟ ไว้ใต้กางเกงในให้ดูเป็นเป้า
ตุ๊กตาพ่อสเมิร์ฟที่มีเครา
เพราะทรงมันได้
ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบผู้ชาย
("ชีวิตของเธอ")
แต่เธอชอบผู้ชาย เพราะเธออยากเป็นแบบพวกเขา
เดวิดที่มีกรามคมเป็นสันราวกับหน้าผา
คริสนักบาสดาวเด่นที่หน้ากระตุก
เขาขยิบตา 15 ครั้งก่อนจะยิง
เธอเลยฝึกขยิบตาอยู่หน้ากระจก
เพราะอยากเป็นดาวดังอย่างเขาบ้าง
แมรี่ เลอวีนเรียกเธอว่าทอม
แต่เธอไม่รู้จะอธิบายให้ฟังยังไง ว่ามันทั้งใช่และไม่ใช่
เธอเลยทําได้แค่ไปที่บ้านเขา แล้วบอกว่าเล็บเขาจะได้แดงสมใจ
จากเลือดที่ไหลเพราะถูกตั๊นหน้า หากยังไม่หยุดพูดแบบนั้น
เธออยากไว้ผมสั้น
พ่นทิ้งทุกสิ่งที่เธอไม่ต้องการ
รวมไปถึงชื่อของเธอเอง
ปิดบังความจริงไว้ด้วยชายประโปรง
เธออยากมีชีวิตแบบหนักหน่วง แต่เป็นชีวิตของเธอเอง
ชีวิตในห้องแต่งตัว
ที่เอาแต่เรียกร้องให้หลุบตามองต่ํา
ชีวิตในงานเต้นรํามัธยมปลาย ตอนที่เธอวิ่งฝ่าพายุหิมะกลับบ้าน
แล้วโยนรองเท้าส้นสูง คู่สุดท้ายในชีวิตทิ้งไป
เพราะตระหนักได้ว่า เธอเป็นเด็กผู้ชายเพียงคนเดียว
ที่ตัวเองอยากจะ ถอดชุดกระโปรงออกให้ดู
ตอนเรียนมัธยมฉันยังไม่เปิดเผยตัว
ฉันตกหลุมรัก เพื่อนสนิทคนหนึ่งที่ชื่อว่าแมนดี้
เธอเปิดเผยตัวเองแล้ว เลยทําให้ฉันรู้สึกตัว
ฉันเลยบอกชอบเธอไป
มันเปลี่ยนชีวิตฉันไปเลย
แต่ฉันก็ทั้งกลัวและกังวล
แมนดี้...
("รักแรก")
...มีเพียงเธอเท่านั้นที่จะ จินตนาการได้ว่าฉันใช้เวลาไปเท่าไหร่
ในการเลือกเสื้อผ้าที่จะใส่
สําหรับคืนที่ เธอพาฉันไปบาร์เกย์ครั้งแรก
ในเมืองพอร์ตแลนด์ รัฐเมน
เมืองที่ใหญ่ที่สุดที่ฉันเคยไป
ฉันทั้งตื่นเต้นและหวาดกลัว
ว่าเราอาจถูกจับตามองหรือถูกฆ่า
ขณะเข้าไปที่บาร์
เรานั่งในลานจอดรถอยู่ร่วมชั่วโมง
จนฉันเปลี่ยนใจ และเธอขับรถพาฉันกลับบ้าน
มาสคาร่าไหลเปรอะ เสื้อเชิ้ตตัวหล่อที่เพิ่งซื้อมา
ฉันมีเรื่องให้อายเยอะเลย
แต่ฉันชอบเอา เรื่องที่ยังคงทําให้ลําบากใจ
มาเขียนเป็นกลอน
เช่น เรื่องเพศสภาพของฉัน ตอนที่เขียนเรื่องนี้ครั้งแรก
ฉันกังวลมากที่จะต้องขึ้นไปแสดง
แต่ทันทีที่ได้พูดมันออกมา
ความละอายใจนั้นก็หายเป็นปลิดทิ้ง
การแสดงบทกวีช่วยฉันเอาไว้
เลือกชีวิตของเธอเอง...
("ชีวิตของเธอ")
...ที่ทําให้เธอกลายเป็นคนที่มองว่า
คําอธิบายเพศสภาพที่ง่ายที่สุดคือ เธอมีความสุขเมื่อได้อยู่บนเส้นทาง
กึ่งกลางที่ไม่ใช่ฝั่งใดฝั่งหนึ่ง
เป็นเส้นสีเหลืองผ่ากลางทุกสิ่งอย่าง
ราวกับแสงอาทิตย์
ทุกคนจะบอกเธอว่าเธอมันผิดธรรมชาติ
เธอจะมองตัวเลือกทั้งหมดที่มี แล้วเลือกที่จะยอมรับตัวเอง
เลือกที่จะใช้ทั้งชีวิต
เพื่อป่าวประกาศความลับนี้ แก่ทุกคนทั้งที่ไม่จําเป็น
จนกว่าจะไม่เหลือใครที่ดูถูกเธอได้
จากการเรียกเธอในสิ่งที่เธอเป็น
เธอที่เป็นดั่ง ดวงดาวสุกสกาวอันเจิดจรัส
แสงสว่างอันเจิดจ้า
ที่ล้มแล้วล้มอีก
กับการใช้ชีวิตที่หนักหน่วงของเธอ
ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของเธอ
ชีวิตที่หวานหอมและงดงามของเธอ
ปีที่ฉันได้รับการวินิจฉัย ว่าเป็นมะเร็ง
โรงเรียนมัธยมคาลาสติดต่อฉันมาพอดี
พวกเขาอยากให้ฉัน กล่าวสุนทรพจน์ในพิธีจบการศึกษา
ให้แก่นักเรียนที่จบ...
...ให้แก่นักเรียนที่จบการศึกษา
ตลอดทั้งชีวิตนี้
ในแง่วิชาชีพ ไม่มีอะไร ที่มีความหมายต่อตัวฉันมากไปกว่า
การได้รับเชิญครั้งนั้น
ฉันพูดถึงการโตมาในฐานะเพศหลากหลาย
ความยากลําบากของชีวิตนักเรียนขณะนั้น ที่ฉันยังไม่ได้เปิดเผยตัวเอง
รู้สึกเหมือน ได้วนกลับมาสู่จุดเริ่มต้น
(โรงเรียนมัธยมปลายคาลาส)
เหมือนแผลถูกสมาน
มันสําคัญเป็นอย่างยิ่ง กับตัวฉันในวัยเด็ก
เหมือนตัวฉันในวัยเด็ก กําลังฟังสิ่งที่ฉันพูด
แล้วรู้สึกว่า
นี่เรา... มาไกลได้ขนาดนี้เลยเหรอ
มีความสุขมากเลย
ก่อนที่รู้ตัวว่าเป็นมะเร็ง ถ้าใครใช้สรรพนามเรียกฉันผิดนะ
ฉันจะเดือดปุด ๆ เลย
ฉันมีปฏิกิริยารุนแรง ต่อเพศที่คนมองว่าฉันเป็นมาก ๆ
แต่หลังจากรู้ว่าเป็นมะเร็ง
ฉันออกจากจุดที่ รู้สึกว่าเป็นเพศใดเพศหนึ่ง
มาสู่จุดที่ไม่มีเพศ
ฉันไม่บัญญัติตัวเองด้วยเพศอีกต่อไป
เหมือนอัตลักษณ์ของคุณค่อย ๆ เลือนไป
ค่อย ๆ หายไป
ฉันรู้สึกถึงตัวตนของฉัน
ที่เป็นนิรันดร์
เพราะตายไปก็เอาเพศสภาพไปด้วยไม่ได้
ฉันไม่มีปฏิกิริยาใดใดแล้ว ต่อให้มีใครใช้สรรพนามเรียกฉันผิด
ฉันไม่มี...
ฉันแค่เป็นฉันเอง
แต่ฉันยังหงุดหงิดกับเรื่องเพศสภาพนะ
เมื่อเห็นสิ่งที่เพื่อน ๆ ที่ไม่ได้ เป็นเพศใดหรือที่เป็นคนข้ามเพศได้รับ
เป็นประเด็นที่ละเอียดอ่อน
เพราะฉันไม่อยากให้ใครรู้สึกว่า
พวกเขาผิดปกติ
ถ้าเขารู้สึกไม่ดี เวลามีคนใช้สรรพนามผิด ๆ กับเขา
ฉันเห็นอกเห็นใจมาก ๆ แต่มันแค่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันรู้สึกแล้ว
บา บา บา ทะเล ทะเล เพลง ชนะ ชนะ ลม
ฉันพยายามหาทํานองสําหรับบทกลอน
ไม่ต้องเป็นคํา
คุณพยายามออกเสียงเพื่อหาทํานองเหรอ
ลองดูว่ากลอนควรฟังแล้ว รู้สึกประมาณไหน
แล้วค่อยหาคํามาใส่ตามทํานองนั้น
พอเสียงหายเพราะยาตัวใหม่ ทําฉันลําบากมากเลย
ฉันคิดว่าหรือเราควรจะเปลี่ยนแนวทาง
แล้วหยุดยา
แต่สุดท้ายฉันตัดสินใจ รับยาผ่านเส้นเลือดอีกครั้ง
ต่อให้อาจจะต้อง สูญเสียเสียงไปตลอดกาลเลยก็ตาม
ประหลาดดีนะ ทันทีที่ฉันยอมรับมัน
แบบว่า "โอเค ไม่ต้องมีเสียงก็ได้"
เช้าวันถัดมา ฉันตื่นมาแล้วก็พูดได้อีกครั้ง
บ้าไปแล้ว
พรุ่งนี้ฉันต้องไปรับเคมีบําบัด
ฉันแค่หวังว่าการรักษานี้จะได้ผล
เพราะฉันยังอยากขึ้นแสดงอยู่
การแสดงนี้คือการเฉลิมฉลองการมีชีวิต
ฉันคิดว่ามันอาจจะเป็น การแสดงครั้งสุดท้ายของฉัน
หวังว่าจะไม่เป็นอย่างนั้นนะ
ฉันเลยทําทุกวิถีทาง เพื่อสุขภาพร่างกายของฉัน
มีสิ่งหนึ่งที่นักบาสมักจะทํา
เวลาฝึกซ้อมคุณจะเลิกไม่ได้ จนกว่าจะทําแต้มได้
ก็เลย...
คิดถึงช่วงเวลานี้ ที่อาจจะเป็นบั้นปลายชีวิตของฉัน...
ว่าฉันกําลังจะทําแต้ม
แต่ฉันต้องรู้ก่อนว่า มะเร็งโตแค่ไหนแล้ว
ว่าจะทําให้ฉัน ไม่สามารถขึ้นแสดงได้หรือเปล่า
แค่นั่งรถตอนนี้ก็ปวดหลังแล้ว
กระดูกเชิงกรานก็ปวดมาก
พวกเขาชอบถามคําถามพวกนี้ เพราะสาเหตุอาจมาจากมะเร็ง
ฉันอ่อนไหว
ทําไม เพราะฉันเจ็บปวดเหรอ
เพราะเธอกําลังกลัว
เธอกลัวเหรอ
เธอนั่นแหละที่กลัว
ห้องเดียวกับตอนที่พวกเขา บอกเราเลยว่าไม่มีทางรักษา
เธอทําฉันกังวลเพราะว่า...
วันนี้เธอดูต่างออกไป
เธอจะรู้สึกอะไรก็ได้ ตามที่เธอต้องการแหละ
ฉันแค่ไม่ชินที่เธอเป็นแบบนี้
อดคิดไม่ได้ว่า เธอรู้อะไรที่ฉันไม่รู้
หรือเปล่า
ไม่มี
- เธอรู้อะไรมาหรือเปล่า - ไม่มี
แบบมีลางสังหรณ์อะไรมั้ย
ไม่มีเลย ไม่ได้มีลางสังหรณ์อะไรเลย
ก็แค่...
ฉันคิดขึ้นมาได้ว่า เธอไม่มีทางปวดหลังขึ้นมาเฉย ๆ
วันนี้ฉันรู้สึกปวดในแบบที่ว่า
"ปวดเหมือนตอนที่มะเร็งลุกลามเลย"
ฉันไม่มีทางรู้เลยว่า ใครที่เป็นมะเร็งจะมีชีวิตแบบนี้
ทุก ๆ เดือนคุณจะได้รู้ว่า
คุณจะอยู่หรือจะตาย คุณจะอยู่หรือจะตาย
เหมือนลุ้นหวยทุกสามสัปดาห์
บางครั้งฉันไม่รู้ตัวด้วยซ้ํา
ถึงน้ําหนักของสิ่งที่กําลังแบกรับอยู่
เรียบร้อยแล้วค่ะ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณมาก
รู้สึกหนักเหมือนถูกนั่งทับบนหน้าอก
หายใจไม่ค่อยออก
โอเค
ฉันอยากเช็กอีเมล
ฉันเอาแต่ดูนาฬิกาแล้วนึกว่า แม่จะเข้านอนตอนหนึ่งทุ่ม
ขอเปิดเช็กตัวเลขตอนนี้เลยได้มั้ย
รอให้ขับรถเสร็จก่อน
อีก 22 นาทีก็ถึงบ้านแล้ว
โอเค
ฉันจะเข้าบ้านไปเช็กตัวเลขนะ
สิบ
ไม่ผิดใช่มั้ย
ไม่ผิดใช่มั้ยที่รัก
ไม่ผิดใช่มั้ย
พระเจ้าช่วย
ขอโทรหาแม่ก่อน
อยู่ที่สิบได้ยังไง สิบได้ยังไง
เป็นไปได้ยังไง
ฉันจะโทรหาทุกคน
- แน่ใจใช่มั้ยว่าตาไม่ฝาด - แน่ใจ
- แน่นะ - อืม
ว่าไง
แม่ ผลเลือดออกมาแล้ว...
ค่าบ่งชี้มะเร็งรังไข่ ลดลงไปอยู่ที่สิบ
ค่าภูมิต้านทานก็ดีขึ้นมากเลย
- เราดีใจมาก ๆ - จริงเหรอ
ข่าวดีจริง ๆ แม่กําลังอยากรู้อยู่เลย
แม่นั่งเป็นกังวลเพราะลูกยังไม่โทรมา
ผลออกมาว่าไงนะ พ่อไม่ทันฟัง
อยู่ที่สิบ ครั้งที่แล้วอยู่ที่ 21
- สุดยอด - เยี่ยมไปเลย
โอเค รักพ่อกับแม่นะ
พ่อก็รักลูก
เราเพิ่งดูผลตรวจเลือดของแอนเดรีย และค่าบ่งชี้มะเร็งลดลงมาก
เย่
ฉันจะดื่มไวน์ฉลองสักแก้ว
เอาเลยเกย์ ฉันจะดื่มกัญชาเพื่อการแพทย์
อีกสามสัปดาห์ มันอาจจะเพิ่มขึ้นหรืออะไรก็ตามแต่
แต่ในสามสัปดาห์นี้
ฉันมีเวลาสามสัปดาห์
ตั้งสามสัปดาห์แหนะที่ได้มา
มีความสุขสุด ๆ
ฉันอนุญาตให้ตัวเองมีความสุขได้
ฉันจะขึ้นแสดงได้
มันช่าง... ไม่อยากจะเชื่อเลย
(สระของกิบบี้)
- ว่าไง - สวัสดีโบน
- เป็นไงบ้าง - ค่อนข้างดี
พยายามจัดการความตื่นเต้น ที่จะได้แสดง
วันที่เราดู ๆ อยู่ คือปลายเดือนพฤษภาคม
ดูจากตารางสุขภาพเธอแล้ว
ฉันอยากเผื่อเวลาให้พอ
เธอโอเคกับวันที่ว่ามั้ย
สิ่งเดียวที่ฉันคิด
คือถ้าเรายิ่งเลื่อนมันออกไป ฉันคิดแค่ "จะอยู่ถึงวันนั้นมั้ยนะ
สุขภาพจะยังไหวมั้ยนะ"
โอเค
ทําไมเราไม่ดีใจไปกับ...
ความเป็นไปได้ที่ฉันจะยังไม่ตาย...
หรือต่อให้ตาย ถึงตอนนั้นฉันก็คงไม่รู้สึกอะไรแล้ว
ฉันคง...
- อยู่ใน... - โฮโลแกรมกิบบี้
- ...โรงละครที่สวยงาม - เธอจะยังไม่ตาย
ฉันจะอยู่ในโรงละครบนท้องฟ้า
"สวัสดีทุกคน ฉันให้คุณค่ากับไม่กี่ปีที่ผ่านมา
ฉันให้คุณค่ากับการใช้เวลาเงียบ ๆ งานเขียน และการอยู่บ้าน
แต่ทุกอณูของฉันคือนักแสดงบทกวี
และฉันคิดถึงการแสดงสดมาก
สิ่งที่ฉันจะประกาศต่อไปนี้ จึงน่าตื่นเต้นสําหรับฉันมาก
ฉันจะขึ้นแสดงที่ โรงละครพาราเมาต์ในเดนเวอร์
อ่านบทกวีและ เล่าเรื่องราวความเป็นตัวฉัน
จะมีแขกรับเชิญสุดพิเศษร่วมแสดงด้วย
โค้ดส่วนลดก่อนเปิดขายบัตร อย่างเป็นทางการคือ 'ขนลุก'"
เงียบเลยนะไรอัน
- กิ๊บ - เม็ก พังแล้วอะ
ทําอีท่าไหน
แค่เปิดเอง ฉันไม่ได้ทําอะไรเลยนะ
จะบ้าตายรายวัน
ตายแล้ว คุณดูจริงจังขึ้นมาเลย
อย่างกับว่าจะพูดเรื่องมะเร็ง ให้ตายสิ
ช่วยสรุปความกังวลที่มีให้ฟังหน่อย
รู้สึกเหมือนจะมีอาการวัยทอง
มาดูกันว่าจะพูดได้มั้ยตอนมีอาการ
หนึ่งในข้อกังวลคือ
ฉันจะไม่สามารถแสดงบทกวีได้ ในขณะที่มีอาการวัยทอง
สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือ
วิธีรักษาที่ใช้อยู่
จะส่งผลต่อการแสดงของฉันบนเวที
เม็ก เสียงเริ่มแหบอีกแล้ว
เยี่ยม
เยี่ยมคือคติประจําใจใหม่ของเรา
ชีวิต มึงจะเล่นกูใช่มั้ย เยี่ยม เอาเสียงฉันไปเลย
คิดเหรอว่าถ้าเอาไปแล้วฉันจะ ขึ้นแสดงไม่ได้ อย่าฝัน
เป็นเวลาสามปีแล้วกับเคมีบําบัด ซึ่งส่งผลกระทบต่อการมองเห็น
และความจํา ฉันไม่รู้ว่าจะจําบทกวีได้มั้ย
ซึ่งก็คงไม่เป็นไรหรอกถ้ามีจอให้อ่าน
แต่ฉันมองไม่เห็นจอนี่สิ
นั่นแหละ...
สิ่งที่ฉันต้องทํา คือเริ่มท่องจําบทกวีของฉัน
ตอนเด็ก ๆ ฉันคิดว่าหนึ่งร้อย คือจํานวนที่มากที่สุดที่เป็นไปได้
แม่ทําฉันอึ้งเลย ตอนที่พูดว่าหนึ่งร้อยหนึ่ง
หนึ่งร้อยอะไรนะ
ในวัยอายุ 21 ปี ที่ฉันคิดว่าเซ็กส์ต้องมีกับผู้ชาย
และต้องเรียกว่า "เอากัน"
จะให้ฉันไม่อยากมองเธอได้ยังไง เธอเล่นเต้นรูดเสาอยู่บนรถแทรกเตอร์
และตัดหญ้าในสนามในชุดบิกินี่
ก้าวช้า ๆ สิบเจ็ดก้าวจนถึงไมค์
เธอหายใจเข้าก่อนเปล่งเสียง
ฉันยังไม่พร้อมให้กามเทพคิวปิด ไอ้เด็กล่อนจ้อน
มายิงอะไรใส่ฉัน
ไม่พร้อมจะบ้าคลั่ง
อย่างที่ความรักมักทําให้เป็น
ถ้าหากเธอคือรักแท้ของตัวเธอเองล่ะ
ฉันคิด "คุณพระ ขออย่าได้เป็นอย่างนั้นเลย
เพราะสเปกฉันไม่ใช่ตัวฉัน"
ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอท่องได้ บ้าไปแล้ว
กําลังตัดสินใจว่าจะพูดถึง...
เพราะหลายคนที่มาดูการแสดงของฉัน ต่อสู้กับความคิดอยากฆ่าตัวตาย...
แต่ว่าฉันไม่ได้อยู่ ในจุดนั้นก็เลยกําลังนึกอยู่ว่าจะ...
พูดหรือเขียนเรื่องนั้น โดยไม่จําเป็นต้องอยู่ในจุดนั้นยังไง
แปลกนะที่ใช้ชีวิตมาตั้งนาน
ด้วยความรู้สึกอยากตาย แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกแบบนั้น
ช่วง 20 ต้น ๆ ฉันทําร้ายตัวเอง
ฉันซึมเศร้าหนักมาก
วันหนึ่งฉันตื่นขึ้นมา แล้วรู้สึกว่าพอกันที
ฉันรีบวิ่งไปห้องครัว
หยิบมีดทําครัว ที่คมมาก ๆ เล่มหนึ่งขึ้นมา
แล้วก็... ฉันไม่กล้ามองตอนที่ทํา
แต่อยากทํามันให้จบ ๆ ไป ก็เลยทําแบบนี้...
แม่งเล่ายากจัง
ฉันเลือดไหลเยอะมาก
ฉันพลาดเส้นเลือดแดง ไปแค่ครึ่งเซนติเมตร
ไม่งั้นคงได้ตายไปแล้ว
ก่อนถึงจุดนั้น
ฉันไม่รู้ว่า ตัวเองเคยคิดถึงการฆ่าตัวตายมั้ย
แต่หลังจากนั้นเป็นต้นมา ฉันก็คิดถึงมันเรื่อย ๆ
แต่พอรู้ตัวว่าเป็นมะเร็ง
จําได้ว่าตอนที่ตื่นขึ้นมาหลังผ่าตัด
ฉันไม่ซึมเศร้าแล้ว
ฉันตื่นขึ้นมา...
เปี่ยมด้วยความรัก
อยู่ ๆ ก็รู้สึกว่า หากต้องตายไปก็ไม่เป็นไร
แต่ต้องไม่ได้มาจากตัวฉัน
(แสงที่ดี)
ไม่อยากเชื่อว่าเราจะไปดูเวทีวันนี้
- ไม่อยากจะเชื่อ - เวทีใหญ่ด้วย
ไม่รู้แล้วด้วยซ้ําว่าต้องทํายังไง
(พาราเมาต์)
โอเค
เชี่ย
(แอนเดรีย กิบสัน เต็มแล้ว)
สนุกกับการแสดงนะครับ สวัสดีครับ
ยินดีต้อนรับครับ ขอให้สนุกกับการแสดง
(แขกรับเชิญพิเศษ ทิก โนทาโร)
(ฉันรักแอนเดรีย)
ไงทิก
ตื่นเต้นเนอะ ค่ําคืนที่ทั้งโลกตั้งหน้าตั้งตารอ
รู้สึกแบบนั้นเลย ทุกคนคึกมาก
- ขอแอบดูคนดูหน่อย - ไม่มีคนดูสักคน
- ฉันรับเละเอง - โอเค
โอเค ขอแอบดูหน่อย
ดูสิว่าฉันจะเดินขึ้นบันได โดยอาการตื่นตระหนกไม่กําเริบได้มั้ย
คนดูเต็มเลย
ขอบคุณทุกคน ฉันชื่อทิก
และ...
จะหายใจออกได้ยังไง
อยากให้หน้าดูไม่ซีดเกิน
คนจะได้ไม่เป็นกังวล
อยากเดินออกไปแล้วดูสุขภาพดี
ให้ตายสิ
ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือเรื่องจริง
ที่รัก เธอรู้ใช่มั้ยว่า ฉันไม่เคยกลัวอารมณ์ของตัวเอง
แต่ตอนนี้ฉันกลัวเพราะมันท่วมท้นมาก
โอเค แต่รู้อะไรมั้ย
ทุกคนอยู่ที่นี่เพื่อสนับสนุนเธอ และรักเธอ
ฉันรักกว่าใคร
เชิญค่ะ
อีกห้านาทีครับ
- อีกห้านาที บ๊าย บาย - โอเค ขอบคุณมาก
เอาคนดูให้อยู่หมัด
นั่น... พอมีคนพูดแบบนั้น ก็เครียดขึ้นมาเลย
อีกห้านาที
อีกห้านาที แอนเดรีย
ริ้วรอยบนใบหน้าของฉัน
บ่งบอกเรื่องราวของฉัน
เรื่องราวที่ฉันผ่านมา
จนมาอยู่ ณ จุดนี้
แต่เรื่องราวเหล่านี้ไม่มีความหมาย
โอเค
ที่จะรับฟังมัน จริง ๆ นะ
ฉันถูกสร้างมาเพื่อเธอ
ฉันปีนป่ายข้ามยอดเขา
แหวกว่ายผ่านมหาสมุทรสีคราม
ก้าวผ่านเส้นแบ่งมากมาย ทําลายกฎเกณฑ์มากมาย
ที่รัก ฉันทําลายมันลงเพื่อเธอ
เพราะยามที่ฉันไม่มีแม้แต่เงินทอง
เธอทําให้ฉันรู้สึกเหมือนมีเงินล้าน
ฉันถูกสร้างมาเพื่อเธอ
ไม่อยากเชื่อว่าจะได้มายืนอยู่ตรงนี้
ขอบคุณ
ขอบคุณทุกคนที่มาในวันนี้
ตอนที่เข้ารับเคมีบําบัดครั้งแรก
ขนแทบทุกเส้นบนร่างกายร่วงลงหมด
ขนหน้าแข้งสตรีนิยมของฉัน ก็พร้อมใจกันร่วงหล่น
ได้ทําบราซิลเลี่ยนแว็กซ์ครั้งแรก
โดยไม่ต้องใช้แว็กซ์
แต่ขนคิ้วฉันไม่ร่วง
หนอนบุ้งขนปุยสองตัว ไม่ยอมเป็นผีเสื้อโบยบินไปจากหน้าฉัน
เช้าวันหนึ่งแม่โทรมาหาฉันแล้วบอกว่า
"แอนเดรีย ลูกต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น
พ่อตื่นมาเมื่อเช้า โดยขนคิ้วข้างขวาหายเกลี้ยงเลย"
ผ่านมาสามปีแล้ว สามปีเต็ม ๆ
แต่ขนคิ้วของพ่อก็ยังไม่ขึ้น
ฉันรู้เลยว่าคิ้วพ่อ หายไปเพื่อให้ฉันเก็บคิ้วของฉันไว้
ไม่จําเป็นต้องเชื่อในปาฏิหาริย์ ถึงจะเชื่อในเรื่องนี้
แค่เชื่อในความรักก็พอ
ฉันไม่ใช่คนสบาย ๆ
ไม่ใช่พวกสุดเจ๋ง เกิดมาก็เท่เลย
ฉันเป็นเมล็ดพันธุ์ ที่ซ่อนอยู่ในเปลือก
หลบตัวไม่ยอมโดนฝนเป็นปี ๆ
ตั้งใจซ่อนตัวจริงจัง
แน่นอนว่าความงามไล่ล่าฉัน
มันไล่ล่าทุกคน
แต่ฉันหนีมันมาได้
แอบซ่อนด้วยความกังวล ความเสียใจ หมกมุ่นในชีวิตหลังความตาย
หรือให้สัปดาห์นี้หมดไป
จนวันหนึ่ง
ที่โรงละครกํามะหยี่สีแดง ในนิวออร์ลีนส์
ฉันเห็นมายา แอนเจลูเดินขึ้นเวที
ก้าวช้า ๆ สิบเจ็ดก้าวจนถึงไมค์
เธอสูดหายใจเข้าก่อนเปล่งเสียง
เหมือนได้ยินพระเจ้าจากลมหายใจนั้น
ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนั้นมาก่อน
กลับมาบ้านรีบค้นสารานุกรม หาความหมายของความรู้สึกนั้น
"ขนลุก"
หลังจากนั้นฉันจึงคิด "ฉันก็ทําได้"
กระชากเทปกั้นอันตรายของชีวิต
แล้วให้ทุกอย่างได้สัมผัส
เคทลิน คลาร์กอยู่บนทีวี
เล่นให้กับฮอว์กอายส์เป็นปีที่สาม
เลี้ยงหลบคมกริบเหมือนนกกระจอกบิน
พุ่งผ่านใต้แป้นราวกับ ฝีแปรงของไมเคิลแองเจโล
ขนลุก 222 เส้น
น้องสาวของฉัน เลิกเหล้าได้ในรอบ 14 ปี
โทรมาบอกฉันว่า เธอเพิ่งรู้ว่าแม่ตาสีเขียว
ขนลุก 505 เส้น
ถึงจุดหนึ่งอะไร ๆ ก็ทําให้ขนลุก
คําขอโทษอย่างจริงใจ กลอนรักของศัตรู
พระจันทร์สุกสว่างเหนือเส้นแบ่งทวีป
ทันใดนั้นเอง ไม่มีอะไรกําลังจะตายในโลกใบนี้
เคยรู้สึกแบบนั้นมั้ย
เสี้ยววินาที ที่ไม่มีอะไรกําลังจะตายในโลกใบนี้
ขนลุก 888 เส้น
ฉันอยู่บ้าน สี่เดือนหลังจากทําเคมีบําบัด
มองดูขนตาร่วงลงบนโหนกแก้ม
และคิดได้ว่านั่นคือ 400 คําอธิษฐาน ที่ปกติฉันคงไม่ขอ
ไม่มีทางหนีพ้น ความมหัศจรรย์นี้ไปได้แล้ว
ความงามไล่ตามฉันจนได้ และไม่ยอมปล่อยฉันไป
สถิติโลกมันทําไมรู้มั้ย
คือพอมีคนทําลายมันหลังจากฉัน
ซึ่งจะมีคนทําลายมันได้แน่ ๆ
ฉันจะยินดีสุด ๆ
และโดยไม่ต้องพยายามใดใด
ฉันก็จะทําลายมันลงอีกที
เย่ กิบบี้
เพื่อนฉันบอกว่า "ถ้าหากเธอคือรักแท้ของตัวเธอเองล่ะ"
("บูมเมอแรงวาเลนไทน์")
ฉันคิด "คุณพระ ขออย่าได้เป็นอย่างนั้นเลย
เพราะสเปกฉันไม่ใช่ตัวฉัน"
ตอน 12.31 นาฬิกา...
("หลักฐานที่มีชีวิต")
...ตอนที่เขาเปลี่ยนใจ ตอนที่เขาตัดใจไว้ชีวิตตัวเอง
ฉันก็ทําแบบเดียวกัน
ทั้งหัวใจและจิตวิญญาณของฉัน กลับบ้านไปพร้อมหลักฐานที่ยังมีชีวิต
กวีบทต่อไปแต่งให้เมแกน...
ช่าง...
ตอนที่ฉันเรียกมะเร็งว่ามหา...
("ปลานางฟ้าผู้พิทักษ์")
...มีเธอคนเดียวที่เข้าใจ ว่าฉันหมายถึงมหาสมุทร
ที่เราพบเรือไททานิก ที่ไม่มีวันจมของเรา
หัวใจของเธอคือประตู
ที่เปิดกว้างจนหลุดจากบานพับ
และช่วยพยุงฉันลอยคอไว้
แม้กระทั่งตอนที่ ฉันตื่นขึ้นหลังผ่าตัด
และต้องถามเธอว่าหมอเจออะไร
ใครก็ตามที่มองว่าบทกวีไม่สําคัญ
ก็เพราะพวกเขาไม่เคยมีใคร บอกอะไรที่ยากจะถ่ายทอด
ให้ฟังได้อย่างงดงาม
ขอบคุณทุกคนที่มาที่นี่
ไม่รู้จะอธิบายยังไงว่า มันมีความหมายต่อฉันมาก
ขอบคุณมาก ๆ ขอให้มีความสุข
ฉันรักพวกคุณมาก ๆ
ขอบคุณทุกคนจริง ๆ จากก้นบึ้งของหัวใจ
ขอบคุณมาก ๆ
ขอบคุณ
พระเจ้าช่วย
ไม่คิดเลย
พระเจ้าช่วย
เธอร้องไห้เพราะความรักเหรอ
ใช่
ที่รัก เธอทําได้ดีมาก ออกมาดีมาก ๆ
มันเยี่ยมมาก
มีความรู้สึกมากมายเลย รู้สึกราวกับว่า...
เหมือนเป็นลูกโป่งที่อัดแน่น ด้วยความรู้สึกจนจะระเบิด
ฉันรู้สึกเปราะบางที่สุด เท่าที่เคยรู้สึกมาในชีวิต
ค่าบ่งชี้มะเร็งของฉันต่ําที่สุด เท่าที่เคยเป็นมา
แทนที่จะเข้ารับยาต่อทันที
ฉันเลยบอกว่าขอสแกนดูก่อน
ตอนนี้ก็เลยนอนรอผล
ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน
เพราะว่าปวดมาก
รู้สึกราวกับว่า ด้านหลังกระดูกเชิงกรานกําลังร้าว
ผลสแกนถูกส่งมายังโทรศัพท์ฉัน
ฉันยังไม่กล้าเปิดดู
รอบนี้มันค่อนข้างอ่อนไหว เพราะฉันกลัวที่จะ...
อะไรน่ะ
- ตรงนั้น - ไหน
เพราะจัง
สงสัยจะมาเอาใจช่วย
มีนกเขาคูรักสองตัวในสนามที่บ้าน เราเรียกพวกเขาว่านกเขาคู่รัก
พวกเขาอยู่ที่นี่มาเป็นเดือนแล้ว
แต่เมื่อหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา
มีเหลืออยู่แค่ตัวเดียว
นั่นคือเสียงนกเขาคูรัก
ฉันเลยหาข้อมูลดู
แล้วก็เศร้าไปเลยเพราะอ่านเจอว่า นกเขาคูรักมีคู่แค่ตัวเดียวทั้งชีวิต
ดังนั้นถ้าตัวหนึ่งตายไป...
อีกตัวก็จะเศร้าไปเป็นปี
เฝ้ามองหา...
คู่ของเขาที่หายไป
สิ่งที่จะทําให้ฉันดีใจมาก ๆ เลย
คือถ้านกเขาคูรักอีกตัวบินเข้ามา
เพื่อทําให้ทุกอย่างกลับมาดีดังเดิม
บางทีนกอีกตัว อาจจะเจอต้นไม้ที่สวยกว่านี้
แล้วบอกว่า "มานี่สิ"
เพราะตัวนี้บอกว่า...
ไม่อะ
ฉันอยู่บนต้นไม้แย่ ๆ ก็ได้ ขอแค่ได้อยู่กับเธอ
เดี๋ยวไปเอาผลสแกน มาเปิดดูกันตรงนี้แล้วกัน
กังวลจนคลื่นไส้
เหมือนกัน
กระจายไปทั่วเลย
- ขอฉันดูได้มั้ย - แป๊ปนึง
ขอเวลาแป๊ปนึงนะ
"จับภาพระดับสองที่ต่อม...
น้ําเหลืองทั้งสองข้าง อย่างไม่ระบุนัยยะ
มะเร็งค่อย ๆ แพร่กระจาย
ไปยังส่วนอก หน้าท้อง และอุ้งเชิงกราน"
นั่นคงอธิบายที่ฉันรู้สึก
มันกระจายไปทั่ว
น่ากลัวที่มีมะเร็ง อยู่ในช่องท้องฉันด้วย
ฉันว่าพอฉันรู้ผล
ก็กลับมาอยู่กับปัจจุบันได้
ซึ่งง่ายขึ้นเยอะเลย
ฉันรักที่เธอเป็นแบบนั้น
ฉันแค่อยากอยู่กับ ความหวังเล็ก ๆ สักหน่อย
ฉันยังมีหวังนะ
จริงเหรอ
แม่งเอ๊ย ไม่ได้อยากมีมะเร็งไปทั่วร่างเลย
ไม่อยากเลยโว้ย
พอรู้ผลครั้งล่าสุด
ฉันคิดเลย
"ฉันกําลังจะตายเพราะมะเร็ง และน่าจะตายในเร็ว ๆ นี้"
ฉันรู้ว่าถ้าออกไปขับรถเล่นกับเม็ก
แล้วบอกว่า "ฉันตั้งใจให้ การขับรถเล่นครั้งนี้เป็นตัวทดสอบ...
ว่าฉันยอมจํานนต่อชีวิตได้มั้ย
จะได้ผลักให้ตัวฉันกลับไปมีความสุข"
เราเลยออกไปขับรถเล่นกัน...
ฉันปล่อยใจยอมรับ
ทันใดนั้นเองความหนักอึ้งก็ถูกปลดลง
เหมือนโลกเปลี่ยนสี
จําได้ว่าฉันเคยคิดตอนแรก ๆ
ว่าเหลือเวลาอีกแค่สองปี
แล้วคิดว่า "เวลาน้อยจัง"
แต่ตอนนี้... ฉันรู้สึกว่า...
"แม่งโคตรเยอะเลย"
แค่วินาทีเดียวก็เยอะแล้ว
แค่นาทีเดียว ที่ได้นั่งมองหน้าเม็กก็เยอะแล้ว
ถ้าได้สักสองปีน่ะเหรอ
ฉันรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตมายาวนาน
ในแค่ไม่กี่ปีมานี้ เมื่อเทียบกับที่เคยใช้มาก่อนหน้า
โคตรมหัศจรรย์
ฉัน...
ยังมีชีวิตอยู่ว่ะ
และ...
ฉันรู้ว่าจะยังไม่ตายวันนี้ ค่อนข้างแน่ใจ
ดังนั้น ว้าว...
ฉันมีพรุ่งนี้ด้วย
ต่อจากนี้จะเป็นยังไง
ไม่รู้สิ
ฉันอยากใช้ชีวิตแบบน่าพิศวงบ้าง
ฉันอยากให้...
วินาทีสุดท้ายของฉันรู้สึกว่า
"แม่งอยากให้มีอีกล้านวินาทีแบบนี้"
ขอเวลาเป็นปีที่ส่องสว่าง
แต่ก็ขอปีที่มืดมนด้วย
ความเศร้าคือนักร้องหลักในวงของฉัน เป็นรถโดยสาร
เป็นทางลัดสู่ความเป็นจริง
เรียนรู้จากเงามืด
มันเติบโตในที่ที่มืดมิด
ถ้าไม่ถูกต่อยซ้ําแล้วซ้ําเล่า จะมาถึงที่นี่
สวรรค์บนดินแห่งนี้ ที่ไม่อยากปล่อยให้จากไป
หยิบเหรียญนําโชคขึ้นมา
ฉันจะแต่งงานกับเธอ ด้วยเงินนั่นแหละที่รัก
ไม่ต้องใช้ยาชาตอนถอนฟันคุด
ฉันอยากรู้สึกมัน
เค็มแล้วค่อยเปรี้ยวแล้วค่อยหวาน
อยากจูบเธอแล้วเขียนชื่อ ลงบนกําแพงที่ใกล้พังของฉัน
ให้มันล้มลงแทบเท้าเธอ
พร้อม ๆ กับทุกอย่างของฉัน
เค็มแล้วเปรี้ยว
แล้วค่อยหวาน
ออกมาที่ระเบียงสิที่รัก
มองไปยังท้องฟ้าแสนงาม
ที่อยู่ของทั้งพระอาทิตย์ พระจันทร์ และเสียงร้องสนั่นในเดือนมิถุนายน
ในขณะที่คอยสอนให้นกบิน และสายฝนโปรยปราย
ฉันไม่ต้องการความสมบูรณ์แบบ
ฉันแค่ต้องการสัมผัสความเป็นจริง
ฉันอยากให้คุณค่าความพยายาม การมีชีวิตและความตาย
การทําความผิดครั้งใหญ่ แบบที่คนใจดีเขาชอบทํากัน
หยิบเหรียญนําโชคขึ้นมา
ฉันจะแต่งงานกับเธอ ด้วยเงินนั่นแหละที่รัก
ไม่ต้องใช้ยาชาตอนถอนฟันคุด
ฉันอยากรู้สึกมัน
เค็มแล้วค่อยเปรี้ยวแล้วค่อยหวาน
อยากจูบเธอแล้วเขียนชื่อ ลงบนกําแพงที่ใกล้พังของฉัน
ให้มันล้มลงแทบเท้าเธอ
พร้อม ๆ กับทุกอย่างของฉัน
- ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้ - ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้
- ชีวิตคือความรักแม้เจ็บปวด - ชีวิตคือความรักแม้เจ็บปวด
เค็มแล้วค่อยเปรี้ยว
แล้วค่อยหวาน
หวานเหลือเกิน
ชีวิตคือความรักแม้เจ็บปวด
- หวานเหลือเกิน - หวานเหลือเกิน
หวานเหลือเกิน
คําบรรยายไทยโดย แพงสุดา ปัญญาธรรม