Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ben Graham Hornigold. Hakkasan'ın eski pasta şefiyim.
Şimdiyse Michelin yıldızlı bir pasta danışmanıyım.
Ve baş pasta şefi Graham Hornigold.
Titiz olmalısın. Tekniği anlamalısın. Ve tatları bilmelisin.
Birine yemek pişirmekten daha büyük bir sevgi ifadesi olamaz.
Bu malzemeleri kullanarak
size unutulmaz bir lezzet sunmak istiyorum.
İyi anlamda.
Niye her yer duman?
Pandispanyama ne oldu?
Heather'la ilk kez iş görüşmesine geldiğinde karşılaştım.
Çok azimliydi. Çok zekiydi, iletişimi iyiydi.
ARTİZANAL ÇİKOLATA KURSU
İlk birkaç sene, ilişkimiz platonik ve profesyoneldi.
Fakat zamanla yakınlaştık. Kimyamız tuttu yani.
Birlikte çok eğleniyorduk, güzel deneyimler yaşıyorduk.
Seyahat edip yemek yiyorduk. Elektrik vardı. Kimyamız tuttu.
O çok zayıf ve sağlıklı. Bense kırmızı et, şarap, peynir adamıyım.
Heather harika biri. Tam bana göreydi.
Hayattaki hedeflerimiz konusunda görüşlerimiz çok benzerdi.
Bir yere yerleşmek, aile kurmak, iş kurmak istiyorduk.
İşimiz pastacılık danışmanlığıydı.
GHORNIGOLD İYİ PİŞİRMELER!
Graham soğan gibiydi. Bir sürü katmanı vardı.
Merkeze ulaşana dek soymanız gerekiyordu.
Ve çözülmemiş birçok travması olduğunu daha en başta fark etmiştim.
Hayatım mükemmeldi.
Öyle sanıyordum.
Heather'la hayat güzeldi.
Ama tam hayatınızın rayına girdiğini sandığınızda
geçmişinizden kaçamayacağınızı fark ediyorsunuz.
Seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
Hayatımıza girmek zorunda mıydı?
Onun söylediği kişi olduğuna inanıyorsunuz.
Ama aslında hayatları mahveden biri o.
Hiçbir şey beni değiştiremez.
SAHTEKÂR ANNE
Almanya'da, bir Britanya askerî üssünde doğdum
ve iki yaşında, iki yıllığına evlatlık verildim.
Sebebi meçhul.
Sonra da üvey annem ve babamla St Albans'a taşındık.
Annemi tanımadım. Babam ondan hiç bahsetmedi.
Hep kim olduğunu, nasıl biri olduğunu düşlerdim.
Ama aslında pek de düşünmek istemediğim bir şeydi
çünkü insanın annesini tanımaması epey acı verici.
Anneniz yok.
Graham gerçek annesinin kim olduğunu bilmiyordu.
Hayatında hep bir eksiklik var gibiydi. Yapbozun bilinmeyen bir parçası kayıptı.
Ve bence ailesi tarafından sevilmenin, o bağı hissetmenin özlemini çekiyordu.
Bir gün temizlik yaparken doğum belgesini bulduk.
O zamana dek ona hiç öz annesini sormamıştım.
Doğum belgemin kopyası elimde.
26 Kasım 1974'te doğmuşum.
Münster, Batı Almanya'da, bir Britanya askerî hastanesinde.
Babam, King's Lynn'li bir istihkâm eriymiş.
Ve evrakta Haton Hornigold olarak geçen annemin kızlık soyadı ise Mahamud'muş.
Bu da Müslüman asıllı olduğunu gösterir.
"Hadi bu kadının kim olduğunu öğrenelim" dedik.
O evrakta yer alan bilgilerle onu internette araştırmaya başladık.
70, 80 yaşlarında olduğunu tahmin ettik.
Ama hakkında hiç bilgi bulamadık. Sanki bu kadın hiç var olmamıştı.
Birkaç ay sonra vazgeçtik ve bir daha da bu konuyu düşünmedik.
Bir hafta kadar sonra eşimin hamile olduğunu öğrendim.
Sevinçten deliye dönmüştük. Heather çok mutluydu ve bu harikaydı.
Hamileliği öğrendiğimizde ikimiz de çok sevinmiştik.
Bir yuva kuruyorduk ve yeni bir başlangıç hissi veriyordu.
Çok heyecanlıydık.
Ama bir hafta sonra ilk COVID vakaları görülmeye başladı.
Yani bir yandan biz hamileliğin gururunu yaşarken
öte yandan dünya hızlı bir şekilde değişiyordu.
Sonra kapanmalar başladı.
Hobilerimiz üzerinde çalışmaktan başka hiçbir şey yapmadık.
Birlikte kaliteli vakit geçirdiğimiz müthiş bir dönemdi.
Mutfakta denemeler yapıp tarifler geliştiriyor,
yemekler yapıyor, yiyor, birbirimize yediriyor ve geçiniyorduk.
Heather, yukarı bak.
Heather!
İlişkimizin en iyi zamanlarıydı. Yalan yok, kesinlikle öyleydi.
Daha yükseğe otur Kev. Evet. Daha yükseğe. Kaldır.
Daha zayıf çıkarım.
Sonra birdenbire beklenmedik bir e-posta geldi.
Çok net hatırlıyorum. Ön taraftaydım ve telefonum titremişti.
Bakıp "Bu gerçek mi?" diye sorgulamıştım.
Graham kafası karışık hâlde geldi ve "Şu e-postaya bak" dedi.
"Kadının biri annem olduğunu söylüyor. Sence gerçek olabilir mi?"
"Merhaba Graham, belki bunu görmezsin
ama sana ulaşmaya çalışıyordum ve bu adresi buldum."
"Benim adım Dionne, eski adım Theresa."
"Graham Almanya'da doğdu ve benden alınıp İngiltere'ye götürüldü."
Almanya'da doğduğumu söylüyordu. Çoğu kişi bilmez.
"Bunlar sana tanıdık geldiyse ve aradığım Graham sensen
haberlerini almak isterim.
Aksi takdirde kusura bakma. Saygılarımla, Dionne."
Evet. Vay be.
Şaşkına dönmüştüm. İnanılmaz.
Evet.
"Bu gerçek mi?" diye cevap yazdım.
"Şaka, dolandırıcılık falan olmasın?"
Adım internette mevcut. Şaşırtıcı değil. Bakalım başka ne biliyorsun.
Sonraki birkaç hafta boyunca ona bir dizi soru sordum.
"Göbek adım ne?" Çünkü bir göbek adım yok.
GRAHAM'A GÖBEK ADI VERMEDİM. BAŞKASI MI VERDİ ACABA?
Gelen cevapların hepsi doğruydu.
GRAHAM NE ZAMAN DOĞDU?
YENİ MESAJ
KASIM 1974'TE DOĞDU
Graham sorulara devam etti ve daha fazla bilgi istedi.
Ve bir kez daha gelen cevaplar doğruydu.
Hiç tereddütsüz, onun kimliğini ve geçmişimi araştırmaya karar verdim.
İlk işim bu olacaktı elbette.
Keşke o e-posta hiç gelmeseydi.
Çünkü yüz yıl düşünseniz aklınıza gelmeyecek bir süreci başlattı.
Dionne, Liverpool'da bir otelde kalıyordu
ve bizi birkaç günlüğüne Liverpool'a, onunla görüşmeye davet etti.
"Otel odanız hazır. Gelin, her şeyi ayarlarım."
Neyle karşılaşacağımızı bilmiyorduk.
Gergin bir heyecan vardı. Acaba ne olacak endişesi hâkimdi.
Otele yaklaştıkça kaygılanmaya filan başladım.
Hayal ettiğiniz gibi biri olmasını umuyorsunuz.
Sanırım duygularını biraz bastırmıştı.
Liverpool'a vardığımızdaysa iş ciddiye binmeye başladı.
Merhaba bir tanem.
Onunla ilk buluştuğumda hissettiğim...
Bebekmişim gibi değil de birinin bebeğiymişim gibi gelmişti.
Bilmem anlatabildim mi.
Bir anlığına, 45 yıl boyunca anne babanızı tanımadığınızı düşünün.
O anne-çocuk bağını hiç hissetmediğinizi.
Ama birbirinizi gördüğünüz anda o hissin geldiğini düşünün.
Birinin elini ilk kez tutuyorsunuz ve "Bu benim annem" hissi geliyor.
Bunu açıklayamıyorum.
Bebekken annenizin karnından çıkınca ten tene temas kurarsınız
ve bu bağı bir süre hissedersiniz ya, işte onu düşünün.
Bariz. Direkt bir bağ.
Bahsettiğim bu. Verdiği hissiyat bu.
O yüzden hemen kapıldım. "Vay be, bu benim annem" dedim.
Tanıştıklarına çok memnundular. Birbirlerine benziyorlardı.
Tavırları aynıydı. Anında birbirlerine ısınmışlardı.
Dionne beni de hemen bağrına bastı
ve hemen şöyle dedi, "Kayınvaliden olarak her zaman yanındayım.
Torunumu heyecanla bekliyorum. Muhteşem bir şey bu."
- Poposu burada. - Evet.
Başı da öbür tarafta.
"Oğlumu bulduğuma inanamazken bir de torunum olacak."
- Niye çekiyorsun? - Video hazırlıyor.
Gülümse anne.
- Evet hayatım. - Gülümse.
Ertesi sabah Graham şöyle bir hisle uyandı...
Muhtemelen rahatlamıştı. Annesini bulmuştu, her şey harikaydı.
Büyük heyecan ama hüzün de vardı.
Dionne, Graham'in elinden zorla alındığını ve buna engel olamadığını söyledi.
O sırada Almanya'daymışlar ve çocuğun izini kaybetmiş.
Graham ondan koparılıp alınmış yani.
O akşamın ilerleyen saatlerinde Dionne özel bir oda kiralamış.
Graham'le yalnız konuşmak istemiş.
- İyi misiniz? - Evet.
Dionne'la Liverpool'da ilk kez buluşuyordum.
45 sene sonra karşımda durduğunu hazmetmeye, idrak etmeye çalışıyordum.
Sonrasında da yaklaşık altı ay ömrü kaldığı bilgisini
hazmetmem ve kabullenmem gerekti.
Altı ay ömrü kalmıştı
çünkü beyninde tümör vardı ve kemik iliği kanseriydi.
Çok az vaktim var.
Sadece seninle gülümsemek istiyorum. Hepsi bu.
Seni çok seviyorum ve daima seveceğim.
Seni gördüğüme çok sevindim.
Seni yanımdan ayırmamak için elimden geleni yapacağım.
Doktor ona birkaç ay ömür biçmişti ve ileri evre kanserdi.
Graham'i arayıp bulmasını sağlayan itici güç buydu.
Graham için inişli çıkışlı bir süreçti.
"Vay be, annemi buldum ama bulur bulmaz kaybedeceğim
ve geriye kalan ömründe onun yanında olmam gerekiyor.
Annemi tanımak için tek fırsatım bu."
Tam bir duygu kargaşası.
Mutlulukla, sevgi seliyle, çocukluk duygularıyla
başa çıkmaya çalışıyorduk.
Ama aynı zamanda onu tekrar kaybedeceğimi biliyordum.
Çok çabuk.
İsteklerinden biri de deniz kenarına gelmekti.
Denizi son bir kez görmek istiyordu.
Ben de onu arabaya bindirdim ve deniz kenarına gittik.
Tabii biraz hüzünlü oldu
çünkü "Son gelişim olabilir ama seninle ilk gelişimiz" filan dedi.
Aynı zamanda bir keşif yolculuğuydu çünkü bana biraz kendisini anlattı.
Annem Singapur'da yaşamış.
Dünyanın dört bir yanında şirketleri olduğunu söyledi.
Tarlalar, çarkıfelek meyvesi, mango.
Tüm bu alanlarda bir sürü şirket sahibiydi.
Endonezya ve Malezya'da palm yağı.
Ve dünyanın her yerinden iş ortaklarıyla sohbet ediyordu
çünkü 18 dil filan konuşuyordu.
Evet. 18. Çok acayip.
Adamın teki ücra bir ormandaki meyve bahçesinden arardı.
"Sonra konuşuruz. Tamam mı?"
Ama hepsi de onunla anneleriyle konuşurmuş gibi konuşurlardı.
"Anne" derlerdi. "Niye herkes sana anne diyor?" derdik.
O da köylülere para verdiğini,
onunla geçinip tarlaları ektiklerini söylerdi.
Kendisinin ve iş arkadaşlarının
fakirlere erzak dağıttığı videolar paylaşırdı.
Parlak bir ticari zekâsı vardı.
Ama o da yetmezmiş gibi bir de çok hayırseverdi.
Müthiş biriydi.
Bence Graham için bir keşif yolculuğuydu. Aralarında büyüyen bir sevgi yolculuğuydu.
Bence aralarındaki bağ çok hızlı büyüdü.
Birkaç haftalığına Londra'ya gelme fikrini ortaya attı.
Otelde kalmak istediğine karar verdi.
Üstelik,
nehir kenarında, beş yıldızlı bir otel seçerek beni şaşırttı.
Her gün en iyi şampanyaları, havyarları sipariş ediyordu.
Hepsi masasına geliyordu.
O ortamda gayet rahat görünüyordu.
Hazır mısın?
Beş yıldızlı oteller arasında mekik dokuyordu.
Çok para harcıyordu. İnsanlar onu tanıyordu.
"Daha önce misafirimiz oldu. En iyi müşterilerimizden."
"Vay be, demek ki bu kadın epey zengin" diyorduk.
Annem bana, varlığının iki kaynağı olduğunu söyledi.
Bunlardan biri ticari zekâsıydı.
Diğeri ise...
Bana söylediğine göre kendisi
eski Brunei Sultanı'nın
gayrimeşru çocuğuydu.
Ailesi, eski Brunei Sultanı'nın ailesi ona para vermişti.
Aşırı derecede varlıklı bir aileden bahsediyoruz.
O kadar acayip ki buna kim inanır, dersiniz.
Ama beni asıl hayrete düşüren, ki bu inanılmaz gelecek,
Dorchester'da gördüklerimiz oldu.
Orası Park Lane'de çok seçkin, beş yıldızlı bir otel.
Çalışan herkes onu tanıyordu.
Kapı görevlisi, resepsiyonist, odacı.
Ona restoranın tam ortasından güzel bir masa verdiler.
Orada mutlu mesut, bütün öğleden sonra oturup
birkaç şişe şampanya içtik.
Neden sonra dank etti.
Acaba bu özel hizmetin sebebi insanların onu tanıması mıydı?
Çünkü otelin sahibi Brunei kraliyet ailesiydi.
Orada hayran hayran oturmuş,
"Vay be! Bu benim annem" diyordum.
Dionne, Graham'e art arda hediyeler almaya başladı.
Kişiye özel takımlar. Çantalar. Tasarım kıyafetler.
TOPLAM 5.605 STERLİN
Hiç düzgün bir arabam olmamıştı.
Ama annemle tanıştıktan sonra...
"Oğlum, seni 45 yıldır görmüyorum. Benden hiç hediye almadın.
Sana bir hediye alacağım. 45 yıllık acıyı telafi edeceğim."
Tam olarak bunları söyledi.
"Gidip sana araba alalım."
- Kapat şunu. - Tabii ki.
Ben de gidip Rolls-Royce'un satış müdürüyle konuştum.
Onu kenara çekip "Bu kadını tanıyor musun?" diye sordum.
"Evet, daha önce benden iki tane Phantom aldı" diye cevap verdi.
Sonra bir baktım, bir Land Rover'ın yanındayız.
Beni yanına çağırdı. "Oğlum, hangisini beğendin?"
"Şu güzel görünüyor anne."
45 yıl sonra bulduğunuz annenizle sıfır bir Land Rover'a binmişsiniz.
Oğluna hediye aldığı için zevkten dört köşe vaziyette.
Şöyleydim resmen...
"İnanılmaz bir şey bu."
Ama aynı zamanda Heather'a da bir araba gerektiğini düşünüyordu.
Bana araba alındığı için dışlanmış hissetmesin diye.
İşte senin araban.
- Ne diyorsun? - Teşekkürler anne! Çok güzel.
Arabayı aldık ve ikimiz de inanamıyorduk.
DARENT VALLEY HASTANESİ
İlk buluşmamızdan iki ay sonra Heather doğum sürecine girdi.
Oğlumuz yolda.
Çantamızı hazırladım ve her şey ayarlanmıştı.
Hayatınızı değiştirecek bir ana adım atıyorsunuz.
Çok uzun, gecikmeli, zor bir doğumdu.
Sağlığından endişe duydum çünkü stresli ve sarsıcı bir doğumdu.
Sonrasında altı saat transfüzyonda kaldım.
Bu biraz... Biraz zordu.
Ama sonra bir nur topu geliyor.
Onu görünce "Yaptığımız en iyi şey" diyorsunuz.
Bence çocuğunuz olduğu anda sevgi kavramınız değişiyor.
O çocuğu sevmek ve korumak sizin için büyük bir sorumluluk oluyor.
Çocuğun bütün ihtiyaçlarını karşılamak.
İnanılmaz. İnsan daha ne ister?
Ama tam oğlumu yatırmıştım ki annemden bir mesaj geldi.
İdrarından kan gelmiş.
Biraz araştırdık ve hastalığının belirtilerinden biriymiş.
İçimden "Şimdi bir de bu çıktı" dedim.
Böyle olmak istemiyorum oğlum.
Tek istediğim huzur.
Çok korkuyorum.
Yeni doğmuş bir oğlumuz
ve yardımıma ihtiyaç duyan bir partnerim vardı.
Ve karşınızda 85 yaşında bir kanser hastası var.
Onu otel odasında bırakamazdım. Orada tek başınaydı.
Heather ile bebeği de yalnız bırakamazdım.
Ve ikisinin aynı evde olmasının daha kolay olacağını düşündüm.
Böylece ikisine de yardım edebilirdim ama tabii ki ideal değildi.
Anlatabiliyor muyum? Pek ideal sayılmaz.
Böylece gidip onu otelden aldım.
- Bebek bu gece ağlayacak mı anne? - Mümkün değil.
- Ya ağlarsa? - Ben bakarım.
Bu geceden itibaren bebeği ben kucaklarım.
Bebeğe ben bakarım. Hiç ağlamaz. İzle ve gör.
OĞLAN
Annem, torununu kucağına alma fırsatı bulduğu için
son derece mutluydu.
Sonuçta altı aylık ömrü kalmıştı. Hatta o kadar bile değil.
Doğum yaptıktan sonra
Dionne'un bana karşı davranışları tamamen değişti.
Merhaba Heather. Bir şey diyeyim mi?
Çok inatçı bir kadınsın.
Torunumu bana 20 dakika gösteriyorsun.
Onu yukarı götürüp hiç aşağı getirmiyorsun.
Dionne yüzünden o yeni annelik hissi benden çalındı.
Anne olduğuma sevinebildiğimi bile sanmıyorum.
Bir sorun mu var?
Nineyi seviyor musun? Evet.
Bebeğinizi nasıl büyüteceğinizi söyleyen Asyalı bir anne var.
Öbür tarafta bıkkın, bitkin ve açık sözlü bir anne var.
Haklı olarak "Dur bakalım. Burası benim evim" diyor.
"Bu benim oğlum. Ona istediğim gibi bakarım."
Ben de "Tamam, bu iş yürümüyor" dedim.
"Acıktım baba."
Oğlumuz doğduktan iki ay sonra
Dionne ve Graham'in İsviçre'ye gitme mevzusu çıktı.
Dionne, orada bulunan parasını Graham'e verecekti.
Bize miras bırakmak istediği bir serveti vardı aslında.
İlk plan, Zürih'e gidip bunu sağlayacak belgeleri imzalamaktı.
Dionne ona avukatların beklediğini söylemiş.
Bankacılar bekliyormuş. Her şey ayarlanmış.
Sadece gidilecekmiş, evraklar imzalanacakmış
ve her şey hallolacakmış.
Doğrusu şöyle düşündüm, "İsviçre'ye gidin.
Dört gün kafa dinleyeyim, sorun değil. Benden biraz uzaklaşın."
Annem beni olacaklara hazırlamaya çalışıyordu.
Vefatından sonra işlerini devralmamı istiyordu.
Zürih, bir finans şehri.
Paraya saygı duyan, onu ciddiye alan bir şehir.
Yakında ölürsem multimilyoner olacaksın.
Tek diyebileceğim bu. Her şeyi sana bırakacağım.
Katlanarak büyüyecek bir servetim olduğunu söyledi.
Yani bir İsviçre bankasında hesap açtırmalıydım.
Zürih'teki banka için bazı formlar doldurmalıydım.
Ayrıca özel sermaye avukatlarıyla
ve yüksek gelir segmenti bankalarından temsilcilerle buluşmalıydım.
Zürih'e vardık ve beş yıldızlı bir otele yerleştik.
Çok lükstü. İki Michelin yıldızlı restoranı vardı.
Çok pahalıydı.
Merhaba canım! Lütfen beni ara.
İsviçre'deyim.
O sırada annem sürekli İsviçreli bir bankacıyla konuşuyordu.
Parayla ilgili yaptıkları konuşmaları katiyen anlamıyordum.
Ama o İsviçre bankasında hesap açtırmak için
asgari 20 milyon gerektiğini söyledi.
Bir, sıfır, sıfır. Yüzde yüz yani.
Zürih'teki bir arkadaşımı aradım. "Selam, buralardayım" dedim.
"Gelip bizimle bir şeyler içer misin?"
"Tabii ki" dedim. "Annemle de tanışırsın" dedi.
Tamam, peki. Kaçta buluşacağımızı söyle, geleyim.
Graham'le uzun süre önce tanıştık.
Birlikte çalıştık. Tatlıyı ustasından öğrenmeye başladım.
Londra'nın en popüler şeflerinden biri o.
İyi arkadaş olduğumuzu söyleyebilirim.
Çok yakındık.
Kaldıkları otel Zürih'in en pahalılarındandı.
Oturdum ve "Bu benim annem, Dionne" dedi.
Küçük bir çocuk gibiydi. Onu hiç böyle görmemiştim.
Bebek gibiydi resmen. Sanki yeniden doğmuş gibiydi.
İyi ki doğdun
Güzel oğlum
Mutlu yıllar sana
Öp onu!
- Anne. - Anneciğin yedirsin.
- Hayır. - Evet.
Fazla şirin olur.
Otelde oturuyorduk ve nihayet bankacıyla buluştum
ve konu güven fonlarıydı.
Bu alelâde bir bankacı değildi. Bankadaki mevkisi epey üstlerdeydi.
İki üç gün sonra,
bu bankanın müdürüyle görüşmeye davet edildik.
Ve banka kapalıydı.
Oraya evrak imzalamaya ve annemin vefatı durumunda
bana nasıl bir miras kalacağını anlamaya gidiyordum.
Graham beni aradı. "Bankadayız."
"Bu gerçekten oluyor. Koş gel" dedi. "On dakikaya burada ol."
Çok tuhaftı çünkü ortamda çıt yoktu.
Ama bankanın üstündeki özel odalara davet edilmiştik.
Güvenlikten geçtik. Yukarı çıktık. Kendimizi ofiste bulduk.
Bu oda...
Bu odaya girmek herkese nasip olmaz.
Graham bana "Neler oluyor?" der gibi bakıyordu.
"Gerçekten oluyor."
Kafamdaki şuydu.
"Mesai saatleri dışında, Zürih'teki söz konusu bankanın
global merkezinin üst katındaki özel bir odanın kapısını açan
özel bir bankacı tutacak güce ne tür bir servetle sahip olunur acaba?"
Ne kadar serveti olduğu meçhuldü.
Annemin finansal düzenlemeleri epey karmaşıktı
ve bu işin çok uzun süreceğini anlamıştık.
O toplantıda hiçbir şey imzalamadık.
Şirketler dört bir yana dağılmıştı.
Küresel çaptaki mali varlıklarını anlamamız gerekiyordu.
Yüz milyonlardan bahsediyorlardı.
Ne güzel dans ediyorsun.
Otele dönüp birkaç kadeh içtik.
"Vay canına" diyordum.
Arkadaşımla birbirimize baktık. "Vay be, neler oluyor?"
Şöyle düşünmüştüm, "Hayatın değişecek dostum.
Pat diye bir sürü paraya konacaksın."
Başıma talih kuşu kondu.
Graham çok büyük meblağlardan bahsetmeye başladı.
Bu para sadece bizim hayatımızı değiştirmeyecek,
nesiller boyu yetecekti.
Ailesinin gelecek kaygısı yaşamaması bir baba için müthiş bir duygu.
Parayı dert etmemek mi? Böyle düşünmeyen olabilir mi?
İnsanlara yardım edip dünyayı güzelleştirebilirsin.
Sahip olduğu palm yağı tarlalarını temiz enerjiyle filan değiştirebilirsin.
Çünkü bunu yapacak paran var.
İnsan fıttırır lan! Tabirimi mazur görün.
Ben Londra'daydım. Graham İsviçre'deydi.
Ve bir gün hesaplarımızı incelerken
yüklü miktarda bir meblağın Graham adına transfer edildiğini gördüm.
GRAHAM HORNIGOLD'A HIZLI TRANSFER
Graham'e konuyu sordum ve paranın Dionne'a gittiğini öğrendim.
COVID yüzünden para çekemediği için paraya ihtiyacı varmış.
Londra'da otelde kaldığı sırada,
yemekte annem kulağıma eğilip bir faturayı ödeme konusunda yardım istedi
çünkü COVID yüzünden parayı transfer etmekte zorlanıyormuş.
Para, otel faturası içindi. Biner, iki biner sterlin harcanmıştı.
Hatta beş, altı bin. "Tamam, dert değil. Nasılsa geri gelecek."
Yaklaşık 20.000, 25.000 sterlin ödedim.
Biraz beklenmedikti ve nakit zengini sayılmayız
ama anneme yardım etmek güzeldi.
Sonuçta onu 45 yıl görmemişim. Yakında öleceğini de biliyorum.
Telaşa kapıldım
çünkü Dionne her şeyi kendisi ödüyormuş gibi yansıtıyordu.
Graham endişelenmememi söyledi.
"Hepsi geri gelecek. Dert etmeyi bırak" dedi.
"Misliyle geri alacağız."
Senden kaç para aldığımın hesabını tutacağım.
Ve o parayı sana vereceğim. Bir daha olmayacak.
Senden ödünç para alıyorum çünkü benim oğlumsun.
Seni çok seviyorum.
İsviçre seyahati ilk başta dört gün sürecekti.
Dört günden sonra,
Graham, "Evraklar hazır değildi.
Avukat hazır değildi. Birkaç gün daha kalmalıyız" dedi.
"Peki, biraz daha kal" dedim.
Çok pahalı yemekler yediğimizi hatırlıyorum.
Çok pahalı yemekler.
Havyar yerdik. Her gün çok pahalı yiyecekler yerdik.
İçtiğimiz şarapların şişesi rahat 350, 400 dolar filandır.
Su gibi içerdik. "Bir şişe daha getir. Bir şişe daha."
Bana, "Artık sen de ailedensin" demeye başladı.
"Çünkü oğlum en yakın arkadaşınsa
sen de ailemdensin, benim torunumsun."
Bana "torun" demeye başladı.
Ben de ona "nine" diyordum.
Graham'e şöyle sordu, "Oğlum, arkadaşına kaç para bırakayım?"
Graham ona bakıp "Bilmem, üç buçuk mu? Dört mü?" dedi.
"Üç buçuk ne?"
"Milyon tabii ki."
"Yarın sana ev bakacağız. Sana bir ev alacağım."
Otelden biraz sarhoş çıktım
ve o geceden sonra hayatımın değişebileceğini düşünüyordum.
Birkaç ev baktık. Çok pahalı evlerdi.
Heyecan vericiydi ama aynı zamanda o evleri kendime yakıştıramadım.
Bana göre aşırıydı.
Ona dedim ki,
"Bu devasa evi nasıl çekip çevireceğim? O kadar param yok ki."
"Gerek yok. Teklif için sağ ol ama hayır."
"Sana üç buçuk değil, yedi milyon vereceğim" dedi.
Ama evi satın almak için gereken paranın ülkede olmadığını söyledi.
Paranın Asya'da bir yerden İsviçre'ye gelmesini bekliyormuş.
Evin ödemesini öyle yapacakmış. O yüzden biraz beklememiz gerekliydi.
Evet, bugün başaramıyorsan yarın başarırsın. Elinden geleni yap.
Ama sonra bir şey oldu.
Graham tuvalete gitti ve masada onunla yalnız kaldım.
Bana dedi ki,
"İnsanlara hep yardım ederim. Hep.
Sana yardım etmem için bana bir şey vermelisin.
Senden bir şeyler istiyorum."
"Ne diyor bu kadın?" filan dedim.
"Senden biraz para istiyorum. Ama Graham'e söyleme. Aramızda kalsın."
Ve tabii ki ona dedim ki "Sana verebilecek param yok. Ben...
Normal bir hayata inanan normal biriyim ben.
O kadar zengin değilim, o yüzden...
Kusura bakma, sana hiçbir şey veremem."
İşte bu olay bende kuşku uyandırdı.
Bu işte bir bityeniği olduğunu düşünmeye başladım.
Önce düşünmem lazım.
Ne zaman düşüneceksin?
Saçların böyle ağardığında mı?
Çok geç olur, değil mi? Evet.
Graham'e bir şey söylemek istemedim
çünkü annesiyle muhabbet etmem onu çok memnun ediyordu.
Annesiyle ilgili ters bir şey söyleseydim Graham'le ilişkim bozulurdu.
Annesi ölüyordu.
Ve onun yanında olmak istiyordu.
Graham için bu her şeyden daha önemliydi.
O birkaç günlük seyahat gittikçe uzuyordu.
Evde tek başımaydım. Aile desteği yoktu, ilk bebeğimdi.
Komşuma gidip ondan süt almasını, alışveriş yapmasını istiyordum.
Baba olarak ailenizle olmak istersiniz.
Ne var ki henüz bir evrak imzalamamıştım ve oraya gitmemizin tek sebebi oydu.
Annem bankacı ve avukatla hâlâ toplantılara giriyordu.
Ve kalmam için baskı yapıyordu.
Ben de diyordum ki
"Onu bırakıp dönemem çünkü zaten yakında ölecek."
Sanırım iki günde bir otele gidiyordum.
Neler olduğunu görmeye çalışıyordum.
Sadece Graham, ben ve Dionne yoktu. Otelde bir sürü insanla tanıştım.
İlk önce sesini duydum, görmedim.
Arkadan bir ses, "Delikanlı!" dedi.
Arkamı döndüm ve bir kadın gördüm.
Partnerime bakıp duruyordu çünkü partnerim Çinliydi.
Bana sorduğu ilk soru,
"Ne iş yaparsın?" oldu.
Çok şaşırmıştım
çünkü belki 80 yaşındaki bu kadın
bana ne iş yaptığımı soruyordu.
"Finansörüme sorarsan film yapımcısıyım" dedim.
Ben sadece hayata ilgi duyan bir insanım.
Zürih'te olmamızın sebebi buydu.
Startup'ımız için yatırımcı arıyorduk.
Amazon'un ufak versiyonu gibi düşünün.
Lüks ürünlerin satıldığı bir pazar yeri.
Çok ilgisini çekmiş gibiydi.
"Avukatımla konuşmanızı isterim" dedi.
Avukatı iyi bir hukuk bürosundandı ve neredeyse her gün geliyordu.
Bankacısı da büyük bir İsviçre bankasındandı.
Kadın çok varlıklı birine benziyordu.
Ve bunu size göstermeye çalışıyordu.
"Brunei Sultanı'nın gayrimeşru çocuğuyum" dedi.
Daha acayip hikâyeler duymuştum, bu bir şey değildi.
Avukat sözleşmeyi kontrol etti. Ve Dionne evrakları imzaladı.
Tamam, işte sözleşme.
Şirket hisselerimizin %20'sini satın alıyordu.
Şirketin %20'si için iki buçuk milyon İsviçre frangı.
Sonra dedi ki, "Artık bir yatırımcınız var."
Sempatik biriydi. Sevimliydi.
Nüktedandı. Komikti.
Ve partnerime "torun" diyordu.
Bizim için kişisel bir yolculuğa dönüştü.
Bir gün "torun" dedi. Bana öyle diyordu. "Bana 2.000 avro verir misin?"
COVID yüzünden para çekmekte ve hesap aktarmada sorun yaşıyordu.
"Tabii, dert değil" dedim.
Geriye koy. Al.
- Çok teşekkür ederim. - Hanımefendiye söyle...
Yatırımcımız olacaktı.
Ve Asya kültürlerinde bir hediye verme geleneği vardır.
Bir şey aldığınızda bir şey verme mecburiyeti vardır.
"Dışarı çıkıp alışveriş yapalım" dedi.
Ona kalın çizmeler aldık.
Şapkalar.
El çantaları.
Elbiseler.
Bir manto deniyordu.
Sanırım fiyatı 8.000 falandı.
"Vay be, bu mantoya bayıldım" dedi.
Sonuçta ben ödedim.
Ona bir sürü şampanya ısmarladık.
Sadece şampanya faturamız 10.000 filandır.
"Graham'e söylemeyin" dedi.
Graham'e söylemem yasaklanmıştı çünkü daha yeni kavuştuğu oğlunun,
varlıklı annesinin, an itibarıyla,
para sıkıntısı yaşadığını öğrenmesini istemiyordu.
Graham'e bir şey söylemeyeceğime dair annesine söz verdim.
Orada olanlar beni gittikçe endişelendirmeye başlamıştı.
Dionne'un bahsettiği sözleşmeler, bahsettiği paralar...
Bunların hiçbiri gerçekten olmuyordu. Sadece sözde kalıyordu.
Ve ben Dionne'un bu konuda üzerine gittikçe
Dionne da beni uzaklaştırmaya, saf dışı bırakmaya çalışıyordu.
Merhaba Heather.
Aslında seninle konuşmak istemiyorum.
Çünkü beni çok kızdırıyorsun.
Ben hiçbir şeyi unutmam.
Tek istediğim biraz saygı.
Sizinle konuşma biçimi daha önce hissetmediğiniz gerginlikteydi.
Graham'e karşı eğlenceli, mutlu,
"Hadi eğlenip coşalım" tarzı bir kişilik takınıyordu.
Ve bana karşı alttan gelen derin, pis bir dip akıntısı vardı.
Ve Graham bunu görmüyordu.
Ben yukarıdayken sen düşüp, kafanı çarpıp bir daha uyanmazsan
başım büyük belaya girer.
Çok endişelenmeye başlamıştım
çünkü bazı günler kanepeye yatıp hiç kıpırdamıyordu.
Yüzü bembeyaz oluyordu. Sanki hayat, damarlarından çekiliyordu.
"İyi misin? Doktora gidelim. Ne tür ilaçlar lazım?" diye soruyordum.
Çünkü koca bir çanta dolusu ilacı vardı.
Tanrı bu gece canımı alsın.
Ölsem daha iyi.
"Bir şey diyeyim mi? Yetti artık. Şu işi bitirelim" derdi.
Bildiğin balkona çıkardı ve onu tutup aşağı çekmem gerekirdi.
Saat 01.00'de, 02.00'de olurdu.
Sonra oturup kaygılanırdım, "Eve döndüğümde onu ölü mü bulacağım?
Ya da gecenin köründe kendine bir şey yapar mı?"
Seni çok seviyorum. Bunu unutma.
Noel vakti yaklaştıkça Graham bana annesinin,
onun eve dönmesini ısrarla reddettiğini söylüyordu.
Oğlumuzla ilk Noel'imizdi, üstelik o üç aylıktı.
Graham'in yanımızda olması benim için çok önemliydi.
Noel'de dönmek istedim. Noel'de dönebilmek için savaştım.
Döneceğime dair Heather'a söz vermiştim.
Graham, Noel arifesi akşamı döndü.
O sabah beni arayıp "Bugün eve geliyorum" demişti.
İçim çok rahatlamıştı.
Ve ayrıldığım gece telefonuma tonla mesaj geldi.
Oğlu tarafından terk edildiği için kahrolduğunu gösteren resimler yollamıştı.
Gözleri yaşlıydı.
Ama bir yandan da eve dönmüştüm.
Oğlumu ve Heather'ı gördüğüm için acayip mutluydum.
İki ayda çok büyümüştü.
Noel yemeği yaptım. Bence çok keyifliydi.
Ailemle güzel vakit geçirdim. Noel kutlaması yaptık.
Hayatımda geçirdiğim en kötü Noel'di
çünkü sabahın 04.00'ünde Dionne'la ilgili büyük bir kavga etmiştik.
Graham'e "Bu yanlış" demiştim. "İki aydır ortada yoksun.
Şimdi bir şey olmamış gibi son dakikada çıkageliyorsun."
Heather, aramıza nifak sokulduğunu anlatmaya çalıştı.
"Saçmalıyorsun" dedim.
Sevgilerini yaşamalarına izin vermem gerekiyordu.
Anneni özlüyor musun?
Güzel.
Graham'le birlikte Yeni Zelanda'ya gidip
bebeği ailemle ve akrabalarımla tanıştırmak istiyorduk.
Bize bilet almaya çalışıyordum ve...
Dionne, Graham'i gidemeyeceğine ikna etmeye çalışıyordu
çünkü bu süreçte Dionne ölecekti.
Bir sürü doktor gezdim.
Hastanelere gittim.
Hastayım.
Artık zar zor yürüyorum.
Oğlum nerede?
Yeni Zelanda seyahati altı hafta sürecekti.
Ocak sonuna kadar yani, ki bu da anneme teşhis konmasından
altı ay sonrasına denk geliyordu.
Esasında artık vakti dolmuştu.
Ve artık doktorların ona
günler, haftalar ömür biçtiğini net şekilde ifade etmişti.
Ben hasta bir kadınım.
Yaşlıyım da.
Seninle olabildiğince çok vakit geçirmek istiyorum.
Graham çok üzgündü.
Duygusal açıdan dağılmış durumdaydı
çünkü annesinin öleceğine inanıyordu.
Ahlaki bir ikilem bu.
Doğru olanı yapıp partnerinin ve çocuğunun yanında olmak mı,
yoksa yine doğru olanı yapıp
45 yıl sonra kavuştuğun annenin son günlerini mutlu geçirdiğini görmek mi?
Hangisi daha doğru?
Hangisi?
Bir otelde ölürsem kimsenin ruhu duymaz zaten.
Kimsenin ruhu duymaz.
Onu kaderine terk etmek istemiyordu.
Sonuç olarak da Yeni Zelanda'ya gelmemeye karar verdi.
Yeni Zelanda'ya gidip
annemin vefatını görememe riskini gerçekten alabilir miydim?
Gerçekten perişan hâldeydim
çünkü oradan uzaklaşmam, başımı dinlemem gerekiyordu ve...
Ailemi görmeye ve beni seven insanların arasında olmaya ihtiyacım vardı.
Günaydın hayatım.
İyiyim. O sesi tanıdım.
Junyan ile kısa bir yolculuktan dönmüştüm.
Sonra birden bir adam çıktı karşımıza.
Bir Çinli, adı Peng.
Dionne, "Torunlarım, Peng'le bir iş konuşmam gerek" dedi.
Ben Peng. Çinliyim.
Yıllardır Almanya'da yaşıyorum.
Peng'in bir iş ortağı onu Dionne'la tanıştırmıştı.
Dionne'un onun işine yatırım yapabileceğini söylemiş.
İş ortağıma, işini büyütmesi için
60 milyonluk bir yatırım yapacaktı.
Ama Güneydoğu Asya ülkelerinde sadece almak yoktur.
Peng, kanser tedavisinde uzmanlaşmış bir ilaç şirketini temsil ediyordu.
Hem onun tedavisine yardım edip hem de şirkete finansman sağlayabilecekti.
İş ortağım, Dionne'a sadece İsviçre'de mevcut olan
ücretsiz ve son teknoloji bir kanser tedavisi teklif etti.
Bu tedavi tamamen ücretsiz olacaktı.
İleri evre kanser hastasıyım.
Bir ay sonra ölebilirim, iki ay sonra ölebilirim.
Kim bilir? Sadece Tanrı bilir.
Dionne tedaviyi istemedi.
"Ölüyorum. Boşuna uğraşmayın. Ama isterse para verebilir" dedi.
O parayı ihtiyaç sahiplerine nasıl dağıtacağını anlattı.
Gelen bu paranın birine fayda sağlayacağını söyledi.
Toplamda 50.000 Amerikan doları verdik.
Nakit olarak teslim almak istedi.
Sağ ol hayatım!
Birleşik Krallık'a döndü ve nehir kenarında bir daire tuttu.
Panoramik pencereli, Tower Bridge manzaralı.
Londra'ya döndüğünde her şeyi annem ödemeye başlamıştı.
Bankacısıyla, avukatıyla her gün telefonda görüşürdü
ve isteklerini yapmalarını sağlardı.
- Bunun kayıt tuşu nerede? - Takip et.
- Oldu mu? Kayıtta mıyız? - Evet.
Tamam, çıktık.
Bir gün oturduğumuz daireye birkaç arkadaşımı çağırmıştım.
Çocukluk arkadaşlarımdı.
Thames Nehri.
Londra Kalesi.
İçeride de muhteşem bir daire var.
Sağ ol tatlım!
Sana bayılıyorum.
Hem de çok...
Dionne çok eğlenceliydi.
Son derece arkadaş canlısıydı. Karizmatikti de ve...
Graham'le karakterleri benziyordu. Çok rahat, samimi ve güler yüzlüydü.
Graham'le ergenlik dönemimde, muhtemelen 14, 15 yaşlarında tanıştım.
Yakalanmış.
Dışarı çıkmayı severdi, haklı olarak. Çünkü evde mutlu değildi.
Babasıyla hiç tanışmadım ama çok içerdi.
Zor bir çocukluk geçirmiş.
Babası ona şiddet uyguluyormuş.
Şefliğe başlamasındaki temel etken o ortamdan çıkmak istemesiymiş.
Mutfak ona bir yuva gibi gelmiş. Sımsıcak ve yemeğe erişebileceği bir yer.
Yer yer sorunlu bir çocukluk geçirdim.
Aile üyelerinden biri aşırı alkol alırdı
ve bugün hâlâ izlerini taşıyorum.
Şurası.
Yedi yaşındayken çay bardağı düşürdüm diye kafam tekmelenmişti.
Bakın, benim babam
iyi biri değildi.
Onu pek düşünmüyorum.
Onu son gördüğümde 18 yaşındaydım ve ona dayak atmıştım.
Onun hakkında ne düşündüğümü özetliyor bu.
Bence Graham'in çok fazla çözülmemiş travması vardı.
Anında sevmeye meyilliyimdir mesela.
Kendimi fazla açarım.
Yaşadığı bütün o travmaları bir nevi telafi etmeye çalışıyordu.
Ve Graham, annesinin sevgisi için
ve o sevgiyi geri kazanmak için ne olursa yapma gafletine düştü.
Yeni Zelanda'dayken anladım ki durum düşündüğümden daha vahimmiş.
Öğrendim ki
annesinin isteğiyle kendi adına başka kredi kartları çıkarmış.
Ve haberim olmadan bir sürü borç biriktirmiş.
Graham'in tamamen manipüle edildiğini işte o zaman anladım.
Noel'den önce Zürih'teyken
beş yıldızlı bir otelin süitinde kalıyorduk.
Ona bir fatura çıkardılar ve neredeyse sandalyemden düşüyordum
çünkü meblağ 25.000, 30.000 sterlindi ve hayrete düşmüştüm.
"Paramı almakta sıkıntı yaşıyorum. Para bulacağım" dedi.
"Tamam" filan dedim.
Sonra otel sıkıştırınca "Sana borç verebilirim" dedim.
Zürih'te 15.000, 20.000 harcamıştım.
Londra'da otel masraflarına 20.000 sterlin harcadım.
Londra'ya döndüğünde
eğlence ve çeşitli masraflarına bir 10.000, 15.000 sterlin daha harcadım.
Toplam kredi kartı borcu mu? 20, 25 civarı.
O aşamada 80.000, 100.000 sterlin kadar içerideydim.
Ertesi ay gördüm ki
Graham'le ortak hesabımızdan yüklü miktarda iki banka işlemi yapılmış.
Araba ödemesi olarak.
Graham'e "Bunlar nedir?" diye sordum.
"Peşin satın alındığını söylediğin bu arabalar için neden ödeme çıkıyor?"
Dionne, bu arabaları hediye ettiğini söylemişti.
Ve belli ki Graham bu konuda kandırılmış.
"Sana bir hediye alacağım. 45 yıllık acıyı telafi edeceğim."
Tam olarak böyle demişti. Ona neden inanmayayım?
Bir aileye yeni girseydim,
yeni tanıştığım birine peşinen bir şey almazdım
çünkü sonradan pislik çıkabilirdi.
Sözleşmeyi almak için kaporayı ödedi.
Araba adımaydı, o ödeyecekti. Ödüyordu da.
O arabanın parasını o ödüyordu.
O arabayı o ödüyordu. Ben ödemiyordum, o ödüyordu.
Ama sonra birden o arabaların parasını ödemeyi bıraktı.
Arabaların satın alınmadığını fark ettim
ve anladım ki sözleşmeye göre arabaların borcu Graham'e kalmıştı.
(D) TOPLAM KREDİ 10.135
KALAN TUTAR 83.105
Tutar ne kadardı acaba?
Sanırım şey civarıydı...
180.000.
Yaklaşık 300.000 sterlin kart borcu.
Çok öfkeliyim.
Çok korkuyordum.
Bu kadının belirsizliğinden çok korkmaya başlıyorsunuz.
Özellikle de partnerinize sıkıca yapıştığı
ve onun üzerinde güçlü bir hâkimiyet kurduğu için.
Hızla enkaz olmaya doğru yol alan
bir trende olduğumu fark ettim
ve Graham'i kurtarmam gerekiyordu.
Selam, nasılsın?
O ve annesi mevzusu artık iyice zıvanadan çıktı.
Acayip kopuk bir durum.
O şu anda bambaşka bir gezegende.
Graham'i tek başıma kurtaramayacağımı anladım.
Juan'ın destek olabileceğini
ve benim gördüğümü görebileceğini düşündüm.
Bunun dümen olduğunu.
Graham, beni bir dinle.
Bu kadın seni dolandırıyor, paranı alıyor.
Bana, Dionne'a hiç güvenmediğini söyledi.
Dolandırıcı olduğunu düşünüyordu.
"Bence de öyle. Ona hiç güvenmiyorum" dedim.
Annesinin yanında olmasına gerçekten muhtaçtı.
Dionne bunu biliyordu ve kullandı.
Keşke yüreğimin içini, seni ne kadar sevdiğimi görebilseydin
O, arabaları ödemeyi bırakınca çok stres yapmaya başladım.
Bu araçlar için ayda binlerce paunt ödemek gerekiyordu.
Ama o bana endişelenmememi,
hediye olduklarını ve ödeneceklerini söylüyordu.
Bankacısıyla ve avukatıyla
sürekli telefonda görüşmesi içime su serpiyordu.
Ve gerçekten de tek yaptığı buydu.
Ne diyeceğimi bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum.
Açık konuşmak gerekirse bence gözü hiçbir şey görmüyor.
Annesi kanına girmiş.
Resmen beyni yıkanmış.
Durum endişe vericiydi.
Bütün parasını, arkadaşlarını, ailesini, herkesi kaybedecekti.
Her şeyi.
Felaketle sonuçlanacağını biliyordum. Ve kendimi çaresiz hissediyordum.
Hipnoz gibi bir durum söz konusuydu
ve artık hiçbir şeyi mantıklı ve net biçimde göremiyordu.
Dert etme.
Hayatının tadını çıkar.
Beni aradı ve dedi ki, "Graham artık bana bakmıyor.
Sadece paramın peşinde. Ölsem umurunda olmayacak."
Bana harcadıkları bütün parayı geri istiyorlar.
Ne biçim çocuk bunlar!
Bir ara Graham hakkında berbat şeyler söylemeye başladı
ve onu bir sürü şeyle suçladı.
Kustum, öksürüğümden kan geldi.
"Oğlum, kapıyı aç!" diye feryat ettim.
Hayır, yerinden bile kalkmadı.
Artık o sikimde bile değil.
Dionne'un söylediğine göre Graham onun banka hesabını boşaltmış
ve bütün parasını harcamış.
O esnada diğer hesapları da avukatlara devredilmiş.
Sesim kısıldı.
Sonra konuşuruz. Şimdilik hoşça kal.
Dionne için çok üzülmüştüm.
Tekerlekli sandalyede. Yaşlı bir kadın. 85 yaşında.
Üç çeşit kanser hastası.
Merhaba torunum...
Mümkünse bir ricam olacak...
Bana 10.000 avro ödünç ver.
Geri vereceğim...
Ben de nineme bir 10.000 avro daha verdim.
Ona nine diyorum.
Sağ ol hayatım. Güle güle!
Fark ettim ki partnerimi geri kazanmam gerekiyordu.
Ona somut delillerle gidip
onu neler döndüğünü anlamaya ikna etmeliydim.
Dionne'a karşı savaş verip bunu yanına kâr bırakmamalıydım
çünkü durdurulmalıydı.
Dionne'u araştırmaya başladım.
Onu daha iyi tanımak istiyordum.
Belki altta yatan gerekçelerini ve niyetini öğrenebilirdim.
Ve yıllar boyunca bir sürü farklı isim kullandığı anlaşıldı.
Onun izini sürmek ve delil bulmak oldukça zordu.
Ama en sonunda evlilik kayıtlarına ulaşmayı başardım.
İlk evliliği 1970'teymiş.
İkincisi 1984'te.
Üçüncüsü de 1994'te.
Burada tuhaf olan, ilk evlilik cüzdanında
doğum tarihini 1940 olarak kaydetmesi.
Ama bir sonraki evlilik cüzdanında
yani 1984'te, 34 yaşında olduğunu yazmış.
Bu da doğum tarihi 1950 demek.
Yani ikinci kez evlendiği sırada on yaş küçülmüş bile.
Dionne her bir cüzdanda baba ismini farklı yazdırmış.
1970'te baba ismi Mahmud'muş.
Başka ayrıntı yazılmamış.
1984'te,
baba ismi olarak, daha önce vefat etmiş Antonio Lerres'i yazdırmış.
1994'te ise babasının adı Ising William'mış.
O da vefat etmiş.
Onun mesleğini de kemancı olarak yazdırmış.
Hiç kemancı bir babadan bahsetmemişti.
Anlıyorsunuz ki resmî belgelerde bu kadar yalan söylediyse
kim bilir bize ne yalanlar söylüyor.
Geçmişi yalan. Ailesi yalan. Başka neler yalan?
Graham'in beyni öyle yıkanmıştı ki artık Heather'ı dinleyemiyordu bile.
Graham'e gerçekleri göstermesine yardımcı olmamı istedi.
"Tabii ki olurum" dedim.
İsviçre'ye tekrar geldiler
ve onunla yalnız konuşmanın tam sırası olduğunu düşündüm.
Biraz geciktim. Dionne restorandaydı.
Biz de otel lobisine gidip bir şişe şarap içtik.
"Bir şişe daha şarap ver" dedim. "Rahatlamasını istiyorum."
İki şişe şarap içtik.
Graham'e Heather'la görüştüğümü söylemedim
çünkü sinirlenirdi ve beni dinlemezdi.
İşim çok zordu çünkü annesinin doğruyu söylediğine
yüzde yüz emindi.
Ona göre annesi zengindi, ölüyordu, hepsi doğruydu.
Çok zor bir durumdaydım
çünkü şüphelerimi Graham'le paylaşmam gerekiyordu.
Şarap içiyorduk.
Bana dedi ki "Dikkat etmelisin. Annen...
O yalan söylüyor ve arkadaşların olarak bunu görüyoruz."
Para geleceğine dair sürekli söz vermesine rağmen
niye ortada para yok?
Niye sürekli yakında öleceğini söylüyor?
İleri evre kanser hastasıyım.
Hepimizden daha iyi durumda.
Annesiyle ilgili tüm düşüncelerimi söyledim.
Kendime gelip toparlanmamı istediğini söyledi.
"Girdiğin şu trans hâlinden çık artık" dedi.
Doğru olmamasını umuyordum.
Doğru olamazdı. Böyle gelip de...
45 yıl sonra gelip her konuda yalan söylemiş olamaz.
Delilleri görmezden gelmiyorsunuz. Her şeyi baştan sorguluyorsunuz.
Ben de süitine geri döndüm.
Etrafa bakıp bir çekmece açtım
ve bir kırmızı gıda boyası kavanozu buldum.
KIRMIZI BOYAMA TOZU
"Bu boyanın burada ne işi var?" dedim.
Hemen aylar önceki bir olayı hatırladım.
İdrarda kan fotoğrafı göndermişti.
"Nasıl ya?" oldum. "Niye sende kırmızı gıda boyası var?"
Kan yapmak için renk kullandığımı söylüyorsun.
Hayır oğlum. Öyle deme.
Kimseye öyle şakalar yapmam.
Çin'den gelen bir ilaç olduğunu söyledi. Yiyormuşsun ve çeşitli etkileri oluyormuş.
Ben hasta bir kadınım.
Ama umarım hayatta kalırım.
Kullandığı ilaçları araştırdık.
Büyük kısmı tansiyon, kolesterol, şeker hastalığı ilacıydı.
Bir tek o yoktu.
Kanser ilacı yoktu.
Anladım ki kanser filan yok.
Bana yalan söylemiş.
Ve o bilgilere dayanarak çok kritik kararlar almıştım.
Oğlumu, partnerimi etkileyen kararlar almıştım.
Ve borç içinde yüzdüğümü fark ettim.
- Dedem cidden eski Brunei Sultanı mıydı? - Evet.
- Öyle mi? - Evet.
- Buna inanıyorsun yani. - Evet.
Dinle, annem onunla aşk yaşamış.
Onunla evlenmek istemiş.
Adam evlenmek istememiş çünkü bir sürü kadını varmış.
Annem bu yüzden benden nefret etmiş.
Bana hamile kaldığına pişman olmuş.
O adam onun bedenini kullanmış.
Gerçeği merak ediyorsan böyle işte.
Yani şu anki Brunei Sultanı amcam mı oluyor?
Evet.
O zaman Brunei Sultanı'nın, en zengin insanlardan birinin kızısın.
Diyorum ya, öyleyim.
Zaman gösterecek. Zamanla göreceksin.
İster inan ister inanma. O sana kalmış. Bekle ve gör.
Umarım doğrudur çünkü değilse
ve seninle kavuştuğumuz için bu durumdaysam...
Sana birazdan döneceğim. Tuvalete gidiyorum.
Peki anne.
Hoşça kal.
Üzerimdeki baskı artıyordu.
Paran yok. Desteğin yok. Çıkış yolun yok.
Çok karanlık bir dönemdi.
Her şeye sirayet ediyor. Gerçekten.
İnsan ne yapacağını bilemiyor cidden.
Birleşik Krallık'taki Action Fraud'u aradım
çünkü ekonomik manipülasyona uğrayan biri varsa
onu risk altında biri olarak tescil ettirebiliyorsun.
Aynı zamanda polise de gittim ve hemen öğrendim ki
o annesi olduğu için dolandırıcılık sayılmazmış.
"80 yaşında bir kadın" dediler.
"Bu tür suçları pek görmüyoruz. Annesinin yaptığına emin misiniz?"
Dionne standart suçlu tipine uymuyor.
Tekerlekli sandalyede, seksenli yaşlarında.
Güya ölümcül bir hastalığı var.
Aşırı kilolu ve sağlığı bozuk.
Bunların hiçbiri suçlularla bağdaşan şeyler değil.
Dionne'a parayı vermemin üzerinden 10 ay geçmişti
ve yatırımda hâlâ ilerleme yoktu.
Anksiyetem tavan yapmıştı.
"Dionne beni kandırdı mı?" diye düşünüyordum.
Brunei Dışişleri Bakanlığı'na doğrudan yazı yazdım.
Cevap şöyleydi, "Elçilik kayıtlarına göre
Brunei kraliyet ailesinin akrabaları arasında
e-postanızda adı geçen
Dionne Marie Hanna veya Theresa Haton Mahamud yoktur.
Bu konuda size daha fazla yardım edemeyeceğimizi esefle bildiririz."
Bu da gösteriyor ki
Dionne'un kraliyet ailesiyle hiçbir bağlantısı yokmuş.
Bütün hikâyelerinin yalan olduğu resmen kanıtlandı.
Her şeyin dümen olduğu ortaya çıkabilirdi.
En kötü ihtimalle her şeyim gitmiş olacaktı.
Ve paramı asla geri alamayacaktım.
Borca batmış durumdaydım.
Sanki biri beni suda boğuyordu. Ve nefes alamıyordum.
Güçlü bir el kafamı aşağıya itiyordu sanki.
Boğulmadan hemen önceki andaydık.
Onu daha fazla sıkıştırmaya başladım. Hatta ona direkt sordum.
"Paramızı ne zaman vereceksin?"
Cevabı şu oldu,
"Benim için yaptıklarınızı asla unutmayacağım."
Graham'le konuşmayı ilk defa kafama koydum.
"Benden para aldığını biliyorsun. Ona çok para verdim."
Toplam tutar 150.000 avroydu.
Graham çıldırdı. O anda çıldırdı.
Peng, anneme borç verdiğini söyleyince
"O zaman Londra'da senin paranı harcıyormuşuz" diye düşündüm.
Bu da midemi bulandırdı.
Midem bulandı.
"Graham, bence sen kesinlikle kötü biri değilsin" dedim.
"O zaman neden senin hakkında bir sürü olumsuz şey duydum?
Ve niye bana ve başkalarına bir sürü şey anlatıp
"Graham'e söyleme" diyor?
Graham ararsa hiçbir şey söyleme.
Aramızda kalsın.
Hiçbir şey söyleme, düşüncelerini kendine sakla.
Yarın Graham yokken konuşalım.
Bu mesajı alınca, dinler dinlemez sil.
Graham'i dinleme, sen beni dinle.
"Graham'e söyleme."
"Graham'e söyleme" çok duyduğum bir cümle.
Bu kadının söylediği kişi olmadığını idrak etmiştim artık.
Biyolojik anlamda bir sevilme ve anne ihtiyacı yüzünden
dolandırılmıştım.
O bir manipülasyon ustası.
Hasta değil. Parası yok. O bir dolandırıcı.
Arkadaşları onu sıkıştırmaya başladılar,
"Onun annen olduğuna dair kanıt var mı? Sonuçta bir sürü yalanı ortaya çıktı.
Onun biyolojik annen olduğuna dair somut kanıt nerede?"
Hemen ilk buluşmamızda DNA testi istedim.
- "DNA testi yapalım." - "Hayır, DNA testine gerek yok.
Bana inanırsın veya inanmazsın."
Daha önce söylediği hiçbir şey doğru çıkmamıştı.
Emin olmanın tek yolu DNA testi yaptırmaktı.
Numuneyi verdiğimiz gün beş yıldızlı bir otelde oturuyorduk.
İki adet sürüntü örneği.
Onları tüplere koyduk.
Sonuçların çıkmasının haftalar sürebileceğini söylediler.
Bir yanım, doğal olarak, akraba çıkmak istemiyordu.
Çünkü neden ailemde böyle biri olsun ki?
İşte sonuçlarım geldi.
Diyor ki,
su götürmez biçimde,
%99,9 ihtimalle
Dionne Marie Hanna'nın
biyolojik oğluymuşum.
O benim annem. Anlaması en zor şey bu.
Anlaması en zor şey.
Bunu oğluna niye yaparsın?
DNA testinin yapıldığı sıralar onu son gördüğüm zamandı.
Birden mesajlar kesildi. Aramalar kesildi.
Bütün bağlarını kopardı.
Sözleşmeyi imzaladıktan bir yıl sonra para hâlâ ortada yoktu.
Taahhüt yoktu. İletişim yoktu.
Dionne sırra kadem basmıştı.
Junyan'a "Çok para harcadık" dedim.
"100.000'den fazla harcadık ama zarar yazarız."
Acil durum moduna geçtik. Unutup yolumuza devam ettik.
Ona çok fazla enerjimi, vaktimi harcadım.
Hatta bir bakıma sevgimi de.
Ama büyük bir ders aldım.
Gerçekleri olduğu gibi görmek gerekiyor. Gönlünüzde yatanı değil.
Merhaba anne. Bir hatır sorayım dedim.
Bildiğin gibi işte...
Yapacağını yaptın.
Ben, ailem, herkes zarar gördü.
Ama yapacak bir şey yok. Olan oldu.
Sadece toparlanmam lazım.
Sen de yine gittin zaten...
Yapacak bir şey yok. Gittin...
Bir kez daha.
Singapur, Semarang, Endonezya, Brunei, artık her neredeysen.
Belki bir gün bana nedenini açıklarsın.
Belki de hayır.
Asla anlayamayacağım anne.
Kendine iyi bak anne.
Onu yaklaşık bir yıldır tanıyordum.
Artık anneme "Dionne" diyorum
çünkü hiçbir anne
birinin hayatına girip böyle bir şey yapmamalı.
O yüzden en iyisi ona "anne" demeyi bırakmak.
Annelik sıfatına tamamen ters.
Bir çocuğa bakmak, onu koruyup sevmek...
Bunların hiçbirini yapmadı ve fiilen çocuğunun hayatını mahvetti.
Pişmanlık duymadan.
Kim bu kadın?
Her gün, saatlerce, Google'da onun hakkında bilgi arıyorum.
Zürih'te çok lüks, beş yıldızlı bir otelde çalışıyordum.
Büyük resmi de görebilmek için başka insanlara da ulaşmaya çalıştım.
Otele bir pırlanta yüzük takımı bırakmıştı
çünkü oda parasını ödememişti.
Sonra pırlantalar sahte çıktı.
İnsanlarla konuşunca Dionne'un dolandırıcılığının
Graham ve benden çok daha büyük olduğunu anladım.
O zamana dek
hareketlerinin sadece Graham'e yönelik olduğunu düşünüyordum.
Ama daha çok insanla konuştukça
bu suçun mahiyeti giderek büyümeye başladı.
Dionne'a ne kadar para kaptırdınız?
En azından 627 milyon Endonezya rupisi.
- Vay be. - 41.000 ediyor.
41.000 dolar mı?
- Evet. - Vay be.
Eşimle onu annemiz gibi görüyorduk. Öz annemiz gibi.
Bunlar ne zaman oldu? Dionne'la ne zaman tanıştınız?
Ocak 2020'de.
- Peki. Endonezya'da mı? - Endonezya'da, evet.
Bizimle tanışmadan hemen önce aynı şeyi size yapmış.
Başta her şeyi kendisi ödüyordu.
41.000 dolar.
Beş yıldızlı oteller arasında mekik dokuyordu.
"Vay be, demek ki bu kadın epey zengin" dedik.
Diğer kurbanlar ise
hacca gitmek isteyen Endonezyalı Müslümanlardı.
Yani Dionne insanlara daha ucuz bir hac ziyareti vadetmiş.
- İbadet için yani. - Evet.
Hepsi dümen.
Umre yolculuğu için para veren insanlardan biriyim
ama yolculuk hiç gerçekleşmedi.
Aynı şekilde yüzlerce kişiyi dolandırmış olabilir maalesef.
Bu kadın hiç az değil. Yani...
İllaki sorguluyorsunuz. Neden hayatımıza girmek zorundaydı?
Annemle ilk buluştuğumda elinde bir dönüş bileti vardı.
Geliş biletiyle, kapanma öncesi Bangkok'tan İngiltere'ye uçmuştu.
O zaman fark etmemiştim ama normal şartlarda
kapanmadan iki hafta sonra dönecekmiş.
Yani yapabileceğim tek çıkarım şu.
Eğer kapanma olmasaydı onunla hiç buluşamayacaktım.
O bir dolandırıcıydı.
Kısa süreli turizm bitmişti.
Zengin aileler filan yoktu. Para kazanmak mümkün değildi.
O zaman ne yaparsın?
İnternete girip oğlunu bulursun. Gayet kolay.
Elbette bize altı ay ömrü kaldığını söylemişti.
Bu da sadece onu dikkate alarak kararlar almama sebep oldu.
O altı ayın keyifli geçmesi için elimden geleni yaptım.
Hızlı karar vermelisiniz.
O kısa zaman diliminde mümkün olduğunca çok anı yaratmalısınız.
Herhâlde bu işi uzun süredir yapıyordu ki otel görevlilerini, resepsiyon şeflerini
ve otel sektöründeki insanları tanıyordu.
Yani bu bir gecede olmuş bir şey değil.
Araştırmaya devam ediyorum çünkü Graham annesiz büyümüş.
O süre zarfında nerede olduğunu öğrenmek istiyoruz.
İsterseniz sabıkama bakın. Bakalım bir şey çıkacak mı.
Umurumda değil. Hiçbir şey çıkmaz.
Bunun tarihi 1982.
"41 yaşında ve sabit adresi bulunmayan Dionne Hornigold,
dolandırıcılıkla para ve mücevher elde etme suçlarını kabul etmiştir."
DOLANDIRICI KADINA HAPİS CEZASI
Devamında, kendini nüfuzlu ve varlıklı bir kadın olarak yansıttığı
ve tutamayacağı vaatlerle insanları dolandırdığı yazıyor.
Kırk yıl önce de aynı şeyi yapıyormuş.
Graham bu sırada sekiz yaşında.
"Hornigold'a iki yıl hapis cezası verildi ama cezanın sekiz aylık kısmı ertelendi.
Mahkeme, Malezya doğumlu Hornigold'un İngiltere'ye 1971'de geldiğini öğrendi.
Şubat 1980'de, üç hırsızlık suçundan para cezasına çarptırılmış
ve aynı yılın eylül ayında 18 ay hapis cezası almış
ancak dolandırma suçunu kabul ettiği için cezası iki yıl ertelenmiş."
Keşke daha önce bilseydim.
Annemin nasıl biri olduğunu öğrenmek istemiştim.
O böyle biriymiş işte, hayat boyu böyleymiş.
Tecrübeli bir profesyonel beni dolandırdı.
Annem olması da caba.
- Merhaba oğlum. - Ne haber? Neredesin?
Malezya'dayım. Sadece oğlumla konuşmak istedim.
Graham annesiyle en son yaklaşık bir yıl önce görüşmüştü...
Seni seviyorum oğlum. Gerçekten seviyorum.
- Gerçekten mi? - Olanlar için özür dilerim.
Olanlar için çok özür dilerim.
Hayatımı değiştirdi anne.
Anlıyorum ama özür dilerim.
Canıgönülden özür diliyorum.
Olan oldu artık.
Değiştiremem oğlum. Değiştiremem.
Kendine iyi bak. Kapatmam gerek.
Artık yalan çekemem. O günler geride kaldı.
Yola devam etme zamanı.
Dionne, açıklama talebimize yanıt vermedi.
Bu belgeselde yer alan suçlamalara dair hiçbir cezai yaptırımla karşılaşmadı.
Annemle geçirdiğim yıl
Heather'la ilişkime çok büyük bir zarar verdi.
Bir ara Graham'le barışmayı ummuştum.
Ama çok sonraları, sular biraz durulduğunda
dönmeyeceğime dair Graham'le ortak bir sonuca vardık.
Anne olunca çocuğunuz önceliğiniz oluyor.
Ona mümkün olan en iyi hayatı sunmanız gerekiyor.
Onları her gün özlüyorum.
Ama oğlum mutlu.
Hayatında istikrar ve onu seven bir ailesi var.
Üzücü olsa da, pek çok stres yaşasak da
hayatımı toparlamayı başardım.
Tekrar ayağa kalkabileceğimi, silkelenip yola devam edebileceğimi fark ettim.
En yakın dostlarınız yanınızda olmalı ki size ailenizi aratmasınlar.
Yavaşça.
Benim dostlarım mutfakta.
Hayatımın en zor günlerinde işte bu insanlar bana destek oldu.
Juan çok iyi bir dost.
İşin en çirkinleştiği zamanlarda onlar yanımda oldular.
İyi aşçı olduğun belliydi.
Aile dediğin budur.
Bankacı veya avukatın, dolandırıcılık iddiasında
suç ortağı olduğuna dair bir delil yoktur.
Alt yazı çevirmeni: Cem Arıkan