Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
ΕΪΜΙ ΣΚΟΤ ΣΚΗΝΟΘΕΤΡΙΑ
Παρά τα πάνω από 30 χρόνια τεράστιας επιτυχίας,
οι Counting Crows παραμένουν μία από τις πιο πολωτικές ροκ μπάντες.
Στην ταινία, επικεντρώθηκα
στους δύο πρώτους δίσκους τους,
επειδή ήθελα να βρω τις ρίζες
αυτού που ενέπνευσε τόση λατρεία
αλλά και τόσο μίσος.
Πολλά τραγούδια μου μιλούν για δύσκολες στιγμές της ζωής,
αλλά σχεδόν πάντα περιέχουν
την ιδέα της ελπίδας.
Είμαι άνθρωπος που βρίσκει τα πράγματα απελπιστικά πολλές φορές,
ειδικά όταν ήμουν νεότερος.
Επειδή πέρα από τα υπόλοιπα και τις άλλες δυσκολίες,
είχα μια ψυχική ασθένεια που ήταν πολύ...
Δεν καταλάβαινα τι ήταν, δεν ήξερα τι συνέβαινε,
ήξερα μόνο ότι μου δυσκόλευε τη ζωή.
Πώς μπορείς
να στραφείς περισσότερο προς την ελπίδα
όταν δεν μπορείς να κοιμηθείς
και να σκεφτείς καθαρά; Και ξαφνικά, έχεις μπροστά σου όλο τον κόσμο.
Ήταν τέλεια που ξαφνικά απέκτησα καριέρα.
Όμως όλα αυτά που τη συνόδευαν
ήταν πάρα πολύ δύσκολα.
Αυτά τα τραγούδια μ' έκαναν ν' αλλάξω ως άνθρωπο.
Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικά για μένα.
Είμαι ευγνώμων γι' αυτήν την μπάντα,
για τη λυρική ειλικρίνεια, όπου απλώς λες πώς νιώθεις.
Είναι πολύ γενναίο και μπορεί να υποστείς πολλά γι' αυτό ως καλλιτέχνης.
Έκανε επιτυχία μ' ένα τραγούδι που έλεγε ότι ήθελε να γίνει ροκ σταρ
τη στιγμή στην ιστορία του ροκ
που δεν έπρεπε να παραδεχτείς ότι ήθελες να γίνεις σταρ.
Είμαστε στο φανάρι,
και κάτι παιδιά σ' ένα αμάξι αρχίζουν να ουρλιάζουν
"Οι Counting Crows είναι άθλιοι!"
Όταν γίνεσαι διάσημος, δεν μπορείς να κάνεις όσα έκανες
και απομονώνεσαι.
Αν ο εσωτερικός κριτής σου είναι φωνακλάς, όπως ο δικός μου, όπως του Άνταμ,
αναπόφευκτα περνάς περιόδους
που δεν συμπαθείς τον εαυτό σου.
Κανείς δεν σε προετοιμάζει
για το τι συμβαίνει όταν το πρώτο άλμπουμ κάνει πάταγο.
"Mr. Jones". Ποιος είναι ο κύριος Τζόουνς, τελικά;
Μάθαμε ποτέ; Είναι ο Τζέιμς Ερλ Τζόουνς;
Ήταν ο Άλεξ Τζόουνς; Ο Ιντιάνα Τζόουνς;
Προσπαθώ να μαντέψω την απάντηση.
Βοηθήστε με να το βρω.
Ποιος διάολο ήταν ο κύριος Τζόουνς;
-Είναι οι μπότες μου στο πλάνο; -Ναι.
Ωραία, επειδή είναι τέλειες.
ΑΝΤΑΜ ΝΤΟΥΡΙΤΣ COUNTING CROWS
Μετακομίσαμε στο Μπέρκλεϊ, μετά στο Όκλαντ, και ξανά στο Μπέρκλεϊ.
Πρώτη φορά συμμετείχα σε μπάντα,
έγραφα τραγούδια και τη διηύθυνα,
και είναι δύσκολο αυτό.
Ήμουν σε μια φάση
που έψαχνα όνομα για την μπάντα.
Είχα ένα μπλοκ με δύο στήλες ονόματα.
Περίπου 60 ονόματα. Ήταν όλα χάλια.
Ένα ήταν το Bird Circle, ένα άλλο το Monkey Garden,
ή ανάποδα.
Έβλεπα μια βιντεοταινία με τη Μέρι-Λουίζ Πάρκερ.
Ήταν παλιά μου φίλη.
Λεγόταν Signs of Life.
Ήταν τρελή εποχή. Είχα μόλις γυρίσει την πρώτη μου ταινία.
ΜΕΡΙ-ΛΟΥΙΖ ΠΑΡΚΕΡ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Παίζουν ο Μπο Μπρίτζες, ο Βινς Ντ'Ονόφριο,
ο Κέβιν Τζέι Ο'Κόνορ.
Και έχει μια σκηνή όπου ο Βινς κι ο Κέβιν κάθονται σε μια πλαγιά και σκέφτονται
τι να κάνουν στη ζωή τους.
Περνάει ένα σμήνος κοράκια, και ο Βινς λέει...
Πώς πάει το τραγουδάκι για τα κοράκια;
Ποιο τραγουδάκι;
Αυτό που λες όταν βλέπεις κοράκια.
-Κοράκια; -Ναι.
Ο Κέβιν λέει "Νομίζω σκυλιά μετράς".
Όχι σκυλιά. Κοράκια.
Το τραγουδούσε η μαμά μου. Μετράω τα κοράκια.
Έσκισα το χαρτί από το μπλοκ
και το πέταξα στο τζάκι των γονιών μου.
Αποφάσισα ότι αυτό ήταν το όνομά μας.
Μου είπαν αμέσως ότι ήταν απαίσιο όνομα.
Όλα τα ονόματα μπάντας είναι απαίσια στην αρχή.
Έπαιζε σ' ένα κοινοτικό κέντρο στο Μπέρκλεϊ,
και αρχίσαμε να μαλώνουμε με τον Άνταμ για τους δίσκους.
Εγώ άκουγα Cannes ή Captain Beefheart.
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΙΜΕΡΓΚΛΑΚ ΚΙΘΑΡΙΣΤΑΣ
Εκείνος, Μπρους Σπρίνγκστιν.
Εγώ έλεγα "Δεν πάω εκκλησία", κι αυτός "Τι εννοείς;" Δυο μέρες μετά,
χτύπησε η πόρτα στο διαμέρισμά μου
στο Μπέρκλεϊ γύρω στις έντεκα το πρωί.
Άνοιξα και είδα τον Άνταμ.
Είχε μια στοίβα δίσκους.
Όλη τη δισκογραφία του Σπρίνγκστιν με χρονολογική σειρά.
Μεταχειρισμένη. Την είχε αγοράσει μόλις από την Amoeba Records.
Και είπε "Ορίστε, αυτά είναι για σένα.
Τα λέμε μετά".
Και σκέφτηκα "Μ' αρέσει αυτός".
Ο Ίμεργκλακ έλεγε...
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΜΠΡΑΪΣΟΝ ΚΙΘΑΡΙΣΤΑΣ
"Για να δούμε αν θα τα πάτε καλά".
Και τα πήγαμε. Τα βρήκαμε αμέσως.
Για να ηχογραφήσουμε, πηγαίναμε στο στούντιο του Ντέιβ.
Είχε ένα στούντιο 16 καναλιών που λεγόταν Dancing Dog.
Αυτή η ηχογράφηση έγινε ένα συγκλονιστικό ντέμο.
Ο Ντέιβ ήταν επαγγελματίας...
ΤΣΑΡΛΙ ΓΚΙΛΙΓΧΑΜ ΚΙΜΠΟΡΝΤΙΣΤΑΣ
...και ακουγόταν σαν δίσκος.
Γράφαμε το August τότε.
Ο Άνταμ έγραφε τα τραγούδια,
αλλά συμμετείχα κι εγώ, έγραφα μερικές γέφυρες.
Όταν λέω "γράφαμε", εννοώ αυτός έγραφε.
Βρήκαμε έναν τύπο, τον Άλαν Λέοναρντ.
Αποδείχτηκε σημαντικός. Ήταν ο δικηγόρος του Τομ Πέτι
και εκπροσωπούσε τη δισκογραφική Warner Chappell Publishing.
Δέχτηκε να στείλουμε ένα ντέμο.
Τα ντέμο έχουν ένα τραγούδι, ίσως δύο, το πολύ τρία.
Εμείς του στείλαμε 14 ή 15 τραγούδια.
Η αντίδρασή του, όπως όλων
σε ένα ντέμο με 15 τραγούδια, ήταν "Τι χωριάτες είναι αυτοί".
Ο Άλαν είπε "Ελπίζω να είναι καλό,
επειδή θα ακούσω 30 δεύτερα".
Αλλά όταν αρχίζεις να το ακούς, περιέχει το μισό πρώτο άλμπουμ.
Μαζί με μερικά τραγούδια που δεν ήθελα
να μπουν στο πρώτο άλμπουμ, αλλά ήταν πιασάρικα και ωραία.
Μετά από τα 30 δεύτερα, δεν το πέταξε, μας πήρε τηλέφωνο.
Το ίδιο βράδυ μού τηλεφώνησε.
"Θεέ μου. Έχω ενθουσιαστεί. Θέλω να συνεργαστούμε.
Μισό λεπτό να το τελειώσω. Γεια". Το κλείνει.
Ξαναχτυπάει. "Άλαν Λέοναρντ. Ο δικηγόρος. Μου έστειλες την κασέτα".
"Εντάξει. Ναι, φυσικά".
Ο δικηγόρος το έδωσε σε στελέχη δισκογραφικής,
το αντέγραφαν όλοι...
ΜΑΤ ΜΑΛΙ ΠΡΩΗΝ ΜΠΑΣΙΣΤΑΣ
...κι έγινε από τα αγαπημένα τους ντέμο που κυκλοφορούσε.
Μας ζητούσαν όλες οι δισκογραφικές. Και ξεκίνησε η μάχη των προσφορών.
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΗ GEFFEN
Η Geffen μάς πρόσφερε πλήρη δημιουργική ελευθερία
και υψηλότερα ποσοστά.
Και αφήσαμε όλα τα χρήματα για να έχουμε αυτό.
Όλα, όμως.
Η Geffen είχε τους Nirvana.
Ήταν στην πρώτη γραμμή της νέας κουλ, διαχρονικής, σημαντικής μουσικής.
ΡΟΜΠ ΧΑΡΒΙΛΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ
Αν ήσουν 14 ετών τότε,
οι Nirvana άλλαξαν τα πάντα.
Τη μια μέρα άκουγα Poison και Def Leppard,
και την επόμενη όχι.
Τότε ξεκίνησε επισήμως η δεκαετία του '90.
Εκείνη την εποχή ζούσα με τους γονείς μου
και τους πλήγωνα.
Ήμουν έτοιμος να πάω να βρω δουλειά
και να προσπαθήσω να βγάζω τα προς το ζην.
Είχα άλλη καριέρα στο λογισμικό.
Ήθελα να γίνω ακαδημαϊκός
ερευνητής τεχνητής νοημοσύνης.
Από τα 12, ήξερα ότι ήθελα να μπω σε μπάντα.
Δεν είχα ιδέα πόσο απίθανο ήταν να πετύχεις.
Ξαφνικά, είχαμε συμβόλαιο με μεγάλη δισκογραφική.
Να 'μαστε, μια φολκ ροκ μπάντα
με τροφαντά σπασικλάκια από το Μπέρκλεϊ Χιλς.
Πώς θα πουλήσουμε εκατομμύρια δίσκους;
Υπέθεσα ότι θα βγάζαμε δίσκο.
Ίσως κάναμε μια περιοδεία μ' ένα βανάκι
και θα γυρνούσαμε σπίτι.
Η μπάντα θα διαλυόταν.
Το συμβόλαιο θα κατέρρεε.
Νιώθαμε όπως το Κογιότ
που πετούσε
και κάποιος του είπε "Δεν μπορείς να πετάξεις".
Κι αυτό ρώτησε "Όντως;" Και έσκασε σαν καρπούζι.
Ένιωθα ότι μπορούσα να γίνω ροκ σταρ. Μπορούσα να τα καταφέρω.
Όταν πήγαμε να γράψουμε τον πρώτο δίσκο,
είπα στους συναδέλφους στο γραφείο
"Κρατήστε μου το γραφείο". Πίστευα ότι θα έπαιρνε τέσσερις μήνες
και θα γυρνούσα στη δουλειά.
Αλλά δεν γύρισα.
Νοικιάσαμε σπίτι στους λόφους. Είναι το ελβετικό προξενείο τώρα.
Ήταν τέλειο. Είχε ένα μεγάλο σαλόνι. Εκεί κάναμε τις ηχογραφήσεις.
ΤΙ-ΜΠΟΟΥΝ ΜΠΕΡΝΕΤ ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ
Ο Τι-Μπόουν Μπερνέτ είναι σπουδαίος παραγωγός.
Είχαμε την τύχη να μας αναλάβει.
Κατ' αρχάς, το όνομα Τι-Μπόουν Μπερνέτ,
θεωρώ ότι είναι το 75% της αυθεντίας, της μεγαλοπρέπειάς του.
"Από δω ο παραγωγός μας, ο Τι-Μπόουν". "Ακριβώς".
Παίζαμε πολύ πόκερ. Άρεσε στον Τι-Μπόουν.
Ήταν η πρώτη πολυθρόνα μασάζ
που είχα δει.
Εκεί καθόταν πάντα ο Τι-Μπόουν και μιλούσε στο τηλέφωνο.
"Μ' αρέσει πολύ. Συνεχίστε.
Συνεχίστε. Μ' αρέσει".
Ναι.
Είπε "Φτιάξαμε ντέμο που μοιάζει με άλμπουμ.
Τώρα φτιάξτε άλμπουμ που μοιάζει με ντέμο".
Παρόλο που ήταν ο πρώτος μας δίσκος,
ήμασταν σε φάση εξερεύνησης,
ψάχναμε να βρούμε ποιοι ήμασταν.
Πρότεινα να κάνουμε έναν κύκλο
και ν' ακούσουμε ο ένας τον άλλο, να μάθουμε να παίζουμε σαν μπάντα.
Τους ανάγκασα όλους
ν' αλλάξουν.
Ο Ντέιβ έπαιζε κιθάρα επηρεασμένος από τους Stone Roses,
με πολλά εφέ, τα οποία ξεφορτωθήκαμε.
Ο Ματ έπαιζε μπάσο χωρίς τάστα.
Τον βάλαμε να πάρει ένα παλιό Hofner κι έναν παλιό Vox.
Ο Τσάρλι έπαιζε συνθεσάιζερ,
αλλά είπαμε "Όχι, μόνο πιάνο και Β3 γι' αυτόν τον δίσκο".
Ως μουσικοί...
Εγώ δεν ήμουν έτοιμος γι' αυτό.
Οπότε, όταν γράφαμε τον δίσκο,
είχα παραλύσει από τον φόβο.
Δεν ήξερα αν μπορούσα να δώσω
αυτό που άξιζε ή χρειαζόταν ο δίσκος. Βασικά, ήμουν σίγουρος ότι δεν μπορούσα.
Έκανα τη ζωή τους κόλαση.
Νομίζω πως όλοι παραιτήθηκαν κάποια στιγμή όσο γράφαμε τον δίσκο.
Ήταν δύσκολη μετάβαση
από εκεί που ήμασταν ισότιμοι συνεργάτες,
στο να κάνει κουμάντο Άνταμ.
Θυμάμαι που μου είπε
ότι είναι η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων
και σκέφτηκα πολύ σοβαρά να παραιτηθώ.
Σκεφτόμουν... Μπορώ να βρίσω;
-Φυσικά. -"Γάμα το".
Φανταστείτε να δουλεύετε μια ζωή
για ένα συμβόλαιο,
και μόλις το πάρετε, επειδή είστε καλή μπάντα,
ο αρχηγός να πει "Ναι, τέλεια, αλλά όσα κάνετε είναι λάθος
και πρέπει ν' αλλάξουμε τα πάντα". Θα σκεφτόσουν "Ο τύπος είναι τρελός".
Αλλά αφού έπαψα να λυπάμαι τον εαυτό μου, σκέφτηκα
"Για να δούμε πού θα βγει".
Στο στούντιο, είχε συχνά
πολύ σκοτεινά επεισόδια
και δεν ήξερε πώς να επικοινωνήσει τι ήθελε
και δεν του άρεσε όπως ήταν.
Έπρεπε να βγάζει κάποια αίσθηση.
Δεν ήξερα πώς να τους πω τι ήταν λάθος.
Ήξερα απλώς τι αίσθηση ήθελα, και δεν ήμουν καλός σ' αυτό.
Και δεν ήξερα πώς να τους πω
να γίνουν οι Counting Crows.
Νομίζω ότι μπορώ να το πω, επειδή είμαι κι εγώ έτσι.
Όταν είναι στη φάση της δημιουργίας,
δεν είναι ο πιο εύκολος άνθρωπος.
Επειδή πασχίζει
για κάτι πέρα απ' τις προσδοκίες του.
Θέλει να εκπλαγεί.
Θέλει να είναι καλύτερο απ' ό,τι φανταζόταν.
Και δεν σταματάει μέχρι να το καταφέρει.
Δεν είναι όλοι έτσι.
Πέρασα όλη μου τη ζωή στο ροκ εντ ρολ.
Μια ζωή ήμουν σε μπάντες.
Και ως τραγουδίστρια,
πρέπει να συνδεθείς με την μπάντα...
ΣΙΝΤΙ ΛΟΠΕΡ ΜΟΥΣΙΚΟΣ
...που περνά μέσα από σένα.
Ο Άνταμ πήρε την αγωνία που περνούσε
και τη μετουσίωσε σε μουσική.
Δεν του αρέσει η τελειοποίηση. Χειροτερεύει τη μουσική.
Πρέπει να φέρεις τα συναισθήματά σου και τα όργανα σ' ένα σημείο
όπου βγαίνουν ακατέργαστα,
παρόλο που είναι η 109η προσπάθεια.
Θέλαμε να είναι αληθινή μουσική.
Έπρεπε να πονάει.
Ήθελα ένα τραγούδι όπως το "Perfect Blue Buildings"
να ακούγεται σαν κατάρρευση.
Και βασικά, κατέρρευσα.
Ο Άνταμ βγάζει μια περίεργη οικειότητα,
νιώθεις σαν να ακούς,
να βλέπεις κάποιον να βρίσκει την άκρη.
Υπάρχει μια αίσθηση εξομολόγησης,
σαν εσωτερική αναστάτωση,
ένα κάπως θεραπευτικό συναίσθημα
που σου βγάζει και μοιράζεσαι μαζί του,
αν μπεις στο ίδιο μήκος κύματος.
Άρχισα να γράφω τραγούδια γύρω στα 18 μου.
Μου έδωσε έναν χώρο να εκφραστώ που μου έλειπε μια ζωή.
Πάντα ένιωθα ότι είχα πολλά μέσα μου.
Δεν εκφράζονταν ούτε έβγαιναν σε όλα τα υπόλοιπα
που έκανα μικρός.
Είναι σαν ένας χώρος όπου πάω να μιλήσω
για όσα έχω μέσα μου,
σαν να ζω εδώ και να πηγαίνω σ' ένα μέρος
όπου μπορώ να εκφράσω πώς νιώθω.
Είναι σαν να αποσυνδέεσαι,
να ζεις αποστασιοποιημένος.
Ο κόσμος συχνά μοιάζει με ταινία που παρακολουθείς.
Οπότε, είσαι
σε κάποια απόσταση από τη ζωή σου.
Και το καλό με τα τραγούδια είναι ότι μπορούσα να εκφράσω πολλά πράγματα,
αντί να...
Ένα πρωί, όταν ήμουν 21, πήρα ένα μεγάλο ποτήρι,
το γέμισα νερό και το ήπια.
Και σκέφτηκα "Νιώθω πολύ περίεργα.
Νιώθω διαφορετικά. Σαν...
Σαν να πήρα LSD".
Κι έτσι ένιωθα για τον επόμενο
ένα, ενάμιση χρόνο.
Ήταν τρομακτικό, 24 ώρες τη μέρα.
Κάθε πρωί ξυπνούσα
και φοβόμουν ν' ανοίξω τα μάτια.
Ήθελα να τελειώσει και δεν τέλειωνε.
Γινόταν ξανά και ξανά.
Τότε άρχισα να σκέφτομαι ότι
"Έχω σοβαρό ψυχολογικό πρόβλημα, επειδή δεν έχει να κάνει με ναρκωτικά.
Απλώς συμβαίνει".
Ήταν η πρώτη φορά που άρχισα τα φάρμακα
με συνταγή γιατρού, επειδή δεν ήξερα καν πώς να ζήσω.
Ήταν πολύ τρομακτικό και δεν σταματούσε.
Ενώ γράφαμε τον πρώτο δίσκο,
μου τηλεφώνησε ο μάνατζερ και είπε
"Ο Βαν Μόρισον θα τιμηθεί
στο Rock and Roll Hall of Fame, αλλά δεν θα έρθει".
Ο Ρόμπι Ρόμπερτσον ήταν ο μουσικός διευθυντής τότε.
Και είπε "Ξέρω μια μπάντα.
Γράφουν δίσκο τώρα.
Θα ήταν τέλειοι".
Το Hall of Fame δημιουργήθηκε για να αποκλείει κόσμο.
Κάθε χρόνο λένε "Θα βάλουμε μέσα αυτούς και όχι εκείνους". Υπάρχει ιεραρχία.
Υπάρχει τρόπος να μπεις
και να σε δεχτούν.
Όταν ο Ρόμπερτσον είπε
"Κυρίες και κύριοι, αυτά τα παιδιά",
και εμφανίστηκαν οι Counting Crows, κανείς δεν τους ήξερε.
Θυμάμαι όταν πήγαμε να παίξουμε,
φορούσα ένα χαζό καπέλο που λέγεται Mambosok.
Είναι σαν σκούφος με μακριά ουρά
που τη χώνεις μέσα στο πίσω μέρος
με ένα κορδόνι.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά το φόρεσα.
Και φορούσα ένα χοντρό, βαρύ παλτό.
Εγώ χάνομαι στη σκηνή.
Και μόλις είπα "Turn it up",
έκανα το κεφάλι μου πίσω κι έφυγε το σκουφί,
αλλά το έπιασα.
Είχα μυαλό να πιάνω το σκουφί,
αλλά όχι να το στερεώσω στο κεφάλι μου
ή να το πετάξω.
Έτσι, σε όλο το τραγούδι,
κουνιόταν στο κεφάλι μου εδώ κι εκεί,
μπρος πίσω.
Έβγαινε συνεχώς και στριφογύριζε.
Αλλά παίξαμε τέλεια. Ήταν τέλεια.
Μέχρι σήμερα, πιστεύω ότι είμαστε η μόνη άγνωστη μπάντα
που έχει παίξει στο Rock and Roll Hall of Fame.
Έμαθα μια μέρα
ότι ο Τσάρλι θ' αφήσει όλες τις μπάντες και θα παίζει σε μία.
Και το θεώρησα τρελό.
ΝΤΑΝ ΒΙΚΡΙ ΚΙΘΑΡΙΣΤΑΣ
Γιατί να το κάνει αυτό;
Πήγα και τους είδα στο Paradise Lounge
κι όταν άκουσα τα τραγούδια, τον Άνταμ,
όταν τον είδα στη σκηνή, είπα
"Τσάρλι, αν χρειαστείτε ποτέ άλλον κιθαρίστα,
θα ήθελα πολύ να παίξω μαζί σας".
Πήρα τον δίσκο σπίτι το Σαββατοκύριακο
και τον άκουσα στο σπίτι των γονιών μου
και η μαμά μου φώναξε από την κουζίνα "Ο τύπος είναι κλαψιάρης".
Έτσι ξεκίνησαν όλα.
Ο Μάστερ Τι αράζει με τους Countin...
Countin... Counting Crows.
-Πώς είστε; Καλά; -Γεια.
Λοιπόν, παιδιά, συστηθείτε στη χώρα.
Είμαι ο Τσάρλι.
-Γεια σου, χώρα. -Άνταμ. Καλησπέρα, χώρα. Ο Νταν.
-Χαίρω πολύ. -Ωραία.
Πόσο καιρό έχεις ράστα;
Περίπου έναν χρόνο.
-Ναι; -Ναι.
Φρέσκο λουκ.
Πάντα με δυσκόλευε να κοιτάζω στον καθρέφτη
και να νιώθω ότι δεν ήμουν εγώ.
Μερικές φορές μ' ενοχλούσε πιο πολύ,
αλλά δεν ταίριαζε.
Δεν ένιωθα έτσι για τον εαυτό μου.
Αυτό που έβλεπα δεν ήμουν εγώ.
Η εικόνα μου στον καθρέφτη δεν ανταποκρινόταν στα συναισθήματά μου.
Δεν ανταποκρινόταν.
Αυτό άλλαξε όταν έκανα τα ράστα.
Ήταν η πρώτη φορά
που αναγνώριζα τον εαυτό μου.
Και μετά πέρασα
γύρω στα 28 χρόνια έτσι.
Και...
νομίζω πως έμαθα να είμαι εγώ.
Τι; Μου φαινόταν...
Μου φαινόταν τρελό.
Γιατί να το κάνεις αυτό;
Αλλά, Χριστέ μου,
έγινε κομμάτι του εαυτού του
και ήταν πολύ ωραίος τότε.
Αλλά έπαθα σοκ, τύπου "Πλάκα μού κάνεις;"
"Εκεί θα το πάμε; Εντάξει".
Αγόρασα μια πλεξούδα του στο eBay.
ΚΡΙΣ ΜΑΡΤΙΝ COLDPLAY
Τη φύτεψα κι ελπίζω να φυτρώσει κι άλλος Άνταμ Ντούριτς.
Τον ξέρω πολύ καιρό.
Τον γνώρισα πριν από 20 χρόνια στο Ουάσινγκτον Σκουέρ Παρκ.
Νόμιζα ότι ήταν η Άνι ΝτιΦράνκο και πήγα να του την πέσω.
ΤΖΕΦ ΡΟΣ ΚΩΜΙΚΟΣ
Γιατί το ζητήσατε αυτό;
Θα κοροϊδεύω τους Counting Crows όλη την ώρα. Αυτό θέλετε;
Όταν βγήκαν οι Counting Crows, ήμουν συγγραφέας στο MTV.
Δούλευα στην οδό Μπροντγουέι 1515.
Το MTV ήταν το επίκεντρο. Έπρεπε να βγεις εκεί για να πετύχεις.
Το MTV σού έλεγε τι είναι κουλ. Το MTV σού έλεγε ποιος είσαι.
Μπορεί να έβλεπες Yo! MTV Raps,
ή Headbangers Ball,
ή ίσως 120 Minutes.
Το 120 Minutes έπαιζε ίντι
κάθε Κυριακή,
από τα μεσάνυχτα ως τις δύο.
Κάλεσαν την Geffen από το MTV
και ζήτησαν το βιντεοκλίπ των Counting Crows.
Η Geffen είπε "Για ποιο τραγούδι;"
Οι άνθρωποι στο MTV είπαν "Τι πρόβλημα έχετε;
'Ποιο τραγούδι'; Δικό σας άλμπουμ είναι. Το χιτ, το 'Mr. Jones'".
"Εντάξει, ναι, θα το φτιάξουμε".
Οι μάνατζέρ μου είχαν μια έξυπνη ιδέα.
Τίποτα δεν κυκλοφορεί
μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, επειδή δεν υπάρχουν τσαρτ.
Δεν βγαίνουν ούτε τραγούδια ούτε δίσκοι τότε.
Σκέφτηκαν ότι κανείς δεν δίνει τίποτα
στο MTV τότε.
Οπότε αν τους το δώσουμε τότε,
θα το βάλουν σίγουρα στο 120 Minutes.
-Είμαι ο Τσάρλι. -Ματ.
Άνταμ.
-Είμαστε οι... -Ναι. Είμαστε οι...
-Οι Counting Crows. -Ναι.
Έπαιζε το MTV κι άκουσα την έναρξη.
Και σκέφτηκα ότι είναι του Άνταμ.
Οι ροκ σταρ των αρχών της δεκαετίας του '90 μού έμαθαν
τι ήταν η δόξα και πώς σ' έκανε να νιώθεις.
Και μου είπαν ότι ήταν φρικτό.
Ο Τρεντ Ρέζνορ κρατούσε το μικρόφωνο έτσι.
"Η δόξα του ροκ σταρ μού βαραίνει το κεφάλι".
Ενώ το "Mr. Jones" είναι έτσι.
Καταλαβαίνει ότι αυτό που θέλει
μάλλον θα τον καταστρέψει.
Το σκοτάδι σ' αυτό το τραγούδι φαίνεται αμέσως
και εντείνεται από το χοροπηδητό
στην εμφάνισή του.
Μιλάει για το όνειρο να γίνεις ροκ σταρ,
αλλά λέει και ότι δεν θα είναι
αυτό που νομίζεις.
Λέει "Όταν μ' αγαπήσουν όλοι, δεν θα νιώθω ποτέ μόνος"
και ξέρεις ότι είναι ψέμα.
Δεν μιλάει απλά για το όνειρο,
μιλάει και για το κενό όταν βρεθείς εκεί.
Αυτό δεν ακυρώνει το όνειρο.
Καλό το όνειρο, μα τίποτα δεν τα λύνει όλα,
ούτε το να είσαι ροκ σταρ.
Πρέπει να τα λύσεις μόνος σου.
Η τύχη ήταν ότι εκείνο το φθινόπωρο,
ανοίξαμε τη συναυλία των Cracker στο Irving Plaza
και παίξαμε τέλεια.
Και μας ξανάβγαλαν στη σκηνή για ανκόρ. Δεν συμβαίνει αυτό όταν ανοίγεις συναυλία.
Στο κοινό ήταν η Μάρσι Κλάιν, η κόρη του Κάλβιν Κλάιν.
Ήταν υπεύθυνη καλεσμένων στο Saturday Night Live.
Μετά από αυτό, μας κάλεσαν στην εκπομπή.
Είπαν "Πρώτα το 'Mr. Jones' και μετά ίσως το 'Round Here',
αλλά θα τα κόψουμε και τα δύο".
Παίζεις δύο τραγούδια,
και η διαφορά στην τηλεθέαση
μεταξύ τους ήταν τεράστια.
Ήθελα πολύ να πούμε το "Round Here", και μάλιστα ολόκληρο,
και πίστευα ότι ήταν αυτό που θα μας καθόριζε.
Το "Mr. Jones" είναι ωραίο τραγούδι, αλλά μοιάζει με πολλά άλλα.
Το "Round Here" είναι μοναδικό.
Διαφώνησαν. Ήθελαν να παίξουμε το χιτ.
Τελικά, δέχτηκαν.
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
Θα παίζαμε το "Round Here", το "Mr. Jones",
και θα τα παίζαμε ολόκληρα και τα δύο.
Κάνεις πρόβα και μετά αράζεις,
δεν βγαίνεις από το κτίριο. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένος,
που δεν μπορούσα να χαλαρώσω και να κοιτάξω κανέναν.
Δεν είχαμε ξαναβγεί στην τηλεόραση.
Όλοι φαίνονταν σπουδαίοι, διάσημοι.
Την πρώτη μέρα που πήγαμε, είπαν "Παρεμπιπτόντως,
να σας πω το πρόγραμμα,
ξανασκεφτήκαμε μερικά πράγματα,
και θα παίξετε πρώτα το 'Mr. Jones'
και μετά το 'Round Here'.
Και...
Πρέπει να κόψετε ένα με ενάμισι λεπτό απ' το καθένα".
Ό,τι είχαμε συμφωνήσει
ακυρώθηκε.
Και είπα "Όχι, κάναμε μια συμφωνία.
Μας το υποσχεθήκατε".
Είπαν "Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.
Έτσι γίνεται στις τηλεοπτικές εκπομπές".
Και είπα "Όχι".
Ο Άνταμ είπε "Δεν θα το κάνουμε αυτό".
Και απειλούσε να φύγει.
Το οποίο θέλει κότσια, αν σκεφτείς...
Όλοι θα πέθαιναν για να βγουν
στο Saturday Night Live.
Είναι η μεγαλύτερη στιγμή μας.
Και πρέπει να το κάνουμε σωστά. Αλλιώς, δεν θέλω να το κάνω.
Δεν νομίζω να συμφώνησαν όλοι ότι ήταν καλή ιδέα να το παλέψουμε.
Υποστηρίζω τον Άνταμ. Δεν τον κατηγορώ.
Αλλά όσες φορές το έκανε αυτό μέσα στα χρόνια,
τσάντισε πολύ κόσμο.
Είναι αρχηγός της μπάντας, αυτός αποφασίζει.
Δεν συμβουλεύεται κανέναν.
Είναι δική του μπάντα.
Ένας λόγος που δεν διαλυθήκαμε
είναι επειδή όλοι το δεχτήκαμε. Δεν μας πείραζε.
Μερικές φορές μας πειράζει, αλλά κυρίως όχι.
Κυρίες και κύριοι, οι Counting Crows.
Είναι εύκολο να χάσεις τη συγκέντρωσή σου και να κάνεις γκάφα.
Και θα μείνει εκεί να το παίζουν ξανά και ξανά.
Όλοι το ξέραμε αυτό.
Δεν το συζητήσαμε, το ξέραμε.
Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν
"Θα κάνω αυτό που κάνω καλά
και δεν με νοιάζουν οι κάμερες".
Ο Άνταμ φυσικά ήταν συναρπαστικός.
Τον βάζεις μπροστά σε μια κάμερα
και ζωντανεύει.
Το τραγούδι έχει πολύ δράμα, και καθώς το παίζαμε,
χάθηκα. Είχα φύγει.
Έφτασε σε μια τεράστια κορύφωση.
Ήταν σαν πύραυλος.
Σε κάποιο σημείο, πάει σε άλλο επίπεδο, στο τέλος. Κι εγώ...
Του φώναζα στη σκηνή.
Φώναζα "Ναι, πάμε!"
Νομίζω ότι το παίξαμε όσο καλά θα μπορούσαμε.
Και ζωντανά στην τηλεόραση.
Πίστευα ότι είχαμε παίξει μια εκπληκτική εκδοχή του τραγουδιού.
Η Μάρσι Κλάιν ήταν στον εξώστη
με τον Γκάρι όταν παίζαμε.
Και είπε "Δικοί σου είναι;" "Ναι", είπε αυτός.
Του λέει "Είναι φανταστικοί".
Εκείνος είπε "Ναι".
"Ο φίλος σου, ο Άνταμ..." "Ναι;"
"Είναι μεγάλος μαλάκας".
Δεν ξαναβγήκαμε στο Saturday Night Live.
Ποτέ. Αλλά μας έφτιαξε την καριέρα.
31/3 ΛΕΤΕΡΜΑΝ
Το ντεμπούτο τους. Λέγεται
August and Everything After. Θα σας πω κάτι. Αν δεν το έχετε,
έχετε κάποιο πρόβλημα.
Τις δύο εβδομάδες μετά το Saturday Night Live
κάναμε τις πρώτες μας συναυλίες.
Ήταν η καλύτερη περιοδεία,
επειδή κάναμε ό,τι θέλαμε στη σκηνή.
Ήταν τρελά σουρεαλιστική περίοδος.
Ήμασταν σ' ένα βαν στο Σακραμέντο, ακούγαμε ραδιόφωνο
κι έπαιξαν εμάς.
Και τρελαθήκαμε.
Και προχωρήσαμε ακάθεκτοι.
Ήταν μια υπέροχη περίοδος
στην εξέλιξή μας ως μπάντας.
Ήταν τρελή εποχή.
Ήταν ασταθής, αλλά συναρπαστική.
Ήταν συναρπαστικό να είσαι στη σκηνή με τον Άνταμ,
επειδή ποτέ δεν είχα παίξει με κάποιον σαν τον Άνταμ.
Κάποιοι το έχουν, άλλοι όχι.
Ο Άνταμ το είχε.
Γινόμασταν όλο και πιο διάσημοι,
και ανοίξαμε τη συναυλία των Stones.
Δεν ονειρεύεσαι ν' ανοίγεις συναυλίες.
Ονειρεύεσαι να γίνεις μουσικός ή συνθέτης.
Αλλά να σας πω κάτι.
Αυτό που έκανε ο Τζάγκερ στα 20 του μ' έκανε να θέλω να σηκωθώ απ' το πιάνο
να τραγουδήσω, να γίνω τραγουδιστής.
Το August and Everything After βγήκε το 1993, όταν ήμουν 17.
Ήξερα μόνο τους Nirvana, τους Pearl Jam και τους Sound. Όλα τα γκραντζ.
Αλλά είχε ένα εξωτικό, ερημικό
πνεύμα απόλυτης ελευθερίας
που έκανε έναν 17χρονο
να θέλει να φτάσει σ' αυτήν την κατάσταση ύπαρξης.
Δεν νομίζω ότι καταλαβαίναμε πολλά
για το καθημερινό βασανιστήριο της ζωής του Άνταμ.
Ακουγόταν σαν ελεύθερο πνεύμα που πετάει.
Θυμάμαι πολύ καθαρά το εξώφυλλο του άλμπουμ.
Ήταν κομμάτι του μωσαϊκού της εναλλακτικής ροκ.
Αμέσως φάνηκε σημαντικό και τεράστιο.
Το ημερολόγιο του σκυθρωπού εφήβου με τις λογοτεχνικές ανησυχίες.
Αυτή είναι η φάση σου.
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ 1994
Πήγαμε στην Ευρώπη, και το Rolling Stone αποφάσισε
να μας κάνει εξώφυλλο.
Αλλά εγώ δεν ήμουν σίγουρος, επειδή
προφανώς και πρέπει να το κάνεις,
αλλά σκεφτόμουν πώς θα ήταν η ζωή μου μετά από αυτό και πόσο θ' άλλαζε.
Επειδή ήμουν πολύ ντροπαλός.
Με έστειλαν στο Παρίσι
να γράψω ένα άρθρο γι' αυτούς όταν άρχισε να γίνεται χαμός.
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΪΛΝΤ
Αλλά ερωτεύτηκα τον δίσκο
στην ολονύκτια πτήση για Παρίσι.
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ
και τον άκουγα ξανά και ξανά.
Και τότε ήταν που με κέρδισε το άλμπουμ.
Έγινα ο σπάνιος κριτικός της ροκ που λάτρευε τους Counting Crows
και τους λατρεύει ακόμα.
Δεν το φαντάζεστε τώρα,
αλλά παντού πουλούσαν περιοδικά.
Το Rolling Stone ήταν μπροστά.
Είχαν ολόκληρη βάση Rolling Stone.
Το πρόσωπό σου ήταν σε κάθε γωνία,
σε κάθε αεροδρόμιο, στάση λεωφορείου...
Παντού. Πάει η ανωνυμία σου.
Και σκεφτόμουν συνεχώς
ότι υπήρχαν αληθινές συνέπειες
αν το δεχόσουν,
παρόλο που αποκλείεται ν' αρνιόσουν.
Η φωτογράφιση στο Παρίσι ήταν άχρηστη.
Σαν γάιδαρος βγήκα. Ήμουν μίζερος.
Όλη η μπάντα, όλοι ήταν έξαλλοι ο ένας με τον άλλον. Έβρεχε,
ο καιρός ήταν απαίσιος
και δεν καταφέραμε τίποτα.
Χάλια. Είναι ασπρόμαυρες κι εμείς έτσι...
Ροκ εντ ρολ είναι.
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες μίζερων ανθρώπων είναι, θεωρητικά, αυτό ακριβώς που θέλεις.
Στην τελική, είμαστε σκοτεινοί και θλιμμένοι.
Αλλά ήταν τόσο χάλια, που ήταν άχρηστες.
Είναι σαν ανέκδοτο για τη μιζέρια,
σαν παρωδία μπάντας.
Θυμάμαι ότι περάσαμε υπέροχα
περπατώντας στο Παρίσι.
Κι όταν γυρίσαμε στο ξενοδοχείο,
καθόμασταν στο λόμπι
κι ο Άνταμ δέχτηκε τηλεφώνημα.
Η γυναίκα στη ρεσεψιόν είπε
"Υπάρχει κάποιος Άνταμ Ντούριτς; Σας ζητούν στο τηλέφωνο".
Ήταν ο Γκάρι Γκερς.
Ήταν πρόεδρος της Capitol
κι έφυγε πριν ολοκληρώσουμε τον δίσκο,
αλλά με είχε σαν μικρό αδερφό.
Ο άλλος μικρός αδερφός του ήταν ο Κερτ Κομπέιν.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Γεια σας, είμαι ο Κερτ Λόντερ. Ο αρχηγός των Nirvana, Κερτ Κομπέιν,
ο χαρισματικός τραγουδιστής, συνθέτης και κιθαρίστας,
βρέθηκε νεκρός στο Σιάτλ το πρωί της Παρασκευής.
Απ' ό,τι φαίνεται, αυτοκτόνησε.
ΣΙΑΤΛ, ΟΥΑΣΙΝΓΚΤΟΝ 8 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1994
ΚΕΡΤ ΚΟΜΠΕΪΝ 1967-1994
Ήταν μια σημαντική και φρικτή στιγμή
γι' αυτόν κυρίως,
επειδή γνώριζε τον Κερτ.
Εγώ ήμουν απλώς θαυμαστής.
Τον είχα δει, αλλά δεν τον γνώριζα.
Ταράχτηκε πολύ όταν πέθανε ο Κερτ Κομπέιν
και νομίζω ότι φρίκαρε τελείως.
Περνούσαμε τις ίδιες δυσκολίες.
Δεν το χειριζόμουν καλά.
Γι' αυτό πολλά πράγματα ήταν τόσο τρομακτικά,
επειδή, αν και δεν το ήξερε κανείς,
εγώ ήξερα ότι είχα σοβαρή ψυχική ασθένεια και υπήρχε μεγάλο πρόβλημα.
Έπαιρνα πολλά φάρμακα για...
Δεν νομίζω ότι είμαι διπολικός,
αλλά παίρνω θεραπεία για διπολικότητα, και ήταν τρομακτικό.
Δεν είχε προβλήματα με ουσίες.
Δεν έπινε πολύ, δεν έπαιρνε ναρκωτικά.
Πιο πολύ ανησυχούσα ότι θα τα παρατούσε.
Ο Άνταμ προσπαθούσε να βάλει φρένο
στον ενθουσιασμό γύρω μας.
Δεν γινόταν.
Ο πρώτος δίσκος έσπασε ρεκόρ.
Δεν μπορείς να κόψεις ταχύτητα όταν το κοινό το απολαμβάνει.
Αλλά ο Άνταμ ήθελε να κόψει ταχύτητα.
Η επιτυχία ήρθε.
Πιστεύεις ότι θα έχεις τον χρόνο
ν' αναπτυχθείς με τον ρυθμό σου;
Κι έχεις την υπομονή;
-Όχι. -Όχι;
Νομίζω ότι είναι ήδη πολύ αργά.
Οι ρυθμοί έγιναν πιο γρήγοροι;
Ναι, υπερβολικά γρήγοροι αυτόν τον καιρό.
Για μένα.
Ναι. Θα μπορέσεις
να κάνεις διάλειμμα όταν γυρίσεις στην Αμερική;
-Όχι. -Όχι.
Όταν προσγειωθήκαμε από την Ευρώπη στη Νέα Ορλεάνη,
πήγα στο φεστιβάλ
και μου την έπεσε το πλήθος.
Δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε,
αλλά ξαφνικά
με περικύκλωσε ένα τεράστιο πλήθος,
κι εγώ... Ήμουν στο εξωτερικό όσο γινόταν αυτό.
Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι είχαμε φτάσει σε τέτοιο σημείο.
Δηλαδή...
Αλλά τώρα επικρατούσε μανία.
Το περίεργο εκείνο το καλοκαίρι ήταν ότι από συναυλίες ίντι ροκ,
κάναμε συναυλίες μανίας,
όπου όλοι ήθελαν ν' ακούσουν το "Mr. Jones".
Νομίζω ότι ήταν στο Greek Theater.
Με κάλεσε στη σκηνή μαζί του.
ΣΚΗΝΗ
Βγήκαμε στη σκηνή, τα φώτα χαμήλωσαν,
και ο ήχος...
Όλη μου την ενήλικη ζωή βγαίνω στη σκηνή,
αλλά όχι με τόσο κόσμο κι όχι με τέτοιον πάταγο που να βγαίνεις
και να νιώθεις σαν να σε χτυπάει κύμα.
Δεν μπορώ καν να το περιγράψω.
Ο ήχος ήταν σαρωτικός,
και η αίσθηση της προσμονής
σε χτυπούσε με δύναμη.
Σκέφτηκα "Γι' αυτό δυσκολεύεται".
Άρχισα ν' ακούω το August and Everything After.
ΣΤΙΒ ΚΕΡ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ
Έγινε αυτόματα, μόλις το άκουσα, το αγαπημένο μου άλμπουμ.
Έμενα στο Μπέι,
οπότε γίναμε κολλητοί.
Αλλά νομίζω μοιάζουμε με τον Άνταμ,
είμαστε ήσυχοι και ντροπαλοί,
αλλά εμφανιζόμαστε μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους.
Δύσκολα τα συμφιλιώνεις αυτά
όταν αρχίζουν να σ' αναγνωρίζουν.
Από τη μία, είναι απίστευτα κολακευτικό.
Από την άλλη, σου αρέσει η ιδιωτικότητά σου
και νιώθεις αμηχανία.
Όταν το συνειδητοποιείς καθώς εξελίσσεσαι
και διαχειρίζεσαι τη δημοσιότητα, νιώθεις άβολα.
Ήμουν αρχηγός των Chainsaw Kittens.
Τον ήξερα, επειδή δεν γινόταν να μην τον ξέρεις τότε.
ΤΑΪΣΟΝ ΜΙΝΤ
Έβλεπα
πώς ήταν εξαιρετικά υπερεκτεθειμένοι.
Περπατούσαμε
κι ερχόταν ένας άγνωστος
κι έλεγε "Είσαι εκείνος ο τύπος".
Δεν ήξερε καν το όνομα της μπάντας
ή ποιος ήταν, παρά μόνο ότι ήταν εκείνος ο τύπος
που είχαν δει στην τηλεόραση.
Είχε ένα σινεμά κοντά στο ξενοδοχείο μας.
Κάθισα στο σινεμά. Δεν ήταν κανείς.
Άνοιξε η πόρτα πίσω,
ήρθε ένας τύπος εκεί που καθόμουν,
κάθισε δίπλα μου και είπε
"Φίλε, είσαι ο τύπος από τους Counting Crows;"
Και είπα "Ναι".
Ρώτησε "Μπορώ να κάτσω εδώ;"
Του απάντησα "Κοίτα, φίλε, προσπαθώ να χαλαρώσω.
Προσπαθώ να βρω λίγο χρόνο".
"Εντάξει, φίλε". Σηκώθηκε κι έφυγε.
Μισή ώρα μετά, άνοιξε ξανά η πόρτα. Κατέβηκε ένας τύπος στον διάδρομο.
Και είπα "Ρε φίλε, άσε με ήσυχο". Και δεν ήταν αυτός.
Ήταν ένας τύπος από το κυλικείο.
Είπε "Φίλε, δεν ξέρω τι συμβαίνει,
αλλά είναι κάποιος έξω
που μιλάει στο τηλέφωνο 30, 40 λεπτά.
Ενημέρωσε όλους τους γνωστούς του ότι είσαι εδώ
κι έχει 200 άτομα έξω τώρα".
Είπα "Πλάκα κάνεις, γαμώτο;" Είπε πως αν ήθελα να φύγω κρυφά
είχε έξοδο από κάτω.
Βγήκα από εκεί σ' ένα στενάκι
κι άρχισα να περπατάω.
Και μετά άκουσα έναν να φωνάζει κι άρχισα να τρέχω.
Ένα τεράστιο πλήθος
με κυνήγησε ως το ξενοδοχείο.
Και φρίκαρα.
Σαν να ξυπνάς ένα πρωί στον Άρη.
Θέλει λίγο χρόνο να συνηθίσεις τη βαρύτητα.
Τον άκουγα να παραπονιέται
κι έλεγα "Έχεις επιτυχία.
Τι πρόβλημα έχεις;" Βγήκαμε για φαγητό.
Καθόμασταν στο τραπέζι
με μερικούς φίλους,
και ήρθε ένα εξάχρονο κοριτσάκι.
"Θα μου δώσετε ένα αυτόγραφο;"
Εκείνος πήγε να πιάσει αυτό που του έδινε
και ξαφνικά η μητέρα της πετάχτηκε
από πίσω από τον θάμνο και έσπρωξε το παιδί.
"Είμαι μεγάλη θαυμάστρια, να βγούμε μια φωτογραφία;"
Θεέ και Κύριε.
Τότε σκέφτηκα
"Μάλλον το πρόβλημα είναι πιο χοντρό
απ' όσο νόμιζα".
Στην αρχή με τα ράστα του,
ήταν πολύ αναγνωρίσιμος.
Το βιντεοκλίπ του "Mr. Jones" έκανε πάταγο και τον έκανε
ένα πολύ διάσημο άτομο.
Δεν μπορούσε να πάει πουθενά χωρίς να τον αναγνωρίσουν.
Η εμπειρία μας ήταν πολύ διαφορετική.
Εγώ ήμουν προπονητής εφηβικού μπέιζμπολ κι έπαιζα σε μπάντα.
Δεν ήμουν... Ακόμα δεν είμαι διάσημος.
Απλώς παίζω σε μια διάσημη μπάντα.
Πάλευε με τη δημοσιότητα, κι από την άλλη,
κάναμε περιοδεία για τρία χρόνια.
Από το μηδέν στα τρία χρόνια
ήταν μεγάλη αλλαγή για εμάς.
Ήταν κατηγορηματικός για το θέμα.
Δεν θα ήμασταν απλώς μια μπάντα στο ραδιόφωνο.
Θα ήμασταν μια μπάντα που μπορούσες να δεις ζωντανά.
Αλλά να κάνεις περιοδεία τρία χρόνια συνεχόμενα είναι...
Ξέρεις... Σε τρελαίνει.
Είναι πρόκληση για την πραγματικότητα.
Δεν ξεχωρίζεις πια τι είναι αληθινό.
Όλοι αποστασιοποιούνται, επειδή δεν ξέρεις πού είσαι,
τι μέρα είναι.
Ξυπνάς σε άλλο κρεβάτι κάθε μέρα
και είναι άλλος πλανήτης.
Και όλες οι αναμνήσεις σου
είναι διάσπαρτες. Πράγματα που έγιναν
πριν από έναν μήνα νομίζεις ότι έγιναν προχθές. Και πράγματα που έγιναν
προχθές νομίζεις ότι έγιναν πριν από εβδομάδες.
Επειδή είσαι τελείως μπερδεμένος.
Δεν έχεις τίποτα σταθερό στη ζωή σου, εκτός από τις συναυλίες.
Είναι δύσκολες οι περιοδείες.
Ήταν μια εποχή που ο κόσμος ήθελε ν' ακούσει τις επιτυχίες,
και δεν τους αρέσει καν η μουσική.
Θέλουν απλώς ν 'ακούσουν το ραδιόφωνο στη συναυλία.
Όταν πας σε μια συναυλία,
θέλεις ν' ακούσεις το τραγούδι όπως το ακούς στο μυαλό σου.
Θέλεις να παίξουν τις επιτυχίες
ακριβώς όπως είναι, όπως τις αγαπάς.
Και ο Άνταμ Ντούριτς δεν το κάνει αυτό.
Με κορόιδευε.
Το "Παντέρα Σάρα" άρχισε σαν προσβολή.
ΣΑΡΑ ΑΠΧΟΦ "ΠΑΝΤΕΡΑ ΣΑΡΑ"
Επειδή άκουγα μέταλ.
Δεν θυμάμαι. Νομίζω ότι εγώ της έδωσα το όνομα Παντέρα Σάρα.
Ο Άνταμ είπε "Παντέρα".
Κι εγώ είπα "Ναι, μ' αρέσουν".
Με ρώτησε αν μου αρέσει η χέβι μέταλ.
Κι εγώ απάντησα "Τουλάχιστον κάνουν φοβερές συναυλίες.
Εσείς πάλι όχι".
Δεν το ήξερα αυτό. Δεν το θυμάμαι.
"Στο Μιλγουόκι έφυγα μετά από τέσσερα τραγούδια".
Είναι το πρώτο που του είπα.
Και είπε "Τι;"
Είπα "Στο Eagles Ballroom, ήσασταν χάλια.
Φύγαμε με τη φίλη μου".
Και είπε "Τη θυμάμαι τη συναυλία".
Ήταν το καλοκαίρι που ήμουν...
Μέχρι να βγω στη σκηνή κάθε βράδυ, ήμουν πολύ θυμωμένος.
Το κοινό φερόταν φρικτά σ' αυτούς που άνοιγαν τη συναυλία.
Ήθελαν να βγούμε και να δουν το "Mr. Jones"
και γιούχαραν τις άλλες μπάντες.
Κάποιοι ήταν φίλοι μου κι άλλοι ήταν είδωλά μου, όπως ο Άλεξ.
Άνοιγε τη συναυλία ένας Άλεξ Τσίλτον.
ΑΛΕΞ ΤΣΙΛΤΟΝ ΣΤΟ ΚΛΙΒΕΛΑΝΤ
Κανείς δεν τον ήξερε.
Το κοινό στο Μιλγουόκι δεν είναι πολύ ανεκτικό.
Όταν βγήκε ο Άνταμ, ήταν έξαλλος. Μόλις είχαν γιουχάρει τον φίλο του.
Ήταν έξαλλος που του φέρθηκαν έτσι.
Κοίταξα τη φίλη μου
μετά τα πρώτα τραγούδια, που τα είπε θυμωμένα,
και σκεφτόμουν "Δεν θέλω να πάψω ν' αγαπώ
τη μουσική των Counting Crows. Φεύγουμε".
Εκείνη η εμπειρία στην καλοκαιρινή περιοδεία
μ' έκανε να μη θέλω να παίξω.
Και έπαθα έναν μικρό κλονισμό.
Ακυρώσαμε μερικές συναυλίες στο τέλος της περιοδείας.
Ήταν πολύ εύθραυστος. Δεν ήταν
από καμία άποψη έτοιμος γι' αυτό που έγινε.
ΤΟΜ ΜΑΛΑΛΙ Δ/ΝΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ
Κι αυτό που έγινε ήταν τεράστιος έπαινος
και τεράστια κακοποίηση.
Δεν ξέρω αν μπορεί να το αντέξει κανείς.
Υπήρξε μεγάλη αντίδραση.
Το αστείο είναι ότι τους πρώτους τέσσερις,
πέντε μήνες, οι κριτικές ήταν απίστευτες.
Όλοι έλεγαν "Ανακάλυψα μια μπάντα, είναι εκπληκτικοί".
Αλλά μετά αυτό άλλαξε γρήγορα.
Δεν ήμασταν ιδιαίτερα αγαπητοί
στο Σαν Φρανσίσκο.
Αυτή η πόλη αλλάζει συνεχώς.
Κι έχει μια επαρχιώτικη μανία με τη μόδα.
Να είσαι στη μόδα τότε σήμαινε ν' ακούγεσαι σαν τους Stooges
ή τους Butthole Surfers, ή κάτι τέτοιο.
Δεν ήταν στη μόδα οτιδήποτε είχε ίχνος εμπορικότητας,
ούτε να μπορείς να τραγουδάς σωστά.
Οπότε, όταν οι Counting Crows έκαναν μεγάλη επιτυχία,
στο Σαν Φρανσίσκο τους περιφρονούσαν.
Ήρθε ένας τύπος και μου είπε "Φίλε, είσαι τυχερός".
"Ευχαριστώ", είπα. Και είπε "Όχι, εννοώ ότι είσαι τυχερός, επειδή είστε φρικτοί.
Και κάνατε επιτυχία που δεν έκαναν καλύτερες μπάντες από εσάς.
Σε κάνει να αισθάνεσαι περίεργα
ότι είστε τόσο άθλιοι και τόσο διάσημοι;"
Σκέφτηκα "Ρε φίλε,
ποιος θα πήγαινε σ' έναν άγνωστο και θα έλεγε κάτι τέτοιο;"
Ναι, σε κράζουν.
Κάποτε μου πετούσαν πέτρες
για το ντύσιμό μου.
Κάποιοι μου είπαν να παραιτηθώ,
μου έστειλαν μέιλ κι απορούσα πού βρήκαν τη διεύθυνση.
Είναι μέσα στο παιχνίδι.
Και πρέπει κάπως ν' αποδεχτείς
την κριτική για τη ζωή που θέλεις να ζήσεις.
Έχουμε ένα σπίτι στο Βόρειο Μπέρκλεϊ.
Νόμιζα ότι είχε πάρτι στον δρόμο μας κάθε βράδυ.
Γινόταν χαμός.
Και μετά κατάλαβα ότι δεν γινόταν πάρτι. Κάτι παιδιά
είχαν κατασκηνώσει στην αυλή μας.
Μετακόμισαν στην αυλή μας.
Εκεί ζούσαν.
Για να μας βλέπουν από τα παράθυρα.
Μας έδειχναν στα παράθυρα.
Άρχισα να έχω κρίσεις πανικού.
Ένιωθα ότι δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Δεν ήξερα πού να πάω.
Κι όπου πήγαινα, γινόταν θέμα.
Αρχίζεις να απομακρύνεσαι απ' όλους όταν σε πλησιάζει ο κόσμος έτσι.
Ήμουν έτοιμος να κλειστώ στο σπίτι.
Δέχτηκα ένα τηλεφώνημα μια μέρα. Ήταν ο Σαλ Τζένκο
και ο Τζόνι Ντεπ, από το Viper Room.
ΣΥΝΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ
Ρώτησαν τι κάνω.
Είπα "Καλά".
Και με ρώτησαν τι συμβαίνει.
Επειδή μάλλον ήταν ολοφάνερο.
Και τους είπα. Μου είπαν να περιμένω λίγο.
Μουρμούριζαν κάτι μεταξύ τους και με έβαλαν στην αναμονή.
Και τελικά είπαν "Κοίτα, σου κλείσαμε δωμάτιο στο Bel Age,
το ξενοδοχείο πίσω απ' το Viper.
Σου κλείσαμε θέση στην πτήση των επτά,
από Όκλαντ για Μπέρμπανκ. Έχουμε πάρτι απόψε.
Η Κέιτ Μος κλείνει τα 21.
Έλα. Πρέπει να φύγεις από εκεί αμέσως".
Κι έτσι, έφυγα.
ΣΑΝΣΕΤ ΜΠΟΥΛΕΒΑΡΝΤ
Το πρώτο βράδυ, στο πάρτι της Μος,
την εποχή των σουπερμόντελ,
ήταν όλες τους σ' ένα δωμάτιο,
που είναι περίεργο θέαμα.
Σαν να τριγυρνάς σ' ένα μουσείο και να βλέπεις το American Gothic.
Και μετά ανεβαίνεις στο πλατύσκαλο
και βλέπεις το Clouds της Τζόρτζια Ο’Κιφ. Διάσημος πίνακας. Και είναι μπροστά σου.
Ξαφνικά εμφανίζεσαι στο πάρτι μετά από μια φρικτή εβδομάδα
και βλέπεις την Ελ Μακφέρσον και όλα τα διάσημα μοντέλα
που υπήρχαν τότε.
Και γνωρίζεις και τον Γουίλιαμ Μπάροουζ.
Τον Τομ Πέτι. Τον Μπίλι Γκίμπονς.
Είναι όλοι μαζί σ' ένα δωμάτιο
σ' ένα κλαμπ που έφτιαξαν ο Τζόνι κι ο Σαλ.
Το Λος Άντζελες ήταν καταφύγιο.
Μου φαινόταν μαγικό τότε.
Μια ολόκληρη πόλη με ανθρώπους που ονειρεύονται.
Με ρηχά ή βαθιά όνειρα, καλλιτεχνικά ή όχι.
Δεν ήθελαν να κάνουν ό,τι οι άλλοι. Ήθελαν να φτιάξουν κάτι δικό τους.
Χορευτές, γλύπτες, ζωγράφοι, μοντέλα,
ηθοποιοί, συγγραφείς, σκηνοθέτες, μουσικοί.
Η Κριστίνα Απλγκέιτ μού αγόρασε μια Nikon για τα Χριστούγεννα
μια χρονιά, το '93 ή το '94.
Κι έβγαζα φωτογραφίες.
Τότε απαγορεύονταν οι κάμερες στο Viper Room.
Δεν είχαμε κινητά, ίντερνετ.
ΣΑΝΟΝ ΜΑΚΜΑΝΟΥΣ
Εγώ, ως διευθύντρια, μπορούσα να πάρω τη Nikon μου στο μπαρ,
οπότε έχω άπειρες φωτογραφίες.
Είχα πάντα μια μικρή κάμερα Olympus Stylus
που χωρούσε στην κωλότσεπη.
ΡΑΝΤΑΛ ΣΛΑΒΙΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΣ
Και δεν ήταν καμιά λαμπρή ιδέα.
Απλώς ήξερα ότι οι φίλοι μου ήταν πολύ κουλ.
Και δεν ήθελα να το ξεχάσω.
Ήμουν το Insta πριν από το Insta.
Έβγαζα φωτογραφίες
και πήγαινα σ' ένα φωτογραφείο στη Σάνσετ.
Θεέ μου, εγώ τους έφτιαξα.
Συνήθως έβγαζα δύο ή τρία αντίγραφα,
για να τις δώσω σ' αυτούς που ήταν στις φωτογραφίες,
και μετά τις έβαζα σε άλμπουμ και τις πήγαινα στην επόμενη βραδιά
που διαφήμιζα, και τις έκαναν γύρα στο κλαμπ.
Ήμουν η μόνη. Εκτός απ' τον Ράνταλ μερικές φορές.
Επέτρεπα στον Ράνταλ να βγάλει μερικές, επειδή ήξερα ότι δεν τις πουλούσε
στα σκανδαλοθηρικά έντυπα.
Όταν κυκλοφορούσα με τον Άνταμ,
ήμουν ο μόνος με κάμερα.
Αν δεν έβγαζα φωτογραφία,
θα έμενε μόνο στη μνήμη.
Κι αυτό τις κάνει τόσο ξεχωριστές.
Πάντα λέω ότι ήταν οι τελευταίες καλές εποχές,
επειδή ήταν όμορφο που
μπορούσες να κρυφτείς.
Έμενα σ' ένα σπίτι της Κριστίνα Απλγκέιτ και θα νοίκιαζε ένα άλλο σπίτι της.
Οπότε είπα στον Άνταμ
"Φίλε, η Κριστίνα νοικιάζει ένα σπίτι".
Θυμάμαι που ανέβαινα τη Λόρελ Κάνιον μαζί του.
"Θυμήσου τη διαδρομή, γιατί θα είναι
η διαδρομή για το σπίτι σου".
Και ξαφνικά, μετακόμισε στο απαγορευμένο Λος Άντζελες,
την πηγή όλων των κακών. Καθετί κακόγουστο έρχεται από κει.
Αν έχεις μεγαλώσει στο Μπέι,
ειδικά στο Μπέρκλεϊ,
το θεωρείς πηγή κάθε μαλακίας.
Φυσικά, όσοι το λένε
δεν έχουν πάει, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Εκτός από τον Ράνταλ,
οι μόνοι που γνώριζα στο Λος Άντζελες δούλευαν στο Viper Room.
Γνώριζα τον Σαλ, τον Τζόνι,
τη Σάνον κι άλλους που δούλευαν... Ήταν οι μόνοι που γνώριζα,
γι' αυτό σύχναζα μόνο εκεί.
Ξέρω ότι πολλοί θα διαφωνούσαν,
αλλά ένιωθες σαν να ήσουν
σ' ένα μπαράκι. Μπορεί να γίνονταν μεγάλες συναυλίες,
Smashing Pumpkins, Oasis, ή οτιδήποτε άλλο,
αλλά ο κόσμος που ερχόταν πέντε, έξι φορές τη βδομάδα
ήταν σαν οικογένεια.
Υπήρχε δίχτυ ασφαλείας γύρω απ' όσους
σύχναζαν εκεί, όπως ο Άνταμ.
Η Σάνον μου είπε "Πρέπει να πάω τουαλέτα. Ξέρεις να κρατάς ταμείο;"
Και είπα "Ναι, φυσικά". Και μου ζήτησε να το κάνω.
Έβαζα ποτά, ήμουν στο ταμείο, και μετά το έκανα κάθε μέρα.
Μόνο εκεί ένιωθα άνετα.
Του έμαθα να βάζει ποτά
και μετά το έκανε τόσο καλά, που έλεγε "Τα φιλοδωρήματα πάνε σ' εκείνη".
Αυτός γνώριζε κορίτσια κι άλλο κόσμο, κι εγώ διασκέδαζα με τους φίλους μου
κι έβγαζα πολλά λεφτά. Επίσης, του άρεσε
ότι μιλούσε φυσιολογικά με τον κόσμο, όχι ως τραγουδιστής των Counting Crows.
Έλεγε "Τι θέλεις να πιεις; Ρούμι κόλα; Εντάξει. Οκτώ δολάρια".
Μπορούσε να μιλάει σε κόσμο έξω από εκείνη την εικόνα.
Άκουσα κάποιον να λέει
"Είναι ίδιος μ' εκείνον από τους Counting Crows".
Επειδή δεν πίστευαν
ότι το εξώφυλλο του Rolling Stone τους σέρβιρε Amstel Light.
Κάναμε μεγάλο διάλειμμα.
Έπαιρνα τον Άνταμ από το Σαν Φρανσίσκο κι έλεγα
"Θέλεις να βρεθούμε να γράψουμε; Μπορούμε να το κάνουμε".
Κι έλεγε "Δεν είμαι σε μπάντα τώρα".
Ξέραμε ότι δυσκολευόταν.
Αναρωτιόμασταν αν θα βγάζαμε δεύτερο δίσκο,
επειδή φαινόταν έτοιμος να τα παρατήσει.
Αυτό που σκεφτόμουν συνέχεια ήταν
"Είναι καλύτερα που φτάσαμε εδώ
και μετά τέλος,
ή θα ήταν καλύτερα να μην είχαμε φτάσει εδώ,
να μην ξέραμε πώς είναι;" Κατάλαβες;
Δεν ξέρω καν αν ισχύει,
αλλά διάβασα ότι ο Άνταμ πήγε να δουλέψει σε μπαρ
μετά το πρώτο άλμπουμ
και το κράτησα αυτό, με τον τρόπο μου.
Μετά απ' όσα κάνουμε,
προσπαθώ να κάνω κάτι τέτοιο.
Προσπαθεί να παραμείνει προσγειωμένος με κάποιον τρόπο.
Και για μένα, αυτό σημαίνει να προσπαθώ να θυμάμαι
να κάνω φυσιολογικά ανθρώπινα πράγματα,
να ξέρω πώς να τραγουδώ για αυτά που περνάνε οι άνθρωποι.
Αυτό με ενέπνευσε. Είναι αλήθεια;
Είναι αλήθεια.
Δούλεψε στο Viper Room.
Μάλιστα. Στο Viper Room.
Ίσως σε προσγειώνει λιγότερο
από το μπαρ του αεροδρομίου στο Ντε Μόινς.
Δεν μου ήταν εύκολο...
Ακόμη δεν μου είναι εύκολο να μιλάω σε κόσμο.
Αλλά δεν είχε σημασία, γιατί εκεί έρχονταν και μου μιλούσαν.
Και δεν ήταν μόνο θαυμαστές.
Συμπεριφέρονταν φυσιολογικά,
επειδή όλοι ήταν διάσημοι.
Κανείς δεν νοιαζόταν που ήμουν διάσημος.
Έβλεπαν τον Τζακ Νίκολσον. Ποιος χέστηκε για σένα;
Ένα βράδυ, έτρωγα μεξικάνικο με τον Άλεν Γκίνσμπεργκ.
Είδαμε τον Άνταμ Αντ μαζί.
Τι άλλο να ζητήσεις απ' τη ζωή;
Κι αφού συνήλθα λίγο,
επειδή χρειαζόμουν χρόνο να συνέλθω,
ήταν μαγικά.
Κι έτσι έγραψα για έναν κόσμο
που ήταν συναρπαστικός.
Ανυπομονούσα να βγάλω δίσκο.
Έζησα μια τελείως διαφορετική ζωή
εκείνη τη χρονιά απ' ό,τι είχα ζήσει πριν. Είχα κάνει περιοδεία.
Γύρισα όλο τον κόσμο.
Ήμουν ροκ σταρ. Και μετά μετακόμισα στο Χόλιγουντ.
Και γνώρισα ένα σωρό κουλ ανθρώπους.
Και ήθελα να γράψω γι' αυτό.
Και σκέφτηκα
"Θα γράψω το καλύτερο
ροκ εντ ρολ άλμπουμ".
Δεν μπορώ να φανταστώ την πίεση που νιώθεις
όταν είσαι μια άγνωστη μπάντα που πουλάει επτά εκατομμύρια αντίτυπα
στον πρώτο δίσκο χωρίς να προσπαθήσει.
Δεν ξέρεις ότι θα γίνει αυτό.
Και μετά γίνεται, κι όλοι λένε
"Ξανακάν' το".
Αυτήν τη φορά, νοικιάσαμε μια Εδουαρδιανή έπαυλη του 1930
στον λόφο, δίπλα στο Γκρίφιθ Παρκ.
Ποια είναι η διαφορά όταν μετακομίζεις εδώ; Δίνει άλλο ήχο;
Μαζευόμαστε σ' ένα δωμάτιο. Κάνει ηχώ.
Μας άρεσε η ζωντάνια του χώρου.
Δεν ξέρω αν βοηθάει ή όχι, αλλά θα του δώσει μοναδικό ήχο.
Ωραίο ή όχι, δεν το ξέρω.
-Αλλά... Θα είναι μοναδικός. -Ναι.
Είχε μια μεγάλη είσοδο όταν έμπαινες
με μια μεγάλη σκάλα που έβγαζε πάνω,
από εκείνες τις κλασικές σκάλες.
Και μετά, όλο το σαλόνι δεξιά έγινε ο χώρος όπου παίζαμε,
η αίθουσα μουσικής.
Πήγα κι αγόρασα τα πάντα.
Καλώδια μικροφώνων, μικρόφωνα, κασετόφωνα,
συστήματα ακουστικών, άπειρα πράγματα.
Η φίλη μου, Τζέιν Πρατ.
Ήταν συντάκτρια στο Sassy,
επειδή είναι πολύ τσαχπίνα.
Ήμουν ανάμεσα στο Sassy και το Jane...
ΤΖΕΪΝ ΠΡΑΤ ΙΔΡΥΤΡΙΑ, ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "JANE"
...κι έκανα τηλεοπτικές δουλειές.
-Το πιάνο του Τζιμ Μόρισον. -Αποκλείεται.
Ναι.
Το άφησε ο ιδιοκτήτης.
Γνώριζα την μπάντα
επειδή πήγαινα στο σπίτι του Άνταμ αργά τη νύχτα,
όταν δεν είχε ύπνο, πίναμε μπίρες
και βλέπαμε τηλεόραση.
Χάλια ακούγεται.
Ακούγεται χάλια, όπως πρέπει.
-Πολύ καλά. -Ναι.
Σκεφτόμασταν παραγωγούς.
Ήθελα διαφορετικό συναίσθημα
και σκέφτηκα αμέσως τον Γκιλ Νόρτον.
Να δουλέψουμε κι άλλο το ρεφρέν ή να κρατήσουμε ό,τι κάνατε;
Είχε δουλέψει με τους Pixies στο Doolittle,
που είναι απίστευτος δίσκος.
Θέλαμε να είναι πιο ροκ.
Εκτός από τον Τόνι Μπεργκ, οι υπόλοιποι στη δισκογραφική ήθελαν
έναν ίδιο δίσκο,
κι εμείς πήγαμε σε άλλη κατεύθυνση.
Δεν ήθελα μία απ' τα ίδια.
Τόνι;
Ο Άνταμ θεωρεί την παραγωγή δίσκων
ευκαιρία να εκφραστεί.
ΤΟΝΙ ΜΠΕΡΓΚ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΚΗ GEFFEN
Συχνά είναι κάτι που δεν μπορεί να εκφράσει.
Είναι ενστικτώδες.
Κι έτσι πρέπει να είναι.
Αυτό είναι το νόημα.
Όταν μπει το όργανο, ακολούθα.
Σόλο;
Ναι, όταν μπει το όργανο, ακολούθα.
Απλώς... Θα δούμε ποιος θα νικήσει.
Ο Άνταμ ήθελε ο δεύτερος δίσκος
να είναι λίγο πιο βαρύς.
Ήθελε σόλο κιθαρίστα,
επειδή ένας τραγουδιστής σαν αυτόν δεν ήθελε
να είναι εκεί έξω ολομόναχος
χωρίς αλληλεπίδραση με κανέναν.
Ήταν υπερβολική η προσοχή.
Είναι καλό να σε συμπληρώνει κάποιος.
Εγώ ζούσα βόρεια
κι έμενα μ' έναν παλιό μου συμμαθητή.
Βλέπαμε τη δίκη του Ο Τζέι
κι έκανε ασταμάτητα ερωτήσεις.
Είχα λείψει τρία χρόνια σε περιοδεία. Ήθελα να φύγω από κει.
Κι ο Άνταμ είπε "Έλα κάτω".
-Είναι εδώ ο Ντέιβ; -Ναι.
-Ο Νταν;
Ναι.
-Ο Τσάρλι; -Όλοι εδώ είναι.
-Ναι. -Ο Ματ;
-Ναι. -Πάρε ένα μπάσο.
Πού είναι ο Τσάρλι;
-Εδώ! -Πάμε.
Δεν είχα μπει ποτέ σε στούντιο.
Έκανα μερικές ηχογραφήσεις με φίλους
σε σαλόνια.
Ήταν ο πρώτος μου δίσκος,
και ήξερα ότι θα τον άκουγαν, προφανώς.
Οπότε προσπαθούσα να συγκεντρωθώ
και να τα καταφέρω.
Άντε γαμήσου, Χόλιγουντ!
Η ρυθμική κιθάρα του Ντέιβ Μπράισον
είναι το εξέχον όργανο
στο πρώτο άλμπουμ.
Ενώ στο δεύτερο, ακούς και τον Νταν και τον Ίμι.
Κι ο Τσάρλι είναι μια σταθερή παρουσία
που εξομαλύνει τα πάντα με μαεστρία.
Συνήθως ερχόταν ο Άνταμ μ' ένα τραγούδι. H μπάντα το δούλευε πολύ.
Και μετά ερχόταν ο Άνταμ το βράδυ ή την επόμενη μέρα και έλεγε
ότι είμαστε άθλιοι μουσικοί και πρέπει να παραιτηθούμε.
Και μετά το δουλεύαμε και στο τέλος μας αγαπούσε.
Όλα γίνονται για να μας αγαπήσει.
Απολύεσαι.
Απολύομαι. Αυτό ήταν. Φεύγω απ' την μπάντα.
Όταν συναντάς έναν αληθινό καλλιτέχνη,
βλέπεις κάποιον που θέλει να πειραματιστεί,
να προκαλέσει τον ακροατή
ή όσους είναι στην εξουσία.
Ο Άνταμ είναι πολύ καλός σ' αυτό.
Το κάνει καλλιτεχνικά.
Δεν είναι επιθετικό. Είναι εκφραστικό.
Το "Catapult" ανοίγει το άλμπουμ
σαν να μ' εκτόξευσαν στη στρατόσφαιρα με κραυγές
και μετά έπεσα με δύναμη
και πρέπει να βρω
τρόπο να το αντιμετωπίσω.
Το Recovering the Satellites
μιλά για το πώς σηκώνεσαι
αφού πέσεις απ' τον ουρανό.
Ο Άνταμ κι εγώ ζήσαμε περίεργες...
ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΪΛΝΤ
...παράλληλες ζωές. Στο τέλος,
αυτός τα έφτιαξε με ενάμισι Φιλαράκια, κι εγώ έγραψα δύο βιβλία για τα Φιλαράκια
και το πρώτο άρθρο για τα Φιλαράκια στο Rolling Stone.
ΤΟΥ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΓΟΥΑΪΛΝΤ
Ο Άνταμ είναι όμορφος.
Φαίνεται αγριάνθρωπος,
αλλά γράφει τέτοια τραγούδια.
Θα τα έφτιαχνα μαζί του αν ήμουν ηθοποιός.
Όταν γνώρισα την Τζένιφερ Άνιστον, οι φίλοι μας μάς είπαν ψέματα.
Μας είπαν ότι ο ένας άρεσε στον άλλον.
Δεν ήξερα τίποτα για εκείνη. Δεν έβλεπα τηλεόραση εκείνη την ώρα.
Πέμπτη βράδυ στις οκτώ,
δεν βλέπω τηλεόραση, είμαι στη σκηνή.
Το τρελό ήταν ότι ήταν το επίκεντρο
της δημοσιότητας και της προβολής τη δεκαετία του '90.
Όσοι ήξερα με ρωτούσαν στην πρώτη σεζόν,
όταν έγραψα το άρθρο,
αν η Άνιστον ήταν ελεύθερη.
Πίστευαν ότι είχαν ελπίδα, επειδή οι τηλεοπτικοί σταρ
έχουν αυτήν την αξία.
Μπαίνουν σπίτι σου και νομίζεις ότι είναι φίλοι σου.
Όταν ετοιμαζόμασταν να ηχογραφήσουμε δίσκους,
παίζαμε στο Viper Room και δουλεύαμε όλο το υλικό.
Η Τζεν ήρθε στη συναυλία και ήταν πολύ κουλ,
έξυπνη, πολύ αστεία, όμορφη.
Και με γοήτευσε. Και της άρεσα, απ' ό,τι φαινόταν.
Τα έφτιαξε με τις ηθοποιούς
που κάθε κριτικός της ροκ πιστεύει ότι πρέπει να τα φτιάξει.
Και μετά πέρασε στη σύγχρονη εποχή της διασημότητας, πάνω που γίνεται χαμός.
Ήταν ακριβώς η στιγμή
που το Rolling Stone ανταγωνιζόταν
τον κόσμο του Us, τον κόσμο των διασήμων.
Και τους τσάντισε όλους.
Θυμάμαι που ήμασταν εδώ με την Τζεν και τον Άνταμ
και φύγαμε.
Ο Άνταμ είχε παρκάρει απέναντι,
και το πλήθος των παπαράτσι ήταν τρομακτικό.
Δεν είδες τον Κερτ Κομπέιν να πηγαίνει
και να βγαίνει με το καστ του Σαμπρίνα η Μικρή Μάγισσα.
Ίσως γι' αυτό έχασε πόντους
στην εκκλησία
της χιπ κουλτούρας ή των εναλλακτικών.
Αλλά αυτό δεν αφορά κανέναν.
Μέσα στα χρόνια
που περνούσα πολύ χρόνο με τον Άνταμ,
ερωτεύτηκε τρελά τέσσερις, πέντε φορές.
Ερωτευόταν γρήγορα.
ΜΕΡΙ-ΛΟΥΙΖ ΠΑΡΚΕΡ ΗΘΟΠΟΙΟΣ
Οι αναμνήσεις μου με τον Άνταμ είναι 98% πλατωνικές,
ίσως 98,6%.
Θα μπορούσε να μην τα είχε φτιάξει με μερικές, νομίζω.
Θα μπορούσα να βγάλω
μερικές από τη λίστα ευχαρίστως.
Η αποψινή λίστα.
Όταν ετοιμάζαμε τον δεύτερο δίσκο,
έβγαινε με την Κόρτνι Κοξ.
Κι αυτή έκανε παρέα μαζί μας,
ερχόταν στην περιοδεία.
Μου έβαφε τα νύχια.
Υπάρχουν επανειλημμένες αναφορές
σ' εκείνη στον δίσκο. Είναι το "Monkey".
Είναι το κορίτσι που βλέπει στο δωμάτιο του νοσοκομείου
στο "Long December".
Ο δίσκος συνδέεται στενά μ' εκείνη τη σχέση.
Δεν νομίζω ότι ήταν υγιής σχέση,
επειδή ο Άνταμ δεν ήταν υγιής τότε.
Ήταν η πιο μακροχρόνια σχέση που είχα,
αν και δεν ξέρω στ' αλήθεια
αν ήμασταν μαζί σε μεγάλο μέρος της.
Ήμασταν πολύ διαφορετικοί άνθρωποι.
Και υπήρχαν στιγμές
που ήμασταν υπέροχα μαζί.
Κι άλλες στιγμές που ήταν πολύ δύσκολο.
Δεν ήμασταν στο ίδιο μήκος κύματος.
Το καταλαβαίνω. Δύσκολα αντιστέκεσαι στη δόξα,
αλλά μπορεί να γίνει και καταστροφική.
Νομίζω πως αναγνώρισε
σε κάποιο σημείο ότι γινόταν
κλισέ, ή τουλάχιστον φλέρταρε μ' αυτό.
Κράτα την ιδιωτική σου ζωή ιδιωτική.
Κράτα τη δημόσια εικόνα σου για τη δουλειά σου.
Αυτό σε προστατεύει
από πράγματα που μπορεί να πονέσουν πολύ
ή να γίνουν πολύ προσωπικά.
Το VH1 Storytellers ήταν το αδερφάκι,
το αντίστοιχο του MTV Unplugged.
Η διαφορά του ήταν ότι ο αφηγητής
σου εξηγούσε τι έλεγε το τραγούδι.
Μερικές φορές, τέτοια τραγούδια είναι λίγο τετριμμένα.
Λες και όποιος βγάζει έναν μεγάλο δίσκο
γράφει ένα τραγούδι για το πόσο δύσκολα περνάει.
Και νομίζω ότι είναι λίγο δύσκολο
να συμπάσχει ο κόσμος με αυτό,
επειδή λένε "Ναι, είναι διάσημος, ο κακομοίρης".
Είναι περίεργο. Ξαφνικά,
όλος ο κόσμος αλλάζει. Σε κοιτάζουν αλλιώς, σου φέρονται αλλιώς.
Προσαρμόστηκα, αλλά υπήρξε μια περίοδος που πέρασα πολύ δύσκολα.
Προσπαθούσαμε να σκεφτούμε παραλλαγές
όλων αυτών των τραγουδιών.
Παίρνεις το "Have You Seen Me Lately?",
που στον δίσκο είναι πολύ ροκ.
Είναι όλο κιθάρα, το πιάνο πάει έτσι...
Και μετά...
Αν το αποδομήσεις, αφήνεις γυμνούς τους στίχους,
τα θεμέλια,
τον λόγο που υπάρχει το τραγούδι.
Δεν έχεις την παρηγοριά της εκκωφαντικής ηλεκτρικής κιθάρας
να σε αποσπά από το γεγονός ότι είναι ένα τραγούδι
που μιλά για τη μιζέρια που νιώθεις τώρα που είσαι ροκ σταρ.
Το τραγούδι βγάζει θυμό.
Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που το βίωσα αυτό,
να υπάρχω σε περισσότερα μέρη ταυτόχρονα.
Επειδή ζεις τη δική σου ζωή
και μετά ζεις τη φανταστική εκδοχή του εαυτού σου στη φαντασία του κόσμου,
και ζεις στο ραδιόφωνο.
Το "Have You Seen Me Lately?" μιλά
για τη σχέση σου με τη δημοσιότητα, και τη σχέση του κόσμου μαζί σου
μέσω της δημοσιότητας, και τον θυμό που προκαλεί αυτό.
Τι γνώμη έχετε για μένα τώρα;
Τώρα που σας διαολόστειλα, τι γνώμη έχετε;
Μπορείτε να μου πείτε
κάτι, οτιδήποτε, ένα πράγμα
που θυμάστε για μένα; Επειδή δεν είμαι εκείνο το άτομο πια.
Το "Have You Seen Me Lately"? είναι η εκπλήρωση
της σκοτεινής, φρικτής προφητείας του "Mr. Jones".
Είναι η πρόβλεψη και η κορύφωση.
Ναι, έγινα διάσημος. Ναι, το μίσησα.
Ναι. Δεν αναγνωρίζω πια τον εαυτό μου.
Δεν ξέρω ποιος είμαι, και ούτε εσείς ξέρετε ποιος είμαι.
Πιστεύετε ότι ξέρετε.
Μ' έχετε δει σε εξώφυλλα περιοδικών. Μ' έχετε δει στο MTV.
Μ' έχετε δει με ηθοποιούς. Νομίζετε ότι με ξέρετε, μα δεν με ξέρετε.
"Πείτε μου ένα πράγμα
που θυμάστε για μένα".
Το νέο μας άλμπουμ λέγεται Recovering the Satellites,
και βγαίνει στις 15 Οκτωβρίου.
Τώρα το ακούσατε πρώτοι.
Αυτό λέγεται "Walkaways".
Ήμουν ενθουσιασμένος.
Είχαμε συστηθεί στον κόσμο.
Δεν ήμασταν παντελώς άγνωστοι.
Βγάλαμε έναν από τους μεγαλύτερους δίσκους στον κόσμο τα τελευταία τρία χρόνια
και όλοι θ' ακούσουν τον επόμενο.
Αν είναι καλός, είμαστε εντάξει.
Την αφάνεια φοβόσουν, όχι την αποδοκιμασία.
Δεν ανησυχούσα μήπως δεν αρέσει.
Πίστευα ότι θα ήταν καλός δίσκος.
Και ήταν.
Το August πούλησε πολλά αντίτυπα.
Δεν ξέρω πόσα είχε πουλήσει τότε,
έξι, επτά εκατομμύρια. Και νόμιζα ότι όλοι οι δίσκοι θα πουλούσαν τόσα.
Εννοείται,
το Satellite θα πουλήσει επτά,
θα πουλήσει παραπάνω. Αλλά δεν πούλησε.
ΚΑΛΟ, ΜΑ ΑΥΤΟΑΝΑΦΟΡΙΚΟ
Όταν βγήκε, κανείς δεν του έδωσε σημασία,
ή το απέρριψαν, δεν τους άρεσε.
Είναι λαμπρός καλλιτέχνης και είναι ευαίσθητος.
Όσο σκληρός κι αν φαίνεται, πρέπει να τον χειριστείς προσεκτικά,
επειδή είναι πολύ καλός συνθέτης και πολύ καλός τραγουδιστής.
Αν του πεις ότι είναι χάλια στο περιοδικό σου,
θα τον επηρεάσει.
Η ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΚΑΚΟΜΑΘΕ ΤΟΝ ΑΝΤΑΜ ΝΤΟΥΡΙΤΣ
Ευχαριστώ, καληνύχτα. Να προσέχετε.
Μ' έριχνε στην περιοδεία.
Έβγαιναν οι κριτικές και ήταν κακές.
Δεν ήταν καν κακές,
δεν μιλούσαν καν για εμάς.
Οι κριτικές μιλούσαν για τις σχέσεις σου,
δεν είχαν καμία σχέση με τη μουσική.
Τον ενδιέφερε η κριτική. Ήταν ευαίσθητος.
Είναι ευαίσθητος μαλάκας.
Το άλμπουμ έγινε διπλά πλατινένιο,
πούλησε δύο εκατομμύρια. Δεν έκανε
την επιτυχία του πρώτου άλμπουμ.
Αλλά πούλησε δύο εκατομμύρια
το 1996, ο δεύτερος δίσκος σου...
ΜΕΤΡΟΥΝ ΔΕΙΝΑ
...εν μέσω αντιδράσεων, σε αυτό το περιβάλλον,
όπου όλοι αρχίζουν να σε μισούν επειδή είσαι πολύ πετυχημένος.
ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ
Είναι σχεδόν πιο εντυπωσιακό απ' τους επτά εκατομμύρια δίσκους
από το πουθενά.
Για ορισμένους,
ο δεύτερος δίσκος είναι η κατάρα του δεύτερου άλμπουμ,
παρόλο που είναι εξαιρετικό άλμπουμ
και πολύ επιτυχημένο κι αυτό.
Είναι εξαιρετικός δίσκος.
Με συνέτριψε τότε.
Δούλεψα πολύ σκληρά για τον δίσκο.
Έφταιγε επίσης ότι δεν ήμουν καθόλου υγιής τότε.
Ήμουν ράκος ψυχολογικά.
Σκεφτόμουν ότι ήταν ο τελευταίος μας δίσκος.
Χάνω τη μάχη με ό,τι κι αν είναι αυτό
και με παίρνει η κατηφόρα.
Του πήρε χρόνια να καταλάβει
τη διάγνωσή του.
Να πω την αλήθεια, εγώ πίστευα
ότι αν έπρεπε ν' ακυρώσει συναυλία,
είναι κρίμα για τη δουλειά,
αλλά αν τον βοηθά να βγάλει την υπόλοιπη περιοδεία, δεν με πειράζει.
Αν χρειαστεί ν' ακυρώσουμε την περιοδεία επειδή δεν αντέχεις, καταλαβαίνω.
Κάνε ένα διάλειμμα, βρες την άκρη.
Δεν ξέραμε πώς ακριβώς να τον βοηθήσουμε
όταν ήταν χάλια, επειδή μερικές φορές ήταν χάλια.
Ο γιατρός είπε να μπει για αποτοξίνωση για να κόψει τα φάρμακα που έπαιρνε.
Συνταγογραφημένα φάρμακα.
Κι αυτός αρνήθηκε κι έκλεισε περιοδεία.
Και σε όλη την περιοδεία, έκοβε τα φάρμακα,
ήταν εκτός εαυτού, και ήταν δύσκολο.
Πάλευα με την ψυχική ασθένεια τότε.
Με έριχνε με έναν τρόπο
που δεν μπορούσα να ξεπεράσω.
Αν τα τραγούδια μου λένε κάτι,
λένε για την προσπάθεια
να συνεχίσεις να νιώθεις πράγματα
ενώ όλα γύρω σου σ' ενθαρρύνουν να μουδιάσεις,
να πνίξεις τα συναισθήματά σου.
Αν υπάρχει ένα μήνυμα, είναι αυτό.
Δεν πιστεύω απαραίτητα ότι μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.
Δεν είμαι σίγουρος αν ο κόσμος είναι κατάλληλος γι' αυτό.
Κάποια στιγμή, ζούσα ακόμη στο Λος Άντζελες
και ήμουν πολύ χάλια.
Κι άρχισα να κόβομαι.
Το χειρότερο ήταν ότι κόβεσαι
και μετά φαίνεται ότι πιάνει.
Λες και σε ανακουφίζει λίγο.
Οπότε πρέπει να κοπείς κι άλλο, επειδή νιώθεις καλύτερα.
Θυμάμαι που είχα αυτή τη λογική
και δεν μου φαινόταν σωστή λογική.
Είχα τη διαύγεια να σκεφτώ
ότι ένιωθα πως έκανα κάτι παραγωγικό, αλλά δεν έκανα.
Οπότε κάλεσα τον γιατρό και είπα "Έχω πρόβλημα τώρα".
Και μπήκα στο ιατρικό κέντρο UCLA.
Την ημέρα που μπήκα, έβγαινε η Μαράια Κάρεϊ.
Σε όλες τις ειδήσεις
άνθρωποι κορόιδευαν τη Μαράια Κάρεϊ.
Δεν το αντιμετώπιζαν με σεβασμό
ή συμπόνοια. Την χλεύαζαν σαν να ήταν μια αποτυχία.
Κι αυτό επιβεβαίωσε
την απόφασή μου να μη μιλήσω στα ΜΜΕ γι' αυτό
ενώ δεν το ελέγχω.
Είχα δεχτεί τόσο δηλητήριο,
που ήξερα ότι δεν έπρεπε να τους πω τίποτα.
Αρχικά, δεν μπορούσες να μιλήσεις γι' αυτό.
Απλώς δεν μπορούσες.
Η ψυχική ασθένεια υπάρχει παντού στον κόσμο
επειδή όλοι σκέφτονται διαφορετικά.
Κι όσο μαθαίνουμε πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος,
τόσο καλύτερα θα είμαστε.
Ξέραμε ότι ο Άνταμ είχε χρόνια αϋπνία.
Δεν έκρυβε την κατάσταση της ψυχικής του υγείας.
Δεν είχε πρόβλημα να είναι ευάλωτος,
αλλά δεν είχε...
Κανείς μας δεν είχε τα λόγια.
Όταν δέχεσαι τόση προσοχή, τόσο γρήγορα,
νομίζω ότι είναι
σαν να σου πετούν μια βόμβα στον εγκέφαλο και να λένε
"Ελπίζω όλα να σου πάνε καλά".
Ο ΑΝΤΑΜ ΔΙΑΓΝΩΣΤΗΚΕ ΜΕ ΕΝΑΝ ΤΥΠΟ ΔΙΑΣΧΙΣΤΙΚΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗΣ
ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΠΟΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ.
ΒΙΩΝΕΙΣ ΑΠΩΛΕΙΑ ΣΥΝΔΕΣΗΣ ΜΕΤΑΞΥ ΣΚΕΨΕΩΝ,
ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ, ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ, ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ.
Νομίζω ότι βοήθησε πολύ η σωστή διάγνωση.
Ένας γιατρός είπε "Αυτά τα φάρμακα
μάλλον δεν κάνουν για σένα.
Θα τα αλλάξουμε.
Σου συμβαίνει αυτό".
Και επιτέλους είπε κάτι που τα συνοψίζει όλα.
Δεν φεύγει, αλλά ξέρω πώς να αναπνέω και να μην πανικοβάλλομαι.
Ξέρω πώς να ξεπερνάω πράγματα, και ζω μ' αυτό.
Άλλαξε σελίδα
κι άρχισε να δουλεύει με τον εαυτό του. Είδε τον εαυτό του στον πάτο
και δούλεψε για να βγει από εκεί. Και ήταν ό,τι καλύτερο έκανε ποτέ.
Κι ο τρόπος που ξανάχτισε τον εαυτό του, η δουλειά που έκανε...
Του αξίζει ένα μεγάλο μπράβο.
Προσπαθώ να μην το σκέφτομαι.
Δεν το σκέφτομαι όταν δουλεύουμε.
Το σκέφτομαι στο ενδιάμεσο.
Σίγουρα μου χάλασε πολλά πράγματα.
Γίνεσαι δημόσιος περίγελος.
Όλοι σε χλευάζουν και δεν είναι κάτι προσωπικό.
"ΟΙ COUNTING CROWS ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΝΟΥΝ"
Ξέρετε μια μπάντα που λέγεται "Counting Crows";
Ο τραγουδιστής είναι ένα πράγμα που λέγεται Άνταμ Ντούριτς.
Ο καμένος Σάιντσοου Μπομπ
κοιμήθηκε με τα καλύτερα γκομενάκια της δεκαετίας του '90.
Κανείς δεν μιμείται
τον Άνταμ Ντούριτς όπως εγώ,
στην αλμπίνο εκδοχή. Ορίστε.
Κάποιος έγραψε το 2003
"Αφού κατάλαβε ότι δεν θα γίνει ποτέ αδύνατο μοντέλο σαν τον Ενρίκε Ιγκλέσιας,
ο τραγουδιστής Άνταμ Ντούριτς πέρασε στην αντίθετη πλευρά.
Εμφανίζεται σαν ξυπόλητος οδηγός λεωφορείου
μ' ένα χταπόδι κολλημένο στο κεφάλι".
Εγώ θα ήθελα να τον δω.
Θα τον προτιμούσα απ' τον Ενρίκε Ιγκλέσιας.
"Ο Ντούριτς έχει μια ακατέργαστη εκφραστικότητα στη φωνή του".
Αυτό είναι θετικό.
"Στριγκλίζει, τρέμει, πληγώνει, τσιμπάει.
Ο τραγουδιστής των Counting Crows δεν αφήνει πόνο που να μην εκφράσει
ανοίγοντας το στόμα του".
Αυτός θα το θεωρούσε κακή κριτική,
αλλά εγώ το θεωρώ πάθος.
Γάμα τις κριτικές.
Είναι το δημοφιλές πρόσωπο του χιούμορ,
γίνεσαι στόχος κοροϊδίας.
Γίναμε σάκος του μποξ.
Γιατί, όμως; Γιατί πιστεύεις;
Δεν ξέρω, γαμώτο.
Προφανώς τσάντισε πολύ κόσμο.
Ίσως έφταιγε που έλεγα σε όλους να πάνε να γαμηθούν
όταν ζητούσαν πράγματα που δεν ήθελα.
Το αστείο παρατραβάει
όταν προέρχεται από θυμό ή ζήλια.
Όταν προέρχεται από στοργή, δεν παρατραβάει ποτέ.
Αν αγαπώ κάποιον, γράφω σαν θαυμαστής
ή αποδοκιμάζω σαν θαυμαστής,
όλα καλά.
Μα όταν η πρόθεση δεν είναι η στοργή,
το αστείο παρατραβάει.
Εγώ μπορώ να κοροϊδεύω τον Άνταμ όλη μέρα. Ξέρει ότι τον αγαπώ.
Γι' αυτό αγαπώ τη μουσική τους.
Είναι σαν την μπάντα του Ντέιβ Μάθιουζ χωρίς την περίπλοκη κιθάρα.
Λατρεύω τους Counting Crows. Απ' τις καλύτερες μουσικές
που θ' ακούσεις σε CVS στις τρεις το πρωί.
Έχετε δει το Ήσυχος Άνθρωπος;
Του Τζον Φορντ, με τον Τζον Γουέιν;
Ένας πρώην μποξέρ πάει στην Ιρλανδία να ζήσει στο σπίτι όπου γεννήθηκε.
Μπλέκει σ' έναν καβγά μ' έναν κτηματία που θυμώνει συνέχεια
με τον χαρακτήρα του Τζον Γουέιν.
Και λέει στο δεξί του χέρι,
που είναι νυφίτσα,
"Γράψε ένα όνομα".
Γράψε το όνομα, Σον Θόρντον.
"Το έγραψες;" "Ναι".
Τώρα διάγραψέ το.
Θα πεθάνει.
Πάντα το λέει. "Τώρα διάγραψέ το".
Τι να κάνω; Να γράφω ονόματα και να τα διαγράφω;
Έχω καλύτερα πράγματα να κάνω.
Μου φαίνεται χάσιμο χρόνου.
Αλλά είναι ωραία σκηνή. Ωραία ταινία.
Μ' αρέσει να παίζω.
Μ' αρέσει να το κάνω αυτό.
Είναι το μόνο πράγμα που μ' αρέσει πραγματικά να κάνω.
Κάποτε είχα μόνο τη μουσική στη ζωή μου.
Και τώρα, η αλήθεια είναι
ότι δεν ζω και πεθαίνω γι' αυτήν.
Είναι σημαντικό για μένα να είμαι δημιουργικός
και να γράφω τραγούδια.
Αλλά δεν πεθαίνω στη μιζέρια μόνος
σ' ένα σπίτι χωρίς άλλη διέξοδο
εκτός από τα τραγούδια μου.
Έζησα πολύ τρομακτική διασχιστική μοναξιά.
Και είχα τα τραγούδια,
που ήταν ένας τρόπος να συνδεθώ με τον κόσμο.
Γνώρισα τον Άνταμ το 2017.
Ήταν γοητευτικός και λίγο ντροπαλός,
και πολύ γλυκός.
ΖΟΪ ΜΙΝΤΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΑΜ
Βασικά, βγήκαμε για φαγητό
κι από τότε είμαστε μαζί.
Είμαι πολύ προστατευτική μαζί του.
Στο παρελθόν, με ανησυχούσε
όταν η ευτυχία άλλων εξαρτιόταν από μένα.
Μα ο Άνταμ δεν εξαρτάται από κανέναν.
Νομίζω ότι τα ράστα ήταν ένα από τα πράγματα
που ο κόσμος δεν καταλάβαινε γι' αυτόν, κι αυτό μάλλον
ήταν ένας παράγοντας
στον τρόπο που το κοινό αντιδρούσε σ' αυτόν.
Νομίζω πως υπήρχε λίγος χλευασμός
και υπήρχε και εμμονή στα ΜΜΕ.
"Ο τύπος με τα ράστα βγαίνει μ' αυτήν την κούκλα.
Τι γίνεται;"
Όταν τα φτιάξαμε,
είχε τα ράστα.
Κι ένιωθα πως ό,τι κι αν ήταν πριν,
πλέον ήταν σαν ασπίδα.
Ένιωθα ότι ήταν ένα φράγμα.
Κι όταν τα έκανα στην άκρη
κι έβλεπα το πρόσωπό του...
Αγαπώ το πρόσωπό του και... Έχει όμορφα μάτια
και το αγαπημένο μου χαμόγελο στον κόσμο.
Και πάντα...
τον ενθάρρυνα διακριτικά
να προσπαθήσει ίσως
να ζήσει χωρίς τα ράστα.
Εξεπλάγην και χάρηκα πολύ για εκείνον,
επειδή χάρηκε κι εκείνος.
Ήταν έτοιμος για μια νέα εποχή.
Ήταν έτοιμος να γίνει μια νέα εκδοχή του εαυτού του
και μια πιο εκτεθειμένη εκδοχή.
Κι ήμουν πανευτυχής για εκείνον.
Ο δεύτερος δίσκος είναι ο αγαπημένος μου.
Τον άκουσα απ' το δωμάτιο του αδερφού μου. Τον πήρε πρώτος.
ΚΡΙΣ ΚΑΡΑΜΠΑ
Δεν ήξερα τι ήταν. Δεν έμοιαζε με τον πρώτο.
Ηχητικά, διέφερε από τον πρώτο.
Έχει μια αναίδεια που ακόμη με αγγίζει.
Με κάνει να νιώθω,
ακόμη και τώρα, νέος κι ενθουσιασμένος με τη μουσική.
Και είναι από τους δίσκους
που ακούω ακόμη όταν θέλω να το νιώσω αυτό.
Τα τραγούδια είναι μοναδικά,
και είναι όλα συνεπή, από το πρώτο στον πρώτο δίσκο, μέχρι αυτά...
ΣΟΝ ΜΠΑΡΝΑ ΜΟΥΣΙΚΟΣ
...που έβγαλε πρόσφατα. Δεν πίστευα
ότι κάποιος μπορεί να δημιουργήσει συναίσθημα τόσο καλά.
Μου άλλαξε τη ζωή. Γράφω τραγούδια εξαιτίας αυτού.
Έδωσε σε μια μπάντα σαν εμάς πολλές γνώσεις ή θάρρος...
ΓΟΥΕΣΛΙ ΣΟΥΛΤΣ
Δεν χρειάζεται να γράψεις το πιο γρήγορο ή το πιο θορυβώδες τραγούδι.
Πρέπει να γράφεις ξεχωριστά τραγούδια.
Μπορεί να είναι ήσυχα, αργά,
να βγαίνουν από την καρδιά.
Η ειλικρίνεια δεν πέθανε.
Η τιμιότητα δεν θα σε σκοτώσει.
Δεν χρειάζεται να είναι ειρωνικό, αλλά πρέπει να είναι ποιητικό.
Ήταν πολύ πρόθυμος ν' ανοιχτεί,
να είναι ευάλωτος και να σου πει πόσο χάλια ένιωθε,
το οποίο ήταν ό,τι καλύτερο.
Ο κόσμος που αγάπησε τον πρώτο δίσκο
ίσως δεν αγόρασε τον δεύτερο,
ίσως τον αγόρασε,
μα κανείς δεν έπαψε ν' αγαπά τα τραγούδια του.
Ποτέ δεν σταμάτησαν να παίζονται.
Για να δω.
Θα γράψουμε το "A Long December".
-Είσαι μόνος σου; -Ναι.
Εντάξει.
Είσαι έτοιμος; Και...
Αυτό είναι το ανκόρ.
Το ταλέντο του Άνταμ είναι πιο σημαντικό
από τη μόδα, που είναι κάτι εφήμερο.
Γάμα τη μόδα.
Υπάρχουν πολλοί που πήραν
πιο καλές κριτικές τη δεκαετία του '90
και κανείς δεν τους ακούει πια,
δεν έχουν θέση στην καρδιά των γενεών.
Με όσα ξέρω τώρα,
θα έλεγα, εφόσον αυτό που τραγουδάς βγαίνει από την καρδιά σου,
δεν χρειάζεται ν' ανησυχείς για τίποτα.
Όλοι θα έχουν διαφορετική αντίδραση,
και κάποιοι που το μισούν σήμερα θα το αγαπήσουν αύριο.
Η καλύτερη μουσική των Counting Crows
δεν ενδιαφέρεται για το τι λέει ο κόσμος.
Απλώς σου λέει την εμπειρία του
ή την εμπειρία τους.
Είναι μια αδελφότητα
περίεργων ανθρώπων με τους οποίους έχω κάτι κοινό.
Παίρνουμε όσα συμβαίνουν στη ζωή μας
και τα μετατρέπουμε σε περίεργα πράγματα
που κάνουν ρίμα, για να εξηγήσουμε
τι περνάμε.
ΤΟ RECOVERING THE SATELLITES ΕΓΙΝΕ ΔΙΠΛΑ ΠΛΑΤΙΝΕΝΙΟ ΣΤΙΣ ΗΠΑ.
ΟΙ COUNTING CROWS ΕΧΟΥΝ ΒΓΑΛΕΙ ΟΚΤΩ ΑΛΜΠΟΥΜ
ΜΕ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 25 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΩΛΗΣΕΙΣ.
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΟΥΣ ΑΛΜΠΟΥΜ, BUTTER MIRACLE, THE COMPLETE SWEETS!,
ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥΣ.
Ακόμη έχω εμμονή με τη μουσική.
Απλώς δεν είναι πια ο χώρος που πάω για να εκφραστώ.
Είναι ο χώρος που ζω, και τον αγαπώ.
Υποτιτλισμός: Σοφία Κοκκινά