Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
ผมชื่อเกรแฮม ฮอร์นิโกลด์ อดีตเชฟขนมอบของร้านฮักกะซัน
และตอนนี้เป็น ที่ปรึกษาด้านขนมอบระดับดาวมิชลิน
และหัวหน้าเชฟขนมอบ เกรแฮม ฮอร์นิโกลด์
คุณต้องแม่นยํา คุณต้องเข้าใจเทคนิค
และคุณต้องเข้าใจรสชาติ
ไม่มีการแสดงความรักแบบไหน ที่ดีไปกว่าการทําอาหารให้ใครสักคนกินแล้ว
ผมอยากดูแลวัตถุดิบพวกนี้
และมอบสิ่งที่น่าจดจํา มีความหวังให้คุณ
ในแง่ดีนะ
แต่ทําไมถึงมีควันเต็มไปหมด
เกิดอะไรขึ้นกับแพนดิจันของผม
ผมเจอเฮเธอร์ครั้งแรกตอนที่เธอมาสัมภาษณ์งาน
เธอมีความมุ่งมั่นมาก
ฉลาดมาก สื่อสารชัดเจนมาก
(เฮเธอร์คานิอุค ติดตาม)
และในช่วงสองสามปีแรก มันเป็นความสัมพันธ์แบบเพื่อนและเรื่องงาน
แต่พอเวลาผ่านไป เราก็สนิทกันมากขึ้น
เราเข้ากันได้ดีมาก
ฉันคิดว่าเราสนุกด้วยกันมากๆ ประสบการณ์ดีๆ เยอะมาก
เดินทาง กิน มันปิ๊งปั๊ง เราเข้ากันได้ดี
เธอผอมและดูแลสุขภาพมาก ผมเป็นพวกกินเนื้อแดง ไวน์ ชีส
เฮเธอร์เป็นคนน่าทึ่งมาก
เธอเป็นคนที่ลงตัวสุดๆ
เรามีความคิดเห็นตรงกัน ว่าอยากดําเนินชีวิตแบบไหน
อยากลงหลักปักฐาน สร้างครอบครัว มีธุรกิจเป็นของตัวเอง
ธุรกิจของเราคือการเป็นที่ปรึกษาเกี่ยวกับขนมอบ
เกรแฮมเป็นเหมือนหัวหอม และเขามีหลายชั้นมาก
จนต้องปอกออกจนกว่าจะเจอแกนกลาง
และฉันรู้ตั้งแต่แรกๆ ว่า ในแกนกลางนั้นมีความเจ็บปวดอยู่เยอะมาก
ที่น่าจะไม่เคยได้รับการจัดการ
ผมเคยมีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ
คิดว่านะ
ชีวิตกับเฮเธอร์มันดีเลย
แต่พอเราคิดว่าชีวิตเราเรียบร้อยดี
เราก็นึกได้ว่าเราหนีอดีตของตัวเองไม่ได้หรอก
แม่ไม่เคยหยุดรักลูกเลย
ทําไมเธอต้องเข้ามาในชีวิตเราด้วย
เราเชื่อว่าเธอคือคนที่เธอบอกว่าเธอเป็น
แต่เธอคือผู้ทําลายชีวิต
ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแม่ได้
(แม่นักตุ๋น)
ผมเกิดที่เยอรมนี ในฐานทัพอังกฤษ
และมีคนรับไปอุปถัมภ์ตอนอายุสองขวบ เป็นเวลาสองปี
ผมไม่รู้ว่าทําไม
จากนั้นก็ย้ายไปเซนต์อัลบันส์กับแม่เลี้ยงและพ่อผม
ผมไม่รู้จักแม่ผม
พ่อผมไม่เคยพูดถึงแม่เลย
ผมจินตนาการว่าแม่เป็นใคร เป็นคนยังไง
แต่มันเป็นอะไรที่ ผมไม่ได้ใส่ใจที่จะนึกถึงจริงๆ หรอก
เพราะแน่นอนว่ามันเจ็บปวดทีเดียว ที่ไม่รู้จักแม่ตัวเอง
ผมไม่เคยมีแม่
เกรแฮมไม่รู้ว่าแม่แท้ๆ ของเขาเป็นใคร
มันเกือบจะเหมือนบางอย่างในชีวิตเขาหายไป
ชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ ที่ไม่ได้รับการอธิบาย ไม่อยู่ตรงนั้น
และฉันคิดว่าเขาต้องการรู้สึกถึงความรักมาก
และรู้สึกถึงความสัมพันธ์แบบนั้นกับครอบครัว
มีวันนึงเรากําลังทําความสะอาดห้องใต้หลังคา แล้วก็เจอสูติบัตรใบนี้
ก่อนหน้านั้น ฉันไม่เคยถามเลย ว่าแม่แท้ๆ ของเขาเป็นใคร
ผมมีสําเนาสูติบัตรของผม
เกิดวันที่ 26 พฤศจิกายน 1974
ในโรงพยาบาลทหารอังกฤษในมุนสเตอร์ เยอรมนีตะวันตก
โดยที่พ่อของผม
เป็นทหารช่างในแผนกวิศวกรรม และมาจากเมืองคิงส์ลิน
และแม่ผม ในนี้เขียนชื่อไว้ว่า ฮาตัน ฮอร์นิโกลด์ ชื่อเดิมมาฮามุด
ซึ่งบ่งชี้อย่างชัดเจนว่าเป็นเชื้อสายมุสลิม
เราแบบ "นี่ มาสืบกันดีกว่า ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร"
แล้วเราก็เริ่มหาข้อมูลเธอ กูเกิ้ลหาเธอ
ค้นคว้าเรื่องของเธอจากชื่อที่อยู่ในเอกสารนั่น
เราคิดว่าเธอคงอายุ 70 ปลายๆ หรือ 80 ต้นๆ
แต่เราไม่เจออะไรเกี่ยวกับเธอเลย เหมือนผู้หญิงคนนี้ไม่มีตัวตน
แล้วพอผ่านไปสองสามเดือน
เราก็เริ่มถอดใจ และไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้อีก
ประมาณหนึ่งอาทิตย์ต่อมา ก็พบว่าเฮเธอร์ท้อง
แล้วเราก็แบบว่า "ฮัลเลลูยาห์"
เฮเธอร์ดีใจมาก ซึ่งเยี่ยมมาก
เราสองคนมีความสุขมากที่รู้ว่าฉันท้อง
ชีวิตเราเริ่มลงตัว และมันเป็นเหมือนการเริ่มต้นใหม่
เราตื่นเต้นกันมาก
แต่อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ก็มีรายงานฉบับแรกเรื่องโควิดออกมาด้วย
เราเลยมีความตื่นเต้นดีใจว่า "เจ๋งเลย เรากําลังจะมีลูก"
แต่ตอนนั้นโลกก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วด้วย
แน่นอนว่ามีการล็อกดาวน์
เราไม่ได้ทําอะไรเลยนอกจากงานอดิเรก
มันเป็นช่วงเวลาที่ดีงามมาก ที่ได้ใช้เวลาคุณภาพร่วมกันจริงๆ
เล่นกันในครัว และพัฒนาสูตร
และทําอาหาร และกิน และป้อนอาหารกัน และดูและกัน
เฮเธอร์ เงยหน้าสิ
เฮเธอร์!
ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของความสัมพันธ์เรา
จริงๆ นะ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดของความสัมพันธ์เรา
นั่งให้สูงขึ้นอีก เคฟ นั่นแหละ สูงขึ้นอีก ลุกขึ้นมา
ผมจะได้ดูผอมเพรียว
แล้วจู่ๆ เราก็ได้รับอีเมลอย่างคาดไม่ถึง
ผมจําได้แม่นเลย
ผมอยู่หน้าบ้าน แล้วมือถือผมก็สั่น
แล้วพอผมดูมือถือ ผมก็แบบ "เอาจริงดิ"
เกรแฮมมาหาฉันแบบงงๆ แล้วบอกว่า "ดูอีเมลนี่สิ"
"มีผู้หญิงคนนึงบอกว่าเป็นแม่ผม คุณคิดว่าจริงรึเปล่า"
"ไง เกรแฮม แม่ไม่แน่ใจว่า อีเมลฉบับนี้จะส่งถึงลูกไหม
แม่หาทางติดต่อลูกมาตลอด แล้วก็เจออีเมลนี้"
"ฉันชื่อดิออน ชื่อเดิมคือเทเรซ่า"
"เกรแฮมเกิดที่เยอรมนี
ก่อนจะถูกพรากไปจากฉันแล้วไปอังกฤษ"
คุณกําลังบอกผมว่าผมเกิดที่เยอรมนี ซึ่งมีไม่กี่คนหรอกที่รู้
"ถ้าคุณรู้สึกว่าเรื่องนี้สมเหตุสมผล และคุณคือเกรแฮมที่ฉันตามหาอยู่
ฉันอยากให้คุณติดต่อกลับมา
ถ้าไม่ใช่ ฉันก็ต้องขอโทษด้วย
ขอแสดงความนับถือ ดิออน"
นั่นแหละ
อึ้งเลย
ได้อ่านแล้วอึ้งเลย
แม่เจ้า
นั่นแหละ
ผมเลยตอบกลับไปว่า "นี่เรื่องจริงเหรอ"
"ไม่ได้ล้อเล่น หลอกลวง หรืออะไรใช่ไหม"
คุณเจอชื่อผมในอินเทอร์เน็ต มันทําให้ผมรู้สึกว่า "ก็ไม่แปลก"
มาดูกันว่าคุณรู้อะไรอีก
อีกสองสามสัปดาห์ต่อมา ผมตอบอีเมลไปพร้อมคําถามเป็นชุด
"ชื่อกลางของผมคืออะไร" เพราะผมไม่มีชื่อกลาง
(ฉันไม่ได้ตั้งชื่อกลางให้เกรแฮม อาจมีคนอื่นตั้งรึเปล่า)
คําตอบที่กลับมาเป็นคําตอบที่ถูกต้อง
(ถาม - เกรแฮมเกิดวันที่เท่าไหร่)
(ข้อความใหม่)
(พฤศจิกายน 1974)
เกรแฮมส่งอีเมลติดตาม ถามรายละเอียดเพิ่มนิดหน่อย
แล้วก็เหมือนเดิม ได้คําตอบที่ถูกต้องกลับมา
ผมไม่ได้คิดเลยสักนิดว่า ผมจะไม่ไปสืบว่าคุณเป็นใคร
และผมเป็นใคร
นั่นคือสิ่งแรกที่ผมจะทําเลยละ
เราไม่น่าได้รับอีเมลนั่นเลย
เพราะมันเป็นจุดเริ่มต้นของบางอย่าง ที่คุณไม่เคยคาดคิดว่า
ชาตินี้จะเกิดขึ้น
ดิออนพักอยู่ที่โรงแรมในลิเวอร์พูล
และเธอชวนเราไปลิเวอร์พูล สองสามวันเพื่อพบเธอ
"ฉันจองห้องที่โรงแรมไว้แล้ว มาสิ ฉันจะจัดการทุกอย่างให้"
เรายังไม่แน่ใจว่าจะเจออะไร
มีความตื่นเต้นแบบกังวลอยู่
กลัวนิดหน่อยว่ามันจะออกมาเป็นยังไง
พอผมเข้าใกล้โรงแรมมากขึ้น ก็เริ่มรู้สึกกังวลและทุกอย่าง
ผมหวังว่าเธอจะเป็นทุกอย่าง ที่ผมคิดว่าเธอจะเป็น
ฉันคิดว่าเขาเก็บความรู้สึกอยู่เหมือนกัน
แล้วพอไปถึงลิเวอร์พูล
ตอนนั้นแหละที่ความรู้สึกถูกเผยออกมา และมันกลายเป็นเรื่องจริง
สวัสดี ที่รัก
ความรู้สึกของผมตอนที่เจอเธอครั้งแรกคือ...
ไม่อยากจะพูดว่าเป็นเด็กน้อย
แต่รู้สึกเหมือนผมเป็นลูกน้อยของใครบางคน
ถ้านั่นฟังดูเข้าใจได้นะ
ลองจินตนาการดูสักแป๊บสิ
สี่สิบห้าปีที่คุณไม่ได้เจอพ่อแม่คุณ
ตอนเด็กๆ คุณไม่เคยมีสายสัมพันธ์แม่ลูกนั้น
แต่ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นทันที
ตั้งแต่วินาทีแรกที่เจอกัน
คุณจับมือใครคนนึงเป็นครั้งแรก
แล้วคุณก็รู้สึกทันทีว่า "นี่แม่ฉันนี่"
มัน... ผมอธิบายไม่ถูกเลย
เหมือนเวลาที่ผิวหนังสัมผัสกัน
ตอนที่ทารกคลอดออกมา
และคุณได้สร้างสายสัมพันธ์นั้นขึ้นมา ในช่วงเวลาหนึ่ง
นึกถึงความรู้สึกปังนั่นสิ
ตรงหน้าคุณเลย ตรงๆ
นั่นคือความผูกพัน มันรู้สึกแบบนั้นแหละ
ผมก็เลยเชื่อทันที ผมคิดว่า "แม่เจ้า คนนี้แม่ฉัน"
พวกเขาตื่นเต้นกันมากที่ได้เจอกัน พวกเขาหน้าตาเหมือนกัน
มีกิริยาท่าทางเหมือนกัน
พวกเขาเกิดความรู้สึกผูกพันกันทันที
ดิออนก็ต้อนรับฉันอย่างมากเหมือนกัน
และพูดทันทีว่า
"ฉันเป็นแม่สามีเธอ ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอนะ"
ฉันตื่นเต้นมากที่หลานกําลังจะเกิด นี่มันสุดยอดเลย"
- ก้นเขาอยู่ตรงนี้ - ใช่
หัว อยู่อีกด้าน
"ไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันจะได้เจอลูกชายฉัน แต่ฉันก็กําลังจะมีหลานด้วย"
ถ่ายไปทําไม
เขากําลังทําคลิปวิดีโอค่ะ
ยิ้มหน่อย แม่
- ได้เลย ลูกรัก - ยิ้มหน่อย
เช้าวันต่อมา เกรแฮมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึก...
น่าจะโล่งอกนะ
ที่เขาได้เจอแม่ ที่ทุกอย่างมันดีมาก
มีความตื่นเต้นเยอะมาก แต่ก็มีความเศร้าเยอะมากเหมือนกัน
ดิออนพูดถึงเรื่องที่ว่าเธอถูกแย่งเกรแฮมไป
และเธอทําอะไรไม่ได้
และในตอนนั้น พวกเขาอยู่ที่เยอรมนี
และเธอไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหน
เกรแฮมถูกพรากไปจากเธอจริงๆ
ต่อมาในเย็นวันนั้น
ดิออนเช่าห้องส่วนตัวห้องนึง
เธออยากคุยกับเกรแฮมเป็นการส่วนตัว
- คุณโอเคไหม - ครับ
ผมเจอกับดิออนที่ลิเวอร์พูลเป็นครั้งแรก
ผมพยายามรับมือและทําความเข้าใจ
การที่เธอยืนอยู่ตรงหน้าผมหลังจากผ่านมา 45 ปี
แล้วผมก็ต้องรับมือ หรือพยายามยอมรับให้ได้
เรื่องที่เธอบอกผมว่า เธอมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หกเดือน
เธอมีชีวิตอยู่ได้อีกหกเดือน
เพราะเป็นเนื้องอกในสมอง และมะเร็งไขกระดูก
แม่เหลือเวลาไม่มาก
แม่แค่อยากยิ้มกับลูก
แค่นั้นเอง
แม่รักลูกมากและจะรักตลอดไป
แม่ดีใจมากนะที่ได้เจอลูก
แม่จะทําทุกอย่างที่ทําได้เพื่อรักษาลูกไว้
หมอบอกว่าเธอจะมีชีวิตอยู่ได้แค่ไม่กี่เดือน
และเธอเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย
และนี่คือปัจจัยที่กระตุ้นเธอในการตามหาเกรแฮม
มันเป็นเหตุการณ์ที่พลิกผันไปมามากๆ สําหรับเขา แบบว่า "ว้าว ฉันได้เจอแม่
แต่ทันทีที่ฉันเจอแม่ เธอก็กําลังจะถูกพรากไปจากฉัน
และฉันต้องการใช้เวลาทั้งหมด ที่เธอเหลืออยู่ด้วยกัน"
"นี่คือโอกาสเดียวของฉัน ที่จะได้รู้เรื่องของแม่ฉัน"
ความรู้สึกมันปั่นป่วนมาก
เราพยายามรับมือกับความสุข การแสดงความรักอย่างท่วมท้น
ความรู้สึกในวัยเด็ก
แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้ว่าผมกําลังจะเสียเธอไปอีกครั้ง
อย่างรวดเร็ว
เรื่องนึงที่เธอขอคือขอไปทะเล
เธออยากเห็นทะเลเป็นครั้งสุดท้าย
ผมเลย
พาเธอขึ้นรถ และเราขับรถไปทะเลกัน
และมันก็เศร้านิดๆ เวลาที่เธอพูดว่า
"นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่แม่ไปทะเล แต่มันเป็นครั้งแรกที่เราไปด้วยกัน"
มันเป็นการเดินทางแห่งการค้นพบด้วยเหมือนกัน เพราะเธอทําให้ผมเข้าใจ
ตัวตนของเธอมากขึ้น
แม่ผมเคยอยู่ที่สิงคโปร์
เธอบอกว่าเธอมีธุรกิจอยู่ทั่วโลก
เรือกสวนไร่นา เสาวรส มะม่วง
ไม่ว่าจะเป็นธุรกิจอะไร การมีธุรกิจต่างๆ เหล่านี้ล้วนมีประโยชน์
น้ํามันปาล์มในอินโดนีเซียและมาเลเซีย
และเธอคุยกับเพื่อนร่วมงานที่เธอมีอยู่ทั่วโลก
เพราะเธอพูดได้ประมาณ 18 ภาษา
ใช่
สิบแปด
บ้ามาก
มีคนโทรมาจากสวนผลไม้ กลางป่าที่ไหนสักแห่ง
"ไว้คุยกันทีหลังนะ"
"โอเคไหม"
แต่วิธีที่พวกเขาคุยกับเธอ
ทุกคนคุยกับเธอเหมือนเธอเป็นแม่ของพวกเขา
"แม่" แบบนี้ แล้วเราก็แบบ "ทําไมทุกคนถึงเรียกเธอว่า 'แม่'"
แล้วเธอก็เล่าว่าเธอให้เงินชาวบ้านยังไง
เพื่อให้พวกเขาดูแลตัวเองได้ และปลูกพืชในไร่ในสวน
เธอให้ดูคลิปวิดีโอเธอกับเพื่อนร่วมงาน
เอาข้าวของและอาหารไปแจกคนจน
เธอมีความเฉียบแหลมทางธุรกิจทั้งหมดนี้
แต่ที่สําคัญที่สุดคือเธอใจบุญมากด้วย นึกออกไหม
เธอน่าทึ่งมาก
ฉันคิดว่ามันคือการเดินทาง แห่งการค้นพบสําหรับเกรแฮม
เป็นการเดินทางแห่งการพัฒนาความรัก ระหว่างพวกเขาสองคน
และฉันคิดว่าความผูกพันของพวกเขา เติบโตเร็วมาก
เธอเสนอว่าเธอจะแวะมาลอนดอน สองสามอาทิตย์
เธอตัดสินใจว่าอยากพักที่โรงแรม
และ...
ผมก็อึ้งมาก
เธอเลือกโรงแรมห้าดาวริมแม่น้ํา
ทุกวัน เธอสั่งแชมเปญที่ดีที่สุด คาเวียร์
ทั้งหมดนี้มาเสิร์ฟที่โต๊ะเธอ
(อาหารยามบ่ายที่เลานจ์ 5,003.55 ปอนด์ เครื่องดื่มมินิบาร์ 10,009.12 ปอนด์)
เธอดูสบายใจมากกับสิ่งรอบตัว
พร้อมไหม
เธอย้ายจากโรงแรมห้าดาวแห่งนึงไปอีกแห่งนึง
เธอใช้เงินอู้ฟู่
และใครๆ ก็รู้จักเธอ "เธอเคยพักกับเรามาก่อน"
"เธอเป็นหนึ่งในลูกค้าที่ดีที่สุดของเรา"
เราก็แบบ "โห โอเค ผู้หญิงคนนี้ เธอรวยมากอย่างไม่ต้องสงสัย"
แม่ผมบอกว่า เธอมีแหล่งที่มาของทรัพย์สินสองแหล่ง
หนึ่งคือความเฉียบแหลมทางธุรกิจของเธอ
อีกแหล่งนึง...
เธอบอกผม
ว่าเธอเป็น
ลูกนอกกฎหมาย
ของอดีตสุลต่านบรูไน
ครอบครัวของเธอ ครอบครัวบรูไนและอดีตสุลต่าน
ให้เงินเธอมา
ครอบครัวนั้นบังเอิญร่ํารวยอย่างเหลือเชื่อ
มันดูวิเศษมากในแง่ที่ว่า
ใครจะไปเชื่อ
แต่สิ่งที่ทําให้ผมตาสว่างจริงๆ และเรื่องนี้มันบ้ามาก
คือตอนที่เราไปที่ดอร์เชสเตอร์
มันคือโรงแรมห้าดาวระดับสูงสุดในพาร์คเลน
ทุกคนรู้จักเธอจริงๆ
ตั้งแต่พนักงานเปิดประตู พนักงานต้อนรับ ผู้อํานวยความสะดวก
พวกเขาให้เธอนั่งกลางร้านอาหารเลย
และนั่งตรงนั้นช่วงบ่ายอย่างมีความสุข
ดื่มแชมเปญสองขวด
และผมนึกขึ้นมาได้ว่า
เธอได้รับบริการแบบนี้ เพราะคนรู้ว่าเธอเป็นใครเหรอ
เพราะโรงแรมเป็นเจ้าของราชวงศ์บรูไน
ผมนั่งอึ้งอยู่ตรงนั้น
คิดว่า "โห
นี่แม่ฉัน"
ดิออนเริ่มซื้อของขวัญให้เกรแฮมชิ้นแล้วชิ้นเล่า
ชุดสูทสั่งตัดพิเศษ
กระเป๋า เสื้อผ้าดีไซเนอร์
(ทั้งหมด 5,605 ปอนด์)
ผมไม่เคยมีรถดีๆ เลยสักคัน
แต่ตอนผมเจอแม่ผม...
"ลูก แม่ไม่ได้เจอลูกมา 45 ปี
ลูกไม่เคยได้ของขวัญจากแม่เลย แม่จะซื้อของขวัญให้ลูก
แม่จะกําจัดความเจ็บปวด 45 ปีออกไป"
เธอพูดแบบนั้นเป๊ะๆ เลย
"ไปซื้อรถให้ลูกกันเถอะ"
ปิดนั่นเลย
ได้ครับ
ผมเลยได้คุยกับหัวหน้าฝ่ายขายที่โรลส์รอยซ์
ผมดึงเขาออกมาแล้วถามว่า "คุณรู้จักผู้หญิงคนนี้เหรอ"
เขาบอกผมว่า "ครับ เธอเคยซื้อแฟนธอมกับผมไปสองคันก่อนหน้านี้"
รู้ตัวอีกที เราก็เดินผ่านแลนด์โรเวอร์กัน
เธอตะโกนเรียกผม
"ลูก ชอบคันไหน"
"คันนี้สวยดีนะแม่"
เรากําลังขับรถแลนด์โรเวอร์คันใหม่ออกไป โดยมีแม่อยู่ในรถด้วย
หลังจากหายไป 45 ปี
เธอมีความสุขสุดๆ เพราะเธอได้ให้ของขวัญลูกชาย
แล้วผมก็แบบว่า...
"สุดยอดไปเลย"
แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เชื่อว่าเฮเธอร์ต้องการรถเหมือนกัน
จะได้ไม่รู้สึกแปลกแยกที่ผมมีรถ
นั่นรถเธอ
คิดว่าไง
ขอบคุณค่ะแม่
สุดยอดเลย
เราขับรถออกมาและเราทั้งคู่แบบว่า
"เหลือเชื่อชะมัด"
(โรงพยาบาลดาร์เรนต์แวลลีย์)
สองเดือนหลังจากพบกันครั้งแรก
เฮเธอร์เริ่มเจ็บท้องคลอด
ลูกชายเรากําลังจะเกิด
ผมเช็กให้แน่ใจว่าเธอมีกระเป๋าของเรา และทุกอย่างพร้อมแล้ว
เรากําลังเดินเข้าสู่ช่วงเวลาที่เปลี่ยนชีวิต
มันเป็นการคลอดที่ยาวนาน ยืดเยื้อ และยากมาก
ผมกังวลว่าเธอจะปลอดภัยไหม
เพราะมันเครียดมาก และเจ็บปวดมาก
ฉันต้องถ่ายเลือดอยู่ห้าชั่วโมงหลังจากคลอด
มันค่อนข้าง...
มันค่อนข้างยากเลยละ
แต่แล้วเราก็มีความสุขมาก
เรามองเขาแล้วแบบ "นี่คือผลงานที่ดีที่สุดของเรา"
ฉันคิดว่าทันทีที่เรามีลูก แนวคิดเรื่องความรักก็เปลี่ยนไป
คุณมีหน้าที่สําคัญมาก ที่จะต้องรักเด็กคนนั้น ปกป้องเด็กคนนั้น
เป็นทุกอย่างที่เด็กคนนั้นต้องการ
สุดยอดเลย
เป็นทุกอย่างที่เราปรารถนา
แต่ผมเพิ่งวางลูกชายลงบนตัก
และผมได้รับข้อความจากแม่ผม
เธอบอกว่าเธอฉี่เป็นเลือด
เราเคยอ่านเรื่องนี้ และมันเป็นส่วนนึงของอาการที่เธอเป็นอยู่
ผมเลยแบบว่า "พระเจ้า ผมต้องรับมือเรื่องนี้ด้วย"
แม่ไม่อยากเป็นแบบนี้เลยลูก
แม่แค่ต้องการความสงบ
แม่กลัวมาก
เรามีลูกชายที่เพิ่งเกิด และผมมีคู่ชีวิต
ที่ต้องการการใส่ใจจากผมอย่างมาก
และเราก็มีผู้ป่วยมะเร็งอายุ 85 ปี
ผมทิ้งเธอไว้ในห้องพักโรงแรมไม่ได้
เธออยู่ที่นั่นคนเดียว
และผมก็ทิ้งเฮเธอร์กับเด็กแรกเกิดไปไม่ได้
และผมคิดว่ามันจะง่ายขึ้น ถ้าพวกเขาอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน
และอย่างน้อยผมก็พยายามอยู่เคียงข้างทั้งคู่ได้ แต่แน่นอนว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดหรอก
คุณเข้าใจใช่ไหม มันไม่ค่อยจะดีเลยจริงๆ
แล้วผมก็ไปรับเธอมา
คืนนี้ลูกผมจะร้องไหมแม่
ไม่มีทาง
แล้วถ้าร้องล่ะ
แม่จะดูแลเอง
ตั้งแต่คืนนี้ แม่จะอุ้มเด็กเอง
แม่จะดูแลเด็กเอง
เขาไม่มีทางร้องไห้ คอยดูสิ
(ลูกชาย)
แม่ผมดีใจมาก
ที่เธอมีโอกาส
ได้อุ้มหลาน
นึกออกไหม เธออยู่ได้แค่อีกหกเดือน
ไม่ถึงแล้วด้วย
หลังจากที่ฉันคลอดลูก
พฤติกรรมของดิออนที่มีต่อฉันก็เปลี่ยนไปมาก
ไง เฮเธอร์
รู้อะไรไหม
เธอเป็นผู้หญิงที่ดื้อด้านมาก
เธอให้ฉันเจอหลานฉันแค่ 20 นาที
เธอพาเด็กขึ้นไปข้างบน
ไม่เคยพาลงมาเลย
ความรู้สึกที่ว่า "ฉันเพิ่งได้เป็นแม่คน" ถูกปล้นจากฉัน
เพราะมีดิออน
ฉันคิดว่าฉันไม่ได้รับอนุญาต ให้ฉลองการได้เป็นแม่คน
มีอะไรรึเปล่า
ชอบย่าไหม ชอบ
เรามีคุณแม่ชาวเอเชียที่พยายามจะบอกเราว่า
ต้องเลี้ยงลูกยังไง ใช่ไหม
เรามีคุณแม่ที่เหนื่อยล้า อิดโรย และพูดจาตรงไปตรงมา
ซึ่งก็ถูกต้องแล้ว เธอพูดว่า "เดี๋ยวนะ นี่ที่อยู่ฉัน นี่บ้านฉัน
นี่ลูกชายฉัน ฉันจะเลี้ยงเขาในแบบที่ฉันต้องการ"
และผมก็แบบ
"โอเค แบบนี้ไม่เวิร์กแล้ว"
"ผมหิวครับพ่อ"
สองเดือนหลังจากลูกชายเราเกิด
ดิออนกับเกรแฮมก็เริ่มคุยกัน เรื่องการเดินทางไปสวิตเซอร์แลนด์
เพื่อไปเอาเงินที่เธอมีสิทธิ์ใช้ได้
เพื่อมอบให้เกรแฮม
เธอมีสมบัติที่เธออยากให้เรารับมรดก
แผนการแรกก็คือไปซูริค
เพื่อเซ็นเอกสาร ซึ่งจะช่วยอํานวยความสะดวกในการจัดการ
ดิออนบอกเขาว่าทนายพวกนี้รอเขาอยู่
พวกนายธนาคารรอเขาอยู่ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้แล้ว
ดังนั้นไปเถอะ
เซ็นเอกสาร
แล้วทุกอย่างก็จะเรียบร้อย
ถ้าให้พูดตรงๆ ฉันคิดว่า "ไปสวิตเซอร์แลนด์เถอะ
ขอความเงียบสงบให้ฉันสักสี่วัน ไม่มีปัญหาเลย
แค่ออกไปจากพื้นที่ของฉันสักพัก"
แม่ผมพยายามเตรียมตัวผมให้พร้อม
เพื่อรับมือสิ่งที่จะเกิดขึ้น
ซึ่งก็คือการรับธุรกิจของเธอหลังจากเธอเสียชีวิต
ซูริคคือเมืองที่ดําเนินชีวิตด้วยเงิน มันให้เกียรติเงิน
มันจริงจังกับเรื่องเงิน
ถ้าแม่ตายเร็วๆ นี้...
ลูกจะเป็นเศรษฐีเงินล้าน
แม่บอกได้แค่นี้แหละ
แม่จะใส่ทุกอย่างเป็นชื่อลูก
เธอบอกผมว่าผมมีความมั่งคั่งแบบก้าวกระโดด
ดังนั้นผมจะต้องเปิดบัญชีธนาคารสวิส
ผมต้องเซ็นเอกสารบางอย่างให้ธนาคารในซูริค
และพบกับทนายด้านความเป็นธรรมส่วนตัว
และตัวแทนจากธนาคารอื่นๆ ที่มีนักลงทุนรายใหญ่
เราไปถึงซูริคและเช็กอินโรงแรมห้าดาว
หรูหรามาก
ร้านอาหารมิชลินสองดาว
แพงมากๆ
ไงจ๊ะ ที่รัก
โทรหาฉันด้วยนะ
ฉันอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์
ระหว่างนั้น แม่ผมคุยกับ นายธนาคารสวิสตลอดเวลา
พวกเขาคุยกันเรื่องเงินโดยที่ผมไม่ได้รับรู้
แต่เธอบอกผมว่าเราต้องมีเงินเริ่มต้น 20 ล้าน
เพื่อเปิดบัญชีธนาคารสวิส กับธนาคารนั้น
หนึ่งศูนย์ศูนย์
นั่นก็คือ 100 เปอร์เซ็นต์
ผมโทรหาเพื่อนคนนึงที่อยู่ในซูริค
ผมบอก "ไงเพื่อน ฉันอยู่แถวนี้นะ
อยากมาเจอกัน และดื่มกัน หรืออะไรก็ตามไหม"
ผมบอก "เฮ้ย เอาดิ"
"และนายจะได้เจอแม่ฉันด้วย"
โอเค ได้
บอกมาว่าเมื่อไหร่ แล้วฉันจะไป
ผมรู้จักเกรแฮมเมื่อนานมาแล้ว
เราทํางานด้วยกัน
ผมเริ่มเรียนรู้จากปรมาจารย์ด้านขนมอบ
เรากําลังพูดถึงเชฟที่ดังที่สุดคนนึงในลอนดอน
เรากลายเป็น เรียกได้ว่าเพื่อนที่ดีต่อกันจริงๆ
สนิทกันมาก
พวกเขาพักโรงแรมที่แพงที่สุดในซูริค
แล้วผมก็นั่งลง และเขาก็บอก "นี่แม่ฉัน ดิออน"
เขาเหมือนเด็กน้อยเลยครับ
ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนั้นเลย
เขาเหมือนเด็กทารก
เหมือนเขาเพิ่งเกิดใหม่อีกครั้ง
แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู
ลูกที่น่ารักของแม่
แฮปปี้เบิร์ธเดย์
ทูยู
จูบเขาเลย
แม่ครับ
แม่ป้อนให้นะ
- ไม่ - จะป้อน
มันมุ้งมิ้งเกินไป
เรานั่งอยู่ที่โรงแรม และในที่สุดผมก็ได้พบกับนายธนาคาร
เพื่อคุยเรื่องกองทุนทรัสต์
นายธนาคารไม่ใช่แค่นายธนาคารทั่วไป
ตําแหน่งเขาค่อนข้างสูงในธนาคารของเขา
สองสามวันต่อมา
เราได้รับเชิญไปพบหัวหน้าของธนาคารนี้
และธนาคารก็ปิด
ผมไปที่นั่นเพื่อเซ็นเอกสาร และทําความเข้าใจเรื่องการรับมรดก
และมันจะเป็นยังไงในกรณีที่แม่เสียชีวิต
เกรแฮมโทรหาผม "เราอยู่ในธนาคาร
มันกําลังเกิดขึ้น" เขาพูด "มันกําลังเกิดขึ้น วิ่งมานี่เลย
ฉันอยากเจอนายที่นี่ในอีกสิบนาที"
รู้สึกแปลก
แปลกมากเพราะมันเงียบมาก
แต่เราได้รับเชิญ ให้เข้าไปในห้องส่วนตัวบนธนาคาร
เราเดินผ่านรปภ. เดินขึ้นไป
แล้วสุดท้ายเราก็เข้าไปในห้องทํางาน
ห้องนี้...
มีไม่กี่คนที่ได้เข้าห้องนั้น นึกออกไหม
แล้วเกรแฮมก็มองผมแบบว่า "เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย"
"มันกําลังเกิดขึ้น"
ผมคิดว่า "คุณต้องรวยขนาดไหนนะ
ถึงจะมีอํานาจทําให้นายธนาคารส่วนตัว
เปิดสํานักงานใหญ่ระดับโลก ของธนาคารดังกล่าวในซูริค
ในไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา เพื่อให้คุณเข้าไปในห้องส่วนตัวบนธนาคารได้"
ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าเธอรวยแค่ไหน
การจัดการเรื่องการเงินของแม่ผม ซับซ้อนมากจริงๆ
และมีการรับรู้ว่าเรื่องนี้จะต้องใช้เวลานาน
เราไม่ได้เซ็นอะไรเลยในการประชุมครั้งนั้น
ธุรกิจมีอยู่ทุกที่ กระจัดกระจาย
ทุกคนต้องเข้าใจว่ามีทรัพย์สินอะไรบ้างทั่วโลก
พวกเขากําลังพูดถึงเงินหลายร้อยล้าน
เต้นสวยมากครับแม่
เรากลับไปที่โรงแรมและดื่มกันแก้วสองแก้ว
ผมแบบว่า "ให้ตายสิ"
ผมกับเพื่อนมองหน้ากัน "ให้ตายสิ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย"
ผมจําได้ว่าคิดว่า
"พวก ชีวิตนายกําลังเปลี่ยนไป
มันแบบว่า ตู้ม มัน...
นายกําลังจะมีเงินเยอะมาก"
ผมถูกรางวัลแจ็กพอต
เกรแฮมเริ่มพูดถึงเงินจํานวนมหาศาล
และเงินจํานวนนี้ ไม่ได้จะเปลี่ยนแค่ชีวิตเขาและชีวิตเรา
แต่จะเป็นความมั่งคั่งที่ส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่นด้วย
มันยอดเยี่ยมมาก เมื่อคิดในฐานะพ่อ ว่าครอบครัวเราไม่ต้องกังวล
ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินน่ะ บอกผมสิว่าใครบ้างจะไม่คิดแบบนั้น
และผมยังช่วยคนอื่นได้อีก
ผมจะทําให้โลกนี้ดีขึ้นได้ยังไง
จะกําจัดสวนปาล์มที่เธอมี
และเปลี่ยนมันเป็นอย่างอื่น เช่น พลังงานสะอาดได้ยังไง
เพราะผมมีเงินที่จะทําได้
โคตรบ้าเลยใช่ไหมล่ะ
ขอโทษที่พูดคําหยาบนะ
ฉันอยู่ที่ลอนดอน เกรแฮมอยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์
แล้ววันหนึ่ง ฉันกําลังตรวจสอบบัญชีของเรา
และมันมีเงินจํานวนมากมายมหาศาล
ที่ถูกโอนเข้าไปในบัญชีของเกรแฮม
(ประวัติ โอนด่วนไปยังเกรแฮม ฮอร์นิโกลด์)
ฉันคุยกับเกรแฮมตรงๆ เรื่องนี้
และได้รู้ว่าเงินก้อนนี้จะส่งต่อให้ดิออน
เธอต้องการเงิน เพราะเธอเอาเงินออกมาจากธนาคารไม่ได้
เพราะโควิค
ช่วงที่เธอพักที่โรงแรมนึงในลอนดอน
เรากําลังกินมื้อเที่ยงกัน แล้วแม่ผมก็โน้มตัวมาหาผม
แล้วถามผมว่าเราช่วยจ่ายเงินหน่อยได้ไหม
เพราะเธอมีปัญหาในการโอนเงินเพราะโควิด
ค่าใช้จ่ายก็มีค่าโรงแรมของเธอ
มียอดหนึ่งพันปอนด์ ยอดสองพันปอนด์
ห้าพัน หมื่นนึง โอเค ไม่มีปัญหา
เราจะได้คืน
ผมจ่ายไปประมาณ 20,000ปอนด์ หรือ 25,000 ปอนด์
คาดไม่ถึงนิดหน่อย และเราก็ไม่ได้มีเงินสดมาก
แต่ผมยินดีที่ได้ช่วยแม่ผม
นึกออกไหม ไม่ได้เจอเธอมาตั้ง 45 ปี
ผมรู้ว่าอีกไม่นานเธอกําลังจะตายแล้ว
ฉันมึนตึ้บเลย
เพราะดิออนทําเหมือนกับว่า... เธอเป็นคนจ่ายทุกอย่างมาตลอด
เกรแฮมบอกฉันว่าไม่ต้องกังวล
"คุณจะได้ทุกอย่างคืน เลิกกังวลได้แล้ว
คุณจะได้คืนกลับไปสิบเท่า"
แม่จะจดไว้ว่าเอาไปจากลูกเท่าไหร่
แล้วคืนเงินก้อนนั้นให้ลูก
มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
แม่ยืมเงินจากลูก
เพราะลูกคือเลือดเนื้อของแม่
แม่รักลูกสุดหัวใจ
การเดินทางไปสวิตเซอร์แลนด์
ตอนแรกควรจะใช้เวลาสี่วัน
หลังจากผ่านไปสี่วัน
เกรแฮมก็บอกฉันว่า "เอกสารยังไม่พร้อม
ทนายยังไม่พร้อม เราต้องอยู่ต่ออีกสองสามวัน"
ฉันก็แบบ "ได้ อยู่อีกสองสามวันไปเลย"
ผมจําได้ว่าไปกินมื้อค่ําที่แพงมากๆ
เป็นมื้อค่ําที่แพงมาก
กินคาเวียร์
กินอาหารที่แพงมากทุกวัน
ดื่มไวน์ขวดละ 350 หรือ 400 ดอลลาร์ แบบชิลๆ
ดื่มเหมือนน้ําน่ะ นึกออกไหม
"เอามาอีกขวด"
เธอเริ่มพูดกับผมว่า "ตอนนี้เธอเป็นส่วนนึง ของครอบครัวฉันแล้วนะ
เพราะถ้าลูกชายฉัน
เป็นเพื่อนรักของเธอ
เธอก็เป็นส่วนนึงของครอบครัวฉัน
ดังนั้นเธอคือหลานชายฉัน
แล้วเธอก็เริ่มเรียกผมว่า "หลานชาย"
แล้วผมก็เริ่มเรียกเธอว่า "ย่า"
เธอพูดกับเกรแฮมว่า
"ลูก แม่ให้เงินเพื่อนลูกเท่าไหร่ดี"
แล้วเกรแฮมก็มองเธอและพูดว่า "ไม่รู้สิ สามจุดห้า หรือสี่"
"สามจุดห้าอะไร"
"ล้านไงพวก"
"และพรุ่งนี้เราจะไปหาบ้านให้นาย
ฉันจะซื้อบ้านให้นาย"
ผมออกมาจากโรงแรม เมานิดหน่อย
และชีวิตผมอาจเปลี่ยนไปเล็กน้อยหลังจากคืนนี้
เราไปดูบ้านสองสามหลัง เป็นบ้านที่แพงมากๆ
มันน่าตื่นเต้น แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็ไม่เคยเห็นภาพตัวเองอยู่ในบ้านพวกนั้นเลย
มันมากเกินไป
ผมบอกเธอว่า
"ผมจะดูแลบ้านหลังใหญ่โต และแพงขนาดนี้ได้ยังไง
ผมไม่มีเงินดูแลหรอก"
"ไม่เป็นไร ผมซึ้งใจมากที่คุณจะช่วย แต่ไม่ครับ"
เธอบอก "ฉันไม่ได้จะให้เธอสามล้านห้าหรอก ฉันจะให้เธอเจ็ดล้าน"
แต่เธออธิบายให้ผมฟังว่า เธอไม่มีเงินที่นั่นที่จะซื้อบ้านได้
เธอกําลังรอเงินก้อนนั้น ที่จะมาจากที่ไหนสักแห่งในเอเชีย
โอนมาที่สวิตเซอร์แลนด์
เพื่อจ่ายค่าบ้าน
ดังนั้นเราต้องรออีกหน่อย
ใช่ เธอทําสําเร็จวันนี้ได้ พรุ่งนี้เธอก็ทําได้ เธอพยายามมาก
แต่แล้วก็เกิดบางอย่างขึ้น
เกรแฮมไปเข้าห้องน้ํา
และผมถูกทิ้งไว้ให้อยู่กับเธอตามลําพังที่โต๊ะ
และเธอพูดว่า
"ฉันช่วยคนอื่นเสมอ ฉันช่วยเสมอ
เพื่อที่จะช่วยเธอ เธอต้องให้อะไรบางอย่างกับฉัน"
"ฉันต้องการบางอย่างจากเธอ"
แล้วผมก็แบบ "เธอพูดเรื่องอะไรเนี่ย"
"ฉันต้องการเงินจากเธอนิดหน่อย
แต่อย่าบอกเกรแฮมนะ
นี่เป็นเรื่องระหว่างเธอกับฉัน"
และแน่นอน ผมบอกเธอว่า
"วันนี้ผมไม่มีเงินจะให้คุณหรอก ผมไม่มี...
ผมเป็นคนธรรมดา เชื่อในชีวิตปกติ
ผมไม่ได้รวยขนาดนั้น เพราะงั้น...
ผมขอโทษ แต่ผมให้อะไรคุณไม่ได้"
สําหรับผม เรื่องนั้น
ทําให้ผมเอ๊ะ
แล้วผมก็เริ่มคิดว่ามีอะไรบางอย่าง
ทะแม่งๆ
ผมต้องขอคิดดูก่อน
เธอจะคิดเมื่อไหร่
เมื่อผมหงอกแบบนี้เหรอ
สายเกินไปแล้วใช่ไหมล่ะ
ใช่
ผมไม่อยากพูดอะไรกับเกรแฮม
เพราะผมกําลังพูดถึงแม่เขา และเขามีความสุขกับเรื่องแม่มาก
ถ้าผมพูดอะไรในแง่ลบเกี่ยวกับแม่เขา
มันจะทําลายความสัมพันธ์ของผมกับเกรแฮมแน่ๆ
แม่เขากําลังจะตาย
และแม่เขาอยากอยู่กับเขา
และสําหรับเกรแฮม เรื่องนั้นสําคัญกว่าอะไรทั้งนั้น
อีกสองสามวันที่บอก
กลายเป็นอีกหลายวันและอีกหลายวัน
ฉันอยู่บ้านคนเดียว
ไม่มีครอบครัวช่วยเหลือ เลี้ยงลูกคนแรก
ฉันต้องไปหาเพื่อนบ้าน ให้เพื่อนบ้านช่วยไปซื้อนม
และข้าวของจากซูเปอร์มาร์เก็ต
คนเป็นพ่อ ก็ย่อมอยากอยู่กับครอบครัว
แต่ผมยังไม่ได้เซ็นเอกสารอะไรเลย
ซึ่งเป็นเหตุผลทั้งหมดที่เราไปที่นั่น
แม่ผมยังประชุมกับนายธนาคารและทนายอยู่เลย
และเธอพยายามขอให้ผมอยู่ต่อ
ผมเลยคิดว่า
"ผมทิ้งเธอและกลับไปไม่ได้
เพราะอีกไม่นานเธอก็จะไม่อยู่แล้ว"
ผมไปโรงแรมทุกสองวัน คิดว่านะ
ผมจะพยายามดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ได้มีแค่เกรแฮม ตัวผม และดิออน
ผมเจอคนเยอะมากที่โรงแรม
ตอนแรกเลย ผมไม่เห็นเธอนะ ผมได้ยินเสียงเธอ
ผมได้ยินเสียงข้างหลังพูดว่า
"พ่อหนุ่ม!"
แล้วผมก็หันไป และเห็นผู้หญิงคนนี้
ที่มองแฟนผมไม่วางตา เพราะแฟนผม เธอเป็นคนจีน
คําถามแรกที่เธอถามฉันคือ
"คุณทํางานอะไร"
และฉันตกใจมากเพราะว่า
ฉันเห็นผู้หญิงคนนี้ น่าจะอายุ 80 ได้
และเธอถามฉันว่าทํางานอะไร
และผมตอบว่า "นักการเงินของผมบอกว่า ผมเป็นผู้สร้างภาพยนตร์"
ผมเป็นแค่มนุษย์คนหนึ่งที่สนใจในชีวิต
นั่นเป็นเหตุผลที่เรามาที่ซูริค
เรากําลังมองหาการลงทุน สําหรับสตาร์ทอัปของเรา
คิดซะว่าเป็นแอมะซอนเล็กๆ
มันคือตลาด
เพื่อขายสินค้าคุณภาพสูง
เธอดูสนใจมาก
เธอบอกว่า "ฉันอยากให้คุณคุยกับทนายของฉัน"
เธอมีทนายจากสํานักกฎหมายที่ดีมาก
มาเกือบทุกวัน
มีนายธนาคารของเธอจากธนาคารสวิสรายใหญ่
เธอดูเป็นคนรวยมาก
และเธอก็พูดให้รู้ว่าเธอรวย
เธอบอกว่า "รู้ไหม ฉันเป็นลูกนอกสมรสของสุลต่านบรูไน"
ผมเคยเจอเรื่องที่บ้ากว่านั้น เรื่องนี้ก็เลยเฉยๆ
ทนายตรวจสอบข้อตกลง
และเธอเซ็นเอกสาร
โอเค นี่คือสัญญา
เธอซื้อหุ้นของบริษัทเราไป 20 เปอร์เซ็นต์
เท่ากับสองล้านห้าแสนฟรังก์สวิส สําหรับ 20 เปอร์เซ็นต์ของบริษัท
แล้วเธอก็พูดว่า "ตอนนี้คุณมีนักลงทุนแล้ว"
เธอเป็นคนน่าสนใจมาก
มีเสน่ห์
มีไหวพริบ
มันสนุกครับ
และเธอเรียกแฟนผมว่าหลานสาว
มันเลยกลายเป็นการเดินทางส่วนตัวของเรา
แล้วเธอก็พูดว่า "หลานชาย"
นั่นคือชื่อผมตอนนั้น "หลานชาย"
"ขอเงิน 2,000 ยูโรได้ไหม"
เธอมีปัญหาในการถอนเงิน
เพราะโควิดและการโอนเงิน และนู่นนี่นั่น
ผมบอกว่า "ได้สิ ไม่มีปัญหา"
วางกลับไป ตรงนี้
- ขอบคุณมากครับ - บอกผู้หญิงคนนั้น...
เธอจะเป็นนักลงทุนของเรา
และในวัฒนธรรมเอเชีย
มันมีธรรมเนียมการให้ของขวัญอยู่จริงๆ
มันมีความเป็นหนี้บุญคุณว่า เมื่อไหร่ที่ได้รับอะไรมา เราก็ต้องให้ตอบแทน
เธอบอกว่า "ออกไปซื้อของข้างนอกกันเถอะ"
เราซื้อรองเท้าบูทอุ่นๆ ให้เธอ
หมวก
กระเป๋าถือ
ชุดกระโปรง
เธอกําลังลองเสื้อโค้ทตัวนึง
ผมคิดว่าประมาณ 8,000 ได้
และเธอพูดว่า "โอ้ ฉันชอบเสื้อโค้ทตัวนี้จัง"
และสุดท้ายผมก็จ่ายให้
เราซื้อแชมเปญให้เธอ แชมเปญหลายขวดเลย
พระเจ้าช่วย แค่ค่าแชมเปญของเราอย่างเดียว ก็น่าจะ 10,000 แล้ว
เธอบอกว่า "อย่าบอกเกรแฮมนะ"
ผมไม่ได้รับอนุญาตให้บอกเกรแฮม เพราะเธอไม่อยากให้ลูกชายเธอรู้
ว่าแม่ผู้มั่งมีของเขา ที่ในที่สุดก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง
อาจมีปัญหาว่ามีเงินไม่เพียงพอในตอนนั้น
ผมเลยสัญญากับเธอด้วยหัวใจ ว่าผมจะไม่บอกอะไรเกรแฮมเลย
ฉันเริ่มกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น
สัญญาที่ดิออนพูดถึง เงินที่ดิออนพูดถึง
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริงเลย
มีแต่การพูดถึง
และยิ่งฉันสงสัยดิออนมากเท่าไหร่
ดิออน
ก็ยิ่งพยายามผลักฉันออกไปมากเท่านั้น และพยายามไม่ให้ฉันเข้ามายุ่ง
ไง เฮเธอร์
ที่จริงฉันไม่อยากคุยกับเธอหรอกนะ
เพราะเธอทําให้ฉันเสียใจหลายเรื่อง
ฉันจะจําทุกอย่างไว้
ฉันแค่อยากให้เกรงใจกัน
เธอจะพูดกับฉันด้วยความรุนแรง
แบบที่ฉันไม่เคยรู้สึกจากใครมาก่อน
เธอแสดงบุคลิกที่สนุก มีความสุข
"ไปปาร์ตี้กันเถอะ มาสนุกกัน" กับเกรแฮม
แล้วก็มีสิ่งที่แฝงอยู่ลึกๆ และโสมมมากๆ
ที่ซ่อนตัวอยู่และกําลังพุ่งเข้ามาหาฉัน
และเกรแฮมมองไม่เห็นมัน
ถ้าผมขึ้นไปข้างบนแล้วแม่ล้ม หัวฟาดพื้นแล้วไม่ตื่น
ผมก็ลําบากสิ
ผมเริ่มกังวลมาก
เพราะบางวันเธอนอนอยู่บนโซฟา และไม่ขยับตัว
ตัวแข็งทื่อและซีด
เหมือนเธอไม่มีชีวิตแล้ว
ผมจะถามว่า "แม่โอเคไหม
ไปหาหมอกันเถอะ"
"แม่ต้องการยาแบบไหน" เธอมีกระเป๋าใส่ยาใบใหญ่
แม่ขอให้พระเจ้าเอาชีวิตแม่ไปคืนนี้เลย
แม่ขอตายดีกว่า
เธอพูดว่า "รู้อะไรไหม
แม่ไม่ไหวแล้ว มาจบเรื่องนี้กันเถอะ"
แล้วเธอก็ลุกไปที่ระเบียง และผมต้องลากเธอลงมา
นี่อาจเป็นเวลาตีหนึ่ง ตีสอง
แล้วผมก็ได้แต่นั่งกังวลอยู่ตรงนั้น
"ผมจะกลับบ้านมา แล้วเจอเธอตายอยู่ตรงไหนรึเปล่า"
"หรือเธอจะทําอะไรกลางดึกรึเปล่า"
แม่รักลูกมากนะ
จําไว้ให้ดีนะ
เมื่อคริสต์มาสใกล้เข้ามาทุกที
เกรแฮมก็บอกฉันว่าเธอ
ไม่ยอมให้เขากลับบ้านเลยจริงๆ
มันเป็นคริสต์มาสแรกกับลูกชายของเรา และเขาอายุสามเดือน
และสําหรับฉัน การที่เกรแฮมอยู่ด้วยเป็นเรื่องสําคัญมาก
ผมจะกลับบ้านตอนคริสต์มาส ผมต้องสู้เพื่อกลับบ้านช่วงคริสต์มาสให้ได้
ผมสัญญากับเฮเธอร์ว่าผมจะกลับบ้าน
เกรแฮมกลับมาตอนเย็นของวันคริสต์มาสอีฟ
และเช้าวันนั้นเขาโทรมาหาฉัน บอกว่า "ผมจะกลับบ้านวันนี้"
ซึ่งฉันโล่งใจมาก
และในคืนที่ผมออกเดินทาง ผมได้รับข้อความเยอะมาก
ภาพที่เธอเสียใจมาก
ภาพของผู้หญิงที่ใจสลาย ที่ลูกชายเธอทิ้งเธอไป
และเธอร้องไห้หนักมาก
แต่ในขณะเดียวกัน ผมกลับมา
แน่นอนว่าผมดีใจมากที่จะได้เจอลูกผมกับเฮเธอร์
เขาโตขึ้นมากในสองเดือน
ผมทํามื้อเที่ยงวันคริสต์มาส
ผมคิดว่ามันเป็นช่วงเวลาที่ดีทีเดียว รู้ไหม
มีความสุขกับพวกเขา วันคริสต์มาสและทุกอย่าง
คริสต์มาสนั้นเป็นคริสต์มาสที่แย่ที่สุดในชีวิตฉัน
เพราะเรา
ทะเลาะกันหนักมากตอนตีสี่เรื่องดิออน
และฉันเป็นคนพูดกับเกรแฮมว่า "แบบนี้ไม่โอเค
คุณหายไปสองเดือน
และตอนนี้คุณก็กลับมาในนาทีสุดท้าย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
เฮเธอร์พยายามชี้ให้เห็นว่า มีคนพยายามทําลายความสัมพันธ์ของเราอยู่
และผมบอก "คุณบ้าไปแล้ว"
ฉันต้อง
ปล่อยให้พวกเขารักกัน
คิดถึงแม่ไหม
ดี
เกรแฮมกับฉันอยากกลับไปนิวซีแลนด์
เพื่อพาลูกไปให้ครอบครัวฉันและพ่อแม่ฉันรู้จัก
ฉันเลยพยายามจะจองตั๋วให้เรา และ...
ดิออนพยายามโน้มน้าวเกรแฮมว่าเขาไปไม่ได้
เพราะเธอจะตายในช่วงนั้น
แม่ไปหาหมอตลอด
แม่เข้าโรงพยาบาล
แม่ป่วย
ตอนนี้แม่แทบเดินไม่ได้แล้ว
ลูกชายแม่อยู่ไหน
การเดินทางไปนิวซีแลนด์กินเวลาหกสัปดาห์
ปลายเดือนมกราคม ซึ่งก็คือหกเดือน หลังจากที่แม่ผมบอกผมว่า
หมอบอกว่าเธอป่วย
ในความเป็นจริง เวลาของเธอหมดแล้ว
และเธอก็พูดชัดเจนมาก
ว่าตอนนี้หมอบอกว่า เธออยู่ได้อีกหลักสัปดาห์หรือวัน
แม่เป็นหญิงป่วย
และแม่แก่แล้ว
แม่แค่อยากอยู่กับลูกให้มากที่สุด
เกรแฮมโกรธมาก
มีหลากหลายอารมณ์มากในตอนนั้น
เพราะเขาเชื่อว่าเธอกําลังจะตาย
มันกลืนไม่เข้าคายไม่ออกน่ะ
ทําสิ่งที่ถูกต้องและเป็นจริง
และอยู่กับภรรยาและลูกของเรา
หรือสิ่งที่ถูกต้องและเป็นจริง
และไปหาแม่ มีความสุขกับวันที่เหลือของเธอ
หลังจากไม่เจอกัน 45 ปี
จะเลือกทางไหนดี
ทางไหน
ถ้าแม่ตายในโรงแรม
ก็ไม่มีใครรู้อยู่แล้ว
ไม่มีใครรู้
เขาไม่อยากจะไม่อยู่เคียงข้างเธอ
เขาเลยตัดสินใจไม่ไปนิวซีแลนด์
ผมสามารถไปนิวซีแลนด์ และเสี่ยงที่จะไม่ได้กลับมา
เห็นแม่ผมจากไปได้จริงๆ เหรอ
ตอนนั้นฉัน
ว้าวุ่นใจสุดๆ
เพราะฉันต้องออกจากตรงนั้น ฉันต้องการพื้นที่ส่วนตัว แล้วฉันก็...
ฉันต้องการเจอครอบครัวฉัน
และรายล้อมด้วยคนที่รักฉันในตอนนั้น
อรุณสวัสดิ์ ที่รัก
ฉันสบายดี ฉันรู้ว่าเสียงใคร
ผมกลับมาจากทริปสั้นๆ กับจวินเหยียน
แล้วจู่ๆ ก็มีผู้ชายคนนี้โผล่มา
เป็นคนจีน ชื่อเผิง
เธอบอกว่า "โอ้ หลานชาย หลานสาว
ฉันต้องคุยธุระกับเผิงคนนี้"
ผมชื่อเผิง
ผมมาจากจีน
ผมอยู่ที่เยอรมนีมาหลายปีแล้ว
เผิงมีหุ้นส่วนธุรกิจที่เชื่อมโยงเขากับดิออน
ด้วยความคิดที่ว่าดิออน สามารถลงทุนในธุรกิจของเธอได้
เธอจะให้หุ้นส่วนธุรกิจกับผม 60 ล้าน
สําหรับการลงทุนทั้งหมด เพื่อขยายธุรกิจของเธอ
แต่ในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คุณจะรับอย่างเดียวไม่ได้
เผิงเป็นคนกลางที่เป็นตัวแทนให้กับบริษัทยา
ที่เชี่ยวชาญด้านการรักษามะเร็ง
เขาอาจช่วยให้เธอได้รับการรักษาได้
และยังช่วยหาเงินทุนให้บริษัทด้วย
หุ้นส่วนธุรกิจผมเลยเสนอ
การรักษามะเร็งสุดล้ําสมัยฟรีให้ดิออน
ซึ่งมีแค่ในสวิตเซอร์แลนด์เท่านั้น
การรักษานี้จะฟรีทั้งหมด
ฉันเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย
ฉันอาจตายภายในหนึ่งเดือน
ฉันอาจตายภายในสองเดือน
ใครจะรู้ พระเจ้าเท่านั้นที่รู้
ดิออนบอกว่า "ฉันไม่ต้องการการรักษานั่น
ฉันกําลังจะตาย ไม่มีประโยชน์หรอก
แต่เขาให้เงินได้นะ"
เธอพูดถึงวิธีที่เธอจะแจกจ่ายเงินก้อนนั้น
ให้กับคนที่ขัดสน
การไหลเวียนของเงินก้อนนี้ จะเป็นประโยชน์ต่อใครบางคนจริงๆ
เราให้ทั้งหมด
ห้าหมื่นดอลลาร์สหรัฐฯ
เธออยากให้ส่งมอบเป็นเงินสด
ขอบคุณนะที่รัก
(สวิส)
เธอกลับมาอังกฤษ
แล้วเธอก็เช่าอะพาร์ตเมนต์ริมแม่น้ําเลย
มุมมองจากพื้นถึงเพดานเห็นทาวเวอร์บริดจ์
ตอนเธอกลับมาลอนดอน
แม่เป็นคนจ่ายทุกอย่าง
เธอโทรหานายธนาคารทุกวัน และโทรหาทนายทุกวัน
เพื่อให้แน่ใจว่า เธอจัดการสิ่งที่ต้องการเสร็จเรียบร้อย
- อันนี้บันทึกอะไร - เธอแค่ตามไปก็พอ
- แค่นั้นเหรอ เราบันทึกไว้เหรอ - ใช่ นั่นแหละ
โอเค เราออกไปแล้ว
ตอนที่เราอยู่ในอะพาร์ตเมนต์นี้
เพื่อนผมแวะมาหาสองสามคน
เพื่อนเก่าสมัยเด็กๆ
แม่น้ําเทมส์
หอคอยลอนดอน
ดูตรงนั้นสิ
เป็นอะพาร์ตเมนต์ที่เจ๋งที่สุด
ขอบใจนะที่รัก
ฉันรักเธอนะ
มากๆ...
ดิออนเป็นคนสนุกมาก
เธอเป็นมิตรมาก จริงๆ แล้วมีเสน่ห์มากทีเดียว เธอ...
นิสัยคล้ายเกรแฮมจริงๆ
เป็นคนง่ายๆ อบอุ่นมาก และยิ้มกว้าง
ผมรู้จักเกรแฮมช่วงวัยรุ่น
น่าจะอายุประมาณ 14 หรือ 15 ปี
โป๊ะแตก
เขาชอบการออกนอกบ้าน และผมรู้ว่าทําไม
เพราะการอยู่บ้านมันไม่สนุกเลย
ผมไม่เคยเจอพ่อเขาเลย แต่รู้ว่าเขาดื่มหนัก
เขามีวัยเด็กที่ลําบาก
พ่อเขาชอบใช้ความรุนแรงมาก
ตัวขับเคลื่อนหลักของเขาในการเป็นเชฟ
คือการได้ออกมาจากสภาพแวดล้อมนั้น
การเป็นเชฟเป็นหนทางที่ทําให้เขามีที่อยู่อาศัย
มันอบอุ่น และเขามีอาหารกิน
วัยเด็กของผม บางครั้งก็มีปัญหานิดหน่อย
มีเรื่องของแอลกอฮอล์เยอะมาก
จากสมาชิกคนนึงในครอบครัว
และวันนี้ผมก็ยังมีแผลเป็นอยู่เลย
ตรงนี้ครับ
ผมอายุเจ็ดขวบ และผมทําถ้วยชาแตก ผมเลยโดนทุบหัว
คืองี้ พ่อผมน่ะ
ไม่ใช่คนดี
ผมไม่คิดถึงเขาเลยจริงๆ
ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเขา
ผมอายุ 18 และผมซัดเขาจนล้ม
มันบ่งบอกว่าผมคิดกับเขายังไง
ฉันว่าเกรแฮมมีแผลในใจ ที่ยังไม่ได้รับการจัดการเยอะมาก
สิ่งนึงที่ผมมักจะทําคือการรักทันที
ผมเปิดกว้างมากเกินไป
เขาพยายามจะชดเชยแผลในใจทั้งหมดนั้น
ที่เขาเคยผ่านมา
และเกรแฮมก็ตกหลุมพรางอย่างหนักของ
การต้องการความรักจากแม่เขา
และทําทุกอย่างเพื่อให้ได้ความรักนั้นคืนมา
ตอนที่ฉันอยู่ที่นิวซีแลนด์ มันก็ชัดเจนมาก
ว่ามันแย่กว่าที่ฉันคิดไว้มาก
ฉันจับได้ว่าเขาทํา
บัตรเครดิตอื่นในชื่อของเขา
ที่แม่ของเขาขอให้เขาทํา
และก่อหนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
ซึ่งฉันไม่เคยรู้เรื่องเลย
นี่คือจุดที่ฉันคิดได้ว่าเกรแฮมถูกควบคุมอย่างเต็มที่
ตอนผมอยู่ที่ซูริค ก่อนคริสต์มาส
เราพักในห้องสวีทห้องนึงในโรงแรมห้าดาว
พวกเขายื่นใบเรียกเก็บเงินให้เธอ และผมแทบจะตกเก้าอี้เลย
เพราะมันประมาณ 25,000 ถึง 30,000 ปอนด์ และผมก็แบบ "แม่เจ้า"
และเธอบอกว่า "ฉันแค่มีปัญหาเบิกเงินไม่ได้
เดี๋ยวฉันหาเงินมาให้"
ผมเลยคิดว่า "โอเค ไม่เป็นไร"
แต่แล้วพวกเขาก็ถามต่อไม่หยุด ผมเลยบอก "นี่ ผมให้แม่ยืมเงินได้นะ"
ที่ซูริค ผมใช้เงินไป 15,000 ถึง 20,000
ที่ลอนดอนผมจ่ายค่าโรงแรมไป 20,000 ปอนด์
(สี่หมื่นปอนด์)
ตอนที่เธอกลับมาที่ลอนดอน
เราจ่ายไปอีก 10,000 ถึง 15,000 ปอนด์ ให้ค่าความบันเทิงและบิลต่างๆ ของเธอ
(ห้าหมื่นห้าพันปอนด์)
ยอดเงินทั้งหมดในบัตรเครดิต ประมาณ 20,000 ถึง 25,000
ณ ตอนนั้น ผมเสียเงินไปแล้ว ประมาณ 80,000 หรือ 100,000 ปอนด์
(แปดหมื่นปอนด์)
เดือนต่อมา
ฉันเห็น
การโอนเงินก้อนใหญ่สองก้อน ออกจากบัญชีร่วมของเกรแฮมกับฉัน
เพื่อจ่ายค่ารถพวกนี้
และฉันคุยกับเกรแฮมตรงๆ
ฉันถาม "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
ทําไมมีการจ่ายค่ารถพวกนี้
ที่คุณเคยบอกฉันว่าจ่ายสดไปแล้ว
ดิออนแสดงให้เห็นว่ารถพวกนี้เป็นของขวัญ
และเห็นได้ชัดว่าเกรแฮมโดนหลอกเต็มๆ
"แม่จะซื้อของขวัญให้ลูก แม่จะกําจัดความเจ็บปวด 45 ปีออกไป"
เธอพูดตามนั้นเป๊ะๆ เลย
ทําไมผมจะต้องไม่เชื่อเธอด้วย
ถ้าผมเพิ่งเข้ามาเป็นครอบครัว
ผมคงไม่อยากจ่ายเงินสดให้คนที่ผมเพิ่งเจอหรอก
เผื่อพวกเขากลายเป็นพวกห่วยแตก
เธอจ่ายเงินมัดจําเพื่อให้ได้สัญญา
ผมจะใส่ชื่อผมลงไป และเธอจะผ่อนจ่าย เธอทําแบบนั้น
เธอผ่อนจ่ายค่ารถคันนั้น
ผมไม่ได้ผ่อนจ่ายค่ารถคันนั้น เธอเป็นคนผ่อน
แต่แล้วจู่ๆ เธอก็เลิกผ่อนจ่ายค่ารถ
ฉันเข้าใจว่ารถยังไม่ได้ซื้อขาด
และฉันเข้าใจว่าตอนนี้มีข้อตกลงนี้อยู่
ว่าเขาต้องรับผิดชอบรถพวกนี้
((ง) ยอดรวมค่าธรรมเนียมเครดิต 10,135 ปอนด์)
((จ) ยอดเงินที่ต้องชําระคืน 83,105 ปอนด์)
คุณคิดว่าเท่าไหร่
ฉันว่ามากกว่า...
หนึ่งแสนแปดหมื่นปอนด์
หนี้บัตรเกือบ 300,000 ปอนด์
(สามแสนปอนด์)
ฉันโคตรโกรธเลย
ฉันรู้สึก
กลัวมาก
ฉันเริ่มกลัวมากๆ ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
และเธอรุกล้ําเข้ามา ในชีวิตคนรักของฉันมากแค่ไหนแล้ว
และตอนนี้เธอมีอํานาจควบคุมเขามากแค่ไหน
ฉันคิดว่าฉัน
รู้ตัวว่าฉัน
อยู่บนเส้นทางสู่ความพังพินาศจริงๆ
และฉันต้องช่วยเกรแฮม
ไง เป็นไงบ้าง
เรื่องเขากับแม่เขามันเละเทะไปหมดจริงๆ
มันบ้าสุดๆ
แต่ตอนนี้เขามองอะไรไม่เหมือนฉันแล้ว
ฉันรู้ตัวว่าฉันคนเดียวไม่พอที่จะช่วยเกรแฮมได้
และฉันรู้สึกว่า
ฮวนจะสนับสนุน
และอาจเห็นสิ่งที่ฉันเห็นอยู่
นี่คือการต้มตุ๋น
เกรแฮม ฟังสิ่งที่ฉันจะพูดกับคุณนะ
เธอหลอกคุณอยู่ เธอกําลังเอาเงินไป
เธอบอกผมว่า
เธอไม่ไว้ใจดิออนเลย
เธอคิดว่าจริงๆ แล้วดิออนเป็นนักต้มตุ๋น
และผมบอกเธอว่า "ผมก็คิดเหมือนกัน ผมไม่ไว้ใจเธอจริงๆ"
เขาอยากมีแม่อยู่เคียงข้างเขามาก
ดิออนรู้เรื่องนั้น และเธอใช้ประโยชน์จากมัน
แม่หวังว่าลูกจะเห็นในหัวใจแม่
ว่าแม่รักลูกมากแค่ไหน
พอเธอเลิกผ่อนจ่ายรถ มันก็เครียดมากครับ
เรากําลังพูดถึงการจ่ายเงิน หลายพันปอนด์ต่อเดือน
ให้กับรถพวกนี้
แต่เธอบอกผมอยู่ตรงนั้นว่าผมไม่ต้องกังวล
มันคือของขวัญ
เดี๋ยวจะจ่ายให้
ผมรู้สึกอุ่นใจจากการที่เธอคุยโทรศัพท์ตลอดเวลา
กับนายธนาคารและทนายของเธอ
และผมเห็นเธอทําอยู่แค่นั้นจริงๆ
ผมไม่รู้จะพูดยังไงดี
ไม่รู้จริงๆ
ผมคิดว่าเขาไม่รู้ตัวเลยสักนิด
พูดตามตรงนะ
เขาโดนแม่ของเขา
ควบคุม
เขาถูกล้างสมองไปหมดแล้ว
มีความกังวลเกี่ยวกับสถานการณ์นี้
เขาจะเสียเงินทั้งหมด
และเสียเพื่อน ครอบครัว
ทุกคน
สูญเสียทุกอย่าง
ฉันรู้ว่ามันจะเป็นหายนะ
และฉันรู้สึกไร้อํานาจมากๆ
มันแทบจะคล้ายกับรูปแบบของการสะกดจิต
ที่เขามองไม่เห็นอะไร อย่างมีเหตุผลและชัดเจนอีกต่อไป
ไม่ต้องห่วง
ใช้ชีวิตให้สนุก
เธอโทรหาผมและพูดว่า "รู้ไหม เกรแฮมน่ะ
เขาไม่ดูแลฉันเลย
เขาแค่อยากได้เงินฉัน
ถ้าฉันตาย เขาก็ไม่สนหรอก"
ทุกอย่างที่พวกเขาจ่ายให้ฉัน
พวกเขาอยากได้คืน
เป็นลูกประสาอะไรกัน
มีอยู่ช่วงนึง เธอเริ่มจะ
ฉันขอพูดว่า พูดถึงเกรแฮมอย่างน่ารังเกียจ
และกล่าวหาเขาหลายเรื่อง
ฉันอาเจียน ไอเป็นเลือดเยอะมาก
ฉันตะโกนว่า
ลูก เปิดประตูหน่อย!
ไม่ เขาไม่สนเลย
ฉันไม่สนเขาแล้วละ
ดิออนอ้างว่าเกรแฮมผลาญเงินเธอจนหมดบัญชี
และใช้เงินของเธอจนหมด
ในขณะที่บัญชีอื่นๆ ก็ถูกส่งให้ทนายไปแล้ว
ฉันไม่มีเสียง
ไว้ค่อยคุยกันนะ
แค่นี้ก่อนนะ
ผมสงสารดิออนมาก
เธอเป็นคนแก่ที่นั่งรถเข็น
อายุ 85 ปี
ทุกข์ทรมานจากโรงมะเร็งสามชนิด
สวัสดี หลานชาย...
ถ้าคุณทําได้
ช่วย...
ฉันขอยืมเงิน
หนึ่งหมื่นยูโร
ฉันจะคืนให้นะ...
ผมเลยเอาเงินอีก 10,000
ให้คุณย่า
ผมเรียกเธอว่าย่าจริงๆ
ขอบใจนะ ที่รัก บ๊ายบาย
ในแง่ของความรู้สึก ฉันรู้ว่าฉันต้อง พยายามเอาคนรักของฉันกลับมา
และฉันต้องโน้มน้าวเขา
และฉันต้องการหลักฐานที่เป็นรูปธรรมไปให้เขาดู
เพื่อให้เขาเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ฉันต้องสู้กับดิออน และไม่ยอมให้เธอหนีไปได้
เพราะต้องมีคนหยุดเธอ
ฉันเลยเริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับดิออน
ฉันอยากรู้มากขึ้นว่าเธอเป็นใคร
และอาจจะเจอว่า แรงจูงใจที่แท้จริงของเธอคืออะไร
และเจตนาของเธอคืออะไร
และมันค่อนข้างชัดเจน
ว่าเธอใช้หลายชื่อมากในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
จนยากมากที่จะแกะรอยเธอ
หรือหาหลักฐาน
แต่สุดท้ายฉันก็เจอบันทึกการแต่งงานของเธอ
ครั้งแรกคือปี 1970
ครั้งที่สองในปี 1984
แล้วก็ครั้งที่สามในปี 1994
สิ่งที่แปลกมาก
ก็คือในทะเบียนสมรสใบแรกของเธอ
เธอบันทึกวันเกิดของเธอว่าเป็นปี 1940
แต่ในทะเบียนสมรสฉบับต่อมา
เธอบันทึกไว้ว่าอายุ 34 ปี ในปี 1984
ซึ่งจะเท่ากับว่าเธอเกิดปี 1950
แปลว่าเธออายุลดลงสิบปีแล้ว
ตอนที่เธอแต่งงานครั้งที่สอง
ข้อมูลพ่อของดิออน ในทะเบียนสมรสแต่ละใบก็ไม่เหมือนกัน
ในปี 1970 พ่อของเธอชื่อมาห์มุด
และไม่มีรายละเอียดอื่นเลย
ในปี 1984
เธอระบุว่าแอนโทนิโอ เลร์เรส ซึ่งเสียชีวิตไปแล้ว เป็นพ่อของเธอ
ปี 1994
ชื่อของพ่อเธอคือไอซิง วิลเลียม
และเสียชีวิตไปแล้วเหมือนกัน
และเธอได้ระบุว่าอาชีพของเขาคือนักไวโอลิน
เธอไม่เคยพูดเลยว่ามีพ่อเป็นนักไวโอลิน
มันทําให้คิดได้ว่า
ถ้าเอกสารทางการพวกนี้ ยังมีคําโกหกอยู่เต็มไปหมด
แล้วเธอกําลังโกหกอะไรเราอีก
ภูมิหลังของเธอเป็นเรื่องโกหก ครอบครัวเธอเป็นเรื่องโกหก
มีอะไรอีกที่เป็นเรื่องโกหก
เกรแฮมถูกล้างสมองหนักมาก
จนเขาไม่ฟังเฮเธอร์อีกต่อไปแล้ว
และเธอถามผมว่าจะช่วยเธอ ทําให้เกรแฮมเห็นได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
ผมบอกว่า
"ไว้ใจผมได้เลย แน่นอน"
พวกเขากลับมาสวิตเซอร์แลนด์
และผมคิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่จะคุยกับเขาจริงๆ ตามลําพัง
ผมไปถึงสาย
ดิออนอยู่ในร้านอาหาร
เราเลยไปที่ล็อบบี้ของโรงแรม และเราดื่มไวน์หนึ่งขวด
และผมพูดว่า "ขอไวน์อีกขวด
ผมอยากให้เขาผ่อนคลาย"
สรุปว่าเราดื่มไวน์สองขวด
ผมไม่ได้บอกเกรแฮมว่าผมติดต่อกับเฮเธอร์
เพราะเขาจะโกรธและเขาจะไม่ฟังผมอีก
มันยากจริงๆ เพราะเขาเชื่อไปแล้วเต็มร้อย
ว่าแม่ของเขาพูดความจริง
เป็นคนรวย กําลังจะตาย เชื่อว่าทุกอย่างเป็นเรื่องจริง
มันท้าทายสําหรับผมมาก
เพราะผมต้องเริ่มซักถามเรื่องนี้กับเกรแฮม
เรากําลังดื่มไวน์กันหนึ่งแก้ว
เขาบอกว่า "นายต้องระวังนะ แม่นายน่ะ...
เธอโกหก และนี่คือสิ่งที่เราเห็นในฐานะเพื่อน"
ทําไมเธอถึงสัญญากับนายตลอดเวลา
ว่าเธอจะมีเงิน แล้วเงินก็ไม่มาซะที
ทําไมเธอถึงพูดตลอดเวลาว่าเธอใกล้จะตายแล้ว
ฉันเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ฉันอาจตายในหนึ่งเดือน
เธอเก่งกว่าพวกเราทุกคน
และผมบอกเขาทุกอย่างที่ผมคิด เกี่ยวกับแม่ของเขา
แล้วเขาก็บอกว่า เขาอยากให้ผมค้นหาตัวเองอีกครั้ง
และ "ตื่นจากภวังค์นี้ที่นายตกอยู่ซะทีเถอะ"
ผมหวังว่ามันจะไม่จริง
มันไม่จริงหรอก มันเป็นไปไม่ได้ที่คุณจะเข้ามาและ...
หลังจาก 45 ปี และโกหกทุกเรื่อง
ผมไม่ได้เพิกเฉยต่อหลักฐาน ผมกําลังสงสัยทุกอย่างอีกครั้ง
ผมเลยกลับไปที่ห้องสวีทของเธอ
ผมแอบสอดแนมและเปิดลิ้นชัก
และมันมีขวดสีผสมอาหารสีแดงเล็กๆ อยู่ขวดนึง
ผมแบบ "ทําไมคนเราถึงมีสีผสมอาหารสีแดงล่ะ"
ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน
ตอนที่ผมได้รับรูป
ฉี่เป็นเลือด
ผมแบบ "อะไร..."
"ทําไมคนเราถึงมีสีผสมอาหารสีแดง"
ลูกบอกว่าแม่ใช้สีมาทําเลือด
ไม่ ลูก
อย่าพูดแบบนั้น
แม่ไม่ล้อเล่นกับใครทั้งนั้น
เธอบอกว่ามันเป็นยาจีนอะไรสักอย่าง
คุณกินมันและทํานั่นทํานี่กับมัน
แม่เป็นผู้หญิงป่วย
แต่...
แม่หวังว่าแม่จะรอดนะ
เรากูเกิ้ลหายาที่เธอใช้อยู่
แต่ส่วนใหญ่แล้วมันเป็นยาสําหรับโรคความดันสูง
คอเลสเตอรอล เบาหวาน
ทุกโรคยกเว้น
ทุกโรคยกเว้นมะเร็ง
ผมคิดเลยว่าไม่ได้มะเร็งหรอก
เธอ...
โกหก
และผมทําการตัดสินใจที่เปลี่ยนชีวิตจากเรื่องนั้น
ผมเลือกสิ่งที่ส่งผลกระทบต่อ
ลูกชายผม คนรักของผม
และผมก็รู้ตัวว่ากําลังมีหนี้ท่วมหัว
ปู่ผม
เป็นสุลต่านบรูไนองค์ก่อนจริงเหรอ
- จริงสิ - จริงเหรอ
- จริง - แล้วแม่เชื่ออย่างนั้นเหรอ
ใช่
ฟังนะ แม่ของแม่ร่วมรักกับเขา
อยากแต่งงานกับเขา
เขาไม่ยอมแต่งงาน เพราะเขามีผู้หญิงมากเกินไป
แม่ของแม่ถึงได้เกลียดแม่
ตอนที่เธอตั้งท้องแม่
เธอรู้สึกเสียใจ
ร่างกายของเธอถูกใช้
ด้วยการเอากับผู้ชายคนนั้น
ถ้าลูกอยากรู้ความจริง
โอเคไหม
แปลว่าอาผมเป็นสุลต่านบรูไนองค์ปัจจุบันเหรอ
ใช่
แม่เป็นลูกสาวของสุลต่านแห่งบรูไน
และเป็นหนึ่งในคนที่รวยที่สุดในโลกเหรอ
บอกแล้วไงว่าใช่
เวลาจะบอกเอง
เวลาจะพิสูจน์
แม่ไม่สนหรอกว่าลูกเชื่อแม่ไหม
แล้วแต่ลูกเลย
คอยดูแล้วกัน
ผมหวังว่าทุกอย่างจะจริง เพราะถ้าไม่จริง
และผมถูกทําให้ตกอยู่ในสถานะนี้ หลังจากเจอแม่ งั้นก็...
อีกสักพักแม่โทรกลับนะ
แม่จะไปเข้าห้องน้ํา
โอเค แม่
บาย
ทุกอย่างกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ
ผมไม่มีเงินสด ไม่มีแรงสนับสนุน
ไม่มีทางออก
มันเป็นจุดที่มืดมน
มันเครียดไปหมดเลย เครียดจริงๆ
ไม่รู้จะทํายังไง จริงๆ นะ ไม่รู้เลย
ฉันติดต่อศูนย์รับแจ้งการฉ้อโกง ในสหราชอาณาจักร
เพราะฉันรู้ว่ามันมีวิธีที่เราสามารถลงทะเบียน
ว่าใครเป็นบุคคลเปราะบางได้ ถ้าคนคนนั้นกําลังถูกปั่นหัวเรื่องการเงิน
ตอนนั้นฉันไปหาตํารวจด้วย และตํารวจบอกฉันอย่างรวดเร็วว่า
มันจะไม่ถูกมองว่าเป็นการหลอกลวง เพราะเธอเป็นแม่ของเขา
พวกเขาบอกว่า "เธอเป็นผู้หญิงอายุ 80
เราไม่พบเห็นอาชญากรรมประเภทนี้ คุณแน่ใจไหมว่าเธอเป็นแม่เขา"
ดิออนมีลักษณะไม่สอดคล้องกับอาชญากรทั่วไป
เธอต้องนั่งรถเข็น เธออายุ 80 กว่า
เธอน่าจะป่วยระยะสุดท้าย
เธอน้ําหนักเกินและสุขภาพไม่ดี
และเรื่องพวกนี้ไม่มีอะไรที่บ่งชี้ว่า เธอจะเป็นอาชญากรเลย
สิบเดือนหลังจากที่ผมเอาเงินให้ดิออน
ก็ยังไม่มีความคืบหน้าเรื่องการลงทุน
ผมกังวลถึงขีดสุดแล้ว
ผมคิด "ดิออนหลอกฉันเหรอ"
ผมเริ่มเขียนอีเมล
ไปถึงกระทรวงการต่างประเทศ ของบรูไนโดยตรง
พวกเขาตอบว่า "เท่าที่สถานทูตรู้
ไม่มีบุคคลชื่อดิออน มารี ฮันนา
หรือเทเรซ่า ฮาตัน มาฮามุด
ตามที่ระบุในอีเมลของคุณ ที่เกี่ยวข้องกับราชวงศ์บรูไน"
เราเสียใจที่ต้องแจ้งว่า
เราไม่สามารถ ให้ความช่วยเหลือใดๆ ในเรื่องนี้ได้"
ซึ่งชี้ให้เห็นว่า
ดิออนไม่มี
ความสัมพันธ์ใดๆ
กับราชวงศ์เลย
ดังนั้นเรื่องราวทั้งหมดของเธอเป็นเรื่องโกหก ตามที่เจ้าหน้าที่ระบุ
ทุกอย่างอาจกลายเป็นการต้มตุ๋น
สถานการณ์เลวร้ายที่สุดคือ
ทุกอย่างไม่เหลือแล้ว
และผมจะไม่มีวันได้เงินคืน
ผมมีหนี้ท่วมหัว
รู้สึกเหมือนกําลังโดนกดให้จมน้ํา
และหายใจไม่ออก
มีมือที่แข็งแรงมากกดหัวเราลงไป
ตอนนี้ ช่วงเวลาก่อนที่กําลังจะจมน้ํา
ผมเพิ่มแรงกดดันให้เธอ
ผมถามเธอตรงๆ
"เมื่อไหร่คุณจะคืนเงินเรา"
คําตอบของเธอคือ
"ฉันจะไม่มีวันลืมสิ่งที่คุณทําเพื่อฉัน"
ผมตัดสินใจติดต่อไปหาเกรแฮมเป็นครั้งแรก
"คุณก็รู้ว่าเธอเอาเงินไปจากผม
ผมให้เงินเธอไปเยอะมาก"
รวมทั้งหมดเป็นเงิน 150,000 ยูโร
เกรแฮมตกใจมาก
ตกใจสุดๆ ในตอนนั้น
ตอนที่เผิงบอกผมว่าเขาให้เธอยืมเงินไปจริงๆ
ผมบอก รู้ไหม
"แสดงว่านั่นเป็นเงินคุณ ที่เราใช้กันที่ลอนดอน"
ซึ่งทําให้ผมรู้สึกแย่มาก
ผมรู้สึกแย่มาก
ผมเลยบอกว่า "เกรแฮม ผมไม่คิดว่าคุณเป็นคนไม่ดี
หรือคนเลวเลยสักนิด
ทําไมผมถึงได้ยินเรื่องแย่ๆ เกี่ยวกับคุณเยอะมาก"
"แล้วทําไมถึงมีหลายเรื่องจังที่เธอคุยกับผม
คุยกับคนอื่น และบอกว่า 'อย่าบอกเกรแฮมนะ'"
ถ้าเกรแฮมโทรมา
อย่าพูดอะไรนะ
เก็บความลับเท่าที่คุณทําได้
อย่าบอกอะไรเด็ดขาด
อย่าไปสุงสิงกับใครมาก
ค่อยคุยกันพรุ่งนี้นะ
ตอนที่เขาไม่อยู่
เมื่อคุณได้รับข้อความนี้
พออ่านเสร็จแล้ว ลบทิ้งเลยนะ
อย่าไปฟังเกรแฮม
ฟังฉันคนเดียวพอ
"อย่าบอกเกรแฮม"
เป็นประโยคที่ผมได้ยินเยอะมาก
ผมเริ่มคิดได้
ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอบอก
เพราะความต้องการการยอมรับ และอยากมีแม่มากเหลือเกิน
ผมเลยถูกหลอก
เธอเป็นจอมบงการขั้นเทพ
เธอไม่ได้ป่วย เธอไม่มีเงิน
เธอเป็นสิบแปดมงกุฎ
เพื่อนๆ เขากดดันเขามากขึ้นว่า
"ไหนล่ะหลักฐานยืนยันว่าเธอเป็นแม่นายจริงๆ"
"มีเรื่องโกหกเยอะมากนะ"
"หลักฐานที่เป็นรูปธรรมของนาย ที่ว่าเธอเป็นแม่แท้ๆ ของนายอยู่ไหน"
ผมขอตรวจดีเอ็นเอตอนเจอเธอ
"งั้นมาตรวจดีเอ็นเอกัน"
"ไม่ต้องหรอก ไม่ต้องตรวจดีเอ็นเอหรอก
สําคัญแค่ลูกเชื่อหรือไม่เชื่อแม่"
ไม่มีเรื่องไหนที่เธอพูดก่อนหน้านั้น เป็นเรื่องจริงเลย
ดังนั้นทางเดียวที่จะรู้ได้อย่างแน่ชัด ก็คือการตรวจดีเอ็นเอ
วันที่เราให้ตัวอย่างดีเอ็นเอ เรานั่งอยู่ในโรงแรมห้าดาวแห่งนึง
ไม้พันสําลีสองชุด
เราใส่มันลงไปในหลอด
เราได้รับแจ้งว่าอาจใช้เวลาหลายสัปดาห์ กว่าผลจะออก
แน่นอนว่าใจนึงผมก็ไม่อยากเป็นอะไรกับเธอ
เพราะทําไมคนในครอบครัวผมถึงเป็นคนแบบนี้ล่ะ
นี่คือผลตรวจดีเอ็นเอของผม
มันเขียนว่า
"ชัดเจนว่า
เก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์
ผมเป็น...
ลูกชายโดยสายเลือดของ
คุณดิออน มารี ฮันนา"
เธอเป็นแม่ผม
นี่เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากที่สุด
เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ยากที่สุด
คุณทําแบบนี้กับลูกคุณทําไม
ช่วงที่ตรวจดีเอ็นเอ
คือครั้งสุดท้ายที่ผมได้เจอเธอ
จู่ๆ ก็ไม่มีข้อความ
ไม่โทรศัพท์
เธอตัดการติดต่อทั้งหมด
หนึ่งปีหลังจากเซ็นสัญญา ผมก็ยังไม่ได้เงิน
ไม่มีข้อผูกมัด
ไม่มีการสื่อสาร
ดิออนหายตัวไปเลย
ผมคุยกับจวินเหยียน และพูดว่า "เราใช้เงินไปเยอะมาก
มากกว่า 100,000
แต่เราถือว่ามันเป็นการขาดทุน"
มันเป็นโหมดเอาตัวรอดน่ะ เราต้องปล่อยวางแล้วก้าวต่อไปข้างหน้า
ฉันทุ่มเทไปมากทั้งแรงกาย
เวลา และความรัก ในแง่นึง
แต่มันเป็นบทเรียนที่ดีมากค่ะ
ให้รู้จักมองอะไรตามความเป็นจริง
ไม่ใช่ความคิดเพ้อฝัน
หวัดดีครับแม่ แค่อยากรู้ว่าแม่โอเคไหม
และรู้ไหม ผมรู้...
แม่ทําสิ่งที่แม่ทําลงไปแล้ว
มันทําให้ผมเสียหาย ครอบครัวผมเสียหาย ทุกคนเสียหาย
แต่ผมจะทําอะไรได้ล่ะ
มันจบแล้วใช่ไหมล่ะ
ผมก็แค่ต้องกลับเป็นปกติให้ได้
และแม่ก็หนีไปอีกแล้ว เพราะงั้น...
ผมจะทําอะไรได้ล่ะ
ไป...
อีกแล้ว
สิงคโปร์ เซมารัง
อินโดนีเซีย บรูไน ไม่ว่าแม่จะอยู่ที่ไหน
วันนึงแม่อาจอธิบายกับผมได้ว่าทําไม
หรืออาจจะไม่ได้
ผมจะไม่มีวันเข้าใจเลยจริงๆ แม่
แม่ดูแลตัวเองนะ
ผมรู้จักเธอ
แค่ปีกว่าๆ
ตอนนี้ผมเรียกแม่ว่า
"ดิออน" แล้ว
เพราะไม่มีแม่คนไหน
ควรจะเข้ามาในชีวิตใครสักคน และทําแบบนั้น
ก็เลยควรจะ...
ควรเลิกเรียกเธอว่า "แม่" จะดีที่สุด
มันขัดกับทุกอย่าง
ที่คุณคิดว่าคนเป็นแม่ควรทํา
การห่วงใยและรักและปกป้องลูก และ...
เธอไม่ได้ทําอะไรแบบนั้นเลย
และเธอก็ทําลายชีวิตลูกเธออย่างรุนแรง
โดยไม่สํานึกผิดเลย
ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร
ฉันเข้ากูเกิ้ล
อยู่หลายชั่วโมงติดต่อกันทุกวัน พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับเธอ
ฉันเคยทํางาน ในโรงแรมห้าดาวสุดหรูแห่งนี้ในซูริค...
ฉันเริ่มติดต่อคนอื่นๆ
พยายามทําความเข้าใจภาพรวมด้วย
เธอเคยทิ้งแหวนเพชรชุดหนึ่งไว้ที่โรงแรมจริงๆ
เพราะเธอไม่ได้จ่ายค่าห้อง
ต่อมาถึงได้รู้ว่ามันไม่ใช่เพชรจริง
พอฉันเริ่มคุยกับคนอื่น ฉันก็เริ่มรู้ว่าการหลอกลวงของดิออน
มันมากกว่าการหลอกเกรแฮมและฉันเยอะมาก
ฉันคิดว่าก่อนหน้านั้น
ฉันคิดว่าพฤติกรรมของเธอ มุ่งเป้าไปที่เกรแฮมคนเดียว
แต่ยิ่งฉันคุยกับคนมากเท่าไหร่
ความร้ายแรงของอาชญากรรมประเภทนี้ ก็เริ่มใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ
บอกได้ไหมว่าคุณเสียเงินให้ดิออนไปเท่าไหร่
อย่างน้อย 627 ล้านรูเปียห์
- โห - สี่หมื่นหนึ่งพัน
สี่หมื่นหนึ่งพันดอลลาร์เหรอ
- ใช่ - ว้าว
ผมกับภรรยาปฏิบัติกับเธอเหมือนแม่ของเรา
เหมือนแม่ของเราเอง
บอกได้ไหมว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ คุณเจอดิออนเมื่อไหร่
เดือนมกราคมปี 2020
โอเค ที่อินโดนีเซียเหรอคะ
อินโดนีเซีย ใช่
เธอทําแบบเดียวกันกับคุณ ก่อนที่เธอจะมาเจอเรา
ตอนแรก เธอจ่ายทุกอย่างเอง
สี่หมื่นหนึ่งพันดอลลาร์
ย้ายจากโรงแรมห้าดาวแห่งนึงไปอีกแห่งนึง
เราก็แบบ "โห โอเค ผู้หญิงคนนี้ เธอรวยมากอย่างไม่ต้องสงสัย"
เหยื่อรายอื่นๆ
ส่วนใหญ่เป็นชาวมุสลิมในอินโดนีเซีย
ที่อยากไปประกอบพิธีฮัจญ์
แสดงว่าดิออนบอกคนอื่นๆ ว่าเธอจะพาไปประกอบพิธีฮัจญ์
งานฉลองของชาวมุสลิม
- ในราคาที่ถูกกว่า - ใช่
โกหกทั้งเพ
ผมเป็นคนนึงที่จ่ายเงินเพื่อทริปนี้
แต่เธอไม่เคยจัดทริปเลย
และผมกังวลว่าจะเกิดเรื่องแบบเดียวกัน
กับคนหลายร้อยคนที่ถูกหลอก
เธอเป็นคนซับซ้อนจริงๆ คือ...
เราต้องสงสัยว่าทําไม ทําไมเธอถึงเข้ามาในชีวิตเรา
ครั้งแรกที่ผมเจอแม่ เธอมีตั๋วบินกลับชั้นหนึ่ง
มันถูกใช้ก่อนล็อกดาวน์ เพื่อเดินทางจากกรุงเทพฯ มาอังกฤษ
ตอนนั้นผมไม่รู้ แต่เธอมีกําหนดจะกลับไป
สองสัปดาห์หลังเริ่มล็อกดาวน์
เรื่องเดียวที่ผมสันนิษฐานได้จากเรื่องนี้ก็คือ
ถ้าไม่มีการล็อกดาวน์เกิดขึ้น ผมอาจไม่มีวันได้เจอเธอ
เธอเป็นนักต้มตุ๋น
แต่ไม่มีนักท่องเที่ยวชั่วคราวเข้าออก
ไม่มีครอบครัวคนรวยหรืออะไรก็ตามแต่ ไม่มีช่องทางทํากินแล้ว
แล้วจะทํายังไงล่ะ
คุณก็เข้าอินเทอร์เน็ต ตามหาลูกชายไงล่ะ
วิธีนั้นง่ายมาก
เธอบอกเราอย่างชัดเจน ว่าเธอมีชีวิตอยู่ได้อีกหกเดือน
ผลลัพธ์ก็คือ ผมจะตัดสินใจทุกอย่าง
โดยคํานึงถึงเธอเป็นหลัก
ทําให้เธอมีความสุขที่สุด เท่าที่จะมีได้ภายในหกเดือนนั้นให้ได้
ผมต้องตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ผมอยากมีความทรงจําให้มากที่สุดเท่าที่ทําได้ ในช่วงเวลาสั้นๆ นั้น
เธอคงทําแบบนั้นมาหลายปีแล้ว ถึงได้รู้จักผู้อํานวยความสะดวกทุกคน
หัวหน้าพนักงานต้อนรับ
และผู้คนในวงการโรงแรมที่เธอไปบ่อยๆ
มันเลยไม่ใช่อะไรที่เกิดขึ้นชั่วข้ามคืน
ฉันยังคงหาข้อมูลต่อไป
เพราะเกรแฮมโตมาโดยไม่มีแม่
เราอยากรู้ว่าจริงๆ ว่าเธออยู่ที่ไหนในช่วงเวลานั้น
เช็กประวัติฉันดูได้
ว่าฉันมีประวัติอาชญากรรมไหม ลองเช็กดู
ฉันไม่สนหรอก
ฉันไม่มีประวัติหรอก
อันนี้ระบุว่าเป็นปี 1982
"ดิออน ฮอร์นิโกลด์ อายุ 41 ปี ไม่มีที่อยู่ที่แน่นอน
รับสารภาพสี่ข้อหาเกี่ยวกับการรับเงินสด และเครื่องประดับโดยการหลอกลวง
(ผู้หญิงติดคุกข้อหาหลอกลวง)
ข่าวยังเขียนต่อด้วยว่าเธอทําตัว
เป็นผู้หญิงที่ร่ํารวยและมั่งมีอย่างมาก
และเธอหลอกลวงประชาชน ด้วยการให้สัญญาในสิ่งที่เธอทําไม่ได้
เมื่อ 40 ปีก่อน เธอก็ทําแบบเดียวกัน
ตอนนั้นเกรแฮมน่าจะแปดขวบ
"ผู้พิพากษาตัดสินจําคุกฮอร์นิโกลด์สองปี
แต่ระงับโทษจําคุกเป็นเวลาแปดเดือน
ศาลได้ยินว่าฮอร์นิโกลด์ที่เกิดในมาเลเซีย
เดินทางมาที่สหราชอาณาจักรในปี 1971
เธอถูกปรับข้อหาขโมยของในร้านสามครั้ง
ในเดือนกุมภาพันธ์ 1980
และในเดือนกันยายนปีนั้น เธอได้รับโทษจําคุก 18 เดือน
พักโทษจําคุกสองปีหลังจากที่ยอมรับความผิด
ว่าได้ทรัพย์สินมาโดยการหลอกลวง"
พระเจ้า ถ้ารู้เรื่องนี้ก่อนก็ดีสิ
ผมเคยอยากรู้ว่าแม่ผมเป็นใคร
นี่คือตัวตนของเธอ และเธอเป็นแบบนี้มาตลอดชีวิต
ผมโดนมืออาชีพประสบการณ์โชกโชนหลอก
แค่บังเอิญเป็นแม่ผมเอง
ว่าไง ลูกชาย
เป็นไงบ้าง แม่อยู่ไหน
แม่อยู่ที่มาเลเซีย
แค่อยากคุยกับลูกแม่น่ะ
(หนึ่งปีกว่าผ่านไป ตั้งแต่เกรแฮมได้พบแม่ของเขาครั้งสุดท้าย...)
แม่รักลูกนะ
แม่รักลูกจริงๆ
จริงเหรอ
แม่ขอโทษสําหรับเรื่องที่เกิดขึ้น
แม่ขอโทษสําหรับเรื่องที่เกิดขึ้นจริงๆ
ใช่ มันเปลี่ยนชีวิตเลยละแม่
ไม่เป็นไรนะ
แต่ขอโทษ
จากก้นบึ้งของหัวใจ ขอโทษ
แม่ทําสิ่งที่แม่ทําไปแล้ว
แม่เปลี่ยนมันไม่ได้หรอกลูก
แม่เปลี่ยนไม่ได้
ดูแลตัวเองด้วยนะ ผมต้องไปแล้ว
พอกันทีกับการโกหก
วันเหล่านั้นจบไปแล้ว
ได้เวลาเดินหน้าต่อแล้ว
(ดิออนไม่ตอบรับต่อคําขอให้แสดงความคิดเห็น)
(เธอไม่เคยถูกตั้งข้อหาทางอาญา)
(สําหรับข้อกล่าวหาในสารคดีเรื่องนี้เลย)
ปีที่ผมอยู่กับแม่ผม
สร้างความเสียหาย ให้กับความสัมพันธ์ของผมกับเฮเธอร์หนักมาก
เคยมีจุดที่ฉันหวังว่าจะคืนดีกับเกรแฮมได้
แต่หลังจากนั้นสักพัก เมื่อทุกอย่างสงบลง
เกรแฮมกับฉันก็ได้ข้อสรุปว่าฉันจะไม่กลับไป
ฉันเป็นแม่คนแล้ว และลูกกลายเป็นสิ่งสําคัญที่สุด
และฉันต้องมอบชีวิตที่ดีที่สุดเท่าที่จะทําได้ให้เขา
ผมคิดถึงพวกเขาทุกวัน
แต่เขามีความสุข
เขามีความมั่นคง และเขามีครอบครัวที่รักเขา
ถึงจะเจ็บปวดแค่ไหน
ถึงจะเครียดมากแค่ไหน
ผมก็กลับมามีชีวิตที่ดีได้แล้ว
ผมได้รู้ว่าคนเราล้มแล้วลุกได้
ปัดฝุ่นซะแล้วเดินหน้าต่อ
คุณต้องมีเพื่อนที่สนิทที่สุดอยู่ใกล้ๆ
ที่ทําตัวเหมือนครอบครัวคุณ
เบาๆ
สําหรับผม สิ่งนั้นมาจากในครัว
คนพวกนี้คือคนที่ช่วยผม
ให้ผ่านช่วงที่ยากลําบากที่สุดในชีวิตมาได้
ฮวน เขาเป็นเพื่อนที่ดีมาก
ในตอนที่ทุกอย่างเลวร้ายที่สุด พวกเขาอยู่ใกล้ๆ
ฉันรู้ว่านายทําอาหารได้
นั่นคือสิ่งที่เราเรียกว่าครอบครัว
(ไม่มีหลักฐานว่านายธนาคารหรือทนาย)
(เป็นผู้สมคบคิด ในการฉ้อโกงที่ถูกกล่าวหาของดิออน)
คําบรรยายโดย กมลรัตน์ ชุติเชาวน์กุล