Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
- Ola. - Ola.
Ola, guapa. Óiote mal. Onde estás?
- Na estrada. - Óese moi mal.
- Ti estás fumando? - Non.
Ti estás fumando.
- Que non. - Co que sufriches ao deixárelo.
Ou non te lembras? Eu lémbrome.
Non podo falar agora. Está Elena durmida.
Para que o saibas, Fernanda drógame a comida.
Non, mamá...
- Non estou tola. - Fernanda non te droga.
- Drógame. - Non ten tanta imaxinación.
Mira, pásame a receita da sobremesa.
- Que? - A sobremesa santiagueña.
- Si, o Rogel. - O alfajor santiagueño.
- OK, alfajor santiagueño. - Como se fai?
- Vas cociñar? Que che axude Fernanda. - A esa filla de puta non lle pido nada.
Veña, vale, está ben.
- Tesme aquí encerrada. - Anota.
- Non teño liberdade.
Non me berres, eh!
Eu bato nove xemas, manteiga...
Divides a masa en dez bolos, que repousen media hora.
Media hora...
Estíralos ben finiños e mételos no forno.
Só dez minutos, que se queiman. E mentres vas facendo o merengue.
Fas unha capa de masa, doce de leite, masa, doce de leite...
- E coroas co merengue. Si, co merengue que fixeches á parte.
- Déixote, que... - Quero que saia ben porque...
- É para César. - Que?
Que ten que saír ben. César é moi delicado coas sobremesas.
- Quen é César? - César, o meu César.
Non sei, coñézoo?
César, o meu home antes de coñecer a teu pai.
Antes de papá non casaches, mamá.
Casei tal, conteicho moitas veces. Esquecícheste?
Déixote, estou conducindo.
- Quérote. - Despois falamos.
- Sabes? Moito. - Eu tamén.
- Logo falamos. - E a Eleniña.
- A avoa quérea moito. - Chao.
- Un bico.
- Ola, que pasa? - Ola, guapa, onde estás?
Onde vou estar, mamá? Conducindo.
- Ti estás fumando? - Non, non estou. Dime.
- Pásame a Elena, quero falar con ela. - Non, Elena está durmida. Xa cho dixen.
Chamámoste logo cando cheguemos.
Non podo crer que viaxedes tanto para verdes ese papón.
Por que levas a Eleniña?
Quere coñecer o pai.
Non o podo crer.
Para que me chamaches, Alicia? Para fodéresme?
Non, pola receita da sobremesa.
- O Rogel? - Dise alfajor santiagueño.
Eu digo Rogel, non amoles.
- Acábocha de pasar. - Que?
Hai dous minutos, díxenche que anotases.
Que me chamaches?
- Non. - Si.
Chamáchesme ti, faláchesme de César.
Dálle a receita, mamá.
- Non me berres. - Non che berro.
- Sácasme de tino, mamá. - Eu?
- Anota. - Veña, dálle, anoto.
Bato nove xemas, manteiga, azucre, fariña.
Divides en dez bolos, que repousen media hora.
Estíralos finiños e mételos no forno.
- Só dez minutos, que se queiman. - Máis amodo.
Unha capa de masa, unha de doce de leite, masa, doce de leite,
e coroas co merengue que fixeches á parte.
- OK? - OK.
- Quérote, guapa.
- E eu. Falamos á volta. - Moitos bicos a Eleniña.
Ola, Alicia, que pasa agora?
Que fuches ver ese papón e eu quedo aquí.
- Non. - Fernanda drógame.
- Non tal. - Si tal.
- Non. - Si, dígoche eu que si.
- Non. - Si.
- Lembras o que falamos en marzo? - Que?
- Cando? - En marzo.
- Onde? - Na casa de Matilde.
Lémbrome perfectamente.
- Que falamos? - Da túa separación.
- Non, iso non. - Entón?
Que cando te converteses nun buraco negro, diríacho.
- Quéresmo dicir? Dimo. - Ben.
Ías ben estes meses, pero téñocho que dicir agora.
Es un buraco negro, mamá.
Mamá?
Estás a chorar ou a rir?
Mamá?
- Pásame a Fernanda. - Que lle vas dicir de min?
Non ten nada que ver contigo. Teño que falar con ela. Pásama.
Non podes porque marchou.
- Como marchou? - Marchou, si.
- A onde foi? - Eu que sei, que faga o que lle pete.
Que lle fixeches?
Eu? Nada. Que lle vou facer?
Non fagas o parvo.
Dime o que lle fixeches.
- Nada, pero se queres, chámoa agora... - Non.
- ...e fago que volva. - Tranquila.
Non te preocupes. Vou chamar eu a Fernanda para que volva.
Non podes quedar soa.
- Podo tal. Chámoa. - Chámoa eu.
- Ben. - Voulle dicir que volva, si?
- Quérote moito. - Eu tamén.
Si?
- Ol... - Ola, guapa.
- Ola? - Mamá?
Si, que precisas? Ola?
Estou a chamar a Fernanda. Que fas ti co teléfono dela?
Non marchara?
- Estaba a soar aquí e collino. - Pásama.
A quen?
A Fernanda, mamá. Pásama.
Pero non está Fernanda. Marchou.
- E deixou o móbil na túa casa? - Si, eu que sei. Marchou e esqueceuno.
Que ben que chamaches. Preciso a receita daquela sobremesa.
A santiagueña.
- O Rogel? - Alfajor santiagueño.
Ola? Estás aí?
Eu bato nove xemas.
- Manteiga, azucre, fariña. - Si?
Divides a masa en dez bolos.
Deixas repousar media hora.
Estíralos ata que queden ben finiños.
Mételos no forno só dez minutos, que se queiman.
Claro.
Fas unha capa de masa, unha de doce de leite.
- Masa, doce de leite. - E coroas co merengue.
E coroas co merengue.
Ben, pois grazas.
Quérote moito, guapa.
Quérote, mamá.
- Dille a Eleniña que a avoa a quere. - Cóidate e descansa.
Ti tamén.
Ola, Pepo. Chámote por unha emerxencia.
Se non, non te chamaría.
Miña nai está perdida.
Pensamos que estaba mellor, pero non.
O tema é que a estaba a coidar Fernanda, a enfermeira,
e rifaron.
Rifaron, ela marchou e deixouna soa.
E non sei... Non...
Non sei o que facer. Estou aquí...
a mil quilómetros e Alicia precisa tomar a súa medicación.
E pensei en ti.
Como nunca me devolviches as chaves da casa...
Non podo crer que estea a facer isto.
Sei que é un favor deses que se piden unha vez na vida.
Preciso que vaias coidar de mamá.
Ata mañá á tarde ou á noite, que xa volvo.
Quereraste matar ao escoitar esta mensaxe, xa sei.
Pero se me fas este favor, sálvasme.
Que dis?
Estou moi tola?
VELLA TOLA
Non.
Non, Franquiño, non! A cona que me botou.
A cona que me botou.
Que?
Vaite!
Alicia!
Alicia?
Ola?
Alicia?
Que merda é isto? Un Rogel?
Alfajor santiagueño.
Dise alfajor santiagueño.
Que fai aí, Alicia?
Subín a buscar doce de leite e deume vertixe e non podo baixar.
Case se lle incendia todo.
Ti que fas aquí?
Laura pediume que viñese acompañala esta noite.
- Sabe quen son? - Abofé que sei quen es.
- Pensas que son parva? - Non.
- Como entraches? - Teño a chave.
- Déame a man. Pode baixar? - Vasme poder agarrar?
- Si. - Non te vexo moi forte.
Vou poder, non se preocupe. Veña.
Déame a man, sóltese cara a min. Iso.
Deixaches bigote.
Deixei.
Encántame como che queda.
Franco!
Franquiño!
Que fai, Alicia?
Que é iso?
É o colar de Franco. Premo aquí e o colar soa.
Como?
Eu non oio nada. Peche a porta, que entra a chuvia.
Franquiño?
Franco?
Cadelo de merda.
Sempre enriba de min, amolando.
Asústase cos tronos, pero ao final sempre volve para foderme.
- Está substancioso? - Si, moito.
- Ti non comes? - Non, eu xa ceei, grazas.
Non vou comer soa.
Non, estou ben, grazas.
Eu non vou comer todo isto. Douche do meu.
Non quero, en serio.
Por que?
Douche noxo?
Non, como me vai dar...? Non.
Entón ven aquí comigo.
E come un pouquiño.
Nunca te vira de traxe.
Puxéchelo para vir verme?
Non, púxeno para unha reunión de traballo que tiven.
E como che foi?
- Normal. - Foiche mal.
Foiche moi mal.
Non é o teu día.
E enriba mándanche coidar da túa exsogra.
- É Laura. - Pona no altofalante.
Como?
Pona no altofalante, por favor. Quero falar con ela.
- Ola, Pepo. - Ola, guapa.
Mamá, estasme a foder? Tamén tes o móbil de Pedro?
Non teño nada. Acouga, nena.
Si, non. Estás no altofalante.
Ola, Pedro. Como vai todo?
Ben, estamos tranquilos. Comendo algo, tomando un viño.
Ti estás a beber viño, mamá?
Non, está a bebelo el.
Eu non bebo viño, estou bebendo gasosa.
Si, ela está bebendo gasosa, eu estou a beber viño.
- Estás a cubrila, Pepo? - Non, como...?
Non sexas parvo. Non pode beber.
Mamá, cando tomaches a pastilla por última vez?
Non che sei.
- Que? - Que non me lembro!
Mira, Pedro, escóitame.
É importante que a tome agora
- e cada 12 horas. - Ben.
Están aí na caixa da costura.
Veña, agora. Érguete e búscaas.
Mira ben, son as celestes pequenas cunha raia no medio.
- Onde? - No primeiro caixón.
E se eu non quero? Que vai facer o teu mozo?
- Vaime obrigar? - Non é o meu mozo.
Non, pero podemos tomar a pastilla tranquilos cun zume de laranxa.
Si, toma a pastilla, mamá.
E lembra o que dixo Matilde do buraco negro.
Cada vez que dis o do buraco negro, fasme pensar nun cu.
Pedro, cando esteas só chámasme e falamos?
Si, Lau.
- Veña, grazas. Es... - Nada.
Demasiado ruidiño nesa cabeza.
Como aturaches tantos anos a miña filla?
Bicaba ben. Bos bicos.
Iso herdouno de Ernesto, o pai. Tamén bicaba moi ben.
Eu non, sonche moi torpe para os bicos, moi ansiosa.
Ou bico de máis ou de menos.
O meu outro home ríase, dicía que bicaba coma un peixe.
- Non sabía que casara dúas veces. - Non, eu con Ernesto nunca casei.
Só casei unha vez, cando era moi nova.
Con César.
O meu César.
O home máis importante da miña vida.
O máis malo.
O home máis malo do mundo.
O meu César.
Por favor, a pastilla, Alicia.
Por favor, Alicia.
Ti sabes o que me gusta que me digas.
Ves? Non perdín o acento.
Fágoo por ti.
Non fai falla.
Excitábate, non si?
Quentábaste cando che falaba así.
- Abonda, non sei de que fala. - César.
Eu non son César. Non son...
Non. Está confundida. Eu non teño nada que ver.
Ten que tomar a medicación. Se non, marcho.
Queda soa e eu lisco de aquí.
Vaite! Lisca!
Fai o que queiras!
Sempre marchaches. Sempre marchas.
Fai o que queiras, coma sempre.
Sempre fas o que queres.
- Non, non bebeu alcol, penso. - Ben.
E escoita, nun momento confundiume con outra persoa.
- Que? Con César? - Si, César. Coñécelo?
Non teño nin puta idea de quen é. Mencionoumo hoxe.
Dixo que estivo casada con el.
Casada con quen? Non. Casou co meu pai e con ninguén máis.
A min paréceme que é real, que é unha persoa real.
- Non é real, está delirando. - Ela di...
Sabes o que? Xa está. Vouna internar. Que vaia rañala.
- Pode ser. - Quéroa matar.
Non sei, Lau.
Menos mal que estás aí.
- Escoita. Ola? - Para.
- Ola, Pedro! - Ola, Ele! Que fas?
- Estamos nun hotel na estrada. - Si.
Estráñote moito.
- Estráñote moito! - Eu tamén.
- Caéronme as dúas pas. - As dúas?
- Si. - Non che quedou ningunha?
- O dobre de cartos. - Parabéns!
Pero non me gusta esa rata que se mete pola almofada.
Non quero iso.
Non é unha rata. É un ratiño.
- Dálle un bico á avoa. - Non teñas medo.
- Cóidaa. - Pásame a túa nai.
Ola?
Vella de merda.
Con quen falabas?
Alicia...
Dime a verdade.
Estabas a falar por teléfono. Con quen falabas?
Que pasou? Sáqueme isto.
Alicia.
Eu coñézote, César.
Por zafáreste es quen de calquera cousa.
Es quen de entregáresme.
Falabas cos teus amigos, non si?
Cago na puta, Alicia. Que di?
Sabías que fun campioa xuvenil metropolitana?
Dime a verdade, vai ser máis doado.
Díxenlla, era Laura.
Chámea e pregúntelle. Falaba con ela. Pediume que viñese coidala.
Vin coidala, Alicia.
Non te creo, César.
- Que feo que berres así. - Filla de puta!
Que esaxerado. Nin te toquei.
Axuda! Filla de puta!
- Nesta casa non se berra. - Non!
Filla de puta!
Eran os amigos da policía ou do exército?
Son Pedro Brussone, por favor!
Está tola! Sáqueme de aquí!
Dime a verdade.
Está ben. Son César.
Descubríchesme, son César.
Con quen falabas?
Cos meus amigos da policía, pero non...
Non cheguei a dicirlles nada. Xúrollo. Xúrocho.
Aínda les?
A min gustábame cando te emborrachabas
e me lías.
Liamos partes de Fausto, d'A divina comedia,
case todo Walt Whitman.
E mentres lías, eu espíame
e espíate a ti.
Quería que se che puxese dura.
E tocábate e bicábate.
Pero sabemos o que che pasa cando te emborrachas.
Ti preferías o whisky e a lectura.
Mira que resistirse a isto!
Sempre tiven unha dúbida contigo, César.
Ti es maricas?
Non é ningún insulto,
pero gustaríame sabelo porque explicaría moitas cousas.
Mira o que fixen.
Es ou non?
Non, non son homosexual.
Gustaríame que me dixeses que si.
Deixaríate ir.
- Son homosexual. - Agora non te creo.
Son homosexual, Alicia!
Non digas esa palabra. Parece unha enfermidade.
- Eu non dixen iso. - Maricas é máis bonito.
Puto, moi agresivo. E mariquiñas pásase de maricas.
Pois son maricas, son mariquiñas. Por favor, sáqueme de aquí, Alicia.
Non es maricas.
Es un impotente, orgulloso e egoísta.
Cago na cona, Alicia.
E facíasme sentir culpable por non quedar embarazada.
Como ía quedar embarazada con esa piroliña branda?
E mira que me esforcei por sacar algo bo de aí.
Traballei duro.
Fixen o que puiden.
Por sorte chegou Laura, porque conseguiras asustarme.
Onde deixei as lentes?
Mira, César!
Esta obra fixémola no colexio, antes de coñecerte a ti.
Eu era a protagonista, tiven moito éxito.
Ti fai de Creonte, si?
Agora volvo.
Es o rei, es o meu sogro.
Un sogro de merda.
Non sei se lembrarei o texto.
Se non me lembro, axúdasme.
Pero para poder ler, voulle pedir que me solte.
Para que?
Para poder expresarme.
Non me queiras foder, César.
Pódeste expresar perfectamente como estás.
Dende "acaso non te decatas..."
"Acaso non te decatas, muller insensata, de que está en xogo a túa felicidade?"
"A miña felicidade?
En que muller feliz se converterá a pequena Antígona?
Que mesquindades terei que facer
para arrincar cos dentes o meu anaquiño de felicidade?
A quen deberei mentir? A quen sorrir?
A quen deberei deixar morrer apartando a mirada?"
"Estás tola.
Non sabes o que dis, cala."
"Por que queres facerme calar? Porque sabes que teño razón.
Sabes que teño razón, pero non o confesarás nunca
porque loitas pola túa felicidade coma unha fera."
"A túa e a miña, si, imbécil!"
"Todos vostedes danme noxo con esa felicidade,
con esa vida que hai que amar custe o que custe.
Coma cans que lamben todo o que atopan.
Eu quéroo todo.
Agora.
E que sexa completo.
E se non, non quero nada.
E quero estar segura de todo hoxe
e que sexa tan fermoso coma cando era nena.
Ou morrer."
Aplaudiríaa. Non podo.
Cando era nova, sempre tiña gana de facer cousas.
Tiña gana de bailar.
En cambio, ti...
tiñas gana de facerme mal.
Excitábate facerme mal.
Non, Alicia, por favor. Eu non son César.
Son Pedro Brussone, o exmozo de Laura, a súa filla.
Vivimos aquí durante as obras, dúas semanas.
Estivemos Laura, Eleniña, vostede e eu.
Foron semanas difíciles. Rifabamos, lémbrase?
Por favor, pídolle que me solte. Ten que tomar a medicación.
Ten que tomar a medicación e soltarme.
E deixar de facer o ridículo.
Alicia!
Son Pedro Brussone, esa é a verdade.
Xogamos a dicir a verdade?
Eu cóntoche algo
e ti disme se é verdade ou mentira.
Se acertas tres veces, gañas.
E sóltote.
Pero se te enganas tres veces, perdes.
E vouche cortar un dedo.
Isto xa o vivimos.
Xa xogamos a isto.
- Non te lembras? - Non.
Ti cortáchesme.
Non. Eu non fixen nada.
Cortáchesme dous dedos.
É verdade ou mentira?
É mentira.
Non te lembrabas?
Ou non o querías lembrar?
Primeiro erro. Punto para min.
Disto teste que lembrar.
Era o neno dos veciños.
Tiña cinco anos.
E xogabamos e riamos...
Eu non quería que marchase, quería que quedase comigo, connosco,
e ti dixeches que podiamos quedar con el.
Pero el...
non quería.
Non quería.
Entón ti...
tapácheslle a boca para que non berrase.
Cando quitaches a man...
leváchelo ao fondo do xardín.
E eu choraba e choraba.
Ao outro día,
viñeron os veciños buscando o seu fillo.
Chovía coma hoxe.
Ela tiña o pelo mollado.
Graciela chamábase.
Sabes de quen che falo?
Graciela.
Eles non nos culpaban de nada.
Só querían saber se o viramos.
E volviches da cociña cun coitelo.
Non sei por que reaccionaches así.
Foi todo moi rápido. Eu axudeiche.
E entre os dous levámolos ao xardín.
Acabamos cheos de terra.
Nesa época ninguén facía preguntas.
As persoas desaparecían
e acabouse.
Os teus amigos da policía axudáronnos.
Eran da policía ou do exército?
Non houbo investigación ningunha.
Ninguén preguntou nada.
Despois ti dixeches que o mellor era separarnos.
Que nos tiñamos que separar para non volver enganarnos.
E aí abandonáchesme.
Isto que conto...
é verdade ou é mentira?
É verdade.
Ben.
Punto para ti.
Un a un.
Os meus ollos son negros e grises. Verdade ou mentira?
Filla de puta.
Tes que responder ou vólvote queimar co atizador.
Os meus ollos son negros e grises. Verdade ou mentira?
Non me espíes.
É verdade.
Non lembras a cor dos meus ollos?
Os meus ollos son marróns e verdes, depende da luz.
Si, verdes e marróns, coma os de Laura.
Fun tres anos mozo de Laura. Vivín con ela, a súa filla, e con Eleniña.
E...
Nese tempo con Eleniña creei un vínculo...
Fun case coma un pai para a súa neta.
Eu son Pedro...
Está ben. Abonda de xogos. Son César.
Son César e todo este tempo pensei en ti.
Estiven todo este tempo pensando en ti porque te quero.
Quérote, Alicia. E quero...
darche unha aperta e non podo.
Agora ímolo facer ao revés.
Imos cambiar un pouco as regras.
Eu vou dicir se é verdade ou mentira.
Dime de novo que me queres mirándome aos ollos.
E convénceme de que é verdade.
Quérote, Alicia.
Outra vez.
Quérote, Alicia.
Non te creo. Iso que dis é mentira.
- Non, é verdade. - Perdiches.
- É verdade. - Terceiro erro, perdiches.
É verdade, Alicia. Escóiteme!
Alicia, é verdade. Quérote!
Alicia, quérote!
Alicia!
Escóitame?
Que é iso?
Axuda!
Por favor. Que é iso?
Non. Que é iso? Non!
Non, Alicia. Non.
Merda.
Agora volvo.
Alicia.
Alicia!
Alicia, quérote! Escoitáchesme?
Non valeu isto, Alicia. Non valeu!
Unha oportunidade máis, Alicia. Por favor!
Quérote, Alicia!
Alicia, escóitame, quérote!
Quérote, Alicia!
Non.
Quérote, Alicia.
Alicia, por favor.
Mírame.
Iso non. Non.
Non. Alicia, non, por favor.
Isto xa non. Iso non.
Alicia, que fai?
Mire, escoite.
Non. Alicia...
Alicia, non.
Non.
- Alicia. - Que?
Non.
Alicia, por favor. Non.
Non!
Son Pedro Brussone!
Son Pedro Brusso...!
É culpa túa.
O que?
Falaches de cousas feas coa avoa.
- Cando? - No coche.
Pensei que estabas durmida.
Falastes de César.
Hai moito que non soño con el.
Vou volver ter pesadelos con el pola túa culpa.
Pero como? Ti coñécelo?
O verán da mudanza a avoa presentoumo.
Como que cho presentou?
Elena...
Como é César?
Vello,
narigón,
cuns bigotes
e malo.
Por que dis que era malo?
A avoa díxomo porque non quería que quedase soa con el.
Teño medo de que volvese.
Quero chamar a avoa.
Vale.
Non me digas "vale". Quero chamar a avoa agora.
Elena, son as 03:00. Non imos chamar a ninguén agora.
Hai moito que non falamos coa avoa. Que che custa?
Veña, veña.
Vale.
O cliente...
Contestador.
- Estará durmida. - Por favor...
Chama o móbil de Pedro.
...cando acabe de gravar...
Se che parece, nun pouco volvémolos chamar.
Ben.
Ele...
Como era o teu soño?
Soñei coa lagoa.
Había mulleres na praia.
Soas, separadas.
Coma a avoa, coma ti.
Coma min.
Sen irmás.
Entón decátome de que o soño está a durar moito.
E cando os soños duran moito convértense en pesadelos.
Saían uns monstros da auga.
Horribles.
O máis feo tiña cara de César.
Quedaba mirándome.
E mandábame.
Mórdeme.
Soñei que era pequena
e me arrastraba un monstro coa túa cara.
Eu berraba,
pero non podía moverme.
E despois
estabamos aquí, ti e eu.
Ti seguías atado á poltrona,
pero porque ti querías.
Podíaste liberar cando quixeses.
Poste de pé diante de min.
Parece que estás enfadado,
que me queres pegar,
pero no canto diso...
Entón decátome de que o soño está a durar moito,
que se vai converter nun pesadelo.
Graciela.
Pedro?
Si, Alicia.
Que fas aí?
Sáqueme, por favor. Axúdeme, por favor.
- Si, claro. - Si.
- Axúdeme. - Si, claro que si.
Claro que si, querido. Pero que che pasou? Meu Deus.
Que che pasou? Mancácheste.
Si, manqueime.
Teño que ir ao baño, por favor.
- Sáqueme de aquí, sólteme. - Claro.
- Sáqueme. Si. - Claro.
Imos ver por aquí.
Mexo por min.
Grazas. Por Deus.
Este cadeado é da miña maleta húngara, a que uso para as viaxes curtas.
- Onde están as chaves? - Onde gardei as chaves?
Alicia, concéntrese. Onde gardou as chaves?
Son unhas chaves pequeniñas.
- Vounas ter que... - Mexo por min.
Non sei canto vou aguantar. Teño que ir ao baño. Faga memoria.
Onde viu as chaves por última vez?
- En que lugar? - No meu cuarto!
No cofre onde están as outras chaves.
Agora vaia buscalas. Vaia.
Veña, agora.
Agora. Vaia agora.
As chaves do cadeado e volver aquí.
Iso, vaia.
E volver para aquí.
As chaves...
As chaves e volver.
As chaves do cadeado e volver aquí.
As chaves do cadeado e volver.
E volver.
As chaves do cadeado e volver aquí.
As chaves e volver.
Unhas...
As chaves do cadeado e volver, Alicia.
As chaves!
As chaves...
e volver.
Traer as chaves...
As chaves do cadeado e volver, Alicia!
Axuda!
Axu...!
Que pa...?
Alicia.
Que?
As chaves.
Claro. As chaves.
Por favor, sólteme.
Por favor, polo menos...
Por favor, sólteme.
Ti non me vas enganar, César.
Non. Eu non son César.
Son Pedro. Polo menos déixeme ir ao baño. Un segundo.
Es un pésimo actor.
Mexáchesme no parqué.
Se non me solta,
voulle cagar no parqué.
Non!
Non se mexa no meu parqué!
Non! Filla de puta!
Non.
Xa abonda. Non.
César, non te podo deixar nin cinco minutos só.
Non.
Quieto.
- Non me podo mover, Alicia. - Cala un pouquiño.
Non. Que fai? Alicia...
Alicia, que fai?
Alicia.
Non.
- Non. - Campioa xuvenil...
Alicia, non!
...metropolitana!
Ola, Alicia. Son Ramiro, da inmobiliaria. Lémbrolle a visita de mañá.
Alicia, son Ramiro. Lémbrolle a visita desta tarde.
Esta señora non pode noutro momento.
Alicia, Ramiro, de novo. Vémonos nun pouco, non si?
Pódolle pedir que ordene un chisco a casa? Os libros... Vaia.
Franco!
Franquiño, ven comer!
Franquiño!
Franco!
César?
Ola, Alicia. Como lle vai?
Son Ramiro, da inmobiliaria. Ela é Victoria. Vimos ver a casa.
Ola, como lle vai?
- Déame dous minutos. Por favor. - Abofé. Si.
- Está ben? - Si, falamos onte, estaba xenial.
E ten soto, pero non podemos baixar.
Por que?
Porque a señora dixo que ten cadros dela espida.
Non. En serio?
- En serio. - Cadros dela?
Adiante.
Por favor.
Permiso.
Grazas.
En principio, imaxínaa con cores máis luminosas.
Un óso, un marfil... mesmo branco.
Non lle tería medo ao branco.
- Mira! - É a estrela da casa.
Art Nuveau. Trouxérono en barco a principios do século pasado.
- Un vidreiro francés. Púxolle empeño. - Francés? Que bárbaro.
- Fermoso. - Para miralo todo o día.
É impresionante, si.
Si.
Ben, parqué de piñeiro orixinal.
Agora velo así e está feito un desastre, pero púelo e queda como novo, realmente.
Este parque é inmenso.
As árbores son centenarias.
Alicia, que é isto?
Que é isto?
Hai canto está isto así?
Cantas veces lle vou ofrecer axuda para arranxalo?
Non vén o carpinteiro.
Imos arriba?
Podes ter cuarto de mascotas.
Non. Arriba non creo.
Aos nenos encántalles.
Tes moito espazo. Mascota ou máis nenos.
- Claro. - Non sei.
- Hai que poboar a casa. - Claro.
Sigue con Alicia. Vou atender unha chamada.
Escóitasme?
Miro aí?
O barrio como é?
En que sentido?
É seguro? É tranquilo?
Moi seguro e moi tranquilo.
- Algunha vez lle entraron a roubar? - Aquí?
Nunca.
Xa está. Iso.
Que pasa, amor?
Escóitasme?
Xa está. Iso.
Xa está. Iso. Que pasa, amor?
Xa está.
Non estará moi incómodo aí?
Si, pode ser, porque está medio mal isto. Agárrame aquí un segundiño?
E a...? Pódeme...?
- Si, así. - Aí vai.
Así póñolle ben...
Pódema coller un segundiño?
Si.
- Aí está. - Ola.
Aí está, meu amor.
Xa está.
Xa está, amor.
- Victoria! - Déixolla un momentiño.
Miro aí.
Si, a ver...
Ola.
- ...a casa. - Claro.
Non atopo. Unha cor. Si.
- Non hai sombra. - Si, decátome.
- En ningún ángulo... - Claro.
Sacas os libros...
Podes tirar a cheminea se che molesta.
- Se che parece antiga. - Pode ser.
- Agárdame un intre. - Si.
Non.
Como se portou? Ben?
- Moi ben. - Si?
Moi ben, amor. Aí está.
- Agarda un intre fóra e lévoche a ficha. - Ben.
Mire, Alicia, escóiteme un segundo.
Humidades, un buraco no chan...
Se precisa que o arranxemos, dígao.
Eu podo soa.
E non vou permitir que veñas retarme á miña casa
- polo meu parqué. - Vale.
O meu parqué.
Escoitaches, César?
Franquiño, ven con mamá!
- Franco! - Alicia...
Franquiño?
Alicia!
Franco?
Alicia!
Franquiño!
Non.
Non. Que pasa?
Non. Que pasou?
Que lle fixo a Franquiño, Alicia?
Non. Eu non...
Si, vostede sacou o coche.
Saíu dar unha volta no Mercedes.
Saquei o Mercedes...
Pero non o vin.
Atropelouno. Coitado Franco. Atropelou a Franquiño.
Non.
- Si, atropelouno. - Non.
Este can, sempre enriba de min,
sempre amolándome...
Haino que agochar xa.
Hai que enterralo antes de que chegue Laura.
- Está para chegar. Vaia xa ao xardín. - Si.
Ao fondo, ao xardín. Xa.
Hai que prender as luces.
E...
Imos xogar a algo.
Non. Porfa, por Deus, Alicia.
- Alicia. - Eu cóntoche algo
e se acertas tres veces, gañas
e sóltote.
Pero se te enganas tres veces, perdes, e vouche cortar un dedo.
Non. Outra vez non.
Por favor, non.
Os meus ollos son negros e grises. É verdade ou é mentira?
Non me espíes.
É mentira. Os seus ollos son marróns ou verdes,
depende da luz.
Ben. Lémbraste.
Punto para ti. Primeiro acerto.
Isto...
A isto xa xogamos nós outra vez.
E ti cortáchesme dous dedos.
- É verdade ou mentira? - Verdade.
Moi ben.
Segundo acerto. Punto para ti.
Disto teste que lembrar.
Era o neno dos veciños.
Eu xogaba con el, riamos...
e eu non quería que marchara
e ti dixeches que si, que podiamos quedar con el.
Si. Que quede connosco.
Pero el...
non quería.
E ti...
tapácheslle a boca.
Si, para que non berrase.
E cando lla destapaches...
eu choraba e choraba.
Ao outro día viñeron os veciños preguntando polo neno.
- Chovía, coma agora. - Ela tiña o pelo mollado.
Como se chamaba?
Graciela. Sabes perfectamente como se chamaba.
Si. Os pais preguntábannos se sabiamos onde estaba o neno.
Si. E ti?
Eu fun á cociña e volvín cun coitelo.
- Cun coitelo. - Foi todo moi rápido.
- Había moito... - Moito sangue por todos os lados.
E enterrámolos no xardín.
Xunta o neno.
Enchémonos de terra.
E nesa época ninguén facía preguntas.
- As persoas desaparecían... - Ninguén preguntaba nada.
- Axudáronnos os meus amigos do exército. - Da policía ou do exército?
Do exército.
E esa noite decateime de que non podiamos seguir xuntos,
- que nos tiñamos que separar. - Iso dixeches.
Se seguiamos xuntos...
Podiámolo volver facer. Podiámolo facer outra vez.
Daquela...
Pois...
Sólteme. Sóltame, xa...
Gañei.
Foi o meu terceiro acerto.
Gañei.
Sempre me fixeches sentir coma eses nenos abusados
que pensan que son culpables do que lles pasa.
Perdón.
Perdóame, Alicia.
Alicia...
Cando me chamas "Alicia", fasme sentir vella.
Dime o que sabes que me gusta.
Dimo.
Dimo. Unha soa vez.
E sóltote.
Si, como?
Como era?
- M... - M...
Mo...
Mor...
Morre.
Non.
Mórdeme.
Iso dicíasme.
- Mórdeme. - Mórdeme.
E dicíasme que...
Que espiabas os veciños cando fodían.
E que escoitabas a Graciela, xemía.
E pedíasme que che falase coma Graciela.
Cando me tocabas o cu,
pensabas no cu de Graciela.
E cando me apertabas o pescozo,
pensabas no pescozo de Graciela.
Dimo.
- Mórdeme. - Dimo.
Mórdeme.
- Mórdeme, xa está, Alicia. - Mórdeme.
- Xa está, Alicia.
- Mórdeme. Non. - Mórdeme.
- Non. Alicia, abonda. Non!
Alicia, abonda!
Non o podo crer.
César, estáseche a pór dura.
Abonda, Alicia! Abonda, por favor!
Non. Alicia, abonda!
Abonda. Non.
- Non. - Mórdeme.
Vai chegar Laura. Por favor.
- Mórdeme. - Non.
- Non, Alicia. - Mórdeme.
Non.
Alicia, por favor.
Non.
Non!
Non.
Abonda!
Non!
Non.
Estivo ben mentres durou.
Non pasa nada.
Eu quérote.
Quérote.
Axuda!
Hai unha vella tola!
Axuda!
- Axuda. - Graciela...
Non.
Alicia?
Pedro?
Ola!
Hai alguén?
Mamá?
Ola?
Pepo! Que che pasou?
Que pasou? Alicia!
Estou aquí, Pepo. Xa cheguei, perdón.
- Perdón. - Sácame isto.
As chaves do cadeado.
- Estás ben? Onde? - Abre aí.
Aquí?
Vaite!
- Vaite da miña casa! - A nai que te pariu. Fixeches ti isto?
Está tola, non se medicou. Dille quen son.
Dáme iso.
Dille que non son César.
Dámo.
Dáme iso, Alicia.
Non fagas o parvo. Que merda che pasa na cabeza?
Voute matar.
A ti voute matar.
Dáme isto!
Dáme! Dámo!
Sempre fuches un buraco negro.
Morre, Graciela!
Non!
Morre dunha vez.
Non!
César?
Que fixeches?
- Filla de puta! - Non! César!
Deus.
Axuda. Axuda!
Pedro?
Aguanta, Laura.
César.
Pedro.
Sempre fuches escoura, César.
Mamá?
Mamá.
Axúdame.
Mamá?
A onde imos?
Elena?
A onde imos?
Ti non fuches ao sur?
Si, pero xa volvín.
Que che pasou, avoa? Onde está mamá?
Mamá?
Que fixeches, avoa?
A onde vas?
Non me deixes soa.
Non me sigas.
Avancen.
Dálle.
Dálle, move o coche.
Por favor, aparta o coche!
VELLA TOLA
Subtítulos: Lucía Doval