Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jestem Graham Hornigold, były cukiernik w Hakkasan,
a obecnie konsultant kulinarny.
Główny cukiernik, Graham Hornigold.
Potrzebujesz precyzji. Musisz zrozumieć technikę.
Musisz zrozumieć smak.
Nie da się lepiej wyrazić miłości, niż gotując dla kogoś.
Chcę zadbać o te składniki
i dać ci coś godnego zapamiętania.
W pozytywnym znaczeniu.
Skąd tu tyle dymu?
Co się stało?
Poznałem Heather, kiedy starała się o pracę.
Była bardzo ambitna.
Inteligentna. Elokwentna.
Przez pierwsze dwa lata nasza relacja była platoniczna.
Jednak z czasem zbliżyliśmy się do siebie.
Zaiskrzyło między nami.
Świetnie się razem bawiliśmy. Mieliśmy dużo dobrych doświadczeń.
Podróże, jedzenie. Pojawiły się iskry.
Jest szczupła i w dobrej formie. Ja lubię czerwone mięso, wino, ser.
Heather jest niesamowita. Pasowaliśmy do siebie idealnie.
Oboje chcieliśmy od życia tego samego.
Chcieliśmy zapuścić korzenie, założyć rodzinę, mieć własną firmę.
Założyliśmy firmę zajmującą się konsultacją cukierniczą.
Graham był jak cebula, miał wiele warstw,
które musiałam odsłonić, żeby zobaczyć wnętrze.
Szybko zdałam sobie sprawę, że ma za sobą traumę,
której nigdy nie przepracował.
Moje życie było idealne.
Tak myślałem.
Życie z Heather było udane.
Myślałem, że wszystko się układa,
ale nie mogłem uciec przed przeszłością.
Nigdy nie przestałam cię kochać.
Dlaczego pojawiła się w naszym życiu?
Wierzysz, że jest tym, za kogo się podaje.
Ale ona chce zniszczyć twoje życie.
Nic mnie nie zmieni.
MAMA OSZUSTKA
Urodziłem się w Niemczech w brytyjskiej bazie wojskowej
i przez dwa lata byłem w rodzinie zastępczej.
Nie wiem dlaczego.
Potem przeniosłem się do St. Albans z macochą i tatą.
Nie znałem mamy.
Tata nigdy o niej nie mówił.
Fantazjowałem o tym, kim mogła być.
Ale starałem się nad tym nie zastanawiać,
bo to dość bolesne doświadczenie, nie znać własnej matki.
Nie mieć mamy.
Graham nie znał swojej prawdziwej mamy.
W jego życiu czegoś brakowało.
W układance brakowało elementu.
Myślę, że tęsknił za miłością
i za poczuciem rodzinnej wspólnoty.
Przy porządkach na strychu znaleźliśmy akt urodzenia.
Do tamtej pory nie pytaliśmy, kim była jego biologiczna matka.
Mam kopię aktu urodzenia.
Urodzony 26 listopada 1974 roku
w brytyjskim szpitalu wojskowym w Münster w Niemczech Zachodnich.
Ojcem dziecka
był saper z King's Lynn,
zaś jako matkę wymieniono Haton Hornigold, wcześniej Mahamud,
co sugeruje muzułmańskie pochodzenie.
Postanowiliśmy dowiedzieć się, kim była.
Szukaliśmy informacji w internecie
na podstawie nazwiska wymienionego w dokumencie.
Stwierdziliśmy, że musi mieć siedemdziesiąt, osiemdziesiąt lat.
Nic nie znaleźliśmy. Zupełnie jakby nigdy nie istniała.
Po jakichś dwóch miesiącach daliśmy sobie z tym spokój.
Tydzień później okazało się, że spodziewamy się dziecka.
To była wspaniała nowina.
Heather była wniebowzięta.
Oboje bardzo się z tego cieszyliśmy.
To był dla nas nowy początek. Byliśmy podekscytowani.
Ale tydzień później pojawiły się pierwsze przypadki covidu.
Cieszyliśmy się, że będziemy mieć dziecko.
Ale świat gwałtownie się zmieniał.
Zaczął się lockdown.
Zajmowaliśmy się głównie naszymi hobby.
W tym okresie spędzaliśmy mnóstwo czasu razem,
eksperymentując w kuchni, tworząc nowe przepisy,
gotując, karmiąc się i opiekując się sobą nawzajem.
Heather, poptarz tutaj.
Heather!
To był wspaniały czas dla naszego związku.
Usiądź wyżej, Kev. Wyżej.
Będę wyglądał szczuplej.
Wtedy nagle przyszedł e-mail.
Dobrze to pamiętam.
Byłem przed domem i mój telefon zaczął wibrować.
Przeczytałem wiadomość i nie mogłem w to uwierzyć.
Graham podszedł do mnie i powiedział: „Przeczytaj to.
Ta pani twierdzi, że jest moją matką. Myślisz, że to prawda?”.
„Cześć, Graham. Nie wiem, czy to przeczytasz,
ale chciałam się z tobą skontaktować i znalazłam ten adres”.
„Nazywam się Dionne, wcześniej znana jako Theresa”.
„Graham urodził się w Niemczech, a potem zabrano go do Anglii”.
Niewiele osób wiedziało, że urodziłem się w Niemczech.
„Jeśli jesteś Grahamem, którego szukam,
odezwij się do mnie.
Jeśli nie, przepraszam.
Pozdrawiam, Dionne”.
Tak.
Rany.
Kiedy to przeczytałam...
O rety.
Tak.
Odpisałem: „Czy to na serio?
To nie żart ani oszustwo?”.
Znalazła moje nazwisko w internecie.
Zobaczmy, co jeszcze wie.
W ciągu kolejnych tygodni zadałem jej serię pytań.
„Jak mam na drugie imię?”
Nie mam żadnego.
NIE DAŁAM GRAHAMOWI DRUGIEGO IMIENIA.
Podała prawidłowe odpowiedzi.
KIEDY URODZIŁ SIĘ GRAHAM?
W LISTOPADZIE 1974
Graham wysłał jej wiadomość i zapytał o więcej szczegółów.
Odpowiedzi były poprawne.
JAKIE JEST PANIEŃSKIE NAZWISKO MATKI?
HATON HORNIGOLD
Od razu pomyślałem, że muszę dowiedzieć się,
kim ona jest i kim ja jestem.
Od tego powinienem zacząć.
Wolałabym nigdy nie dostać tej wiadomości.
To był początek czegoś, czego nigdy w życiu
się nie spodziewałam.
Dionne zatrzymała się w hotelu w Liverpoolu
i zaprosiła nas do siebie na kilka dni.
„Załatwiłam dla was pokój w hotelu. Wszystkim się zajmę”.
Nie wiedzieliśmy, czego się spodziewać.
Byliśmy podenerwowani.
Zastanawialiśmy się, co z tego będzie.
Im bliżej hotelu, tym bardziej się denerwowaliśmy.
Mieliśmy nadzieję, że wszystko będzie tak, jak myśleliśmy.
Myślę, że dusił w sobie emocje.
Kiedy dotarliśmy do Liverpoolu, wszystko stało się rzeczywiste.
Cześć, skarbie.
Kiedy pierwszy raz ją zobaczyłem...
nie czułem się dzieckiem,
ale czułem, że jestem czyimś dzieckiem.
Jeśli to ma sens.
Wyobraź to sobie.
Masz 45 lat i nie znasz własnych rodziców.
Jako dziecko nie poznałeś więzi z matką.
Ale odczuwasz to natychmiast,
kiedy widzicie się po raz pierwszy.
Po raz pierwszy trzymasz kogoś za rękę
i myślisz: „To moja mama”.
Nie umiem tego wyjaśnić.
To jak kontakt ze skórą
zaraz po urodzeniu,
który sprawia, że tworzy się między wami więź. Natychmiast.
W jednej chwili.
To więź. Tak właśnie się czułem.
Od razu jej uwierzyłem. „Cholera, to moja mama”.
Byli naprawdę podekscytowani. Wyglądali bardzo podobnie.
Mieli te same manieryzmy.
Była między nimi natychmiastowa więź.
Dionne była dla mnie bardzo przyjazna
i od razu powiedziała:
„Jestem twoją teściową. Możesz na mnie liczyć.
Nie mogę się doczekać, żeby poznać mojego wnuka”.
- To jego pupa. - Tak.
A to jego głowa.
„Nie mogę uwierzyć, że znalazłam syna i że będę mieć wnuka”.
Czemu to nagrywasz?
- Kręci film. - Uśmiechnij się, mamo.
- Dobrze, skarbie. - Uśmiech.
Następnego dnia Graham obudził się z poczuciem...
prawdopodobnie ulgi.
Odnalazł mamę, wszystko poszło świetnie.
Było sporo emocji, ale też sporo smutku.
Dionne wspomniała, że Graham został jej odebrany wbrew woli
i że nie miała nad tym kontroli.
Byli wtedy w Niemczech
i nie wiedziała, gdzie on się znajdował.
Graham został siłą rozdzielony z matką.
Tego samego wieczoru
Dionne wynajęła prywatny pokój.
Chciała porozmawiać z Grahamem sam na sam.
- W porządku? - Tak.
Kiedy spotkałem Dionne w Liverpoolu po raz pierwszy...
starałem się oswoić się z myślą,
że widzimy się po raz pierwszy od 45 lat.
A potem nagle dowiedziałem się,
że zostało jej sześć miesięcy życia.
Zostało jej sześć miesięcy z powodu guza mózgu i raka szpiku.
Mam mało czasu.
Chcę tylko uśmiechać się z tobą.
To tyle.
Bardzo cię kocham i nigdy nie przestanę.
Cieszę się, że cię widzę.
Zrobię wszystko, żeby cię nie stracić.
Lekarze dawali jej kilka miesięcy
z powodu raka.
Dlatego postanowiła odnaleźć Grahama.
To była dla niego karuzela emocji: „Znalazłem moją mamę,
ale niedługo znowu ją stracę,
więc musimy spędzić razem czas, który jej pozostał.
To moja jedyna szansa, aby ją poznać”.
To była burza emocji.
Musieliśmy dojść do porządku z tą radością, z zalewem uczuć,
z emocjami z dzieciństwa.
Jednocześnie wiedziałem, że znowu ją stracę.
Bardzo szybko.
Chciała, żebyśmy zabrali ją nad morze.
Chciała zobaczyć je po raz ostatni.
Dlatego od razu...
wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy nad morze.
Było mi smutno, kiedy powiedziała:
„To może być mój ostatni raz, ale to nasz pierwszy raz”.
Powoli zacząłem odkrywać, kim była moja mama.
Moja mama mieszkała w Singapurze.
Mówiła, że ma interesy na całym świecie.
Farmy, marakuje, mango.
Miała wiele różnych firm.
Olej palmowy w Indonezji i Malezji.
Rozmawiała ze wspólnikami z całego świata,
bo znała jakieś 18 języków.
Tak.
Osiemnaście.
Niesamowite.
Jakiś gość zadzwonił z farmy w środku dżungli.
„Pogadamy później.
Dobrze?”.
Rozmawiali z nią w taki sposób,
jakby była dla nich mamą.
Zapytałem: „Czemu nazywają cię mamą?”.
Opowiadała o tym, jak dawała im pieniądze,
żeby mieli co jeść i czym obsiać pola.
Pokazała mi nagrania, gdzie razem ze współpracownikami
rozdawała paczki i jedzenie ubogim.
Miała talent do interesów.
Ale miała też wielkie serce.
Była niesamowita.
Dla Grahama to było odkrycie.
To była podróż, podczas której odkrywali miłość.
Nawiązali tę więź bardzo szybko.
Chciała przyjechać na kilka tygodni do Londynu.
Postanowiła zostać w hotelu.
I...
ku mojemu zaskoczeniu,
wybrała pięciogwiazdkowy hotel.
Codziennie zamawiała szampana i kawior.
Prosto do stolika.
Czuła się komfortowo w tym otoczeniu.
Gotowi?
Przenosiła się z hotelu do hotelu.
Wydawała dużo pieniędzy.
Wszyscy ją kojarzyli. „To jedna z naszych najlepszych klientek”.
Pomyśleliśmy: „Musi mieć niezłą fortunę”.
Mama mówiła, że ma dwa źródła dochodów.
Jednym z nich były jej interesy.
A drugie źródło...
Powiedziała mi,
że jest
nieślubnym dzieckiem
byłego sułtana Brunei.
Jej rodzina, rodzina byłego sułtana,
dała jej pieniądze.
Ta rodzina jest niezwykle bogata.
To niesamowite w tym sensie,
że trudno w to uwierzyć.
Ale naprawdę zrozumiałem skalę tego wszystkiego,
kiedy byliśmy w hotelu Dorchester.
To luksusowy pięciogwiazdkowy hotel.
Wszyscy ją znali.
Portier, recepcjonista, konsjerż.
Zaprowadzili ją do stolika na środku restauracji,
gdzie przesiedziała całe popołudnie
z dwoma butelkami szampana.
Wtedy zrozumiałem,
że ludzie traktują ją w ten sposób, bo wiedzą, kim jest.
Hotel należał to rodziny sułtana Brunei.
Siedziałem tam, osłupiały ze zdumienia.
„To moja mama”.
Dionne kupowała Grahamowi prezenty.
Garnitury na miarę.
Torby. Ubrania znanych projektantów.
Nigdy nie miałem porządnego auta.
Kiedy poznałem mamę...
„Synu, nie widziałam cię 45 lat.
Nigdy nie dałam ci prezentu. Kupię ci coś w prezencie.
Zabiorę 45 lat bólu”.
Tych słów użyła.
„Wybierz sobie samochód”.
Zamknij dach.
Oczywiście.
Rozmawiałem z szefem sprzedaży w salonie Rolls-Royce'a.
Zapytałem: „Zna ją pan?”.
„Tak, sprzedałem jej wcześniej dwa auta”.
Potem przeszliśmy obok Land Rovera.
Zawołała mnie.
„Synu, który ci się podoba?”
„Ten wygląda nieźle”.
Odjechałem nowym Land Roverem z mamą po 45 latach nieobecności.
Była cała szczęśliwa, bo kupiła synowi prezent.
Po prostu...
nie mogłem w to uwierzyć.
Mam stwierdziła, że Heather też potrzebuje samochodu
i nie powinna czuć się pominięta.
To twój samochód.
Co ty na to?
Dzięki, mamo!
Jest świetny.
Odjechaliśmy, myśląc:
„To szaleństwo”.
Dwa miesiące po pierwszym spotkaniu
Heather zaczęła rodzić.
Nasz syn jest w drodze.
Upewniłem się, że wszystko było gotowe.
To chwila, która zmienia całe twoje życie.
To był bardzo długi i skomplikowany poród.
Martwiłem się, jak to zniesie,
bo to było traumatyczne przeżycie.
Przez pięć godzin miałam przetaczaną krew.
To było...
bardzo trudne.
Ale wkrótce trzymałem w ramionach syna.
Pomyślałem: „To moje największe dzieło”.
Kiedy zostajesz rodzicem, twoje wyobrażenie o miłości się zmienia.
Jesteś odpowiedzialna za to, żeby kochać i chronić to dziecko.
Zaspokoić jego wszystkie potrzeby.
To było niesamowite. Moje marzenia się spełniły.
Ale kiedy tylko ułożyłem syna do snu,
dostałem wiadomość od mamy.
Mówiła, że ma krew w moczu.
Czytaliśmy, że to objaw jej choroby.
Pomyślałem: „Tym też muszę się zająć”.
Nie chcę już tego.
Chcę tylko spokoju.
Boję się.
Mam nowo narodzonego syna i partnerkę,
która rozpaczliwie mnie potrzebuję.
I do tego 85-latkę z rakiem.
Nie mogę zostawić jej w pokoju hotelowym.
Jest tam całkiem sama.
Nie mogę zostawić Heather i dziecka.
Pomyślałem, że łatwiej będzie, jeśli będą w tym samym domu,
bo mogę spróbować zająć się nimi obiema, ale to też nie jest idealne.
To nie jest idealne rozwiązanie.
Pojechałem po nią.
Czy dziecko będzie dzisiaj płakać?
Nie ma mowy.
A jeśli będzie?
Zajmę się nim.
Od dzisiaj ja trzymam dziecko.
Ja się nim zajmuję.
Nie będzie płakać. Zobaczysz.
mama była zachwycona,
że miała szansę
wziąć wnuka w ramiona.
Zostało jej sześć miesięcy.
Nawet mniej.
Po porodzie
Dionne zmieniła nastawienie wobec mnie.
Cześć, Heather.
Wiesz co?
Jesteś bardzo uparta.
Dajesz mi 20 minut z wnukiem.
Idziesz z nim na górę. Nie przynosisz go na dół.
Radość wczesnego macierzyństwa została mi odebrana
przez Dionne.
Nie miałam okazji nacieszyć się tym, że zostałam mamą.
Coś nie tak?
Lubisz babcię? Tak.
Twoja mama próbuje ci powiedzieć,
jak masz zajmować się dzieckiem.
Mama twojego dziecka jest wyczerpana
i mówi: „Chwileczkę. To mój dom.
Będę się zajmować moim synem tak, jak chcę”.
Stwierdziłem,
że to nie ma sesnu.
„Jestem głodny, tato”.
Kiedy nasz syn miał dwa miesiące,
Dionne i Graham zaczęli planować wyjazd do Szwajcarii,
żeby przekazać pieniądze, które tam miała, Grahamowi.
Chciała przekazać nam swoją fortunę.
Mieliśmy pojechać do Zurychu i podpisać dokumenty,
które by to umożliwiły.
Dionne powiedziała mu, że jej prawnicy czekają na nich.
Bankierzy czekają. Wszystko jest gotowe.
Wystarczy tam pojechać.
Podpisać dokumenty.
Wszystko będzie załatwione.
Powiedziałam: „Jedź do Szwajcarii.
Przydadzą mi się te cztery dni spokoju.
Daj mi chwilę odpocząć”.
Moja mama chciała mnie przygotować
na to, co mnie czekało,
czyli przejęcie interesów po jej śmierci.
Zurych to miasto, które żyje pieniędzmi.
Traktuje je poważnie.
Jeśli wkrótce umrę,
będziesz multimilionerem.
Tyle mogę ci powiedzieć.
Zapiszę wszystko na ciebie.
Powiedziała, że będę żył z odsetek.
Będę musiał założyć konto w szwajcarskim banku.
Podpisać dokumenty w banku w Zurychu.
Spotkać się z prawnikami od kapitału prywatnego
i innych przedstawicieli banków.
W Zurychu zameldowaliśmy się w pięciogwiazdkowym hotelu.
Bardzo eleganckim. Restauracja z dwoma gwiazdkami Michelina.
Bardzo drogim.
Cześć, kochanie!
Oddzwoń, proszę.
Jestem w Szwajcarii.
Mama cały czas rozmawiała ze szwajcarskim bankierem.
Kiedy rozmawiali o pieniądzach, trzymali się z dala ode mnie.
Mówiła, że potrzebujemy 20 milionów,
żeby założyć konto w tym banku.
Jeden-zero-zero.
To 100%.
Zadzwoniłem do znajomego, który był w Zurychu:
„Cześć, jestem w okolicy.
Może dołączysz do nas i napijemy się czegoś?”.
Odpowiedziałem: „Pewnie”.
„Poznasz moją matkę”.
Jasne.
Daj znać, kiedy, a ja tam będę.
Poznałem Grahama jakiś czas temu.
Pracowaliśmy razem.
Uczyłem się od mistrza cukiernictwa.
To był jeden z najpopularniejszych kucharzy w Londynie.
Zostaliśmy dobrymi przyjaciółmi.
Naprawdę bliskimi.
Zatrzymali się w jednym z najdroższych hoteli w Zurychu.
Usiadłem, a on powiedział: „To moja mama, Dionne”.
Był jak małe dziecko.
Nigdy nie widziałem go w takim stanie.
Był jak dziecko.
Jak nowo narodzony.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Pocałuj go!
Mamo.
Mamusia cię nakarmi.
- Nie. - Tak.
Nie przeginaj.
Siedzieliśmy w hotelu i w końcu spotkałem się z bankierem.
To nie był zwykły bankier.
Był bardzo wysoko postawiony.
Dwa, trzy dni później
mieliśmy spotkać się z szefem banku.
Bank był zamknięty.
Miałem podpisać dokumenty i dowiedzieć się wszystkiego o spadku
i o tym, co mnie czeka po śmierci mamy.
Graham zadzwonił. „Jesteśmy w banku.
To się dzieje naprawdę. Przyjedź tutaj.
Musisz tu być za dziesięć minut”.
To było bardzo,
bardzo dziwne, bo było tam tak cicho.
Zaproszono nas do prywatnego pokoju nad bankiem.
Przeszliśmy kontrolę. Weszliśmy na górę.
Znaleźliśmy się w biurze.
Ten pokój...
Mało kto ma okazję wejść do tego pokoju.
Graham patrzył na mnie, jak gdyby pytał: „Co się dzieje?
To się dzieje naprawdę”.
Myślę: „Jaką fortunę trzeba mieć,
żeby prywatny bankier
otworzył dla ciebie siedzibę banku w Zurychu
po godzinach i udostępnił prywatny pokój nad bankiem?”.
Nikt nie znał dokładnie jej fortuny.
Finanse mojej mamy były skomplikowane
i zrozumieliśmy, że zajmie nam to trochę czasu.
Nie podpisaliśmy niczego podczas tego spotkania.
Prowadziła interesy w różnych miejscach.
Wszyscy musieliśmy zrozumieć jej rozsiane po świecie aktywa.
Mówili o setkach milionów.
Niezły taniec, mamo.
W hotelu wypiliśmy parę kieliszków.
Pomyślałem: „A niech to”.
Ja i mój przyjaciel wymieniliśmy zdumione spojrzenia.
Pamiętam, że myślałem:
„Człowieku, całe twoje życie się zmieni.
Będziesz mieć całą masę pieniędzy”.
Wygrałem na loterii.
Graham zaczął mówić o ogromnych ilościach pieniędzy,
które zmienią nie tylko nasze życia,
ale będą początkiem rodzinnej fortuny.
Dla ojca to naprawdę wspaniała myśl, że twoja rodzina nie musi się martwić.
Żadnych finansowych zmartwień? Każdy by się na to pisał.
Możesz też pomóc innym.
Pomóc światu.
Możesz pozbyć się farm oleju palmowego
i zainwestować w czystą energię.
Stać cię na to.
Coś zajebistego.
Za przeproszeniem.
Byłam w Londynie, a Graham w Szwajcarii.
Przeglądałam nasze konta bankowe
i zobaczyłam sporą ilość pieniędzy,
które zostały przelane na konto Grahama.
Zapytałam go o to
i dowiedziałam się, że to pieniądze dla Dionne.
Potrzebowała ich, bo nie mogła wypłacić pieniędzy z banku
przez pandemię.
W jednym z hoteli w Londynie
w czasie lunchu mama zapytała mnie,
czy mógłbym pomóc jej zapłacić,
bo miała problemy z dostępem do pieniędzy przez pandemię.
Chodziło o opłaty za hotel.
Tysiąc funtów tu, dwa tysiące tam. Pięć, dziesięć. Nie ma sprawy.
Potem mi je zwróci.
Zapłaciłem jakieś 20 czy 25 tysięcy.
Niespodziewane wydatki, do tego nie przelewało nam się,
ale chciałem pomóc mamie.
Nie widziałem jej 45 lat.
Wiedziałem, że niedługo umrze.
Byłam zaskoczona,
bo Dionne twierdziła, że to ona za wszystko płaci.
Graham powiedział, żebym się nie martwiła.
„Pieniądze do nas wrócą. Przestań się tym martwić.
Zwrócą się nam dziesięciokrotnie”.
Zapiszę, ile od ciebie wzięłam.
Wszystko ci zwrócę.
To się już nie powtórzy.
Pożyczam od ciebie pieniądze,
bo jesteśmy rodziną.
Kocham cię całym sercem.
Ten wyjazd do Szwajcarii
miał trwać cztery dni.
Po tych czterech dniach
Graham powiedział: „Dokumenty nie były gotowe.
Prawnik nie był gotowy. Musimy zostać jeszcze parę dni”.
„Dobrze, zostań”.
Pamiętam drogie kolacje.
Naprawdę drogie kolacje.
Jedliśmy kawior.
Codziennie jedliśmy drogie jedzenie.
Butelki wina za 350-400 dolarów.
Jedną za drugą.
„Jeszcze jedną butelkę”.
Mówiła, że jestem częścią rodziny.
„Skoro mój syn jest twoim najlepszym przyjacielem,
jesteś częścią rodziny.
Jesteś moim wnukiem”.
Zaczęła mnie tak nazywać.
Ja nazywałem ją babcią.
Spytała Grahama:
„Ile pieniędzy mam dać twojemu przyjacielowi?”.
„Nie wiem, trzy i pół? Cztery?”.
Spytałem: „Trzy i pół czego?”.
„Milionów, człowieku”.
„Jutro rozejrzymy się za domem dla ciebie.
Kupię ci dom”.
Wyszedłem z hotelu pod gazem,
wiedząc, że moje życie może się zaraz zmienić.
Obejrzeliśmy kilka naprawdę drogich domów.
To było ekscytujące, ale nie mógłbym w nich mieszkać.
To było zbyt wiele.
Powiedziałem jej:
„Jak miałbym utrzymać taki ogromny dom?
Nie stać mnie na to.
Dziękuję, ale muszę odmówić”.
Powiedziała: „Nie dam ci trzech i pół, dam ci siedem milionów”.
Wyjaśniła, że nie ma przy sobie pieniędzy, żeby kupić ten dom.
Czekała, aż jej fundusze dotrą z Azji do Szwajcarii,
żeby mogła zapłacić za dom.
Musieliśmy zaczekać.
Jak nie dziś, to jutro. Staraliśmy się.
Ale wtedy coś się stało.
Graham poszedł do toalety,
a ja zostałem z nią sam przy stole.
Powiedziała:
„Zawsze pomagam ludziom.
Żebym mogła ci pomóc, musisz coś mi dać.
Potrzebuję czegoś od ciebie”.
Nie wiedziałem, o co jej chodzi.
„Potrzebuję od ciebie pieniędzy.
Nie mów nic Grahamowi.
Niech to zostanie między nami”.
Powiedziałem jej,
że nie mogę jej dać pieniędzy.
„Jestem zwykłym człowiekiem ze zwyczajnym życiem.
Nie jestem bogaty.
Nie mogę dać ci pieniędzy”.
Od razu zapaliła mi się
czerwona lampka.
Zacząłem myśleć, że coś tu...
śmierdzi.
Muszę o tym pomyśleć.
Kiedy o tym pomyślisz?
Jak też osiwiejesz?
Jest już za późno, prawda?
Tak.
Nie chciałem nic mówić Grahamowi,
bo chodziło o jego matkę, z której odnalezienia tak się cieszył.
Gdybym powiedział o niej coś złego,
to byłby koniec naszej przyjaźni.
Jego matka umierała.
Jego matka chciała z nim być.
To było dla niego najważniejsze.
Te kilka dodatkowych dni zaczęły się coraz bardziej przedłużać.
Byłam sama w domu.
Nikt mi nie pomagał, to było moje pierwsze dziecko.
Chodziłam po sąsiadach, żeby ktoś mi kupił mleko
i inne rzeczy w supermarkecie.
Jako ojciec chciałem być z moją rodziną.
Ale nie podpisałem jeszcze dokumentów,
co było głównym powodem, dla którego tam pojechaliśmy.
Mama ciągle miała spotkania z bankierem i prawnikiem.
Chciała, żebym z nią został.
Myślałem, że nie mogę jej zostawić,
bo niedługo już jej nie będzie.
Chodziłem do hotelu co drugi dzień.
Chciałem dowiedzieć się, co się dzieje.
Nie byliśmy sami z Grahamem i Dionne.
Poznałem całą masę ludzi.
Usłyszałem ją, zanim ją zobaczyłem.
Zawołała: „Młody człowieku!”.
Odwróciłem się i zobaczyłem tę panią,
która przyglądała się mojej partnerce, pochodzącej z Chin.
Od razu zapytała mnie:
„Czym się zajmujesz?”.
Byłam w szoku,
kiedy zobaczyłam tę 80-letnią panią,
która pyta mnie, czym się zajmuję.
Powiedziałem: „Pracuję w branży filmowej”.
Jestem człowiekiem ciekawym życia.
Dlatego byliśmy w Zurychu.
Szukaliśmy kogoś, kto zainwestuje w nasz startup.
To coś w rodzaju mniejszego Amazona.
Platforma sprzedająca produkty z górnej półki.
Wydawała się zaintrygowana.
„Porozmawiajcie z moim prawnikiem”.
Jej prawnik ze świetnej kancelarii przychodził prawie codziennie.
To jej bankier ze znanego banku.
Wydawała się bardzo bogata.
Afiszowała się z tym.
„Jestem nieślubnym dzieckiem sułtana Brunei”.
Słyszałem bardziej zwariowane historie.
Prawnik sprawdził umowę.
Podpisała dokumenty.
To jest ta umowa.
Kupiła 20 procent akcji naszej firmy.
Za 2,5 miliona szwajcarskich franków.
Powiedziała: „Macie inwestora”.
Była naprawdę ujmująca.
Czarująca.
Dowcipna.
Dobrze się bawiliśmy.
Nazywała moją partnerkę wnuczką.
To było dla nas coś osobistego.
Powiedziała: „Wnuczku”.
Tak mnie nazywała.
„Załatwisz mi 2000 euro?”
Miała problem z dostępem do pieniędzy
z powodu pandemii i przeniesienia konta.
Powiedziałem: „Nie ma sprawy”.
Odłóż to tutaj.
- Dziękuję. - Powiedz pani...
Miała być naszą inwestorką.
W azjatyckich kulturach
mamy tradycję obdarowywania.
Jeśli ktoś ci coś podaruje, też musisz mu coś dać.
Powiedziała: „Chodźmy na zakupy”.
Kupiliśmy jej ciepłe buty.
Kapelusze.
Torebki.
Sukienki.
Przymierzyła płaszcz.
Kosztował jakieś osiem tysięcy.
Powiedziała: „Tak bardzo mi się podoba”.
Kupiłem go dla niej.
Kupowaliśmy jej szampana. Bardzo dużo.
Sam rachunek za szampana musiał wynosić 10 tysięcy.
Mówiła: „Nie mówcie Grahamowi”.
Miałem mu nic nie mówić, żeby nie dowiedział się,
że jego bogata mama, z którą w końcu nawiązał kontakt,
ma chwilowe problemy z pieniędzmi.
Obiecałem jej, że nic mu nie powiem.
Coraz bardziej martwiłam się tym, co się tam działo.
Kontrakty i pieniądze, o których mówiła Dionne.
Nic nie doszło do skutku.
Tylko o tym rozmawiali.
Im bardziej podawałam ją w wątpliwość,
tym usilniej...
starała się mnie pozbyć.
Cześć, Heather.
Nie mam ochoty z tobą rozmawiać,
bo naprawdę mnie denerwujesz.
Wszystko pamiętam.
Potrzebuję szacunku.
Mówiła do mnie z zaciekłością,
jakiej od nikogo nie doświadczyłam.
Prezentowała swoją radosną,
skorą do dobrej zabawy stronę Grahamowi.
Tymczasem pod spodem czaiła się uszczypliwość,
której doświadczałam ja.
Graham tego nie zauważał.
Jak pójdę na górę, a ty się przewrócisz i nie wstaniesz,
będę mieć kłopot.
Zacząłem się martwić,
bo czasem przez cały dzień leżała na kanapie i nie ruszała się.
Wycieńczona i blada.
Całe życie z niej uszło.
Pytałem, czy wszystko w porządku.
„Chodźmy do lekarza.
Którego lekarstwa potrzebujesz?”. Miała ich całą torbę.
Proszę Boga, żeby mnie do siebie zabrał.
Chcę już umrzeć.
Powiedziała: „Wiesz co?
Mam już tego dość. Skończmy z tym”.
Wyszła na balkon i musiałem ją siłą stamtąd ściągać.
To była pierwsza, druga w nocy.
Bardzo się martwiłem.
„Jak pójdę do domu, znajdę ją potem nieżywą?
Może zrobi sobie coś w środku nocy?”.
Bardzo cię kocham.
Pamiętaj o tym.
Kiedy zaczęły zbliżać się święta,
Graham powiedział mi,
że Dionne nie pozwala mu wrócić do domu.
To były pierwsze święta z naszym synem, który miał wtedy trzy miesiące.
To było dla mnie ważne, żeby być wtedy z Grahamem.
Wrócę na święta, muszę wrócić na święta.
Obiecałem Heather, że wrócę.
Graham wrócił w wigilijny wieczór.
Zadzwonił rano i powiedział: „Wracam dzisiaj do domu”.
Była to dla mnie ogromna ulga.
Tego wieczora dostałem mnóstwo wiadomości.
Mama była zdruzgotana,
że jej syn ją opuścił.
Była bardzo smutna.
Ale byłem w domu.
Byłem szczęśliwy, że widzę się z synem i z Heather.
Urósł przez te dwa miesiące.
Zrobiłem świąteczny lunch.
Myślę, że naprawdę miło spędziliśmy czas.
Święta z całą rodziną.
To były moje najgorsze święta w życiu,
bo doszło między nami
do kłótni na temat Dionne.
Powiedziałam, że to nie w porządku.
„Zniknęłaś na dwa miesiące.
Pojawiasz się w ostatniej chwili jak gdyby nigdy nic”.
Heather twierdziła, że Dionne chce nas skłócić.
Powiedziałem, że gada głupoty.
Powinnam po prostu
pozwolić im się kochać.
Tęsknisz za mamą?
To dobrze.
Chcieliśmy pojechać do Nowej Zelandii,
żeby moja rodzina mogła zobaczyć dziecko.
Chciałam kupić bilety, ale...
Dionne próbowała przekonać Grahama, że nie może ze mną lecieć,
bo ona w tym czasie umrze.
Chodzę od lekarza do lekarza.
Byłam w szpitalu.
Jestem chora.
Ledwo chodzę.
Gdzie jest mój syn?
Mieliśmy polecieć na sześć tygodni,
czyli pół roku po tym, jak mama powiedziała mi
o swojej diagnozie.
Mogła umrzeć w każdej chwili.
Powiedziała nam, że teraz dają jej kilka tygodni, a nawet dni.
Jestem chora.
I stara.
Chcę spędzić z tobą tyle czasu, ile tylko się da.
Graham był zdenerwowany.
Nie radził sobie z emocjami,
bo był przekonany, że Dionne wkrótce umrze.
To dylemat moralny.
Zachowaj się właściwie
i zostań przy partnerce i dziecku,
albo zachowaj się właściwie
i pozwól swojej mamie spędzić z tobą resztę życia
po 45 latach rozłąki.
Co wybrać?
Dokąd iść?
Jeśli umrę w hotelu,
nikt nie będzie wiedział.
Nikt się nie dowie.
Nie chciał zostawić jej samej.
Postanowił, że nie poleci z nami.
Nie mogłem polecieć do Nowej Zelandii i ryzykować, że nie zdążę wrócić,
żeby zobaczyć mamę przed śmiercią.
Byłam całkowicie załamana
i czułam, że muszę się stamtąd wydostać, potrzebna mi była przestrzeń.
Chciałam zobaczyć się z rodziną
i być wśród ludzi, którzy mnie kochają.
Dzień dobry, kochanie.
W porządku. Znam ten głos.
Wróciłem w podróży z Junyan
i był tam ten gość.
Chińczyk, Peng.
Powiedziała: „Wnuczki,
muszę omówić interesy z Pengiem”.
Jestem Peng.
Pochodzę z Chin.
Od wielu lat mieszkam w Niemczech.
Peng miał wspólniczkę, która zapoznała go z Dionne.
Chciała, żeby Dionne zainwestowała w jej firmę.
Przekaże mojej wspólniczce 60 milionów,
dzięki którym będzie mogła rozwinąć firmę.
W naszej kulturze nie możesz tylko brać.
Peng reprezentował firmę medyczną,
która specjalizowała się w nowotworach.
Mógł pomóc jej w leczeniu
i pomóc w finansowaniu firmy.
Moja wspólniczka zaoferowała Dionne
bezpłatną nowoczesną terapię,
dostępną tylko w Szwajcarii.
Ta terapia byłaby całkiem za darmo.
Mam nieuleczalnego raka.
Mogę umrzeć za miesiąc.
Może za dwa miesiące.
Kto wie? Tylko Bóg.
Powiedziała: „Nie chcę terapii.
Umieram. To nie ma sensu.
Ale możesz dać mi pieniądze”.
Mówiła, że przekaże pieniądze
potrzebującym,
żeby ktoś mógł z nich skorzystać.
Przekazaliśmy jej
50 tysięcy dolarów.
Chciała otrzymać je w gotówce.
Dziękuję, skarbie!
Wróciła do Wielkiej Brytanii
i wynajęła mieszkanie nad rzeką.
Kilka pięter koło Tower Bridge.
Kiedy wróciła do Londynu,
płaciła za wszystko.
Codziennie dzwoniła do bankiera i do prawnika,
żeby załatwić wszystko, co trzeba.
- Co mamy w tej sprawie? - Zobaczymy.
- To tyle? - Tak.
Dobra, idziemy.
Kiedy tam mieszkaliśmy,
wpadło do mnie paru przyjaciół.
Przyjaciół z dzieciństwa.
Tamiza.
Tower of London.
Patrz tutaj.
Niesamowite mieszkanie.
Dziękuję, złotko!
Uwielbiam cię.
Tak bardzo...
Dionne była świetna.
Bardzo przyjacielska. Pełna charyzmy.
Przypominała Grahama.
Pełna ciepła, zawsze uśmiechnięta.
Poznaliśmy się z Grahamem, kiedy miałem jakieś 14 czy 15 lat.
Przyłapany.
Lubił wychodzić na miasto. W jego domu nie było zbyt fajnie.
Nie poznałem jego taty, ale wiem, że sporo pił.
Miał trudne dzieciństwo.
Jego tata stosował przemoc.
Został kucharzem,
żeby wydostać się z tego środowiska.
Dzięki temu miał dach nad głową.
Było mu ciepło i miał dostęp do jedzenia.
Moje dzieciństwo było niełatwe.
Jeden z członków rodziny dużo pił
i do dziś noszę tego ślad.
Tutaj.
Jak miałem siedem lat, wylałem herbatę i oberwałem w głowę.
Mój ojciec nie był miłym człowiekiem.
Nie myślę o nim.
Kiedy ostatnio go widziałem, miałem 18 lat i przywaliłem mu.
To wyjaśnia, co o nim sądzę.
Graham nie przepracował tej traumy.
Mój problem polega na tym, że zbyt łatwo kocham.
Jestem zbyt otwarty.
Próbował wynagrodzić sobie tę traumę.
Graham wpadł w pułapkę tęsknoty za matczyną miłością,
którą chciał za wszelką cenę odzyskać.
W Nowej Zelandii zrozumiałam,
że sytuacja jest gorsza niż myślałam.
Dowiedziałam się, że założył
karty kredytowe na swoje nazwisko
z polecenia swojej matki.
Miał długi, o których nie wiedziałam.
Wtedy do mnie dotarło, że Graham padł ofiarą manipulacji.
Kiedy byłem w Zurychu przed świętami,
zatrzymaliśmy się w pięciogwiazdkowym hotelu.
Kiedy zobaczyłem rachunek, byłem zszokowany,
bo to było 25 czy 30 tysięcy funtów.
Powiedziała: „Nie mam dostępu do funduszy.
Zdobędę fundusze”.
Pomyślałem: „W porządku”.
Ale nie chcieli czekać. Powiedziałem, że jej pożyczę.
W Zurychu wydałem 15 do 20 tysięcy.
W Londynie kolejne 20 na hotele.
Kiedy wróciła do Londynu,
wydaliśmy 10 czy 15 tysięcy na rozrywkę i rachunki.
Karty kredytowe? Jakieś 20-25.
Byłem jakieś 80 czy 100 tysięcy w plecy.
Następnego miesiąca
zobaczyłam
dwie duże transakcje na naszym wspólnym koncie
jako zapłatę za te auta.
Zapytałam Grahama, co to ma znaczyć.
Skąd wzięły się opłaty za te auta,
za które podobno już zapłaciła?
Dionne mówiła, że to były prezenty.
Graham całkiem dał się na to złapać.
„Kupię ci prezent. Odbiorę 45 lat bólu”.
Tych słów użyła.
Dlaczego miałbym jej nie wierzyć?
Gdybym odnalazł rodzinę po latach, nie chciałbym od razu płacić komuś,
kto może okazać się dupkiem.
Zapłaciła depozyt, żeby podpisać kontrakt.
Na moje nazwisko, ale ona zapłaci.
Płaciła za to auto.
To nie ja za nie płaciłem, to ona.
Ale nagle przestała za nie płacić.
Zrozumiałam, że te auta nie są opłacone
i że mamy na głowie umowę,
za którą on jest odpowiedzialny.
Na jaką kwotę?
Powiedziałabym, że jakieś...
180 tysięcy.
300 tysięcy na kartach kredytowych.
Jestem wściekła.
Byłam naprawdę przerażona.
Zaczęłam bać się tego, kim jest ta kobieta,
w jakim stopniu osaczyła mojego partnera
i ile ma w tej chwili nad nim kontroli.
Myślę, że...
zrozumiałam, że jestem
w pociągu, który zmierza ku katastrofie
i że muszę ocalić Grahama.
Jak się masz?
Sytaucja z jego mamą jest popieprzona.
Totalne szaleństwo.
Żyje na całkiem innej planecie.
Zrozumiałam, że nie ocalę go bez pomocy.
Pomyślałam,
że Juan okaże mi wsparcie
i być może zobaczy to samo.
Że to oszustwo.
Graham, posłuchaj mnie.
Ona cię oszukuje, zabiera twoje pieniądze.
Powiedziała mi,
że nie ufa Dionne.
Że myśli, że to oszustka.
Powiedziałem: „Też tak myślę. Ani trochę jej nie ufam”.
Rozpaczliwie chciał mieć przy sobie matkę.
Dionne wiedziała o tym i to wykorzystała.
Chciałbym, żebyś wiedział o tym,
jak bardzo cię kocham.
Kiedy przestała płacić za auta, byłem zestresowany.
To były tysiące funtów miesięcznie
za te samochody.
Ale mówiła mi, żebym się nie martwił.
To były prezenty.
Zapłaci za nie.
Nie martwiłem się zbytnio, bo cały czas dzwoniła
do bankiera i do prawnika.
Nie robiła nic innego.
Nie wiem, co powiedzieć.
Naprawdę nie wiem.
Myślę, że jest całkiem ślepy,
szczerze mówiąc.
Został wytresowany
przez swoją matkę.
Ma wyprany mózg.
Martwiła mnie ta sytuacja.
Mógł stracić wszystkie pieniądze,
przyjaciół i rodzinę.
Wszystkich.
Wszystko.
Wiedziałam, że to będzie katastrofa.
Czułam się bezsilna.
Był jak zahipnotyzowany
i nie patrzył na sytuację w racjonalny sposób.
Nie martw się.
Ciesz się życiem.
Zadzwoniła i powiedziała: „Grahamowi wcale na mnie nie zależy.
Chodzi mu tylko o pieniądze. Nie obchodzi go, że umieram”.
Jak wydaje na mnie pieniądze, chce, żebym je zwróciła.
Tak zachowują się dzieci?
W pewnym momencie zaczęła
mówić źle o Grahamie
i oskarżać go o różne rzeczy.
Wymiotowałam, kaszlałam krwią.
Krzyczałam,
żeby otworzył mi drzwi.
Nie chciało mu się fatygować.
Gówno mnie teraz obchodzi.
Dionne twierdziła, że Graham opróżnił jej konto
i wydał wszystko,
a inne konta zostały przekazane prawnikom.
Straciłam głos,
pogadamy później,
na razie.
Było mi żal Dionne.
To starsza pani na wózku.
Osiemdziesiąt pięć lat.
Trzy rodzaje raka.
Cześć, wnuczku...
Jeśli możesz,
proszę...
Chcę od ciebie pożyczyć
10 tysięcy.
Oddam ci...
Przekazałem kolejne 10 tysięcy
dla babci.
Tak ją nazywam.
Dzięki, skarbie. Pa, pa!
Zrozumiałam, że żeby go odzyskać,
muszę go przekonać
i że będę potrzebowała dowodów,
żeby zrozumiał, co się dzieje.
Musiałam walczyć z Dionne i nie pozwolić, by uszło jej to na sucho,
bo ktoś musiał ją zatrzymać.
Zaczęłam szukać informacji na jej temat.
Chciałam dowiedzieć się więcej o tym, kim jest, co ją motywuje
i jakie ma zamiary.
Okazało się,
że na przestrzeni lat używała tylu nazwisk,
że trudno było ją namierzyć
i znaleźć dowody.
W końcu znalazłam informacje o jej małżeństwach.
Pierwsze było w 1970 roku.
Drugie w 1984.
A potem trzecie w 1994.
Co ciekawe,
w pierwszym akcie małżeństwa
podała 1940 jako swój rok urodzenia.
Jednak w kolejnym akcie
zapisano, że miała 34 lata w 1984 roku,
co oznaczałoby, że urodziła się w 1950 roku.
Zdążyła odjąć sobie dziesięć lat
w momencie drugiego małżeństwa.
Nazwisko ojca było różne w obu aktach.
W 1970 roku ojciec nazywał się Mahmud.
Więcej szczegółów nie podano.
W 1984 roku
jako ojciec występuje nieżyjący już Antonio Lerres.
W 1994 roku
ojciec nazywa się Ising Wlliam.
Również zmarły.
Z zawodu skrzypek.
Nigdy nie wspominała, że jej ojciec był skrzypkiem.
Zdałam sobie sprawę,
że skoro w dokumentach jest tyle kłamstw,
nas też musiała okłamywać.
Jej pochodzenie. Jej rodzina. Co jeszcze jest kłamstwem?
Graham był tak zmanipulowany,
że nie był w stanie słuchać Heather.
Prosiła, żebym spróbował do niego dotrzeć.
Powiedziałem,
że się tego podejmę.
Kiedy wrócili do Szwajcarii,
chciałem porozmawiać z nim w cztery oczy.
Przyjechałem późno.
Dionne siedziała w restauracji.
Usiedliśmy w lobby i wypiliśmy butelkę wina.
Poprosiłem o jeszcze jedną butelkę. Chciałem, żeby się zrelaksował.
Wypiliśmy dwie butelki wina.
Nie mówiłem Grahamowi, że kontaktowałem się z Heather,
bo nie zechciałby mnie słuchać.
To było niełatwe zadanie, bo Graham był przekonany,
że jego matka mówiła prawdę.
Że naprawdę jest bogata, że niedługo umrze.
To było dla mnie wyzwanie,
bo musiałem podać to w wątpliwość.
Piliśmy wino.
Powiedział: „Uważaj. Twoja mama...
Ona kłamie, a my to widzimy”.
Dlaczego ciągle obiecuje,
że będzie miała pieniądze, ale wciąż nich nie ma?
Dlaczego wciąż mówi, że niedługo umrze>
Mam nieuleczalnego raka.
Całkiem nieźle się miewa.
Powiedziałem mu, co o niej myślę.
Powiedział mi, że muszę się odnaleźć
i „uwolnić się z transu”.
Miałem nadzieję, że to nieprawda.
To nie mogła być prawda. Nie mogła pojawić się...
po 45 latach i okłamać mnie.
Nie mogłem ignorować dowodów.
Poszedłem do jej pokoju
i kiedy przejrzałem jej szuflady, znalazłem czerwony barwnik spożywczy.
Zastanawiałem się, po co jej to.
Przypomniałem sobie, jak dostałem od niej zdjęcie
krwi w moczu.
Zapytałem: „Po co ci ten barwnik?”.
Twierdzisz, że zrobiłam z niego krew.
Nie, synu.
Nie mów tak.
Nie robię sobie żartów.
Powiedziała, że to chińskie lekarstwo.
Masz je zażyć i zrobić to i tamto.
Jestem chora.
Ale...
Mam nadzieję, że przeżyję.
Sprawdziliśmy jej lekarstwa.
Większość była na nadciśnienie,
wysoki cholesterol, cukrzycę.
Na wszystko.
Oprócz raka.
Myślę, że nie miała raka.
Ona...
kłamała.
A ja podjąłem ważne decyzje na podstawie kłamstw.
Decyzje, które miały wpływ
na mojego syna i partnerkę.
Zrozumiałem, że tonę w długach.
Czy mój dziadek
rzeczywiście był sułtanem Brunei?
- Tak. - Tak?
- Tak. - Wierzysz w to?
Tak.
Moja mama kochała się z nim.
Chciała za niego wyjść.
Ale on nie mógł, bo miał zbyt wiele kobiet.
Dlatego moja mama mnie nienawidzi.
Kiedy zaszła w ciążę,
żałowała tego.
Jej ciało zostało wykorzystane przez tego mężczyznę.
Chcesz poznać prawdę, tak?
Czyli obecny sułtan Brunei to mój wujek?
Tak.
Jesteś córką byłego sułtana i jedną z najbogatszych osób na świecie?
Mówiłam ci, że tak!
Czas pokaże.
Jeszcze zobaczysz.
Nie obchodzi mnie, czy mi wierzysz.
To twoja sprawa.
Poczekaj, a zobaczysz.
Mam nadzieję, że to prawda, bo inaczej jestem teraz w sytuacji...
Oddzwonię za chwilę.
Idę do toalety.
Dobrze, mamo.
Pa.
Byłem w potrzasku.
Nie miałem pieniędzy. Nie miałem wsparcia.
Nie miałem wyjścia.
To mroczne miejsce.
To obezwładniające.
Nie miałem pojęcia, co robić.
Skontaktowałam się z organizacją Action Fraud,
bo wiem, że można zarejestrować kogoś
jako osobę narażoną na finansową manipulację.
Poszłam też na policję, gdzie powiedziano mi,
że nie potraktują tego jako oszustwa, bo to jego matka.
Powiedzieli mi: „To 80-latka.
Nie spotykamy się z takimi przestępstwami. To na pewno jego matka?”.
Dionne nie pasuje do stereotypu przestępcy.
Jest na wózku, po osiemdziesiątce.
Podobno jest nieuleczalnie chora.
Ma nadwagę i jej zdrowie jest w kiepskim stanie.
Nic nie wskazuje na to, że jest przestępczynią.
Dziesięć miesięcy po tym, jak przekazałem Dionne pieniądze,
inwestycja nie posunęła się naprzód.
Zamartwiałem się.
Zastanawiam się: „Czy Dionne mnie oszukała?”.
Postanowiłem napisać
do Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Brunei.
Odpowiedzieli, że nic nie wiedzą
o kobiecie zwanej Dionne Marie Hanna
lub Theresa Haton Mahmoud,
spokrewnionej z rodziną królewską Brunei.
„Z przykrością informujemy,
że nie możemy udzielić żadnej pomocy w tej sprawie”.
Co wskazywało na to,
że Dionne nie miała
żadnych powiązań
z rodziną królewską.
Wszystkie jej opowieści są zmyślone.
Wszystko mogło okazać się oszustwem.
W najgorszym przypadku
wszystko przepadło.
Nigdy nie odzyskam pieniędzy.
Mam długi.
Czuję się, jakbym tonął.
Trudno mi oddychać.
Jak gdyby czyjaś ręka wpychała mnie pod wodę
i nie pozwalała się wynurzyć.
Zacząłem na nią naciskać.
Zapytałem wprost: „Kiedy zwrócisz nam pieniądze?”.
Odpowiedziała:
„Nigdy nie zapomnę tego, co dla mnie zrobiliście”.
Postanowiłem odezwać się do Grahama.
„Wiesz, że dostała ode mnie pieniądze.
Przekazałem jej ogromną kwotę”.
150 tysięcy euro.
Graham był w szoku.
Wpadł w panikę.
Peng powiedział mi, że pożyczył jej pieniądze.
Powiedziałem mu: „Jak byliśmy w Londynie, wydawaliśmy twoje pieniądze”.
Zrobiło mi się niedobrze.
Było mi niedobrze.
Powiedziałem: „Nie sądzę, żebyś był złym człowiekiem.
Dlaczego słyszałem o tobie tyle złego?
Dlaczego zawsze, kiedy ze mną rozmawiała,
nie chciała, żebym ci o tym mówił?”.
Jeśli Graham zadzwoni, nic mu nie mów.
Trzymaj to w tajemnicy.
Nic mu nie mów,
niech to zostanie między nami.
Porozmawiamy jutro,
kiedy go nie będzie.
Jak przeczytasz tę wiadomość, usuń ją.
Nie słuchaj Grahama,
słuchaj mnie.
„Nie mów Grahamowi”.
Słyszałem to niejeden raz.
Zacząłem rozumieć,
że ta kobieta nie jest tym, za kogo się podaje.
Ponieważ pragnąłem akceptacji i brakowało mi matki,
zostałem oszukany.
Jest mistrzynią manipulacji.
Nie jest chora. Nie ma pieniędzy.
Jest oszustką.
Jego przyjaciele zaczęli naciskać:
„Skąd wiesz, że naprawdę jest twoją matką?
Opowiedziała tyle kłamstw.
Czy masz jakieś dowody na to, że jest twoją biologiczną matką?”.
Poprosiłem o badania genetyczne.
„Zróbmy test DNA”.
„Nie ma takiej potrzeby.
Albo mi wierzysz, albo nie”.
Nic z tego, co mówiła, nie było prawdą.
Tylko badania genetyczne mogły dać mi odpowiedź.
Tamtego dnia przygotowaliśmy próbki.
Dwa zestawy wymazów.
Włożyliśmy je do fiolek.
Wyniki miały przyjść za kilka tygodni.
Chciałem, żeby okazało się, że to nieprawda.
Dlaczego własna rodzina zrobiłaby ci coś takiego?
Oto moje wyniki.
Jest tu napisane,
że bez żadnych wątpliwości,
na 99,9%
jestem...
biologicznym synem
pani Dionne Marie Hanny.
Jest moją mamą.
Trudno mi to zrozumieć.
Jak można zrobić coś takiego?
Mniej więcej w tamtym czasie
widziałem ją po raz ostatni.
Przestała pisać.
Nie dzwoniła.
Zerwała wszelki kontakt.
Po roku od podpisania umowy wciąż nie otrzymałem pieniędzy.
Żadnych zobowiązań.
Żadnej komunikacji.
Dionne rozpłynęła się w powietrzu.
Powiedziałem Junyan: „Wydaliśmy sporo pieniędzy.
Ponad 100 tysięcy.
Musimy to spisać na straty”.
Musimy to przetrwać. Odpuścić i iść dalej.
Zainwestowałam dużo energii,
czasu i miłości.
Była to dla mnie lekcja.
Zaczęłam patrzeć na świat realistycznie.
Przestałam myśleć życzeniowo.
Cześć, mamo. Chciałem zapytać, czy wszystko u ciebie w porządku.
Co się stało, to się stało.
To kosztowało wiele mnie i moją rodzinę.
Ale nic na to nie mogę teraz poradzić.
Muszę się jakoś pozbierać.
A ty znowu zniknęłaś.
Co mogę zrobić?
Zniknęłaś...
znowu.
Singapur, Semarang,
Indonezja, Brunei, gdziekolwiek jesteś.
Może kiedyś wszystko mi wyjaśnisz.
Może nie.
Nigdy tego nie zrozumiem.
Dbaj o siebie, mamo.
Znałem ją
trochę ponad rok.
Nazywam ją teraz
„Dionne”,
bo żadna mama
nie powinna robić czegoś takiego.
Najlepiej...
przestać nazywać ją mamą.
To wbrew wszystkiemu,
czego spodziewasz się po matce.
Powinna kochać i chronić swoje dziecko,
ale nie robiła nic z tych rzeczy.
Zniszczyła życie własnemu dziecku.
Bez wyrzutów sumienia.
Kim jest ta kobieta?
Codziennie próbuję znaleźć w internecie jakieś informacje na jej temat.
Pracowałam w luksusowym hotelu w Zurychu...
Nawiązałam kontakt z innymi osobami,
żeby móc lepiej poznać tę sytuację.
Zostawiła w hotelu pierścionki z diamentami,
bo nie zapłaciła za pokój,
a potem się okazało, że to nie były diamenty.
Okazało się, że Dionne oszukała
znacznie więcej osób, niż tylko nas.
Do tej pory myślałam,
że chodziło tylko o Grahama.
Ale okazało się,
że skala jej oszustw była dużo większa.
Ile pieniędzy straciłeś przez Dionne?
Co najmniej 627 milionów rupii.
- Rany. - Czterdzieści jeden tysięcy.
Dolarów?
- Tak. - O rany.
Traktowaliśmy ją z żoną jak matkę.
Jak własną matkę.
Kiedy to było? Kiedy poznałeś Dionne?
W styczniu 2020.
To było w Indonezji?
Tak.
Zrobiła ci to samo tuż przed tym, jak nas poznała.
- Najpierw sama płaciła za wszystko. - Czterdzieści jeden tysięcy dolarów.
Przenosiła się z hotelu do hotelu.
Myśleliśmy, że musi być bogata.
Inne ofiary
to głównie indonezyjscy muzułmanie, którzy chcieli się udać do Mekki.
Dionne oferowała ludziom
tańszą podróż do Mekki.
Tak.
To było oszustwo!
Ja też zapłaciłem za tę podróż,
ale nigdy do niej nie doszło.
Martwię się, że to samo spotkało
setki innych osób.
Niezły z niej numer.
Zastanawiam się, dlaczego pojawiła się w naszym życiu.
Kiedy ją poznałem, miała bilet w obie strony.
Użyła go przed lockdownem, żeby przylecieć do Anglii z Bangkoku.
Nie zdawałem sobie z tego sprawy, ale jej lot powrotny wypadał
dwa tygodnie po rozpoczęciu lockdownu.
Domyślam się,
że gdyby nie lockdown, nigdy bym jej nie poznał.
Była oszustką.
Nie miała do dyspozycji turystów.
Bogatych rodzin i tak dalej. Nie miała z czego żyć.
Więc co wymyśliła?
Odnajdzie w internecie swojego syna.
Nic prostszego.
Powiedziała nam, że zostało jej pół roku życia.
Dlatego podejmowałem decyzje z myślą wyłącznie o niej.
Chciałem zapewnić jej jak najlepsze sześć miesięcy.
Nie miałem czasu na myślenie.
Chciałem przeżyć z nią jak najwięcej.
Musiała robić to przez lata, żeby znać wszystkich konsjerżów,
recepcjonistów
i innych pracowników hoteli, w których się zatrzymywała.
To coś, co nie dzieje się z dnia na dzień.
Szukałam dalej,
bo Graham wychował się bez matki.
Chcieliśmy wiedzieć, gdzie była w tym czasie.
Możesz mnie sprawdzić.
Możesz sprawdzić moją karalność.
Mam to gdzieś.
Nic nie znajdziesz.
To z roku 1982.
„Dionne Hornigold, 41 lat, brak stałego adresu,
przyznała się do winy
w sprawie oszustwa”.
Sprawiała wrażenie osoby,
która posiada sporą fortunę
i oszukiwała ludzi, składając puste obietnice.
Czterdzieści lat temu robiła to samo.
Graham miał wtedy osiem lat.
„Hornigold została skazana na dwa lata, z czego osiem miesięcy w zawieszeniu.
Hornigold, urodzona w Malezji, przybyła do Wielkiej Brytanii w 1971 roku.
Została ukarana grzywną za kradzież
w lutym 1980 roku,
po czym we wrześniu została skazana na 18 miesięcy
w zawieszeniu na dwa lata po przyznaniu się do oszustwa.
Szkoda, że o tym nie wiedziałem.
Chciałem wiedzieć, kim była moja mama.
Tym właśnie była całe swoje życie.
Załatwiła mnie zawodowa oszustka.
Tak się złożyło, że to moja mama.
Cześć, synu.
Co się dzieje? Gdzie jesteś?
W Malezji.
Chcę porozmawiać z synem.
ROK PO OSTATNIM SPOTKANIU GRAHAMA Z MAMĄ
Kocham cię, synu.
Naprawdę cię kocham.
Naprawdę?
Przepraszam za wszystko.
Naprawdę mi przykro.
Wywróciłaś mi życie do góry nogami.
To prawda.
Przepraszam.
Z głębi serca przepraszam.
Stało się.
Nie mogę się zmienić.
Nie zmienię się.
Trzymaj się. Muszę lecieć.
Koniec kłamstw.
Te czasy minęły.
Czas na nowy rozdział.
DIONNE NIE ODPOWIEDZIAŁA NA PROŚBĘ O KOMENTARZ.
NIGDY NIE POSTAWIONO JEJ ZARZUTÓW
W SPRAWIE PORUSZONEJ W TYM DOKUMENCIE.
Ten rok z moją mamą
odcisnął się piętnem na moim związku z Heather.
Miałam nadzieję, że pogodzimy się z Grahamem.
Jednak kiedy sytuacja się uspokoiła,
doszliśmy do wniosku, że jednak nie wrócę.
Moje dziecko jest dla mnie najważniejsze.
Chcę mu zapewnić jak najlepsze życie.
Tęsknię za nimi każdego dnia.
Ale jest szczęśliwy.
Ma wokół siebie kochającą rodzinę.
Mimo całego bólu i stresu odbudowałem swoje życie.
Udało mi się podnieść,
otrząsnąć i ruszyć dalej.
Dobrze mieć przy sobie przyjaciół,
którzy są jak rodzina.
Delikatnie.
Odnalazłem to w kuchni.
Ci ludzie pomogli mi
w najtrudniejszych chwilach życia.
Juan to świetny przyjaciel.
Ci ludzie byli przy mnie w najgorszych momentach.
Wiem, że umiesz gotować.
To się nazywa rodzina.
NIE MA ŻADNYCH DOWODÓW NA UDZIAŁ BANKIERA LUB PRAWNIKA
W DOMNIEMANYCH OSZUSTWACH DIONNE.
Napisy: Dorota Dołęga