Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
AMY SCOTT YÖNETMEN
Otuz yılı aşkın başarılarına rağmen Counting Crows
rock tarihinin
en tartışmalı gruplarından biri olmaya devam eder.
Bu filmde, Counting Crows’un
ilk iki albümüne odaklandım.
Bu hayranlığın
ve bu öfkenin
köklerine inmek istedim.
Şarkılarımın çoğunun konusu
zor zamanlardır.
Ama neredeyse hepsinde de
umut vardır.
Ben çoğu durumda her şeye
umutsuz bakan biriyim.
Özellikle gençken böyleydim.
Her şey bir yana
yaşadığım zorluklar
bir yana, akıl hastalığım vardı.
Ne olduğunu anlamamıştım.
Ne oldu bilmiyordum.
Bununla yaşamanın zor olduğunu biliyordum.
Uyuyamadığınızda
net düşünemediğinizde
nasıl daha umutlu
olabilirsiniz ki? Sonra bir anda kendinizi
dünyanın önünde buluyorsunuz.
Aniden bir kariyere sahip olmak harikaydı.
Bununla birlikte gelen
bir sürü zorluk da var.
Bu şarkılar beni tamamen değiştirdi.
Onlar benim için her şey demek.
Bu gruba, nasıl hissettiğini
açıkça ifade eden sözlerine minnettarım.
Bu çok cesurca bir şeydir.
Bir sanatçı olarak fazlaca eleştirilebilirsiniz.
Rock tarihinde, rock yıldızı olmak istediğinizi itiraf etmenizin
beklenmediği bir anda, rock yıldızı
olma isteğini anlatan
bir şarkıyla çıkış yaptı.
Kırmızı ışıktaydık.
Arabadakiler “Counting Crows’tan nefret ediyoruz!”
diye bağırmaya başladılar.
Ünlü olduğunuzda, eskiden yaptığınız şeyleri
yapamazsınız ve yalnızlaşırsınız.
İç sesiniz benimki gibi, Adam’ınki gibi çok yüksek sesliyse
kendinizden hoşlanmadığınız dönemler
yaşamanız kaçınılmazdır.
Kimse sizi ilk albümünüzün
çok başarılı olma ihtimaline karşı hazırlamaz.
Bay Jones. Bay Jones kim ki?
Öğrendik mi hiç? James Earl Jones mu yoksa?
Alex Jones muydu? Indiana Jones muydu?
Cevabınızı bekliyorum.
Çözmeme yardım edersiniz.
Bay Jones kimdi yahu?
-Çizmelerim gözüküyor mu? -Evet.
Güzel, muhteşemler!
Berkeley’e, Oakland’a, tekrardan
Berkeley’e taşındık.
İlk defa bir grupta yer alıp
şarkı yazıyor ve çalıyordum.
Bunu yapmak zordu.
O noktada gruba
bir isim bulmaya çalışıyordum.
Bir deftere iki sütun isim yazdım.
Altmış isim vardı. Hepsi de korkunçtu.
Bir isim Kuş Çemberi, bir isim de Maymun Bahçesi idi.
Ya da tam tersi.
Mary-Louise Parker’ın bir video kasetini izliyordum.
Eski bir dostum gibiydi.
İsmi, Signs of Life’tı.
Çılgın zamanlardı. İlk filmimi yeni çekmiştim.
OYUNCU
Beau Bridges, Vince D’Onofrio, Kevin J. O’Connor
başrollerdeydi.
Vince ile Kevin’ın bir tepede oturup
hayatlarında ne yapacaklarını
anlamaya çalıştıkları sahnede
üstlerinden bir karga sürüsü geçer. Vince şöyle der...
Kargalarla ilgili o laf neydi?
Ne lafı?
Karga gördüğünde ne dersin?
-Karga mı? -Evet.
Kevin, “Köpekleri saymak.” der.
Hayır, köpek değil. Kargaydı.
Annem derdi bunu, “Kargaları saymak.”
Bloknottan kağıdı koparıp
annemle babamın şöminesine attım
ve adımız bu olsun dedim.
Bu ismin korkunç olduğunu söylediler.
İlk başta tüm grup isimleri berbattır.
Berkeley’deki Grange Hall’da konser veriyordu.
Adam’la albümler hakkında konuşmaya başladık.
Cannes, Captain Beefheart’ı...
GİTARİST, COUNTING CROWS
...seviyordum, o ise
Springsteen’ciydi. Sıkıcı bulduğumu
söylediğimde kızıyordu.
Birkaç gün sonra, sabah 11’de
Berkeley’deki kapım çaldı.
Kapıyı açtım. “Ah, şu adam! Adam!”
Elinde bir sürü plak vardı.
Amoeba Records’tan, Bruce Springsteen’ın
çıkmış bütün plaklarını almıştı.
“Al, bunlar senin.
Sonra konuşuruz.” dedi.
“Bu adamı seviyorum.” dedim.
Immerglück...
GİTARİST
“Bakalım iyi anlaşabilecek misiniz?” dedi.
Öyle de oldu. Hemen çok iyi anlaştık.
Kayıt için Dave’in
stüdyosuna gittik.
Dave’in Dancing Dog adında 16 kanallı küçük bir
kayıt stüdyosu vardı.
Bu kayıt projesi muhteşem bir demoya dönüştü.
Bryson çok iyi bir...
KLAVYECİ, COUNTING CROWS
...mühendisti. Tam bir albüm oldu!
August’u yazıyorduk.
Şarkıları Adam yazıyordu.
Ben de köprü kısımlarını yazdım.
Yani aslında o yazdı.
Alan Leonard denen adamı bulduk.
Büyük biri olduğu ortaya çıktı. Tom Petty’nin avukatıydı
ve Warner Chappell’ı temsil ediyordu.
Tabii. Kaseti gönderin.
Bir demoda bir şarkı olmalı, belki iki, en fazla üç.
Biz adama 14, 15 şarkı gönderdik.
On beş şarkılık bir demoya herkesin verebileceği
bir tepki verdi. “Ne saflar!”
Alan, “Beğensem iyi olur.” dedi.
“Otuz saniyesini dinleyeceğim.”
Dinlemeye başladığınızda
ilk albümün yarısı oradaydı.
İlk albüm için hiç düşünmediğim
ama akılda kalıcı
bir sürü şarkı da vardı.
Otuz saniyede atmadı,
otuz saniyede bizi aradı.
O gece beni aradı.
“Tanrım! Çok heyecanlıyım.
Çalışmayı çok isterim.
Bitireyim şunu. Görüşürüz.”
Bir daha aradı. “Alan Leonard.
Avukatım. Kaseti göndermiştiniz.”
“Tamam. Tabii.”
Avukat kaseti plak yöneticilerine dağıttı,
herkes dinledi.
ESKİ BASÇI VE KLAVYECİ
Bir anda en sevdikleri demo oldu.
Her plak şirketinden teklif aldık.
Sonra açık artırmaya çıkıldı.
Geffen bize yaratıcı özgürlük
ve daha yüksek bir telif hakkı oranı sundu.
Parayı onlar için elimizin tersiyle ittik.
Hepsini.
Geffen, Nirvana’ydı.
Geffen, yeni, havalı, kalıcı
ve önemli olan her şeyin öncüsüydü.
MÜZİK TARİHÇİSİ
O zamanlar 14 yaşındaysanız
Nirvana her şeyi değiştirmişti.
Bir gün Poison ve Def Leppard dinliyor
ertesi gün dinlemiyordum.
İşte 90’lar o zaman başladı.
O zamanlar ailemin evinde kalıyordum.
Kalplerini kırıyordum.
Küçük bir iş bulup
hayatımı idame ettirmeye hazırdım.
Yazılım alanında bir kariyerim daha vardı.
Yapay zekâ alanında
bir araştırmacı olmak istiyordum.
On iki yaşımdan beri bir grupta olmak istiyordum.
Başarılı olmanın imkânsız olduğunu bilmiyordum.
Birden büyük plak şirketiyle anlaştık.
Berkeley Hills’den kitap kurdu
ve tombul bir folk rock grubuyduk.
Milyonlarca plağı nasıl satacaktık?
Bir albüm yaparız.
Belki karavanla bir tur yapar, sonra da
eve döneriz sanıyordum.
Grup dağılabilir
anlaşma bozulabilirdi.
Wile E. Coyote’nin uçtuğu
ve birinin “Uçamazsın”
dediği o an vardır.
“Uçamam mı?” der. Anında yere düşer.
Rock yıldızı olabilirim diyordum.
Bunu yapabilirdim.
İlk albümü yapmaya gittiğimizde
ofistekilere
“Ofis kalsın.” demiştim.
Dört ay sürer sonra
işe dönerim sanıyordum.
Ama öyle olmadı.
Tepedeki evi kiraladık.
Orası şu anda İsviçre Konsolosluğu oldu.
Mükemmeldi. Kayıt yapabileceğimiz
büyük bir salonu vardı.
T-BONE BURNETT PLAK YAPIMCISI
T-Bone Burnett, harika bir yapımcı.
Bizim için büyük bir şanstı.
Öncelikle, ismi T-Bone Burnett.
Bence bu otoritesinin yüzde 75’ini
oluşturuyor.
“Yapımcımız T-Bone.”
Çok havalıydı.
Çok poker oynardık. T-Bone pokere bayılırdı.
Hayatımda ilk defa bir masaj koltuğunu
orada gördüm.
T-Bone hep o koltukta oturur, hep telefonda olurdu.
“Size bayılıyorum. Buna devam edin.
Devam edin. Bunu seviyorum.”
Evet, evet, evet.
“Albüm gibi bir demo yaptık.” dedi.
“Şimdi de demo gibi bir albüm yapmalısınız.”
İlk albümümüzü yaparken
keşif modundaydık,
kim olduğumuzu anlamaya çalışıyorduk.
Kafa kafaya verip birbirimizi
dinlememiz ve bir grup olarak çalmayı öğrenmemiz gerekiyordu.
Herkesi...
değiştirdim.
Dave Bryson, Stone Roses tarzında bol efektli bir gitar çalıyordu,
biz de bütün o efektlerden kurtulduk.
Matt perdesiz bas çalıyordu.
Ona eski bir Höfner ve eski bir Vox aldık.
Charlie synth çalıyordu.
“Hayır, bu albüm için sadece piyano ve B3 çal.” dedik.
Müzisyenler...
Buna hazır değildim.
Yani ilk albüme başladığımızda
çok korkuyordum.
Bu albümün hak ettiği şeyi
sunabileceğimden emin değildim.
Yapamayacağımdan emindim.
Herkese kan kusturdum.
Gruptaki herkes, albümün
yapım aşamasında grubu bıraktı.
Yarı yarıya ortaklıktan
Adam’ın kararları verdiği
bir döneme geçiş zorlu olmuştu.
Hatırlıyorum,
bu yeni dünya düzeni demişti.
Ciddi ciddi bırakmayı düşündüm.
Küfür edebilir miyim?
-Tabii. -”Siktir et!” dedim.
Düşünsenize, hayatınız boyunca
sözleşme için çalışıyorsunuz.
İyi bir grup olduğunuz için başarmışken
grup lideriniz, “Evet
ama yaptığınız her şey yanlış,
her şeyi değiştireceğiz.” diyor.
“Adam delirdi herhâlde.” diyorsunuz.
Kendime acımayı bırakınca
“Bakalım bu nereye varacak?”
diye düşündüm.
Stüdyoda ne istediğini
nasıl söyleyeceğini bilmediği,
yapılanların
hoşuna gitmediği
karanlık anlar yaşanıyordu.
Bir şey hissetmeliydim.
Yanlışı nasıl söyleyeceğimi bilmiyordum.
Nasıl hissetmem gerektiğini biliyordum ama bunda pek iyi değildim.
İnsanlara, nasıl Counting Crows olun
diyeceğimi bilmiyordum.
Bunu söyleyebilirim çünkü ben de aynıydım.
Yaratma eylemi içindeyken
pek de kolay biri değildir.
Beklentilerinin ötesine
geçmeye çabalıyordu.
Onları şaşırtmak istiyor,
hayal ettiğinden daha iyi olmasını istiyordu.
Bu yolda mücadele de edecekti.
Herkes böyle değildir.
Hayatımı rock’n roll ile geçirdim.
Hayatım boyunca gruplardaydım.
Bir lider olarak,
grubunuzla bağ kurmanız gerekir.
CYNDI LAUPER MÜZİSYEN
Sizin yapmanız gerekir.
Adam yaşadığı
tüm sıkıntıları müzikle aştı.
Cilalanmış müziği sevmez.
Daha kötüleştirir der.
Duygularınızı ve çalgılarınızı
cilalanmamış bir noktaya
getirmeniz gerekir. 109. denemede bile
ham olmalıdır.
Gerçek olmalıdır.
Canınızı acıtmalı.
“Perfect Blue Buildings” gibi bir şarkı,
sinir krizine benzesin istedim.
Ben de onu yaptım.
Adam çok samimidir.
Onu dinliyor gibisinizdir.
Bir şeyleri halletmesini izliyormuşsunuz gibi.
Günlük tutmak gibidir.
İçsel bir çalkantı,
terapi gibidir.
O dalga boyuna ulaşırsanız
ondan bunu alabilirsiniz.
Şarkı yazmaya 18 yaşında başladım.
Hep eksikliğini duyduğum, kendimi ifade edebileceğim bir alan verdi bana.
İçimde hep bir şeyler var gibiydi.
Ama kendini
çocukluğumda
göstermemişti.
İçimdeki her şeyden bahsetmek için
gittiğim bir yer gibi,
burada yaşıyormuşum gibi
hissettiklerimi ifade edebildiğim bir yer gibiydi.
Disosiyatif davranışın bir parçası da
bir şeylerden uzakta yaşamaktır.
Dünya çoğu zaman izlediğiniz bir film gibi görünür.
Hayatınızdan
uzaktasınızdır.
Şarkı yazmayı öğrenmenin
güzel yanı, artık bunları
ifade edebilmektir.
Yirmi bir yaşındayken bir sabah, elime bir bardak su aldım
ve tamamını içtim.
“Çok tuhaf hissediyorum.
Çok farklı.
Asit atmış gibiyim” diye düşündüm.
Sonraki bir,
bir buçuk yıl boyunca öyleydim.
Her günün 24 saati çok korkunçtu.
Her sabah uyandığımda
gözlerimi açmaya korkardım.
Bitmesini istiyordum ama bitmeyecekti.
Devam edecekti.
“Tamam, zihinsel olarak
ciddi bir sorunum var, uyuşturucuyla ilgisi yok”
diye düşünmeye başladım.
“Bu hep olacak.”
İlk defa ilaç almaya başladım.
Nasıl yaşayacağımı bile bilmiyordum.
Çok korkutucuydu ve durmuyordu.
İlk albümü yaparken
menajerimden bir telefon aldım.
"Van Morrison,
Rock and Roll
Hall of Fame’de çalmayacak, gelemiyor."
Robbie Robertson
müzik direktörüydü.
Robbie, “Grubu biliyorum.
Dağda bir albüm yapıyorlar.
Mükemmel olur” dedi.
Rock and Roll Hall of Fame insanları dışlardı. Her sene
“Bunları alacağız ya da almayacağız”
denirdi. Hiyerarşi vardı.
Oraya kabul edilmenin
bir yolu vardı.
Robbie Robertson, “Bayanlar ve baylar,
karşınızda...” demişti ve Counting Crows
çıktığında kimse tanımamıştı.
Çalmaya gittiğimizde, mambo çorabı denen
aptal bir şapkam vardı.
Arkası uzun bir şapkaydı.
Arkadan
iple bağlanıyordu.
Neden taktığımı bilmiyordum.
Bir de ağır bir paltom vardı.
Sahnede kendimi kaybettim.
“Turn it up” dediğimde...
Turn it up.
Başımı geriye attım,
şapka uçup gitti ama yakaladım.
Şapkayı yakalayabilmiştim
ama kafama geri koyamadım da
fırlatıp atamadım da.
Şarkı boyunca
şapka kafamın üzerinde
dolanıp durdu.
Çıkıyor, dönüp duruyordu.
Ama harika çaldık. Çok iyiydi.
Sanırım bugüne kadar Rock and Roll Hall of Fame’de
çalan tek bilinmeyen grup biziz.
Bir gün, “Charlie tüm gruplarından ayrılıyor
ve tek bir grupta çalacak."
diye duyduk.
“İnanılmaz.” dedim.
DAN VICKREY GİTARİST
Neden bunu yapacaktı ki?
Paradise Lounge’a gidip onları izledim.
Şarkıları duyduğumda,
Adam'ın performansını izlediğimde,
“Charlie, bir gün gitariste ihtiyacınız olursa
sizinle çalmayı çok isterim” dedim.
Hafta sonu plağı eve götürdüm.
Ailemin evinde çalıyordum.
Annem mutfaktan bağırdı...
“Adam ne sızlandı be!”
Böyle başladı.
Hazırız. T, Countin ile...
Countin... Counting Crows.
-Nasılsınız? -Selam.
Peki beyler, kendinizi tanıtın.
Ben Charlie.
-Merhaba. -Ben Adam.
Merhaba millet. Bu Dan.
-Dan. -Pekâlâ.
Saçlarını ne zaman yaptırdın?
Bir yıl önce.
-Öyle mi? -Evet.
Taze bir imaj.
Aynaya baktığımda
kendim gibi hissedemiyordum.
Bazen daha çok
rahatsız olurdum.
Yanlış gibiydi.
Bu kendimle ilgili his değildi.
Ama gördüğüm ben değildi.
Aynada yüzüme bakar gibi
hissetmiyordum.
Öyle değildi.
Ama dreadlock yaptırdığımda kendimi buldum.
Sanki kendimi ilk kez
tanımıştım.
Sonra da
27, 28 yılımı böyle geçirdim.
Sonra da...
Kendim olmayı öğrendim.
Ne? Bana...
Bana çılgınca geldi.
Neden bunu yapasın ki?
Bu kimliğinin
büyük bir parçası hâline geldi
ve o zamanlar harika görünüyordu.
Ama buna çok şaşırmıştık.
“Buraya mı gidiyoruz? Tamam.” dedik.
Dreadlock’larından birini almıştım.
Onu ektim. Bir Adam Duritz yetiştirmeyi umuyorum.
Onu uzun zamandır tanırım.
Yaklaşık 20 yıl önce Washington Square Park’ta tanıştım.
Ani DiFranco olduğunu düşündüm ve ona asılmaya başladım.
JEFF ROSS KOMEDYEN
Neden bunu istediniz?
Counting Crows’la
dalga geçeceğim. İstediğiniz bu mu?
Counting Crows ilk çıktığında MTV’de yazardım.
Broadway caddesi, 1515 numarada çalışıyordum.
MTV tam yeriydi. Başarmak için MTV’de olmanız gerekiyordu.
MTV neyin havalı olduğunu söylerdi. MTV kim olduğunuzu söylerdi.
Belki Yo! MTV Raps yönüne,
belki Headbangers Ball, belki de
120 Minutes yönüne giderdiniz.
120 Dakika, her pazar gece yarısından
ikiye kadar
yayınlanan bir indie müzik şovuydu.
Geffen, MTV’den telefon alır.
“Counting Crows’un videosu nerede?” diyorlardı.
Geffen, “Hangi şarkıya?” der.
MTV’dekiler,
“Neyin var senin?
Hangi şarkı olacak? Senin albümün.
Hit şarkı, Mr. Jones.” diyorlardı.
“Tamam, yaparız.” dedi.
Menajerlerin dâhiyane bir fikri vardı.
Noel ile Yılbaşı
arasında olmazdı.
O hafta liste olmadığı için yeni bir şey çıkmazdı.
Şarkı, albüm yoktu.
Çünkü listelere giremezdiniz.
O hafta MTV’ye
bir şey verilmemeliydi.
Biz o hafta verirsek
120 Minutes programına çıkabilirdi.
-Ben Charlie. -Ben Matt.
Ben Adam.
-Biz... -Evet. Biz...
-Counting Crows. -Öyleyiz.
MTV açıktı. O başlangıcı duydum.
“Bu Adam. Adam olmalı.” dedim.
90’ların başındaki rock yıldızları bana rock yıldızlığının
ne olduğunu, nasıl olduğunu öğretti.
Korkunç olduğunu da öğretti.
Reznor mikrofonu iki eliyle tutardı.
“Kafam rock yıldızlığı yüzünden çok ağır.” der gibiydi.
Trent Reznor böyleydi.
“Mr. Jones” ise böyle bir şarkıydı...
İstediği şeyin kendisini
mahvedebileceğini anlıyordu.
Bu şarkının karanlığı hemen belli oluyor.
Sunumuyla bir nebze daha
kararıyordu.
“Mr. Jones” yıldız olma hayalini konu alır.
Ama bunun sandığınız gibi olmayacağını da
anlatır.
“Herkes beni sevdiğinde
yalnız kalmam.” diyordu.
Yanlış olduğunu
bilmeliydiniz, bu hayal değildi.
Bir boşluk da vardı.
Bu da rüyayı geçersiz kılmaz.
Hayal kurmak güzeldir ama her şeyi çözmez.
Tıpkı rock yıldızı olmanın çözmediği gibi.
Sorunlarınızı kendiniz çözmelisiniz.
Neyse ki o sonbaharda Cracker’ın açılışını yapan
Irving Plaza’da çalmıştık
ve harika bir konserdi.
Bizi tekrar çıkarıp açılış grubu olarak bis yapmamızı
istediler, bu asla olmaz.
O gece izleyiciler arasında Saturday Night Live organizatörü,
Calvin Klein’ın kızı, Marci Klein vardı.
Bize programa çıkıp
çıkamayacağımızı sordular.
“Önce ‘Mr. Jones’, sonra ‘Round Here’ ama ikisinin de
kesilmesi gerek.” dediler.
Saturday Night Live’da
iki şarkı olur ve arasındaki
izlenme farkı çok büyüktür.
“Round Here”ı çalmak istedim.
Tamamını çalmak istiyordum.
Bunun bizi tanımladığını düşünüyordum.
“Mr. Jones” harika bir şarkı
ama başka şarkılara benzer.
“Round Here” kendine özgüdür.
Aynı fikirde değildiler. Hit olanı çalın dediler.
Sonunda SNL kabul etti.
1994 TUR GÜNLÜĞÜ
Önce “Round Here”, sonra
“Mr. Jones” çalınır.
İkisini de kesmeden çalabilirdik.
Prova yapıyor, sonra takılıyorsunuz.
Binadan çıkmıyorsunuz. O kadar heyecanlanmıştım ki
rahatlayamıyor, kimsenin yüzüne bakamıyordum.
Daha önce televizyona çıkmamıştık.
Herkes devasa, ünlü bir adam gibiydi.
Vardığımızda şöyle dediler...
“Programlamayı doğru yapmak için
yeniden düşündük. Önce ‘Mr. Jones’,
sonra da
‘Round Here’ı çalacaksınız.” dediler.
Ve...
“İki şarkıdan da bir ila bir buçuk dakika
kesmeniz gerekecek.”
Anlaştığımız her şey
çöpe atıldı.
“Hayır, anlaşmıştık.” dedim.
“Bize söz verdiniz.”
“Bir şey yapamayız.” dediler.
“Televizyon şovları böyledir.”
“Hayır.” dedim.
Adam “Hayır, bunu yapmayacağız.” dedi.
Gitmekle tehdit ediyordu.
Biliyorsunuz bu çok zordur.
SNL’de çıkmaya
herkes can atar.
Hayatımızdaki en önemli an.
Hemen yapmalıyız.
Yoksa istemiyorum.
Kimse kavga etmenin iyi bir fikir
olduğunu düşünmemişti.
Adam’ın arkasındayım, onu suçlamıyorum.
Ama yıllar içerisinde
çok kişiyi kızdırdı.
Grubun başında o var, kararları o veriyor.
Kimseye danışmıyor.
Böyle biriydi.
O kadar uzun süre bir arada
kalabilmemizin nedeni bunu kabul etmemizdi.
Bazen etmezdik tabii ama genellikle ederdik.
Bayanlar baylar, Counting Crows.
Konsantrasyonu kaybetmek kolaydır.
Bir hata yaparsınız
ve bu tekrar tekrar oynatılmak üzere oradadır.
Bunu da hepimiz biliyorduk.
Bunu konuşmadık ama biliyorduk.
Aklımdan geçen tek şey,
“Gidip iyi yaptığım şeyi yapacağım,
kameraların önemi yok.” oldu.
Adam harikaydı.
Adam’ı kameranın önüne
koyduğunuzda canlanırdı.
O şarkı öyle anlamlıydı ki çaldığımızda kendimi kaybettim.
Kendimden geçtim.
Doruk noktasına ulaştım.
Bir roket gibiydi.
Sonunda bambaşka bir seviyeye
geçmişti. Ben de...
Sahnede ona bağırdım.
“Evet, hadi!” diye bağırıyordum.
Elimizden geldiğince
iyi çaldığımızı düşünüyorum.
Canlı yayındı.
Bence şarkının
muhteşem bir versiyonunu çaldık.
Çalarken Marci Klein,
Gary ile balkondaydı.
“Senin grup mu?” dedi. “Evet.” dedi.
“Çok iyiler.” dedi.
“Evet.” dedi.
“Dostun Adam...” “Evet?”
“Pisliğin teki.”
Bir daha SNL’e çıkamadık.
Hiç. Ama kariyer yapmamızı sağladı.
SONRAKİ LETTERMAN
İlk albümleri. İsmi, August
and Everything After.
Sizde bu albüm yoksa
sorun sizdedir.
SNL’den sonraki iki haftada çaldığımız
şovlarda ilk defa ana gruptuk.
O birkaç hafta, en iyi turumuzdu.
Sahnede istediğimizi yapabiliyorduk.
O dönem çılgıncaydı.
Sacramento’da bir karavanda
radyo dinlerken biz radyoya çıktık.
Delirdik tabii.
Biz sadece önümüze baktık.
Büyük bir grup olma yolundaydık.
Hayatımızın en iyi dönemiydi.
Çılgın bir dönemdi.
Dengesizdi ama heyecan vericiydi.
Adam’la sahnede olmak heyecan vericiydi.
Daha önce Adam gibi biriyle
hiç müzik yapmamıştım bile.
Bazıları yapabilir, bazıları yapamaz.
Adam yapabiliyordu.
Gittikçe büyüyorduk.
Artık Stones’un ön grubu olmuştuk.
Büyüyünce açılış yapayım demezsiniz.
Müzisyen olmayı, yazmayı
hayal edersiniz.
Şunu söyleyeceğim.
Mick Jagger’ın 20’sindeyken yaptıkları,
beni piyanodan kalkıp şarkıcı olmaya,
ayağa kalkıp şarkı söylemeye teşvik etti.
August and Everything After 1993’te çıktı, 17 yaşındaydım.
Yalnızca Nirvana, Pearl Jam ve Sound Garden’ı
biliyordum. Sade grunge.
Ama 17 yaşındakiler için
egzotik, çöl gibi, açık
ve özgür bir ruh hâli vardı.
“Nasıl bu hâle gelebilirim?” dedim.
Adam’ın hayatındaki günlük dertleri
pek anlamıyorduk.
Özgür bir ruhun uçuşu gibiydi.
August and Everything After
albüm kapağı aklımdadır. Alternatif rock
yorganının ayrılmaz bir parçasıdır.
Çok önemliydi, çok büyüktü.
Somurtkan, edebiyatçı, günlük tutan
gençlere göre bir şeydi.
1994 TUR GÜNLÜĞÜ
Avrupa’ya gittiğimizde Rolling Stone
bizi kapak yapmıştı.
Bu konuda tedirgindim, çünkü Rolling Stone’un
kapağında yer aldıktan sonra hayatımın
nasıl olacağını ve ne kadar
değişeceğini düşünmeden edemiyordum.
Çünkü çok utangaçtım.
Patladıklarında Paris’e gidip
onlar hakkında bir kapak hikâyesi yazmam istendi.
DAVID WILD YAZAR
Bu albüme âşık olmam,
Paris’e gece uçuşu sırasında oldu.
Uyuyamadım
ve tekrar tekrar dinledim.
Albüme o zaman vuruldum.
Counting Crows’u sevmiş ve hâlâ da seven nadir rock eleştirmenlerinden
biri oldum.
Şimdi anlatmak zor
ama her yerde dergi stantları vardı.
En önde Rolling Stone vardı,
bir raf dolusu Rolling Stone dergisi vardı.
Her sokak köşesinde, havaalanında,
otobüs durağında yüzün var.
Her yerde. Anonimliğin bitti.
Bunu kabul etmenin
sonuçları olduğunu
düşünmeden edemedim.
Hayır demenin yolu olmasa bile.
Paris’teki fotoğraf çekimi faydasızdı.
Bir eşeğe benziyordum. Çok üzgündüm.
Grupta herkes birbirine
çok öfkeliydi. Yağmur yağıyordu.
Hava berbattı
ve hiçbir şey çıkmadı.
Korkunçtu. Siyah beyazdı.
Biz de...
Rock and roll gibiydik.
Teoride, somurtkan siyah beyaz fotoğraflar
tam istediğiniz şeydir.
Sonuçta karanlık, üzgün insanlarız.
Ama o kadar kötüydü ki kullanamazdınız.
Üzgün gözükmekle ilgili bir şaka gibiydi.
Grubun parodisi gibiydi.
Hatırladığım kadarıyla,
Paris’te harika bir gün geçirmiştik
ve otele döndüğümüzde
lobide oturuyorduk.
Adam o zaman o telefonu aldı.
Resepsiyondaki kadın, “Adam Duritz
burada mı?” dedi.
“Açabilir misiniz?”
Arayan, Gary Gersh’ti.
Capitol’ün başkanıydı.
Albümün miksajını bitirmeden ayrıldı.
Ben hâlâ onun küçük kardeşi gibiydim,
diğer kardeşi de Kurt Cobain’di.
HABERLER
Ben MTV News’den Kurt Loder.
Nirvana’nın lideri, yetenekli şarkıcı,
söz yazarı ve gitarist Kurt Cobain,
cuma sabahı Seattle’da ölü bulundu.
İntihar gibi görünüyor.
SEATTLE, WASHINGTON 8 NİSAN 1994
Bu hepimizden çok onun için korkunç bir andı.
Çünkü Kurt’ü
gerçekten tanıyordu.
Ben hayranıydım.
Çevresindeydim ama onu tanımıyordum.
Kurt Cobain öldüğünde çok üzüldü.
Bence onu çok korkuttu.
Aynı zorluğu çekmiştik.
Ben de kaldıramıyordum.
Bunlar çok korkutucuydu
çünkü biliyordum. Başka kimse bilmiyordu ama ben
ciddi bir ruhsal hastalığım
olduğunu biliyordum.
Bir sürü ilaç alıyorum.
Bipolar olduğumu sanmıyorum
ama bipolar tedavisi görüyorum.
Çok korkutucuydu.
Madde sorunu yoktu.
Çok içmezdi, madde kullanmazdı.
Bırakacağından daha çok korkardım.
Adam etrafımızdaki heyecanı
frenlemeye çalışıyordu.
Bunu durduramazdınız.
İlk albüm çok başarılı olmuştu.
Halk bunu isterken yavaşlatamazsınız.
Ama Adam her şeyi yavaşlatmak istedi.
Başarı elde ettiniz.
Kendi ritminizde gelişmeniz için
size zaman verileceğini düşünüyor musunuz?
Sabrınız var mı?
-Yok. -Yok mu?
Bence artık çok geç.
Tempo hızlandı mı?
Evet, bugünlerde biraz fazla hızlı.
Benim için.
Peki Amerika’ya dönünce
mola verebilecek misiniz?
-Hayır. -Hayır.
Avrupa’dan dönüp New Orleans’a indiğimizde,
festivale gittim
ve etrafım sarıldı.
Ne olduğunu anlamamıştım.
Ama birden...
Dev bir kalabalık etrafımı sardı.
Sanki olay olduğu sırada yurt dışındaydım.
O kadar ilerlediğini
fark etmemiştim.
Artık bir çılgınlık olmuştu.
Artık o yaz
indie rock konserleri vermekten
herkesin “Mr. Jones”u dinlemek istediği
çılgın konserlere geçmiştik.
Sanırım Greek Theater’daydı.
“Sahneye gel.” dedi.
SAHNE
Çıktık, ışıklar söndü...
Ses de...
Yetişkin hayatım boyunca sahneye çıktım.
Ama bu kadar insanı
görmedim, sahneye çıktığınızda âdeta
bir dalganın size çarpmasını hissetmedim.
Tarif edemem bile.
Ses o kadar yoğundu ki
o beklenti,
her şey size hücum ediyordu.
“Demek o yüzden...” dedim.
“O yüzden zorlanıyordu.”
August and Everything After’ı dinliyordum.
GOLDEN STATE WARRIORS BAŞ ANTRENÖRÜ
Duyduğum anda otomatik olarak
en sevdiğim albüm oldu.
San Francisco’da
yaşıyordum, yakın dost olduk.
Adam’la benzer bir yapıya sahibiz.
İkimiz de sessiz ve utangacız
ama binlerce insanın
önünde bir şeyler yapıyoruz.
İnsanlar sizi tanımaya başladığında
bu durumla başa çıkmak zordur.
Bir yandan gurur duyarsınız.
Bir yandan da özel hayatınızı düşününce
endişelenirsiniz.
Büyürken ve kötü şöhretle uğraşırken
bunu anlayabilmek garip bir his.
Chainsaw Kittens’ın solistiydim.
Onu tanıyordum.
Onu tanımamanız imkânsızdı.
Maruz kaldıkları
ilgiyi gördüm.
Sokakta yürürken
biri gelip
“Sen osun!” derdi.
Grubun adını ya da onun adını
bilmese de onun televizyonda
gördüğü o adam olduğunu biliyordu.
Otelimize yakın bir sinema vardı.
Salonda kimse yoktu, filme girmiştim.
Arkadaki kapı açıldı.
Oturduğum yere doğru bir adam geldi
ve yanıma oturdu.
“Sen Counting Crows’taki adam değil misin?” dedi.
“Evet.” dedim.
“Oturabilir miyim?” dedi.
“Boş zaman geçirmeye
çalışıyorum.” dedim.
“Birazcık zamana ihtiyacım var.”
“Tamam dostum.” dedi. Ayağa kalkıp gitti.
Yarım saat sonra kapı bir daha açıldı.
Biri geliyordu.
“Beni rahat bırak!” dedim.
O değildi.
Büfedeki adamdı.
Şöyle dedi: “Ne oldu bilmem
ama lobide biri var.
30, 40 dakikadır telefonda.
Herkesi arayıp burada olduğunu söylüyor.
Dışarıda 200 kişi var.”
“Dalga geçiyorsun.” dedim.
“Bak, çaktırmadan çıkmak istersen
arkada bir çıkış var.” dedi.
Çıktım, gizlice bir ara sokağa girdim.
Sokakta yürümeye başladım.
Bir adamın bağırdığını duydum ve koşmak zorunda kaldım.
Büyük bir kalabalık
beni otelimize kadar kovaladı.
Bu beni çok korkuttu.
Bir gün Mars’ta uyanmak gibiydi.
Alışmak zaman alacaktı.
Şikâyet ettiğini duyduğumda,
“Başarılı oldun ya!
Ne istiyorsun?” dedim. Adam’la yemeğe çıktık.
Masada ikimiz
ve birkaç arkadaş oturuyorduk.
Altı yaşında bir kız çocuğu yanımıza geldi ve şöyle dedi...
“İmzanızı alabilir miyim?”
Uzanmak için geri döndüğünde
bir anda annesi çıktı.
Çocuğu bir kenara çekip
“Büyük hayranınızım. Fotoğraf çekilebilir miyiz?” dedi.
İnanamadım.
O an anlamıştım.
Demek ki işler sandığımdan
çok daha büyüdü dedim.
İlk zamanlarda dreadlock’larıyla
her yerde tanınıyordu.
“Mr. Jones” videosu çok büyük ilgi gördü.
Çok ünlü olmasını sağladı.
Tanınmadan
hiçbir yere gidemezdi.
Deneyimimiz çok farklıydı.
Küçükler Ligi koçuyum, gruptan bir adamım.
Ben hâlâ ünlü değilim.
Sadece ünlü bir gruptayım.
Şöhretle mücadele ediliyordu.
Ayrıca üç yıl boyunca yolda olmak,
sıfırdan üç yılda bu başarıya ulaşmak
bizim için harikaydı.
Sadece radyoda çalan bir
grup olmayacağımız konusunda kararlıydı.
Canlı izleyebileceğiniz bir grup olacaktık.
Üç yıl boyunca sürekli turnede olmak da
kafanızı karıştırır.
Seyahat zorludur.
Gerçek nedir bilemezsiniz.
Yolda herkes kopuktur, nerede olduğunuzu
bilmezsiniz.
Günü bilmezsiniz.
Her gün farklı yatakta uyanırsınız.
Farklı bir dünyadır.
Tüm anılarınızın birbirinden kopuk
olduğunu fark edersiniz. Bir ay önce
olan şeyler birkaç gün önce
olmuş gibi gelir.
Birkaç gün önce olanlar da...
Ne zamandı? Haftalar oldu.
Hepsini karıştırmışsınızdır.
Sizi ayakta tutan
konser dışında sabit bir şey yoktur.
Yolda olmak zordur.
O dönem insanlar sadece hit şarkıları
dinlemek istiyordu.
Müzik hayranı bile değillerdi.
Sadece radyolarında çalanın konserini istiyorlardı.
Bir konsere gittiğinizde,
şarkıyı kafanızda
duyduğunuz şekilde duymak istersiniz.
Şarkıları tam oldukları gibi,
sevdiğiniz gibi çalmalarını istersiniz.
Adam Duritz bunu yapmazdı.
Benimle dalga geçerdi.
“Pantera Sarah” derdi.
ESKİ KULÜP MENAJERİ
Metalciyim diye eğlenirdi.
Hatırlamıyorum.
Pantera Sarah ismini ben buldum.
Adam, “Pantera” derdi.
“Evet, Pantera’yı severim.” dedim.
“Metalci misin?”
“En azından sahnede muhteşemler.
Senin için bunu diyemem.”
Bunu bilmiyordum. Hatırlamıyorum.
“Milwaukee’de izledim, dört şarkıda çıktım.”
Adam’la tanıştığımızda bunu dedim.
“Ne?” dedi.
“Eagles Balo Salonu, berbattınız.
Kız arkadaşımla çıktık.”
“O konseri hatırlıyorum.” dedi.
O yaz şu hâldeydim...
Sahneye her çıktığımda
çok kızgındım.
Seyirciler ön gruba korkunç davranıyordu.
Korkunçtu.
“Mr. Jones”u görmek istiyor,
diğer grupları yuhalıyorlardı.
Bazıları arkadaşım,
bazıları da idolümdü. Alex mesela.
Alex Chilton ön grubuydu.
CHILTON CLEVELAND’DA
Onu duyan olmamıştı.
Milwaukee seyircisi affetmez.
Adam çıktığında çok kızgındı.
Arkadaşı yuhalanmıştı.
Bu davranışa çok kızdı.
Kız arkadaşıma baktım,
ilk şarkılardaki öfkesini görmüştüm.
“Bunun Counting Crows sevgimi mahvetmesini
istemem. Gidelim.” dedim.
Yaz turnesindeki o deneyim,
çalma isteğimi azalttı.
Sinir krizi geçirdim.
Turun sonundaki birkaç konseri iptal etmek zorunda kaldık.
Çok hassastı. Olanlara hiçbir şekilde
hazırlıklı değildi.
TOM MULLALLY TUR MENAJERİ
Çok büyük övgü alırken bir yandan da
büyük bir istismar vardı.
Kim bunu kaldırabilir bilmiyorum.
Haklı bir tepki oluştu.
İlk dört beş ay boyunca
gelen yorumlar inanılmazdı.
Herkes şöyle diyordu...
“Bir grup keşfettim, harikalar.”
Sonra hızla başka bir şeye döndü.
Counting Crows, San Francisco’da
pek sevilmedi.
San Francisco değişken bir yerdir.
Taşralı bir hâlde, havalı olmaya meraklıdır.
O zamanlar havalı olmak, Stooges ya da Butthole Surfers
gibi bir grup olmak anlamına gelirdi.
Ticari bir havası olan
ya da akortlu şarkı söyleyebilenler havalı değildi.
Counting Crows o kadar başarılı oldu ki
San Francisco’da nefretle karşılandı.
Bana “Çok şanslısın.” dendi.
“Teşekkürler.” “Yok, gerçekten.
Şanslısınız çünkü berbatsınız.
Ama çok başarılısınız.
Daha iyi gruplar başarılı olamadı.
Bu kadar berbat olup
ünlü olmak garip geliyor mu?”
“Kim gelip
tanımadığı birine
bunu der ki?” dedim.
Eleştiriye maruz kalıyorsunuz.
Giydiklerim yüzünden
taşlanırdım.
İstifa etmemi söyleyen
e-postalar alırdım.
“Adresi nereden bulmuş?” derdim.
Bu da bir parçasıdır.
Eleştirilerle bir şekilde
uzlaşmanız gerekir.
Kuzey Berkeley’de bir evimiz var.
Sanki her gece sokağımızda
bir parti vardı.
Bir parti bölgesine dönüştü.
Sonra fark ettim ki sokağımızda
parti yoktu, çocuklar
bahçemizde kamp kurmuşlardı.
Bahçemize yerleşmişlerdi,
orada yaşıyorlardı.
Böylece bizi her gün görebiliyorlardı.
Pencereden bakıyorlardı.
Panikataklar geçirmeye başladım.
Hiçbir şey yapamıyordum. Nereye gideceğimi bilmiyordum.
Nereye gitsem bir sorun çıkıyordu.
İnsanlar böyle yaklaşınca
herkesten uzaklaşıyorsunuz.
Kendimi eve kapatmak üzereydim.
Bir gün bir telefon aldım. Viper Room’dan
Sal Jenco ve Johnny Depp arıyordu.
THE VIPER ROOM SAHİPLERİ
“Nasılsın?” dediler.
“Her şey yolunda.” dedim.
“Ne oldu?”
Muhtemelen anlamışlardı.
Onlara anlattım. “Bekle.” dediler.
Konuşuyorlardı,
bekliyordum.
“Bak, Bel Age’da
sana bir oda tuttuk.” dediler.
Viper’ın arkasındaki oteldi.
“Oakland’dan Burbank’a yedi uçuşunda
sana yer ayarladık. Bu gece parti veriyoruz.
Kate Moss’un 21. doğum günü var.
Aşağı in yeter, oradan çıkman gerek.
Hemen çıkmalısın.”
Ben de gittim.
SUNSET BULVARI
O ilk gecede, Kate Moss partisinde
süper modellik furyasının
zirvesiydi, hepsi aynı odadaydı.
Bakması tuhaf bir şeydi.
Bir sanat müzesinde
Amerikan Gotiği ile karşılaşırsınız.
Sonra merdiven boşluğuna çıkarsınız
ve Georgia O’Keeffe’nin Clouds adlı eserini görürsünüz.
Çok ünlüdür ve hemen karşınızdadır.
Evde berbat bir hafta
geçirdiğiniz bir sırada partiye
geliyorsunuz. Elle Macpherson ve akla gelebilecek
her ünlü model orada.
Bu arada, William Burroughs da burada.
Tom Petty, Billy Gibbons burada.
Hepsi Johnny ve Sal’ın kulübündeki
bu küçük odada birlikteler.
Los Angeles sığınak gibiydi.
O zamanlar bana sihirli gelmişti.
Hayalcilerle dolu bir şehir.
Hayalleri ister sığ
ister derin, ister sanatsal olsun...
Herkesin yaptığını yapmazlardı.
Kendileri bir şeyler yapmak istediler.
Dansçılar, heykeltıraşlar, ressamlar, modeller
oyuncular, yazarlar, yönetmenler, müzisyenler.
Christina Applegate bana bir yıl Noel’de bir Nikon almıştı.
Sanırım 93 ya da 94’tü.
Fotoğraflar çektim.
O zamanlarda Viper’da fotoğraf yasaktı.
İnternet, telefon yoktu.
VIPER ROOM ESKİ MÜDÜRÜ
Ben müdür olarak
Nikon’umu bara götürüp
bir sürü fotoğraf çekebildim.
Her zaman arka cebime sığan küçük bir Olympus
kalem kameram vardı.
FOTOĞRAFÇI
Aklımda sadece şu vardı...
Arkadaşlarım çok havalı.
Ben de bunu unutmak istemiyorum.
Instagram öncesinde ben vardım.
Fotoğraflar çekip 20’ye giderdim.
Sunset’te 23 dakika fotoğraf vardı.
Onları işe ben soktum.
İki, üç baskı alırdım.
İnsanlara çoğunlukla
yer aldıkları fotoğraflardan
bir kopya verirdim.
Bunları fotoğraf albümüne koyardım.
Düzenlediğim bir sonraki
geceye götürürdüm.
Elden ele dolaşırdı.
Bazen Randall’ın dışında tek ben oluyordum.
Randall’ın bazen fotoğraf çekmesine izin veriyordum.
Bunları dergilere satmadığını
biliyordum.
Adam’la koştururken
oradaki tek kamera bendim.
Ben fotoğrafını çekmediysem
yalnızca hafızanızda kalırdı.
Bence onları özel kılan şey de bu.
Bunun son güzel zamanlar
olduğunu söylerim.
Saklanabilme güzelliğiydi.
Christina Applegate’in evlerinden
birinde yaşıyordum. Evlerden birini kiraya verecekti.
Adam’a, “Christina’nın
kiralık bir evi var.” dedim.
Onunla Laurel Kanyonu’na doğru giderken
“Bu yolculuğu unutma, bu senin eve dönüş
yolculuğun olacak.” demiştim.
Sonra bir baktım, tüm kötülüklerin kaynağı olan
yasak Los Angeles’a taşınmış.
Pislik Los Angeles’tan gelir.
San Francisco’da büyüdüyseniz
özellikle de Berkeley’de
kötülüklerin kaynağı olduğunu bilirsiniz.
Tabii bunu diyenler
Los Angeles’a hiç gitmemiştir ama boş verin.
Randall dışında
LA'deki tek tanıdığım
Viper Room’da çalışanlardı.
Sal’i tanıyordum, Johnny’yle tanışmıştım.
Shannon gibi çalışanlar
tek tanıdıklarımdı.
Yalnızca orada takılıyordum.
Birçok kişi buna katılmayacak biliyorum
ama Cheers gibi bir küçük
bar havası vardı. Evet, büyük konserler olurdu
ama Smashing Pumpkins, Oasis gibi...
Haftada beş, altı gün gelenler
aile gibiydi.
Orada takılanların etrafında bir güvenlik ağı var gibiydi.
Buna Adam da dahildi.
Shannon, “Tuvalete gideceğim,
kasaya bakar mısın?”
dediğinde “Tabii.” dedim.
Böylece kasaya baktım,
barla ilgilendim.
Her gün yaptım.
Rahat ettiğim tek yerdi.
Ona barı öğrettim.
Barda çok iyiydi.
Bir de bahşişleri almaz, bana bırakırdı.
Kızlarla, birileriyle tanışırdı.
Ben de arkadaşlarımla eğlenip
para kazanırdım. Bir yandan da
Counting Crows’daki adam olmadan
insanlarla konuşabilirdi.
“Ne içerdiniz?
Rom kola mı? Tamam. Sekiz dolar.”
İnsanlarla rahat rahat
konuşabilirdi.
Bir gün şunu duydum...
“Counting Crows’daki adam gibi, değil mi?”
Çünkü insanlar Rolling Stone
kapağındaki adamın onlara
bira vereceğini sanmazdı.
Uzun süre çalışmadık.
San Francisco’dan Adam’ı arayıp
“Buluşup yazalım mı?” demiştim.
“Hadi yazalım.”
“Artık grupta değilim.” diyordu.
Sorunları olduğunu biliyorduk.
İkinci albüm yapabilecek miyiz
diye düşünüyorduk.
Bırakmış gibiydi.
Bunu düşünüp duruyordum.
“Acaba buraya kadar gelip
bitmesi mi daha iyi
yoksa buraya gelmemiş ve nasıl olduğunu
görmemiş olsak daha mı iyiydi?”
Doğru mu bilmiyorum
ama Adam ilk albümden sonra
bir barda çalışmış.
Ben de kendimce hep buna tutundum.
Yaptıklarımızdan sonra
böyle bir şey yapmaya çalışırım.
Ayağını yere basmaya çalışıyordu.
Bu da bana normal insanların yaptığı
şeyleri yapmam gerektiğini hatırlatıyor.
Ancak bu şekilde başkalarının dertleri hakkında şarkı söyleyebilirim.
Bu bana ilham vermişti. Doğru mu?
Evet, doğru.
Viper Room’da barmendi.
Tamam. Ah, Viper Room.
Tamam, Des Moines’teki havaalanı
bekleme salonundan daha da havalı olabilir.
Hiç iyi değildim...
İnsanlarla konuşmada hâlâ iyi değilimdir.
Pek önemli değildi, LA’de
benimle konuşurlardı.
Yalnızca hayranlar değildi.
Normal davranıyorlardı
çünkü herkes ünlüydü.
Ünlü olmam kimsenin umurunda değildi.
Jack Nicholson var. Seni kim takar?
Bir gece Allen Ginsberg ile Meksika yemeği yedim.
Beraber Adam Ant’i izledik.
Daha ne istersiniz?
Biraz iyileştiğimde
çünkü buna ihtiyacım vardı
hayal gibiydi.
Bana yazabileceğim
büyüleyici bir dünya verdi.
Albüm için sabırsızlanıyordum.
O sene, hayatımda görmediğim
bir hayat yaşamıştım.
Yoldaydım.
Dünyayı turlamıştım.
Rock yıldızıydım. Sonra da Hollywood’a taşındım.
Harika insanlarla tanışmıştım.
Bunu yazmak istiyordum.
Düşündüm ki...
“En iyi rock and roll
albümünü yazacağım.” dedim.
Hiç uğraşmadan tanınmayan bir gruptan
yedi milyon kopya satan bir gruba dönüşmenin
baskısını hayal bile edemiyorum.
Bunu bilmiyordunuz.
Bunu yapınca da herkes
“Yine yapın.” dedi.
Bu sefer Griffith Park tepesindeki 1930’lardan kalma
eski Edwardian malikânesini seçtik.
Peki neden buraya taşındınız?
Farklı bir ses mi veriyor?
Tek odada yapabiliyoruz. Eko çok iyi.
Havası yardımcı olur dedik.
Bundan emin değilim
ama eşsiz bir ses kazandıracak.
Güzel olacak mı bilmiyorum.
-Ama eşsiz olacak. -Evet.
Büyük bir girişi vardı. İçeri girdiğinizde
yukarı doğru çıkan
büyük bir klasik merdiven vardı.
Sağ taraftaki oturma odası
grubun çaldığı yer
müzik odası oldu.
Gereken her şeyi aldım.
Mikrofon kabloları, mikrofonlar, teypler
kulaklık sistemleri ve bir sürü çılgın şey.
Dostum, Jane Pratt.
Sassy dergisinin editörüydü.
Çok şımarıktır.
Sassy ve Jane dergilerinde çalıştım.
KURUCU/EDİTÖR
Televizyon işleri yapıyordum.
-Bu Jim Morrison’un piyanosu. -Olamaz!
Evet.
Ev sahibim bıraktı.
Grubu, Adam’ın uyuyamadığı
gecelerde evine gittiğimiz
bira içtiğimiz ve televizyon seyrettiğimiz
zamanlardan tanıyordum.
Sesi bok gibi.
Bok gibi olmalı zaten.
-Çok iyi. -Evet.
Yapımcıları düşünüyorduk.
Aklıma farklı bir fikir geldi.
Gil Norton’u düşündüm.
Nakarata devam mı edelim yoksa
sizinki kalsın mı?
Doolittle’da Pixies’le çalışmıştı.
İnanılmaz bir albümdü.
Bilerek daha rock olmasını istedik.
Tony Berg dışında
plak şirketinde herkes
bir tane daha
August and Everything After
istiyordu ama biz bambaşka yöne gittik.
Aynı albümden yapmak istemezdim.
Tony?
Adam albüm yapmayı kendini ifade etme
fırsatı olarak görüyordu.
GEFFEN ESKİ YÖNETİCİ
Dile getiremediği bir şey olurdu.
İçgüdüsel bir tepkiydi.
Böyle olması gerekirdi zaten.
Tam olay buydu.
Org başladığında onunla devam et.
Solo mu?
Org başladığında devam et.
Kim kazanacak göreceğiz.
Adam ikinci albümün
daha ağır olmasını istedi.
Bir baş gitarist istiyordu.
Onun gibi bir şarkıcı için
tek başına olmak
ve hiçbir şeyden etkilenmemek
istediğinden fazlasıydı.
Çok ilgi vardı.
Tüm ilgi üzerinde.
Engelleyen bir şey iyi olurdu.
Kuzeyde yaşıyor, liseden
bir arkadaşımın yanında kalıyordum.
OJ davasını izliyordum
ve adam bana durmadan
sorular soruyordu.
Üç yıldır turnedeydik.
“Buradan çıkmam gerek.” diyordum.
Adam, “Aşağı in.” dedi.
-Dave burada mı? -Evet.
-Burada. Dan burada mı?
Evet.
-Charlie? -Herkes burada.
-Evet. -Matt?
-Evet. -Bası al.
Charlie nerede?
-Buradayım! -Hadi!
Hiç stüdyoya girmemiştim.
Arkadaşlarımla tek seferlik kayıtlar yapmıştım.
Oturma odası kayıtlarıydı.
İlk albümümdü.
Bu albümün dinleneceğini biliyordum.
Kendimi toparlamaya ve üstesinden
gelmeye çalışıyordum.
Siktir Hollywood!
Dave Bryson’ın ritim gitarı
ilk albümdeki en dikkat çekici enstrüman.
İkinci albümde ise Dan ve Immy’yi de duyarsınız.
Charlie’nin varlığı da her şeyi
ustalıkla yumuşatıyordu.
Genellikle Adam bir şarkıyla
gelir, grup onun üzerinde çalışırdı.
Adam günün sonunda ya da ertesi gün bize
berbat olduğumuzu
ve müziği bırakmamız
gerektiğini söylerdi.
Üzerinde çalıştıktan sonra bizi severdi.
Önemli olan Adam’ın bizi sevmesiydi.
Kovuldun.
Kovuldum. Bu kadar. Gruptan atıldım.
Herhangi bir sanatçı, gerçek bir sanatçı
işleri karıştırmak ister.
Dinleyiciye veya otoriteye
meydan okumak ister.
Bence Adam da bunu yapıyordu.
Bunu bir sanatçının üslubuyla yapıyordu.
Yıpratıcı değil, etkileyiciydi.
“Catapult”la başlayan albüm,
sizi çığlık çığlığa stratosfere gönderip
yere çakıyordu.
Ve bununla nasıl başa çıkabileceğimi bilmiyordum.
Recovering the Satellites,
gökyüzünden düştükten sonra
kendinizi toparlamakla ilgili bir albüm.
Adam’la hayatlarımız tuhaf bir şekilde kesişti.
DAVID WILD YAZAR
Bu da onun bir buçuk Friends üyesiyle
sevgili olmasına, benim iki Friends
kitabı yazmama ve Rolling Stone’daki
ilk Friends
kapağını yapmama yol açtı.
YAZAR: DAVID WILD
Adam yakışıklı biri sayılırdı.
Biraz dev havası da vardı
ama bu şarkıları yazan adamdı.
Ben de oyuncu olsam onunla çıkardım.
Jennifer Aniston’la tanışınca
arkadaşlarım ona, onun arkadaşları da bana yalan söyledi.
Birbirimizden hoşlandığımızı söylediler.
Onu tanımıyordum.
En meşhur döneminde meşguldüm.
Perşembe akşamları sekizde,
televizyon izleyemezdim, sahnede olurdum.
90’larda şöhretin merkezinin
orası olması çılgınlıktı.
Friends dizisinin ilk sezonu hakkında yazdığımda
tanıdığım her erkek bana
Jennifer Aniston’u soruyordu.
Bir şansları olabilirdi. Televizyon yıldızları
çok değerliydi.
Evinize geldiklerinde,
“Arkadaşım gibiler.” derdiniz.
Kayıt hazırlığında Viper Room’da
konser veriyor, materyal
üzerinde çalışıyorduk.
Jen konsere geldi. Havalı,
akıllı, komik ve çok güzeldi.
Hemen kapıldım. Görünüşe göre o da benden hoşlandı.
Rock eleştirmenlerinin olması gerektiğini
düşündüğü aktrislerle birlikte oluyordu.
O da şöhretin patladığı
modern çağa adım atıyordu.
Sanki Rolling Stone’un Amerikan dergi dünyasıyla,
pop ünlüleriyle rekabet ettiği an
tam da buydu.
Herkesi kızdırmıştı.
Bir keresinde Jen ve Adam’laydım.
Çıktığımızda, Adam
Karmann Ghia’sını sokağın karşısına
park etti. Paparazzilerin
kalabalığı korkutucuydu.
Kurt Cobain’in Genç Cadı Sabrina
oyuncularından biriyle çıktığını
görmemiştiniz.
Bu da onun daha az havalı
ya da alternatif olmasını sağladı.
Bu kimseyi ilgilendirmezdi.
O yıllarda Adam ile
çok zaman geçiriyordum.
Dört, beş kere âşık olmuştur.
Çabuk âşık olabilirdi.
MARY-LOUISE PARKER OYUNCU
Adam’la ilgili anılarımın yüzde 98’i, belki de yüzde 98,6’sı
platoniktir.
Birkaç kız arkadaşı olmasa da olurdu.
Listeden birkaçını
memnuniyetle eleyebilirdim.
Bu akşamın listesi.
Recovering the Satellites kaydı
zamanı Courtney Cox ile çıkıyordu.
Bizimle takılırdı.
Tur otobüsündeydi.
Bana oje sürmüştü.
Albümde onun ismi de geçiyordu.
O, “Maymun”du.
“Long December”da hastane odasında
gördüğü kız Courtney’dir.
Albüm o ilişkiye çok bağlıydı.
İlişki pek sağlıklı değildi.
Çünkü o noktada,
Adam pek sağlıklı değildi.
Courtney muhtemelen en uzun
ilişkim olabilirdi, bilmiyorum.
Çoğunda beraberdik.
Çok farklı insanlardık.
Birlikte kesinlikle
harika anlar yaşadık.
Çok zor anlar da oldu.
Aynı dalga boyunda değildik.
Anlıyorum. Şöhretin cazibesine direnmek zor.
Ama yıkıcı bir unsur da olabilir.
Sanırım bir noktada
klişeye dönüştüğünü
ya da klişe olabileceğini fark etti.
Özel hayatın özel kalmalı.
Kamusal kişiliğin işine yansımalı.
Bu sizi
incinmekten
koruyabilir.
VH1 Storytellers,
MTV Unplugged’ın benzeriydi.
Storytellers’ı farklı kılan şey, şarkıcının size
şarkının hikâyesini anlatmasıydı.
Bazen bu tarz şarkıların klişe olduğunu düşünürüm.
Büyük bir albümde mutlaka ne kadar
zor zamanlar geçirdiğini anlatan bir şarkı da olur.
İnsanların bununla empati
kurmasını sağlamak da zordur.
Şöyle olur, “Ah, yazık, ünlü olmuş, zavallı.”
Tuhaf bir şey biliyor musunuz? Bir anda
tüm dünya faklıdır.
İnsanlar size farklı bakar ve davranır.
Alıştım ama çok zorluk
yaşadığım bir dönem oldu.
Tüm bu şarkıların yeniden düzenlenmesi
ve yazılması için çabalıyorduk.
“Have You Seen Me Lately?”yi ele alalım.
Rock bir şarkı değil mi?
Gitar, piyano...
Bu...
Şarkıyı parçalayıp sözlerini,
temelini,
şarkının var olma nedenini ortaya koyardık.
Şarkı mutsuzlukla ilgili, bir rock yıldızı olmakla ilgili.
Gürültülü bir elektro gitarla dikkat
dağıtmamalısınız.
“Have You Seen Me Lately?” öfkedir.
Hayatımda ilk defa
aynı anda birden fazla yerde
bulunma deneyimini yaşadım.
Hayatınızı yaşarken
insanların kafalarındaki,
hayali bir versiyonunu da yaşarsınız
ve radyoda yaşarsınız.
“Have You Seen Me Lately?” özellikle
ünle ilişki,
insanların sizinle ilişkisi,
ün, öfke ve reddedilmeyle ilgiliydi.
Benim hakkımda ne düşünüyorsunuz?
“Siktir git” dedim, şimdi ne diyorsun?
Bana bir şey söyleyebilir misin?
“Have You Seen Me Lately?”de
benim hakkımda hatırladığın bir şey var mı?
Artık o insan değilim.
“Have You Seen Me Lately?” Mr. Jones’un
korkunç kehanetinin gerçekleşmesidir.
Bir tahmin, bir de doruk noktası vardır.
Evet, ünlü oldum. Evet, nefret ettim.
Evet, artık kendimi tanıyamıyorum.
Kim olduğumu bilmiyorum,
siz de bilmiyorsunuz.
Bildiğinizi
sanırsınız, beni kapaklarda gördünüz.
MTV’de gördünüz.
Beni oyuncularla gördünüz.
Kim olduğumu aslında bilmiyorsunuz.
Hakkımda hatırladığınız
tek bir şey söyleyin.
Yeni albümümüz, Recovering the Satellites.
15 Ekim’de çıkıyor.
Siz herkesten önce duymuş oldunuz.
Bu şarkının ismi, “Walkaways”.
Çok heyecanlıydım.
Giriş yapmıştık.
Tamamen yabancı değildik.
Son üç yıldır dünyanın
en büyük albümlerinden birine
sahiptik ve herkes ne çıkarırsak onu dinleyecekti.
Harika olursa sorun yoktu.
Korktuğumuz şey
belirsizlikti, onaylanmamak değil.
Beğenmemelerinden korkmuyordum.
Harika bir albüm yapacaktık.
Yaptık da.
August çok sattı.
Kaç sattı bilmiyorum.
Altı, yedi milyon.
Tüm albümler yedi milyon satardı.
Tabii yani!
Satellite de yedi satacaktı.
Daha da fazla satacaktı ama satmadı.
COUNTING CROWS SAĞLAM AMA ŞIMARIK
Çıktığında kimsenin dikkatini çekmedi.
Hoşlarına gitmedi, sevmediler.
Parlak bir sanatçı, çok narin.
Dışı sert de olsa
ona dikkatli davranmanız gerekir
çünkü çok iyi bir şarkı yazarıdır.
Harika bir şarkıcıdır da.
Derginizde berbat olduğunu söylerseniz
bu onu etkiler.
BAŞARI ADAM DURITZ’İ NASIL ŞIMARTTI?
Teşekkürler, iyi geceler. Görüşürüz.
Yolda moralim bozulurdu.
Eleştiriler geliyordu, berbattı.
Aslında berbat da değildi
ama bizden bahsetmiyorlardı.
Eleştirilerde sevgilileriniz vardı,
müzikle hiç ilgisi yoktu.
Adam eleştirileri önemserdi, hassastı.
Hassas bir piçti.
Recovering the Satellites
çift platin aldı. İki milyon sattı.
August and Everything After sonrası
bu başarılı sayılmasa da iki milyon...
1996’da, ikinci albümünüzde...
SIKINTILI DÖNEM
...tepkiler gelirken
çok başarılı
olduğunuz için herkesin sizden
nefret ettiği çevrede...
ŞİKÂYET EDE EDE ZENGİN OLDU
Bu bir anda
yedi milyon satmaktan
daha etkileyiciydi.
Bazılarına göre ikinci albüm,
Recovering the Satelites, harika bir albüm
ve kendi çapında başarılı olmasına
rağmen ikincinin şanssızlığıydı.
Harika bir albümdü.
O dönem yıkılmıştım.
O albüme çok çalışmıştım.
Bir de o zamanlar sağlığım çok kötüydü.
Zihinsel olarak perişan durumdaydım.
Bu son kaydımız diye düşündüm.
Bu her neyse onunla olan bu savaşı kaybediyor
ve yokuş aşağı gidiyordum.
Teşhisini kavraması
yıllar aldı.
Bence bir konseri
iptal etmesi gerektiğinde...
İş için kötüydü
ama turun geri kalanını yapabilmesini
sağlıyordu. Benim için sorun yoktu.
Katlanamadığın için
turu iptal etmemiz gerekiyorsa da anlarım.
Biraz ara ver, toparlan.
Kötü olduğu zamanlarda ne yapacağımı...
bilmiyordum. Bazen kötü olurdu.
Doktor, rehabilitasyona gitmesi
gerektiğini söyledi.
Reçeteli ilaçlar alıyordu.
Kabul etmedi ve bir tur ayarladı.
Turun tamamını ilaçları bırakmış,
aklını kaçırmış hâldeyken yaptık, zordu bu.
O dönem akıl sağlığımla mücadele ediyordum.
Beni aşağı çekiyordu, üstesinden
gelmekte zorlanıyordum.
Şarkılarımın bir konusu varsa
etrafınızdaki her şey sizi uyuşmaya,
hislerinizi köreltmeye teşvik ederken
en azından bir şeyler hissetmeye
çalışmakla ilgilidir.
Bir mesaj varsa o da şudur...
Mutlu olmanın mümkün olduğunu düşünmüyorum.
Bence dünya buna uygun değil.
Los Angeles’ta yaşarken
perişan hâldeydim.
Kendimi kesmeye başlamıştım.
Kendinizi kesmenin kötü tarafı da
işe yarıyormuş gibi görünmesidir.
Bir kısmını serbest bırakır.
Biraz daha kesmeliyim,
iyi geliyor dersiniz.
Bu mantığın üzerinden geçip
hiç mantıklı değil demiştim.
“Üretken bir şey yaptığımı sanırken
aslında yapmıyorum.” diyebilecek
netliğe sahip olmak.
Doktoru arayıp “Bir sorun var.
Bir sorun yaşıyorum.” dedim.
Gönüllü olarak UCLA Tıp Merkezi’ne yattım.
Ben giriş yaparken Mariah Carey çıkış yapıyordu.
Haberlerde
Mariah Carey ile dalga geçiyorlardı.
Ona hiç saygı göstermediler.
Acımadılar. Berbat hâldeyken
onunla dalga geçtiler.
Ben de şundan emin oldum.
Bu konu kontrolüm altında değilken
basında konuşmamalıydım.
Bana karşı o kadar çok nefret yöneltilmişti ki
insanlara hiçbir şey söylememem gerektiğini biliyordum.
Başta bundan bahsedemezsiniz.
Yapamazsın işte.
Bence ruhsal hastalıkların yaygın olmasının nedeni
herkesin farklı düşünmesidir.
Beynimizin nasıl çalıştığı hakkında ne kadar çok şey bilirsek
daha çok iyileşebiliriz.
Adam’ın kronik uykusuzluk sorunu olduğunu biliyorduk.
Akıl sağlığı hakkında
konuşmaktan çekinmiyordu.
Bu konuda kendini açabiliyordu
ama o, hiçbirimiz
nasıl konuşulacağını bilmiyorduk.
Bu kadar kısa sürede
bu kadar ilgi çekmek...
Âdeta beyninize bir bomba atıldıktan sonra,
“Hadi, idare et.” demek gibidir.
ADAM’A SONUNDA DEPERSONAİZASYON İSMİYLE TANIMLANAN
BİR TÜR DİSSOSİYATİF BOZUKLUK TEŞHİSİ KONULUR.
DÜŞÜNCELER, ANILAR, DUYGULAR, ÇEVRE VE KİMLİK ARASINDAKİ
BAĞLANTININ KOPMASI DEMEKTİR.
Sonunda gerçek bir teşhis konulmasının çok yardımı oldu.
Bir doktor gelip, “Bu ilaçlar
sizin için yanlış.” demiş oldu.
“Bunu değiştireceğiz.
Olan bu.”
Sonunda her şey
tanımlanmıştı.
Geçmiyor ama nefes almayı,
panik yapmamayı öğrendim.
Üstesinden nasıl geleceğimi biliyorum ve bununla yaşıyorum.
Bir dönemeçten sonra
kendi üzerinde çalışmaya başladı.
Kendini dipte gördü
ve oradan çıkmayı başardı.
Bu yaptığı en iyi şeydi.
Bundan sonra kendini inşa etmesi, ortaya koyduğu emek için
ona çok saygı duyulmalıdır.
Bunu düşünmemeye çalışıyorum.
Çalışırken bunu düşünmüyorum.
Arada bir düşünüyorum.
Benim için çok şeyi zorlaştırdı.
Öyle bir hâle gelirsin ki
herkesin yaptığı
bir şaka hâline gelirsin.
“COUNTING CROWS MUST DIE” DOWN BY LAW
“Counting Crows” grubunu bilir misiniz?
Solisti de “Adam Duritz.”
Bu Sideshow Bob tipli serseri,
90’ların en kaliteli kadınlarıyla yattı.
Counting Crows’un solisti
Adam Duritz’in albino versiyonuyla
kimse boy ölçüşemez. Burada!
Biri 2003 yılında şöyle yazdı...
“Enrique Iglesias gibi fit vücutlu
bir model olamayacağını anlayan
grubun solisti Adam Duritz,
bambaşka bir yola girdi.
Kafasına ahtapot bağlanmış çıplak ayaklı
bir otobüs şoförüne benziyor.”
O şovu görmek isterdim.
Enrique Iglesias’tansa bunu görmeyi tercih ederim.
“Adam Duritz’in ses tellerine bağlı hassas bir siniri var.”
Bu pozitif.
“Çığlık atıyor, titriyor, soluyor, batıyor.
Counting Crows solisti,
ağzını açıp uçmasına izin verdiği
bir acıyla hiç karşılaşmamıştır.”
O buna kötü bir eleştiri diyebilir
ama ben buna tutku olarak bakıyorum.
Yorumları siktir edin.
Bu mizahın popüler yüzünün bir parçasıdır.
Bir taşlama gibi.
Biz de bu şekilde, kum torbasına döndük.
Neden? Sizce neden?
Bilmiyorum ki.
Bu durum çok kişiyi kızdırdı.
Yapmak istemediğim şeyleri
yap diyenlere
siktir git dememden kaynaklandı.
Öfke veya kıskançlıktan
kaynaklanan şaka çok ileri gitti.
Bu kadar ileri gitmemelisiniz.
Birini seviyorsam, bir hayran olarak yazıyorsam
bir hayran olarak sataşıyorsam
sorun yoktur.
Ama sevgi olmadığında
şaka çok ileri gider.
Adam’la sürekli dalga geçebilirim.
Onu sevdiğimi bilir.
Counting Crows müziğini severim.
Tüm o karmaşık gitarların olmadığı
Dave Matthews Band gibidir.
Counting Crows’a bayılırım. Saat 3’te CVS’de
duyabileceğiniz en iyi müziklerdendir.
Kadın Satılmaz’ı izlediniz mi?
John Ford’un, John Wayne’li filmi?
Eski bir boksördür, memleketine
dönmek için İrlanda’ya gider.
Bölgedeki bir toprak sahibiyle
kavga eder. O da Wayne’in
karakterine çok sinirlenir.
Sağ koluna,
yardımcısına,
“Şu ismi yaz.” der.
Yaz şu ismi, Sean Thornton.
“Yazdın mı?” “Evet.”
Üzerine bir çizgi çek.
Öldü o.
Bunu der hep. “Şimdi, üzerini çiz.”
Ne yapacağım, isimleri yazıp
üzerini mi çizeceğim?
Yapacak daha iyi şeyler var.
Zaman kaybı gibi geliyor.
Harika bir sahne ama. Harika bir film.
Çalmayı severim.
Bir şeyler yapmayı severim.
Yapmayı tek sevdiğim şey bu.
Hayatımda müzikten başka şey yoktu.
Açıkçası, artık eskisi gibi
müzikle yatıp kalkmıyorum.
Yaratıcı olmaya, şarkı yazmaya devam etmek
benim için en önemli şey.
Şarkılarımdan başka bir çıkış yolum olmadan
tek başına
sefaletten ölmüyorum.
Korkutucu bir dissosiyatif yalnızlık yaşadım.
Sonra, dünyayla bağlantı
kurmanın yolu şarkılarım oldu.
Adam’la 2017 yılında tanıştım.
Çok çekiciydi, utangaçtı,
çok tatlıydı.
ZOE MINTZ ADAM’IN EŞİ
Bir akşam yemeği yemiştik,
o zamandan beri birlikteyiz.
Adam’ı hep korumak isterim.
Mutluluğunun bana bağlı olmasından
endişeleniyordum.
Ama artık Adam bana bağlı değil.
Bence saçları insanların onun hakkında
anlamadığı
şeylerdendi.
Halk ona o şekilde tepki verdi.
Biraz alay konusu oldu.
Medyada da bir takıntı vardı.
Dreadlock saçlı adam güzel bir kadınla çıkıyor.
Sorun ne burada?
İlişkimize başladığımızda,
onun dreadlock’ları vardı.
Onları önceden bir kalkan gibi
kullandığını hissettim.
Âdeta bir bariyerdi.
Onları aşabildiğimde
yüzünü görebildim ve...
Yüzünü çok sevdim. Gözleri çok güzeldi,
dünyada en sevdiğim gülümseye sahipti.
Ben hep...
Ona nazikçe şunu dedim...
Belki de
dreadlock’ları çıkarmayı deneyebilirsin.
Çok şaşırdım ve onun adına çok mutlu oldum.
Çünkü o da mutluydu.
Yeni bir döneme hazırdı.
Kendisinin yeni bir versiyonu,
belki de daha açık bir versiyonu olmaya hazırdı.
Onun için çok heyecanlıydım.
İkinci albüm, benim albümümdür.
Recovering the Satellites’i kardeşimin odasından
duymuştum. Önce o almıştı.
Nedir bilmiyordum.
İlki gibi değildi.
Ses olarak ilk albüme benzemiyordu.
Hâlâ bana hitap eden bir küstahlığı vardı.
Bu aşamada bile,
müziğe karşı beni genç ve heyecanlı hissettiriyor.
Bunu hissetmeye ihtiyacım olduğunda
hâlâ dinlediğim albümlerden biri.
Şarkılar eşsiz.
İlk albümdeki ilk şarkıdan son dönemde
yayınladığı kadar...
SEAN BARNA MÜZİSYEN
...hepsi tutarlı. Birinin bir duyguyu bu kadar
iyi yansıtabilmesine inanamamıştım.
Hayatımı değiştirdi, şarkı yazmaya başladım.
Bizim gibi bir gruba içgörü
ve cesaret verdi.
En hızlı ve gürültülü şarkıyı
yazmanıza gerek yokmuş.
Farklı şarkılar yazmalısınız.
Sessiz olabilirler, yavaş olabilirler,
yürekten olabilirler.
Samimiyet ölmedi.
İçtenlikten ölmezsiniz.
İronik olmak zorunda değil ama şiirsel olmalıdır.
Kendini tamamen açmaya,
savunmasız hâle getirmeye, sana havalı hissetmediğini söylemeye
çok istekliydi, ki bu da en havalı şeydi.
İlk albümünü sevenler belki
Recovering the Satellites’ı satın almadılar.
Belki de aldılar
ama kimse şarkılarını sevmekten vazgeçmedi.
Hep radyoda çalındılar.
Bakayım.
“A Long December”ı kaydedeceğiz.
-Yalnız mısın? -Evet.
Tamam.
Hazır mısın? Ve...
İşte bis.
Adam’ın yeteneği, havalı olmaktan
çok daha önemlidir.
Havalı olmayı sikeyim!
Adam’ın 90’larda aldığından
çok daha az övgü alan,
artık kimsenin dinlemediği,
nesillerin kalbinde yeri olmayan pek çok kişi var.
Bundan eminim,
söylediğiniz şey
kalbinizden geldiği, gerçek olduğu sürece
endişelenecek başka bir şey yoktur.
Herkesin farklı bir tepkisi olacaktır.
Bugün ondan nefret edenler
yarın sevecektir.
Bence Counting Crows’ın müziğinin
en iyi tarafı, başkalarının ne düşündüğünü umursamamasıdır.
Size kendi deneyimini,
deneyimlerini anlatır.
Benim ortak noktam,
tuhaf insanların kardeşliğidir.
Hayatımızda olup bitenleri alıp
yaşadıklarımızı açıklamak için
bunları kafiyeli, tuhaf
şeylere dönüştürürüz.
RECOVERING THE SATELLITES ABD’DE ÇİP PLATİN ALDI
COUNTING CROWS SEKİZ ALBÜM YAYINLADI
25 MİLYONDAN FAZLA SATTI
SON ALBÜMLERİ,
MİRASLARINI DEVAM ETTİRİYOR.
Hâlâ müziğe tutkunum.
Artık burası, kendimi ifade etmek için gittiğim
yer değil, yaşadığım ve âşık olduğum yer.
Alt yazı çevirmeni: Deniz Erkaradağ