Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
W GRUDNIU 2024 ROKU CONAN O’BRIEN DOWIEDZIAŁ SIĘ,
ŻE OTRZYMA NAGRODĘ IM. MARKA TWAINA.
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ TRUMP OGŁOSIŁ PRZEJĘCIE CENTRUM IM. KENNEDY’EGO.
- Cześć, Conan! - Hej, co słychać?
23 MARCA 2025 ROKU CONAN Z PRZYJACIÓŁMI PRZYBYLI NA CEREMONIĘ W WASZYNGTONIE…
…NA WIECZÓR ŚMIECHU, WOLNOŚCI SŁOWA I OTWARTEGO BARU.
Panie i panowie,
witamy w nowej epoce Centrum im. Kennedy’ego,
instytucji, która promuje prawdziwe amerykańskie wartości.
Na tej osławionej scenie zobaczymy wytworną, elegancką
i szanowaną formę rozrywki, która nas jako naród może napawać dumą.
Dobry wieczór!
Witam w Centrum Kennedy’ego!
Dziękuję, że przyszliście. I wstydźcie się, że tu jesteście!
Chyba dobrze to ująłem.
A teraz, panie i panowie,
przed wami 26. zdobywca
Nagrody Marka Twaina,
Conan O’Donnell!
O’Brien.
O’Brien. Tak.
- Conan! - Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
Szaleństwo.
O tak!
Bardzo dziękuję!
Jak opisaliby cię współpracownicy?
Jako sprawiedliwego, uczciwego i bezgranicznie twórczego.
Masz użyć jednego lub mniej słowa.
Jesteś jak rudy manekin do testów wypadkowych.
Bije od ciebie pewność siebie.
To tylko moje urojenia.
Czuję się dobrze.
Teraz rzucili mnie na rozgrzewkę.
Nie ruszać się!
Aresztuję cię za publiczną erekcję.
Uznaję się za filmowca.
Halo? Praca?
W telewizji?
Musisz być tak dobry jak Letterman.
Spróbuję.
Oto wasz gospodarz, Conan O'Brien!
Zwykła kablówka.
USTĄP PIERWSZEŃSTWA
Widzisz to? On nigdy nie przestaje.
Rudy, nie!
W roku 2000!
Mój następny gość to…
Przerywacz!
Jesteś łajdakiem.
Tak, wiem.
Gdy nie chce się mierzyć z rzeczywistością, odgrywa postać.
Nieprawda.
Nie wolno prowadzić na prochach.
Dziękuję. Siedźcie dalej.
Zrobiliśmy to!
UNIWERSYTET W PHOENIX
Witam w Conan potrzebuje przyjaciela.
Skołuj mi pyfko.
A jak będziesz mu kołować pyfko, mnie przynieś piwko.
Nie marnuję czasu!
Stand-uper,
aktor i gospodarz talk-showu.
Z jednego pieca chleb jadł.
Przed wami
John Mulaney!
Dobry wieczór. Tu John Mulaney.
To zaszczyt być w Centrum Kennedy’ego,
wkrótce nazywanego
Pawilonem Roya Cohna Dla Silnych Mężczyzn, Którzy Kochają Koty.
Gratuluję mojemu przyjacielowi Conanowi O’Brienowi
otrzymania 26. i ostatniej Nagrody Marka Twaina.
Gdy usłyszałem, że Conan otrzyma to wyróżnienie,
przypomniało mi się, co powiedział David Berkowitz, Syn Sama,
gdy go ujęto pewnej gorącej nocy w Yonkers w 1977 roku.
„Co wam tak długo zajęło?”
Najczęściej mówi się parę żartów, a na koniec zostawia coś miłego.
Ja chcę mieć to z głowy. Od razu powiem coś miłego.
Conanie O'Brien, jesteś moim bohaterem.
Z twojego powodu zostałem autorem skeczy,
który mimo wszelkich danych pojawia się w telewizji.
To wszystko z twojego powodu.
Pokazałeś mi, jak dziwaczny katolik o dobrej prezencji, ale rozdartej duszy
może poruszać się w branży rozrywkowej.
Kopiowałem cię i okradałem na wszelkie sposoby.
Szczerze ci dziękuję.
Oglądałem premierę Late Night with Conan O'Brien
13 września 1993 roku.
Natychmiast bardzo cię polubiłem. Ale nie wiedziałem,
że bycie twoim fanem przez 32 lata
będzie jednym z najtrudniejszych emocjonalnie przeżyć w moim życiu.
Bycie fanem Conana od samego początku było bardzo stresujące.
Zawsze jest jakaś petycja do podpisania
albo protest, żeby go ratować.
Jakbym był fanem centrum rekreacyjnego w odpicowanej dzielnicy,
które deweloperzy chcą zburzyć.
Argumentów brak, ale krzyczymy:
„Nie zabierajcie nam tego!”.
Początki miał trudne.
Na pewnym etapie podpisywał kolejne 13-tygodniowe umowy,
o czym wiedziałem, odkąd miałem 12 lat.
Żaden 12-latek nie powinien chodzić, mówiąc:
„Boże, czy Conanowi przedłużą kontrakt?”.
Dziecko nie powinno się tak stresować.
Może myślicie, że jakoś na tym korzystałem.
Jako fan Chicago Cubs umiałem kibicować tym, którzy stale przegrywają.
W przypadku Conana byłem takim kibicem Cubsów,
który uważa, że przegrywają tak genialnie, że wygrywają
i próbuje przekonać o tym tablicę wyników.
Byłem takim kibicem Cubsów, który po każdym meczu
musiał dyskutować nad tym, czy Cubsom powinno się pozwolić pozostać drużyną.
Ale z radością byłem w twoim teamie.
Przez kolejną dekadę usiłowałem iść twoim śladem.
W lipcu 2008 roku podczas kolacji z mamą
zadzwonili do mnie, że dostałem pracę jako autor w Saturday Night Live.
Powiedziałem o tym mamie i usłyszał to kelner.
Powiedział: „Wie pan, że tak zaczynał Conan O’Brien?”.
Odparłem: „Wiem o tym od lat, kretynie pieprzony”.
Dostałem pracę, którą kiedyś wykonywał Conan,
a jego gwiazda błyszczała coraz jaśniej.
Potem w 2010 roku kolejny raz
musiałem się przykuć do drzewa Conana,
gdy nadciągały buldożery.
Ale hej…
dość o tamtym czasie.
Conan jasno podkreśla, że z czasem zmądrzał i spoważniał.
Tymczasem wszyscy jego radykalni wyznawcy
wałęsali się po kraju
pogrążeni w paranoi, że ludzie, którzy nam płacą,
to tak naprawdę nasi wrogowie.
Conan mówił: „Nie bądźcie cyniczni”, a potem zgarnął 50 milionów dolców.
Jesteś najbogatszym outsiderem w tym mieście.
Wiem.
Conan, osiągnąłeś coś niebywałego.
Pozostałeś na naszych ekranach, zawsze genialny,
stale się dostosowując, znajdując nowe drogi,
bez przerwy kombinując.
I wygrałeś.
Przypomina mi się…
cytat, który często przypisuje się Markowi Twainowi,
choć zdaniem wielu pierwszy wygłosił go Syn Sama.
Historycy wciąż się spierają, ale tak czy siak, pasuje na tę okazję.
Jak wspomniałem, nie wiemy, kto to powiedział: Mark Twain czy Syn Sama.
„Drogi Jimmy Breslinie…
Tu Syn Sama.
Nie pomyśl przez brak wiadomości ode mnie,
że udałem się na spoczynek. Nie.
Wciąż tu jestem.
Jak duch przemierzam ulice,
spragniony, głodny.
Odpoczywam rzadko,
pchany chęcią zadowolenia Ojca Sama.
Kocham swoje dzieła. Pustka została wypełniona.
Twój kompan morderca, Pan Potwór…
Syn Sama”.
Dzięki, że mogę tu być i gratuluję, Conan.
Kolejny gość sprawi, że wszystko jest śmieszne.
Oprócz jego ostatnich siedmiu filmów.
Powitajcie Willa Ferrella!
Dobra.
Nie wiem, jak zacząć.
Czy Conan tu w ogóle jest? Wiemy coś?
Nie?
Ktoś wie, czy tu jest?
Gdzie?
A, dobra.
W porządku.
Terapeutka powiedziała, żebym dziś nie skupiał się na sobie,
co w sumie uważam za słuszne.
To przecież wyjątkowy wieczór, ale…
Ale muszę odnieść się do pewnej drażliwej kwestii.
Tym, którzy nie wiedzą, uświadomię,
że otrzymałem Nagrodę Marka Twaina w 2011 roku.
Dziękuję.
Wtedy konkurencja była znacznie większa.
Ale to nie ma znaczenia.
Miałem to szczęście, że Conan O’Brien,
który tam siedzi,
mówił o mnie, tak jak ja teraz.
To były bardzo miłe słowa.
Po ceremonii Conan podszedł i powiedział, że mi gratuluje,
że na to zasłużyłem, że jestem jedną z najzabawniejszych osób, jakie zna.
A potem powiedział coś jeszcze. Pamiętam, jakby to było wczoraj.
Powiedział: „Chcę, żebyś wiedział,
że jeśli kiedykolwiek zaproponują mi Nagrodę Twaina,
odmówię.
Nie przyjmę jej przez wzgląd na szacunek do ciebie”.
Nie powiedziałem tak.
Właśnie że powiedziałeś!
No nie mogę!
Powiedziałeś to!
O Boże!
Powiedziałeś to!
- Boże. Serio? - Nie powiedziałem.
Normalnie nie wierzę.
O Boże!
Typowy Conan!
Twierdzisz, że to zmyśliłem?
Tak twierdzisz?
Wiem, że to twój wieczór, ale w tej chwili wyglądasz jak kretyn.
Wyglądasz jak pomyleniec.
Wiedziałem, że to się stanie.
Nie mam na to czasu.
Wiesz, co powinienem teraz robić?
Masz pojęcie?
Powinienem zamykać Wydział Edukacji.
A muszę się zajmować tym gównem.
Jackie, moja terapeutka, ostrzegała, że to się może zdarzyć.
Że się nie przyznasz
i że będę musiał pogodzić się z faktem, że być może
ty, Conan O'Brien,
jednak zasłużyłeś na tę nagrodę.
Że tak naprawdę jesteś, przyjacielu mój, jednym z najinteligentniejszych,
najzabawniejszych ludzi, jakich znam.
Prawda jest taka,
że nigdy nie zgadniesz, ile pewności zyskałem dzięki twojej wielkoduszności.
Maltretowałem twoją publiczność w studiu długimi, zawiłymi skeczami
za marną zapłatę,
podobnymi to tej przemowy, którą was tu zamęczam.
Choć pomysły miałem szalone, nie odmówiłeś nigdy.
Gdy opuściłeś Tonight Show,
bo Jay Leno Show o 22.00 był za bardzo popularny…
To były wzniosłe chwile. Jay Leno o 22.
Szliśmy z duchem czasu.
Oglądałem, jak w ostatnim programie prosiłeś, by nie uciekać w cynizm,
żeby walczyć o to, w co wierzymy,
tak w komedii, jak i w życiu.
I mimo tego, co mi powiedziałeś po ceremonii w 2011 roku, sądzę,
że zasługujesz na tę nagrodę.
Gratuluję.
Bardzo inteligentni ludzie są świetnymi komikami.
On nie czuje się zagrożony
przez kogoś równie zabawnego lub, Boże broń, zabawniejszego.
To nie zawsze się zdarza.
Zdarza się to rzadko.
Dlatego tu jesteśmy.
Przed wami żeńska wersja Ricky’ego Gervaisa,
tylko ma śmieszniejsze żarty i mniejsze cycki.
Nikki Glaser!
Dobry wieczór.
Była jesień 1998 roku.
Pierwsza klasa liceum. Tata właśnie wrócił z pracy i mówi:
„Musisz obejrzeć program, który wczoraj nagrałem.
Na bank ci się spodoba”.
Usiadłam niechętnie.
On włożył kasetę VHS
i to, co zobaczyłam, odmieniło moje życie.
Była to sekstaśma, którą w weekend nakręcił z mamą.
Gdy już znalazł właściwą kasetę, a ja przestałam wymiotować,
puścił mi odcinek Late Night with Conan O'Brien z okazji piątej rocznicy.
I mózg mi eksplodował, jak mój tata na pierwszej taśmie.
Nie mogłam uwierzyć.
Jak to mogło lecieć przez pięć lat
i o tym nie wiedziałam?
Tata wyjaśnił, że pierwsze trzy lata były do kitu.
Wątpiłam, czy to był poważny program.
Niby miał na sobie garnitur,
robił wywiady ze znanymi aktorami,
ale po przerwie reklamowej
przekrzykiwał się z postacią o imieniu Naćpany Wilkołak.
To dzięki temu zestawieniu powagi i chaosu
Conan wydał mi się tak wyjątkowy.
Dał mi nadzieję, że pewnego dnia będę dorosła,
będę mówić jak dorosła, zyskam szacunek
i dalej będę mogła zachowywać się jak idiotka.
Ale Conan to nie tylko mistrz niepohamowanej głupawki.
Pozwolił nam się też śmiać
z najbardziej niemoralnych żartów,
jakie znała telewizja.
W Late Night miał taki segment,
w którym puszczał przypadkowe sceny z serialu Strażnik Teksasu.
Tak.
Puszczę swój ulubiony fragment. Conan, myślę, że wiesz który.
I zostanie on odtworzony tutaj, w prestiżowym Centrum Kennedy’ego.
Puszczajcie.
Jak się masz, mały partnerze?
Dobrze. Teraz jestem Małym Gościem.
W języku Czirokezów mówi się „adawa yoli”.
Wybacz mój język, ale niech mnie szlag.
Walker powiedział mi, że mam AIDS.
Klasyczny Conan.
Przyzwoity katolik z przygnębieniem wpatruje się w imitację nocnego nieba,
wypierając się winy za fragment,
który nie tylko zatwierdził, ale i przećwiczył.
Taki numer się uda tylko wtedy,
gdy publiczność widzi w tobie dobrego człowieka, któremu może ufać.
Conan, ty jesteś tym gościem.
Gdy pierwszy raz wystąpiłam u ciebie, byłam nikomu nieznaną komiczką.
Po występie przyszedłeś za kulisy
i spędziłeś ze mną i moimi rodzicami pół godziny.
Była to jedna z najwspanialszych chwil,
jakie przeżyliśmy jako rodzina.
A byliśmy w Branson.
Conan,
udowadniasz, że swoich bohaterów można spotkać,
a do tego będą flirtować z twoją mamą.
Mówię ci to przy każdym spotkaniu:
nigdy nie było tak zabawnego gościa jak ty. Na 100%.
I kiedy grasz w staromodny baseball,
i gdy niestrudzenie przedrzeźniasz to, jak Jordan Schlansky wymawia „tango”.
I kiedy stworzyłeś miejsce
dla dziwacznych postaci, jak Preparation H. Raymond,
Minty Cukrowa Laska, Co Na Ziemię Upadła albo…
Albo ja! Przerywacz!
Boże!
O nie! Jak ty, do cholery…
Minąłeś ochroniarzy?
Powiedziałeś im, że jesteś…
Aromaterapeutą Billa Burra?
Jesteśmy w Centrum Kennedy’ego. To miejsce…
Kiedyś coś znaczyło.
Dobra. Dość tego.
Dziś świętujemy…
Dokonania tego ryżego dziwoląga.
Ten ryży dziwoląg był gospodarzem…
Oscarów.
A ty byłeś gospodarzem…
Pasożytów jelitowych.
Okaż Conanowi szacunek. To legenda komedii. A ty reprezentujesz…
Największy upadek jego 40-letniej kariery.
Ja tak nie uważam, ponieważ…
Teraz robi podcast?
Ale…
To nie jest żaden upadek, bo…
Teraz każdy ma podcast.
Nie mów, że ty masz podcast.
W którym recenzuję męskie wucety z Coreyem Feldmanem.
Dobry Boże.
To chyba nie ma…
Żadnych słuchaczy?
Zwłaszcza że…
To inny Corey Feldman.
Chwila. To nawet nie jest…
Aktor Corey Feldman?
To Corey Feldman…
Pracownik punktu poboru opłat.
- To po prostu jest… - Najsmutniejsza rzecz, jaką słyszałaś?
Tak, chyba że powiesz, że…
Noszę pelerynę, w której chowano Shirley Temple?
Boże!
Czy mógłbyś, proszę…
Dać ci tę pelerynę?
Nie chcę jej. Chcę…
Żebym stąd zjeżdżał?
Tak. Nie musisz…
Iść na zebranie rządu?
Chwila.
Nie.
Więc jesteś ten nowy…
Sekretarz Gospodarki Mieszkaniowej?
- Mimo że… - Nigdy nie mieszkałem w domu.
- A jesteś też… - Notowanym przestępcą seksualnym.
Co ta administracja traktuje jako…
Duży plus.
Dobrze. To już…
Trwa o wiele za długo.
Tak, ale czy jest lepszy sposób, aby uczcić Conana niż…
Postać, o którą nikt nie prosił.
I skecz, który marnuje nasz czas.
Bingo!
Dziękuję, Przerywaczu!
Dziękuję, Conan. To zaszczyt móc oddać ci hołd. Kocham cię.
Mam nadzieję, że ci się podobało. Dobranoc.
New York Times nazywa go jednym z największych stand-uperów.
Proud Boys nazywają go zmarnowanym potencjałem.
Oto Bill Burr!
Bardzo dziękuję. Cieszę się, że tu jestem.
Conan, miło cię widzieć.
Miło być w Centrum Kennedy’ego.
Nic tak nie uosabia komedii
jak swobodnie płynące kreatywne fluidy Dystryktu Kolumbii.
Nie wiem, w czym tkwi sekret.
Jest coś takiego w tym wszczynaniu i przedłużaniu wojen
przy jednoczesnym tłamszeniu człowieka pracy dla własnych interesów,
co inspiruje wszystkich, którzy gromadzą się na tej żyznej ziemi.
Tak.
Za nic bym tego nie przegapił.
Kiedy mnie zaprosili, wiedziałem, że muszę się zjawić,
bo zawsze, nawet zanim go poznałem, czułem bliskość z Conanem,
jako rudzielec.
Jesteśmy pomijaną mniejszością.
W dzień chowamy się w cieniu drzew.
Patrzymy, jak wy wszyscy z pigmentem
prażycie się w słońcu.
Ale ja miałem łatwiej niż on, bo byłem normalnych rozmiarów.
Rozumiecie. Ale Conan…
Conan nie mógł się ukryć. To dwumetrowa anemia.
Przychodził na plac zabaw w poszukiwaniu przyjaciół.
Spójrzcie na niego. Biedak nigdy nie miał szans.
I dzięki temu zaczęła się kariera wspaniałego komika.
Dlatego tu siedzi.
Tak.
Kiedy dorastałem, byłem wielkim fanem stand-upu.
Oglądałem występy ulubionych komików w programach wieczornych.
Jeśli mieli szczęście i nie dali ciała,
mogli ewentualnie zostać zaproszeni na kanapę
i pogadać z prowadzącym.
To mnie zafascynowało.
Swoim móżdżkiem patrzyłem na kwadratowy telewizor,
oglądałem komików
i w tym zaproszeniu na kanapę widziałem coś,
co pokazywało, że stoją w jednym rzędzie z gwiazdami kina,
które opowiadają swoje zawiłe historie bez puenty i torturują prowadzącego.
I tak w kółko.
Trzeba było słuchać mówiącego, dać mu przestrzeń,
a jeśli zaczynał tracić wątek, trzeba było mu przyjść z odsieczą.
Moim zdaniem w tej branży
nie było lepszego niż Conan O’Brien.
Tak.
Teraz pora na komplementy, stary.
Nie spodobają ci się, ale musisz ich wysłuchać.
Nie wiem dlaczego, ale u niego w programie zawsze czułem się swobodnie.
Zawsze wiedział, do czego zmierzam,
ale doskonale udawał, że nie wie, do czego zmierzam.
I podprowadzał mnie do kolejnej salwy śmiechu.
Uwielbiałem występować w twoich programach.
Podziwiam to, jak działa jego mózg. Conan jest zabawny, jest szybki.
Gdy jestem z nim, wiem, że będzie dobrze,
bo mnie podprowadzi, uratuje
i zadba, żebym dobrze wypadł, bo jest zajebisty.
Więc…
Wierz lub nie,
uważam cię za swojego dwumetrowego starszego brata w tej branży.
Tego, któremu nie wypadły włosy.
Cieszę się
i nie znam nikogo, kto zasługiwałby na tę nagrodę bardziej.
Powiedziałem wszystko, co miłe.
Teraz znów będę zdystansowanym niemiecko-irlandzkim wariatem.
Obaj wiemy,
że żaden z nas nie wspomni miłych rzeczy, które o tobie powiedziałem.
Na przyjęciu dojdzie do niezręcznego uścisku dłoni
i kiepsko wykonanego objęcia w pasie.
A gdy będziemy to mieć za sobą,
ponabijamy się z grubasów jedzących za dużo ciasta
albo z zatopionego wycieczkowca.
Pośmiejemy się z nieszczęścia innych
i wrócimy z naszą przyjaźń
do emocjonalnie odległego miejsca, które zawsze zajmowała.
Gratuluję, naprawdę na to zasługujesz. Dzięki!
Dobranoc!
Na początku kariery najważniejsze jest środowisko.
Bez przerwy przebywa się z komikami.
Wraz ze wzrostem popularności tych kontaktów jest znacznie mniej.
Więc przyjemność płynąca z przebywania tu polega na tym,
że są tutaj ludzie, którzy czują ten sam klimat.
Jest to wyjątkowe ze względu na Conana, bo nikt nie jest kochany tak jak on.
Jestem fanem Conana, odkąd przeprowadziłem się do Ameryki.
Przyjechałem na studia sam, bez rodziny. Byłem dzieciakiem z Pakistanu,
18-latkiem na obcej ziemi.
Nie wiedziałem, jaka będzie ta Ameryka.
Byłem samotny i przerażony.
Włączyłem telewizor w świetlicy akademika w Iowa
i pierwsze, co zobaczyłem w amerykańskiej telewizji, to masturbujący się miś.
Pamiętam, że pomyślałem: „Chyba mi się tu spodoba”.
Wielu będzie mówić o masturbującym się misiu,
ale nikt inny za jego pośrednictwem nie przywitał się z Ameryką.
I był to obraz adekwatny,
bowiem nic nie uosabia Ameryki lepiej niż niewiarygodnie potężny drapieżnik
zadowalający się w telewizji.
Conan dołączy dziś do takich gwiazd,
jak Julia Louis-Dreyfus, Bob Newhart, Adam Sandler, Steve Martin,
ale pytanie brzmi, czy Conan zasługuje na to miejsce?
Czy Conan zasługuje na Nagrodę Twaina za wkład w amerykańską komedię?
Tym pytaniem zajmiemy się podczas dzisiejszego Twain Talk.
Dobrze.
Przejrzyjmy kategorie, które definiują komediową doskonałość,
i zobaczmy, co mówią liczby.
Kategoria pierwsza, wpływ.
Conan był współscenarzystą jednego z legendarnych seriali telewizyjnych,
Simpsonów.
Ludzie uwielbiają rozmawiać o udziale Conana w Simpsonach.
Jego nazwisko pojawia się w 93 procentach przypadków,
gdy Internauci rozmawiają o scenarzystach Simpsonów.
Porównajmy to z jego faktycznym udziałem.
3 NA 781
Odcinków Simpsonów jest 781.
Conan napisał trzy.
Zróbmy zbliżenie, żeby było lepiej widać.
Jeszcze trochę.
Proszę.
To oszałamiające 0,38 procent.
Dla porównania Charles Manson napisał 0,41% piosenek wydanych przez Beach Boys.
Manson w większej części tworzył Beach Boys
niż Conan Simpsonów.
Odcinki Simpsonów napisane przez Conan to:
Marge kontra kolej jednoszynowa…
i dwa inne odcinki.
Marge kontra kolej jednoszynowa króluje na listach najlepszych odcinków Simpsonów,
ale Conanowi ten sukces nie uderzył do głowy.
Kolej jednoszynowa! Co powiedziałem?
- Kolej jednoszynowa! - Jaka?
- Jednoszynowa! - Tak jest, jednoszynowa!
Przejdźmy do najważniejszego elementu komedii – zaangażowania.
Zaangażowanie Conana najwyraźniej widać wtedy,
kiedy śmieje się ze swoich gości.
W ramach The Late Show, The Tonight Show i Conan w TBS,
Conan poprowadził program wieczorny 4381 razy
i śmiał się średnio 193 razy na odcinek.
Dzięki sztucznej inteligencji umiemy ustalić, że z tych 193 śmiechów
około dwóch procent było szczerych.
Obejrzyjmy teraz fragment, w którym Conan śmieje się szczerze…
i porównajmy to z przykładem sztucznego śmiechu
w jego wieczornym programie.
Nie nakręcę kolejnego odcinka Doliny krzemowej.
Miło z twojej strony.
To najlepszy klip, jaki znaleźli producenci. Dzięki, panowie.
Ostatnią kategorią jest reputacja.
Długo można mówić o tym, co koledzy po fachu myślą o Conanie,
jak podziwiają jego osiągnięcia,
jak inspirował pokolenia komików,
ale zamiast tego
powiem jedynie o tym, ile znaczysz dla mnie.
Conan, jesteś moim bohaterem.
Nigdy nie zrozumiesz, jak ważny dla mnie jesteś.
Naprawdę.
Próbowałem to mówić wiele razy, ale zmieniałeś temat.
Komikiem jestem dzięki tobie.
Dlatego po ceremonii
zadzwonisz do moich rodziców i ich przeprosisz.
Nie znam nikogo, kto zasługuje na Nagrodę Marka Twaina bardziej niż ty.
Dziękuję za zaproszenie. Ma to dla mnie olbrzymie znaczenie.
Większość ludzi nie wie tego o Conanie, ale kilka lat temu
usunięto mu dużą narośl,
która dziś jest z nami.
Przed wami cudowny Andy Richter!
Cześć!
Bardzo dziękuję.
Witam wszystkich.
W ogóle nie widać, kto jest z O’Brienów.
Zrobili jedną formę i powiedzieli: „Nada się na cały gang”.
Ze wszystkich moich małżeństw to z Conanem trwało najdłużej.
Poznaliśmy się w 1993 roku.
Gdy zostałem autorem przy Late Night,
nie wiedziałem, że zmieni się to w milion lat asystowania Conanowi.
To był początek mojego początku
i zawsze będę wdzięczny Conanowi
za zaproszenie do tworzenia naszego zabawnego programu.
To wspaniałomyślny gest,
gdy artysta pozwala innemu artyście siedzieć obok siebie przez wiele lat
i dzieli się popularnością.
Gdy wspominam, jak nasz skromny program zaczynał,
jak na początku krytycy mieszali nas z błotem
i nie wiedzieliśmy, czy przetrwamy,
z satysfakcją myślę, jak daleko zaszliśmy.
Tobie wręczają Nagrodę Marka Twaina,
a mój podcast jest jednym z pięciu najpopularniejszych podcastów Team Coco.
Nie, proszę.
Proszę.
Dzięki.
Jestem dumny, że mam takiego przyjaciela
i z radością zobaczę, jak dostajesz tę zasłużoną nagrodę.
Twoja chęć pokazywania najśmieszniejszych, najbardziej inteligentnych głupot
jest widoczna od czasów Late Night.
Dlatego chcę wrócić do klasycznego segmentu
z dawnego programu,
ponieważ jest ktoś, kto chciałby z tobą porozmawiać.
Powitajmy byłego prezydenta Billa Clintona.
Hej! Dzięki, Andy!
Siemanko!
Strefa Conana!
Conan, tęsknię za twoim programem. Serio.
Głównie dlatego, że teraz rzadziej widuję Teri Hatcher.
Tak. Ja też tutaj jestem.
Pierwszy raz dają nagrodę komuś, kto nie może jej unieść.
Bo jesteś chudym słabeuszem, Conan.
Nie masz mięśni.
Hasta la vista, Conan.
Tu ukochany aktor filmowy James Mason. Co zabawne, mój drogi,
jestem tu w piekle z diabłem.
Jest przeszczęśliwy…
O co chodzi?
…że dostajesz tę nagrodę.
Mówi, że masz dużo animuszu, czupurności
i parę innych rzeczy, których wolałbym nie powtarzać.
Bo dziś już tak nie mówimy o Irlandczykach.
Za życia nie mogłem być w twoim programie,
ale dzięki rozwojowi sztucznej inteligencji
możemy sobie wyobrazić, jak to mogło wyglądać.
Mamy nawet fragment.
Spójrz, mój drogi.
Eric!
Zaczekaj.
Eric, stój!
Cześć, Conan.
Wybacz, coraz trudniej cię zaskoczyć tym głupim filmikiem.
Chcę powiedzieć, że niezmiernie się cieszę,
że w tym roku ty otrzymujesz Nagrodę Marka Twaina.
Jesteś najlepszy.
Kocham cię, stary. Gratulacje.
I rób dalej to, co robisz.
Świat tego bardzo potrzebuje.
Umowa stoi?
Widzimy się w kinie.
Eric!
Zaczekaj.
Eric, stój!
To było świetne.
Nie poznalibyście, że kolejna osoba jest Żydówką,
chyba że znalibyście jej nazwisko, twarz
lub sposób mówienia.
Przed państwem Sarah Silverman!
Bulwersujący.
Eksperymentalny.
Wybitny.
Rewelacja.
To tylko niektóre słowa
użyte do opisu mojego występu w Conanie.
Zbyt prosty żart? Przejrzeliście go? Może.
Ale da się lepiej uczcić naszego przyjaciela Conana
niż bez wysiłku?
Skecze z Conana są legendarne.
Bezkonkurencyjne.
Tak głupkowate, tak skore do eksperymentu.
Napisali skecz, w którym Conan robi wywiad z Hitlerem,
który czuje się zażenowany, że jest porównywany z Donaldem Trumpem.
Rolę Hitlera dali mnie.
Tak.
Mimo naturalnej umiejętności zapuszczenia wąskiego wąsika,
nie jestem oczywistym wyborem dla Hitlera.
To znaczy, jestem oczywistym wyborem Hitlera…
Ale nieoczywistym wyborem, żeby grać Hitlera.
Ale wybrali mnie.
Właśnie ten sposób myślenia czyni Conana znów wielkim.
Kurde.
Naprawdę tęsknię za czasami,
kiedy byłeś jedynym pomarańczowym dupkiem Ameryki.
Spokojnie.
Kocham Conana od początków jego pierwszego talk-showu.
W pewnym sensie razem zaistnieliśmy.
Jego pierwszy rok na antenie był moim pierwszym
i jedynym rokiem w Saturday Night Live.
Nawet gdy straciłam swoją pierwszą i jedyną pracę w show-biznesie,
Conan bez przerwy mnie angażował.
Conan, pokłady twórczej wolności, jakie mi dałeś,
komicy, którzy grali w twoim programie,
to był ogromny dar.
Zawsze kazałeś mi być prawdziwą sobą.
Pamiętasz, kiedy przyszłam
i zrobiłam telefonem zdjęcie twoich ust,
a potem włożyłam go sobie między nogi i wtedy stacja go wypikselowała?
Właśnie.
To było tylko zdjęcie twoich ust.
Tak bardzo twoje usta przypominają prawdziwą pochwę.
Po prostu…
Tyle lat bezowocnego uganiania się za pochwą,
a ona cały czas była na twojej twarzy.
To było jak koniec Czarnoksiężnika z Krainy Oz.
Na szczęście dziś jesteśmy w Netfliksie,
więc świat w końcu zobaczy to uderzające podobieństwo
bez żadnych pikseli.
Panie i panowie,
pod waszymi fotelami
znajdziecie właśnie to zdjęcie ust Conana.
Niech każdy po nie sięgnie.
Naprawdę jest pod fotelem, z prawej.
Śmiało, włóżcie je sobie między nogi.
I przytrzymajcie.
Co ty masz za pochwę? W drugą stronę!
Spójrzcie na to morze cudownych pochew.
Oszałamiający widok.
Conan,
twoje zmieszanie dają mi wielką radość.
Dziś twoje usta mówią w imieniu wszystkich.
Jako cudowna, neutralna płciowo kuciapa pokoju
tutaj, w Centrum Kennedy’ego.
Dziękuję, że dałeś tak wielu tyle radości przez te lata
i że każdej osobie w tej sali dałeś przepiękny, rudy srom.
Twoje usta może i są bezwargową pochwą, ale twoja komedia ma prawdziwe zęby.
Kocham cię, bracie.
Jeszcze jedno.
Jeśli możecie…
Gdy będziecie wychodzić, zostawcie zdjęcia na fotelach.
Facet, który to przejął, lubi łapać za cipki.
Dobranoc!
Nazywam się Henfield Horgan. Jestem dziekanem Uniwersytetu Harvarda.
Kim jest Conan O’Brien?
Powiedziano mi, że był tu studentem
i najmłodszym redaktorem Harvard Lampoon.
I bez przesady mogę stwierdzić, że uczęszczał na Uniwersytet Harvarda.
SZALONY KOGUT
W Harvardzie próbujemy tworzyć tytanów przemysłu, finansów i rządu,
pokroju Henry’ego Kisingera,
ludzi, którzy odciskają swoje piętno na losach świata.
I jak?
Kremowe.
Zakładam, że Conan, absolwent Harvardu, żyje według naszych standardów.
Penis.
Spytaj, czy widać, że ćwiczę.
O, tak.
Od naszych studentów oczekujemy godności, szacunku
i niewymuszonej wyższości.
Może wykopać rów?
Wtedy piłka będzie tak nisko, jak sobie tego życzysz.
Od absolwentów oczekujemy uznania
dla szanowanych obywateli wyższych klas.
Uczysz ludzi szaleństwa.
Złamałaś tego chłopca.
Skrzywiłaś mu mózg.
Wiesz, że w NBC jest turecka łaźnia?
Tutaj.
- Świetnie, nie? - Tak. Wspaniale.
Jedyny haczyk to to, że musisz być całkiem goły.
Żaden problem. Zajrzę tam.
Spodoba ci się. Daj szlafrok.
Dawaj szlafrok i właź.
W Harvardzie odnosimy się z szacunkiem do wszystkich kultur świata.
Wygląda jak tancerz z teledysków Janet Jackson.
Przybyłem kupić wasz kraj.
Gdy tak chodzę, lubię wykrzykiwać przypadkowe włoskie wyrazy.
Wiesz?
Przepraszam.
Myślisz, że to obraźliwe.
Ale ludzie biorą mnie za Włocha.
- Ragù w puszce. - Buongiorno.
Z Harvardu wyszło ośmiu prezydentów USA,
188 laureatów Nobla
i 48 zdobywców Pulitzera.
Zróbmy to.
Co to za nagroda?
Imienia Marka Twaina za wkład w amerykański humor.
Mark Twain, ten kapitan statku rzecznego.
Gratulacje od wszystkich na uczelni.
Jesteśmy dumni.
Napiszcie, co chcecie, a ja podpiszę. Nie ma sprawy.
Kolejny mówca nie dostał Nagrody Marka Twaina
przed wyborami w 2024 roku
i teraz nigdy jej nie dostanie.
Powitajcie Stephena Colberta!
Zebraliśmy się, aby uczcić naszego przyjaciela Conana O’Briena.
Wszyscy znamy jego oszałamiającą karierę w telewizji,
ale w 2021 roku
rzucił swój zabawny i według niektórych skłaniający do refleksji program.
Nie wszystkich, niektórych. Jak dotąd…
tylko według mnie.
Conan wiedział, że ma więcej światów do podbicia.
Wiedział, że muszą być warte jego talentu,
jego spuścizny, jego błyskotliwego intelektu.
Więc Conan poszedł do Hot Ones.
Jeśli nie oglądaliście Conana w Hot Ones, wyjmijcie teraz telefon i obejrzyjcie.
Będzie to śmieszniejsze niż to, co tu dziś robimy.
Chciałbym jakoś odtworzyć
potęgę ducha, jaką się wykazał w tamtym odcinku,
ale jak zrobić coś tak trudnego?
To jak złapać piorun w butelkę.
Właściwie to ostry sos był w butelce, a piorun strzelał ci z tyłka. Prawda?
Musi być jakiś sposób.
Może ja pomogę.
Sean Evans z Hot Ones.
Co tu robisz, Sean?
Zaprosiłeś mnie.
Słusznie.
Conan, wkroczyłeś na plan Hot Ones
jako Irlandczyk, który pikantnych potraw nigdy nie zaznał,
a potem twoje stopniowe, skrzydełko po skrzydełku, popadanie w obłęd
pokazało mnie i milionom widzów, czym naprawdę jest show-biznes.
Dziś wznosimy za ciebie szklanice z mlekiem.
Panie i panowie, teraz Stephen spróbuje
kontynuować występ, jednocześnie odpowiadając na moje pytania
i jedząc coraz bardziej pikantne skrzydełka.
Do dzieła!
Na początek powiem, w związku z nowym zarządem Centrum Kennedy’ego,
że są to same prawe skrzydła.
Parę z nich jest nieźle porąbanych.
Zgadza się.
Mamy tu pięć skrzydełek, coraz ostrzejszych.
Wprowadźmy widzów. Jak pikantny jest sos tabasco?
Ma 1000 jednostek Scoville’a.
A ten pierwszy?
Ponad 18 razy więcej.
To chyba sporo.
- Zaczynajmy. - Dobra.
Więc… jak poznałeś Conana?
Poznałem Conana, gdy należałem do Second City w Chicago.
Byłem…
Tuż przed tym, jak zajął miejsce Lettermana,
szukał scenarzystów.
Robert Smigel powiedział, że przyprowadzi Conana,
aby zobaczył mnie w Second City, co mnie ucieszyło,
a to jest pierwsze skrzydełko.
Dobra.
Nie jest najlepiej.
Byłem podekscytowany, skupiłem się
i dałem występ życia.
Wiedziałem, że muszę,
bo Conan O’Brien jest na widowni.
Podobało mu się?
Nie wiem. Nie było go tam.
Nie przyszedł. Coś mu wypadło.
Następne skrzydełko. Jedziemy.
Teraz czas na Los Calientes Rojo. Ma 49 000 jednostek Scoville’a.
Okej.
I wtedy zrezygnowałeś z pracy przy programie Conana?
Nie zrezygnowałem.
Nawet poleciałem do Nowego Jorku i usiadłem przed jego biurem przy 30 Rock.
Chciałem go zagadnąć, gdy wyjdzie ze spotkania.
Ale nie wyszedł.
Wiem, że to brzmi smutno i wierzcie mi, wyglądało też smutno.
I się poddałeś?
Nie. Przesłałem wiele próbek tekstów. Nigdy nie dostałem odpowiedzi.
Ale wiesz co?
To już przeszłość.
Nie lubię chować urazy.
Więc dziś chcę zapytać… Conan, co pomyślałeś o moich próbkach?
Czytałeś je w ogóle?
Bo mam je tutaj.
Masz czytnik dyskietek?
Nie żartuję.
To był zły pomysł.
W porządku?
- Właśnie do mnie dotarło. - Skrzydełko?
To, że jesteśmy w Centrum Kennedy’ego.
Jeśli dasz radę, przejdźmy do kolejnej porcji.
Jedziemy.
Teraz mamy 131 000 jednostek Scoville’a.
Do dzieła.
Dobra.
Wygląda na to, że opinia Conana wciąż wiele dla ciebie znaczy.
Oczywiście!
To Conan pieprzony O’Brien.
Jako jedyny był dwukrotnie prezesem Harvard Lampoon.
Wiesz, co to znaczy?
- Nie. Co? - Nie wiem.
Ale tak napisali w Wikipedii, więc to ważne.
Dawaj następne skrzydełko.
To jest Da Bomb Beyond Insanity.
To punkt zwrotny w programie.
Jeśli jesteś gotowy, zaczynamy.
Świetne.
Nie.
Co podziwiasz w Conanie?
Czego tu nie podziwiać?
- To jest dramat. - Tak.
Wszystko.
Conan jest genialnym komikiem
i angażuje się na maksa w każdy numer.
Są głębokie pokłady kreatywności, do których sięgasz w wyjątkowych chwilach.
Conan sięga tylko do nich!
Gdy Conan się czegoś podejmuje, nigdy się nie cofa.
Gdy przyjął Nagrodę Twaina,
to było zupełnie inne miejsce.
Dziś ogłoszono dwóch członków rady. To Bashar al-Assad i Szkieletor. Ale on…
Wszystko dla ciebie, Conan.
Dobra, Stephen.
Dotarliśmy do ostatniego skrzydełka.
- Niech to się skończy. - Sos Last Dab.
W skali Scoville’a ma 2 693 000 jednostek.
Wymyślasz to.
- Ostatnie pytanie. - Dobra. To ważne pytanie.
Kim jest Conan O’Brien?
Conan O’Brien to najzabawniejszy kompan, jakiego zna świat.
Gdy ma dobrą passę, jest boski.
Gdy nie ma, nie spocznie, póki jej nie znajdzie.
Conan nie wyjdzie, dopóki nie wywoła salwy śmiechu,
co jest cudowne na imprezach, a nieco gorsze na pogrzebach.
Skoro mowa o pogrzebach,
mój już wkrótce.
Dziękuję ci, Sean.
Conan, podziwiam cię, uczę się od ciebie i kocham cię tak, jak nienawidzę Seana.
Za Conana O’Briena.
Jesteś moim bohaterem.
Nasz następny gość odniósł taki sukces,
że za wszystkie swoje aborcje płaci gotówką.
Przed wami Tracy Morgan!
O tak!
Dobry wieczór.
Dziś oddajemy hołd mojemu niesamowitemu przyjacielowi.
Nasze losy toczyły się wyjątkowo podobnie.
On przez lata pracowała w SNL,
ja przez lata pracowałem w SNL.
On przez lata miał program w NBC,
ja przez lata miałem program w NBC.
On z wyróżnieniem ukończył Harvard,
ja przez lata miał program w NBC.
Conan zrobił ze mną ponad 50 wywiadów
i każdy raz był niesamowity.
Jego program zawsze był zabawny.
Od razu złapaliśmy wspólny język,
bo obaj dorastaliśmy, marząc o karierze w telewizji.
Ja siedziałem w domu przed telewizorem,
bo mieszkałem w Bronksie i bałem się, że mnie zastrzelą.
A Conan siedział w domu przed telewizorem,
bo nie wolno mu było wychodzić na słońce.
Nie przesadzam.
Naprawdę kocham Conana.
Dużo dla mnie znaczysz.
Obaj chcemy tylko rozśmieszać ludzi.
To nas łączy.
Nieważny jest kolor skóry.
Czarny, brązowy, biały czy taki jak jego.
Mam córkę. Na urodziny dałem jej zestaw kredek, 150 sztuk.
Koloru Conana tam nie ma.
Nie istnieje w naturze.
Conan, doceniam całą magię, którą tworzyliśmy przez te lata.
Jesteś gigantem w świecie komedii.
Mam cię za brata.
Całe życie nas rozśmieszałeś,
czy to w SNL, czy w Simpsonach
i zasługujesz, żeby w końcu otrzymać
nagrodę firmy J.D. Power i Wspólnicy
za najlepszego sedana średniej wielkości.
Kocham cię, C-Boogie.
Conan w komedii jest jak rock'n'roll.
Każde chce z nim grać.
Nigdy nie robił nic oklepanego.
Na Oscary napisał genialny otwierający monolog.
A to niewdzięczna praca.
Wymaga ogromnej odwagi.
Jemu to wyszło świetnie.
OSCARY
POKÓJ SCENARZYSTÓW LOS ANGELES
2 TYGODNIE PRZED CEREMONIĄ ROZDANIA NAGRÓD
Omówmy strategię działania.
Prosiłem o zapamiętanie tych informacji.
Pokój scenarzystów to dziwne, surrealistyczne miejsce,
gdzie ludziom płacą za mówienie i pisanie śmiesznych rzeczy,
które pomogą sprzedać reklamy Volkswagena.
Codziennie śmieję się jak opętana.
To chaos.
Uwielbiam, kiedy piszecie materiał,
bo wtedy ucztuję jak król!
Conan nie klepnie żadnego pomysłu, który jest nijaki.
To może pójść w różne strony.
Dlatego trzeba wygenerować różne ewentualności
i zobaczyć, które nam się spodobają.
Musimy znaleźć coś, co wszyscy uznamy za zabawne.
Zamiast robić stand-up, przeszedł do scenarzystów
i dla nich dawał swoje prywatne występy.
W jednym z ostatnich odcinków w TBS Dana Carvey powiedziała:
„Z najśmieszniejszego typa w pokoju scenarzystów stałeś się
najśmieszniejszym typem Ameryki”.
Chryste, co za pieprzony osioł!
- Święte słowa. - Boże!
Jaki cham!
- Protekcjonalny. - We łbie się nie mieści.
Jaki to rasista!
CONAN NAS BIJE. ZABRANIA CHODZIĆ DO WC. POMOCY.
Powitajcie wybitnego aktora,
który osiem lat grał człowieka, uważającego Carpool Karaoke za śmieszne.
Pan Reggie Watts!
Dokąd zmierzasz?
Tyle myśli krąży ci w głowie
Niesiesz radość za każdym razem
Szalony jak kot w ciemnej alejce
Spłoszony przez coś Czego się nie spodziewał, nie
Nikt nie knuje spisku
Więc nie będzie ci nic
Ktoś cię przygnębia
Nie wiesz czemu, nie wiesz jak
Kotku, Conan, tak, Conan
Taki piękny z ciebie gość, tak, Conan
Jesteś pięknym człowiekiem
Conan, taki piękny z ciebie gość
Tak, Conan
Jesteś pięknym człowiekiem
Conan
Taki piękny z ciebie gość, tak, Conan
Conan, człowiek, tak To ty, stary
Tak, ty
Spójrz na siebie I na tych ludzi, którzy cię kochają
Więc jedną z…
Bardzo dziękuję.
Conan wybrał mnie jako support podczas swojej jedynej…
Kto wie, może będzie następna. …trasy na żywo.
Nie wywyższa się.
Zawsze żartował z wszystkimi. Spędził trochę czasu ze mną.
Myślałem: „Ten gość wie, jak to się robi.
Umie korzystać z życia, zachować pokorę i kontakt z fanami.
Dziękuję, że poświęciłeś czas, by mi zaufać, że miałeś dobre przeczucia
i że pokazałeś mi, że można być szalonym, pozostać sobą, zachować pokorę
i utrzymać ten stan przez całą karierę.
To niebywale ważne i stanowi dobry przykład dla wszystkich artystów.
Z całego serca bardzo ci dziękuję.
Dziękuję wam wszystkim. I Centrum Kennedy’ego.
Nasz następny gość zarobił ponad trzy miliardy dolarów na filmach
i wszystko wydał na ciuchy w sklepie Foot Locker.
Przywitajcie brawami Adama Sandlera!
Hej, Triumph!
Dobry wieczór.
Dobry wieczór państwu.
Witam wszystkich Kennedych, Rockefellerów, Vanderbiltów
i elegancko ubranych statystów.
Nazywam się Adam Sandler i teraz możecie zaszaleć.
Dawajcie.
Bardzo dziękuję. Szacun.
Szacun. Dzięki.
Mam dzisiaj do was, bogaci ludzie, jedną prośbę.
Kiedy wskażę na was lewą ręką, powiecie „Conan”.
Spróbujmy.
- Conan! - Jeszcze raz.
Conan!
Zaczynajmy zabawę.
Zebraliśmy się w stolicy kraju, aby złożyć mu hołd.
Conan!
Gdy dwa lata temu otrzymałem prestiżową Nagrodę Marka Twaina,
uznałem, że to jej koniec, ale tak nie jest z powodu typa o imieniu…
Conan!
- Nieziemsko śmieszny. - Conan!
- Przyjaciel biednych. - Conan!
Dwa i pół metra i wciąż rośnie.
Conan!
Nakłada krem z filtrem, nim zapali świecę.
Conan!
Był na Harvardzie, ale mówi o tym tylko podczas kłótni z żoną, Lizą.
Conan!
Wygląda jak jeden z Klanu urwisów wychowany w Czarnobylu.
Conan!
Tak irlandzki, że sutki ma w kształcie koniczynek.
Conan!
Tak irlandzki, że resztki jego kału na majtach smakują jak shamrock shake.
Conan!
Ryże włosy były prawdziwą przyczyną pożaru w Palisades.
Siedział w łonie mamy przyprawiając ją o rozstępy przez rekordowe 40 lat!
Conan!
Przez łoniaki jego fiut wygląda jak Ed Sheeran.
Conan!
Przez łoniaki jego fiut wygląda jak Pennywise.
Conan!
Latem ma tyle piegów na…
Latem ma tyle piegów na fiucie,
że wygląda to, jakby Ron Howard obejmował Toma Sawyera.
Conan!
Ma 12 nagród Kids’ Choice i 15 nagród MTV.
Conan!
Nie, to akurat Sandman.
Od teraz kiedy wskażę prawą ręką, mówicie „Sandman”.
Spróbujmy.
- Sandman! - I…
Conan!
- I… - Sandman!
Idźmy dalej.
Zdejmuje koszule i wszystkie panie mdleją.
Sandman!
Zdejmuje koszulę, a razem z nią skórę.
Conan!
Znany z tego, że nosi długie, jedwabiste szorty koszykarskie.
Sandman!
Znany z tego, że ze slipków zwisają mu długie, włochate jaja.
Conan!
- Mylą go z młodym Jamesem Caanem. - Sandman!
Mylą go z tymi wielkimi dmuchańcami przed salonami samochodowymi.
Conan!
Niesamowity aktor.
Sandman!
Nieuleczalny łupież.
Conan!
Może wejść i dostać stolik w każdej restauracji świata.
Sandman!
Może wejść i po półgodzinie dostać stolik w Panda Express w galerii handlowej.
Choć w piątki i tak będzie ciężko.
Conan!
Ma odciski dłoni w Hollywoodzkiej Alei Gwiazd.
Sandman!
Ma odciski dłoni wujka na tyłku.
Conan!
Potrafi zapuścić bujną brodę w trzy godziny.
Sandman!
Po trzech miesiącach zapuszczania brody dzieci spytały: „Tato, jadłeś cheetosy?”.
Conan!
- Ceni swoją prywatność. - Sandman!
- Jego numer telefonu to 917-664-765. - Conan!
Dzwońcie, kiedy chcecie, im później, tym lepiej.
Komediowy geniusz.
Sandman!
Komediowy penis.
Conan!
Ma cudowną żonę, której nie dorasta do pięt.
Sandman i Conan!
Tak, to dotyczy nas obu.
Kocham cię, Liza.
Kocham cię, Jackie.
Dzięki za akcje dobroczynne.
Teraz będzie ta miła część.
Jesteś niesamowicie zabawny.
Pamiętam, kiedy Lorne szukał następnego gospodarza programu.
Gdy powiedzieli „Conan”,
przysięgam, żaden z komików nie czuł zazdrości.
Wiedzieliśmy, że jesteś najlepszy.
Jesteś od nas szybszy i milszy.
Cieszę się, że to życie było twoje.
To wspaniałe.
Wydobywasz z nas to, co najlepsze.
Cieszę się, że znam ciebie i twoją rodzinę.
Kocham was.
I cieszę się, że świat kocha cię tak bardzo jak ja.
Niech żyje…
Conan!
O tak!
Nasz ostatni gość
normalnie byłby w Indianie i przerzucał końskie łajno,
ale wolał być tutaj z Conanem.
Przed wami jedyny w swoim rodzaju
David Letterman!
Dziękuję.
Przez całe życie się czegoś uczymy.
Z dzisiejszego wieczoru też wyniosę pewną lekcję.
Może wcześniej to przeoczyłem,
ale dziś dowiedziałem się,
że jest coś zaskakującego,
nie nieprzyjemnego
i niezręcznie pociągającego w pewnej części twarzy Conana.
Tego się dowiedziałem.
Potem usłyszałem o piegach na jego fiucie, więc musiałem wyjść.
Nagroda im. Marka Twaina.
Powiem jedno. Nie jestem historykiem,
ale uważam, że historia pokaże,
że to było najsympatyczniejsze zebranie
ruchu oporu w dziejach.
Chcę poruszyć parę spraw.
Tak, mógłbym być w Indianie i przerzucać łajno.
A o tej porze roku przerzucanie łajna jest najintensywniejsze.
Ale powiedziałem: „Wolę być z Conanem, niż przerzucać łajno”
i podtrzymuję to, drodzy państwo.
Jesteśmy tu, żeby uczcić autora tekstów, artystę
i zaciekłego denialistę zmian klimatycznych.
Nikt bardziej nie pasuje
do Nagrody Marka Twaina niż Conan O’Brien,
bo tak jak Mark Twain,
Conan jest przede wszystkim tekściarzem.
I tak jak Mark Twain,
Conan podstępem namówił mnie do pomalowania mu płotu.
Ze wszystkich tu zgromadzonych
to ja najbardziej wyglądam tak, jak Mark Twain…
wygląda teraz.
Nasz laureat to nie tylko gospodarz talk-showu.
Był scenarzystą SNL i Simpsonów.
Prowadził programy podróżnicze i ceremonię Oscarów.
Jakie to uczucie, gdy proszą cię o poprowadzenie Oscarów drugi raz?
Gdy Conana wybrano do prowadzenia Late Night,
wszyscy pytali: „Co to za gość?
Czemu dostał ten program? Dlaczego jest taki blady? Choruje?
Czy ma niedobór witaminy C?
To nienaturalnie wysokie dziecko
czy prawidłowej budowy facet o wyglądzie dziecka?
Czy ma anemię?”.
Przy takich kontrowersjach musiałem włączyć jego program.
I kiedy oglądałem Conana w Late Night,
zobaczyłem bardzo zabawny show.
Podejmowali duże ryzyko.
Komizm był osobliwy w najlepszym tego słowa znaczeniu.
Głupkowaty, absurdalny i inteligentny.
A nie jest to łatwe połączenie.
Wtedy w telewizji nie było czegoś takiego.
Oto moment, w którym wiedziałem,
że powierzenie Conanowi Late Night to świetny wybór.
Chcę o coś spytać.
Tego pytania ludzie się nie spodziewają.
Kiedy dostałem tę pracę,
przyszedłem do 30 Rock.
Jak ci się udało zdobyć tę robotę?
To był konkurs na wypracowanie?
- Tak. - Tak.
Na temat „Jak poprowadziłbym talk-show?”. Zająłem czwarte miejsce.
Tak jest. „Zająłem czwarte miejsce”.
Wtedy wiedziałem, że to prawdziwy talent.
Conan już nie jest facetem, którego nie powinno tu być.
To facet, którego honorujemy Nagrodą Marka Twaina.
Panie i panowie, powitajcie Przerywacza,
psa Triumpha,
papieża FedExa, masturbującego się misia
i Jordana Schlansky’ego.
To prawdziwy zaszczyt wręczać
26. Nagrodę Marka Twaina w dziedzinie amerykańskiego humoru
naszemu dobremu przyjacielowi Conanowi O’Brienowi.
Conan!
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Proszę.
To, że…
- Kocham cię, Conan! - Ja pana też kocham.
To, że tę nagrodę otrzymuję z rąk Davida Lettermana,
jest mi bardzo trudno ogarnąć umysłem.
Muszę to pokazać we właściwym kontekście, żebyście zrozumieli.
Jest rok 1987.
Mieszkam w Los Angeles.
Dwa lata wcześniej skończyłem studia.
Nie mam pracy.
Mój wspólnik Greg i ja właśnie straciliśmy naszą pierwszą pracę w telewizji.
Siedzę sam w barze Du-par’s
przy Wilshire Boulevard.
Bardzo powoli jem naleśniki
o pierwszej po południu i próbuję wypełnić cały dzień.
Moją ambicją,
przeznaczeniem wręcz,
było pisać do Late Night Dave’a.
A główny scenarzysta właśnie mi przekazał,
że jedyne wolne miejsce już zostało zajęte
i pracy nie będzie.
Miałem wrażenie, jakby zatrzasnęły się stalowe wrota.
Nie miałem pojęcia, co ze mną będzie.
Wyobraźcie sobie,
że nagle zjawia się anioł z przyszłości
i mówi mi, że 40 lat później
będę stał na scenie Centrum Kennedy’ego w Waszyngtonie
i najbardziej prestiżowa nagroda komediowa
zostanie mi wręczona
przez Davida Lettermana.
Ja…
Gapiłbym się na tego anioła zdumiony
i powiedział: „Chwila.
David Letterman wciąż żyje?
Czterdzieści lat od teraz?
Jest o 20 lat starszy ode mnie!
Boże, jak on wygląda?”.
Anioł odparłby: „Ma brodę”. Ja na to: „Modnie przystrzyżoną?”.
Anioł powiedziałby: „Skąd! Jest zupełnie siwa i okropnie długa.
Taki Dostojewski szukający złota w Jukonie”.
Co ty wyrabiasz, stary?
Musicie więc zrozumieć, że to, co się tu właśnie wydarzyło,
przypomina przeżycia Oppenheimera w Los Alamos.
Zanim przejdę dalej,
muszę podziękować najpierw rodzicom,
których ta ceremonia ominęła o trzy miesiące.
Byliby tym absolutnie zachwyceni.
Mojej pięknej i zdolnej żonie, Lizie.
Tak.
Moim cierpliwym i wiecznie niewzruszonym dzieciom,
Neve i Beckettowi, które są znacznie mądrzejsze niż ja.
Serio tego nie łapią i się nie mylą.
Chcę podziękować zespołowi, Maxowi Weinbergowi i The Max Weinberg 7.
Chcę podziękować wspaniałym i utalentowanym gościom,
którzy przylecieli do Waszyngtonu ze względu na mnie.
Nigdy się z tego nie pozbieram.
Moi krajanie nazywają to micwą.
Zapożyczamy to, co nam się spodoba.
Dziękuję też wspaniałym ludziom,
którzy pracują w Centrum Kennedy’ego od lat
i martwią się, co przyniesie przyszłość.
Jestem wam dozgonnie wdzięczny za altruistyczne poświęcenie dla sztuki.
Tyle wystarczy.
Tylu osobom muszę podziękować.
To moment, w którym przemówienia się knocą,
bo trzeba podziękować tym wszystkim ludziom.
Taka jest zasada.
Trwa to wieki całe.
Więc wymyśliłem, jak złożyć szybkie podziękowania.
Powitajcie zawodowego licytatora bydła Roberta Stricklera.
Brawa dla niego.
Podziękowania. Neal, Luke, Kate i Jane O’Brienowie.
Byli ze mną od początku.
Rodzina Reardonów, Lorne Michaels, Mike Sweeney,
Jeff Ross, Robert Smigel, Greg Daniels, Sona Movsesian.
Podnosili mnie na duchu.
Amy Lippman, Rodman Flender, Rick Ludwin, Rick Rosen,
Gavin Polone, Ari Emanuel, Lee Brecken. Zawsze we mnie wierzyli.
Sarah Wicks, Paula Davis, Steve Koonin, Lisa Kudrow, Aaron i Judy Daniels,
Jonathan Groff, Bob Odenkirk – nie pomógł, ale jest znany,
Matt O'Brien, David Hopping, Adam Sachs, Nina Rosenstein,
Erica Brown, Jason Chillemi, Andy Richter – zawsze przy mnie stał,
Mike Reiss, Al Jean, Jeff Martin, Sam Simon,
Matt Groening, James Brooks, Pat Lee, Don Moffitt, Bob i Ginnie Newhart,
Monty Python, kreskówki Warner Bros., filmy z Różową Panterą.
Słowa nie wyrażą, ile znaczycie. Jestem dozgonnie wdzięczny.
I na koniec dwuletnia, ważąca 550 kilo jałówka rasy Guernsey.
Jest ze mną od początku. 3000. 3500.
4500. 5000.
6000. 6500.
7500.
Sprzedana. Tam z tyłu. 7500.
Przyjęcie nagrody nazwanej na cześć Marka Twaina
to odpowiedzialność.
Nie można powoływać się na Twaina,
nie rozumiejąc, kim był i jakie wartości wyznawał.
Niech was nie zwiedzie biały garnitur, cygaro i statek rzeczny.
Twain jest żywy, ekscytujący i niezwykle aktualny dziś.
Tak, to największy humorysta Ameryki,
ale jego nieprzemijająca siła ma źródło w kluczowych zasadach,
które kształtowały jego humor
i uczyniły go wybitnym Amerykaninem.
Po pierwsze Twain nie znosił tyranów.
Mamy u niego alkoholika ojca Hucka Finna czy Toma Driscolla w Wartogłowym Wilsonie.
Swoim czytelnikom kazał nienawidzić tych postaci.
Bił w tych wyżej, nie niżej.
I z głęboką empatią odnosił się do słabych.
Twain…
Twain miał alergię na hipokryzję, brzydził się rasizmem.
Napisał: „Jest wiele zabawnych rzeczy na świecie,
wśród nich przekonanie białych, że są mniej dzicy od innych dzikich”.
Interesowali go ci bezbronni: byli niewolnicy w okresie Rekonstrukcji,
chińscy imigranci w Kalifornii
i europejscy Żydzi uciekający przed antysemityzmem.
Lekarstwem Twaina na ignorancję były podróże,
w czasach gdy podróże były długie i uciążliwe.
Twain okrążył glob i napisał:
„Podróżowanie zwalcza uprzedzenia, fanatyzm i ciasnotę umysłową
i wielu z naszych obywateli go potrzebuje z tych powodów”.
Twain…
Twain podejrzliwie patrzył na populizm, szowinizm, imperializm,
obsesję pieniądza Wieku pozłacanego
i każdy przejaw bezmyślnej amerykańskiej potęgi czy zadufania.
Twain był patriotą w najlepszym tego słowa znaczeniu.
Kochał Amerykę, ale wiedział, że jest obarczona poważnymi wadami.
Napisał:
„Patriota wspiera swój kraj bez przerwy,
a swój rząd – gdy ten na to zasługuje”.
Więc…
Niektórzy z was…
powiedzą, że to nie ma związku z komedią.
Ma to ogromny związek z komedią.
Ogromny.
Komedia, którą kochałem całe życie,
to komedia autokrytyczna, obnażająca
i oddana założeniu, że wszyscy jesteśmy ułomni,
absurdalni i razem taplamy się w błocie.
Twain jest wciąż zabawny i ważny,
bo jego humor to dowcipny hołd
dla naszych lęków, nieporadności
i tego cudownego bajzlu, jakim jest człowiek.
Kiedy wysławiamy Twaina
i widzimy go takim, jakim był naprawdę,
uznajemy naszą wspólnotowość
i odrobinę zbliżamy się do siebie.
Przyjmuję tę nagrodę
w duchu pokory, nonsensu, niedorzeczności,
nieistotności, lęku, zwątpienia w siebie
i głębokiej, nieustannej głupawki.
Dziękuję. To wielki zaszczyt.
Bardzo dziękuję.
I…
Wiecie…
Dziękuję.
Tym razem nie wyjdę przy owacji na stojąco.
Już to mówiłem.
Twain naprawdę jest żywy i ma się dobrze.
Marku Twainie, kocham cię.
A ja kocham ciebie, Conanie O’Brien.
Boże, to Mark Twain!
Ma się rozumieć, że Mark Twain!
Od 30 lat oglądam ceremonie wręczania tej nagrody.
Jesteś jedynym, który naprawdę zasługuje na ten zaszczyt.
Chyba nie mówi pan poważnie.
A żebyś wiedział, że poważnie.
Wszyscy poprzedni laureaci to pajace.
Will Ferrell to błazen.
Gdyby miał oczy jeszcze trochę bliżej siebie, byłby cyklopem.
Adam Sandler nie umie czytać.
Nie umie.
Przebrnął przez pół książki z obrazkami i zrobił w majtki jak dwulatek.
Kevin Hart nakręcił reklamę kart kredytowych podczas swojej mowy.
Chwila.
Nie zamierzam stać i słuchać, jak obraża pan wielkich komików.
Dlaczego?
Sam napisałeś ten skecz.
Ja tylko go dosłownie odgrywam.
Nieprawda.
To też napisałeś.
Kończę z twoim scenariuszem i powiem, co sam myślę.
Komedia opowiada o tym, co słabe i absurdalne.
A to twoje cechy, Conanie O’Brien.
Jesteś przezroczystym chłopcem,
który przez 30 lat taplał się i babrał
w bezsensownych, spazmatycznych idiotyzmach
i w jakiś sposób, wbrew wszystkiemu,
wylądowałeś tutaj,
jak mokry korek wyrzucony przez fale na plażę.
Nie owija pan w bawełnę,
ale właśnie to zawsze w panu podziwiałem.
Czasy się zmieniają,
ale ludzie muszą pozostać nieugięci.
Doceniam to, co wcześniej o mnie mówiłeś.
Masz charakter, synu,
i choć tę kwestię sam mi napisałeś,
naprawdę tak sądzę.
Takie słowa z pańskich ust wiele dla mnie znaczą.
Naprawdę pana kocham.
Ja też cię kocham, Conanie O’Brien.
Dobra. Wystarczy. Przestańcie.
Nie tak to zakończymy.
Tak nie wolno.
Byłeś bardzo dobry, Forte.
Panie i panowie, ten facet umie grać na gitarze.
Chcemy to zobaczyć?
Jedziemy! To Conan O’Brien!
Teraz ty.
Wielkie dzięki!
Will Forte!
Adam Sandler! Dziękuję wszystkim!
Napisy: Przemysław Rak