Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
REŻYSERKA
Mimo ponad 30 lat popularności
Counting Crows
to wciąż jeden z najbardziej polaryzujących zespołów.
W tym filmie skupię się
na dwóch pierwszych albumach.
Chcę pokazać, za co ludzie pokochali ten zespół,
ale też za co go krytykowali.
Wiele moich utworów opowiada o trudnych momentach,
ale niemal każdy z nich
mówi też o nadziei.
Wiem, że w wielu sytuacjach
myślę pesymistycznie,
a kiedyś miałem z tym jeszcze większy problem.
Bo oprócz typowych trudności
zmagałem się również z chorobą psychiczną, która...
Nie rozumiałem, co się ze mną dzieje,
wiedziałem tylko, że nie jest mi łatwo.
Jakim cudem...
miałbym myśleć optymistycznie,
skoro nie mogłem spać,
nie mogłem normalnie myśleć?
A żyłem na oczach całego świata.
Wspaniale było odnieść sukces,
ale wiązały się z nim cholernie trudne momenty.
Dzięki piosenkom stałem się innym człowiekiem,
więc są one dla mnie wszystkim.
Uwielbiam ten zespół
i jego otwartość w mówieniu o uczuciach.
To wymaga sporo odwagi,
bo można za to nieźle oberwać.
Napisał utwór o tym, że chce zostać gwiazdą rocka
dokładnie w momencie,
w którym lepiej się do tego nie przyznawać.
Czekamy na światłach
i słyszymy krzyki z auta obok:
„Counting Crows są do bani!”
Sława uniemożliwia robienie rzeczy, które kiedyś się robiło,
a to powoduje izolację.
Jeśli ktoś ma tak głośnego wewnętrznego krytyka jak Adam,
czekają go w życiu momenty,
w których nie będzie lubił samego siebie.
Nikt nie jest gotowy na moment,
w którym pierwszy album odnosi ogromny sukces.
Kim właściwie jest Mr. Jones?
Czy chodziło o Jamesa Earla Jonesa?
Alexa Jonesa? A może Indianę Jonesa?
Nie mam pojęcia,
może pomożecie mi rozwikłać tę zagadkę.
Kim, do cholery, jest Mr. Jones?
- Buty są w kadrze? - Tak.
Dobrze, bo są zarąbiste.
Przeprowadziliśmy się do Berkeley,
Oakland, potem znów do Berkeley.
Po raz pierwszy byłem w zespole,
pisałem piosenki i zarządzałem zespołem,
to była ciężka praca.
Próbowałem wymyślić nazwę dla zespołu.
Miałem zapisane dwie kolumny nazw,
było ich z 60, i żadna nie była dobra.
Wśród nich były Bird Circle i Monkey Garden
albo na odwrót.
Oglądałem film z Mary-Louise Parker,
wieloletnią przyjaciółką,
pod tytułem „Znaki życia”.
To był szalony czas. Zagrałam w moim pierwszym filmie.
AKTORKA
Grali w nim Beau Bridges, Vince D'Onofrio,
Kevin J. O'Connor.
W jednej scenie Vince i Kevin
stoją na wzgórzu, zastanawiając się,
co mają zrobić ze swoim życiem,
kiedy w powietrze wzlatują wrony. I Vince mówi...
Jak leci ta rymowanka o wronach?
Jaka rymowanka?
Mówi się ją, widząc wrony.
- Wrony? - No.
A Kevin na to: „Chyba chodziło o psy”.
Nie, o wrony.
Moja mama mówiła, żeby liczyć wrony.
Wyrwałem kartkę z notatnika,
wrzuciłem ją do kominka w domu rodziców
i uznałem, że oto mamy nazwę.
Wkrótce usłyszałem, że jest fatalna,
ale wszystkie nazwy zespołów takie są, do czasu.
Adam grał koncert w Grange Hall w Berkeley
i zaczęliśmy dyskutować o albumach.
Ja lubiłem Can i Captain Beefhearta...
GITARZYSTA
...a on Bruce'a Springsteena.
Mówię: „To nie moja religia”,
a on: „Nie rozumiem”. I kilka dni później
ktoś puka do drzwi mojego domu w Berkeley,
około 11.00 rano,
otwieram, a tam stoi ten Adam.
Ma ze sobą stos płyt,
wszystkie płyty Bruce'a Springsteena, ułożone chronologicznie,
które kupił z drugiej ręki w Amoeba Records.
I mówi: „Są dla ciebie.
Później pogadamy”.
I od razu go polubiłem.
Immerglück mówi...
GITARZYSTA
„Zobaczmy, czy będziecie się dogadywać”.
I tak było. Z miejsca się polubiliśmy.
Kiedy chcieliśmy coś nagrać, szliśmy do studia Dave'a,
to było małe studio
o nazwie Dancing Dog.
Powstało niezwykłe demo.
Dave był znakomitym inżynierem dźwięku...
KEYBOARDZISTA
...i demo brzmiało jak gotowa płyta.
Tworzyliśmy wtedy album August.
Choć tak naprawdę Adam pisał utwory,
ja tylko napisałem niektóre mostki.
Więc tak naprawdę on tworzył August.
Poznaliśmy wtedy niejakiego Alana Leonarda.
Okazało się, że to ważny gość, prawnik Toma Petty'ego,
który reprezentował Warner Chappell Publishing.
Chciał, żeby przesłać mu nagranie.
Na demo powinny być maksymalnie trzy utwory.
My przesłaliśmy ich 14 czy 15.
Zareagował jak każdy,
kto dostałby demo z 15 utworami: „Co to za prostaki”?
Alan na to: „Oby te utwory były dobre,
bo nie będę ich słuchał dłużej niż pół minuty”.
Na demo znajduje się
połowa pierwszego albumu.
I utwory, które nie miały trafić
na pierwszy album, ale były bardzo chwytliwe
i bardzo dobre.
Pół minuty zajęło im zdecydowanie,
że demo zasługuje na uwagę.
Wieczorem dzwoni:
„Tak się cieszę.
Chcę z wami współpracować.
Tylko coś dokończę. Pa”.
Znowu telefon: „Mówi Alan Leonard.
Jestem tym prawnikiem, mam wasze nagranie”.
„Jasne”.
Ten prawnik rozesłał demo do producentów muzycznych,
więc wszyscy je kopiowali...
BYŁY BASISTA & KEYBOARDZISTA
...i wkrótce stało się jednym z ich z ulubionych dem.
Odezwały się do nas wszystkie wytwórnie.
Rozpoczęła się ostra licytacja.
Wytwórnia Geffen oferowała całkowitą swobodę twórczą
i wyższe tantiemy.
W zamian oddaliśmy wszystkie nasze pieniądze.
Dosłownie wszystkie.
Wytwórnia Geffen była jak Nirvana.
To ona wskazywała,
co obecnie jest ważne i na czasie.
HISTORYK MUZYKI
Dla ówczesnych 14-latków
Nirvana zmieniła wszystko.
Jednego dnia słuchałem Poison i Def Leppard,
a następnego już nie.
To był oficjalny początek lat 90.
Mieszkałem wtedy z rodzicami
i byłem dla nich utrapieniem.
Byłem gotowy wziąć jakąkolwiek fuchę,
byle jakoś zacząć się utrzymywać.
Pracowałem jako programista.
Chciałem zostać naukowcem
i zajmować się sztuczną inteligencją.
Odkąd miałem 12 lat, chciałem grać w zespole.
Nie miałem pojęcia, jak trudno osiągnąć sukces w tej branży.
Podpisaliśmy kontrakt z dużą wytwórnią.
Byliśmy taką sobie
folkowo-rockową kapelą z Berkeley Hills.
Jakim cudem mielibyśmy sprzedać miliony płyt?
Myślałem, że nagramy płytę,
może wsiądziemy w vana i pojedziemy w trasę jako support,
a potem wrócimy do domu.
Zespół się rozpadnie,
umowa zostanie rozwiązana.
Jest taka scena,
w której Wiluś E. Kojot lata,
a ktoś mówi: „Ty nie umiesz latać”.
On na to: „Nie umiem?”. I wtedy spada jak kamień.
Ja czułem, że mogę być gwiazdą rocka.
Bez problemu.
Więc jak zaczęliśmy nagrywać pierwszą płytę,
powiedziałem kolegom w pracy,
żeby nikt nie zajmował mojego biura.
Myślałem, że wrócę po jakichś czterech miesiącach.
Ale nie wróciłem.
Wynajęliśmy dom w LA.
Teraz to chyba konsulat szwajcarski.
Dom był idealny, miał duży salon,
w którym mogliśmy nagrywać.
PRODUCENT MUZYCZNY
Mieliśmy szczęście pracować
z jednym z najlepszych producentów,
Po pierwsze, nazywa się T-Bone Burnett,
co stanowi jakieś 75% jego autorytetu, jego geniuszu,
„To nasz producent, T-Bone.”
To mówi wszystko.
Często graliśmy w pokera. T-Bone go uwielbiał.
Mieliśmy jedno z pierwszych krzeseł do masażu,
jakie w życiu widziałem
i T-Bone zawsze w nim siedział i gadał przez telefon:
„Świetnie wam idzie. Tak trzymać.
Oby tak dalej”.
Tak, tak, tak.
Mówi: „Nagraliście demo, które brzmi jak album,
teraz musicie nagrać album, który brzmi jak demo”.
Nagrywaliśmy naszą pierwszą płytę,
próbując odkryć,
kim tak naprawdę jesteśmy.
Pomyślałem, że musimy usiąść w kręgu,
porozmawiać i nauczyć się, jak tworzyć zespół.
Przekonałem wszystkich...
do zmiany.
Dave Bryson grał na gitarze w stylu Stone Roses,
z mnóstwem efektów, których się pozbyliśmy.
Matt grał na bezprogowym basie,
który zamienił na starego Höfnera i Voxa.
Charlie grał na syntezatorze,
ale postanowiliśmy, że na tej płycie użyjemy tylko pianina i organów Hammonda.
Jako muzycy...
Powiem tak: nie byłem na to gotowy.
Kiedy nagrywaliśmy pierwszą płytę,
byłem przerażony.
Nie byłem pewien, czy stworzę materiał,
na który zasługiwała ta płyta.
Wręcz to wiedziałem.
Uprzykrzałem wszystkim życie.
W pewnym momencie, każdy z nas
chciał odejść z zespołu.
Trudno było przyzwyczaić się do tego,
że decyzji nie podejmujemy już wspólnie,
ale że to Adam ma ostatnie słowo.
Pamiętam, że kiedy powiedział,
że teraz tak to będzie wyglądać,
poważnie rozważałem odejście.
Pomyślałem... Mogę przeklinać?
- Jasne. - „Pierdolę to.”
Wyobraźmy sobie, że ktoś całe życie pracuje na to,
żeby podpisać kontrakt,
i kiedy w końcu mu się to udaje,
lider zespołu mówi:
„Wszystko robicie źle,
musimy wszystko zmienić”.
Każdy pomyślałby, że gość oszalał.
Ale jak już przestałem
użalać się nad sobą, pomyślałem:
„Zobaczmy, co z tego wyjdzie”.
Często podczas nagrań miewał trudniejsze momenty,
w których nie umiał powiedzieć,
czego oczekuje
i był bardzo niezadowolony.
Chodziło mi o konkretny efekt,
ale nie umiałem powiedzieć, co jest nie tak.
Wiedziałem, jaki efekt chcę uzyskać,
ale mi to nie wychodziło.
Nie widziałem, jak wytłumaczyć reszcie,
jak brzmią Counting Crows.
Rozumiem go, bo ja mam tak samo.
Gdy Adam tworzy,
trudno z nim współpracować.
Chce dokonać czegoś,
co wykracza poza jego oczekiwania.
Chce, by to coś go zaskoczyło
i było lepsze niż sobie wyobrażał.
I nie podda się, póki mu się to nie uda.
A nie każdy jest taki jak on.
Rock and roll to moje życie.
Całe życie grałam w zespołach.
A będąc liderem grupy,
trzeba znaleźć...
MUZYCZKA
...połączenie z zespołem.
Więc Adam wziął wszystkie swoje lęki
i zawarł je w swojej muzyce.
On nie lubi muzyki idealnej.
Doskonalenie tylko ją pogarsza.
Trzeba tak zaaranżować muzykę,
żeby przekazywała uczucia w niedoskonały sposób.
Utwór ma być niedopracowany, mimo że powstał przy 109. podejściu.
Utwór ma być prawdziwy,
bolesny.
Musi być bolesny.
Utwór „Perfect Blue Buildings”
miał brzmieć jak załamanie nerwowe.
Więc go doświadczyłem.
Adam ma w sobie pewien nieporządek,
jakby słuchało się
i obserwowało kogoś, kto coś sobie przepracowuje.
Jego muzyka to zapis
wewnętrznej walki,
swego rodzaju terapia,
którą można z nim dzielić,
gdy człowiek się odpowiednio dostroi.
Miałem jakieś 18 lat, gdy zacząłem pisać piosenki.
To był mój sposób na wyrażenie siebie,
którego mi brakowało.
Zawsze czułem, że siedzi we mnie sporo rzeczy,
ale one w żaden sposób
nie wychodziły na wierzch
podczas całego dzieciństwa.
Muzyka jest miejscem, w którym się otwieram.
To właśnie tam mogę
opowiadać o tym, co czuję.
Zachowanie dysocjacyjne
to między innymi dystansowanie się od wszystkiego.
A świat często przypomina oglądany film.
W rezultacie,
człowiek dystansuje się od własnego życia.
Dzięki piosenkom mogę wyrażać wiele rzeczy,
zamiast...
Pewnego ranka, miałem 21 lat,
wypiłem wielką szklankę wody.
Pomyślałem wtedy: „Czuję się dziwnie.
Jakoś inaczej. Jakbym...
Jakbym pod wpływem LSD”.
I z tego co wiem, byłem, przez kolejny...
rok lub półtora.
Bałem się cały czas,
budziłem się rano
i bałem się otworzyć oczy.
Chciałem, żeby to się skończyło,
ale to trwało dalej.
To wtedy zacząłem myśleć,
że z moją psychiką jest coś nie tak,
bo nie brałem narkotyków.
To się po prostu działo.
Wtedy zacząłem brać leki,
bo nie wiedziałem, jak mam z tym żyć.
To było straszne i nigdy się nie kończyło.
Nagrywaliśmy pierwszą płytę,
gdy zadzwonił mój menedżer i mówi:
„Van Morrison nie zagra na gali Rock & Roll Hall of Fame.
Zostanie wprowadzony, ale nie będzie obecny”.
Robbie Robertson,
ówczesny dyrektor muzyczny,
mówi: „Znam taki jeden zespół,
teraz nagrywają płytę w LA.
To idealny wybór”.
The Rock & Roll Hall of Fame opiera się na wykluczaniu.
Co roku decydują, kogo wprowadzą,
a kogo nie, wedle pewnej hierarchii.
Tylko niektórzy zostają przyjęci i zaakceptowani.
Wyobraziłem sobie, jak Robbie Robertson mówi:
„Panie i panowie, oto oni”.
I wtedy wychodzą Counting Crows i nikt nie wie, co to za jedni.
Gdy wyszliśmy na scenę,
miałem takie głupie nakrycie głowy,
To była taka długa czapka,
którą zawiązuje się z tyłu.
Nie mam pojęcia, czemu ją założyłem.
Do tego miałem ciężką obszerną kurtkę.
Na scenie bywam spontaniczny.
Przy pierwszym „Dajcie głośniej”...
Dajcie głośniej.
Odchyliłem głowę do tyłu i czapka spadła,
ale udało mi się ją złapać.
Byłem na tyle przytomny, żeby ją złapać,
ale nie na tyle, żeby ją mocniej zawiązać
albo się jej pozbyć.
Więc przez cały czas trwania utworu
czapka migrowała mi po całej głowie,
wte i wewte.
Zsuwała się i przekręcała.
Ale występ się udał.
Chyba wciąż jesteśmy jedynym nieznanym zespołem,
który zagrał na gali Rock & Roll Hall of Fame.
Pewnego dnia usłyszałem,
że Charlie odchodzi ze wszystkich kapel
i teraz będzie grał w takim jednym zespole.
Pomyślałem, że to szaleństwo.
GITARZYSTA
Skąd u niego ten pomysł?
Byłem na ich koncercie w Paradise Lounge.
Posłuchałem, jak grają,
obejrzałem występ Adama i mówię:
„Charlie, gdybyście potrzebowali gitarzysty,
chętnie do was dołączę”.
Wziąłem ich płytę na weekend
i puściłem ją w domu rodzinnym,
na co moja mama wrzasnęła z kuchni:
„Ale ten facet jęczy!”
I tak to się zaczęło.
Zaczynamy. Dziś ze mną Countin...
Countin... Counting Crows.
- Jak leci? - Cześć.
Przedstawcie się widzom.
Ja jestem Charlie.
- Cześć, widzowie. - Adam.
Cześć. To jest Dan.
Miło cię poznać.
Od jak dawna masz dredy?
Od około roku.
- Tak? - Tak jest.
Czyli nowa fryzura.
Od zawsze patrząc w lustro,
miałem wrażenie, że nie widzę siebie.
Czasem to wrażenie było silniejsze, czasem słabsze,
ale zawsze było.
Nie tak siebie postrzegałem,
w odbiciu widziałem kogoś innego.
Moja twarz w lustrze
nie odzwierciedlała tego, jak się czuję.
Ale gdy zrobiłem dredy, to się zmieniło.
Jakbym po raz pierwszy rozpoznał samego siebie.
I żyłem tak kolejne...
27, 28 lat.
I w ten sposób...
nauczyłem się, jak być sobą.
Że co?
To było dla mnie niepojęte.
Skąd taki pomysł?
Ale, dobry Boże,
ta fryzura stała się ważną częścią jego tożsamości,
a w tamtych czasach naprawdę dobrze wyglądał.
Ale byłem w szoku, pomyślałem: „Ty tak na serio?
Czyli w tę stronę zmierzamy?”
Kupiłem jeden z jego dredów na eBayu.
Posadziłem go, mając nadzieję, że wyrośnie mi drugi Adam Duritz.
Znam go od dawna.
Adama poznałem jakieś 20 lat temu w Washington Square Park.
Myślałem, że to Ani DiFranco, więc zacząłem go podrywać.
KOMIK
Po co mnie zaprosiliście?
Będę wymyślał kolejne żarty o Counting Crows.
Tego właśnie chcecie?
Gdy Counting Crows zdobyli popularność, pisałem teksty dla MTV.
Pracowałem na Broadwayu pod numerem 1515.
Żeby osiągnąć sukces, trzeba było wystąpić w MTV.
MTV wyznaczało trendy. MTV budowało tożsamość widzów.
Może bliżej ci było do Yo! MTV Raps,
może bliżej do Headbangers Ball,
a może do 120 Minutes.
120 Minutes było programem o muzyce niezależnej,
który leciał co niedzielę
od północy do drugiej w nocy.
David Geffen dostał telefon z MTV:
„Gdzie teledysk Counting Crows?”
On na to: „Do którego utworu?”
A goście z MTV na to:
„Co ty chrzanisz?
Do którego utworu? Przecież to twoja płyta.
Do tego hitu, »Mr. Jones«”.
A on na to: „Jasne, zrobi się”.
Moi menedżerowie mieli genialną strategię:
między Świętami a Sylwestrem
nikt nie wypuszcza muzyki,
bo w tym tygodniu nie tworzy się list przebojów,
więc nikt nie wypuszcza żadnych utworów ani płyt.
Pomyśleli, że skoro nikt niczego nie wysyła
do MTV w tym tygodniu,
jeśli my im coś wyślemy,
na pewno trafimy do 120 Minutes.
- Jestem Charlie. - Matt.
Adam.
I jesteśmy...
- Counting Crows. - Właśnie.
Oglądałam MTV i usłyszałam ten początkowy riff.
Pomyślałam: „To na pewno Adam”.
Gwiazdy rocka wczesnych lat 90. pokazały,
jak to jest być gwiazdą rocka.
I nie było to nic fajnego.
Trent Reznor trzymał mikrofon w ten sposób,
jakby mówił: „Jak to ciężko
być gwiazdą rocka”.
A „Mr. Jones” to był bardziej taki klimat.
Rozumie, że to, czego chce
prawdopodobnie go zniszczy.
Łatwo dostrzec mroczny charakter tego utworu,
który jeszcze bardziej podkreśla jego skoczna melodia.
„Mr. Jones” opowiada o chęci zostania gwiazdą rocka,
ale też o tym, jak bardzo to wymarzone życie
dalekie jest od oczekiwań.
Gdy słyszymy: „Jeśli wszyscy mnie kochają,
Nigdy nie będę samotny”,
wiemy, że to nieprawda.
Ten utwór nie opowiada tylko o marzeniu,
ale też o poczuciu pustki, jakie się z nim wiąże,
choć to nadal wspaniałe marzenie.
Ale bycie gwiazdą rocka,
tak jak wszystko inne, nie rozwiąże wszystkich problemów.
Samemu trzeba się ogarnąć.
Na szczęście wtedy jesienią
graliśmy w Irving Plaza jako support Crackera
i daliśmy świetny występ.
Chcieli, żebyśmy zagrali na bis,
co rzadko się zdarza zespołom wspierającym.
Na widowni była Marci Klein,
córka Calvina Kleina,
która organizowała występy w Saturday Night Live.
Zadzwonili i zapytali, czy wystąpimy w SNL.
Najpierw mielibyśmy zagrać „Mr. Jonesa”, a potem może „Round Here”,
ale oba utwory trzeba będzie przyciąć.
Mieliśmy zagrać dwa utwory w SNL,
jeden z nich... Różnica popularności
między nimi była ogromna.
Bardzo chciałem zagrać „Round Here”
i to w całości,
pomyślałem, że ten utwór pokazałby ludziom, kim jesteśmy.
„Mr. Jones” to świetny utwór,
ale przypomina wiele innych piosenek,
a „Round Here” jest wyjątkowym utworem.
Nie zgodzili się. Chcieli, żebyśmy zagrali nasz hit.
W końcu twórcy programu się zgodzili.
DZIENNIK Z TRASY 1994
Mogliśmy zagrać „Round Here”,
a potem „Mr. Jonesa”,
oba utwory w całości.
Ćwiczyliśmy przed występem,
a potem nie wychodziliśmy z budynku. Byłem tak podekscytowany,
że nie mogłem się odprężyć, nie mogłem na nikogo patrzeć.
To był nasz pierwszy występ w telewizji.
Wszyscy wydawali nam się megasławni.
Pierwszego dnia usłyszeliśmy: „Przy okazji,
żeby się wyrobić czasowo,
musieliśmy wprowadzić pewne zmiany
i najpierw zagracie „Mr. Jonesa”,
a „Round Here” będzie drugą piosenką.
I...
Prawdopodobnie będziecie musieli przyciąć
oba utwory o minutę-półtorej.
Wszystkie nasze ustalenia trafiły do kosza.
Mówię im: „Umawialiśmy się. A wy nam coś obiecaliście”.
Oni na to, że nic nie mogą zrobić,
że tak już bywa z programami.
A ja na to: „Nie”.
Adam powiedział, że nie ma mowy.
I zagroził, że odejdzie.
Co wymagało sporo...
W końcu kto nie marzy o występie w SNL?
To miał być nasz najważniejszy moment.
Musieliśmy go przeżyć albo po naszemu,
albo wcale.
Chyba nikt nie myślał,
że warto się o to kłócić.
Byłem po stronie Adama i go nie winiłem.
Ale w kolejnych latach swoim podobnym zachowaniem
wkurzył wiele osób.
To on zarządza zespołem i podejmuje decyzje.
Z nikim się nie konsultuje.
Tak już ma.
Tworzymy zespół od tak dawna
między innymi dlatego, że nam to nie przeszkadza.
Czasem przeszkadza, ale częściej nie.
Panie i panowie, Counting Crows.
Łatwo się rozproszyć
i zrobić z siebie idiotę,
a widzowie tego nie zapomną, bo wszystko jest na taśmie.
Byliśmy tego świadomi,
choć o tym nie rozmawialiśmy.
Myślałem tylko o tym,
żeby zrobić to, co umiem najlepiej,
nie przejmując się kamerami.
Adam oczywiście dał elektryzujący występ.
On przed kamerą
ożywa.
To dramatyczny utwór,
śpiewając go totalnie odleciałem.
Napięcie narasta w nim aż do punktu kulminacyjnego.
To było jak lot w kosmos.
W pewnym momencie
wzniósł się na kolejny poziom.
Aż krzyknąłem do niego ze sceny:
„Dajesz!”
Zagraliśmy najlepiej, jak tylko mogliśmy,
w programie na żywo.
Moim zdaniem zagraliśmy zajebistą wersję tego utworu.
Z balkonu oglądała nas Marci Klein razem z Garym.
Spytała: „To twój zespół?”, a on, że tak.
„Są świetni.”
A on, że owszem.
„Ten twój kumpel, Adam...” „Co z nim?”
„Co za zjeb.”
I już więcej nie wystąpiliśmy w SNL.
Ale zdobyliśmy popularność.
To ich debiutancki album,
August and Everything After.
I jeśli jeszcze go nie kupiliście,
coś jest z wami nie tak.
Dwa tygodnie po występie w SNL
graliśmy nasze pierwsze koncerty.
Te kilka tygodni były jak najlepsza trasa,
mogliśmy robić na scenie, co tylko chcemy.
To był surrealistyczny okres.
Jeździliśmy vanem po Sacramento i słuchaliśmy radia,
w którym leciała nasza muzyka.
Oszaleliśmy.
Graliśmy dalej
w tym wspaniałym czasie,
w którym stawaliśmy się popularnym zespołem.
To był szalony okres.
Nieprzewidywalny, ale ekscytujący.
Występy z Adamem były elektryzujące,
nigdy wcześniej
nie grałem z kimś takim jak on.
Niektórzy ludzie mają to coś.
I on to miał.
Nasza popularność rosła i rosła,
do tego stopnia, że zagraliśmy przed Stonesami.
Chyba nikt nie marzy o byciu zespołem supportującym.
Każdy chce być muzykiem czy autorem piosenek.
Ale powiem szczerze,
20-letni Mick Jagger zainspirował mnie
do wstania zza pianina
i śpiewania na stojąco.
Ich pierwszy album wyszedł w 1993 roku, więc miałem wtedy 17 lat.
Wtedy słuchałem głównie Nirvany, Pearl Jamu,
i Soundgarden, czyli grunge'u.
Ale ich muzyka miała w sobie coś egzotycznego, pustynnego,
czuć w niej było wolność,
i pewnie nie jeden 17-latek myślał sobie:
„Wow, jak mogę osiągnąć taki stan?”
Raczej nie zdawaliśmy sobie sprawy,
z jakimi trudnościami Adam się zmagał.
Jego muzyka brzmiała jak śpiew wolnego ducha.
Dobrze pamiętam okładkę
August and Everything After,
wpasowywała się w styl alternatywnego rocka.
Sprawiała wrażenie ważnego dzieła.
Wyglądała jak karta z dziennika nastolatka,
którą chce pokazać światu.
DZIENNIK Z TRASY 1994
Byliśmy w Europie, kiedy Rolling Stones postanowił,
że trafimy na okładkę.
Nie byłem pewien, czy to dobry pomysł,
bo choć każdy chce trafić na ich okładkę,
zastanawiało mnie,
jak bardzo zmieni się przez to moje życie.
A byłem bardzo nieśmiały.
Wysłano mnie do Paryża,
żeby napisać o nich artykuł, gdy ich popularność zaczęła rosnąć.
AUTOR
Ale ja już byłem zakochany w ich płycie,
którą przesłuchałem podczas lotu do Paryża.
Nie dawała mi ona spać
i nie mogłem przestać jej słuchać.
Ten album mnie poruszył.
Byłem rzadkim przypadkiem krytyka muzycznego,
który uwielbiał, i nadal uwielbia Counting Crows.
Trudno to dziś ludziom wytłumaczyć,
ale stojaki z gazetami były wszechobecne,
a na wierzchu był Rolling Stone.
Często cały stojak pokryty był tym tytułem.
Więc na każdym rogu widzieliśmy nasze twarze,
na każdym lotnisku, na każdym przystanku...
Byliśmy wszędzie, to był koniec naszej anonimowości.
Dobrze wiedziałem, że udział w czymś takim
będzie miał swoje konsekwencje, a przecież nie mogliśmy odmówić.
Cała sesja w Paryżu była beznadziejna.
Na zdjęciach wyglądałem jak osioł, byłem jakiś taki przygnębiony.
Do tego wszyscy byliśmy na siebie wściekli.
Padało, pogoda była do bani
i nic nam nie wychodziło.
Masakra. Zdjęcia są czarno-białe, a my wyglądamy tak...
A gdzie rock and roll?
Czarno-białe zdjęcia smutnych ludzi:
teoretycznie tego właśnie chcieli słuchacze.
W końcu byliśmy ponurymi artystami.
Niestety nie nadawały się do użycia.
Wyglądaliśmy, jakbyśmy udawali smutasów,
jakbyśmy udawali zespół.
Pamiętam, że to był cudowny dzień,
spacerowaliśmy po Paryżu,
i kiedy wróciliśmy do hotelu
i siedzieliśmy w lobby,
do Adama ktoś zadzwonił.
Kobieta z recepcji zapytała:
„Czy jest tutaj Adam Duritz?
Ktoś chce z panem rozmawiać”.
To był Gary Gersh,
prezes Capitol Records,
który odszedł, zanim skończyliśmy miks płyty,
ale nadal byłem dla niego jak brat,
podobnie jak Kurt Cobain.
WIADOMOŚCI
Jestem Kurt Loder, a to MTV News.
Lider zespołu Nirvana, Kurt Cobain,
niezwykle utalentowany wokalista, tekściarz i gitarzysta,
został znaleziony martwy w piątek rano w Seattle,
to najprawdopodobniej samobójstwo.
SEATTLE, WASZYNGTON 8 KWIETNIA, 1994
To był straszny moment,
szczególnie dla niego,
bo on znał Kurta.
Ja byłem tylko jego fanem.
Mijaliśmy się, ale go nie znałem.
Śmierć Kurta Cobaina bardzo go dotknęła
i nieźle wystraszyła.
Obaj mierzyliśmy się z podobnymi trudnościami,
z którymi ja sobie nie radziłem.
Byłem przerażony,
bo tylko ja wiedziałem,
że zmagam się z poważną chorobą psychiczną,
która była dla mnie problemem.
Brałem leki, które...
Nie sądzę, żebym miał dwubiegunówkę,
ale brałem leki na tę chorobę, i to było coś strasznego.
Nie miał problemu z nadużywaniem substancji.
Nie pił dużo, nie brał narkotyków.
Bardziej obawiałem się, że odejdzie z zespołu.
Adam chciał zahamować emocje,
jakie wywoływaliśmy.
Ale to było niemożliwe.
Pierwsza płyta była hitem.
Tej maszyny nie da się łatwo zatrzymać.
Ale Adam chciał zwolnić.
Odnieśliście sukces.
Myślicie, że będziecie mieć czas,
żeby rozwijać się we własnym tempie?
I czy starczy wam na to cierpliwości?
- Nie. - Nie?
Nie. Już za późno na to.
Dziś wszystko dzieje się szybciej?
Tak, wszystko dzieje się za szybko.
Jak dla mnie.
Będziecie mogli odpocząć, gdy wrócicie do Stanów?
- Nie. - Nie.
Gdy wróciliśmy z Europy i wylądowaliśmy w Nowym Orleanie,
pojechałem na jeden festiwal
i otoczył mnie tłum.
Nie miałem pojęcia, co się dzieje, po prostu nagle...
otoczył mnie tłum ludzi...
Musiałem przegapić moment, kiedy do tego doszło,
nie wiedziałem, że staliśmy się aż tak popularni.
Ludzie oszaleli na naszym punkcie.
To właśnie wtedy
przestaliśmy grać koncerty indie-rockowe
i zaczęliśmy grać dla rozentuzjazmowanych fanów,
którzy chcieli usłyszeć jedynie „Mr. Jonesa”.
To chyba było w Greek Theater.
Powiedział: „Chodź ze mną na scenę”.
SCENA
Wyszliśmy, światła zgasły
i słychać było...
Całe życie występowałam na scenie,
ale nigdy przed takim tłumem.
I nigdy wcześniej po wyjściu na scenę nie czułam,
jakby uderzyła mnie fala.
Nawet nie potrafię tego opisać.
Dźwięk był przytłaczający
i wszystko działo się w atmosferze wyczekiwania,
która i nam się udzielała.
I wtedy pomyślałam: „To dlatego...
nie jest mu łatwo”.
Zacząłem słuchać August and Everything After...
TRENER GOLDEN STATE WARRIORS
...i z miejsca uznałem, że to mój ulubiony album.
Mieszkałem w San Francisco,
więc zaprzyjaźniłem się z Adamem.
Myślę, że mamy podobne usposobienie,
jesteśmy bardziej cisi i nieśmiali,
ale jednocześnie występujemy przed tysiącami ludzi.
Robi się trudno,
jak ludzie zaczynają cię rozpoznawać.
Z jednej strony, to bardzo miłe,
ale z drugiej strony, wolisz pozostać anonimowy,
więc czujesz się nieco skrępowany.
Pogodzenie tego z rosnącą popularnością
i złą sławą jednocześnie to trudny orzech do zgryzienia.
Byłem liderem Chainsaw Kittens.
Znałem Adama,
bo w tamtym czasie nie dało się go nie znać.
Widziałem na własne oczy,
na jakim świeczniku żyli.
Szliśmy sobie ulicą
i ktoś potrafił krzyknąć:
„Ja cię kojarzę!”,
nie mając pojęcia, jak nazywa się zespół
ani kim jest Adam, jedynie kojarząc go z telewizji.
Kilka przecznic od hotelu znajdowało się kino.
Zająłem miejsce na pustej sali.
W pewnym momencie otwarły się tylne drzwi
i podszedł do mnie jakiś facet.
Usiadł koło mnie i pyta:
„Jesteś gościem z Counting Crows?”
Mówię, że tak.
A on na to: „Mogę się przysiąść?”
Ja na to: „Słuchaj, dzisiaj chcę mieć wolne popołudnie,
daj mi trochę wolnego”.
A on, że spoko. I wstał i wyszedł.
Około pół godziny później drzwi znów się otwierają.
Słyszę, że ktoś idzie.
Mówię: „Weź się odpierdol”.
A to nie był on.
To był gość ze sklepiku.
Mówi: „Nie wiem, co tu się dzieje,
ale w lobby ktoś od 30-40 minut siedzi na telefonie
i mówi wszystkim, że pan tu jest,
a na zewnątrz czeka już z 200 osób”.
Ja na to: „Nie pierdol”.
„Jeśli chce się pan stąd wymknąć,
na dole jest wyjście”.
Posłuchałem go i wymknąłem się boczną uliczką.
Przeszedłem parę kroków,
kiedy usłyszałem krzyk tamtego gościa, więc zacząłem uciekać.
Tłum ludzi ścigał mnie
aż do hotelu.
Byłem przerażony.
Czułem, jakbym nagle obudził się na Marsie.
Potrzebowałem czasu, żeby przyzwyczaić się do grawitacji.
Słyszałem narzekania Adama,
ale mówiłem mu: „Odniosłeś sukces,
więc w czym problem?” Spotkałem się z nim na lunch.
Siedzieliśmy przy stoliku
z kilkoma innymi znajomymi,
kiedy podeszła do nas sześcioletnia dziewczynka.
„Przepraszam, mogę prosić o autograf?”
Adam już się do niej schylał,
kiedy nagle zza krzaka
wyskoczyła jej matka i odepchnęła dziewczynkę.
„Boże, jestem pana wielką fanką, mogę prosić o zdjęcie?”
Miałem takie: „O Boże”.
I wtedy zdałem sobie sprawę,
że życie Adama jest jednak trudniejsze
niż myślałem.
Na początku kariery, kiedy nosił dredy,
był bardzo rozpoznawalny.
Teledysk do „Mr. Jonesa” był bardzo popularny,
przez co Adam stał się gwiazdą.
Ludzie wszędzie go rozpoznawali.
Obaj mieliśmy zupełnie różne doświadczenia.
Ja jestem trenerem małej ligi i jednocześnie gram w zespole.
Nie byłem, i nadal nie jestem sławny.
Ja tylko należę do znanego zespołu.
Wyzwaniem była nie tylko sama sława,
ale też trzyletnie trasy,
które jednocześnie
były ogromnym sukcesem.
Zdecydowanie nie chciał,
żebyśmy byli tylko zespołem z radia,
ale żeby można było usłyszeć nas na żywo.
Ale bycie w trasie praktycznie przez trzy lata bez przerwy
potrafi człowieka wykończyć.
Podróżowanie to wyzwanie.
Człowiek przestaje być pewien, co jest prawdą, a co nie.
W trasie wszyscy są trochę wyobcowani, bo nikt nie wie, gdzie jesteśmy
ani jaki mamy dzień.
Codziennie budzimy się w innym łóżku,
na innej planecie.
A wszystkie nasze wspomnienia
przestają być ze sobą połączone.
Ma się wrażenie, że wydarzenie sprzed miesiąca
miało miejsce kilka dni temu, a to sprzed kilku dni...
Kiedy to właściwie było?
Człowiekowi się wszystko miesza.
W życiu nie ma żadnych stałych elementów
poza koncertami.
Życie w trasie nie jest łatwe.
Był taki okres, w którym ludzie
chcieli słyszeć tylko hity.
I to nawet nie byli jacyś wielcy fani.
Oni chcieli usłyszeć na koncercie to, co słyszeli w radiu.
Na koncertach
chcemy usłyszeć utwór w takiej wersji, w jakiej go znamy.
Chcemy usłyszeć największe hity
w niezmienionej, uwielbianej przez nas formie.
A Adam Duritz nie wykonywał ich w ten sposób.
Nabijał się ze mnie.
„Pantera Sarah” najpierw było obelgą...
BYŁA PROMOTORKA IMPREZ KLUBOWYCH
...bo lubiłam metal.
Nie pamiętam tego.
Myślałem, że dałem jej tę ksywkę.
Adam mówi: „No proszę, Pantera”.
A ja na to: „Tak, lubię ten zespół”.
A on na to: „Lubisz heavy metal?”
A ja na to: „Przynajmniej oni wiedzą, jak zrobić show.
W przeciwieństwie do ciebie”.
Nie pamiętam tego.
„Na koncercie w Milwaukee wyszłam po trzech piosenkach.”
To pierwsze, co mu powiedziałam.
A on: „Że co?”
A ja na to: „W Eagles Ballroom byliście do bani.
Musiałyśmy wyjść z dziewczyną”.
A on na to: „Pamiętam ten koncert”.
Tamtego lata, zanim wszedłem na scenę,
zdążyłem się wściec.
Publiczność nie szanowała naszych supportów.
Była dla nich okropna.
Chcieli tylko, żebyśmy zagrali „Mr. Jonesa”
i buczeli na pozostałe zespoły.
W niektórych grali moi przyjaciele,
w innych moi idole jak Alex.
Przed Adamem grał niejaki Alex Chilton.
ALEX CHILTON W CLEVELAND
O którym nikt nie słyszał.
Publiczność w Milwaukee jest bezlitosna.
Gdy Adam wyszedł na scenę, był wściekły.
Jego przyjaciel został wybuczany.
Nie podobało się mu, jak go potraktowali.
Spojrzałam na moją dziewczynę,
po tym jak wściekłym głosem zaśpiewał kilka pierwszych utworów,
i pomyślałam: „Nie chcę, żeby to zniszczyło
moją miłość do Counting Crows. Wychodzimy”.
Tamta letnia trasa
odebrała nam radość z występów.
Miałem wtedy lekkie załamanie nerwowe.
Pod koniec trasy musieliśmy anulować kilka koncertów.
Był w kiepskim stanie. I nie był w żaden sposób
przygotowany na to, co zdarzyło się później.
MENEDŻER TRASY
Adam zebrał wiele pochwał,
ale też doświadczył wielu ataków.
Nie wiem, czy ktokolwiek potrafi tyle znieść.
Spadła na niego fala krytyki.
Najciekawsze jest to, że podczas
pierwszych miesięcy zespół zbierał rewelacyjne recenzje.
Ludzie najpierw wychwalali Counting Crows,
a potem szybko przerzucali się na inny zespół.
Counting Crows nie byli szczególnie lubiani
w San Francisco.
Tam trendy co chwilę się zmieniają.
I każdy chce tam być na czasie.
A wtedy na czasie było brzmienie jak The Stooges
albo Butthole Surfers i tym podobne zespoły.
Z kolei nie na czasie była muzyka choć odrobinę komercyjna
czy wokalista, który śpiewa czysto.
Więc gdy Counting Crows odnieśli sukces,
San Francisco ich znienawidziło.
Jakiś gość podszedł do mnie i mówi: „Wy to macie szczęście”.
Ja, że dzięki. A on: „W sensie,
macie szczęście, bo jesteście beznadziejni.
Odnieśliście tak duży sukces,
a lepsi od was go nie odnieśli.
Czy to nie dziwne,
że jesteście beznadziejni i sławni jednocześnie?”
I pomyślałem sobie:
„Kto podchodzi do obcego człowieka
i mówi mu takie rzeczy?”
Hejterzy zawsze się znajdą.
Kiedyś ludzie rzucali we mnie kamykami
za to, jak się ubierałam.
Ludzie mówili mi, żebym odszedł,
pisali do mnie maile...
Nie wiem nawet, skąd mieli adres.
I jakimś cudem trzeba pogodzić
tę całą krytykę z życiem, jakie możesz wieść.
Mieliśmy dom w North Berkeley.
I wydawało mi się, że na naszej ulicy co noc jest impreza.
To było jak jeden wielki klub.
A potem zrozumiałem, że to nie była żadna impreza,
ale jakieś małolaty biwakujące przed naszym domem.
Rozbiły obóz na naszym trawniku
i się stamtąd nie ruszały.
Więc codziennie widziały nas przez okna
i wskazywały na nas palcami.
Zacząłem mieć ataki paniki,
nie wiedziałem, co robić, dokąd pójść,
gdziekolwiek bym nie poszedł, byłem obserwowany.
Będąc w takiej sytuacji,
człowiek zaczyna odcinać się od ludzi.
Ja w zasadzie przestałem wychodzić z domu.
Pewnego dnia zadzwonili Sal Jenco i Johnny Depp z The Viper Room.
WSPÓŁWŁAŚCICIELE THE VIPER ROOM
Pytają: „Jak tam?”, a ja mówię, że dobrze.
A oni: „Co się stało?”
Widać słabo kłamałem,
więc im powiedziałem. Powiedzieli, żebym zaczekał.
Coś do siebie mamrotali, a ja czekałem.
A potem powiedzieli:
„Mamy dla ciebie pokój w Bel Age,
hotelu za klubem The Viper.
Zarezerwowaliśmy ci lot o siódmej,
z Oakland do Burbank. Dziś urządzamy imprezę
z okazji 21. urodzin Kate Moss.
Wsiadaj w samolot i uciekaj stamtąd,
i to już”.
Więc tak zrobiłem.
Na rzeczonej imprezie Kate Moss,
w szczycie popularności supermodelingu,
były wszystkie najpopularniejsze supermodelki,
to był przedziwny widok.
To było jak muzeum sztuki,
w którym najpierw mijam American Gothic,
a potem wchodzę na piętro
i widzę słynny obraz Georgii O'Keeffe,
który jest na wyciągnięcie ręki.
Po okropnym tygodniu w domu
idę na tę imprezę,
a tam widzę Elle Macpherson i wszystkie inne słynne modelki.
Poznaję Williama Burroughsa,
poznaję Toma Petty'ego, Billy'ego Gibbonsa.
Bo wszyscy są w jednym pomieszczeniu
w klubie Johnny'ego i Sala.
LA było jak azyl.
Magiczne miejsce.
Było miastem marzycieli.
Nieważne, czy ich marzenia
były płytkie, głębokie, artystyczne lub nie.
Tutaj każdy chciał być wyjątkowy
i tworzyć coś swojego.
Byli tu tancerze, rzeźbiarze, malarze, modele,
aktorzy, pisarze, reżyserzy, muzycy.
Christina Applegate podarowała mi na Święta Nikona,
to był 1993 albo 1994 rok.
Robiłam nim zdjęcia,
a w Viper Roomie nie można było mieć aparatów.
Nie było Internetu, komórek...
Ale jako menedżerka klubu
mogłam używać mojego aparatu,
więc teraz mam mnóstwo zdjęć.
Zawsze brałem ze sobą taki mały aparat,
który mieścił się w tylnej kieszeni.
FOTOGRAF
To nie był jakiś wybitny pomysł,
prostu miałem zajebistych przyjaciół
i chciałem ich uwiecznić na zdjęciach.
Byłam Instagramem przed Instagramem.
Robiłam zdjęcia,
szłam je wywołać na Sunset Boulevard...
Ale dzięki mnie mieli obroty!
Zwykle zamawiałam po dwie, trzy kopie zdjęcia,
bo po jednej kopii dawałam osobom na zdjęciach,
a potem wkładałam je do albumu
i przynosiłam na następną imprezę,
na której wszyscy je oglądali.
Tylko ja... i czasem Randall...
pozwalałam mu robić zdjęcia,
bo wiedziałam, że nie sprzeda ich tabloidom.
Kiedy imprezowałem z Adamem,
tylko ja miałem aparat.
Więc jeśli nie zrobiłem żadnego zdjęcia,
musiały nam wystarczyć wspomnienia.
I dlatego te zdjęcia są wyjątkowe.
To były nasze ostatnie chwile radości,
to były piękne chwile, w których...
mogliśmy się ukryć.
Mieszkałam w jednym z domów Christiny Applegate.
Wiedziałam, że chce wynająć swój inny dom,
więc powiedziałam do Adama:
„Christina ma dom do wynajęcia”.
Pamiętam, jak jechaliśmy przez Laurel Canyon i Adam mówił:
„Zapamiętaj tę trasę,
bo od teraz to twoja droga do domu”.
I chwilę potem przeprowadził się do zakazanego LA,
źródła wszelkiego zła.
Cały kicz jest z LA.
Jeśli dorasta się w okolicach San Francisco,
szczególnie w Berkeley,
człowiek myśli sobie: „Cały szajs pochodzi z LA”.
Oczywiście ci, co tak myślą
nigdy nie byli w LA, ale to nieistotne.
Oprócz Randalla
moimi jedynymi znajomymi w LA
byli ludzie z Viper Roomu.
Znałem Sala, poznałem kiedyś Johnny'ego,
Shannon, to byli moi jedyni znajomi,
dlatego chodziłem tylko tam.
Wiem, że wielu się ze mną nie zgodzi,
ale panowała tam kameralna atmosfera.
Co prawda,
występowały tam wielkie gwiazdy jak Smashing Pumpkins czy Oasis,
ale ludzie, którzy przychodzili tam pięć, sześć razy w tygodniu,
byli jak rodzina.
Ludzie, którzy tam przychodzili tworzyli siatkę wsparcia,
która obejmowała również Adama.
Shannon chce iść do łazienki, więc pyta,
czy umiem obsługiwać kasę.
Ja mówię, że jasne.
Pyta, czy mogę ją zastąpić.
I tak stałem się barmanem i obsługiwałem kasę.
Tylko tam czułem się komfortowo.
Nauczyłam go pracy za barem,
aż był w niej tak dobry,
że rzucał: „To ona zbiera napiwki”.
On poznawał nowych ludzi,
a ja imprezowałam z przyjaciółmi
i zarabiałam kupę kasy.
Poza tym gdy rozmawiał z ludźmi,
oni nie traktowali go jak gościa z Counting Crows.
Po prostu pytał: „Co podać?
Rum z colą? To będzie osiem dolarów”.
Mógł rozmawiać z ludźmi
i nie być gościem z zespołu.
Kiedyś ktoś powiedział:
„On wygląda jak lider Counting Crows”.
Nikt nie podejrzewał,
że facet z okładki Rolling Stone
może serwować im piwo.
Zrobiliśmy długą przerwę.
Pamiętam, jak zadzwoniłem do Adama z San Francisco i spytałem:
„Chcesz się spotkać i pokomponować?”
A on na to: „Obecnie nie jestem w zespole”.
Wiedzieliśmy, że ma jakieś problemy.
Nawet zastanawialiśmy się, czy nagramy drugą płytę,
bo odnosiliśmy wrażenie, jakby chciał odejść z zespołu.
Męczyła mnie wtedy myśl:
„Czy lepiej było dotrzeć do miejsca, w którym jesteśmy
i tu zakończyć karierę,
czy lepiej żebyśmy nigdy tu nie dotarli
i nie widzieli, jak tutaj jest?”
Nie wiem, czy to prawda,
ale gdzieś czytałem, że Adam zaczął pracę za barem
po wydaniu pierwszego albumu
i ja staram się postępować podobnie.
Po naszej pracy w studiu
również robię coś w tym stylu.
Myślę, że to jego sposób na stąpanie twardo po ziemi.
W ten sposób człowiek pamięta,
że powinien też robić zwykłe, prozaiczne rzeczy,
żeby umieć śpiewać o doświadczeniach zwykłych ludzi.
To mnie bardzo zainspirowało. Czy to prawda?
Tak.
Był barmanem w Viper Roomie.
OK, The Viper Room.
Tam chyba nikt
nie stąpa twardo po ziemi.
Nigdy nie umiałem...
Nadal nie umiem zagadywać ludzi.
Ale to nie miało znaczenia, bo w LA to oni zagadywali mnie.
I to nie byli tylko fani.
Choć tam wszyscy zachowywali się normalnie, bo tam każdy był sławny.
Zresztą kogo to obchodziło, że byłem sławny?
Kto się mną przejmuje, skoro obok stoi Jack Nicholson?
Raz byłem na meksykańskim jedzeniu z Allenem Ginsbergiem.
Razem oglądaliśmy Adama Anta.
Czego więcej chcieć od życia?
A gdy już wydobrzałem,
bo potrzebowałem na to czasu,
to było coś magicznego.
Poznałem świat, o którym mogłem pisać,
który był megafascynujący.
Nie mogłem się doczekać, aż nagram płytę.
Tamtego roku żyłem życiem zupełnie innym
od tego, jakie miałem wcześniej.
Byłem w trasie, jeździłem po świecie.
Byłem gwiazdą rocka. A potem zamieszkałem w Hollywood,
poznałem świetnych ludzi
i chciałem o tym wszystkim pisać.
I pomyślałem...
„Stworzę najlepszy album w historii rock and rolla”.
Trudno mi wyobrazić sobie, z jaką presją
wiąże się bycie nieznanym zespołem, który sprzedał siedem milionów kopii
debiutanckiej płyty bez większego wysiłku.
Czegoś takiego nie da się przewidzieć.
A jak już się to udaje, wszyscy żądają powtórki.
Graliśmy w starej rezydencji w stylu edwardiańskim
niedaleko Griffith Park.
Czym wyróżnia się to miejsce?
Tu wszystko inaczej brzmi?
Jest tu dobre echo.
I atmosfera tego pomieszczenia może pomóc.
Nie wiem, czy tak będzie,
ale nada on wyjątkowe brzmienie.
Nie wiem, czy dobre,
ale na pewno wyjątkowe.
Było tam duże wejście,
z wielkimi schodami
w klasycznym stylu.
A po prawej stronie, w salonie
grał nasz zespół,
to był nasz pokój muzyczny.
Kupiłem wszystko.
Kable mikrofonowe, mikrofony, magnetofony,
systemy słuchawkowe, strasznie dużo rzeczy.
To moja kumpela, Jane Pratt.
Kiedyś pracowała dla magazynu Sassy,
bo podobała jej się nazwa.
Miałam dwa magazyny: Sassy i Jane...
ZAŁOŻYCIELKA/REDAKTORKA SASSY I JANE
...i pracowałam w telewizji.
- To pianino Jima Morrisona. - No co ty!
Naprawdę.
Właściciel domu go zostawił.
Znałam ich zespół,
bo wieczorami chodziłam do domu Adama,
kiedy nie mógł spać, i razem piliśmy piwo
i oglądaliśmy telewizję.
Brzmi jak gówno.
Tak powinno brzmieć i tak brzmi.
Świetnie.
Zaczęliśmy myśleć o producentach.
Chciałem osiągnąć inne brzmienie,
więc od razu pomyślałem o Gilu Nortonie.
Mamy tak grać tak cały refren,
czy chcesz robić swoje?
Pracował z Pixies nad albumem Doolittle,
niesamowitą płytą.
Naszym celem było bardziej rockowe brzmienie.
W wytwórni wszyscy oprócz Tony'ego Berga
chcieli płytę podobną do debiutu,
ale my zmierzaliśmy w zupełnie innym kierunku.
Nie chciałem robić kolejnego August and Everything After.
Tony?
Dla Adama nagrywanie płyt
to sposób na wyrażanie siebie.
BYŁY DYREKTOR A&R, GEFFEN RECORDS
Często nie umie powiedzieć, o co mu chodzi.
On to po prostu czuje.
I tak właśnie powinno być.
O to w tym wszystkim chodzi.
Grajcie razem z organami.
Solo?
Grajcie razem z organami.
Zobaczymy, kto wygra.
Adam chciał, żeby druga płyta
miała nieco cięższe brzmienie,
więc chciał mieć gitarzystę prowadzącego.
Adam miał tylko swój wokal
i żadnego innego punktu odbicia,
więc potrzebował takiego wsparcia.
Skupiał na sobie całą uwagę,
więc potrzebował rozpraszacza.
Żyłem na północy kraju
z kumplem z liceum.
Oglądałem proces OJ'a,
a on bez przerwy mnie o coś pytał.
Byliśmy w trasie od trzech lat
musiałem od tego odpocząć.
Adam mówi: „Przyjeżdzaj”.
- Jest Dave? - Tak.
Dave jest. Dan?
Tak.
- Charlie? - Wszyscy są.
Matt?
- Jestem. - Idź po bas.
Gdzie Charlie?
- Jestem. - Zaczynamy.
Nigdy nie byłem w studiu.
Wcześniej nagrywałem pojedyncze kawałki ze znajomymi,
trochę nagrywałem w domu.
Więc to była pierwsza płyta,
którą usłyszy świat.
Więc starałem się zachować spokój
i jakoś przez to przebrnąć.
Pierdol się, Hollywood!
Gitara rytmiczna Dave'a Brysona
to najistotniejszy instrument
na pierwszym albumie.
A na drugim słychać też Dana i Immy'ego.
W tle słychać też Charliego,
który wygładza brzmienie albumu.
Zwykle Adam przychodził z utworem,
pracowaliśmy nad nim,
a potem Adam wracał wieczorem, albo następnego dnia,
i mówił, że jesteśmy do bani i powinniśmy zmienić zawód.
Potem dalej pracowaliśmy nad utworem, aż w końcu był zadowolony.
Naszym celem zawsze było zadowolenie Adama.
Wylatujesz.
Dobra, wylatuję. Już mnie tu nie ma.
Każdy prawdziwy artysta
wprowadza zamieszanie
i rzuca wyzwanie słuchaczom
lub ludziom, którzy mają władzę.
Adam robi to bardzo dobrze.
Robi to jak prawdziwy artysta.
Nie za pomocą agresji, ale ekspresji.
Pierwszy utwór „Catapult”, mówi:
„Z krzykiem wyleciałem w stratosferę,
a potem runąłem na ziemię
i nie wiem, jak sobie z tym poradzić”.
Cały album Recovering the Satellites
mówi o podnoszeniu się
po bolesnym upadku z wysokości.
Życie Adama i moje w pewien dziwny sposób...
PISARZ
...się przenikają, w rezultacie czego
Adam spotykał się z gwiazdami Przyjaciół,
a ja napisałem dwie książki
i pierwszy artykuł okładkowy o tym serialu w Rolling Stone.
Adam to przystojny mężczyzna.
Może sprawia wrażenie ogra,
ale gość wie, jak pisać piosenki.
Gdybym był aktorką, też bym z nich chodził.
Kiedy poznałem Jennifer Aniston,
nasi przyjaciele nas okłamywali.
Mówili nam, że jedno podoba się drugiemu.
Nic o niej nie wiedziałem.
W godzinach najwyższej oglądalności,
w czwartek o dwudziestej,
nie oglądałem telewizji, ale grałem koncert.
To było niesamowite, bo w latach 90.
Jennifer była uosobieniem sławy i marzeń.
Wszyscy faceci pytali mnie,
gdy pisałem książkę o serialu,
czy Jennifer Aniston ma chłopaka.
Myśleli, że mają u niej szansę,
bo serialowe gwiazdy są inaczej postrzegane,
goszczą w naszych domach,
więc wydają nam się bardziej znajome.
Przed nagrywaniem płyt
graliśmy w Viper Roomie
i tak dopracowywaliśmy materiał.
Pewnego dnia na koncert przyszła Jen,
to była mądra, śliczna, zabawna dziewczyna.
Polubiłem ją, ona mnie też.
I tak zaczął spotykać się z aktorkami,
które zdaniem krytyków muzycznych były dla niego idealne,
i jednocześnie wszedł do świata celebrytów,
który przeżywał swój rozkwit.
To właśnie wtedy
Rolling Stone konkurował z magazynem Us,
który skupiał się na życiu gwiazd.
I Adam wszystkim zalazł za skórę.
Pamiętam, że byliśmy tu kiedyś z Jen i Adamem,
a gdy wracaliśmy do auta zaparkowanego po drugiej stronie ulicy,
otoczył nas tłum
paparazzi i ludzi z kamerami, to było coś strasznego.
Kurt Cobain nie wszedł do świata
Sabriny, nastoletniej czarownicy
i nie chodził z jej gwiazdami.
I może przez to Adam przestał być poważany
wśród fanów tego co, hipsterskie czy alternatywne.
Ale randkowanie to osobista sprawa.
W czasie naszej znajomości,
kiedy spędzałam z Adamem sporo czasu,
był naprawdę zakochany może cztery, pięć razy.
Bardzo szybko się zakochiwał.
AKTORKA
Moje wspomnienia o Adamie są w 98% platoniczne,
może w 98,6%.
Nie wszystkie dziewczyny były mu potrzebne.
Chętnie skreśliłabym
kilka dziewczyn z jego listy.
To setlista na wieczór.
Podczas nagrywania drugiej płyty
Adam spotykał się z Courtney Cox.
Spędzała z nami czas,
jeździła z nami w trasy,
malowała mi paznokcie.
Adam wielokrotnie
wspominał o niej na płycie. To ona jest ową „Małpką”.
To ją Adam widzi w szpitalu
w utworze „Long December”.
Na tej płycie znajdziemy wiele nawiązań do ich związku.
Nie był to jednak najzdrowszy związek na świecie,
bo w tamtym czasie sam Adam nie był w pełni zdrowy.
Z Courtney byłem w moim najdłuższym związku,
choć nie jestem pewien,
ile czasu tak naprawdę tworzyliśmy parę.
Byliśmy od siebie bardzo różni.
Były chwile,
kiedy razem było cudownie,
ale były też ciężkie chwile.
Nie nadawaliśmy na tych samych falach.
Rozumiałem go. Trudno oprzeć się sławie,
ale sława potrafi też zniszczyć człowieka.
Myślę, że Adam zrozumiał,
że w pewnym momencie zacząć stawać się,
lub blisko mu było do stania się, stereotypem gwiazdy.
Chroń swoje życie prywatne.
I wykorzystuj swój publiczny wizerunek jedynie w pracy.
To pomaga uodpornić się
na rzeczy, które mogą zaboleć, które można odebrać osobiście.
VH1 Storytellers było siostrzanym programem,
odpowiednikiem MTV Unplugged.
Ale w Storytellers artyści
wyjaśniali, o czym jest dany utwór.
Takie utwory mogą wydawać się nieco banalne.
Chyba wszyscy artyści, którzy odnieśli sukces
piszą piosenki o tym, jak im ciężko
i zakładam,
że ludziom może być trudno to zrozumieć,
bo jakie ten sławny gość może mieć problemy?
To dziwne uczucie. Niespodziewanie
cały świat się zmienia.
Ludzie inaczej na ciebie patrzą, inaczej cię traktują.
Ja się do tego przyzwyczaiłem,
ale kiedyś nie było mi łatwo.
Postanowiliśmy stworzyć zupełnie nowe wersje
piosenek z debiutu.
Na przykład „Have You Seen Me Lately?”
to kawałek o bardzo rockowym brzmieniu.
Mocna gitara, pianino...
o tak...
Ale po rozłożeniu utworu na kawałki, dostajemy sam tekst,
fundament, bez którego utwór nie miałby racji bytu.
Bez ryku gitary elektrycznej
nie uda się uciec od faktu, że słuchamy utworu
o byciu nieszczęśliwym, o byciu gwiazdą rocka.
„Have You Seen Me Lately?” to wściekły utwór.
Po raz pierwszy w życiu
poczułem, jak to jest
być w wielu miejscach jednocześnie.
Bo miałem swoje życie
i jednocześnie prowadziłem drugie życie w głowach ludzi
i w radiu.
Ten utwór opowiada
o moim stosunku do sławy,
o tym, jak ludzie mnie postrzegają
i o wściekłej próbie odrzucenia sławy.
I co teraz o mnie myślicie?
Gdy kazałem wam wszystkim spierdalać.
W utworze pytam ludzi,
czy mogą podać jedną rzecz,
z której mnie zapamiętali i czy widzą, jaki jestem teraz,
bo się zmieniłem.
Utwór „Have You Seen Me Lately?”
to spełnienie przepowiedni, strasznej przepowiedni Mr. Jonesa.
Mamy przepowiednie i mamy rezultat.
Tak, nienawidzę tego, że stałem się sławny.
I tak, już sam nie wiem, kim jestem.
Nie wiem, kim jestem
i wy też tego nie wiecie.
Myślicie, że mnie znacie,
bo widzieliście mnie na okładkach gazet,
widzieliście mnie w MTV,
widzieliście mnie z tą czy inną aktorką.
Myślicie, że mnie znacie, ale to nieprawda.
Podajcie jedną rzecz,
jaką o mnie wiecie.
Nasz nowy album nazywa się Recovering the Satellites
i ukaże się 15 października.
Ale wy słyszycie go przedpremierowo.
To utwór „Walkaways”.
Bardzo się cieszyłem.
Mieliśmy już jakąś pozycję,
nie byliśmy zupełnie nieznani.
Mieliśmy jedną z najpopularniejszych płyt na świecie
ostatnich trzech lat
i wszyscy czekali na naszą nową muzykę.
Liczyliśmy, że to będzie sukces.
Bardziej baliśmy się bycia nieznanymi niż nielubianymi.
Byłem pewien, że płyta się spodoba.
Myślałem, że to będzie kolejny świetny album.
I tak było.
August sprzedał się bardzo dobrze.
Nie wiem, ile dokładnie kopii sprzedaliśmy,
sześć albo siedem milionów. I pomyślałem sobie:
„Teraz na bank wszystkie nasze płyty się tak dobrze sprzedadzą.
Sprzedamy siedem milionów kopii Satellite,
a może i więcej”. Ale jednak nie.
TO DOBRA PŁYTA, ALE PEŁNA SAMOUWIELBIENIA
Płyta przeszła bez echa
i nie zachwyciła odbiorców.
To wspaniały artysta i delikatny człowiek.
Może sprawiać wrażenie twardego,
ale trzeba wiedzieć, jak z nim pracować,
bo to naprawdę dobry tekściarz
i świetny wokalista.
A pisanie o nim, że jest do bani może go naprawdę zranić.
JAK SUKCES ZEPSUŁ ADAMA DURITZA
Dzięki, dobranoc i na razie.
W trasie dopadała mnie chandra.
Album zbierał fatalne recenzje.
Choć tak naprawdę
one w ogóle nie dotyczyły naszego zespołu,
ale tego, z kim się spotykałem,
a o muzyce ani słowa.
Adam przejmował się krytyką.
To wrażliwy skurczybyk.
Drugi album zdobył podwójną platynę,
ale nie dorównał
sukcesowi August and Everything After.
Ale sprzedanie dwóch milionów płyt,
w 1996 roku, gdy to nasza druga płyta,
gdy wszyscy nas krytykują
i zaczynają nienawidzić,
bo odnieśliśmy sukces...
SUKCES PISANY ŁZAMI
...to nawet większe osiągnięcie
niż sprzedanie siedmiu milionów płyt ot tak.
Dla niektórych Recovering the Satellites,
druga płyta było wypadkiem przy pracy,
mimo że to świetny album,
który naprawdę odniósł sukces.
To świetna płyta.
Byłem naprawdę załamany,
bo bardzo ciężko pracowałem nad tą płytą.
Ale też nie byłem wtedy w najlepszym stanie.
Mentalnie byłem w rozsypce.
Myślałem, że to nasza ostatnia płyta.
Czułem, że przegrywam walkę z tym niewidzialnym wrogiem
i zaczynam się staczać.
Wiele lat zajęło mu zrozumienie,
co mu dolega.
Prawdę mówiąc, uważałem,
że jeśli musiałby anulować koncert...
tak, nie zarobimy,
ale jeśli dzięki temu mógłby dokończyć trasę,
nie miałbym nic przeciwko.
A jeśli mielibyśmy anulować resztę trasy,
bo dłużej nie dałby rady, zrozumiałbym.
Powinien wziąć wolne i spróbować sobie pomóc.
Nie wiedzieliśmy, co dokładnie możemy dla niego zrobić...
kiedy było naprawdę kiepsko, a tak było.
Lekarz powiedział mu, żeby poszedł na odwyk
żeby odstawić leki, które brał.
Leki na receptę.
A on odmówił i zarezerwował trasę.
I graliśmy koncerty, gdy on schodził z leków,
to było jakieś szaleństwo.
Choroba bardzo dawała mi się we znaki.
Ściągała mnie na dno i myślałem, że nie wygram tej walki.
Jeśli moje utwory o czymś mówią,
to o tym, żeby przynajmniej
próbować coś czuć,
gdy cały świat mówi, że lepiej niczego nie czuć,
zagłuszyć swoje uczucia.
Myślę, że taki przekaz mają moje utwory.
Nie sądzę, żeby szczęście było możliwe.
W tym świecie nie ma miejsca na szczęście.
W pewnym momencie, gdy nadal mieszkałem w LA,
byłem w totalnej rozsypce
i zacząłem się ciąć.
Najgorsze, że wydawało mi się,
że to mi pomaga,
bo uwalnia część napięcia.
Więc powinienem to dalej robić,
skoro dzięki temu czuję się lepiej.
Pamiętam, jak kierowałem się tą logiką,
myśląc, że to nie najlepsza logika.
Zdawałem sobie sprawę,
że tylko czuję, że robię coś produktywnego,
ale tak nie było.
Więc zadzwoniłem do lekarza
i mówię, że mam pewien problem.
I sam zgłosiłem się do szpitala UCLA.
A w dniu przyjęcia Mariah Carey się wypisywała.
We wszystkich artykułach
Mariah Carey była obiektem żartów.
Tam nie było miejsca na szacunek czy empatię.
Zrobili z niej obiekt drwin, jakby była niepoczytalna.
To utwierdziło mnie w przekonaniu,
żeby nie opowiadać mediom o moim problemie, gdy nadal...
się z nim zmagam.
Doświadczyłem wystarczająco złośliwości ze strony mediów,
żeby niczego im nie mówić.
Kiedyś nie można było o tym mówić.
W żadnym razie.
Ale myślę, że choroby psychiczne są bardzo powszechne,
bo każdy myśli w inny sposób.
I im więcej wiemy na temat działania naszego mózgu,
tym lepiej dla nas.
Wiedziałam, że Adam cierpi na przewlekłą bezsenność.
Nie unikał mówienia o swoim zdrowiu psychicznym.
Chciał się tym dzielić,
ale wiedział...
nikt z nas nie wiedział, jak o tym mówić.
Zdobycie takiej popularności w tak krótkim czasie...
to trochę tak, jakby ktoś...
zrzucił na mózg bombę, mówiąc:
„Mam nadzieję, że sobie poradzisz!”
U ADAMA ZDIAGNOZOWANO ZABURZENIE DYSOCJACYJNE
CHARAKTERYZUJĄCE SIĘ DEPERSONALIZACJĄ,
KTÓRE WIĄŻE SIĘ Z UTRATĄ POWIĄZAŃ MIĘDZY MYŚLAMI,
WSPOMNIENIAMI, UCZUCIAMI, OTOCZENIEM I TOŻSAMOŚCIĄ.
Otrzymanie diagnozy bardzo mi pomogło.
Lekarz powiedział, że biorę
nieodpowiednie leki,
więc je zmienił
i przepisał odpowiednie,
co w końcu wyjaśniło wiele moich problemów.
Choroba ze mną zostanie,
ale teraz wiem, jak zachować spokój
i jak żyć z tą chorobą.
Wyszedł z kryzysu
i zaczął nad sobą pracować.
Czuł, że znalazł się na dnie,
ale wydostał na powierzchnię.
To było jego największe osiągnięcie.
Wysiłek, jaki włożył w pomoc samemu sobie
zasługuje na wielkie uznanie.
Staram się o tym nie myśleć...
przynajmniej w czasie pracy.
Ale myślę o tym przed i po pracy.
Choroba wpłynęła na wiele aspektów mojego życia.
Stałem się pośmiewiskiem
i wszyscy bez skrępowania
przyłączali się do żartów.
„COUNTING CROWS MUSZĄ UMRZEĆ”
Znacie taki zespół „Counting Crows”?
Ich lider to takie coś, co nazywa się „Adam Duritz”.
Ten Pomocnik Bob po przejściach
spał z najlepszymi laskami lat 90.
Nikt nie dorówna mojej parodii
lidera Counting Crows, Adama Duritza
w wersji albinoskiej. Round here.
Ktoś napisał w 2003 roku:
„Po tym jak zrozumiał,
że nigdy nie dorówna urokowi Enrique Iglesiasa,
lider zespołu Adam Duritz
wybrał drogę w przeciwnym kierunku.
Na scenie wygląda jak bosy kierowca autobusu
z ośmiornicą na głowie”.
Chciałbym zobaczyć ten występ.
Wolałbym to niż koncert Iglesiasa.
„W wokalu Adama słychać wszystkie jego emocje.”
To chyba dobrze.
„Piskliwy, drżący, słaby, kłujący.
Gdy tylko lider Counting Crows
otwiera usta, ulatuje z nich każdy możliwy ból,
jakiego doświadcza”.
On uznałby, że to negatywna recenzja,
ale moim zdaniem ona mówi o jego pasji.
Chrzanić recenzje.
Takie już mamy poczucie humoru,
że obrażamy innych.
I my staliśmy się obiektem obelg.
Ale dlaczego?
Nie mam pojęcia.
Najwidoczniej wkurzyliśmy wielu ludzi.
Może nie powinienem był wszystkich obrażać,
gdy kazali robić rzeczy, których nie chciałem robić.
Żart kończy się wtedy,
gdy jego źródłem jest gniew lub zazdrość.
Jeśli jego źródłem jest sympatia, można żartować do woli.
Jeśli kogoś uwielbiam i piszę o nim jako fan,
albo nawet żartuję z niego,
wszystko gra.
Ale jeśli celem nie jest okazanie sympatii,
wtedy żart przestaje być żartem.
Więc ja mogę żartować z Adama,
bo on wie, że go uwielbiam.
Dlatego uwielbiam Counting Crows.
Oni są jak Dave Matthews Band,
tylko bez tych wszystkich złożonych partii gitarowych.
Nie, serio ich uwielbiam. Ich utwory są jednymi z najlepszych,
jakie można usłyszeć w radiu o trzeciej w nocy.
Oglądaliście Spokojnego człowieka?
Film Johna Forda z Johnem Waynem, który gra
byłego boksera, który jedzie do Irlandii,
żeby zamieszkać w domu, w którym się urodził.
Tam wdaje się w bójkę z właścicielem ziemskim,
który bez przerwy wścieka się
na postać graną przez Wayne'a.
I mówi swojemu pomocnikowi,
który jest jego kapusiem:
„Zapisuj imię”.
Pisz: Sean Thornton.
- „Zapisałeś?” - „Tak.”
To teraz je przekreśl.
Czeka go śmierć.
Ciągle to powtarza: „A teraz skreślaj”.
Co mam niby zrobić?
Zapisywać i skreślać imiona?
Mam lepsze rzeczy do roboty.
To byłaby strata czasu.
Ale to świetna scena. I świetny film.
Lubię grać.
Lubię robić właśnie to.
Tak naprawdę, tylko to lubię robić.
Kiedyś muzyka była wszystkim, co miałem.
Ale prawda jest taka, że teraz
nie jest mi aż tak potrzebna do szczęścia.
Chcę dalej tworzyć
i pisać piosenki,
ale już nie umieram z nieszczęścia,
siedząc sam domu, bo piosenki
są moim jedynym środkiem wyrazu.
Przez chorobę czułem się strasznie odizolowany
i tylko dzięki piosenkom
byłem w stanie komunikować się ze światem.
Adama poznałam w 2017 roku.
Był uroczy, nieco nieśmiały
i przemiły.
PARTNERKA ADAMA
Kiedyś umówiliśmy się na kolację
i od tamtej pory jesteśmy razem.
Czuję, że muszę go chronić.
Kiedyś bałam się,
że ode mnie będzie zależało czyjeś szczęście,
ale szczęście Adama nie jest zależne od nikogo.
Myślę, że dredy były jedną z tych rzeczy,
których ludzie u niego nie rozumieli i prawdopodobnie...
przyczyniły się do tego,
jak go traktowali.
Myślę, że ludzie naśmiewali się,
również w mediach, i nie mogli zrozumieć,
dlaczego ten gość z dredami chodzi z taką piękną kobietą,
o co tu chodzi?
A gdy w jego życiu pojawiłam się ja,
nadal miał dredy,
ale miałam wrażenie, że cokolwiek one znaczyły wcześniej,
teraz służyły mu bardziej jako tarcza.
Były niczym bariera,
którą udało mi się pokonać
i zobaczyć jego twarz...
A kocham jego twarz. On ma piękne oczy
i najlepszy uśmiech na świecie.
I zawsze...
delikatnie zachęcałam go,
żeby może spróbował...
pozbyć się dredów.
Byłam oszołomiona i szczęśliwa,
bo on był szczęśliwy.
Był gotowy na nową erę.
Był gotowy się zmienić,
być bardziej otwarty.
Byłam tym zachwycona.
Druga płyta jest moją ulubioną.
Pamiętam, że słuchałem jej
z pokoju brata. On pierwszy ją kupił.
Nie przypominała ich debiutu.
To było zupełnie inne brzmienie.
Ona ma w sobie zuchwałość, która wciąż do mnie przemawia.
Dzięki niej czuję się,
mimo swoich lat, młody i pełen energii.
To jedna z tych płyt,
których nadal słucham, gdy chcę się tak poczuć.
Ich piosenki są tak samo dobre
od pierwszego albumu...
MUZYK
...aż do tych ostatnich. Nie mogłem uwierzyć,
że ktoś potrafi tak dobrze oddać emocje.
Dzięki temu zespołowi sam piszę piosenki.
Myślę, że ten zespół
pokazał nam,
że nie trzeba pisać bardzo szybkich,
głośnych utworów.
Trzeba pisać wyjątkowe utwory,
które mogą być ciche, wolne,
ale płynąć prosto z serca.
Szczerość istnieje
i jeszcze nikogo nie zabiła.
Ona nie musi być ironiczna, ale musi być poetycka.
Chciał otworzyć się przed ludźmi
i mówić, jak niefajnie się czuje,
i to było w tym najfajniejsze.
Ludzie, którzy pokochali pierwszą płytę
może kupili Recovering the Satellites,
a może nie,
ale wszyscy nadal uwielbiają jego utwory.
One wciąż lecą w radiu.
No dobra.
Nagramy „A Long December”.
- Jesteś sam? - Tak.
Dobrze.
Jesteś gotowy?
To będzie na bis?
Talent Adama jest o wiele ważniejszy
niż trendy, które zmieniają się z dnia na dzień.
Pierdolić trendy.
Wielu osób, o których pisano
w bardziej przychylny sposób w latach 90.
nikt już nie słucha,
bo nie zagościły w sercach wielu pokoleń.
Z tego co wiem,
póki ktoś śpiewa utwory,
które płyną prosto z serca,
wszystko jest na właściwym miejscu.
Każdy zareaguje na nie inaczej,
a dzisiejsi hejterzy jutro mogą stać się fanami.
A najlepsze kawałki Counting Crows
brzmią, jakby twórcy mieli gdzieś, co pomyślą sobie inni.
One po prostu opowiadają o jego
lub ich doświadczeniu.
To silna wspólnota
obcych sobie ludzi, z którymi mnie coś łączy.
Bierzemy elementy naszego życia
i tworzymy z nich przedziwne rymy,
które pokazują innym,
z czym się zmagamy.
DRUGA PŁYTA ZDOBYŁA W USA PODWÓJNĄ PLATYNĘ.
COUNTING CROWS WYDALI OSIEM ALBUMÓW STUDYJNYCH
I SPRZEDALI PONAD 25 MLN PŁYT.
NA NAJNOWSZYM ALBUMIE
KONTYNUUJĄ SWOJE CHARAKTERYSTYCZNE BRZMIENIE.
Nadal mam obsesję na punkcie muzyki.
Ale teraz to nie tylko mój sposób na wyrażanie siebie.
To miejsce, którym żyję i które uwielbiam.
Napisy: Klara Wojtkowiak