Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ako si Graham Hornigold, dating pastry chef sa Hakkasan,
na Michelin-starred pastry consultant na ngayon.
At si Graham Hornigold, isang executive pastry chef.
Kailangan precise ka. Kailangan may technique.
Kailangan nando'n 'yong flavor.
Pinakamataas na uri ng pagmamahal 'yong pagluluto.
Gusto ko na 'tong ingredients
ay maging memorable sa'yo.
Sa magandang paraan.
Bakit ang daming usok?
Ano'ng nangyari sa pandijan?
Una kong nakita si Heather no'ng nagpa-job interview siya.
Very driven siya.
Matalino't marunong sumagot.
At sa mga unang taon,
platonic at professional 'yong pagsasama namin.
Pero naging mas close kami.
Basta nag-click lang.
Siguro kasi masaya kami na magkasama, maraming good experience.
Naglilibot, kumakain. Nag-spark. Nag-click kami.
Payat siya't malusog. Tapos ako, red meat, wine at cheese 'yong gusto.
Bilib ako kay Heather. Perfect fit siya sa 'kin.
Pareho kami ng gustong mangyari sa buhay.
Gusto naming mag-umpisa ng bagong pamilya, magkaro'n ng business.
Consultancy tungkol sa pastry 'yong business namin.
Parang sibuyas si Graham, ang dami niyang layer
na kailangan mong balatan para makita 'yong loob.
At na-realize ko na ang dami pala niyang trauma
na hindi na niya naharap.
Akala ko 'yong buhay ko
perfect na.
Masaya 'kong kasama si Heather.
Pero kung kailan akala mo maayos na 'yong lahat,
mare-realize mo na di mo matatakasan 'yong nakaraan.
Di ako tumigil na mahalin ka.
Bakit kailangan niyang pumasok sa buhay namin?
Naniniwala ka na siya nga 'yong kung ano'ng sinasabi niya.
Pero mapanira pala siya ng buhay.
Walang makapagbabago sa 'kin.
Pinanganak ako sa Germany, sa British army base,
at dalawang taong na-foster sa edad na dalawa.
Di ko alam bakit.
Pagkatapos, lumipat ng St. Albans kasama 'yong tatay ko't stepmom.
Di ko nakilala 'yong nanay ko. Di siya nababanggit ng tatay ko.
Nag-fantasize ako kung sino siya, kung ano siya.
Pero di ko na masyadong inisip 'yon
dahil masakit na 'di mo kilala kung sino'ng nanay mo.
'Di mo siya kasama.
Di kilala ni Graham 'yong totoong nanay niya.
Para bang may kulang sa buhay niya.
Nawawalang piece ng puzzle.
Sa tingin ko gusto niyang maramdaman 'yong pagmamahal
at connection sa pamilya niya.
Naglilinis kami at nakita 'yong birth certificate niya.
Di ko siya tinatanong kung sino'ng tunay niyang nanay.
May kopya 'ko ng birth certificate ko.
"Pinanganak noong Novermber 26, 1974
sa British military hospital sa Münster, West Germany,
sa tatay ko,
mula sa King's Lynn, na isang Sapper sa Engineers."
At 'yong pangalan ng nanay ko dito ay Haton Hornigold, dating Mahamud,
na malamang ay may lahing Muslim.
Sabi namin, "Tara alamin natin kung sino siya."
Inumpisahan naming hanapin siya sa Google, base sa pangalan niya sa document.
Estimated namin na nasa early 70s to 80s na siya.
Pero wala kaming mahanap na kahit ano. Parang di siya nage-exist.
At sinukuan na naming maghanap pagkatapos ng ilang buwan.
After one week, nalaman namin na buntis si Heather.
Napa-"Hallelujah!" kami.
Masaya si Heather, nakakatuwa.
Masaya kami no'ng nalaman namin 'yon.
Nag se-settle down na kami, parang bagong simula 'yon.
Excited kami.
After one week, lumitaw 'yong unang reports ng COVID.
Masayang-masaya na, oo, buntis ako,
pero ang bilis din ng pagbabago sa mundo.
Dumating 'yong lockdown.
Wala kaming ibang ginawa kung 'di mga hobby namin.
Masaya no'ng panahon na 'yon kasi ang dami naming oras
para maglaro sa kusina, mag-develop ng recipes,
at ipagluto, pakainin, at alagaan 'yong isa't-isa.
Tingin dito, Heather.
Heather!
Best time ng relasyon namin.
Di ako magsisinungaling.
Taasan mo pa 'yong upo, Kev. 'Yan. Taasan mo.
Ang payat ko no'n.
Tapos bigla na lang kaming naka-receive ng email.
Naaalala ko 'yon.
Nasa labas ako at nakarinig ako ng "buzz" sa phone ko.
No'ng tiningnan ko, sabi ko, "Totoo ba 'to?"
Confused si Graham na lumapit sa 'kin, sabi niya, "Tingnan mo 'tong email."
"Sabi niya nanay ko daw siya. Sa palagay mo kaya totoo 'to?"
"Hi, Graham. Di ko alam kung makakarating sa 'yo 'to,
naghanap lang ako ng paraan at nakita ko 'tong email na 'to."
"Ako si Dionne, dating kilala bilang Theresa."
"Pinanganak si Graham sa Germany bago kunin sa 'kin pa-England."
Di alam ng karamihan na sa Germany ako pinanganak.
"Kung may sense sa'yo 'to at ikaw nga 'yong hinahanap ko,
sana sumagot ka."
"Kung hindi, pasensiya na."
"Kind regards, Dionne."
Oo.
Wow.
Wow talaga.
Hay naku.
Oo.
Sumagot ako, "Totoo ba 'to?"
"Walang halong biro, et cetera."
Okay, sige, nahanap mo 'yong pangalan ko sa internet.
Tingnan natin kung ano pa'ng alam mo.
Sa mga sumunod na linggo, sinagot ko siya ng mga tanong.
"Ano'ng middle name ko?" Kasi wala akong gano'n.
DI KO SIYA BINIGYAN NG MIDDLE NAME BAKA MAY IBANG NAGBIGAY?
Puro tamang sagot 'yong dumating.
Q. KAILAN SIYA PINANGANAK?
BAGONG MENSAHE
Nag-send ng follow-up email si Graham, nanghihingi ng detalye.
At tamang sagot pa din 'yong dumating.
Di ko palalagpasin na malaman kung sino ka at kung sino ako.
'Yon ang unang gagawin ko.
Sana di na lang namin na-receive 'yong email.
Umpisa pala 'yon ng mga bagay na di mo aakalaing mangyayari
kahit kailan.
Nagsi-stay si Dionne sa isang hotel sa Liverpool,
at ininvite niya kami na pumunta do'n para ma-meet siya.
"Pumunta kayo, may isang hotel room na ready na para sa inyo."
Di kami sure kung ano'ng ie-expect. Kabado kami na excited.
Iniisip namin kung ano'ng kalalabasan no'n.
Habang papalapit kami sa hotel, bigla na 'kong kinabahan.
Umaasa ka na siya 'yong kung ano'ng ine-expect mo.
Sa tingin ko tinatago pa niya 'yong emotions niya.
Pero pagdating sa Liverpool, do'n na niya pinakita.
Hello, my darling.
'Yong feeling na naramdaman ko pagkakita ko sakanya
ay di pagiging baby,
kung 'di naramdaman kong baby ako ng isang tao.
Kung may sense 'yon.
Isipin mo 'yon.
Forty-five years mong di nakita 'yong parents mo.
Di kayo nakaro'n ng mother-child bond no'ng bata ka.
Pero instant 'yong pakiramdam,
the second na makita niyo 'yong isa't-isa.
Paghawak mo ng kamay niya
sa unang pagkakataon, masasabi mo agad na, "Nanay ko nga 'to."
Di ko ma-explain 'yon.
Parang kapag may skin-on-skin contact ka pagkapanganak,
at nando'n 'yong connection sa matagal na panahon.
Isipin niyo 'yon. Instant. Straight.
'Yon 'yong connection na naramdaman ko.
Kaya agad-agad, sabi ko talaga, "Oo naman, nanay ko talaga 'to."
Sobrang excited sila na makita 'yong isa't-isa. Magkamukha sila.
Pareho sila ng mannerisms.
Nando'n agad 'yong connection.
Napaka-welcoming ni Dionne sa 'kin,
sinabi niya agad, "Mother-in-law mo 'ko. Nandito ako para sa 'yo."
"Excited na 'kong maging lola. Nakakatuwa."
- Nandito 'yong paa niya. - Oo.
'Yong ulo, dito.
"Di ako makapaniwalang nahanap ko 'yong anak ko't magkaka-apo pa ako."
Bakit mo kinukuha 'yan?
Nagvi-video siya.
Smile ka naman.
- Yes, darling. - Smile.
No'ng sumunod na araw, gumising si Graham
nang may ginhawa dahil
nahanap na niya 'yong nanay niya, okay lahat.
Nando'n 'yong excitement, pero may kasamang lungkot.
Sabi ni Dionne, pilit daw kinuha sa kanya si Graham,
at wala siyang kontrol sa bagay na 'yon.
No'ng panahon na 'yon nasa Germany daw siya
at di niya alam kung nasa'n si Graham.
Tuluyang nahiwalay si Graham sa kanya.
No'ng gabing 'yon,
nag-rent ng private room si Dionne.
Gusto niya daw kausapin si Graham.
- Okay ka lang? - Oo.
So nag-meet kami ni Dionne sa Liverpool sa unang pagkakataon.
Pina-process ko pa 'yong fact na
nakatayo siya sa harap ko after 45 years.
Tapos bigla pa niyang sasabihin sa 'kin
na six months na lang siyang mabubuhay.
May taning na siya dahil sa brain tumor at marrow bone cancer.
Kaunti na lang 'yong oras ko.
Gusto kong ngumiti kasama mo.
'Yon lang.
Mahal na mahal kita palagi.
Masaya akong makita ka.
Gagawin ko lahat para lang makasama ka.
Tinaningan siya ng doktor dahil sa cancer niya,
dahilan kung bakit pursigido siyang mahanap si Graham.
Parang roller-coaster ride na, "Nahanap ko nga 'yong nanay ko,
kukunin naman agad siya sa 'kin,
at kailangan kong lubusin 'yong oras na magkasama kami."
"One chance para makilala ko pa siya."
Halo-halong emosyon.
Nando'n 'yong saya, 'yong sobra-sobrang pagmamahal,
'yong childhood emotions.
Pero sa kabilang banda, alam kong mawawala siya uli sa 'kin.
Gano'n kabilis.
Isa sa mga gusto niya 'yong pumunta sa dagat.
Na makita 'yong dagat sa huling pagkakataon.
Kaya
sumakay kami sa kotse at pumunta sa dagat.
Alam mo 'yon, ang lungkot kasi sabi niya,
"Huling beses ko 'to, pero unang beses nating magkasama."
Ibang klaseng discovery 'yon kasi binigyan niya ako ng insight
sa kung sino siya.
Tumira siya sa Singapore.
Meron daw siyang businesses sa buong mundo.
Farms, passion fruits, mga mangga,
at kung ano pa, basta maraming business.
Palm oil sa Indonesia at Malaysia.
Na kausap niya 'yong mga associate niya sa buong mundo
dahil marunong siya ng 18 languages.
Oo.
Labing walo.
Ibang klase.
Bigla na lang may tatawag galing sa fruit farm sa gitna ng jungle.
"Kakausapin kita mamaya."
"Okay?"
Pero sa paraan ng pananalita nila, parang nanay nila 'yong kausap nila.
"Mama." Sabi ko, "Bakit lahat sila 'yon ang tawag sa 'yo?"
Sasabihin niya kung pa'nong nagbigay siya ng pera sa kanila
para makakain sila, para makapagtanim.
Ise-share niya 'yong videos niya kasama 'yong mga katrabaho niya
na nagbibigay ng packages at pagkain sa mahihirap.
Marunong na nga siya pagdating sa business,
tapos charitable pa siya, alam mo 'yon?
Nakakabilib.
Siguro para kay Graham, journey of discovery 'yon.
Journey ng pagmamahal nila sa isa't-isa.
'Yong bond nila, mabilis na nag-grow.
Gusto niya daw pumunta sa London ng ilang mga araw.
Nagdecide siyang sa isang hotel mag-stay.
At...
sa gulat ko,
pumili siya ng five-star malapit sa ilog.
Araw-araw siyang umo-order ng champagnes, caviar.
Deretso lahat sa table niya.
Mukhang komportable siya sa paligid niya.
Ready?
Palipat-lipat siya ng five-star hotels.
Ang lala niyang gumastos. Kilala siya ng mga tao.
"Nag-stay na siya dito." "Isa sa mga best customer namin."
Sabi namin, "Mukhang mayaman nga 'tong babae na 'to."
Sabi ng nanay ko, may dalawang sources siya ng pera niya.
Isa do'n 'yong pagiging maalam niya sa business,
at 'yong isa,
ang sabi niya,
na siya daw
ay illegitimate child
ng dating sultan ng Brunei.
Binigyan siya ng pera ng pamilya niya sa Brunei
at no'ng dating sultan.
Nagkataong mayaman 'yong pamilyang 'yon.
Masyadong fantastical
kasi sino'ng maniniwala do'n?
Pero 'yong pinaka eye-opener para sa 'kin, ibang klase 'to,
ay no'ng pumunta kami sa Dorchester.
Isa 'yong top-end na five-star hotel sa Park Lane.
Kilala siya ng lahat.
Mula sa doorman, receptionist hanggang concierge.
Pinaupo siya sa pinakagitna ng restaurant
at uminom siya ng champagne,
buong araw siyang nando'n.
Tapos bigla kong naisip,
"Kilala ba nila siya kaya gano'n sila?"
Kasi Brunei royal family 'yong may-ari ng hotel.
Nakaupo ako do'n, bilib na bilib,
sabi ko, "Wow, nanay ko 'to."
Ang daming biniling regalo ni Dionne kay Graham.
Mga personalized suit.
Mga bag, mga designer na damit.
Di pa 'ko nagkaroon ng maayos na kotse.
Pero no'ng nagkakilala kami...
"Anak, 45 years kitang di nakita."
"Wala pa 'kong nabibigay sa 'yo. Ibibili kita ng regalo."
"Babawi ako sa 45 years na 'yon."
'Yon mismo 'yong sinabi niya.
"Tara, bumili tayo ng sasakyan."
Isara mo 'yan.
Syempre.
Kinausap ko 'yong head sales honcho ng Rolls-Royce.
Hinila ko, sabi ko, "Kilala mo ba siya?"
Sabi niya sa 'kin, "Oo, kumuha na siya ng dalawang Phantom dito dati."
Tapos biglang nasa may Land Rover na kami.
Tinawag niya 'ko.
"Anak, alin 'yong gusto mo?"
"Ang ganda nito, Mom."
Sakay ka ng Land Rover kasama 'yong nanay mo,
na 45 years mong di nakasama.
Masayang-masaya siya kasi nabili ka niya ng regalo.
Sabi ko lang,
"Grabe 'to."
Sabi pa niya, kailangan din ni Heather ng sasakyan
para di siya mainggit na meron na 'ko.
'Yan 'yong sa 'yo.
Ano'ng masasabi mo?
Salamat, Mom!
Sobrang ganda.
Pag-alis, sabi namin,
"Grabe 'yon."
Dalawang buwan pagkatapos ng una naming pagkikita,
manganganak na si Heather.
Ipapanganak na 'yong anak namin.
Sinigurado kong nando'n 'yong bag at ready na lahat.
Papunta ka sa life-changing moment.
Sobrang hirap at tagal no'ng panganganak ko.
Worried ako kung magiging okay ba siya
dahil masyadong stressful at traumatic 'yon.
Limang oras akong sinasalinan ng dugo.
Ang hirap...
Ang hirap no'n.
Pero 'yan na 'yong anak namin.
Sabi ko, "Siya na 'yong pinakamagandang nagawa natin."
Pag nagka-anak ka na, nagbabago 'yong idea mo sa pag-ibig.
Responsibilidad mong mahalin 'yong anak mo, protektahan.
Ibigay lahat sa kanya.
Grabe.
Wala ka nang mahihiling.
Pero kabababa ko lang sa anak ko
no'ng makatanggap ako ng message kay Mom.
Umihi daw siya ng dugo.
Nabasa namin na part pala 'yon ng sakit niya.
Sabi ko, "Diyos ko, bakit ngayon pa?"
Ayoko nang ganito, anak.
Gusto ko payapa lang.
Natatakot ako.
May bagong panganak kami, at 'yong partner ko
kailangang-kailangan ako.
Tapos meron ka pang 85-year-old na cancer patient.
Di ko siya pwedeng iwanan sa hotel
dahil mag-isa lang siya.
Di ko rin pwedeng iwanan 'yong mag-ina ko.
Sa isip ko, mas okay kung nasa iisang bahay na lang sila,
at least nando'n ako para sa lahat, pero syempre, di 'yon ideal.
Di ba? Di talaga 'yon ideal.
Kaya inuwi ko siya.
- Iiyak kaya 'yong baby ngayong gabi, Mom? - Di 'yan.
Pa'no pag oo?
Aalagaan ko.
Mula ngayong gabi, hahawakan ko 'yong baby,
aalagaan ko siya.
Di siya iiyak. Tingnan mo.
Masayang-masaya 'yong nanay ko,
na nagkaro'n siya ng chance
na mahawakan 'yong apo niya.
Alam mo 'yon, six months na lang siyang mabubuhay.
Di niya na iniisip 'yon.
Pagkatapos kong manganak,
nagbago 'yong pakikitungo ni Dionne sa 'kin.
Hi, Heather.
Alam mo,
ang tigas ng ulo mo.
Bigyan ko 'ko ng 20 minutes para makita 'yong apo ko.
Lagi mo siyang inaakyat. Di mo binababa.
'Yong feeling ng pagiging bagong nanay natanggal sa 'kin
kasi nando'n si Dionne.
Parang wala akong karapatang i-celebrate 'yong pagiging nanay ko.
Ano'ng problema?
Gusto mo si Nana? Oo.
May nanay kang Asian na nagtuturo sa 'yo
pa'no alagaan 'yong anak mo.
May partner kang pagod, weary, at prangka, at may karapatan naman siya,
na sinasabing, "Teka muna, bahay ko 'to."
"Anak ko 'yon, aalagaan ko siya sa paraang gusto ko."
Kaya naisip ko,
"Di to uubra."
"Gutom na 'ko, Daddy."
Dalawang buwan pagkatapos kong manganak,
nag-usap si Dionne at Graham na pumunta sa Switzerland
para makuha 'yong pera ni Dionne na ibibigay niya kay Graham.
Gusto niyang manahin namin 'yong ari-arian niya.
'Yong plano ay pumunta ng Zurich para pumirma ng papeles,
para maayos na lahat.
May mga abogado daw na naghihintay kay Graham.
Pati mga banker. Naka-set up na lahat.
Kaya pinapapunta siya
para pumirma ng papeles.
Tapos maaayos na lahat.
Sa totoo lang, sabi ko, "Sige, umalis ka."
"Para matahimik ako kahit apat na araw lang."
"Bigyan mo muna ako ng space."
Hinahanda na ng nanay ko
na mapunta sa 'kin 'yong mga pag-aari niya
kung sakali mang mamatay siya.
Nabubuhay at nirerespeto ng Zurich ang pera.
Sineseryoso niya 'yon.
Kung mamatay man ako...
multi-millionaire ka na.
'Yan lang 'yong masasabi ko.
Ilalagay ko lahat sa pangalan mo.
Marami daw akong ari-arian
kaya kailangan kong magbukas ng account sa Swiss bank.
Kailangan kong pumirma ng forms para sa bangko sa Zurich.
Kailangan kong makipagkita sa private equity lawyers,
mga representative ng malalaking mga bangko.
Pagdating sa Zurich, sa five-star hotel kami nag-check in.
Ang ganda. Two-star Michelin restaurant ba naman.
Sobrang mahal.
Hi, anak!
Tawagan mo 'ko, please.
Nasa Switzerland ako.
No'ng mga panahong 'yon,
laging nakikipag-usap si Mom sa Swiss banker.
Di 'ko alam kung ano'ng pinag-uusapan nila.
Pero sabi niya kailangan daw ng 20 million base
para makapag-open ng Swiss bank account.
One-zero-zero.
100% 'yon.
Tumawag ako sa kaibigan kong nasa Zurich.
Sabi ko, "Pare, nandito 'ko." Gusto mo bang magkita tayo? Uminom?
Sabi ko, "Sige, pare."
"Mami-meet mo 'yong nanay ko."
Okay, sige. Basta sabihin mo lang kung kailan.
Matagal ko nang kilala si Graham. Nagkasama na kami sa trabaho.
Natuto ako sa pastry master mismo.
I mean, isa siya sa pinakasikat na chefs sa London.
At naging mabuting magkaibigan kami.
Sobrang close.
Nagsi-stay sila sa isa sa pinakamahal na hotel sa Zurich.
Pag-upo ko, sabi niya, "Si Dionne nga pala, nanay ko."
Para siyang maliit na bata.
No'n ko lang siya nakitang gano'n.
Para siyang baby.
Para siyang pinanganak uli.
Happy birthday to you
My nice son
Happy birthday
To you
Kiss mo siya!
Mama.
Susubuan kita.
- Wag. - Oo.
Nakakahiya.
Nakaupo kami sa hotel,
tapos dumating na 'yong banker para pag-usapan 'yong trust funds.
Di siya basta-bastang banker.
Bigating banker siya kumpara sa iba.
Pagkatapos ng dalawa, tatlong araw, na-invite kami no'ng head ng bangko.
Sarado 'yong bangko.
Pupunta 'ko para pumirma at maintindihan 'yong mana,
kung pano'ng mangyayari pag namatay si Mom.
Tumawag si Graham. "Nasa bangko kami."
"Totoo na 'to," sabi niya. "Totoo na. Pumunta ka."
"Kailangan kitang makita in ten minutes."
Iba 'yong...
pakiramdam, sobrang tahimik.
Ininvite kami sa private rooms sa taas.
Dumaan kami sa security. Umakyat.
Nakarating kami sa opisina.
'Yong kwarto...
Di lahat nakakapunta do'n.
Nakatingin sa 'kin si Graham, sabi niya, "Ano'ng nangyayari?"
"Totoo na 'to."
Sa isip ko, "Ga'no ka kayaman
para bigyan ng access at pumasok after operating hours
sa global headquarters ng isang bangko sa Zurich,
at asikasuhin ng isang private banker?
Walang nakakaalam sa yaman niya.
Kumplikado 'yong financial arrangements ni Mom,
at na-realize ko na tatagal 'yong proseso.
Wala kaming pinirmahan no'n.
Kalat 'yong businesses niya.
Kailangang maintindihan ga'no karaming asset 'yon.
Hundreds of millions daw.
Ang galing mong sumayaw, Mom.
Uminom kami pagbalik sa hotel.
Sabi ko, "Grabe."
Nagkatinginan kami. "Grabe, ano'ng nangyayari?"
'Yong naisip ko lang,
"Pare, magbabago na 'yong buhay mo."
"Boom, ang bilis."
"Yayaman ka na."
Nanalo 'ko ng jackpot.
Sinasabi sa 'kin ni Graham 'tong tungkol sa malaking pera
na hindi lang makapagbabago ng buhay namin,
kung di mamanahin pa ng magiging mga anak namin.
Bilang tatay, ang sarap isipin na di na kayo mamomroblema sa pera.
Walang problema sa pera?
Sino ba namang may ayaw no'n?
Makakatulong ka pa sa iba.
Sa mundo.
Kung pano'ng mapapalitan mo 'yong palm oil farms niya
ng mas malinis at maayos.
Dahil may pera ka na nga.
'Tang ina, di ba?
Pasensiya na sa sinabi ko.
Nasa London ako. Si Graham nasa Switzerland.
Isang beses, habang nagtitingin ako sa account namin,
may nakita akong malaking amount na na-transfer
under sa pangalan ni Graham.
Tinanong ko si Graham.
Sabi niya pupunta daw kay Dionne 'yon.
Kailangan daw niya 'yon.
Di siya maka-withdraw dahil sa COVID.
Habang nasa isang hotel kami sa London,
kumakain kami, lumapit siya't bumulong
na ako daw 'yong magbayad dahil di siya maka-withdraw
dahil sa COVID.
Bayad sa hotel, 1,000 pounds dito, 2,000 pounds do'n.
Five, ten. Sige, walang problema.
Babalik naman sa 'kin 'yon.
£20,000 to £25,000 'yong binayaran ko.
Nagulat ako, lalo na dahil di naman marami 'yong cash ko,
pero masaya akong natulungan ko siya.
Alam mo 'yon? 45 years ko siyang di nakita.
Alam kong may taning na siya.
Naguluhan ako
dahil akala ko si Dionne lagi 'yong nagbabayad sa lahat.
Sabi ni Graham wag akong mag-alala.
"Babalik din lahat 'yan. Wag kang mag-alala."
"Doble-doble pa 'yong babalik."
Ililista ko lahat ng utang ko sa 'yo.
Ibabalik ko lahat 'yon.
Di na 'yon mangyayari uli.
Nangugutang ako sa 'yo
dahil kadugo kita.
Mahal na mahal kita.
Dapat apat na araw lang
'yong trip nila pa-Switzerland.
Pero pagkatapos no'n,
sabi sa 'kin ni Graham, "Di pa ready 'yong papeles.
Di pa ready 'yong abogado. Magtatagal pa kami dito."
Sabi ko, "Sige. Okay lang."
Sobrang mahal ng dinners namin no'n.
Sobrang mahal.
Caviar.
Lahat ng mahal na pagkain kinakain namin araw-araw.
Bibili ng $350, $400 na bote ng wine.
Parang tubig lang.
"Isang bote pa nga."
Sabi niya sa 'kin, "Parte ka na ng pamilyang 'to."
"Dahil best friend mo
'yong anak ko,
kapamilya na rin kita."
"Apo na kita." Simula no'n, tinawag na niya 'kong "apo."
Kaya tinawag ko siyang "lola."
Sabi niya kay Graham,
"Anak, magkano'ng ibibigay ko sa kaibigan mo?"
Tapos sabi ni Graham, "Ewan ko. 3.5? Four?"
"Ano 'yong 3.5?"
"Millions, pare."
"Magtitingin tayo ng bahay bukas."
"Ibibili kita."
Lasing akong umalis sa hotel,
at 'yong buhay ko pwedeng iba na kinabukasan.
Pumunta kami sa mamahaling mga bahay.
Exciting, pero di ko makita 'yong sarili kong tumira sa mga gano'n.
Masyadong bongga.
Sabi ko kay Dionne,
"Di ko mame-maintain 'tong ganitong klase ng bahay."
"Wala akong gano'ng pera."
"Okay lang, salamat sa tulong, pero wag na lang."
Sabi niya, "Di 3.5 'yong ibibigay ko. 7 million 'yon."
Pero sabi niya wala daw do'n 'yong pera niyang pambili no'ng bahay.
Hinihintay niya daw daumating 'yong pera
galing sa kung sa'n man sa Asia, pa-Switzerland,
para mabayaran 'yong bahay.
Kaya kailangan naming maghintay.
Kung di mo magawa ngayon, bukas uli. Magsikap ka lang.
Pero may nangyari.
Nag-CR si Graham
kaya naiwan akong kasama ni Dionne.
Sabi niya,
"Lagi akong tumutulong. Lagi."
"Bago kita matulungan, may ibibigay ka muna sa 'kin."
"May kailangan ako sa 'yo."
Sabi ko, "Ano'ng sinasabi nito?"
"Kailangan ko ng pera mo."
"Pero wag mong sasabihin kay Graham."
"Atin-atin lang 'to."
Siyempre, sabi ko,
"Di kita mabibigyan ng pera. Wala..."
"Normal na tao lang ako na may normal na buhay."
"Di ako mayaman."
"Sorry, wala akong maibibigay."
Pagkatapos no'n,
nagduda na 'ko.
Mula no'n, inisip ko na
na parang may mali.
Iisip muna 'ko.
Kailan ka mag-iisip? Pag gray na tulad nito 'yong buhok mo?
Late na pag gano'n, di ba?
Oo.
Ayaw kong magsabi kay Graham
dahil nanay niya 'yon, at sobrang saya niya.
Pag may sinabi akong di maganda,
mag-aaway kami ni Graham.
May taning na 'yong nanay niya.
At gusto niyang makasama si Graham.
At 'yon 'yong pinakaimportante para kay Graham.
'Yong apat na araw,
humaba nang humaba.
Ako lang mag-isa sa bahay.
Kakapanganak lang, walang katuwang.
Sa kapitbahay ako nakikisuyong magpabili sa supermarket
ng gatas at ibang pang groceries.
Bilang tatay, gusto mong makasama 'yong pamilya mo.
Kaso wala pa 'kong papeles na napipirmahan,
e 'yon nga 'yong dahailan bakit kami nando'n.
Nasa meeting pa rin siya kasama ng mga abogado't banker.
Pinipilit niya 'kong mag-stay.
Sa isip ko,
"Di ko siya pwedeng iwanan
dahil malapit na siyang mamatay."
Pumupunta 'ko sa hotel tuwing makalawa
para malaman kung ano'ng nangyayari.
Di lang kaming tatlo 'yong nando'n.
Ang dami kong nakilala do'n.
No'ng una, di ko siya nakita, narinig lang.
Narinig kong sabi niya,
"Iho!"
Lumingon ako, nakita ko 'tong babae,
tingin nang tingin sa partner ko na Chinese.
Unang tanong niya sa 'kin,
"Ano'ng business mo?"
Medyo nagulat ako
kasi 'tong 80-year-old na yata na babaeng 'to,
nagtatanong tungkol sa business ko.
Sabi ko, "Sabi ng financier ko filmmaker daw ako."
Tao lang ako na interesado sa buhay.
'Yon 'yong dahilan bakit nasa Zurich kami.
Naghahanap kami ng investment para sa start-up namin.
Para siyang Amazon.
Marketplace para sa
mamahaling mga produkto.
Interesado siya.
Sabi niya, "Kausapin niyo 'yong abogado ko."
Halos araw-araw kung dumating
'yong abogado niya.
'Yong banker niya galing sa malaking Swiss bank.
Mukha talaga siyang mayaman na tao.
At pinapakita niya talaga 'yon.
Sabi niya, "Illegitimate child ako ng sultan ng Brunei."
Wala na 'to kumpara sa ibang mga narining ko.
Chineck no'ng abogado 'yong deal. Pinirmahan na 'yong mga papeles.
Eto 'yong kontrata.
Bibilhin daw niya 'yong 20% ng shares ng kumpanya.
Bale 2.5 million Swiss franc para sa 20% ng kumpanya.
Tapos sabi niya, "Ayan, may investor na kayo."
Nakakatuwa siya.
Charming.
Matalino.
Masaya no'n.
Apo pa ang tawag niya sa partner ko.
Kaya naging personal 'yon para sa 'min.
Tapos sabi niya, "Apo."
'Yon ang tawag niya sa 'kin. "Ikuha mo nga ako ng 2,000 euros."
Nagkakaproblema siyang mag-withdraw
dahil sa COVID at pag-transfer ng accounts.
Sabi ko, "Sige, walang problema."
Lagay mo 'yan dito.
- Maraming salamat. - Sabihin mo sa babae...
Magiging investor namin siya.
May tradisyon ng pagbibigay ng regalo sa Asian culture.
Obligasyon mo na magbigay pabalik pag binigyan ka.
Sabi lang niya, "Lumabas tayo't mag-shopping."
Binili namin siya ng warm boots.
Mga sombrero.
Mga handbag.
Mga damit.
Sinusukat niya 'yong coat.
8,000 something yata 'yon.
Sabi niya, "Gustong-gusto ko 'to."
Kaya binili ko din.
Binili namin siya ng maraming champagne.
Diyos ko, 'yong champagne bill pa lang namin nasa 10,000 na.
"Wag niyong sasabihin kay Graham."
Di ko pwedeng sabihin kay Graham dahil ayaw niyang malaman ni Graham
na may problema sa pera 'yong mayaman niyang nanay
na kailan lang niya nakasama uli.
Kaya pinangako ko sa kanya na wala akong sasabihin na kahit ano kay Graham.
Mas nagiging concern na ako sa nangyayari do'n.
'Yong mga kontrata at pera na sinasabi ni Dionne,
walang nangyayari ni isa.
Puro salita lang.
Habang mas lalo akong nagdududa,
lalo din akong
tinatry i-push out ni Dionne sa usapan.
Hi, Heather.
Ayaw talaga kitang kausapin
dahil naiinis ako sa 'yo.
Naaalala ko 'yon lahat.
Kailangan ko lang ng respeto.
Ibang klase ka niyang kausapin.
Di ko pa 'yon naramdaman sa ibang tao.
Pag kay Graham, para siyang 'tong
masayang-masayang klase ng tao.
Pero pag ako na 'yong kausap niya,
nagiging ibang-iba na 'yong ugali niya.
Di 'yon nakikita ni Graham.
Pag umakyat ako't nahulog ka diyan at nabagok,
malalagot ako.
Sobrang nagwo-worry na 'ko
dahil minsan, nakahiga lang siya sa sofa't di gumagalaw.
Mukhang pagod at maputla.
Para talaga siyang pagod na pagod.
Tinanong ko, "Okay ka lang ba? Tara, pumunta tayo sa doktor."
"Ano'ng klaseng gamot 'yong kailangan mo?" Ang dami niyang gamot sa isang bag.
Hiningi ko sa Diyos na kunin na niya 'ko.
Mamatay na lang sana 'ko.
Sabi niya, "Alam mo?"
"Ayoko na. Tapusin na lang natin 'to"
Tapos aakyat siya sa balcony, kailangan mo pa siyang hilahin pababa.
Mga 1:00, 2:00 ng umaga 'yon,
tapos nakaupo ka lang do'n, balisa.
"Baka patay na siya pag-uwi ko."
"Baka may gawin na naman siya mamayang gabi."
Mahal na mahal kita.
Tandaan mo 'yan.
Papalapit na 'yong Pasko.
Tapos biglang sinabi ni Graham
na ayaw siyang pauwiin ni Dionne.
Unang Pasko kasama ng three-month-old na anak namin.
Para sa 'kin, importanteng nando'n si Graham.
Kailangan kong makabalik.
Kailangan ko pang makipag-away para makabalik lang ng Pasko.
Nangako ako kay Heather na babalik ako.
Nakabalik si Graham ng Christmas Eve.
Tumawag siya sa 'kin kinaumagahan, "Makakauwi ako ngayon."
Natuwa ako.
No'ng gabing umalis ako, naka-receive ako ng maraming message.
Malungkot daw siya,
nanlulumo kasi iniwan siya ng anak niya.
Malungkot na malungkot siya.
Pero ako, masaya.
Kasi nakabalik na 'ko't kasama ko uli 'yong mag-ina ko.
In two months, ang laki na ng anak ko.
Nagluto ako.
Masaya 'yong mga panahon na 'yon.
Masayang kasama sila, lalo na't Pasko.
'Yon 'yong pinakapangit na Pasko para sa 'kin
dahil pinag-awayan namin
ng 4:00 ng umaga si Dionne.
Sabi ko kay Graham, "Di na 'to okay."
"Two months kang nawala."
"Tapos bigla kang babalik na parang walang nangyari."
Sabi ni Heather may nagpapalayo daw sa 'min sa isa't-isa.
Sabi ko, "Nababaliw ka na."
Hayaan ko lang daw
na mahalin nila 'yong isa't-isa.
Miss mo na 'yong Mom mo?
Mabuti naman.
Balak namin umuwi ni Graham sa New Zealand
para ma-meet ng parents ko't pamilya 'yong baby.
Nagta-try na akong mag-book ng tickets
pero pinipilit ni Dionne na wag sumama si Graham
dahil mamamatay na daw siya.
Pabalik-balik ako sa mga doktor.
Pati sa hospital.
May sakit ako.
Di na nga ako halos makalakad ngayon.
Nasa'n 'yong anak ko?
Bale six weeks kami sa New Zealand,
katapusan ng January, six months pagkatapos sabihin ni Mom
'yong tungkol sa diagnosis niya.
Malapit na daw siyang mamatay.
Lagi niyang pinupunto
na weeks or days na lang siyang mabubuhay.
May sakit ako.
Matanda na.
Gusto lang kitang makasama hangga't kaya ko.
Galit na galit si Graham.
Gulung-gulo siya dahil naniniwala siyang
mamamatay na si Dionne.
Moral dilemma 'yon.
Gawin mo 'yong tama
at samahan mo 'yong mag-ina mo,
o gawin mo 'yong tama
at samahan mo 'yong nanay mo na 45 years mong di nakasama
hangga't buhay pa siya.
Ano'ng pipiliin mo?
Ano?
Wala namang makakaalam
kahit mamatay ako sa hotel.
Walang makakaalam.
Ayaw niyang wala siya do'n para kay Dionne.
Kaya nagdesisyon siyang wag sumama pa-New Zealand.
Kaya ko bang pumunta sa New Zealand kung alam kong
baka mamatay 'yong nanay ko habang nando'n ako?
Sobrang
gulong-gulo ako
dahil kailangan kong lumayo, kailangan ko ng space, at...
kailangan kong makita 'yong pamilya ko
at makasama 'yong mga taong nagmamahal sa 'kin.
Good morning, darling.
Okay ako. Alam ko kung kaninong boses 'yon.
Pagbalik namin ni Junyan galing ng short trip,
nando'n na 'yong lalaki.
Chinese siya, si Peng.
Sabi niya, "Mga apo,
may idi-discuss akong business kay Peng."
Ako si Peng.
Taga-China ako. Pero matagal na 'kong nakatira sa Germany.
May business associate si Peng na nagpakilala sa kanya kay Dionne.
Makakapag-invest daw si Dionne sa business niya.
Bibigyan daw niya ng 60 million 'yong business associate ko,
investment para mas mapalawak pa 'yong business niya.
Pero sa Southeast Asia, di ka lang basta tumatanggap.
Middleman si Peng ng isang medical company
na espesyalista sa paggamot ng cancer.
Pwede niyang matulungan si Dionne
at matulungan din financially 'yong kompanya.
Inofferan ng business associate ko si Dionne
ng libreng cutting-edge cancer treatment
na sa Switzerland lang available.
Libre lahat 'yon.
May terminal cancer ako. Pwedeng wala na 'ko sa susunod na buwan.
Pwedeng wala na 'ko sa makalawang buwan. Diyos lang 'yong nakakaalam.
"Ayoko no'ng treatment," sabi niya. "Mamamatay na rin naman na 'ko."
"Pero pwede siyang magbigay ng pera."
Sinanasabi niya kung pa'nong ibibigay niya 'yong pera niya
sa mga nangangailangan,
na maraming makikinabang na tao do'n.
Sa kabuuan, 50,000 US dollars
'yong naibigay namin.
Gusto niyang i-deliver 'yon ng cash.
Salamat, darling!
Pagbalik niya uli ng UK,
kumuha siya ng apartment malapit sa ilog.
Do'n sa kitang-kita 'yong Town Bridge.
Pagbalik niya ng London,
siya 'yong nagbabayad sa lahat.
Araw-araw niyang kausap 'yong abogado, 'yong banker,
sinisigurado niyang magiging maayos lahat.
- Ano'ng ire-record? - Sumunod ka lang.
- Gano'n lang? - Oo.
Okay, lalabas na tayo.
May inimbitahan akong mga kaibigan habang nando'n kami sa apartment.
Mga kababata ko.
River Thames.
Tower of London.
At dito naman,
'yong pinakamagandang apartment.
Salamat, sweetheart.
Mahal kita
nang sobra, sobra, sobra...
Nakakatuwa talaga si Dionne.
Ang friendly niya. Charismatic.
Pareho sila ng ugali ni Graham.
Mabait saka palangiti.
Teenager ako no'ng makilala ko
si Graham, mga 14 o 15.
Huli ka.
Gusto niyang laging nasa labas. Ang boring nga naman pag sa bahay lang.
Di ko kilala 'yong tatay niya, alam ko lang lasinggero siya.
Pangit 'yong pagpapalaki sa kanya.
Abusive 'yong tatay niya.
Gusto niyang makatakas sa gano'ng buhay
kaya siya nag-chef.
Nagkaro'n siya ng tirahan no'ng maging chef siya.
Di malamig, may pagkain.
Medyo problematic 'yong kabataan ko.
Puro alak,
galing sa pamilya ko mismo.
Hanggang ngayon nandito pa rin 'yong trauma.
Nandito pa rin.
No'ng seven ako, tinapakan ako sa ulo dahil nakatapon ako ng baso ng tsaa.
Di mabuting tao
'yong tatay ko.
Di ko siya masyadong iniisip.
Huling kita ko sa kanya,
18 ako, sinasaktan ko siya.
Gano'n 'yong tingin ko sa kanya.
Maraming trauma si Graham na di na niya naasikaso.
Mabilis akong magmahal, gano'n ako.
Masyado akong open.
Sinusubukan niyang bawiin 'yong lahat ng trauma
na pinagdaanan niya.
Nahulog si Graham sa trap na 'yon,
sa sobrang pagkagusto niyang maramdaman 'yong pagmamahal ng nanay niya.
Habang nasa New Zealand, do'n ko nakita
na mas malala pa pala 'yong sitwasyon sa inaasahan ko.
Nalaman kong nago-open siya
ng credit cards gamit 'yong pangalan niya
dahil inutusan siya ng nanay niya.
At nagkakaro'n siya ng utang
na di ko naman alam.
Do'n ko na-realize na napaikot na si Graham nang buong-buo.
No'ng nasa Zurich ako bago mag-Pasko,
nasa suite kami nitong five-star hotel.
Binigay nila 'yong bill at halos mahulog ako sa upuan ko,
dahil £25,000-£30,000 'yong presyo, sabi ko, "Grabe naman."
Sabi niya pa, "Hirap lang akong kumuha ng pera."
"Kukuha ako ng funds."
Sa isip ko, "Okay, sige."
Pero nangungulit sila. Sabi ko, "Papahiramin muna kita."
Gumastos ako ng 15 to 20,000 sa Zurich.
Sa London naman, £20,000 para sa hotel bills.
Pagbalik niya ng London,
gumastos pa uli kami ng £10,000-£15,000 para sa entertainment at bills niya.
'Yong total, siguro 20, 25.
£80,000 or £100,000 na 'yong nagastos ko.
Sumunod na buwan,
nakita ko 'tong
dalawang malaking transaction sa joint account namin ni Graham,
pambayad daw sa mga sasakyan.
Kinausap ko si Graham,
sabi ko, "Ano na naman 'to?"
"Bakit may binabayaran kang sasakyan,
e di ba sabi mo fully paid na 'yon?"
Regalo daw 'yon, sabi ni Dionne.
Nauto naman 'tong si Graham.
"Ibibili kita ng regalo. Babawi ako sa 45 years na 'yon."
'Yon mismo 'yong sinabi niya.
Bakit naman di ako maniniwala?
Kung bago lang ako sa pamilya,
di ko agad gagastusan pag kakikilala ko pa lang
dahil mamaya masamang tao pala siya.
Binayaran niya 'yong deposit para sa kontrata.
Nakapangalan sa 'kin, pero siya 'yong nagbabayad.
Gano'n 'yong ginagawa niya.
Siya 'yong nagbabayad.
Siya 'yong nagbabayad, di ako.
Pero bigla na lang niyang tinigil magbayad.
Di pala binayaran 'yong mga sasakyan.
Tapos may agreement na pala
na si Graham 'yong liable sa mga 'yon.
Mga magkano, sa tingin mo?
Mahigit...
180k siguro.
Halos £300,000 na utang.
Galit na galit ako.
Saka
takot na takot.
Nagumpisa akong matakot sa babaeng 'to
dahil malalim na 'yong bond nila ng partner ko,
at iba rin kung kontrolin siya nito.
Narealize ko yata
na papunta na kami sa
'di magandang sitwasyon,
at kailangan ko nang sagipin si Graham.
Kumusta ka?
Sobrang gulo na ng sitwasyon nila ng nanay niya.
Ibang klase na.
Para siyang taga ibang planeta ngayon.
Na-realize ko na di ako sapat para sagipin si Graham.
At naisip ko na
maiintindihan at susuportahan ni Juan
kung ano man 'yong nakikita ko.
Scam na 'to.
Graham, pakinggan mo 'tong sasabihin ko.
Ini-scam ka niya. Pineperahan ka.
Sabi niya sa 'kin
wala siyang tiwala kay Dionne.
Iniisip niya na scammer talaga siya.
Sabi ko sa kanya, "Di rin ako tiwala. Ganyan din 'yong nasa isip ko."
Desperado siyang makasama 'yong nanay niya.
Sinamantala ni Dionne 'yon.
Sana makita mo
kung ga'no kita kamahal.
Sobrang stressful no'ng tumigil siyang magbayad ng mga sasakyan.
Libo-libong pounds a month 'yon
para do'n sa mga sasakyan.
Pero sinasabi niya sa 'king wag akong mag-alala.
Na regalo 'yon.
Na mababayaran 'yon.
Kampante ako dahil lagi niyang kausap sa phone
'yong mga abogado at banker niya.
Puro gano'n lang 'yong ginagawa niya.
Di ko alam 'yong sasabihin ko.
Di ko talaga alam.
Feeling ko wala talaga siyang alam,
sa totoo lang.
Kontrolado siya
ng nanay niya.
Brainwashed na talaga siya.
Nado'n 'yong concern mo sa sitwasyon.
Mawawala lahat ng pera niya,
mga kaibigan at pamilya.
Lahat.
Mawawala lahat.
Alam kong malaking delubyo 'yon.
Feeling ko ang powerless ko.
Para siyang na-hypnotize.
Di na niya makita kung ano 'yong tama't mali.
Wag kang mag-aalala.
I-enjoy mo lang 'yong buhay mo.
Tumawag siya sa 'kin, sabi niya, "Si Graham,
di na 'ko inaalagaan."
"Pera ko lang 'yong gusto niya. Wala siyang paki kahit mamatay ako."
Lahat no'ng ginastos nila sa 'kin,
sinisingil nila.
Ano'ng klaseng mga anak 'yon?
Umabot sa puntong
ang pangit na ng ugali niya kay Graham.
Inaakusahan niya ng maraming bagay.
Nagsuka ako, umubo ng dugo.
Sumigaw,
"Anak, buksan mo 'yong pinto!"
Wala siyang pakialam.
Wala na rin akong pakialam sa kanya.
Inubos daw ni Graham 'yong pera niya sa bangko
tapos ginastos lahat 'yon
habang tina-transfer 'yong ibang accounts sa mga abogado.
Wala akong boses,
mamaya na lang tayo mag-usap,
bye muna.
Naawa ako ng sobra kay Dionne.
Matanda na siya't naka-wheelchair.
Eighty-five years old.
Tapos may tatlong iba-ibang cancer pa.
Hello, apo...
Kung kaya mo,
please...
Pahiramin mo 'ko ng
€10,000.
Babayaran ko din.
Kaya binigyan ko pa ng 10,000
si Grandma.
'Yon 'yong tawag ko sa kanya.
Salamat, sweetheart. Bye-bye!
Na-realize ko na kailangang bumalik sa 'kin ng partner ko
at kailangang kumbinsihin ko siya base sa mga evidence na meron ako
para marealize niya 'yong nangyayari.
Kailangan kong labanan si Dionne at wag siyang hayaang makalusot.
Kailangan na niyang tumigil.
Kaya ni-research ko pa si Dionne.
Gusto kong malaman kung sino siya,
kung ano'ng totoong motibo niya,
ano talagang intensiyon niya.
Do'n mas luminaw na ang dami na pala niyang ginamit na pangalan
kaya mahirap siyang i-track para mag-ipon
ng ebidensiya.
Pero eventually nahanap ko 'yong marriage records niya.
'Yong una no'ng 1970.
Pangalawa, no'ng 1984.
Tapos pangatlo, no'ng 1994.
Ang nakapagtataka,
1940 'yong birth date niya
sa unang certificate niya.
Pero sa sumunod na certificate,
34 years old 'yong record niya ng 1984,
kaya 1950 dapat 'yong birth date niya.
Nabawasan ng 10 years 'yong edad niya
sa pangalawang kasal niya.
Iba-iba din 'yong recorded na tatay niya sa mga certificate.
No'ng 1970, Mahmud 'yong pangalan ng tatay niya.
Tapos walang detalye.
No'ng 1984,
Antonio Lerres naman, at patay na 'yong tatay niya.
1994,
Ising William naman 'yong pangalan.
Patay na din siya.
At violinist daw 'yong trabaho ng tatay niya.
Wala siyang sinabing violinist 'yong tatay niya.
Do'n mo maiisip,
kung puro kasinungalingan 'yong nasa documents,
ano pa'ng tinatago niya?
Kasinungalingan 'yong background at pamilya niya.
Ano pa?
Di na pinakikinggan ni Graham si Heather
sa sobrang brainwashed niya.
Nanghingi na siya ng tulong na kumbinsihin ko si Graham.
Sabi ko,
"Maaasahan mo 'yan."
Pagbalik nila ng Switzerland,
saka ko siya naisipang kausapin nang mag-isa.
Late na 'kong dumating.
Nasa restaurant si Dionne.
Pumunta kami sa lobby ng hotel, uminom ng bote ng wine.
Sabi ko, "Pahingi pa ng isang bote. Kailangan niyang ma-relax."
Kaya dalawa 'yong nainom namin.
Di ko sinabi sa kanyang kausap ko si Heather
dahil siguradong magagalit siya't di na makikinig sa 'kin.
Ang hirap kasi 100% siyang naniniwala
na totoo sa kanya 'yong nanay niya.
Mayaman, may taning na, na lahat 'yon totoo.
Ang hirap para sa 'king
itanong lahat ng 'yon kay Graham.
Umiinom kami ng wine.
Sabi niya, "Mag-ingat ka. 'Yong nanay mo..."
"Sinungaling siya, bilang kaibigan, 'yon 'yong nakikita namin."
Bakit lagi niyang pinapangako
na magkakapera siya, pero wala pa din naman?
Lagi niyang sinasabing mamamatay na siya.
Mas maayos siya kaysa sa 'ting lahat.
Sinabi ko sa kanya lahat ng naiisip ko tungkol sa nanay niya.
Sabi niyang kailangan kong hanapin uli 'yong sarili ko
at "magising na sa katotohanan."
Umaasa 'kong di 'yon totoo.
Di pwede 'yon. Di pwedeng dumating ka...
pagkatapos ng 45 years para magsinungaling lang.
Di mo sinasantabi 'yon. Kinu-question mo lang uli lahat ng 'yon.
Kaya bumalik ako sa suite niya.
Naghanap ako, tapos do'n drawer, may maliit na bote ng pulang food color.
Sabi ko, "Bakit may pulang food color ka?"
Naalala ko no'ng mga nakaraang buwan,
no'ng naka-receive ako ng picture
ng ihi na may dugo.
Sabi ko, "Ano'ng..."
"Bakit may pulang food color ka?"
Sabi mo ginagamit ko 'yong pangkulay para gumawa ng dugo.
Hindi, 'nak.
Wag mong sabihin 'yon.
Di ako nakikipagbiruan.
Sabi niya Chinese medicine 'yon.
Kinakain daw 'yon at may gamit.
May sakit ako.
Pero...
gusto ko pa na mabuhay.
Ginoogle namin 'yong gamot niya.
Karamihan do'n pang-hypertension,
cholesterol at diabetes.
Wala...
Walang gamot sa cancer.
Sa isip ko, walang cancer.
Sinungaling...
siya.
At ang dami kong maling ginawa dahil do'n.
Ang dami kong ginawang choice
na nakaapekto sa anak ko't partner.
Na-realize ko din na lunod na 'ko sa utang.
Dating sultan ng Brunei ba talaga
'yong lolo ko?
- Oo. - Tama nga?
- Oo. - Naniniwala ka do'n?
Oo.
Nagsiping sila ng nanay ko.
Gusto niyang pakasalan.
Ayaw ng sultan dahil marami siyang babae.
Kaya ayaw ako ng nanay ko.
Nagsisi siya no'ng
nabuntis siya sa 'kin.
Ginamit lang daw
'yong katawan niya.
'Yon 'yong totoo,
okay?
So tito ko 'yong sultan ng Brunei ngayon?
Oo.
Anak ka ng sultan ng Brunei
at isa sa pinakamayaman sa mundo?
Oo nga!
Makikita mo rin.
Malalaman mo rin.
Bahala ka kung maniniwala ka
o hindi.
Maghintay ka lang.
Sana nga totoo, kasi kung hindi,
at maiwan ako sa posisyong 'to, Mom, baka...
Babalikan kita.
Mag si-CR lang ako.
Okay, Mom.
Bye.
Ang pangit na ng sitwasyon.
Wala kang pera, wala kang suporta.
Wala kang takas.
Nasa madilim kang lugar.
Sabay-sabay na lahat.
Di mo na alam 'yong gagawin, sa totoo lang.
Tumawag ako sa Action Fraud sa UK
dahil alam kong pwede kang magregister ng tao
as vulnerable person kung minamanipulate siya financially.
Pumunta na din ako sa pulis, pero 'yong sabi nila sa 'kin
di daw pwedeng makita na fraud 'yon kasi nanay niya 'yon.
Sabi nila, "80-year-old na pala siya."
"Madalang 'yong ganitong kaso. Nanay niya ba talaga 'yon?"
Di talaga mukhang kriminal si Dionne.
80 years old na't naka-wheelchair pa.
May nakamamatay pang sakit.
Overweight din at sakitin na talaga.
Di mo maiisip na kriminal siya kung titingnan mo 'yong mga 'yon.
Ten months matapos kong ibigay 'yong pera kay Dionne,
wala pa ring pag-usad 'yong investment.
Malala na 'yong anxiety ko.
Naisip ko, "Niloko ba 'ko ni Dionne?"
Directly na 'kong sumulat
sa Ministry of Foreign Affairs ng Brunei.
'Yong sagot nila, "Sa pagkakaalam ng embassy,
walang taong related sa Brunei royal family
na ang pangalan ay Dionne Marie Hanna
o Theresa Haton Mahamud."
"Humihingi kami ng paumanhin
kung wala kaming maitutulong ukol sa bagay na ito."
Ibig sabihin
walang koneksyon
o kung ano man si Dionne
sa royal family.
Base sa officials, peke 'yong kwento niya.
Pwedeng scam lang 'yong lahat.
Worst-case scenario,
wala na lahat ng pera ko.
At di ko na makukuha uli 'yon.
Lulong na ako sa utang.
Lunod na lunod na 'ko.
Di na 'ko makahinga.
Nilulunod pa 'ko lalo.
Bago ako tuluyang malunod,
pinressure ko na siya.
Directly ko na siyang tinanong.
"Kailan mo ibabalik 'yong pera namin?"
Sabi niya lang,
"Di ko makakalimutan lahat ng ginawa niyo sa 'kin."
Nagdesisyon na akong mag-reach out kay Graham sa unang pagkakataon.
"Alam mo namang inutangan niya 'ko."
"Marami na 'kong naibigay sa kanya."
Nasa €150,000 na 'yon.
Nagulat si Graham.
Gulat na gulat siya.
No'ng sinabi sa 'kin ni Peng na nagpautang siya,
sabi ko,
"Ibig sabihin pera mo 'yong ginamit namin sa London?"
Nagalit ako't nahiya.
Nakakahiya.
Sabi ko, "Graham, alam kong
mabuti kang tao."
"Bakit ang dami kong naririnig na di maganda tungkol sa 'yo?"
"At bakit tuwing nagkukwento siya sa 'kin at sa ibang mga tao, laging,
"Wag niyong sasabihin kay Graham."
Wag kang magsasalita pag tumawag si Graham.
Secret lang natin 'yon.
Atin-atin lang 'yon.
wag kang magsasalita.
Kausapin mo 'ko bukas
pag wala siya.
I-delete mo na 'to
pagkatapos mong pakinggan.
Sa 'kin ka makinig,
wag kay Graham.
"Wag mong sasabihin kay Graham."
Puro "wag mong sasabihin kay Graham."
Na-realize ko na
di nagsasabi ng totoo 'tong babae na 'to.
Naloko ako dahil lang sa kagustuhan kong magkaro'n ako ng nanay
at matanggap niya 'ko.
Master manipulator siya.
Wala siyang sakit. Hindi siya mayaman.
Con artist sya.
Pinepressure na siya ng mga kaibigan niya,
"Nasa'n 'yong proof na nanay mo talaga siya?"
"Ang dami nang kasinungalingan."
"Nasa'n 'yong ebidensiya na biological mother mo talaga siya?"
Nag-request ako na magpa-DNA test kami.
"Magpa-DNA test tayo." "Wag. Di na kailangan niyan."
"Maniwala ka na lang o hindi."
Lahat ng sinabi niya no'n, puro kasinungalingan, alam mo 'yon.
Kaya DNA test lang talaga 'yong solusyon.
No'ng araw na binigay namin 'yong sample, nasa five-star hotel kami.
Dalawang set ng swab.
Nilagay namin 'yon sa vials.
Sabi nila ilang linggo pa bago makuha 'yong resulta.
Gusto kong maging negative 'yong resulta.
Sino ba namang may gustong magkaro'n ng gano'ng kapamilya?
So eto 'yong resulta.
Ang sabi,
"Walang duda,
99.9%
na...
tunay na anak ako ng isang
Miss Dionne Marie Hanna."
Nanay ko siya.
Ang hirap no'n maunawaan.
Bakit mo gagawin sa anak mo 'yon?
Huli ko siyang nakita no'ng panahon
na kinuhaan kami ng DNA.
Bigla na lang wala nang messages.
Walang calls.
Pinutol niya lahat ng connection niya.
Pagkatapos ng isang taon, wala pa rin 'yong pera.
Walang commitment.
Walang communication.
Basta na lang nawala si Dionne.
Kausap ko si Junyan, sabi ko, "Ang dami nating nagastos."
"Mahigit 100,000. Isipin na lang natin na nawala 'yon."
Survival mode na 'to e. I-let go mo na't mag-move on na lang.
Ang dami kong ininvest na energy,
oras, pati siguro pagmamahal.
Pero marami akong natutunan.
Na makita 'yong realidad.
Na wag umasa.
Hi, Mom. Gusto lang kitang kamustahin,
saka, alam ko na...
nagawa mo na lahat ng 'yon.
Naperwisyo ako, 'yong pamilya ko, lahat.
Ano pa'ng magagawa ko?
Nangyari na nga.
Kailangan ko na lang mag-move on.
Saka iniwan mo 'ko uli e...
Ano pa'ng magagawa ko?
Wala ka na...
naman.
Singapore, Semarang,
Indonesia, Brunei, kung nasa'n ka man.
Sana ipaintindi mo sa 'kin kung bakit.
O wag na?
Di ko yata talaga maiintindihan.
Ingatan mo 'yong sarili mo.
Isang taon ko lang siyang
nakilala.
"Dionne" na 'yong tawag ko
sa kanya ngayon.
Dahil walang nanay
na kayang gumawa no'n.
Kaya di ko na...
siya tinawag na "Mom."
Di mo maiisip na magagawa
ng isang nanay 'yong gano'n.
Mag-aruga, magmahal, pumrotekta,
di niya nagawa lahat 'yon.
Sinira niya pa 'yong buhay ng anak niya.
Di na siya naawa.
Sino ba 'tong babaeng 'to?
Ilang oras akong
nasa Google araw-araw para maghanap ng impormasyon tungkol sa kanya.
Nagtatrabaho ako sa isang marangyang five-star hotel sa Zurich...
Para maintindihan pa lalo 'yong nangyari,
nag-umpisa akong magtanong-tanong sa mga tao.
Nag-iwan siya ng mga diamond na singsing sa hotel
dahil di siya nakabayad ng room niya,
tapos peke naman pala 'yong mga 'yon.
Sa pakikipag-usap ko sa marami, nalaman kong
di pala biro 'yong mga scam na ginawa niya.
Akala ko no'ng una
kay Graham niya lang ginawa 'yon.
Pero sa pagdami ng taong
nakakausap ko, lalong lumaki 'tong krimen na 'to.
Magkano 'yong perang nakuha sa 'yo ni Dionne?
Nasa 627 million rupiah.
- Wow. - Forty-one thousand.
Forty-one thousand dollars?
- Oo. - Wow.
Tinrato namin siyang parang nanay ng asawa ko. Parang tunay na nanay.
Kailan 'to nangyari? Kailan niyo nakilala si Dionne?
January 2020.
Okay. Sa Indonesia?
Oo, sa Indonesia.
Ginawa niya din sa amin 'yong ginawa niya sa inyo.
No'ng una, siya 'yong nagbabayad ng lahat.
Forty-one thousand dollars.
Palipat-lipat ng five-star hotels.
Sabi namin, "Mukhang mayaman nga 'tong babae na 'to."
'Yong ibang mga biktima,
karamihan mga Indonesian Muslim na gustong pumunta sa hajj.
Ino-offeran sila ni Dionne ng mas murang
pagbisita sa hajj
- para sa Muslim celebration. - Oo.
Puro kasinungalingan.
Isa 'ko sa mga nagbayad para do'n,
pero di naman nangyari.
Nag-aalala akong baka nangyari na rin 'yon
sa marami pang mga tao.
Ibang klase talaga siya. Grabe.
Maiisip mo na lang kung bakit pa siya pumasok sa buhay namin.
No'ng una ko siyang makilala, may first-class return ticket siya.
Ginamit niya 'yon pa-UK bago mag-lockdown galing ng Bangkok.
Di ko napansin no'n pero due na pala niyang bumalik
two weeks matapos mag-lockdown.
Kaya ang naisip ko bigla,
kung di siguro nag-lockdown, di ko siya makikilala.
Scammer siya.
Pero walang mga turistang bumibisita.
Walang mayayaman, wala siyang mapagkakakitaan.
Ano'ng gagawin mo?
Mag-internet, hanapin 'yong anak mo.
Napakadali.
Sabi niya six months na lang siyang mabubuhay.
Dahil do'n, lahat ng desisyon ko, may kinalaman sa kanya.
Gusto ko siyang sumaya do'n sa natitirang six months niya.
Kailangang magdesisyon agad.
Gusto mong mag-ipon ng maraming memory sa mga panahong 'yon.
Sa tagal na siguro niyang ginagawa 'yon,
kilala na niya 'yong concierges, head receptionist,
at lahat ng mga tao no'ng mga hotel na lagi niyang pinupuntahan.
Di 'yon biglaan lang na nangyayari.
Nag-research pa ako
dahil lumaki si Graham nang walang nanay.
Gusto naming malaman kung nasa'n siya no'n.
Tingnan niyo na lang
kung may criminal record ba 'ko.
Wala 'kong pakialam. Wala 'kong tinatago.
Eto, 1982.
"Si Dionne Horningold na 41 taong gulang, walang fixed address,
ay guilty sa salang pangunguha
ng pera at alahas sa pamamagitan ng panloloko."
Nagpapakilala siya bilang isang mayaman na tao,
tapos manloloko't mangangako ng mga bagay na di niya kayang tuparin.
Gano'n na siya 40 years ago.
Eight pa lang si Graham no'n.
"Dalawang taon siyang nakulong,
pero sinuspinde rin ang walong buwan ng parusa."
"Narinig ng korte na si Hornigold,
pinanganak sa Malaysia, ay dumating sa UK noong 1971."
"Pinatawaan siya ng tatlong shoplifting offense noong Pebrero 1980,
at Septyembre din ng taong iyon ay hintaulan siya ng 18 buwang pagkakakulong,
pero kalauna'y sinuspinde ng dalawang taon
matapos niyang umamin sa sala.
Sana narinig ko 'to no'n pa.
Gusto kong malaman kung sino ba 'yong nanay ko.
Eto na talaga siya, mula noon hanggang ngayon.
Naloko 'ko ng batikang scammer.
Na nagkataong nanay ko pa.
Hello, anak.
Ano'ng nangyayari? Nasa'n ka?
Nasa Malaaysia 'ko.
Gusto ko lang makausap 'yong anak ko.
MAHIGIT ISANG TAON MATAPOS HULING MAKITA NI GRAHAM ANG NANAY NIYA...
Mahal kita, anak.
Mahala na mahal kita.
Talaga ba?
Patawad sa mga nangyari.
Humihingi ako ng tawad sa mga nangyari.
Oo, life-changing 'yon, Mom.
Okay lang 'yon.
Pero pasensiya na.
Pasensiya ka na talaga.
Nagawa ko na 'yon.
Di ko na maibabalik, anak.
Di ko na maibabalik.
Ingat ka lagi, ha. Aalis na 'ko.
Wala nang panloloko.
Tapos na 'yon.
Oras na para mag-move on.
HINDI NAGBIGAY NG KOMENTO SI DIONNE.
HINDI SIYA NAPATAWAN NG PARUSA
SA LAHAT NG ALEGASYON MULA SA DOKUMENTARYONG ITO.
Pangit 'yong naging epekto sa 'min ni Heather
no'ng taon na nakasama ko 'yong nanay ko.
May pagkakataong gusto kong makipag-ayos kay Graham,
pero matapos 'yon, no'ng naayos na lahat,
nagdesisyon kami na maghiwalay na.
Responsibilidad mo na 'yong anak mo ngayong nanay ka na.
Kailangan mong ibigay lahat ng makakaya mo.
Nami-miss ko sila lagi.
Pero masaya na 'yong anak ko. May pamilya siyang nagmamahal sa kanya.
Kahit masakit,
kahit stressful,
kailangan kong magpatuloy.
Na-realize ko na pwede namang bumangon
at magsimula uli, magpatuloy.
Marami ka namang mabuting kaibigan,
pamilya mo na din sila.
Dahan-dahan.
At nasa kusina 'yong sa 'kin.
Eto 'yong mga taong tumulong sa 'kin
no'ng panahong lugmok na lugmok ako.
Sobrang buting kaibigan ni Juan.
Di nila ako iniwan kahit ano'ng nangyari.
Alam kong marunong ka.
'Yon 'yong pamilya.
WALANG EBIDENSIYA NA KASABWAT NI DIONNE
ANG MGA ABOGADO AT LAWYER.
Nagsalin ng subtitle: Arianne Cosme