Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
(เฮิร์ช ซีย์มัวร์ การศึกษาสงครามเคมีและชีวภาพ)
มีฐานหลักห้าฐานในสหรัฐอเมริกา
สําหรับการผลิตอาวุธเคมีและชีวภาพ และค้นคว้าเกี่ยวกับมัน
เคยมีอุบัติเหตุอะไรบ้างไหม
เคยมีเหตุการณ์ที่ดักเวย์นะ
ในวันอาทิตย์หนึ่ง
มีคนเลี้ยงแกะสังเกตว่าแกะของพวกเขาตายลง
มีแกะตาย 6,000 ตัวก่อนวันจันทร์
(ศูนย์ทดสอบเดเซเรต สนามทดสอบดักเวย์)
พวกเขาทดสอบแก๊สพิษ ทําลายประสาทที่นั่นมาตั้งแต่ยุค 60
มีบางอย่างผิดพลาด
เครื่องบินกองทัพอากาศ มีแก๊สพิษซึ่งย้อมเป็นสีแดง 40 แกลลอน
(วีเอกซ์ แก๊ส)
มันได้พัดไปทางซอลต์เลกซิตี
(ฟุตเทจทางทหารที่ถูกนําออกมาเปิดเผย)
แล้วครอบครัวคุณล่ะ ได้รับผลร้ายอะไรจากเรื่องนี้ไหม
ผมไม่รู้ว่าเพราะสิ่งนี้หรือเปล่า
แต่เราทุกคนท้องเสียเมื่อวันเสาร์
แล้วก็อาเจียนนิดหน่อยกันทั้งคืน
แต่ไม่ว่าจะเกี่ยวหรือไม่ มันก็น่ากลัวอยู่ดี
แพทย์ สัตวแพทย์ และเจ้าหน้าที่เทคนิคอื่นๆ ของสนามทดสอบดักเวย์
กําลังลงพื้นที่
เพื่อสืบหาสาเหตุของปัญหานี้
ในตอนนี้ มันคงเป็นการคาดเดาล้วนๆ
ในการพยายามระบุ สาเหตุการตายที่แน่ชัดของพวกแกะ
(พื้นที่หวงห้าม คําเตือน กล้องที่ไม่ได้รับอนุญาตจะถูกยึด)
ผมไม่สนว่ากองทัพจะว่ายังไง ผมลงมือสืบสวน
เพื่อเขียนบทความลงนิตยสาร
แกะพวกนั้นตายเพราะแก๊สพิษ
กองทัพก็อยากจะบ่ายเบี่ยง แต่ก็เป็นแก๊สพิษนั่นแหละ
ทุกคนต่างพูดกันเองแบบนั้น
ไม่มีใครอยากพูดหรอกว่า กองทัพกําลังโกหกหน้าด้านๆ
เอาละ
(รายงานโดยซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
มาเลย
เอาละ ทําให้มันถูกต้อง
(บีเอ็กซ์ 24 ราคาแห่งอํานาจ บีเอ็กซ์ 03 บิน ลาเดน)
(บีเอ็กซ์ 03 สงครามต่อต้านการก่อการร้าย)
(บีเอ็กซ์ 02 นิวยอร์กไทมส์ บีเอ็กซ์ 02 คอร์แชก-กัลฟ์แอนด์เวสเทิร์น)
มันเขียนว่า "ดูเหมือนเฮิร์ชจะรู้ดีว่า พวกเขากําลังสืบเรื่องอะไรอยู่
แต่ไม่เป็นไร หัวหน้า เขาไม่รู้เรื่องการปกปิดความจริงนี้"
น่าทึ่งมากนะ ผมเพิ่งเห็นเมื่อสักหนึ่งปีก่อนเอง
เอาละ ลุยกันเลย
- โอเคค่ะ - คุณอยากทําอะไร
- คุณถ่ายมาตลอดเลยใช่ไหม - เราอยากคุยเรื่องแหล่งข่าว และ...
เอาแบบนี้แล้วกัน คุณอยากคุยเรื่องแหล่งข่าว
- ไม่... - แต่ผมไม่อยากพูดถึงแหล่งข่าว
ไม่ต้องเป็นแหล่งข่าวเจาะจง หรือประเภทคนที่คุณมีก็ได้
เราตรวจสอบรายชื่อที่ผมมีแล้ว
และเมื่อคืนผมดูสมุดจด แล้วพบว่ามีชื่อพวกนั้นเต็มไปหมด
ผมไม่เคย... ทั้งหมดนี้ควรจะเกิดขึ้นหลังตายไปนะ
ไซ เราจะไม่เปิดเผยชื่อคนพวกนี้
คนพวกนี้บางคนอาจยังมีชีวิตอยู่ เข้าใจไหม
และหลายคนเกลียดผมเข้าไส้ แต่ก็ยังคุยกับผมอยู่
คิดว่าทําไมพวกเขาถึงชอบมาเจอคุณคะ
ไม่รู้สิ ถ้าคุณทํางานในโลกลับๆ
แล้วมีบางคนข้างนอกนั่น พยายามอย่างหนักเพื่อเข้ามาในนั้น
ทําไมจะไม่มาคุยกับผมล่ะ ไม่รู้สิ ผมไม่...
ผมไม่ได้วิเคราะห์คนที่คุยกับผม
เหมือนที่ผมไม่ได้วิเคราะห์ตัวเอง ขอบคุณพระเจ้า
ซึ่งคุณอยากให้ผมทํา ผมรู้ แต่ผมจะไม่ทําหรอก
ไหนดูซิ ผมกําลังคิดถึงบางคน
นี่คือคนที่ทํางานให้คิสซิงเจอร์ แล้วนี่ก็คือ...
นี่คือผู้หญิงที่เป็นซีไอเอ
ยากนะที่จะรู้ว่าควรไว้ใจใคร
ผมยังแทบไม่ไว้ใจพวกคุณเลย
(ลอร่าได้สอบถามไซ เพื่อขอสร้างภาพยนตร์เมื่อปี 2005)
(เกือบ 20 ปีต่อมา เขาถึงได้ตอบตกลง)
(มาร์คร่วมมือกับไซ ในการทําสารคดีสืบสวนสามเรื่อง)
ผมเรียนรู้ที่จะไม่กังวลมากนักว่าคนอื่นจะคิดยังไง
เพราะผมเขียนเรื่องราว ที่ทําให้คนบางคนหัวเสียอยู่ตลอด
มีประวัติศาสตร์ของอเมริกาที่เขียนได้ยาก
มันมีความซับซ้อนอีกขั้นเสมอ
งานของผมในฐานะนักข่าวหนังสือพิมพ์ คือค้นหาความลับและข้อเท็จจริง
ถ้ามันเป็นประเด็น
เราตีพิมพ์ ทําไมถึงตีพิมพ์ล่ะ เราตีพิมพ์ทั้งที่รู้ว่า
เราละเมิดกฎและกฎหมาย และทําลายความมั่นคงของชาติ
มันเป็นข้อมูลลับสุดยอด ยิ่งกว่าลับสุดยอดอีก
เพราะเราคิดว่ามีเหตุผลที่สําคัญยิ่ง มีเรื่องราว
ของเจ้าหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ แต่กลับไม่ทําหน้าที่อย่างถูกต้อง
นั่นคือประเด็นที่ผมพยายามจะสื่อ ในทางทฤษฎีแล้ว
สื่อควรจะตีพิมพ์ได้โดยไม่มีข้อจํากัดใดๆ
เพราะนั่นคือหลักการ ตามรัฐธรรมนูญและบัญญัติสิทธิ
(กลบความจริง)
เมื่อเราเข้าสู่การต่อสู้อะไรก็ตาม ชาวอเมริกันชอบพุ่งขึ้นแบบนี้
และชอบให้ฝ่ายตรงข้ามร่วงลงแบบนี้
แต่นั่นไม่ใช่สงคราม แบบที่เรากําลังเจอที่เวียดนาม
ผมว่าเรากําลังเคลื่อนตัวแบบนี้มากกว่า
และคิดว่าพวกเขาเคลื่อนตัวแบบนี้ แทนที่จะขึ้นสุดลงสุด
เรากําลังคืบหน้า
เราพอใจกับผลลัพธ์ที่เราได้รับ
เรากําลังสร้างความสูญเสียมากกว่าที่เราได้รับ
(คอนโซลผู้ดูแลระบบ)
(ด่วน ทิ้งระเบิดฮานอย)
(ซีย์มัวร์ เฮิร์ช - แอสโซซิเอเต็ดเพรส วอชิงตัน 25 มกราคม)
(เพนตากอนยอมรับว่า พื้นที่พลเรือนในเวียดนามเหนือ)
(ได้รับความเสียหายระหว่างการโจมตี)
(กองทัพพบอุปสรรค ในการเดินหน้าสู่ความพร้อมรบเต็มอัตรา)
(กองทัพขาดแคลนคนระดับร้อยเอก)
(สหรัฐฯ อาจเริ่มปฏิบัติการ ที่สามเหลี่ยมแม่น้ําโขงปลายฤดูใบไม้ผลิ)
(สงครามเวียดนาม อาจกําลังเข้าใกล้จุดเปลี่ยนที่สําคัญ)
(ซีย์มัวร์ เฮิร์ช)
เพนตากอนเป็นสถานที่แปลกๆ
เราไปที่นั่น ดื่มกาแฟสักแก้ว คุยเล่นกับคนอื่น และอ่านหนังสือพิมพ์
ประมาณ 10.30 น. พวกเขาจะสรุปให้ แล้วเราก็เอาไปเขียนข่าวสั้นๆ
คนพวกนี้ได้เงินเยอะมาก จากแค่การไปฟังการแถลงข่าว
รอเป็นชั่วโมงจนบทถอดเสียงพิมพ์เสร็จ
แล้วก็เขียนข่าวยาวสัก 500 คํา
พวกเขาหาเงินแบบนั้นกันทั้งวัน ไม่ใช่เรื่องหนักหนาอะไรเลย
ผมคิดว่าสิ่งที่มีในอเมริกา ไม่ใช่การเซ็นเซอร์ขนาดนั้น
แต่เป็นการที่สื่อเซ็นเซอร์ตัวเอง
ตอนที่ผมไปทําข่าวให้เอพีที่เพนตากอน
แทนที่จะไปกินมื้อเที่ยงกับเพื่อนร่วมงาน
ผมจะไปหาเจ้าหน้าที่เด็กๆ
คุยเรื่องฟุตบอลนิดหน่อย ทําความรู้จักพวกเขา
ผมเคยอยู่ในกองทัพ ผมอยู่กองหนุนกองทัพบก
ในที่สุด พวกทหารก็เริ่มพูดว่า
"ที่เวียดนามก็แก๊งอาชญากรรมดีๆ นี่เอง"
ผมถาม "หมายความว่าไง"
(ยินดีต้อนรับ)
มีการล้างสมองอย่างแพร่หลาย
คนจํานวนมากคอยตัดสินใจว่า ผู้คนควรจะรับรู้หรือรับฟังอะไร
และเราอยู่ในช่วง การฆ่ากันอย่างเปิดเผยในเวียดนาม
(สนับสนุนทหารของเรา พาพวกเขากลับบ้านเดี๋ยวนี้)
(เพนตากอน ลานจอดรถทิศเหนือ)
(ตํารวจศาลสหรัฐฯ)
(สารวัตรทหาร)
ผมรู้สึกไร้ประโยชน์ในแง่หนึ่ง
ผมแค่รู้สึกไม่สบายใจกับจุดที่ผมอยู่ และจุดที่สงครามเกิดขึ้น
มีเรื่องใหญ่ขนาดนี้ที่ดูเหมือนเป็นไปไม่ได้เลย
มีบางสิ่งที่เรียกว่าความจริงอยู่
มันมีมวลความจริงอยู่ตรงนั้น
แต่ผมไม่เห็นทางที่จะเข้าถึงมันเลย
ผมกังวลเรื่องนั้นนะ ผมคิดถึงเรื่องนั้นจริงๆ
หลังจากทะเลาะกับบรรณาธิการ ผมก็ลาออกจากเอพี
ผมกับภรรยา ลิซ แต่งงานกัน มีลูกหนึ่งคน แล้วก็มีเงินไม่มากนัก
ผมเริ่มทํางานฟรีแลนซ์เยอะมาก
วันหนึ่ง ผมได้รับโทรศัพท์จากชายที่ผมไม่รู้จัก
ผมถามว่า "มีอะไร" เขาตอบ "มีเรื่องชั่วร้ายในเวียดนาม
ที่พวกเขากําลังปกปิดมัน"
มันคลุมเครือ
(ไฟ)
เขาเล่าว่ามีทหารคนหนึ่งเกิดคลั่ง และกราดยิงคนจํานวนมาก
เขาก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่กองทัพต่างตื่นตระหนก
ผมไม่รู้ชื่อ ไม่รู้อะไรเลย
ผมไปที่เพนตากอนสองสามครั้ง และมีพันเอกคนหนึ่งที่ผมชอบมาก
แล้วผมก็บังเอิญเจอเขา ตอนนี้เขาเป็นพลจัตวาแล้ว
ผมหยุดเขาไว้ แล้วเราก็พูดกันว่า "นี่ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี"
ผมถามว่า "เข่าโดนอะไรมา" เขาตอบ "โดนยิงน่ะสิ"
ผมพูด "คุณยิงเข่าตัวเอง เพื่อยศพลจัตวากับเหรียญกล้าหาญใช่ไหม"
แล้วเขาก็หัวเราะและพูดว่า "ไปไกลๆ เลย"
(ทางเดินไอเซนฮาวร์)
เราเดินกันไปเรื่อยๆ ผมเลยพูดว่า "แล้วตอนนี้ทําอะไรอยู่"
เขาบอกว่า "ผมทํางานให้ท่านเสนาธิการ"
"เวสต์มอร์แลนด์" เหรอ เขาตอบว่า "ใช่"
ผมก็ถาม "คุณรู้เรื่อง ชายที่กราดยิงในหมู่บ้านไหม"
เขาบอกว่า "ไซ จะบอกให้นะ"
"หมอนั่น แคลลีย์ ผมอยากให้มันลงนรก ไม่ว่าคุณจะพูดยังไง"
แคลลีย์ ผมได้ชื่อมาแล้ว
แน่นอน ตอนนั้นผมสะกดชื่อผิด
แต่สุดท้าย ผมก็เจอข่าวตัดจากนิวยอร์กไทมส์
แล้วก็มีกรอบเล็กๆ ที่เขียนว่า ร้อยโทชื่อวิลเลียม แอล. แคลลีย์ จูเนียร์
ถูกควบคุมตัวในข้อหาฆ่าคนโดยไม่เจตนา
แคลลีย์คนนั้นใช่ไหม
ผมรู้ว่าเขามีทนายชื่อลาติเมอร์
(จอร์จ ลาติเมอร์)
ผมโทรหาเขา แล้วบอกว่า "ไง ผมชื่อเฮิร์ช" และผมพูดว่า
"ผมกําลังบินไปเวสต์โคสต์ ซึ่งจะแวะพักที่ซอลต์เลก
ผมขอแวะไปทักทายคุณที่ออฟฟิศได้ไหม"
เขาบอก "ได้สิ แวะมาเลย"
มันไม่ใช่แบบนั้นเลย ผมแค่อยากให้ฟังดูสบายๆ น่ะ
พอผมไปถึงออฟฟิศ เขาก็หยิบกระดาษแผ่นนึงออกมา
(เอกสารฟ้องร้อง)
มีเอกสารฟ้องร้อง
ร้อยโทแคลลีย์ถูกตั้งข้อหาฆ่าคน 109 ราย
เอกสารอยู่ตรงหน้าเขา แบบกลับหัว
ผมบอกตัวเองว่า
"นายต้องคุยต่อไป และแกล้งทําเป็นจดบันทึก
และจะต้องจดให้เป๊ะที่สุดเท่าที่จะทําได้"
(ข้อกล่าวหา: ละเมิดประมวล กฎหมายยุติธรรมทหารสหรัฐฯ มาตรา 118)
(วิลเลียม แอล. แคลลีย์ จูเนียร์)
ผมได้ข้อมูลเด็ดเลย
(ยินดีต้อนรับสู่ฟอร์ตเบนนิง กองทัพบกสหรัฐฯ)
ผมเลยตัดสินใจว่าต้องไปหาตัวแคลลีย์
แล้วผมก็บินไปฟอร์ตเบนนิง
ผมมีสูทเก่าๆ อยู่ คงเป็นตัวที่ใส่ตอนแต่งงาน
ผมใส่ชุดเดิมอยู่นานหลายวัน
(ฐานหลัก)
ผมไปถึงที่นั่นแต่เช้า
แล้วก็ได้เจอเขาตอนเที่ยงคืน ในวันเดียวกันแบบโชคช่วย
พวกเขาให้แคลลีย์อยู่ในที่พัก สําหรับผู้พันและนายพล
มันเป็นที่สุดท้ายที่ผมไปตามหา
เขาต่างจากที่ผมหวังไว้มาก ผมอยากเห็นสัตว์ประหลาด
เขาเริ่มเล่าให้ฟังถึงคําโกหกมากมาย
"มันเป็นการยิงสู้กัน มีศัตรูมากมายที่นั่น ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นใคร
และผมก็แค่ทําตามหน้าที่ ปกป้องกองกําลังของผม
ประชาชนถูกฆ่า แต่พวกนั้นพยายามจะฆ่าเรา"
เขาบอกว่า "ผู้กองของผม เออร์เนสต์ เมดินา เขาก็เหมือนผม
เขาถูกสอบสวนอยู่ เขาจะบอกคุณเอง"
เขารับโทรศัพท์แล้วพูดว่า
"ผู้กอง ผมอยู่กับนักข่าวจากวอชิงตัน
บอกเขาไปสิครับว่าผมแค่ทําตามคําสั่ง"
แล้วเมดินาก็พูดว่า
"ผมไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร" แล้วก็วางสายไปเลย
และ... แคลลีย์ก็มองผมแบบว่า
"บางที... ผมคงเป็นแพะรับบาปมั้ง"
(กองทัพบอกว่าเขาจงใจสังหาร ประชาชนชาวเวียดนามอย่างน้อย 109 ราย)
(ระหว่างภารกิจในฐานที่มั่นของเวียดกง ที่รู้จักกันในชื่อ "พิงก์วิลล์")
("เคลียร์พื้นที่")
(ประชาชนผู้เสียชีวิต)
ไซพยายามนําเรื่องนี้ ไปขายให้กับนิตยสารหลายฉบับ
แต่ไม่มีใครสนใจเลย
สุดท้าย เขาก็ยื่นมันมาให้ผม แล้วพูดว่า
"อย่าทําพังล่ะ"
และผมใช้เวลาอยู่เก้าชั่วโมง
โทรหาบรรณาธิการบริหารที่ผมไม่รู้จักสักคน
ของหนังสือพิมพ์ทุกเจ้าในอเมริกา
และนําเสนอเรื่องนี้อย่างเต็มที่
ไซ สัปดาห์ที่แล้วคุณเปิดโปงเรื่องร้อยโททหารบก
ที่ถูกกล่าวหาว่า ฆ่าประชาชนชาวเวียดนาม 109 ราย
มันถูกตีพิมพ์ครั้งแรกที่ไหน...
บนชิคาโกซัน-ไทมส์ ตีห้าครึ่งบนถนน นั่นคือหกโมงครึ่งตามเวลาวอชิงตัน
- นั่นคือบทความของคุณ ในดิสแพตช์ - ใช่
แล้วก็ได้ลงในฉบับพิมพ์แรก ของหนังสือพิมพ์ประมาณ 30 เจ้า
ผมว่ามันต้องใช้แนวทางแบบนอกกระแสหลัก
ผมคุยกับนิตยสารไลฟ์ ซึ่งพวกเขาบอกว่าไม่สนใจ
นิตยสารลุค พวกเขาไม่สนใจ และตอนนั้นเองที่เดวิด ออบสต์รับช่วงต่อดิสแพตช์
เขายืนยันกับผมว่า จะทําให้เรื่องนี้ขึ้นหน้าหนึ่งแบบไม่ตกหล่น
ช่วงนี้คนในเพนตากอนไม่ค่อยชอบผมเท่าไร
พวกเขาพยายามเก็บเรื่องนั้นเป็นความลับ
แต่ผมกลับทําให้มันพังลง
ร้อยโท พอจะมีเวลาไหมครับ
(สารวัตรทหาร)
มุมมองของเพนตากอนคือแคลลีย์เป็นคนบ้า
ลางสังหรณ์ของผมคือเขาไม่ได้บ้า จนทําให้เกิดคําถามที่แท้จริงว่า
มีคําสั่งให้ยิงทุกคนในหมู่บ้านจริงหรือไม่
และถ้าเป็นอย่างนั้น เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นตลอดเหรอ
เราอยู่ข้างคุณนะ แคลลีย์
(ร้อยโทแคลลีย์)
ไม่ใช่แค่นั้นแน่
มันต้องมีมากกว่านั้นแน่ แต่ผมคิดไม่ออกว่าต้องไปที่ไหน
กองทัพจะไม่ช่วยผมอยู่แล้ว ผม...
- ผมไม่ได้ปิดมือถือ ขอโทษด้วย - รับเถอะครับ
ไม่ๆ โอเค
ขอพูดแบบนี้นะ เรื่องเดียวที่ผมโทรไปหาคุณก็คือ
ผมบอกว่าคําเตือนนี้มาจากอิหร่าน แต่มันส่งผ่านซาอุดีอาระเบีย
แต่ผมว่ามันไม่สําคัญหรอก
ไม่ คุณบอกว่า "น่าจะมาจากอิหร่าน"
ดีที่ได้รู้นะ มันมาจากอิหร่าน แต่ผ่านซาอุ
- แต่ไม่เป็นไร โอเคอยู่ ดีพอแล้ว - ไม่
- เราไม่ต้องเปลี่ยนก็ได้ - คุณไม่ควรเปิดเผยมากไปนะ
แค่นี้นะ แค่นี้ ผมพยายามจะบอกลา แค่นี้นะ
เขาพูดว่า "คุณไม่ควรเปิดเผยมากไป"
มันก็แบบนี้แหละ
เรากลับไปที่บ้านผมที่ถนนมาโคมบ์
ไซอ่านวอชิงตันโพสต์
และเขาเห็นข่าวเล็กๆ แอบอยู่
เกี่ยวกับเด็กที่ชื่อรอน ไรเดนฮาวร์
ที่อ้างว่าเขาเป็นคนบอกกองทัพ เรื่องการสังหารหมู่
(โรนัลด์ ไรเดนฮาวร์)
แปดเดือนก่อน ไรเดนฮาวร์ได้เขียนจดหมาย
ส่งไปให้สมาชิกสภาคองเกรส 30 คน
ประธานคณะเสนาธิการร่วม นายพลทุกคน
และทําเนียบขาว ประธานาธิบดี ถึงสิ่งที่เขารู้ มันเป็นเรื่องร้ายแรงจริงๆ
ผมเลยกลับบ้าน เก็บกระเป๋า ต้องหยิบยืมเงิน
และขึ้นเครื่องไปแคลิฟอร์เนียเพื่อพบเขา
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง พวกเขาบอกผมว่าได้เห็น...
ทหารแต่ละนาย
เจ้าหน้าที่บางส่วนเดินผ่านหมู่บ้าน
และในขณะที่พวกเขากวาดล้างทั้งหมู่บ้าน
ถ้ามีใครยืนอยู่ตามทางหรือในหมู่บ้าน
ก็จะกราดยิงคนพวกนั้น ยิงทิ้งเลย
พวกเขาเห็นคนพวกนั้น แล้วก็ยิงโดยไม่มีการยั่วยุใดๆ
ผมรู้สึกว่าต้องผมต้องลงมือ ต้องทําอะไรสักอย่าง
ผมคงไม่อาจใช้ชีวิตที่เหลืออย่างสงบ ถ้ารู้เรื่องนี้แล้วไม่ทําอะไร
ผมคงทนอยู่ไม่ได้ถ้าทําแบบนั้น
ไรเดนฮาวร์ให้บัญชีรายชื่อกองร้อยกับผม
แล้วก็ให้ชื่อคนสองคนที่ยอมคุยกับผม
คนหนึ่งเป็นชายหนุ่ม ซึ่งเป็นมอร์มอนที่อาศัยอยู่ในยูทาห์
เขาชื่อไมเคิล เทอร์รี่
ผมเลยไปที่ยูทาห์ ได้เจอเขา ผมไปในคืนนั้นเลย
เขาพูดว่า "มันเหมือนสิ่งที่พวกนาซีทําเลย"
(เจ้าหน้าที่คนหนึ่งสั่งเด็ก ให้กราดยิงปืนกลใส่ทุกคน)
(แต่เด็กคนนั้นทําไม่ได้)
คนที่สองที่ไรเดนฮาวร์บอกผม ก็คือไมเคิล เบิร์นฮาร์ดท์
ผมเจอเขาที่ฟอร์ตดิกซ์
เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทําเรื่องนั้นพลาด
ที่ต้องทําแค่ปล่อยให้เรื่องนั้นเล่าตัวมันเอง
คุณได้ข้อมูลจากเทอร์รี่ ได้ข้อมูลจากเบิร์นฮาร์ดท์
แค่ปล่อยให้เสียงของพวกเขาเป็นเรื่องนั้นไป
("เรื่องทั้งหมดมันจงใจชัดเจน)
(เป็นการฆาตกรรมระยะเผาขน ผมเห็นกับตา")
(โดยไมเคิล เบิร์นฮาร์ดท์ ที่กําลังจะสิ้นสุดการประจําการที่ฐานอีสต์โคสต์)
("กองทัพสั่งไม่ให้ผมพูด" เบิร์นฮาร์ดท์บอกกับผู้สัมภาษณ์)
("แต่ก็มีบางคําสั่ง ที่ผมต้องตัดสินใจเองว่าจะทําตามหรือไม่")
คุณได้รับคําสั่งว่ายังไง
ก่อนเริ่มปฏิบัติการ คําสั่งของผู้บังคับบัญชาคือ
ทําลายหมู่บ้านและกวาดล้างผู้อยู่อาศัย
คุณคิดว่าคนในหมู่บ้านเป็นพวกเวียดกงเหรอ
"บางคน" ในหมู่บ้าน... คุณพูดว่าคนในหมู่บ้าน
มีบางคนในหมู่บ้าน...
ยังเดินไม่ได้ด้วยซ้ํา ผมไม่เห็นว่าพวกเขาจะเป็นเวียดกงได้ยังไง
(ปฏิกิริยาต่อเรื่อง การสังหารหมู่ที่เวียดนามแตกต่างกันไป)
ผู้คนมีปฏิกิริยารุนแรงว่าไม่อยากเชื่อเรื่องนี้เลย
โกรธเราที่เป็นผู้ส่งสาร
(โพลล์มินนิโซตา หลายคนไม่เชื่อรายงานที่หมีลาย)
ไม่มีใครอยากรู้ว่าสหรัฐฯ เป็นคนเลว
(หลักฐานการสังหารหมู่ที่เวียดนามยังคลุมเครือ)
(การสังหารหมู่ที่เวียดนามใต้ "น่าสงสัย")
(รายงาน "การสังหารหมู่" ชิ้นแรก ถูกมองเป็นเพียงโฆษณาชวนเชื่อ)
ไม่นานมานี้ บุคคลไม่กี่ราย ที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ร้ายแรง
ถูกสื่อต่างๆ หยิบยกมานําเสนอ
(พลเอกเวสต์มอร์แลนด์)
มีบางคนใช้เหตุการณ์เหล่านี้ มาเหมารวมทั้งกองทัพ
ทั้งที่มันเกิดจากคนน่าสมเพชเพียงไม่กี่คน
แต่กองทัพในฐานะที่เป็นสถาบัน ไม่ควรถูกนําไปพิจารณาคดี
ผมพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้น
"เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกัน" นั่นแหละเป้าหมายของผม
และผมก็ตามหาผู้คนอยู่เรื่อยๆ
ผมได้เจอคนมากมายที่คุยกับผมเยอะมาก
อธิบายหน่อยสิคะ หมายความว่าไง "เกิดอะไรขึ้น"
มันเกิดขึ้นได้ยังไง
การดําดิ่งสู่ความบ้าคลั่งนี้น่ะ
คุณทําให้ผมคิดเรื่องต่างๆ ที่ผมไม่อยากจะคิดเลย
ผมตามหาเด็กคนนี้ คนที่ถูกระเบิดขาขาด พอล มีดโล
เขาอาศัยอยู่ที่มุมนี้ของรัฐอินดีแอนา
มันเป็นฟาร์ม เป็นฟาร์มเก่าที่ผุพัง
และผู้หญิงจากทางใต้คนหนึ่งก็ออกมา
ผมบอกว่า "ผมมาหาพอล"
บอกว่า "ผมเป็นนักข่าว และผมอยากคุย เรื่องสิ่งที่เกิดขึ้นในกองทัพ"
แล้วเธอก็พูดประโยคนี้
ที่ผมจะจําได้ไม่มีวันลืมเลย
เธอพูดด้วยน้ําเสียงที่ขมขื่น "ฉันส่ง..."
"ฉันส่งเด็กดีไปให้ แต่พวกเขากลับส่งฆาตกรกลับคืนมา"
และเมื่อกลับมา
เขาก็พูดติดอ่าง และ...
และฉันพูดว่า "ทําไมถึงได้ทําแบบนั้น"
เขาบอกว่า "แม่ ผมผ่านนรกมา"
ผมเดินไปหาพอล แล้วก็ถามว่า "เกิดอะไรกันแน่"
แล้วเขาก็เริ่ม...
"ฆ่า สังหาร ฆ่า ไถ่บาป"
และ... พูดอย่างจริงจังมากด้วย
ไซโทรหาผม แล้วเขาบอกว่า
"เรามีข่าวขึ้นหน้าหนึ่งระดับโลกแล้ว"
("ฉันส่งเด็กดีไปให้ แต่พวกเขาเปลี่ยนเขาเป็นฆาตกร")
(เขาทําไปทําไม "เราทุกคนต้องทําตามคําสั่ง" มีดโลกล่าว)
ผมเลยโทรไปรายการข่าวเย็นของซีบีเอส
แล้วก็ทําอะไรสักอย่างที่ไม่ควรทํา
แต่ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าไม่ควรทํา
ผมบอกว่า "เราต้องการเงินแลกกับมัน"
เขาถาม "คุณต้องการเท่าไร"
และผมไม่รู้ ก็เลยโพล่งไป "หนึ่งหมื่นดอลลาร์"
มีการหยุดไปแป๊บนึง และเขาบอกว่า "ตกลง"
ไมค์ วอลเลซได้รับมอบหมายให้ไปสัมภาษณ์
ไมค์คุยกับเขาแค่สองนาที และบอกว่า "พาเขาเข้าห้องเดี๋ยวนี้"
พวกเขาเริ่มอัดเทป
คุณกวาดต้อนผู้คนได้กี่คน
มีประมาณ 40-45 คนที่เรากวาดต้อน...
อย่างที่ผมบอก ไปที่กลางหมู่บ้าน
- คนกลุ่มไหนครับ ผู้ชาย ผู้หญิง เด็กๆ - ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กๆ
- ทารก - ทารก
แล้วเราก็รวมพวกเขาไว้ด้วยกัน สั่งให้นั่งยองๆ
แล้วก็...
ร้อยโทแคลลีย์เดินมาบอกว่า "รู้ใช่ไหมว่าต้องทํายังไงกับพวกเขา"
ผมก็ตอบ "รู้ครับ"
ผมก็เลยถือเอาว่า เขาแค่อยากให้เราเฝ้าพวกเขาไว้
แล้วเขาก็ออกไป และกลับมาในสักสิบหรือ 15 นาทีต่อมา
ถามว่า "ทําไมยังไม่ฆ่าพวกเขาอีก"
ผมบอกเขาว่า "ผมไม่ได้คิดว่า คุณจะอยากให้เราฆ่าพวกเขา
นึกว่าแค่อยากให้เราเฝ้าพวกเขาไว้"
เขาบอก "ไม่ ผมอยากให้พวกเขาตาย"
และ...
เขาถอยไปประมาณสามสี่เมตร แล้วก็เริ่มยิงพวกเขา
เขาสั่งให้ผมเริ่มยิงพวกเขา ผมก็เลยเริ่มยิง
ผมยิงไปที่กลุ่มไปประมาณสี่แม็ก
- ผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กๆ - ผู้ชาย ผู้หญิง และเด็กๆ
- แล้วก็ทารก - แล้วก็ทารก
แล้วคุณยิงทารกได้ยังไง
ไม่รู้สิ มันก็เป็นแบบนั้นแหละ
("ผมยิงทารก มันก็เป็นแบบนั้นแหละ")
ไม่เอา เราไม่ไป ไม่เอา เราไม่ไป
ไม่เอา เราไม่ไป
(เงินภาษีของคุณกําลังทํางาน)
(ถาม: แล้วก็ทารก ตอบ: แล้วก็ทารก)
ช่างภาพของกองทัพที่เกี่ยวข้อง รอน เฮเบอร์ลี่ เขามีกล้องสองตัว
สําหรับกองทัพ เขาลงเอยที่การใช้กล้องขาวดํา
(กลุ่มทหารสหรัฐฯ ไม่ปรากฏชื่อ บริเวณหมู่บ้านหมีลาย)
แต่เขาไม่เคยบอกใครเรื่องที่เขามีฟิล์มสีอีกชุด
หลังจากข่าวชิ้นแรกของผมออกไป เขาก็ขายรูปพวกนั้น
(ภาพสุดพิเศษ คําให้การจากพยาน การสังหารหมู่ที่หมีลาย)
("มีคําสั่งให้ทําลายหมีลายและทุกอย่างในนั้น")
("อย่าเรียกพวกนั้นว่าประชาชน สําหรับเรา พวกนั้นคือเวียดกง")
(การสังหารหมู่ที่ทําให้โลกตกตะลึง)
มันกระจายไปทั่วโลกทันทีที่พวกเขาตีพิมพ์
(วันที่มนุษยชาติตายลงในหมู่บ้านเวียดนาม)
ครอบครัวเธอมีคนตายไปกี่คน
สี่คนครับ
ตอนที่กลับมาจากตลาด เธอเห็นอะไรบ้าง
ผมยังเด็กมาก ไม่กล้ามองหรอกครับ
เธอเป็นผู้รอดชีวิตคนเดียวในครอบครัวเหรอ
ครับ
พวกเขามาเผาทุกอย่างเลย
บ้างก็ถูกซ้อม บ้างก็ถูกจับ พวกเขาฆ่าทุกคนเลย
คุณรู้ไหมครับว่าทําไม
ไม่รู้ ฉันไม่รู้เหตุผลเลย
พวกเขาจับทุกคนมารวมกัน แม้แต่พระก็ถูกเอาตัวไปฆ่า
พอจะเดาออกไหมว่ามีคนตายไปกี่คน
- มีคนตายไปกี่คนน่ะเหรอ - ครับ
ไม่รู้สิ แต่ฉันเห็นคนตายทุกที่เลย มีแต่ศพเต็มไปหมด
หลานชายฉันที่เพิ่งหัดเดิน
เขาเกาะที่หัวฉันและร้อง "แม่จ๋าๆ"
แล้วก็ "ปัง" แกถูกยิงตาย ฉันได้แต่นอนนิ่งอยู่ตรงนั้น
(ข่าวหมีลายเกือบจะถูกมองข้ามไป)
(นักข่าวอิสระเฮิร์ชรายงานเป็นคนแรก หลังได้รับเบาะแสทางโทรศัพท์)
เราถูกกําหนดให้ต้องทําภารกิจ สังหาร ข่มขืน แบบแทบจะเป็นการสุ่ม
ผมว่าทุกคนทําเป็นไม่รู้ไม่เห็น รวมถึงนักข่าว
ที่แน่นอนว่าจะต้องได้รู้ข่าวมาบ้าง
(หมีลาย (4) ลับเฉพาะ)
น่าตกใจนะ ทําไมมันถึงไม่เป็นที่รู้จัก นั่นแหละคําถามสําคัญสําหรับผม
นี่คือการฆ่าคนตั้ง 400 หรือ 500 คน
ซึ่งอาจมีพยานเป็นเฮลิคอปเตอร์นับโหล
ที่ในวันนั้นได้รับมอบหมายให้สนับสนุนการรบ
พลตรีผู้บัญชาการกองพลอเมริคัล ก็อยู่บนฟ้าในวันนั้น
พันเอกผู้บัญชาการกองพลน้อยก็อยู่ที่นั่น
หัวหน้าหน่วยเฉพาะกิจก็อยู่ที่นั่น
แค่ไม่กี่วัน ทหาร 300-400 คนก็รู้เรื่องนี้
แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรเลย ไม่มีใครรายงานสักคน
(พี-68 สิบตรีเบียร์ดสลี (ซ้าย))
ผมคิดว่ามีแค่สองอย่างที่สรุปได้จากเรื่องนี้
แน่นอนว่าอย่างแรกคือ มันเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง
จนไม่มีใครกล้าเริ่มพูดถึงมันเลย
ส่วนอีกอย่าง ผมคิดว่า เป็นข้อสรุปที่สมเหตุสมผลกว่าก็คือ
มันก็แค่วันธรรมดาๆ ในเวียดนาม
(สิบโทฟลินน์ สิบเอกฟาแกน (ด้านหลัง))
(พบศพในคูน้ํา หยุดพักกินอาหาร (พื้นที่โดยประมาณ))
(8. กินมื้อเที่ยง 7. พบประมาณ 50 ศพ)
ทั้งกองทัพใช้ตัวเลขผู้เสียชีวิตเป็นตัวชี้วัด
วัดความสําเร็จจากจํานวนคนที่เราฆ่าได้
เวสต์มอร์แลนด์ต้องการตัวเลข
แล้วจะได้จํานวนศพตามที่ต้องการได้ยังไง
ก็ต้องเข้าไปในที่อย่างหมีลาย
บอกว่าทุกคนที่นั่นเป็นเวียดกง และฆ่าทุกคนไง
พวกเขาฆ่าคนกันสามวิธี
ไม่ใช่ทุกคนในกองร้อยที่มีส่วน แต่ส่วนใหญ่เลย
- คุณหลงประเด็นนะ - ผมอยากบอกว่าพวกเขาทําอะไร
มาสนใจเรื่องที่เกิดขึ้นกันดีกว่า
พวกเขารวบรวมคน อาจจะสัก 100 คน แบ่งเป็นกลุ่ม
วงเล็กๆ แล้วก็กลุ่มผู้ชาย ที่มีปืนไรเฟิลอัตโนมัติก็ยิงใส่พวกเขา
คุณไม่ได้รู้เรื่องนั้นจากประสบการณ์ตรง
- ในฐานะนักข่าว ผมรู้ - ประสบการณ์ตรงน่ะนะ
ถ้านักข่าวต้องใช้ทุกอย่างจากประสบการณ์ตรง
ก็คงไม่ได้อะไรมาก จากแถลงข่าวของประธานาธิบดีเช่นกัน
(รายงานการทบทวนสืบสวนเบื้องต้น โดยทบวงทหารบกสหรัฐ)
หลังจากข่าวของผมออกไป กองทัพก็ได้ทําการสืบสวน
(เหตุการณ์ที่หมีลาย)
ผมอ่านคําให้การตามเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
แน่นอนว่ากองทัพก็แทบคลั่ง พยายามหาว่าผมได้ข้อมูลนั้นมาได้ยังไง
มันควรจะถูกเก็บเป็นความลับ
(นิทรรศการ พี-หนึ่ง ภาพถ่ายแนวตั้ง ของหมีลายและบริเวณใกล้เคียง)
คุณช่วยใช้ภาพถ่ายทางอากาศขนาดใหญ่
ช่วยทําเครื่องหมายตรงจุดเท่าที่คุณพอจะรู้
ที่คุณเห็นคูน้ํา
ที่มีศพในนั้นอีกทีได้ไหม
ได้ครับ
(5. คูน้ําที่มีศพประมาณ 30-40 ศพ)
(หลักฐาน พี-152 สําเนา พี-1 พร้อมคําอธิบายกํากับโดยคุณลาครอสส์)
(หลักฐาน พี-189 สําเนา พี-1 พร้อมคําอธิบายกํากับโดยคุณเพนเดิลตัน)
(หลักฐาน พี-122 สําเนา พี-1 พร้อมคําอธิบายกํากับโดยสิบเอกโอลเซน)
(จัดทําขึ้นจากความทรงจําที่วอชิงตัน ดี.ซี. 21 ม.ค. 1970 โทมัส เจ. คินช์)
(ทําขึ้นจากความทรงจําที่วอชิงตัน ดี.ซี. 6 ก.พ. 1970 คาลวิน แอล. ฮอว์กินส์)
(ทําขึ้นจากความทรงจําที่วอชิงตัน ดี.ซี. 16 ม.ค. 1970 เดนนิส เอ็ม. บันนิง)
(เด็กชาย เด็กหญิง และผู้ชาย อ้อนวอนขอชีวิต)
ไม่รู้ว่าคุณอยากฟังเรื่องนี้ไหมนะครับ
ว่ามาเลย เราอยากฟังสิ่งที่คุณอยากพูด
ได้ครับ
กระสุนนัดแรกยิงเข้าที่หัวทารก
แล้วผมก็หันหลังไปอาเจียน
เพราะนั่นเป็นครั้งแรกที่ผม...
ผมเคยฆ่าคนมาก่อนนะ
แต่ไม่ได้เห็นภาพความเสียหาย หรือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงๆ
(ร่างกายกระจัดกระจาย)
(ร้อยเอกเมดินายิงเด็ก 3-4 ขวบ)
บอกเราได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น หลังจากที่กลุ่มนี้ถูกยิงไป
ก็...
ในตอนนั้นหรือช่วงเวลานั้น
มีคนหลายคนขืนใจพวกผู้หญิงอยู่บริเวณนี้
มีผู้ชายสามคนกับผู้หญิงหนึ่งคน ในเวลาเดียวกัน
มีผู้ชายจับเด็กสาวคนหนึ่งไว้ และ...
มีอยู่หนึ่งหรือสองครั้ง ที่พวกเขายิงพวกเด็กสาวหลังเสร็จกิจ
(เห็นศพผู้หญิงบนเตียง)
แต่ละวัน เหมือนผมแบกรับภาระชีวิต เพิ่มอีก 30 ปีไว้บนบ่า
ผมรู้สึกแบบนั้นเลย
มันมีแต่แย่ลงเรื่อยๆ
ผมใช้เวลาสองหรือสามเดือนตามหาเด็กๆ
แล้วผมก็ได้รู้ว่า... มันเลวร้ายมาก ผมได้รู้มากขึ้นอีก
มีอยู่สองสามครั้งที่ผมรู้สึกว่าทนไม่ไหวแล้ว
(พี-78 หลุมฝังศพไร้เครื่องหมาย ที่ชายขอบฝั่งใต้ของหมู่บ้านหมีลาย)
พวกเขามีคําให้การที่แสดงว่า เหตุการณ์หมีลายไม่ได้เกิดขึ้นที่เดียว
มีการสังหารหมู่ครั้งที่สองในวันเดียวกัน
(หมู่บ้านหมีลาย) หมู่บ้านโก๋ลวี๋)
กองทัพพยายามอย่างมากที่จะอธิบายว่า หมีลายสี่เป็นเหตุการณ์เดียว
แต่ไม่เพียงไม่ใช่เหตุการณ์เดียวในสงคราม
ยังเป็นในวันนั้น เช้าวันนั้น บริเวณนั้นด้วย
ห่างออกไป 2.4 กม. ก็เกิดเรื่องแบบเดียวกันนี้
มีเจ้าหน้าที่ 14 นาย เกี่ยวข้องอย่างชัดเจนกับการปกปิดเรื่องนี้
และสุดท้าย ข้อหาที่กองทัพ ยื่นฟ้องกับนายทหารทั้ง 14 นาย
คือละเลยต่อหน้าที่
ไม่ปฏิบัติตามระเบียบที่ชอบด้วยกฎหมาย
และไม่รายงานตามหน้าที่
พวกเขาล้วนมีส่วนกับการฆาตกรรม การวางแผนฆาตกรรม หรือการปกปิดมัน
แต่กลับถูกตั้งข้อหาเรื่องไม่รายงาน
แล้วเวสต์มอร์แลนด์ก็ครบวาระสี่ปี และได้เลื่อนตําแหน่ง
แม้ว่าทุกคนในกองทัพ และคณะเสนาธิการร่วมต่างก็รู้ว่า
เขาฆ่าประชาชน
ไงครับ
แน่นอนว่าผมจะปกป้องคุณทุกวิถีทาง
ผมไม่รู้ด้วยว่าจะพูดถึงคุณว่ายังไง คุณบอกมาสิ
เรียกว่านักวิจัยที่เพิ่งกลับมาจากกาซาก็ได้ค่ะ
เวลาที่พูดถึงการพุ่งเป้าโจมตีผู้หญิง
และการพุ่งเป้าโจมตีเด็ก
ใครเป็นผู้เก็บสถิติพวกนี้
ในการพุ่งเป้าโจมตีเด็กอย่างเป็นระบบ ด้วยโดรนสี่ใบพัด
ตัวฉันเองมีภาพเอกซเรย์หลายสิบภาพ ของเด็กที่มีกระสุนจากโดรน
ฝังอยู่ในคอและศีรษะของพวกเขา ซึ่งหมอให้ฉันมา
พวกเขาเป็นแค่เด็กนะ
ฝันร้ายชัดๆ และเราอยู่ในขั้นแรกเท่านั้น
ในมุมของฉัน ฉันไม่มีสิทธิ์
ที่จะไม่เชื่อว่าบางสิ่งสามารถทําได้
เพราะฉันติดต่อกับเพื่อนและคนที่รักอยู่ทุกวัน
การไม่เชื่อหมายถึงการทอดทิ้งพวกเขา
คุณจะกลับไปไหม
ก็ตั้งใจอย่างนั้นค่ะ
สิ่งที่คนไม่เข้าใจก็คือ เรื่องนี้กําลังสร้างบรรทัดฐานใหม่
กาซาได้พังทลายอดีตและอนาคตลงแล้ว
นี่คืออดีตและอนาคตมาหลอมรวมกัน
และพังทลายลง
พ่อผมไม่ค่อยพูดคุยเรื่องอะไรกับเราเลย
การสื่อสารมีอยู่แค่สองทาง คือไม่พูดสักคํา ไม่ก็โกรธจัด
แต่ก็เป็นแบบยุโรปตะวันออกจ๋าๆ
ผมเพิ่งมารู้ความลับพวกนั้นทีหลัง
พ่อผมเป็นผู้ลี้ภัยชาวยิว มาที่อเมริกาโดยที่รู้ภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ
เขาเป็นนักไวโอลินที่บ้านเกิด เล่นไวโอลินได้เพราะมาก
มาจากหมู่บ้านเล็กๆ ที่ชื่อเชดูวา
ในประเทศลิทัวเนียสมัยนั้น การเป็นยิวจะถูกเพ่งเล็ง
(บัญชีรายชื่อผู้โดยสารต่างด้าว สําหรับสหรัฐอเมริกา)
แต่ตอนเขาอายุประมาณ 16 หรือ 17 ปี ในปี 1920 หรือ 1922
เขาเดินทางจากลิทัวเนียตอนกลางไปที่ฮัมบูร์ก
และออมเงิน 12 ดอลลาร์เพื่อขึ้นเรือ ในห้องผู้โดยสารชั้นต่ําสุดมาอเมริกา
(เฮิร์ช (เฮอร์โชวิตซ์) อิซาดอร์ (อิซาดอร์))
ไม่รู้ภาษาอังกฤษ ไม่รู้อะไรเลย
(เปลี่ยนชื่อตามคําสั่งศาล เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 1930)
(จากอิซาดอร์ เฮอร์โชวิตซ์ เป็นอิซาดอร์ เฮิร์ช)
หลายปีต่อมา เมื่อพวกเยอรมันเข้ามา
พวกนั้นพาชาวยิวทั้งหมดไปในป่า แล้วก็สังหารพวกเขา
พวกเขาถูกกําจัดหมดสิ้น
แล้วผมก็ไม่เคยคุยเรื่องนั้นกับพ่อ เพราะผมไม่เคยรู้มาก่อน
ไม่เคยคุยเรื่องฮอโลคอสต์เลยสักคํา
มันคงเป็นเรื่องราวที่ผมอยากได้ยิน
แล้วแม่ไม่เคยเล่าให้คุณฟังเหรอ
แม่ไม่เคยพูดอะไรเลย และถึงจะพูด ก็ไม่พูดความจริงหรอก
ผมรู้ทันทีเลย ก็เป็นอย่างนั้นแหละ
แม่ผมชอบอบขนม บางครั้งถ้าเธออบขนมไม่ได้
ก็จะซื้อคุกกี้แล้วบอกว่าอบมันเอง อย่างกับเราไม่รู้ความต่างน่ะ
เข้าใจผมไหม ไม่เป็นไรหรอก ยังไงเธอก็เป็นแม่ผม
(เมษายน ปี 1944)
ผมมีฝาแฝด ที่เป็นนักฟิสิกส์ทฤษฎีคลื่น
แม่ผมแต่งตัวเราเหมือนกัน
จนกระทั่งวันหนึ่ง ตอนเราอายุสัก 13 ปี เราก็คิดได้ว่า "นี่มันบ้าจริงๆ"
ผมไม่ได้รับการศึกษาใดๆ ภายในครอบครัวเลย
(ข้อดีของการเป็นสมาชิกชมรมหนังสือ)
ผมเลยเข้าร่วมชมรมหนังสือประจําเดือน
(เริ่มการเป็นสมาชิก ด้วยหนังสือดีๆ พวกนี้เล่มไหนก็ได้)
ผมใช้ชีวิตอยู่กับหนังสือ
(ซื้อครั้งแรก กรุณาส่ง:)
หนังสือสอนให้ผมได้คิด
พ่อผมมีธุรกิจ ซักรีดและซักแห้ง
ตั้งอยู่ที่ถนน 45 และอินดีแอนา ทางฝั่งใต้
และผมชอบนะ ผมชอบทํางานที่นั่น
มันเป็นชุมชนคนดํา คนงานผิวดํา
มีผู้ชายชื่อสเตอร์ลิงที่อายุสักยี่สิบต้นๆ
เขามาทํางานรีดกางเกงได้ตัวละ 12 เซนต์
เขาเคยพาผมไปดูการแข่ง
ตอนเด็กๆ ผมเห็นผู้เล่นลีกนิโกรเก่งๆ ทุกคน แซทเชล เพจ และคนอื่นๆ
เขาพูดกับผมอย่างชัดเจนว่า "นายรอดแล้ว ไอ้หนู เพราะนายผิวสีนั้น
ผิวฉันไม่ได้สีนั้น ฉันคงต้อง รีดกางเกงไปทั้งชีวิต" ผมก็เลยเข้าใจ
ผมเข้าใจ มันไม่ชัดขนาดนั้น แต่ผมก็เข้าใจ
ผมมีพี่สาวสองคน พวกเธอก็เป็นฝาแฝด
พวกเธออยากจะออกไปจากบ้านเต็มที
ผมใช้ชีวิตโดยอาศัยไหวพริบมาตลอด
เพราะตั้งแต่อายุ 15 ผมก็เป็นเสาหลักของครอบครัว
ผมจําได้ว่าพ่อไอตอนกลางคืน
บุหรี่สามซอง ผมจําเสียงไอของเขาได้
ตั้งแต่มะเร็งปอดยันมะเร็งสมอง
เมื่อเขาทรุดลง ผมต้องดูแลเขา อาบน้ําให้เขา ทําทุกอย่างให้
จากที่ได้เกรดเอล้วน ผมไม่เหลืออะไรเลย ผมไม่ได้ไปโรงเรียน
(เฮิร์ช ซีย์มัวร์: พีทาโกเรียน ยุคลิดเดียน กอล์ฟภายในสถาบัน ซิกมาเอปไซลอน)
ข้อโต้แย้งของเขาคือไม่ต้องเรียนมหาลัย
เขาอยากให้ผมอยู่ดูแลร้านเพราะว่าผมทําได้
และอลันที่เป็นพี่ชายผม เขาทํางานนี้ไม่ได้
เขาต้องเข้ามหาวิทยาลัย แต่พ่อจะบอกว่า
"ซีย์มัวร์ไม่ต้องเรียนมหาลัย เขาไม่เป็นไรหรอก"
พ่อทําแบบนั้น เพราะผมดูแลร้านได้ แล้วผมก็ทําได้น่ะ
คุณมีทักษะอะไรในการดูแลร้านคะ
พูดเก่ง กระตือรือร้น ชอบผู้คน
คืนหนึ่ง ผมขับรถจากร้านหลังปิดร้าน
แล้ววิธีที่ผมรู้ว่าพ่อตายคือ ผมมองขึ้นไป และแสงมันมืด
ผมไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเขาใกล้ตาย
มันเป็นแค่ครอบครัวที่ไม่นึกถึงคนอื่น
จนทําให้ผมไม่มีโอกาสได้บอกลา
มีวิทยาลัยชุมชนอยู่ที่หนึ่ง
มหาวิทยาลัยอิลลินอยส์มีวิทยาลัยชุมชน
และค่าเทอมถูกมาก นั่นเป็นเรื่องสําคัญเลย
ผมรู้มาตลอดว่าผมเป็นนักเขียนที่ดี แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะมีค่าขนาดนั้น
ผมไม่เห็นว่าจะมีเหตุผลอะไร ที่สําคัญกับผมขนาดนั้น
ในเมื่อผมยังคิดเงินที่เครื่องคิดเงิน หรือส่งเสื้อผ้าให้ลูกค้าอยู่
(แผนกการศึกษาทั่วไป)
หนึ่งในการบ้านชิ้นแรกๆ
คือเปรียบเทียบนิยายอังกฤษเรื่องใดก็ได้ กับนิยายอเมริกัน
ผมเลยเขียนเรียงความเรื่องนี้
ตอนเลิกเรียนวันหนึ่ง ผมอยู่หลังห้อง เราอยากออกไปเต็มที
และเขาถามว่า "ซีย์มัวร์ เฮิร์ชอยู่ไหม"
"แม่งเอ๊ย" ผมคิด "ฉันทําอะไรไปเนี่ย"
ผมเดินไปหน้าห้องโดยที่ก้มหัว
เขาถาม "เฮิร์ชใช่ไหม" ผมตอบ "ครับ" เขาถามว่า "มาทําอะไรที่นี่"
และผมรู้ว่าเขาหมายถึงอะไร
"พ่อผมตายน่ะ" ก็นั่นแหละ
เขาถามว่า "ร้านคุณอยู่ที่ไหน"
ถนน 47 และอินดีแอนา ทางฝั่งใต้
เขาถาม "คุณมีตารางเวลาไหม
มาพบผมพรุ่งนี้ที่สํานักงานรับเข้าศึกษา ที่มหาวิทยาลัยชิคาโก"
แค่คิดก็น้ําตาจะไหลแล้ว "ที่มหาวิทยาลัยชิคาโก"
ผมก็ไปที่นั่น พวกเขาให้ผมทดสอบ
บอกว่า "เดี๋ยวนะ ไม่ต้องทําภาษาอังกฤษก็ได้"
ผมบอกว่า "ต้องทําสิ ผมต้องทําทั้งหมด" ผมเลยทําไปหมดเลย
แล้วก็นั่นแหละ เปลี่ยนชีวิตผมไปเลย
(ชิคาโก)
คุณต้องเข้าใจนะ ผมไปที่ชิคาโก
และมันเหมือนอีกโลกเลย
ผมมีแฟนคนหนึ่ง เธออยู่ที่วอชิงตัน
พ่อของเธออยู่ในรัฐบาล เธอทําให้ผมตกใจตอนที่พูดว่า...
ตอนนั้นผมอายุ 19-20 ปีได้
เธอพูดว่า "ให้ตายสิ พ่อฉันคิดว่า ไอเซนฮาวร์มันทุเรศจริงๆ"
"มีคนพูดถึงประธานาธิบดีแบบนั้นเนี่ยนะ
พ่อเธอพูดแบบนั้น แต่ก็ทํางานใน..."
เธอบอก "ใช่ เขามันไอ้โง่บัดซบตัวจริง"
ผมถาม "ประธานาธิบดีโง่บัดซบได้เหรอ"
ก็นะ ผมอายุ 19-20 ปีเองนี่
ก็เลยยังไม่เข้าใจโลกเท่าไร
แล้วก็ไม่ได้คิดว่าจะทําให้มันดีขึ้นด้วย
ไม่ได้หลอกตัวเองเลย
แต่ผมมีความรู้สึกลางๆ ว่า ความกล้ามันก่อตัวขึ้นบ้างแล้ว
คืนหนึ่งที่บาร์ มีชายคนหนึ่งมาคุยกับผม
ผมถาม "คุณทํางานอะไร"
เขาตอบ "ผมเป็นนักข่าว ทําอยู่ที่ซิตี้นิวส์"
ผมถาม "คืออะไร"
เขาถาม "ไม่รู้จักเลยเหรอ" ผมตอบ "ไม่เลย"
มันเหมือนกับปาฏิหาริย์เลย
รู้ไหม เหมือนปาฏิหาริย์ชัดๆ ที่ผมดันเจอหนทางสู่วงการข่าวได้
พอพวกเขาทําข่าวเสร็จ
ผมจะทําสําเนา 12 ชุด แล้วใส่ลงในตลับ
จากนั้นก็ม้วนและส่งมันผ่านท่อลม ไปยังหนังสือพิมพ์ทุกเจ้า
นั่นคืองานของผม
ภายในหนึ่งเดือน ผมได้เลื่อนขั้นเป็นผู้สื่อข่าวตํารวจ
และผมตกหลุมรักการเป็นนักข่าว รักสุดๆ เลย
ชิคาโกเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยมาเฟีย
มาเฟียกับตํารวจ มีบางอย่างที่เหมือนกัน โอเคนะ
ผมเข้าใจเรื่องนั้นดี
สิ่งแรกที่เราเรียนรู้ก็คือ
อย่าแหย็มกับตํารวจ
ถึงพวกเขาจะปล้น จะขโมย นั่นก็ไม่ใช่เรื่องของเรา
ผมเลยได้เห็นการกดขี่อย่างใกล้ชิด ในแบบที่ผมเข้าใจว่ามันเป็นการกดขี่
แต่ก็เป็นเรื่องน่าตื่นเต้นที่สุดที่ผมเคยเจอเลย
ผมกําลังเขียนบางอย่างที่ค่อนข้างจะดูเด็กน้อย
ในแง่ของเรื่องราวจริงๆ แต่ใกล้เคียงพอแหละ
แต่มันสําคัญเพราะ คําเตือนเรื่องดิโมนาเป็นเรื่องสําคัญ
ดิโมนาไม่ใช่เป้าหมาย และคุณเข้าใจผิด
ไหนบอกว่าสนามบินกับดิโมนา ห่างกันเกือบ 50 กม.
มันคือ 45 กม.ต่างหาก พลาดแล้ว ไอ้หนู
แค่นี้นะ ไว้คุยกัน
นั่นเพื่อนชาวอิสราเอลของผม ที่ช่วยผมเรื่องระเบิดเมื่อ 30 ปีก่อน
เห็นไหม ผมส่งให้แล้ว มาดูกัน
ถ้าไม่ส่งให้คุณ ก็ส่งให้แม่ผมที่ตายไปแล้ว
แม่อาจจะอ่านได้ก็ได้
มีครั้งหนึ่ง ผมกลับมาจากฮานอย
ผมเดินทางไปฮานอยช่วงสงคราม
เธอบอกว่า "ไปแต่ที่ที่ไม่มีใครต้องการแกตลอด"
"ไปแต่ที่ที่ไม่มีใครต้องการแกตลอด"
มาดูกันว่าผมทําอะไรกับเจ้านั่น
(เอ. เอ็ม. โรเซนธาล บรรณาธิการบริหาร)
(นิวยอร์กไทมส์ ไทม์สแควร์ นิวยอร์ก รัฐนิวยอร์ก)
(เรียน คุณโรเซนธาล: แล้วงานล่ะครับ)
(ผมอยากเขียนถึงแง่มุมอื่นๆ ของชีวิตอเมริกัน)
(ซึ่งหมายถึง ผมเอือมกับเรื่องฆาตกรรมหมู่แล้ว)
(บอกทีว่าคุณคิดยังไง จากไซ เฮิร์ช)
ผมมีวีซ่าไปฮานอย
ไทมส์โทรหาผม
บอกว่า "เราอยากตีพิมพ์ อะไรก็ตามที่คุณได้จากเวียดนาม"
(นิวยอร์กไทมส์ วันเสาร์ที่ 1 เมษายน ปี 1972)
นั่นคือวิธีที่เอบ โรเซนธาลจ้างผม
เมื่อผมไปที่ไทมส์ เฮนรี่ คิสซิงเจอร์อยากพบผมทันทีเลย
เขากังวลมากที่คนที่ทําข่าวหมีลาย มาอยู่ที่นิวยอร์กไทมส์
เขาไม่ได้รู้สึกสบายใจเลย
เพราะเขาได้อะไรอย่างใจมาตลอด
เขาเป็นที่ปรึกษาด้านความมั่นคงของนิกสัน
และเขาใช้เวลากับนักข่าวเยอะมาก
เขาควบคุมสื่อมวลชนเยอะมากทีเดียว
(ตารางเวลาคุณคิสซิงเจอร์ วันจันทร์ที่ 3 เมษายน 1972)
ผมไปหาเขาที่ทําเนียบขาว
(15:06 น. ซีย์มัวร์ เฮิร์ช)
แล้วเขาบอกว่า "ผมสนใจในสิ่งที่คุณประทับใจ
ระหว่างที่อยู่ในฮานอยตลอดหลายสัปดาห์"
ผมบอก "ผมบอกได้ว่า ไม่เห็นสัญญาณที่บอกว่าขาดขวัญกําลังใจ"
แล้วผมก็พูดคุยเล่นอยู่สิบหรือ 15 นาที ไม่เกี่ยวกับนโยบายเลย
เขาบอก "เดี๋ยวนะ" แล้วเขาก็เรียก ผู้ช่วยด้านเวียดนาม และพูดกับคนนั้นว่า
"ชายคนนี้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเวียดนาม ดีกว่าซีไอเอซะอีก"
ผมเลยคิดในใจว่า "ไม่จริงน่า
นี่ฉันต้องปลื้มกับคําพูดงี่เง่านี่เหรอ"
ผมนี่ทึ่งเลย
(มื้อเที่ยงกับแม็กซ์ แฟรงเกล)
แต่มันเป็นอย่างนั้นแหละ
คิสซิงเจอร์จะโทรหา
และคุยกับหัวหน้าสํานักงานนิวยอร์กไทมส์ แม็กซ์ แฟรงเคิล
และเบอร์นี่ เกวิร์ตซ์แมน ผู้ซึ่งทําหน้าที่ เขียนบทความหลักด้านนโยบายต่างประเทศ
ก็จะเขียนข่าวขึ้นมา
(โดยเบอร์นาร์ด เกวิร์ตซ์แมน)
และมันจะสะท้อนตรงกับที่คิสซิงเจอร์พูดเป๊ะๆ
"เจ้าหน้าที่อเมริกันกล่าวว่า การเจรจามาถึงทางตันครั้งใหม่"
"เจ้าหน้าที่อาวุโสกล่าวในวันนี้..." แต่มันก็มีแค่คิสซิงเจอร์
เล่นเอาผมอึ้งไปเลย
แบบว่า จากอิทธิพลที่ชายคนนี้มีต่อหนังสือพิมพ์น่ะ
แล้วเขาก็ไม่ชอบสิ่งที่ผมทําอยู่เอาซะเลย
นิกสัน: เฮิร์ชคนนี้มันเฮงซวย
ก็...
- นิกสัน: อาจเป็นสายของคอมมิวนิสต์ก็ได้ - คิสซิงเจอร์: ใช่เลยๆ
นิกสัน: ผมแค่คิดว่ามันน่าตกใจ ที่นิวยอร์กไทมส์ลงข่าวเรื่องนั้น
- คิสซิงเจอร์: น่าอายจริงๆ - นิกสัน: คุณคิดว่าไง
นิกสัน: เขากําลังปั้นน้ําเป็นตัวชัดๆ เฮนรี่
ผมยังเป็นเด็กใหม่ที่ไทมส์
ตอนที่มีคนในซีไอเอ
เล่าเรื่องที่น่าทึ่งที่สุด เกี่ยวกับปฏิบัติการลับสุดยอดให้ผมฟัง
ฝ่ายรัสเซียเสียเรือดําน้ําลําหนึ่ง ซึ่งอาจมีสมุดรหัสอยู่
ซีไอเอแต่งเรื่องปกปิดขึ้นมา เพื่อกู้เรือดําน้ํารัสเซียลํานั้น
โดยใช้เรือของฮาวเวิร์ด ฮิวจ์ส
ที่ชื่อว่าโกลมาร์ เอ็กซ์พลอเรอร์
มันเป็นปฏิบัติการที่บ้าบอที่สุดในโลกเลย
("ฮิวจ์ส โกลมาร์ เอ็กซ์พลอเรอร์" เริ่มทดสอบระบบขุดแร่ที่พื้นมหาสมุทร)
ผมมีข่าวอยู่ในมือ
แต่รัฐบาลโน้มน้าวไม่ให้หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์
ด้วยเหตุผลด้านความมั่นคง
พวกเขาไม่ได้ลงข่าวนั้นอยู่สองปี
ผมไม่ได้ลาออกนะ แต่ก็คิดๆ อยู่
ปัญหาใหญ่ที่สุดที่ผมเจอคือการจัดการไซ
ที่ทํางานให้หนังสือพิมพ์ที่ไม่ชอบถูกเอาชนะ
แต่ก็ไม่ได้อยากเป็นที่หนึ่งเท่าไร
(เสียงของบิลล์ โควาช บรรณาธิการ นิวยอร์กไทมส์)
ไทมส์กลัวแทบตาย
ที่เป็นเจ้าแรกที่นําเสนอข่าวที่เป็นประเด็น
ซึ่งท้าทายความน่าเชื่อถือของรัฐบาล
คุณถูกไล่ออกเหรอ
เมื่อช่วงสุดสัปดาห์ ชายห้าคนถูกจับกุม ที่ทําการใหญ่พรรคเดโมแครต
ที่วอชิงตัน ดูเหมือนกําลังเตรียมการ ติดเครื่องดักฟังในสถานที่ดังกล่าว
(อาคารสํานักงานวอเตอร์เกต 2600)
มันเกิดขึ้นในช่วงสุดสัปดาห์
และไทมส์ก็พลาดข่าวไป เพราะทุกคนในช่วงสุดสัปดาห์
ต่างก็อยู่ที่ชายหาดสักที่ หรือที่คลับ
ขณะเดียวกัน วอชิงตันโพสต์ ได้รับรายงานจากตํารวจ
และได้ส่งวูดเวิร์ดกับเบิร์นสตีนลงไปทําข่าว
(ตํารวจศาลสหรัฐฯ)
ผมไปที่ศาล และมีการนําตัวมาขึ้นศาล
ผู้พิพากษาถามหัวหน้าคนร้าย เจมส์ แม็กคอร์ด "คุณเคยทํางานที่ไหน"
แม็คคอร์ดก็กระซิบ "ซีไอเอ"
และผู้พิพากษาก็พูดว่า "พูดดังอีก พูดดังๆ"
ในที่สุดเขาก็พูดว่า "ซีไอเอ"
ผมนั่งดูเรื่องนี้อยู่แถวหน้าเลย
และพูดโพล่งออกไป
"ฉิบหาย"
มันถูกสื่อนําเสนอในลักษณะ เหตุการณ์แปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้
แต่คาร์ลกับผมไม่ได้มองแบบนั้น
เรายังแทบไม่รู้ว่าเกิดอะไรระหว่างการหาเสียง
ทั้งในแง่การจารกรรมทางการเมือง และการก่อวินาศกรรม
ไม่ใช่แค่การดักฟัง แต่การกระทําอื่นๆ ด้วย
มันเป็นข่าวที่เราทําอยู่สองคนถึงเจ็ดเดือน
วูดเวิร์ดกับเบิร์นสตีนทําข่าวนั้น แล้วก็ทําได้ดีมาก
ช่วงปลายปี 1972 ในที่สุดโรเซนธาลก็ตัดสินใจพูดว่า
"จะปล่อยให้วอชิงตันโพสต์ มาบีบเราแบบนั้นไม่ได้แล้ว"
ผมไม่ได้อยากทําคดีวอเตอร์เกต
ผมไม่รู้จักใครในทําเนียบขาวเลย
แต่ผมก็มีความอวดดีอยู่
ผมเลยอยู่ตรงรอบนอก ค่อยๆ ตอดหาข้อมูลไปเรื่อย
ผมได้ข้อมูลบางอย่างจากคณะกรรมการ
และในที่สุด ผมก็ได้พบกับหนึ่งในห้าคนที่บุกเข้าไป
และเขาได้เล่าเรื่องราว เกี่ยวกับการปกปิดทั้งหมด
(มีรายงานว่าจําเลยคดีวอเตอร์เกตสี่คน ยังคงได้รับเงิน)
(ข่าวโดยซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
วันที่ 14 มกราคม
ข่าวของไซ เฮิร์ชกล่าวว่า พวกคนร้ายได้รับเงินปิดปาก
นั่นเป็นเรื่องที่สําคัญมาก
เพราะมันเป็นหลักฐานเพิ่มเติมของการปกปิดนั้น
นี่เหมือนกับสายชูชีพเลย
มันไม่ใช่แค่เฮิร์ชผู้เปิดโปงหมีลายเท่านั้น แต่ยังมีนิวยอร์กไทมส์ด้วย
ผมถึงได้โทรหาเขาแล้วบอกว่า "ขอบคุณนะ มันโดดเดี่ยวจริงๆ"
เขาบอกว่า "เราต้องดึงไทมส์เข้ามาร่วมด้วย
เราแค่ไม่อยากเชื่อว่า พวกคุณจะไม่มาทําข่าวนี้ด้วย
ไม่อยากเชื่อว่าพวกคุณจะโง่ขนาดนี้"
เขาพูดว่า "ขอบคุณๆ" และเขาหมายความอย่างนั้นจริงๆ
ผมเลยยังเล่นข่าวนี้ได้ต่อไปในไทมส์
(ไคลน์เดียนสต์ถอนตัวจากคดีวอเตอร์เกต)
(มิตเชลล์ให้การ "อยากรู้ว่าใครบีบให้สอดแนม")
เป็นการแข่งขันที่ยอดเยี่ยม ของคาร์ลและบ็อบ มันสนุกมาก
(ผู้สืบสวนโยงการปกปิดความผิด...)
คุณมิตเชลล์ นิวยอร์กไทมส์ อ้างคําพูดผู้สืบสวนของรัฐบาล
ว่าคุณช่วยประสานงานแผนการ เพื่อปกปิดคดีวอเตอร์เกตหลังเกิดเหตุ
ผมเห็นข่าวในนิวยอร์กไทมส์เมื่อเช้านี้
และก็เหมือนกับข่าวอื่นๆ ที่ผมเห็นในนิวยอร์กไทมส์แหละ
ผมไม่เชื่อมันสักข่าว
(คาดว่าวันนี้จะมีการฟ้องร้องมิตเชลล์ สแตนส์ และเวสโก ในคดีสินบนทางการเมือง)
(ผู้สืบสวนคดีวอเตอร์เกต ไม่พบหลักฐานว่าดีนเชื่อมโยงกับนิกสัน)
นิกสัน: ให้ตายสิ ข่าวในไทมส์ กับข่าวของเฮิร์ชนี่...
ปกติเขาไม่ปล่อยข่าวผิดๆ นะ
ไอ้เวรยังไงก็เป็นไอ้เวร แต่ปกติเขาก็พูดถูกใช่ไหมล่ะ
(วิลเลียม โคลบี้)
ณ จุดนี้ ผมได้ข้อมูลที่ไม่มีคนอื่นได้
(แดน เอลส์เบิร์ก)
มีกลุ่มเจ้าหน้าที่ทําเนียบขาวมาคุยกับผม
มีคนที่น่าทึ่งในกระทรวงยุติธรรมมาคุยกับผมด้วย
(เอลเลียต ริชาร์ดสัน)
(ปฏิบัติการลับ)
ผมเริ่มจะรู้สึกได้แล้วว่า มีความลับซ่อนอยู่มากมายแค่ไหน
(หินศักดิ์สิทธิ์)
คิสซิงเจอร์ทําเรื่องลับๆ อยู่ทั่วทั้งโลก
เขามีอํานาจควบคุมปฏิบัติการลับ ในระดับกว้างขวางทีเดียว
มันถูกเรียกว่า "คณะกรรมการ 40" โดยมีคิสซิงเจอร์เป็นหัวหน้า
พวกเขาจะทําทุกอย่างเพื่อคงไว้ซึ่งอํานาจ
ทั้งโกหก ทั้งออกข่าว ทั้งฝังศพใครก็ตาม
อาเยนเด
อาเยนเด...
นิกสันเกลียดรัฐบาลอาเยนเด
พวกเขาเป็นฝ่ายซ้าย เป็นคอมมิวนิสต์
(ซัลบาดอร์ อาเยนเด ประธานาธิบดีชิลี)
พวกเขาโอนเหมืองทองแดงเป็นของรัฐ
ซึ่งเดิมเป็นของผู้สนับสนุนการเงิน รายใหญ่ของนิกสัน
จึงมีความกดดันอย่างมากต่อคิสซิงเจอร์กับซีไอเอ
ที่ต้องทําให้อาเยนเดไม่ได้อยู่ในตําแหน่งต่อไป
ในปี 1973 อาเยนเดถูกสังหาร และการโค่นอํานาจก็เกิดขึ้น
ฟาสซิสต์ที่ชื่อปิโนเชต์จึงได้เข้ามา
พวกเขาจับคนหลายพันคน และมีคนถูกฆ่าตายไปมากมาย
(บันทึก: 16 ก.ย. 73 (บ้าน) 11:50 น. คุณคิสซิงเจอร์ / ประธานาธิบดี)
(ค: ครับ ป: ฮัลโหล เฮนรี่)
(ค: ท่านประธานาธิบดี)
(ค: เรื่องชิลีเริ่มเข้าที่เข้าทาง และแน่นอนว่า)
(หนังสือพิมพ์ต่างเจ็บหนักเพราะว่า)
(รัฐบาลคอมมิวนิสต์ถูกโค่นล้มไป)
(ป: ยอดไปเลยนะ)
(ค: แทนที่จะฉลองกัน ในสมัยไอเซนฮาวร์ เราคงเป็นฮีโร่แล้ว)
(ป: เราเปล่านี่ อย่างที่รู้ เราไม่ได้เปิดเผยตัวในเรื่องนี้นะ)
(ค: เราไม่ได้ทํา ผมหมายถึงเราช่วยพวกเขา)
(คิสซิงเจอร์ "นักยุทธศาสตร์เรื่องชิลี")
(ว่ากันว่าเขาเป็นผู้สั่งการการต่อสู้ทางเศรษฐกิจ ต่ออาเยนเดด้วยตัวเอง)
(โดยซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
มันเชื่อมโยงกันหมด
คณะกรรมการการเลือกตั้งใหม่ของนิกสัน
ทําเนียบขาวของนิกสัน ซีไอเอของนิกสัน
มันเกี่ยวพันกันหมด
ผมจึงขอลาออกจากตําแหน่งประธานาธิบดี ซึ่งจะมีผลตั้งแต่เวลาเที่ยงวันพรุ่งนี้
รองประธานาธิบดีฟอร์ดจะเข้าพิธีสาบานตน รับตําแหน่งในเวลานั้น ณ สํานักงานนี้
(บันทึกข้อความถึง: รองผอ.ฝ่ายปฏิบัติการ เรื่อง: ซีย์มัวร์ เฮิร์ช)
(เฮิร์ชได้พบกับอดีตพนักงานของเราหลายคน)
(และได้รุกล้ําพื้นที่ละเอียดอ่อน ของการดําเนินงานของซีไอเอ)
(เจมส์ แองเกิลตัน หัวหน้าฝ่ายต่อต้านข่าวกรอง)
คนในซีไอเอเริ่มเล่าให้ผมฟังมากขึ้น
ไซ คุณเป็นนักข่าวที่ทําข่าวใหญ่ๆ มาแล้วหลายครั้ง แล้วก็ยังถูกมองว่า
เป็นนักวิจารณ์ตัวยง แต่คุณก็ยังได้รับข่าวรั่วอยู่เรื่อยๆ
แปลว่าระบบไม่ได้มิดชิดอย่างที่คุณคิดไหม
แน่นอนว่าไม่ แน่นอนเลย ไม่อยู่แล้ว
สิ่งที่ผมทําก็คือตรวจข่าวรั่ว
ถ้าเป็นข่าวรั่วที่เชื่อถือได้ละก็ ผมจะทิ้งทุกอย่าง แล้วลุยมันทันที
(ส่งบัญชีดําแล้ว)
ผู้คนพูดกันด้วยเหตุผลมากมาย
พวกเขาพูดกับผม
คนอยากพูดถึงเรื่องที่พวกเขาทําผิดหรือโง่เขลา
ผมคิดแบบนั้นมาตลอด
(บ็อบ ไคลีย์)
ผมต้องเป็นมิตรมากๆ กับแหล่งข่าว
(สัมภาษณ์ที่บอสตัน 12 ต.ค. 1973)
บ็อบ ไคลีย์คือชื่อของเขา
(บ็อบ ไคลีย์)
เขาเสียไปแล้ว ผมเลยพูดถึงเขาได้
ซีไอเอเกณฑ์ไคลีย์มา ให้สอดแนมนักศึกษาที่เป็นนักเคลื่อนไหว
เขาผิดหวังมากขึ้นเรื่อยๆ จนออกจากซีไอเอ
ผมโทรหาเขา
(การสอดแนมของซีไอเอ)
เขาบอกผมเกี่ยวกับเคออส
(เรื่อง: โครงการเคออส)
"ปฏิบัติการเคออสคืออะไรกัน"
(วันนี้มีการส่งคืน จดหมายเรียกเกณฑ์ทหารจํานวนมหาศาล)
เขาบอกผมว่าช่วงปลายยุค 60
รัฐบาลอยู่ภายใต้แรงกดดันจากทําเนียบขาว
ให้สืบหาว่าขบวนการนักศึกษา ถูกควบคุมโดยคอมมิวนิสต์หรือไม่
ซีไอเอจึงเริ่มติดต่อกับกลุ่มนักศึกษา
และเกณฑ์คนจากภายในกลุ่มเหล่านั้น
(ไม่เอาสงครามอีกแล้ว)
เพื่อสอดแนมเด็กอเมริกัน
(อเมริกาเป็นอาชญากร)
(ถอดถอนนิกสัน)
คนที่ดูแลฝ่ายต่อต้านข่าวกรอง คือชายที่ชื่อว่าเจมส์ แองเกิลตัน
เขาเป็นบุคคลในตํานานของซีไอเอ
ผมโทรหาเขา
และบอกว่า "ผมรู้เรื่องเคออสแล้ว"
เขาไม่เพียงปฏิเสธทุกอย่าง
แต่ยังเสนอข่าวให้ผมสองชิ้น ถ้าผมไม่เขียนข่าวนั้น
ผมเลยรู้ว่ามันถูกต้องแล้ว
(มีรายงานปฏิบัติการครั้งใหญ่ ของซีไอเอในสหรัฐฯ)
(ต่อต้านกองกําลังต่อต้านสงคราม และกลุ่มผู้ต่อต้านอื่นๆ)
(ในสมัยของนิกสัน)
(รายงานปฏิบัติการครั้งใหญ่ของซีไอเอ ต่อต้านกองกําลังต่อต้านสงคราม)
("มีการประสานงานอย่างดี")
("วิธีที่น่ากลัว")
วันนี้นิวยอร์กไทมส์รายงานว่า สํานักข่าวกรองกลาง
ได้ละเมิดเงื่อนไขของกฎบัตรอย่างต่อเนื่อง
ตั้งแต่ปี 1950 จนกระทั่ง สิ้นสุดการบริหารงานของนิกสัน
รวมถึงการสอดแนมชาวอเมริกัน อย่างน้อย 10,000 คน
ตามกฎหมาย ซีไอเอควรจะรวบรวมได้ เฉพาะข่าวกรองจากต่างประเทศ
แองเกิลตันโกรธผมมาก ถ้าจะพูดให้นุ่มนวลนะ
หลังจากถูกกดดันอย่างหนักมาหลายวัน เจมส์ แองเกิลตันจึงบอกกับนักข่าวว่า
เขาได้ลาออกจากตําแหน่ง หัวหน้าฝ่ายต่อต้านข่าวกรองของซีไอเอแล้ว
จิม แองเกิลตัน
ทําไมคุณถึงลาออกครับ
ผมคิดว่าย่อมมีเวลาสําหรับทุกคน...
ที่ไม่อาจรับใช้ชาติได้อีกต่อไป
คุณโดดเองหรือถูกผลักลงมาครับ
ผมไม่ได้ถูกผลักตกหน้าต่างนะ
ในตอนที่ผมทําข่าวนี้
คนในซีไอเอต่างก็จับตาดูผม
พวกเขาจับตาดูผมมานานแล้ว
(ลับสุดยอด เฉพาะผู้มีสิทธิ์)
เกิดความตื่นตกใจอย่างยิ่ง เพราะผมล่วงรู้เอกสารลับที่ชื่อว่า "จูเอิลส์"
(เรื่อง: "แฟมิลี่ จูเอิลส์")
ผมมาได้ยินคําว่า "แฟมิลี่" ทีหลัง แต่พวกเขาเรียกมันว่า "จูเอิลส์"
(ฝ่ายบริหาร - ใช้ภายในเท่านั้น)
อดีตผู้อํานวยการซีไอเอ เขาได้ออกคําสั่ง ให้รวบรวมการกระทําผิดทั้งหมด
เขาอยากให้ทุกคนในซีไอเอ
ที่รู้อะไรบางอย่างที่ขัดต่อรัฐธรรมนูญ
รวบรวมข้อมูลชุดใหญ่ขึ้นมา
ทุกอาชญากรรมที่ละเมิดกฎหมายอเมริกัน
การลอบสังหารในต่างประเทศ การจารกรรมในประเทศ การควบคุมจิตใจ
มีหนังสือเล่มใหญ่ สัก 600-700 หน้าได้ และผมรู้เกี่ยวกับมัน
(สงครามของซีย์มัวร์ เฮิร์ชกับซีไอเอ โดยวิลเลียม เอ. รัชเชอร์)
ซีไอเอปฏิบัติการในเงามืดมาโดยตลอด นับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้น
รายงานของไซเป็นชนวนที่นําไปสู่ การก่อตั้งคณะกรรมการร็อกกี้เฟลเลอร์
ซึ่งต่อมาก็ได้นําไปสู่คณะกรรมการเชิร์ช
การพิจารณาจะเริ่มขึ้นแล้ว
ด้วยเหตุนี้ ประชาชนจึงได้ รับภาพที่ชัดเจนและไม่น่าดูที่สุด
ของหน่วยงานรัฐ ที่ปฏิบัติการอย่างลับๆ มาโดยตลอด
คุณจะกล่าวแต่ความจริง ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความจริง
ครับ
คุณเพิ่งพูดใช่ไหมว่าคุณรู้ตั้งแต่ปี 1970
และรู้มานานพอสมควรแล้ว
ว่าซีไอเอได้เปิดอ่านจดหมายในนิวยอร์กซิตี
ถูกต้องครับ
สิทธิส่วนบุคคลบางประการจะต้องถูกสละ
เพื่อความมั่นคงของชาติ
ปฏิบัติการเคออสเป็นแค่ยอดภูเขาน้ําแข็ง
เมื่อเช้านี้ วุฒิสภามีการประชุมลับที่หาได้ยาก
เพื่อหารือรายงานคณะกรรมการข่าวกรอง เรื่องการมีส่วนร่วมของซีไอเอ
ในแผนลอบสังหารผู้นําต่างชาติ
ทศวรรษแห่งแผนลอบสังหาร ครอบคลุมการบริหารงานถึงสี่สมัย
ตั้งแต่ความพยายามครั้งแรกกับฟิเดล คาสโตร ในปี 1960 ในสมัยปธน.ไอเซนฮาวร์
สู่การตายของนายพลชาวชิลีในปี 1970 ในสมัยประธานาธิบดีนิกสัน
และบางแผนในสมัยของของเคนเนดีและจอห์นสัน
ไม่มีนโยบาย
เพื่อลอบสังหาร เจ้าหน้าที่ต่างชาติหรือผู้นําต่างชาติ
ไม่มีแผนการอะไรทั้งนั้น
เท่าที่ผมรู้
ซีไอเอไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้อง กับการลอบสังหารผู้นําต่างชาติคนใด
เคยมีการหารือกันเรื่องการลอบสังหารไหม
ผมไม่แน่ใจว่าผมเลิกทุบตีภรรยาหรือยัง
หรือว่าคุณเลิกทุบตีภรรยาหรือยัง...
เรื่องแบบนั้น...
แต่ในรัฐบาล มีการหารือกันทุกเรื่องอยู่ตลอด
- เรื่องลอบสังหารล่ะ - หารือกัน "ทุกเรื่อง"
- คุณไม่ตอบคําถามผมเลย - ผมไม่ได้พยายามตอบคุณนี่
ตอนเฮล์มส์ออกไป เขาเผาแฟ้มไปเยอะมาก เผาในห้องทํางานเขาเลย
และไคลีย์เป็นคนบอกผม เขาเป็นผู้ช่วยของเฮล์มส์
เจ้าหน้าที่ปฏิบัติการลับ พวกที่ทํางานสกปรก
พวกเขามีประวัติของตัวเองที่ไม่บอกให้ใครรู้
เอกสารจูเอิลส์ที่เผยแพร่ออกมาในที่สุด ได้ถูกแก้ไขไปแล้ว
ดูก็รู้ว่าเคยมีมากกว่านั้นมาก
(โครงการเอ็มเคอัลทรา)
เรารู้ว่าในซีไอเอช่วงปลายยุค 50
พวกเขาพยายามสร้าง "ผู้สมัครแมนจูเรีย" โดยใช้สารแอลเอสดี
(ใช้แอลเอสดีโดยไม่รู้ตัว)
(ทดสอบกับบุคคล)
พวกเขาจะตั้งโปรแกรมใครบางคนให้เป็นนักฆ่า
มันบ้ามากเลย
(ควบคุมพฤติกรรมมนุษย์)
และมีบางคนในนั้นรู้สึกไม่สบายใจ
แฟรงค์ โอลสันพร้อมจะลาออก และเขาถูกมองว่าเป็นคนทรยศ
แฟรงค์ โอลสันพลัดตกลงมาเสียชีวิต
จากชั้นสิบของโรงแรมสแตทเลอร์ในนิวยอร์ก
มีคนบอกครอบครัวเขาว่าเขาฆ่าตัวตาย
(ครอบครัวเตรียมฟ้องซีไอเอกรณีฆ่าตัวตาย)
ผมมีเหตุผลทุกอย่างให้เชื่อว่า นั่นเป็นการลอบสังหารที่ซีไอเอจัดฉากขึ้น
(วิลเลียม โคลบี้ ผู้อํานวยการของซีไอเอ)
ช่วงนี้ของรายการเรา "ซีไอเอสตอรี่"
(บรรณาธิการบริหารแอสโซซิเอเต็ดเพรส)
(ซีไอเอสตอรี่ - วิลเลียม โคลบี้ ผอ.สํานักข่าวกรองกลาง)
สํานักข่าวเอพีเคยจัดการประชุมประจําปี
บรรณาธิการบริหารของหนังสือพิมพ์ทุกเจ้าอยู่ที่นั่น
ขอบคุณมากครับ
ผมเองก็เป็นบรรณาธิการบริหารเหมือนกัน
ประมาณหกโมง ผมลงไปจัดประชุมกองบรรณาธิการ
กับทีมงานที่จัดทําสิ่งพิมพ์ของเรา
รายงานสรุปของประธานาธิบดี
สิ่งพิมพ์ที่เราจัดทําขึ้นเพื่อเผยแพร่ ให้กับชาววอชิงตันในวงกว้างขึ้น
ด้วยปัญหาความน่าเชื่อถือ ที่ประชาชนของเรามีต่อรัฐบาล
จึงเป็นเรื่องปกติที่พวกเขาคาดหวัง ว่าจะพบการกระทําผิด การปกปิดความผิด
และเรื่องทํานองนั้นในแวดวงข่าวกรอง
ดังนั้น จึงมีทั้งความสนใจ และความตื่นเต้นอย่างยิ่ง
เมื่อม่านแห่งความลับถูกยกขึ้นแม้เพียงเล็กน้อย
ผมคิดว่าเรื่องนี้เข้าใจได้
แต่ก็อยากขอให้พอเหมาะพอควร
ในการทํางานของคุณ โดยเฉพาะคุณ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
ผมคิดว่าเรื่องที่คุณโคลบี้หมายถึง
ก็คือเรื่องการสอดแนมในประเทศ ลองฟังดูครับ
พวกเขามีหลักฐานประมาณ 650 หน้า ของการกระทําผิดในประเทศ
หรือข้อกล่าวหาเรื่องการกระทําผิดในประเทศ
ซึ่งถูกเก็บเป็นความลับ จนกระทั่งข่าวหนังสือพิมพ์นั้นออกมา
ผมคิดว่าสิ่งที่จําเป็นจริงๆ พูดตามตรงในฐานะพลเมืองอเมริกัน
คือการล้างบางคนระดับสูง เราต้องเอาคนใหม่เข้ามาแทน
และนั่นไม่ใช่... แบบนั้นแหละ ผมมองแบบนั้นแหละ เท่านี้ครับ
การปลดรัฐมนตรีกลาโหมชเลซิงเกอร์ และผอ.ซีไอเอโคลบี้แบบกะทันหัน
สร้างแรงสั่นสะเทือนอย่างมาก ในหน่วยข่าวกรองสหรัฐฯ
ประธานาธิบดีฟอร์ดได้แต่งตั้งจอร์จ บุช มาสืบทอดตําแหน่งผอ.ซีไอเอแทนโคลบี้
สิ่งหนึ่งเกี่ยวกับไซคือ เขาซับซ้อนและคาดเดาไม่ได้เลย
ดังนั้น ก็แล้วแต่สถานการณ์
เขาอาจเงียบและว่าง่ายได้ หรืออาจจะพลังเหลือล้นเลยก็ได้
ไม่มีรูปแบบการทํางานแบบไซ เฮิร์ชที่ตายตัว
นอกจากการจดบันทึก ในแบบที่อ่านไม่รู้เรื่องเท่านั้น
ตอนนั้นผมอยู่ที่นิวยอร์ก และผมอยากทําอะไรที่แตกต่าง
ผมเริ่มเขียนข่าวเรื่องบริษัทใหญ่ๆ
มันเป็นเหมือนคนละโลก และผมไม่รู้อะไรเลย
ผมได้ยินเรื่องชายคนนี้ เจฟฟ์ เกิร์ธ
เขาเป็นนักเขียนอิสระ ที่เขียนข่าวให้กับหนังสือพิมพ์ใต้ดิน
เขารู้เยอะมาก เราเลยมาเป็นทีมเดียวกัน
(ไซ เฮิร์ช เจฟฟ์ เกิร์ธ)
ได้ทําอะไรกับคนอื่นก็สนุกดีนะ ผมฉายเดี่ยวมานานมาก
สิ่งที่พวกเขาไม่ทํา...
ไซมีแรงดึงดูดบางอย่าง ผมไม่แน่ใจว่าจะอธิบายได้หมดไหม
แต่หลายคนรู้ว่าเขาเป็นใคร
และมันแทบจะกลายเป็น เรื่องเย้ายวนให้ผู้คนอยากจะ...
"อ๋อ ไซ เฮิร์ชกําลังสืบเรื่องนี้อยู่ อยากคุยกับเขาจัง"
ถึงพวกเขาจะรู้ว่าต้องเจอคําถามยากๆ
และอาจไม่ได้ออกมาดูดีนักก็ตาม
นิวยอร์กไทมส์ไม่เคยสืบเรื่องใหญ่ๆ เกี่ยวกับบริษัทมาก่อน
ฝ่ายบรรณาธิการเลยกังวลมาก
นั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบของผมที่ไทมส์
ตอนที่ผมเริ่มเขียนข่าวเรื่องบริษัท ไม่ต้องสงสัยเลย มันแย่มาก
ก่อนหน้านั้น ผมพูดได้ว่า "ผมจะทําเรื่องนี้" "ลุยเลย โชคดีนะ ทําให้ได้"
แต่พอเป็นเรื่องบริษัทใหญ่ๆ "ทําไมถึงทํามันล่ะ ทําไมกัน"
ผมเลยต้องเขียนโน้ตบ้าๆ แบบนี้ ส่งถึงบรรณาธิการระดับชาติ
อธิบายเหตุผลที่อยากทําเรื่องนี้
(ไซ เอช.)
ผมเห็นที่ผมเขียนแล้ว
"อีกตอนหนึ่งในมหากาพย์ไซ เฮิร์ช ว่าจริงๆ โลกนี้ทํางานยังไง
หรือในกรณีนี้ เรื่องกัลฟ์แอนด์เวสเทิร์น ที่อาจมากกว่าที่คุณอยากรู้ซะอีก"
กัลฟ์แอนด์เวสเทิร์นเป็นกลุ่มบริษัทที่กําลังบินสูง
เริ่มต้นจากการเป็นบริษัทอุตสาหกรรม
ที่ยังเดินหน้าซื้อบริษัทอุตสาหกรรมไร้ชื่อพวกนี้
จากนั้นก็ขยับขยายเข้าสู่วงการภาพยนตร์
และไซมอนแอนด์ชูสเตอร์
และไต่ขึ้นไปสู่ระดับดาราฮอลลีวูด
มันเป็นบริษัทรูปแบบใหม่ ที่ประกอบด้วยส่วนงานต่างๆ
ที่ไม่เกี่ยวอะไรกับธุรกิจหลักเลย
และพวกเขามีอิสระอย่างมากในการดําเนินงาน
ซุกซ่อนเงินได้ ซุกซ่อนผลกําไรได้
(กัลฟ์แอนด์เวสเทิร์น)
(บันทึกของเจฟฟ์ เกิร์ธ)
ผมเคยเรียนโรงเรียนธุรกิจ
ผมเป็นคนที่อ่านรายงานมติผู้ถือหุ้น และรายงานการเงินประจําปี
รวมถึงเอกสารการฟ้องร้องมากมาย
เราพบการฉ้อโกง การทุจริต นี่คงไม่ใช่ข่าวที่เป็นมิตรเลย
และหนังสือพิมพ์ก็ไม่อยากเล่นข่าวนี้
มันบอกอะไรๆ เกี่ยวกับบริษัทอเมริกา
ที่นิวยอร์กไทมส์ไม่ชอบเลย ในฐานะส่วนหนึ่งของบริษัทอเมริกา
แล้วเกิร์ธ ด้วยเหตุผลที่มีแต่เกิร์ธที่รู้
เขาตัดสินใจว่าจะอ่านเอกสารการเงิน ของนิวยอร์กไทมส์ทั้งหมด
แล้วเขาก็พูดว่า "ให้ตายเถอะ"
"เอบ เพื่อนของคุณน่ะ เขาซื้อเพนต์เฮาส์ใหม่
และคณะกรรมการบริหารก็ให้เขากู้
ด้วยอัตราดอกเบี้ยครึ่งหนึ่ง ของอัตราขั้นต่ํา" อะไรทํานองนั้น
ผมบอกว่า "เรามีปัญหาแล้วไง
เรากําลังเขียนข่าวสินเชื่อธนาคาร ที่เอื้อประโยชน์ให้ผู้บริหารระดับสูง
แล้วก็ดันมีสถานการณ์คล้ายๆ กัน กับนิวยอร์กไทมส์ด้วย"
ผมเลยสติหลุดและโกรธมาก
แล้วก็ตะโกนใส่เอบ
"เป็นบ้าหรือไง คุณรับเงินจากคณะกรรมการเหรอ
คุณควรจะเป็นอิสระจากคณะกรรมการสิ"
แล้วเอบก็พูดว่า "ทนายผมบอกว่าไม่เป็นไร"
ตอนนั้นผมพูดไปว่า
"โจรทุกคนที่ผมเคยคุยด้วยก็บอกผมแบบนั้นแหละ"
ไซพบวิธีที่จะดึงความสนใจจากผู้คนได้
และแน่นอนว่าการตะโกนก็เป็นวิธีหนึ่ง
มันไม่ใช่เครื่องมือเดียวของเขาหรอก
แต่บางครั้งเขาก็ฟิวส์ขาดง่ายๆ เหมือนกัน
ผมจะไม่บอกว่าเขาข่มขู่ใคร แต่เขาเพิ่มแรงกดดันแน่นอน
กัลฟ์แอนด์เวสเทิร์นคงจะบอกว่าโดนเขาข่มขู่
ในการสนทนากับผู้บริหารระดับสูงคนหนึ่ง
ไซทําให้เขาโกรธมาก
จนเขาเขียนจดหมายข่มขู่ส่งไปยังหนังสือพิมพ์
(กระจายข่าวเท็จอย่างไร้ความรับผิดชอบ)
(สร้างความเสียหายต่อผู้ถือหุ้น ของกัลฟ์แอนด์เวสเทิร์น)
(ความรับผิดชอบ)
กองบรรณาธิการทําให้เราต้องเจอ ความบ้าคลั่งสุดขีดกว่าจะได้ตีพิมพ์
พวกเขาทําทุกวิถีทาง
(นี่เป็นบทความแรกจากสามบทความ ซึ่งรายงานและเขียนโดยซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
(กับเจฟฟ์ เกิร์ธ)
พวกเขาบอกว่า "ต้องการแหล่งข่าวเพิ่มสําหรับทุกอย่าง"
ในนาทีสุดท้าย หลังจากแก้ไขแล้ว พวกเขาก็ยังไม่อยากตีพิมพ์อยู่ดี
อยากรู้ไหมว่าทําไมผมถึงลาออก นั่นแหละปัจจัยสําคัญเลย
พูดแบบนี้แล้วกัน
ไม่มีงานเลี้ยงอําลาให้ผมเลย ตอนที่ผมออกจากที่นั่น
มันกวนใจคุณไหมเวลามีใคร... เช้านี้มีคนโทรมาเพียบแน่
ผมรับรองได้ จากคนที่ไม่ชอบคุณน่ะ
มันกวนใจคุณไหม คิดว่านั่นเป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้ไหม
ผมไม่ชอบเลย ผมไม่ชอบ...
ผมร้องไห้คร่ําครวญตลอด...
ผมได้รับคําวิจารณ์ที่โคตรเลวร้าย บางอันก็ตลกมาก
สายแรกของเรามาจากบอยซี ไอดาโฮ เช้าวันนี้ อรุณสวัสดิ์ครับ
- คุณอยู่ในรายการแล้ว - อรุณสวัสดิ์ ผมบิลล์ครับ
- ครับ บิลล์ - ผมแค่อยากแสดงความเห็นน่ะ
ผมได้ฟังคุณเฮิร์ชแถลงการณ์
ผมแค่อยากให้เขารู้ว่าคนอย่างเขานี่แหละ...
ที่ผมคิดว่าควรถูกส่งออกไป
ที่คุณพูดว่าถูกส่งออกไป หมายความว่ายังไงครับ
ผมคิดว่าฮาวานาจะเป็นจุดแวะพักแรกที่ดีนะ
แล้วคุณไม่ชอบอะไรที่สุดครับ
คุณไม่ชอบอะไรที่สุดในตัวคุณเฮิร์ช
เขาวางไปแล้ว เขาได้พูดสิ่งที่อยากพูดแล้ว
- ฮาวานา - ฮาวานา
คุณจะพูดอะไรกับคนแบบนั้น
ผมจะบอกความเห็นของผม และอีกครั้ง ด้วยความเคารพ
ผมมีสิทธิ์อยู่ที่นี่พอๆ กับคุณเลย เพื่อน
ผมเห็นข้อจํากัดของการทําข่าวรายวัน มันมีข้อจํากัดอยู่
เราทําอะไรไม่ได้มาก
ถ้าจะตีพิมพ์อะไร มันจะปรากฏในฉบับวันรุ่งขึ้น
แต่หนังสือมันมีบางอย่าง ที่เราไม่ได้พูดโพล่งออกไปทันที
เรามีเวลาคิดนานขึ้นและถี่ถ้วนขึ้น
หนังสือทุกเล่มที่ผมเขียนทําให้คนโกรธ
(สงครามเคมีและชีวภาพ คลังแสงลับของอเมริกา)
(กลบความจริง ซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
(ราคาของอํานาจ คิสซิงเจอร์ในทําเนียบขาวสมัยนิกสัน)
(ทางเลือกแซมซัน ซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
โดยเฉพาะเล่มที่เกี่ยวกับจอห์น เอฟ. เคนเนดี
(ด้านมืดของคาเมล็อต)
หนังสือเล่มนี้ของคุณถูกพูดถึงในทุกแง่มุม
ตั้งแต่เป็นสิ่งชั่วร้ายไปจนถึงเรื่องที่กุขึ้น
ทําไมนักประวัติศาสตร์กับนักข่าว ถึงเห็นว่างานของคุณน่ารังเกียจนัก
และการโจมตีพวกนั้น ไม่ใช่แค่บอกว่าคุณเขียนงานห่วยๆ
แต่ยังเขียนทั้งหมดเพื่อเงินด้วย
ฟังนะ ผมก็แค่คาดเดาไปน่ะ
ถ้าคุณเป็นกลุ่มนักข่าว ประจําทําเนียบขาวในช่วงปี 1960-1963
ผมจะพูดถึงงานคุณว่ายังไง วิธีที่คุณทํามันน่ะ ผมพูดเชิงลบอยู่แล้ว
(ไทม์ เปิดโปงเจเอฟเค)
ถ้าผมทําออกมาได้ดี นี่คือหนังสือที่ต้องดังเป็นพลุแตกแน่
(วันที่ 11 มี.ค. 1997 ตากล้อง เอ็ม. โอเบนเฮาส์)
- พร้อมไหม มาร์ก - พร้อม
คุณเคยทํางานที่บ้านริมหาด "ลอว์ฟอร์ดเฮาส์"
- คุณเห็นมอนโรที่นั่นไหม - ครับ
แล้วรู้ไหมว่า เธอกับประธานาธิบดีมีความสัมพันธ์กัน
เราไม่มีสิทธิ์เข้าไปในตัวบ้าน
ก็เลยไม่ได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในบ้าน
แต่สมมติฐานก็คือ
เขามีความสัมพันธ์ลับๆ กับมาริลิน มอนโร
- คุณ... - โอเค เราคุยกันนอกรอบได้ไหม
ได้สิ เราทําตามที่คุณต้องการได้ เราหยุดถ่ายได้ทุกเมื่อ...
ตอนที่ผมช่วยไซเรื่องหนังสือเคนเนดี
เขาก็มาบอกว่า "คุณต้องไม่เชื่อเรื่องนี้แน่"
เขาได้จดหมายที่หายสาบสูญไปนาน
ของเจเอฟเคกับมาริลิน มอนโรมา
นี่มันข้อมูลเด็ดเลย
พวกมันอยู่ในคอลเลกชันของชายชื่อเล็กซ์ คูแซค
แต่ปรากฏว่ามันเป็นข้อมูลเด็ดปลอมๆ
เพราะคูแซคเป็นนักปลอมแปลง และเขาทําจดหมายพวกนี้ขึ้นมา
ไซถูกต้มซะเปื่อยเลย
เขาอาจจะคุยกับคนมากหน้าหลายตา ถึงเอกสารพวกนี้ที่เขาเจอ
แต่เขาก็ไม่ได้ตีพิมพ์มัน
อาชีพการงานเกือบพังเลยทีเดียว
คุณรู้สึกยังไงครับ
เหมือนคนโง่เง่า ถูกต้ม และอย่างที่สอง โล่งอกสุดๆ
เพราะมันแปลว่าเราอาจ...
มันช่วยคลี่คลายประเด็นต่างๆ ที่เรายังหาข้อสรุปไม่ได้
แน่นอนว่ามันต้องถูกตรวจสอบ
และการที่มันไม่จริง ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของกระบวนการ
เล็กซ์ คูแซคติดคุกเก้าปี
(ชายคนนี้มีความผิดฐานปลอมเอกสารเคนเนดี ในแผนการมูลค่าเจ็ดล้านเหรียญ)
ในตําแหน่งของผม ผมอยาก ลดความสําคัญของมัน แต่ก็คิดเสมอว่า
ในวันที่ผมไม่ไล่ตามข่าวแบบนั้น ก็คือวันที่ผมตายไปแล้ว
ในตอนที่เจอไซ ฉันเป็นผู้ตรวจสอบข้อเท็จจริงที่นิวยอร์กเกอร์
ฉันได้รู้จักเขาในช่วงที่ ฉันคิดว่าเขาเปราะบางนิดหน่อย
และพูดถึงกระบวนการของเขาเยอะเลย
(ใครปลอมเอกสารเจเอฟเค)
ไซเป็นหัวข้อหลักในบทความ เกี่ยวกับหนังสือเจเอฟเคของเขา
มันเป็นงานที่มีการวิพากษ์วิจารณ์
มีการตั้งข้อสังเกตว่า คุณไม่ได้ปล่อยให้ข้อเท็จจริงนําทาง
คุณมีเรื่องราวอยู่ และอยากปรับข้อเท็จจริงลงไป
คุณมีเรื่องราวในใจก่อนเริ่มเขียนหนังสือไหมคะ
คนละเรื่องเลย
คุณมีโอกาสทําเงินมหาศาล จากหนังสือเล่มนี้ นั่นเรื่องใหญ่เลย
จะมีรายการพิเศษของเอบีซี
โอกาสที่จะได้รับค่าจ้างก้อนโตนี้
ได้กดดันให้คุณตีความหลักฐานบางอย่าง ไกลเกินกว่าที่ควรไหมครับ
- เป็นคุณจะทําเหรอ - ก็...
งั้นเหรอ
- ก็... - งั้นเหรอ
ในฐานะนักข่าวอาชีพ คุณจะทําแบบนั้นเหรอ
- ผมสงสัยว่ามีอะไรล่อใจไหม - คุณมีสิ่งล่อใจไหมล่ะ
ถ้าคุณไม่คิดว่าตัวเองมี ทําไมผมต้องมีด้วย
มันเป็นอุทาหรณ์สําหรับนักข่าวแน่นอน
แต่ก็เป็นบทเรียนให้กับไซ ทั้งในจุดแข็ง
และสิ่งที่อาจไม่ใช่จุดแข็งของเขาด้วย
เผื่อจะมีใครสนใจนะ นี่มันสนุกน้อยลงเรื่อยๆ
ผมเริ่มเขียนข่าวให้ซับสแต็ก
อาจจะมีคําถามว่า
"เฮิร์ชมาทํางานห่วยๆ อยู่ทําไม" จะเรียกอะไรก็แล้วแต่
แต่ผมเหมาะกับพวกเขา ผมเป็นคนนอก
(อเมริกาทําลายท่อส่งก๊าซนอร์ดสตรีมยังไง)
(นิวยอร์กไทมส์เรียกมันว่า "ปริศนา" แต่สหรัฐฯ ได้ดําเนินการ...)
ใครอยู่เบื้องหลังการวางระเบิด ท่อส่งก๊าซนอร์ดสตรีม
ซึ่งเป็นหนึ่งในปริศนาสําคัญของปีที่ผ่านมา
ไซ เฮิร์ชอ้างแหล่งข่าวนิรนาม
ที่บอกว่าการก่อวินาศกรรมนี้ เป็นฝีมือของกองทัพเรือสหรัฐฯ
เฮิร์ชรายงานว่ารัฐบาลของไบเดน เริ่มวางแผนก่อวินาศกรรม
ในเดือนธันวาคม ปี 2021 สองเดือนก่อนที่รัสเซียจะบุกยูเครน
ผมมั่นใจว่าคุณรู้ว่า มีบทความใหม่จากซีย์มัวร์ เฮิร์ช
"อเมริกาทําลายท่อส่งก๊าซนอร์ดสตรีมยังไง"
- ได้อ่านหรือยังครับ - ผมคุ้นเคยดีครับ
นอกจากที่เขาจะให้ข้อมูลผิดโดยสิ้นเชิง
เหมือนที่เคยทํามาแล้ว ในคดีที่เป็นที่สนใจอย่างมาก
การบอกว่าหน่วยงานข่าวกรองของเรา ไม่ได้อยู่ภายใต้การกํากับดูแล
ก็ถือว่าเข้าใจผิดอย่างยิ่ง
ข้อกล่าวหาคือ มันมาจากแหล่งข่าวเดียว
ค่ะ ซึ่งก็ถูกวิจารณ์มาตลอด
แล้วยังไง
แล้วไงล่ะ มันเป็นคําวิจารณ์ที่ถูกต้อง แน่นอนที่สุด คุณก็รู้ใช่ไหม
- ว่ามาสิคะ - ใช่ แล้วผม คือว่า มัน...
มันชอบด้วยกฎหมาย
แต่ประเด็นเดียวที่ผมจะบอกก็คือ แน่นอนว่ามันมี...
ให้ผมทํายังไงล่ะ
ผมเขียนถึงคนอื่นที่ผมรู้ว่าถูกดึงตัวมา จากกองทัพบกหรือกองทัพอากาศไม่ได้
เพราะนั่นเท่ากับเปิดโปงพวกเขา
ต่อให้มีแหล่งข่าวเก้าแหล่ง แต่ระบุเป็นแหล่งเดียวจะดีกว่า
- ขอโทษที่ต้องพูดนะ - คือว่า...
เพราะคุณไม่รู้ไง คุณไม่อยากเขียนว่า
"แหล่งข่าวจากกระทรวงการต่างประเทศ และซีไอเอต่างเห็นด้วย"
ถ้าแหล่งข่าวผิดพลาด และมันเป็นแหล่งเดียวล่ะ คุณจะทํายังไง
งั้นผมก็ทํางานกับ คนที่ผมเข้าใจผิดมาตลอด 20 ปี
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ข้อมูลที่ผมได้รับมานั้นถูกต้อง
(บีเอกซ์ 33 เลบานอน บีเอ็กซ์ 07 ซีไอเอ-แฟมิลี-จูเอิลส์
(บีเอ็กซ์ 08 หมีลาย-การสังหารหมู่ บีเอ็กซ์ 11 ทางเลือกแซมซัน)
- ครับ - ครับ ดูสิ นี่ใช่ไหม
- หรือหนึ่งในนั้น - ไม่
- มีอยู่สองหรือสามได้ - เราควรดูไทม์โค้ดไหม
นี่แหละปัญหากับของแบบนี้น่ะ
ในแค่หน้าเดียว ก็มีแหล่งข่าว ที่เป็นความลับสุดยอดถึงสามคน
คนเหล่านี้คือคนที่ผมจะไม่มีวันเอ่ยชื่อเด็ดขาด
ผมทําไม่ได้
ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไง
การเผยชื่อของพวกเขาออกไป จะเป็นอันตรายถึงชีวิต
ดูนี่สิ ผมไม่รู้ว่าของพวกนี้ ไปอยู่ในแฟ้มคุณได้ไง แต่คุณก็ได้มันมา
นี่มันเกินกว่าที่ผมเคยคิดว่าจะเกิดขึ้นมากเลย
และมันไม่ดีต่อผม ไม่ดีต่อคนของผมเลย
ไอ้นี่มันมาอยู่ในมือคุณได้ยังไงเนี่ย
ผมมองแล้วคิดว่า "นี่มันอะไรกัน"
ผมจะกลับบ้าน ผมดูของพวกนี้และ...
นี่คือคนของเอฟบีไอ แต่ส่วนใหญ่เป็นพวกซีไอเอ
ผมว่าผมพอจะเข้าใจคนกลุ่มนี้อยู่บ้าง
และไม่คิดว่าเราอยู่ในฐานะอะไร
หรือมีเจตนาที่จะ...
- ผมอยากขอเลิก - ที่จะทําให้คนกลุ่มนี้ตกอยู่ในอันตราย
คุณก็รู้ว่าผม...
ฟังนะ ผมทําสัญญากับคุณแล้ว ก็เลยมาทําอยู่
- ผมซื่อสัตย์มาก ผมเป็นคนดีมาก - ไซ เดี๋ยวนะ
ผมไม่น่าเริ่มคุยกับคุณเลย
แต่คุณติดต่อมาเมื่อ 20 ปีก่อน และผมบอกว่า "เมื่อผมพร้อม ผมจะทํา"
แล้วคุณก็มาถามผมอีกครั้ง ผมก็คิดว่า "ทําไมต้องไม่ทําล่ะ"
- ไซ - ผมลังเลอยู่นะ
พวกคุณรู้ถึงสิ่งที่ผมกําลังทํามากเกินไป
พวกคุณมีคนเยอะเกินไป...
มีบางคนที่คุณไม่รู้ด้วยซ้ําว่า พวกเขาเป็นใคร แต่พวกเขาก็...
และผมไม่... ผมอยู่ในจุดที่บอกอะไรคุณไม่ได้
ผมเลยอยากขอเลิก
บางทีเรา... เราควรคัตหรือ...
ไม่ๆ เลิกทํากันเลยเถอะ
- ปิดกล้องเลย - พูดต่อเลย เดี๋ยวเราปิดกล้อง
นี่มันไม่ง่ายสําหรับคุณเลย
ก่อนนี้ผมดีใจมากที่ไม่ต้องพูดถึงตัวเอง
ดีใจจริงๆ
แล้วนี่ผมกําลังทํามันอยู่
เพราะงั้น
มีบางวันที่ผมหงุดหงิดตัวเองจริงๆ แต่
ถ้าจะทําอะไร เราก็ต้องทําให้เต็มร้อย
ไม่ทําครึ่งๆ กลางๆ
มีความลังเลอยู่เสมอ แต่ลืมความลังเลนั้นไปซะ
ผมให้สมุดบันทึกกับพวกคุณไปแล้ว
เราเลยมาอยู่ตรงนี้กัน
มาเคลียร์กันให้ชัดนะ
ผมไม่ได้ทิ้งทุกอย่าง ผมแต่งงานมา 60 ปีแล้ว
ขอให้ชัดเจนตรงนี้ก่อน ไม่ใช่ว่าผมทิ้งทุกอย่างนะ
มีบางอย่างที่ผมยึดมั่นอยู่
เราแทบไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงเอลิซาเบธเลย
มันซับซ้อนเพราะเธอเป็นนักจิตวิเคราะห์
เธอให้ความสําคัญกับการรักษาความลับ ของหน้าที่การงานเธอมาก
แล้วเราจะพูดยังไงได้คะ
เธอเป็นคนที่พิเศษมาก พูดแบบนั้นแล้วกัน
แล้วเธอก็รอให้ผมโตขึ้น ผมว่ามันยุติธรรมดีนะ
ผมมักไม่อยู่กับความเป็นจริงน่ะ
ผมไม่ใช่คนเพี้ยน ผมมีครอบครัว มีลูกๆ
ผมคงเลือกคู่ชีวิตที่ดีกว่านี้ไม่ได้แล้ว เพราะมีคนคอยอยู่เคียงข้าง
คอยทําให้ทุกอย่างชัดเจน
ดูก็รู้ว่าผมเป็นคนพลังงานสูงมาก
เพราะงั้น
ผมได้แต่งงานกับคนที่ใช่ คนที่ทําให้ผมสงบลงได้
แล้วก็ช่วยให้ผมไม่จมอยู่กับความสิ้นหวัง
เพราะบ่อยครั้งที่มันเศร้ามาก ผมเขียนข่าวที่มันแย่มากๆ
มีหลายครั้งตอนที่ผมทําข่าวหมีลาย
ผมจะได้ยินเรื่องโยนเด็กสองขวบขึ้นไป
และใช้ดาบปลายปืนรับพวกเขา
และตอนนั้นลูกผมสองขวบ
นั่นเป็นครั้งแรกเลยที่ผมรับไม่ไหว
ผมเลยโทรหาลิซ
บอกว่า "ไม่รู้สิ ผมว่าผมทนไม่ไหวแล้ว"
แล้วเธอก็บอกว่า "มันไม่เกี่ยวอะไร กับลูกชายคุณหรือตัวฉันเลย
มันไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย
มันไม่เกี่ยวกับลูกๆ คุณ ไม่มีใคร..." คํานั้นช่วยได้มากเลย
เธอช่วยให้ผมผ่านช่วงที่ผมร้องไห้ในตู้โทรศัพท์
บางครั้งผมก็รู้สึกสิ้นหวังมาก เพราะงั้น...
ผมโชคดีจริงๆ ที่ได้แต่งงานกับเธอ
ผมจะหยิบ "ไทมส์" ไป
และทิ้ง "โพสต์" ไว้ให้เธอ
ผมเขียนข่าวซีเรียอยู่ เพราะแน่นอนว่า
ผมตกใจมากที่มันล่มสลายเร็วขนาดนั้น
(ยุคใหม่ในซีเรีย เมื่อระบอบอัสซาดล่มสลาย)
ผมอ่านข่าวนี้และบอกตัวเองว่า "ผมมองเขาผิดไปจริงๆ"
(ชาวซีเรียเผชิญความสยองในคุกทรมาน)
มันนานมากแล้วตั้งแต่... ผมไม่เห็นข่าวนี้มาหลายปีแล้ว
ผมเขียนบทความให้กับ "ลอนดอนรีวิว"
มีรายงานว่าอัสซาดใช้แก๊สพิษ กับประชาชนของตัวเอง
(ซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช: ซารินของใคร ลอนดอนรีวิวออฟบุ๊กส์)
ผมเห็นเขาสอง สาม หรือสี่ครั้ง
และไม่คิดว่าเขาจะทําแบบนั้นได้
จบ
และให้ถือว่ามันผิดแล้วกัน
ผิดร้ายแรงเลยก็ว่าได้
นั่นคือตัวอย่างของ การเข้าใกล้อํานาจมากไปไหมคะ
แน่นอน
จะเป็นอะไรได้ล่ะ
พวกนักสิทธิมนุษยชนตามติดเขาแจ
ผมไม่เคยคิดว่าเขาเป็นพ่อพระ แต่ก็คิดว่าเขาพอใช้ได้
(หลายพันคนกลัวว่าอาจไม่พบญาติที่สูญหาย)
ถ้าผมเคยพูดในสัมภาษณ์ครั้งก่อนๆ ว่าผมสมบูรณ์แบบ
ผมจะขอถอนคําพูดเลย นั่นแหละ ผมไม่ได้สมบูรณ์แบบ
ลอร่า คุณก็อยากไปตามแนวขอบเขต ทั้งกรีนโซนด้วยใช่ไหม
- ค่ะ แบบนั้นคงดีเลย - โอเค
ตอนนี้ก็ประมาณห้าวันแล้ว ที่กองกําลังภาคพื้นดินหลักเข้าสู่ประเทศอิรัก
เกือบสี่วันกับอีก 30 นาทีแล้ว ที่สงครามทางอากาศได้เปิดฉากขึ้น
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า เรายังอยู่ใกล้จุดเริ่มต้นมากกว่าจุดจบมาก
(บันทึกความมั่นคงแห่งชาติ กลุ่มเหยี่ยวอิรัก)
ผมต่อต้านสงครามนั้นมาก เพราะมันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย
(แผนรบของพวกเขาจะได้ผลไหม โดยซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
แต่นิวยอร์กเกอร์ก็ยิ่งกว่าเต็มใจ ที่จะลงบทความอวยมัน
และสุดจะเต็มใจที่จะลงบทความโจมตีของผม
(บันทึกความมั่นคงแห่งชาติ เป้าหมายที่ไม่อยู่นิ่ง)
ถึงจุดหนึ่ง ฉันก็กลายเป็นบก.หลักของไซ ตอนที่เขาเขียนงานให้กับนิวยอร์กเกอร์
ก่อนการรุกรานอิรัก
เขาแค่โทรมาและเป็นไซแบบสุดๆ ก่นด่าฟ้าดินไปหมด
ฉันว่าส่วนหนึ่งในใจเขาคงสงสัยว่า ทําไมเราไม่พร้อมใจกัน
กระโดดขวางเครื่องจักรนั้นเพื่อหยุดมัน
เขาแบบว่า "นี่แหละปัญหาทางศีลธรรมในยุคเรา"
แล้วเขาก็แค่คิดว่ามันเป็นความผิดพลาด
เขาคิดว่ามันเป็นความผิดพลาด
นี่คือชายคนนั้น ซาดิกคือคนที่เล่าเรื่องนี้ให้ผมฟัง
ซาดิกเป็นนายพลสองหรือสามดาว ในกองทัพอากาศอิรัก
(ปฏิบัติการโดยสหรัฐฯ)
เขาถามว่า "รู้เรื่องคุกในอาบูกราอิบไหม"
(ตายจากการถูกทรมาน)
เขาบอกว่า "พวกนั้นจับทุกคน และส่งตัวไปอาบูกราอิบ"
คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
มีการล่วงละเมิดทางเพศ เด็กๆ เองก็โดนเช่นกัน
การทารุณที่น่ากลัว
หลายเดือนต่อมา ผมได้รับสายจาก อดีตเจ้าหน้าที่ข่าวกรองนาวิกโยธิน
ชื่อโรเจอร์ ชาร์ลส์
เขาเกษียณแล้ว และได้ทํางานกับ "60 มินิตส์"
เขามาหาผมแล้วพูดว่า "เรามีปัญหาแล้ว"
เขาบอกผมเรื่องอาบูกราอิบ แล้วผมก็ร้อง "อ้า!"
ซีบีเอสมีรูปถ่ายอยู่
พวกเขาได้รูปมาจากใครบางคน
เป็นรูปการทรมาน
แต่พวกเขาไม่ได้เอาออกอากาศ
รัฐบาลทําอะไรคะ
ทุกอย่างที่ทําได้เพื่อหยุดข่าวนี้
ด้วยการไปหาผู้บริหารของซีบีเอส และบอกเขาว่า
"คุณจะไม่ตีพิมพ์ข่าวนี้ มันจะสร้างความเสียหายให้สงครามอเมริกา"
ผมโทรหาหลายสาย
และได้รู้ว่าทหารคนหนึ่งที่ถูกกล่าวหา
ทนายของเขาบังเอิญเป็น ทนายที่เคยว่าความให้เด็กที่หมีลาย
ผมไปหาเขาที่นิวแฮมป์เชียร์
แล้วเขาก็ถามผม "รู้ไหมว่ามีการทํารายงานฉบับหนึ่งขึ้น"
ผมตอบ "คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ" แล้วเขาก็ให้สิ่งนี้กับผมมา
จะเห็นได้ว่านี่คือฉบับที่เขาให้มา การสัมภาษณ์จบลงตรงนี้
ผมรับรายงานไว้ เริ่มอ่านมัน และบอกว่า "ผมไม่ยุ่งด้วยแล้ว"
(ส่วนหนึ่งของการสืบสวนนี้ ถูกจัดเป็นความลับ ติดต่อซีเจทีเอฟ-เจ็ด)
(สํานักงานนายทหารพระธรรมนูญ เพื่อดูเอกสารลับ)
ผู้เขียนรายงานคือนายพลสองดาวชื่อโทนี่ ทากูบา
ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจะกล้าขนาดนี้
เขากล่าวหานายพลยศสูงกว่า ว่ากระทําความผิดร้ายแรง
(ปกปิดความจริง)
มันเริ่มมาจากดาร์บี้ เด็กคนหนึ่งในหน่วย
เขาไปที่กองสืบสวนอาชญากรรมทัพบก และมอบรูปถ่ายให้พวกเขา
มีเป็นพันๆ รูปเลย
(เตะและกระทืบ)
(กลับเข้าห้องขังในสภาพเปลือย)
ฉันทํางานจนดึก
ไซโทรมาแล้วพูดประมาณว่า
"ผมเพิ่งอ่านรายงานกองทัพที่เลวร้ายที่สุดมา"
(คําให้การของพยานอย่างละเอียด หลักฐานภาพถ่ายที่ชัดเจน)
แค่ตัวรายงานก็แย่พออยู่แล้ว
แต่แล้วผมก็ได้รูปถ่ายมาอีก
มันน่ากลัวจริงๆ
ซีไอเอซ้อมนักโทษคนหนึ่งจนตาย
ผมรู้สึกว่าเราต้องบอกกับ "60 มินิตส์"
(ศูนย์กระจายสัญญาณซีบีเอส)
ผมเลยโทรหาโปรดิวเซอร์ บอกว่า "ถ้าคุณไม่ออกอากาศวันพฤหัสนี้
วันอาทิตย์เราจะลงข่าวพร้อมรูปทั้งหมด
และบอกว่าที่เราทําข่าวนี้ก็เพราะ
สถานีหลักอย่างซีบีเอสไม่ทําหน้าที่ของตัวเอง
มันจะอยู่ในย่อหน้าที่สอง"
สองสัปดาห์ก่อน เราได้รับคําร้องขอ จากกระทรวงกลาโหม และในที่สุด
จากประธานคณะเสนาธิการร่วม นายพลริชาร์ด ไมเยอร์ส
ให้เลื่อนการออกอากาศไป
เนื่องจากอิรักมีความอันตรายและตึงเครียดอยู่
เราตัดสินใจทําตามคําร้องขอนั้น พร้อมกับกดดันให้กระทรวงกลาโหม
แสดงความเห็นต่อเหตุการณ์ที่เรือนจําอาบูกราอิบ
มาในสัปดาห์นี้ เมื่อรูปถ่ายเริ่มเผยแพร่ไปที่อื่นๆ
และนักข่าวคนอื่นๆ กําลังจะตีพิมพ์ ข่าวนี้ในแบบฉบับของตนเอง
กระทรวงกลาโหมจึงตกลง ที่จะให้ความร่วมมือในรายงานของเรา
(60 มินิตส์)
พวกเขาเลยทํามัน
และบทความของผมก็ได้ออกมาในวันศุกร์
(การทรมานที่อาบูกราอิบ ทหารอเมริกันทารุณกรรมชาวอิรัก)
(ความรับผิดชอบนี้ขึ้นไปถึงแค่ไหน โดยซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
(ไม่อาจให้อภัยได้)
("มันทําให้เราคลื่นไส้")
(จากภาพแห่งความภาคภูมิใจ สู่สัญลักษณ์แห่งการทารุณ)
การทรมานดําเนินไปถึง 18 วัน
เหมือนเดิมทุกวันเหรอ
ทุกวัน ตารางของผมคือ ทรมาน 23 ชั่วโมง พักหนึ่งชั่วโมง
และมีการทรมานหลายรูปแบบ
อย่างรูปพวกนี้...
ผมจําได้ว่าโดนบังคับให้ยืนแบบนี้
กับคนอื่นๆ
ผมจําได้ว่าโดนบังคับให้ยืนแบบนี้
พวกเขาพยายามสอบสวนผม
มีคนหนึ่งพูดว่า "ขู่มัน"
"ถ้าแกไม่พูด ถ้าไม่ยอมสารภาพ เราจะให้พวกทหาร...
รุมโทรมแก"
(รัฐมนตรีกระทรวงกลาโหมรัมส์เฟลด์ และนายพลปีเตอร์ เพซ)
(การแถลงข่าวของเพนตากอน)
ขอถามต่อจากประเด็นนั้นนะครับ ท่านรัฐมนตรี
ท่านรัฐมนตรี จากผลกระทบที่เกิดขึ้น ไม่เพียงแต่สิ่งที่อยู่ในรายงาน
โดยเฉพาะข้อสรุป แต่ยังรวมถึงรูปถ่ายต่างๆ
ที่ท่านทราบตั้งแต่สองสัปดาห์ก่อน ว่าจะถูกนําออกอากาศ
ทําไมตอนนั้นท่านถึงรู้สึกว่า ไม่ใช่หน้าที่ที่จะต้องขอข้อสรุป
หรือขอดูรูปภาพพวกนั้นล่วงหน้า เพื่อที่จะได้เตรียมรับมือครับ
ผมว่าผมได้สอบถามเรื่องรูปแล้ว และได้รับแจ้งว่าไม่มีสําเนานะ
ถูกต้องไหม
ตอนนี้เราไม่มีครับ นั่นแน่นอนเลย
- ใช่ ผมไม่มี - ท่านสอบถามแล้วจริงๆ
ในการแถลงหลายครั้ง
ท่านเคยกล่าวว่าทหารสหรัฐฯ ไม่ทรมานใคร
รายงานนี้ได้ทําลายความคิดของท่าน ที่ว่าสหรัฐฯ ไม่ทรมานใครไหมครับ
- ผมไม่ใช่ทนายนะ - ไม่ แต่ท่าน...
แต่จากที่ผมเข้าใจคือ สิ่งที่ถูกตั้งข้อหาจนถึงตอนนี้คือ "การทารุณ"
ซึ่งผมเชื่อว่าในทางเทคนิคแล้ว มันต่างจาก "การทรมาน"
สักครู่นะ
ผมไม่รู้ว่า
มันถูกต้องไหมที่จะพูดสิ่งที่คุณเพิ่งพูดไป
ที่ว่ามีการทรมานเกิดขึ้น
ดังนั้น ผมจึงจะไม่พูดถึงคําว่า "ทรมาน"
คุณกําลังฟัง "เดอะไดแอน เรห์มโชว์"
สวัสดีค่ะ เอ็ม คุณกําลังอยู่ในสาย
ครับ ก่อนอื่นเลย ผมอยากจะพูด โดยเฉพาะกับคุณเฮิร์ช
ว่าในความอวดดีแบบมือถือสากปากถือศีลนี้
คุณกําลังส่งเสริมให้เกิดการจลาจล
และการก่อการร้ายต่อชาวอเมริกัน
คุณเฮิร์ชฝักใฝ่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งแน่นอน ยอมรับเถอะ
นี่มันโฆษณาชวนเชื่อ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือถูกใส่ไข่ก็ตาม
คุณจะต้องรับผิดชอบโดยตรง ต่อผลกระทบใดๆ ที่เกิดขึ้น
จากการโหมกระพือเรื่องนี้
- ว่าไงคะ ไซ เฮิร์ช - ไม่มีใครชอบคนส่งสารหรอก
ผมก็แค่ไม่ชอบที่ทหารอเมริกันไปทรมานผู้คน
(หักแท่งเรืองแสงแล้วเทสารเรืองแสง)
(ข่มขู่ผู้ถูกคุมขังด้วยปืนพกเก้ามม.ที่พร้อมยิง)
(เทน้ําเย็นราดผู้ถูกคุมขังเปลือย)
(ฟาดผู้ถูกคุมขังด้วยด้ามไม้กวาดกับเก้าอี้)
(ข่มขู่ผู้ถูกคุมขังชายด้วยการข่มขืน)
เราเห็นสิ่งที่เราเห็น เราเขียนสิ่งที่ได้ยินมา
(บังคับจัดท่าผู้ถูกคุมขัง ในทางเพศที่ล่อแหลมในท่าต่างๆ...)
ผมไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยายังไง นอกจาก...
โกรธ
(อันโตนิโอ ทากูบา)
และรัมส์เฟลด์ก็กล่าวหาว่าผมปล่อยข่าว
ผมไม่พอใจมาก ผมจ้องหน้าเขา
แล้วเราก็เริ่มคุยกันเรื่องรายงานนั้น
แบบว่า "ทําไมมันถึงเกิดขึ้น คุณทําอะไรไป"
บลาๆ ผมเลยพูดย้ําเรื่องนี้ ซ้ําแล้วซ้ําอีก
แล้วก็มีคนถามว่า "นี่คือการทรมาน
หรือการทารุณ"
ผมตอบว่า "มีความหมายที่ต่างกันอยู่สองอย่าง
เมื่อเป็นเรื่องการสอบสวน
การทารุณก็คือการตบตี
ไม่ให้อาหาร หรืออะไรทํานองนั้น
แต่การทรมานคือ เมื่อเราทําร้ายร่างกายอย่างรุนแรง"
ผมเลยยกตัวอย่างให้พวกเขาฟัง "มีผู้ถูกคุมขังคนหนึ่ง
ซึ่งถูกสอบสวนโดยที่เปลือยกาย
เขาถูกยึดเสื้อผ้าไป นอนลงบนพื้น
ด้ามไม้กวาดถูกยัดเข้าไปทางทวารหนัก
และถูกเจ้าหน้าที่สอบสวนพลเรือนสองคนรุมเตะ"
นั่นแหละการทรมาน
แน่นอนพวกเขาทําได้... เรารู้อยู่แล้ว
ไม่สําคัญเลยว่าผมเชื่ออะไร สิ่งสําคัญก็คือสิ่งที่คุณพบได้
ระหว่างให้สัมภาษณ์กับวิทยุสาธารณะอยู่นั้น...
ผมต้องไปแล้วจริงๆ
ผมบอก "นี่เบอร์ผม โทรหาผมนะ"
โทรหาผมที่เบอร์ 202-872-0703
แค่โทรมา ทิ้งเบอร์ไว้ ผมจะติดต่อไปเอง
และแน่นอน สองสามชั่วโมงต่อมา ผมก็ได้รับโทรศัพท์
จากผู้หญิงที่พูดว่า "คุณควรมาคุยกับฉันนะ"
เราเจอกันที่ร้าน "ฟรายเดย์ส"
เราคุยกันแล้วสักพักหนึ่ง และ...
(คามิลล์ โล ซาปิโอ)
แล้วฉันก็พูดว่า "เอาละ ฉันมีแล็ปท็อปอยู่
ฉันให้คุณ...
ดูรูปได้นะ"
เรานั่งอยู่ในคอก ในพื้นที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว
ฉันเลยเลยเปิดโน้ตบุ๊ก ให้เขาได้ดูรูปบางส่วน
ฉันให้อดีตลูกสะใภ้ยืมแล็ปท็อป ตอนที่เธอไปประจําการที่อิรัก
พอเธอกลับมา
เธอคืนแล็ปท็อปให้ฉัน
และฉันสังเกตว่ามีรูปในแล็ปท็อปเยอะมาก
เธอไม่ได้เกี่ยวข้องนะ
แต่เธอเป็นคนหนึ่งที่ได้รับรูปพวกนี้ไปด้วย
รูปที่ฉันจําได้ไม่ลืมที่สุด
เป็นรูปชายที่ถูกขู่ด้วยสุนัข
ความกลัวมันชัดเจนมาก
ฉันจําได้ว่าไซพูดกับฉันว่า
"รูปพวกนี้มันสําคัญจริงๆ
แล้วคุณยินดีให้สําเนารูปพวกนี้กับผมไหม"
และฉันลังเลค่ะ เพราะฉัน...
ฉันกลัวน่ะ
(สายการบังคับบัญชา วิธีที่กลาโหมจัดการหายนะที่อาบูกราอิบผิดๆ)
แต่ฉันอยากให้ข้อเท็จจริงถูกเปิดเผย ฉันอยากให้ความจริงถูกเปิดเผย
(โดยซีย์มัวร์ เอ็ม. เฮิร์ช)
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่มีรูปถ่ายพวกนั้นคะ
ถ้าไม่มีรูปถ่ายพวกนั้นเหรอ
ก็ไม่มีเรื่องราวไง
ฉันส่งรูปไปให้คุณแค่ไม่ถึงสามโหล
แต่ฉันมีอยู่ 10,000 รูปได้
จากเหนือจรดใต้ของกาซา
(แหล่งข่าวนิรนาม)
ผมอยากถามว่าคุณได้มันมาได้ยังไง แต่ผมจะไม่ถามนะ
บอกหน่อยว่าผมดูอะไรอยู่
คนพวกนี้คือทหารอิสราเอลค่ะ ทหารยึดครองที่อยู่ในบ้านผู้คน
ที่กําลังมอบชุดคําสั่งแก่หน่วย
พวกเขารู้จักพื้นที่พลเรือนอย่างดี ก่อนที่จะทําการระเบิด
แต่รูปพวกนี้ ตามตัวอักษรเลย ชื่อของพวกเขาอยู่บนผนัง
รูปพวกนี้จะถูกใช้เพื่อปะติดปะต่อเหตุการณ์ต่างๆ
จะได้รู้ว่าใครอยู่ตรงไหน
คุณมีรูปภาพ อย่างเช่น สามเอ
สามเอ ขอผมหาก่อน
จุดที่ทําเครื่องหมายทั้งกาซา
กองพันไหนที่เข้ามาจาก พื้นที่พวกนี้ จากพื้นที่พวกนั้น
สิ่งนี้ รวมถึงบันทึกการสังหารหมู่
เราสืบย้อนกลับไปยัง หน่วยที่ก่ออาชญากรรมสงครามได้
ประชาชนเริ่มฟ้องร้องพวกเขาแล้ว
กองทัพถึงได้กําลังสติแตกไง
โอเค และนี่คือภูมิหลังทั้งหมด
ผมไม่มีสิทธิ์เขียนเรื่องพวกนี้เลยใช่ไหม
ตอนนี้ยังค่ะ แต่คุณจะเป็นคนที่ ฉันไปหาเมื่อเราพร้อม
(ปล่อยตัวแคลลีย์)
บ่ายนี้ วิลเลียม แคลลีย์ยืนตรงทําความเคารพ
ขณะที่พันเอกคลิฟฟอร์ด ฟอร์ดอ่านคําตัดสิน
คณะลูกขุนตัดสินว่าเขามีความผิด ข้อหาฆ่าคนโดยไตร่ตรองไว้ก่อนสามกระทง
และทําร้ายร่างกายโดยมีเจตนาฆ่าหนึ่งกระทง
(ศูนย์ทหารราบกองทัพสหรัฐอเมริกา สถานกักขัง)
ปล่อยตัวแคลลีย์เดี๋ยวนี้!
และในขณะที่การชุมนุมเพื่อแคลลีย์ดําเนินไป
โทรเลขหลายร้อยฉบับ ก็ถูกส่งมาที่สํานักงานเวสเทิร์นยูเนียน
เกือบทั้งหมดประท้วงคําพิพากษาของแคลลีย์ และสัญญาว่าจะสนับสนุนเขา
มันชื่อว่า "บทเพลงรบของร้อยโทแคลลีย์"
ฉันชื่อวิลเลียม แคลลีย์ เป็นทหารของแผ่นดินนี้
(ปล่อยตัวแคลลีย์)
ฉันพยายามทําตามหน้าที่ และช่วงชิงความได้เปรียบ
แต่กลับถูกสร้างภาพเป็นวายร้าย มาตีตราฉันซะได้
(ชุมนุมเพื่อแคลลีย์ คืนนี้สองทุ่ม)
ขณะที่เราเดินทัพต่อไป
วันที่แคลลีย์ถูกตัดสินว่ามีความผิด
สถานีวิทยุต่างๆ เริ่มโทรหาเรา เพื่อขอแผ่นเสียงเพิ่ม
เมื่อคืนคุณส่งมา 16,500 แผ่น วันนี้จะให้ผมได้เท่าไรล่ะ
ฉันก็แค่ทหารคนหนึ่งจากชายฝั่งอเมริกา
ถูกลืมเลือนในสนามรบ ที่อยู่ห่างไปเป็นหมื่นไมล์
ชีวิตยังดําเนินไปตามปกติ ตั้งแต่นิวยอร์กถึงซานตาเฟ
ขณะที่เราเดินทัพต่อไป
ช่วงบ่ายแก่ๆ ประธานาธิบดี สั่งให้ปล่อยแคลลีย์ออกจากคุก
เขาลงเอยด้วยการติดคุกแค่สามหรือสี่เดือน
แล้วก็เป็นอันเสร็จสิ้น
เราเป็นวัฒนธรรมที่ใช้ความรุนแรงอย่างยิ่ง
มันโหดร้ายซะเหลือเกิน
มันมีระดับหนึ่งที่เราไม่อาจไปถึงได้
ทําไมคุณถึงยังทํางานนี้อยู่คะ
เราไม่อาจมีประเทศที่ทําแบบนั้นได้
ผมถึงได้พร้อมเอาเรื่องมานับตั้งแต่นั้น
เราไม่อาจมีประเทศที่ทําแบบนั้น และหลับหูหลับตาได้
ถ้าจะมีคติอะไรในสิ่งที่ผมทํา ก็ประโยคนั้นแหละ
(ขออุทิศแด่ทุกคนที่ถูกสังหาร และไม่ได้รับความยุติธรรม)
(และแด่ผู้ที่ยืนหยัดต่อต้าน ทั้งในอดีตและอนาคต)
คําบรรยายโดย นัฐ วงศ์ศักดิ์ภักดี
(กลบความจริง)