Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Dit is het WK van Afrika.
Dit zal invloed hebben van Zuid naar Noord en van Oost naar West.
Het WK is dit jaar in Rwanda.
Het is cruciaal. Het kan twee kanten op.
Het doel is om op het WK in Afrika...
de regenboogtrui te pakken.
Ik wil de volgende Biniam zijn, want hij is iemand...
waar iedereen in Afrika nu naar opkijkt.
Hij schrijft geschiedenis, Biniam Girmay, de rijzende ster van Afrika.
Je hebt geschiedenis geschreven. Voor Afrika, je weet het, Bini.
Het doel was niet om het peloton naar Afrika te brengen en weer terug.
Het doel was om het WK te houden in Afrika, en voor Afrika.
Op naar de Mur de Kigali.
Een klassiek kasseienstuk in hartje Afrika.
Blijf kalm, blijf veilig. Ze zullen terughoudend zijn.
De toekomst van het Afrikaanse wielrennen komt niet. Die is er al.
Het zet Afrika op de kaart.
Goedemorgen, Kigali. Het is 6.00 uur.
De zon komt op boven het land van de duizend heuvels.
Het is vandaag een bijzondere dag.
Verwacht wordt dat de UCI Rwanda aanwijst...
als gastheer van het WK wielrennen op de weg in 2025.
Ik ben er trots op dat het WK naar Kigali in Afrika komt.
De eerste keer. Een hele prestatie.
2025 wordt het jaar van het wielrennen in Afrika.
Het WK Wielrennen op de weg in 2025 worden gehouden in Rwanda.
Op alle andere continenten...
is het wereldkampioenschap al gehouden, behalve in Afrika.
Masaka, Oeganda
Afrikaanse koffie, Afrikaanse thee.
Geen water verspillen. Ga je niet naar het clubhuis?
Jawel.
Ga je maïspap maken?
Nee, dit water is om te douchen. -Is dat goed voor je?
Douchen met warm water? -Ja, waarom niet?
Ik ben Miria Nantume uit Oeganda. Ik ben lid van Masaka Cycling Club.
Ik ben in 2020 begonnen met fietsen.
Mijn moeder heeft me op wielrennen gezet...
omdat ik in veel groepen zat.
Ze was bang dat ik verwend zou worden.
Ze vond de sport niet leuk, maar bracht me er toch heen...
zodat ik niet 't verkeerde pad op zou gaan. Zo ben ik begonnen met fietsen.
Ik vroeg haar of ze het aankon als meisje.
Van haar vaders kant wilden ze niet dat ze ging fietsen.
Meisjes fietsen niet, zeiden ze.
Toen ik hoorde hoe leuk ze het vond, liet ik haar d'r gang gaan.
Het ging zo goed dat ze zelfs betaald kreeg.
Ze kwam met geld naar huis. We gebruiken het voor het huishouden.
Toen was iedereen overtuigd van het fietsen.
Miria kwam naar Zuid-Afrika en we zagen haar talent...
via de Masaka Cycling Club van de Uganda Cycling Association.
Hier kom ik meestal voor mijn hersteltraining.
En als ik verdrietig ben, kom ik hier naar de natuur luisteren.
Ik voel de energie van de natuur. Nu voel ik het gewoon. Alles is goed.
Ik heb geen stress.
Ik kijk naar de planten, naar de zonsondergang.
Ik luister naar de stem van de koe.
Alles is goed.
Ik ben Jean-Pierre Van Zyl. Ik ben fan van het Afrikaanse wielrennen.
Ik werk met het World Cycling Center in Zwitserland...
aan de ontwikkeling van het Afrikaanse fietsen.
Owen en z'n team zeiden dat Miria veel talent heeft...
en dat ze een plek verdient...
in het trainingskamp in Pearl, Zuid-Afrika.
Ze kwam vlak voor het Afrikaanse kampioenschap in Kenia.
Ze werd niet moe. Ze was erg gemotiveerd.
Ze greep haar kans.
Je herkent de atleten die een soort openbaring krijgen.
'Wauw, dit is waar ik thuishoor. Ik word beter. Ik wil meer leren.'
Ze zijn een spons en willen informatie.
Ik wil dat de mensen zien wat ik heb bereikt.
Zodat hun kinderen ook gaan fietsen en door mij geïnspireerd raken.
Dat houdt me gemotiveerd. Als ik daaraan denk, vlieg ik vooruit.
Ze moeten me zien en dan gaan ze ook wielrennen.
Het doel dit jaar is meedoen aan het wereldkampioenschap.
De Zuid-Afrikaanse komt binnen na deze lange rit.
Maar Moolman-Pasio van SD Works trekt het uiteen.
Hier zien we Ashleigh Moolman-Pasio.
Wielrenner Ashleigh Moolman-Pasio heeft een grote prijs gewonnen.
Ashleigh Moolman-Pasio was lange tijd...
de enige vaandeldrager van het Afrikaanse vrouwenwielrennen.
Ashleigh Moolman-Pasio blijft uitblinken in het wielrennen.
Moolman gaat er weer vandoor, ze gaat het redden.
Ashleigh Moolman-Pasio wint de regenboogtrui.
Ik ben Ashleigh Moolman-Pasio uit Zuid-Afrika.
Ik rijd voor het AG Insurance Soudal World Tour Team.
Catalonië, Spanje
Ik speelde op straat met mijn vrienden en we reden op de fiets.
Maar toen ik op school zat, zat er in wielrennen geen carrière.
Ik kon het me niet eens voorstellen.
Destijds in Zuid-Afrika was ik bezig met traditionele schoolsporten...
zoals hockey, atletiek, tennis.
Ik ging chemische technologie studeren.
Op de universiteit ontmoette ik m'n man Carl.
Carl zag direct dat ik talent had voor wielrennen.
Want daarmee viel m'n kleine formaat...
maar ook m'n kracht samen, wat kracht en gewicht betreft.
Stap voor stap werd me duidelijk...
dat ik talent had voor wielrennen en dat ik daarmee verder wilde.
Ik ging een jaar later naar Europa om te wielrennen.
Maar zonder salaris. Toen ik begon, dat was in 2010...
waren er niet eens salarissen in het vrouwenwielrennen.
Ik kon het dus alleen redden door voor een lokaal team te rijden.
Het hele jaar door. Dus buiten het Europese seizoen...
moest ik terug naar het lokale team in Zuid-Afrika...
waar ik een klein salaris van kreeg.
Het is absoluut onmogelijk om een topresultaat te behalen...
als je niet in Europa fietst tussen de beste wielrenners ter wereld.
Het had zo z'n uitdagingen, hartzeer en tranen.
In m'n eerste jaar als profwielrenner...
brak ik m'n sleutelbeen drie keer in een jaar tijd.
Het was niet makkelijk voor haar.
Ze moest obstakels overwinnen waar Afrikanen nu nog tegenaan lopen.
Maar ze gaf niet op.
Ashleigh wil dat haar carrière meer betekent dan alleen iets voor haar.
Ze begrijpt dat wat zij bereikt, ook voor een ander iets kan betekenen.
Na 15 jaar wereldkampioenschappen...
is dit mogelijk je laatste kans op de wereldtitel.
Je moet er vertrouwen in hebben. -Ik heb er veel vertrouwen in.
Ik heb me goed voorbereid, m'n conditie is goed.
Ik weet dat het parcours bij me past. Ik heb het verkend.
Ik weet hoe het in Rwanda is. Je voelt de energie van Afrika.
Dat is allemaal positief, maar ik moet me er ook bewust van zijn...
dat ik niet weer terugval naar dat gevoel van druk op m'n schouders...
waar ik vaak last van heb.
Het is mijn laatste kans op de wereldtitel...
maar ik moet ook plezier hebben en van de race genieten.
Dat heb je al vaker gedaan in Afrika. -Dat levert goede resultaten op.
Ik hou van Afrika en de energie van de mensen.
Ik kan niet wachten om te racen voor een Afrikaans publiek.
Het wordt zo cool.
We gaan daar vlammen. -Ja, ik heb er zin in.
Een wereldtitel of Olympische titel winnen is echt een uitdaging...
als je uit een land komt buiten Europa.
Wereldkampioen worden was een droom die ik bijna had losgelaten.
Ik ben een van de besten ter wereld.
Ik geloof dat het WK in Rwanda...
een keerpunt is voor de Afrikaanse wielersport.
Maar het is slechts het beginpunt...
want dit wordt het evenement...
dat de wereld laat zien...
waar het Afrikaanse wielrennen om draait.
Het wordt interessant want moeten we door het WK in Rwanda...
meer gaan koersen in Afrika...
of moeten er meer Afrikanen gaan koersen in Europa?
We hebben het ons zo vaak afgevraagd en daar komt hij.
Gaat hij het redden?
Ze verdedigt de regenboogtrui op een prachtige wijze.
Perfectie.
De laatste loodjes. Eddy Merckx wint met een half wiel verschil.
Merckx wordt wereldkampioen.
Dit is zijn wereld.
Tadej Pogacar en de regenboogtrui. Die past hem als gegoten.
Ik ben David Lappartient, voorzitter van de UCI...
de internationale wielerunie.
De UCI is in april 1900 opgericht.
Het eerste wereldkampioenschap wielrennen op de weg was in 1921.
Het is een bijzondere wedstrijd. Je wint een trui en die is uniek.
We zijn de enige sport met een trui.
De regenboogtrui is het hoogst haalbare in de sport.
Het is de trui die iedereen herkent...
en wil dragen, de regenboogstrepen.
Het is een droom voor elke wielrenner om deze trui te dragen.
Alle toprijders willen hem dragen. Dat maakt het kampioenschap uniek.
Ze hebben geen oortjes, dus je moet de wedstrijd aanvoelen.
Het gaat per land. Dat is maar één keer per jaar. Ze rijden rondjes.
Zo kronen we een van de beste wielrenners.
Het WK is het WK, maar we zijn nog nooit in Afrika geweest.
We zijn met zo veel landen in Afrika bezig...
om het wielrennen een van de populairste sporten te maken...
van het continent.
En ja, we moeten dit evenement houden...
om het wielrennen in Afrika aan de wereld te laten zien.
Ze zullen de passie voor het wielrennen zien.
Ik ben Chris Froome, viervoudig winnaar van de Tour de France.
Ik ben geboren in Kenia, in Oost-Afrika.
We hebben meer wedstrijden nodig op het Afrikaanse continent...
zoals de Tour van Rwanda.
Het is de beste kans...
voor Afrikaanse wielrenners om tegen Europeanen te racen.
De hoofdrolspeler is Rwanda. Zij hebben de belangrijkste wedstrijd...
de Tour van Rwanda, en het wereldkampioenschap.
Ik ben Nelly Mukazayire. Ik ben de minister van Sport.
We zijn bescheiden begonnen...
en zijn gestegen naar 2,1. Dat was goed, maar ook uitdagend.
Dit is een speciale dag voor ons.
Deze editie van de Ronde van Rwanda wordt van een ander niveau...
want hij wordt nog belangrijker...
nu we opbouwen naar de wereldkampioenschappen van 2025.
Ik heb een speech geschreven, maar die ga ik niet oplezen.
Ik spreek vanuit m'n hart.
Het is vandaag een mooie dag voor de UCI.
Na 125 jaar vieren we ons 125-jarig bestaan...
op 14 april van dit jaar.
Om onze verjaardag te vieren...
besloten we naar Rwanda te gaan.
Ik herinner me m'n eerste ontmoeting met president Kagame.
Dat was toen voor het bid voor het organiseren...
van de wereldkampioenschappen van 2025. De president was duidelijk.
Hij wilde iets nalaten. Hij wilde uiteraard het evenement verwelkomen.
Want dit is een wielrenland, maar hij wil ook iets nalaten.
Afrika verdient het kampioenschap.
Het wordt ook een platform voor Afrika om zich te presenteren...
als serieuze kandidaat voor grote races, zoals de Ronde van Rwanda.
Zo'n ronde in Rwanda is heel nuttig voor elke organisatie ter wereld...
om echt het gevoel te krijgen wat er nodig is voor de kampioenschappen.
Kigali laat al jaren zien dat ze wereldevenementen kunnen organiseren.
Dat wil niet zeggen dat dit wereldkampioenschap...
geen obstakels zal kennen. Er zullen kinderziektes zijn.
Het zal anders gaan dan in eerstewereldlanden als Zwitserland...
of Australië, als die wereldkampioenschappen organiseren.
De wortels van het wielrennen liggen duidelijk in Europa...
en dan vooral in België, Frankrijk, Italië, Nederland en Spanje.
Er is een gebrek aan diversiteit, maar we werken eraan.
Het fietsen in Afrika is ontstaan door koloniale invloeden.
Er zijn landen als Eritrea...
dat waarschijnlijk het grootste wielerland op dit continent is.
Ze zijn gekoloniseerd door de Italianen.
Het fietsen in Zuid-Afrika begon al vroeg...
ondanks de rassenscheiding in de apartheid...
en dat kwam door de Britse en Nederlandse kolonisten.
En dan waren er landen als Marokko en Algerije.
Zij hebben een lange fietshistorie dankzij hun connectie met Frankrijk.
Fietsen werd daar niet per se gezien als een sport.
Het was een vervoermiddel.
Een land als Zuid-Afrika bijvoorbeeld...
is veel moderner dan veel andere landen.
Het is een echte sport waar mensen aan meedoen.
Maar in andere delen van Afrika...
zijn er letterlijk één of twee evenementen per jaar.
Het was een ongelofelijk ontroerende reis.
Ik denk dat er toen maar veertien nationale wielerbonden waren.
Nu zijn het er 54.
Laten we wel wezen, het is niet in één jaar gebeurd.
En ook niet in twee jaar.
Waar we nu staan, is te danken aan wat onze voorgangers hebben gedaan.
Als je alles in de context plaatst, zijn we een land...
dat pas 30 jaar oud is na de genocide op de Tutsi's.
We moesten eerst het land weer opbouwen.
Rwanda's wielrengeschiedenis...
is een van de boeiendste en inspirerendste verhalen van Afrika.
Het komt voort uit trauma, veerkracht...
en de transformerende kracht van sport.
Ik ben Jamie Bissel.
Ik ben in oktober 2013 naar Rwanda verhuisd...
om als mecanicien te werken voor het nationale team.
Het oorspronkelijke verhaal begint bij Tom Ritchie.
Tom Ritchie begon met het koffiefietsprogramma.
Maar hij had iedereen snel gezien.
Er was al een fietscultuur.
Er waren fietsen waarmee ze aardappels en wortels vervoerden.
Oude mensen gebruikten de fiets als gereedschap.
Hij keek rond en zag de mogelijkheden.
Jonathan Boyer kwam in 2007...
en veranderde het koffiefietsprogramma in Team Rwanda.
Toen kwam ik erbij, aan het einde van die periode.
Ze verhuisden naar het land om deze jonge atleten te steunen...
die graag wilden fietsen en een droom hadden.
Zo ontstonden de Originele Vijf.
team Rwanda, wielrennen
Ik ben Uwimana Rafiki Jean de Dieu.
Ik ben voormalig wielrenner. Nu werk ik als mecanicien en fietstourgids.
Ik ben Adrien Niyonshuti. Ik kom uit Rwanda en was profwielrenner.
In het begin was er 'Project Rwanda'.
Na Project Rwanda werd het Team Rwanda...
na Team Rwanda en werd het Africa Rising.
Eind 2006 ontmoette ik Jock Boyer.
Onze coach Jonathan Boyer heeft veel wielrenners getest.
Ik was erg verrast dat ik in de top vijf zat.
Vanaf dat moment ging er een wereld voor me open...
en begon ik te geloven dat ik professional kon worden.
Ik weet nog dat ik Jock Boyer altijd vroeg:
Straks verlaat je ons en ga je terug naar de VS. Jock zei:
Nee, Adrien. Ik blijf hier tot jullie je doel hebben bereikt.
We hebben het goed gedaan en het land op de wereldkaart gezet.
Adrian Niyonshuti is een bijzonder mens.
Hij verloor zes broers tijdens de genocide.
Adrian werd een Olympisch atleet en World Tour-wielrenner.
Op het hoogste niveau.
Ik denk dat het begon bij Rwanda Cycling en de wereldkampioenschappen.
Dat het WK wielrennen op de weg in 2025 in Kigali in Rwanda is...
is een direct gevolg van het werk van Jock Boyer...
en Kimberly Coats met Team Rwanda.
Als zij daar 20 jaar geleden niet het fundament voor hadden gelegd...
zouden we hier nu niet zijn.
Er zijn meer dan 100 Afrikaanse wielrenners, mannen en vrouwen...
die racen op allerlei niveaus van de profwielrennen.
Biniam Girmay is het rolmodel voor het Afrikaanse wielrennen van nu.
Italiaanse Alpen
Girmay houdt Mathieu Van Der Poel op afstand en schrijft geschiedenis.
De geschiedenisschrijver, de Eritreeër...
de rijzende ster van Afrika.
Een geweldige rit van Biniam Girmay.
Als we het over het verleden hebben...
waren er eerlijk gezegd...
niet veel zwarte Afrikanen die meededen voor de overwinning.
We fietsten mee, maar nu er races worden gewonnen in de World Tour...
voor mij vooral in klassiekers, maakt me dat erg trots...
want het is de eerste keer...
dat zwarte Afrikanen winnen in grote rondes en in klassiekers.
Ik hoop dat wat ik bereikt heb, zwarte Afrikanen zal inspireren...
zodat onze aantallen stijgen.
Voor nu hoop ik een voorbeeld te zijn...
voor toekomstige wielrenners.
Want ik denk dat het Afrikaanse wielrennen...
een mooie toekomst tegemoet gaat.
Iedereen houdt ervan...
uit de grond van hun hart.
Ik denk aan mijn succes...
en aan wat ik heb bereikt.
Het heeft een grote impact.
Masaka, Oeganda
Ik wil de volgende Biniam zijn.
Hij is zo'n man waar iedereen in Afrika tegenop kijkt.
Hij is een rolmodel voor jongens. Ik wil de Biniam zijn voor meisjes.
Hij bevindt zich in de perfecte positie om de etappe te winnen.
Oliver Naesen start de sprint voor het team van Decatlon.
Girmay zit daar...
met Mads Pedersen in z'n wiel recht in het midden.
Mads Pedersen, Pedersen, Girmay. Biniam Girmay.
Biniam Girmay wint z'n eerste etappe in de Tour de France voor Eritrea.
Aan alle Eritreeërs en Afrikanen, we moeten trots zijn.
We doen mee aan de grote rondes en gaan veel winnen.
Dit is ons moment, het is onze beurt.
Biniam Girmay won drie etappes en de groene trui. Geweldig.
Vooral met het oog op het eerste WK...
in Afrika in Rwanda in september.
Destijds waren we bezig met de vraag...
of er een toekomst zou zitten in het wielrennen in Afrika.
Nu hebben ze een kampioen.
Biniam zet de nalatenschap voort.
Hij zorgt ervoor dat jonge Afrikanen kunnen dromen.
Ze weten dat een trui winnen mogelijk is...
en ook op het podium staan in de Tour de France.
Miria, met JP. -Leuk om van je te horen, coach.
Heb je even? Ik heb goed nieuws. -Ja, ik heb wel even.
Miria, op het trainingskamp in Zuid-Afrika was je zo gemotiveerd...
je prestaties waren goed en je liet discipline zien.
Vooral door het Keniaanse en Afrikaanse kampioenschap...
en je prestaties daar...
mag jij deelnemen aan het Afrikaanse UCI-trainingskamp in 2025.
We gaan naar Kigali en naar Bretagne in Frankrijk...
om ons voor te bereiden op het WK in Kigali.
Dat is het beste nieuws dat ik ooit heb gekregen.
Ik kan wel janken.
Ik weet niet of wat ik nu voel wel echt is.
En of ik verdrietig of blij moet zijn, want dit had ik nooit verwacht.
Dit is een droom die uitkomt.
Er zijn veel hindernissen voor Afrikaanse wielrenners...
die op profniveau fietsen.
Eentje is uiteraard de visa, dat maakt reizen lastiger.
En beperkt de kansen die je krijgt.
Ik heb geluk, in tegenstelling tot andere wielrenners in Oeganda...
die lastig een visum krijgen...
dat ik nu een visum heb, al was die wel te laat.
Maar het is me wel gelukt.
Bij andere wielrenners duurde het vier of drie maanden.
Ik bid dat je het je goed gaat.
Ze beginnen te ontdekken in Afrika wat wielrennen precies is.
Misschien schittert Afrika over twee jaar ook in het wielrennen.
Het is een grote stap in het leven en elke wielrenner zou dit willen.
Naar Frankrijk gaan.
Als ga veel leren en wat ik leer, neem ik mee terug naar dit land.
Catalonië, Spanje
Het grote verschil tussen trainen of je voorbereiden op wedstrijden...
en koersen in Europa is dat fietsen hier een cultuur is.
Het is veel veiliger en dat betekent dat je als vrouw...
de onafhankelijkheid hebt om te trainen en je beroep uit te oefenen.
Fietsen heeft m'n leven veranderd. Ik ben zelfverzekerder geworden.
Maar toen ik naar Europa ging, kreeg ik pas echt vrijheid.
Het is een grote verandering.
Je verlaat je thuisland, je continent, je familie.
Ik was niemand. Ik was de beste wielrenner van Zuid-Afrika...
en van heel Afrika toen, maar ik moest m'n eigen weg zien te vinden.
Dat betekende niet bang zijn en risico's nemen.
Jarenlang was ik de vlaggendrager...
en het voorbeeld voor Zuid-Afrika en voor heel Afrika. Nu hebben we Kim.
Kim Le Court, profwielrenner, Mauritius
Ik werd gebeld door de teameigenaar. De baas van Ag Insurance zei:
Vraag Ashleigh wat ze denkt.
Als ze denkt dat Kim het waard is, halen we haar bij het team.
En ik zei: Kim heeft wielrentalent.
Ik hoop dat wat ik de afgelopen jaren heb gedaan...
Kim in staat heeft gesteld te zijn waar ze nu is...
en dat ze haar droom kan verwezenlijken.
Ze hebben niet eens geld voor vliegtickets.
Het is een continentaal team dat aan belangrijke wedstrijden mag meedoen.
Maar ze hebben geen geld.
Als ze goede fietsen en apparatuur hebben, is alles mogelijk.
Het probleem is het geld. Wielrennen is net de Formule 1.
Als je in de F1 geen geld hebt, kom je nergens.
Dat is in het wielrennen niet anders.
Het is lastig, want voor ons is het leven makkelijk. We zijn dit gewend.
Materiaal is het belangrijkste. Het wielrennen gaat niet perfect...
maar ik vind dat we het redelijk doen.
Wielrennen is duur. Er is meer nodig dan schoenen en kleding.
Een topfiets in de Tour de France kost 15.000 euro.
Gezien die kosten... Het is voor iedereen veel geld.
Voor een Afrikaan, een Europeaan of een Amerikaan, dat maakt niet uit.
Ik dacht dat de schijf kapot was, maar het was de versnelling.
Dat geeft niet.
Ik wist niet dat die kapot was, anders had ik er een meegenomen.
We regelen het wel. Ik zal Sean ondertussen vragen...
Of ik er een kan lenen.
Als hij er een heeft die je kunt lenen en...
We hebben extra sturen gekocht.
Drie extra sturen. -Perfect. Dat is mooi.
Ik stuur Sean een berichtje. Dat leest hij als hij wakker is.
Na de ronde kijken we of we een nieuwe hebben.
De onderdelen zijn het belangrijkst. Ze slijten snel, dat is normaal.
Zelfs Europese teams hebben moeite om via sponsors alles te krijgen.
Dat is hier het probleem.
We moeten begrip voor dat probleem overbrengen aan de juiste mensen.
Ik hoor al 15 jaar: Ja, maar we hebben nieuwe fietsen gekocht.
Maar ook onderdelen? Die zijn ook nodig.
In Rwanda is het moeilijk om Shimano, SRAM en wielen te krijgen.
We had het met Jonathan erover. Z'n achterste derailleur is kapot.
Met wat geluk heeft hij over een paar maanden een nieuwe.
En dat is al best snel.
Stel je voor dat we dat tegen iemand zouden zeggen...
in Duitsland of Frankrijk. 'Ga maar naar een fietsenwinkel'.
Ze kopen hem gewoon.
Doe je mee aan de Ronde van Frankrijk?
En je gaat winnen, toch? Hoe dan ook...
Wat ben je aan het eten? -Miria, geef me wat mango's.
Weet je hoe je mango's kweekt? Mijn mango's zijn zoet.
Ik ben Miiro Michael...
oprichter en voorzitter van de Masaka Cycling Club.
De Cycling Club is opgericht in het midden van Oeganda, in Masaka.
Deze club is met een programma gestart...
voor wielrenontwikkeling, zes jaar geleden.
We organiseerden elk weekend een black mamba-race.
Gewoon voor de lol. Later gingen we verder.
We zagen in dat we een generatie jonge wielrenners nodig hadden.
Zes jaar geleden begonnen we met dit programma.
Nu hebben we 50 jonge wielrenners die op nul beginnen.
De gemeenschap kijkt naar ze. Door het wielrennen...
maar ook hoe ze zijn veranderd in de gemeenschap.
Oké, jongens. Bedankt voor alles.
Bedankt dat ik aan jullie mocht uitleggen wat ik heb geleerd...
en dat ik dat met jullie mag delen.
Ik wil dat jullie weten dat jullie jongens zijn en wij meisjes.
We hebben jullie hulp nodig, want jullie inspireren ons...
maar als jullie ons verlaten, is er voor ons geen sport meer.
Misschien ben ik verwend.
Ze vinden dat m'n moeder me veel vrijheid gaf.
Ze gaf me veel vrijheid, waardoor ik mocht gaan wielrennen.
Ze zeggen: Je moeder is gek. Dat vind ik vreselijk.
Wielrennen wordt nog steeds gezien als een mannensport.
Vrouwen krijgen te maken met intimidatie en schaamte.
Sommigen mogen van thuis uit niet eens gaan wielrennen.
Daardoor geven veel meisjes het op. Zelfde geldt voor de mannen.
Elke weg is anders, maar vrouwen krijgen vaak minder prijzengeld...
en zij kunnen minder makkelijk leven van deze sport.
Als club hebben we ons best gedaan om de genderkloof te dichten.
Ik geef een voorbeeld.
Een moeder komt met een dochter van 14 jaar bij de club.
De moeder zegt: Ik wil dat mijn dochter zich inschrijft...
om bij jullie club te fietsen. Ik vraag: Waarom?
'Omdat ik jongens heb zien racen en mijn dochter is beter dan zij.'
Miria kwam hier op 14-jarige leeftijd. Ze is nu 18.
In vier jaar tijd hebben we geweldige dingen zien gebeuren.
Miria was de eerste vrouw in Oeganda...
die voor Oeganda reed op de Afrikaanse Kampioenschappen.
En raad eens? Ze stond op het podium.
Ze is in Rwanda, Burundi en Kenia geweest...
en elke dag gaat Miria vooruit.
Dus als je een meisje de kans geeft, kan dat van alles veranderen.
Merken als Zwift en andere indoor trainingsplatforms...
zijn voor vrouwen een goede plek om te rijden in een veilige omgeving.
Zo wordt talent ook herkent. Er zijn natuurlijk beperkingen.
Het is niet hetzelfde als rijden op de weg.
Vooral omdat het hoogste niveau nog steeds in Europa wordt behaald.
Alles is daarop gericht.
Er is ook een cultuurschok als je voor het eerst in Europa komt.
Vooral als je er lang moet blijven.
Atleten hebben heimwee, ze zien hun familie niet...
en doen mee aan een sport die op zichzelf al meedogenloos is.
Ik kijk uit naar het trainingskamp in Europa.
Ten eerste heb ik er zin in. Het is m'n eerste keer.
Ik ga met die mensen rijden, de profs.
Andere wielrenners krijgen vrienden en ik word op de proef gesteld.
Ik laat mijn familie achter...
maar ik ga wielrennen voor de meiden.
Als het me lukt, zullen ze blij zijn.
Ik kijk vooral ernaar uit om een team te vormen...
en om alle training die ik krijg in me op te nemen...
zodat ik goed presteer op het wereldkampioenschap.
de Waalse Pijl
Nog een paar honderd meter te gaan.
De voorste groep is uitgeput en vecht om elke centimeter.
Achter hen moet Ashleigh Moolman-Pasio heel diep gaan.
Dit jaar zal ze niet op het podium staan.
Ik heb m'n rug gebroken. Met alle talenten die nu doorbreken...
heb ik vorig jaar geen elke doel behaald.
Het is een zware periode geweest.
Vorig jaar was ik zwaar geblesseerd door 'n breuk in m'n rug.
Het was een uitdaging om terug te komen.
Ik had de vechtlust en de vastberadenheid...
maar ik kwam onderweg veel hindernissen tegen.
Luik Bastenaken Luik was een frustrerende koers voor mij.
En een teleurstellende koers.
Maar het was ook een historische en grote prestatie...
voor m'n teamgenoot Kim en voor m'n team.
We waren er klaar voor en hadden een goed raceplan.
Ik had daar een groot aandeel in. Met een knip van de vingers...
zag ik alles uit mijn handen glijden.
Ik moest afstappen, want ik werd ziek...
Ik kon niet doorgaan. Ik had mijn team teleurgesteld.
Ik stapte de bus in en zag dat Kim...
niet vooraan zat en ik voelde me zo ontmoedigd.
En toen, uit het niets, veranderde alles.
Kim Le Court moet goed timen. De sprint begint, nog 200 meter te gaan.
Kim Le Court door het midden. Kim Le Court en Puck Pieterse.
Het lijkt op die twee aan te komen. Kim Le Court wint.
Kim Le Court mag een feestje vieren voor AG Insurance Soudal.
De eerste Afrikaan die een monument wint.
Het was echt een achtbaan door de problemen...
in het begin van het jaar.
Na m'n blessure waren de Ardennen-klassiekers m'n eerste doel.
Ik moest in mezelf een balans zien te vinden.
Ik was teleurgesteld, gefrustreerd en boos op mezelf.
Maar ik was ook blij voor Kim en voor het team.
Je kunt hardlopen in Kenia, in Ethiopië.
Je kunt er een marathon lopen.
In het wielrennen word je geen kampioen door alleen te trainen.
Dat kan bij andere sporten. In het wegwielrennen niet...
Je moet leren hoe je positie kiest in het peloton...
hoe je je beschermt tegen de wind. Daarvoor moet je helaas...
naar Europa komen, want hier zijn de meeste koersen.
Hier leer je dat allemaal, en de Afrikaanse wielrenners...
die moeten reizen. En dat is lastig want ze hebben reisbeperkingen.
David Lappartient wilde een team uit Afrika samenstellen.
We noemen dat het Afrika 2025-team. Zo creëer je kansen.
Je neemt ze mee naar Bretagne waar ze meedoen aan lokale wedstrijden.
Het fijne aan het Franse systeem...
is dat er zoveel verschillende niveaus zijn...
dat als je jezelf hebt bewezen in een niveau...
kun je naar het volgende niveau. Dat is precies wat we nodig hebben.
Grassroots speelt een grote rol in de ontwikkeling van Afrikaanse atleten.
Ik denk dat ergens in Afrika de nieuwe Chris Froome woont...
de nieuwe Biniam Girmay, de nieuwe Ashleigh Moolman-Pasio.
Ze wachten om ontdekt te worden.
Er zit een Tour de France-winnaar ergens in Afrika.
Maar om dat te bereiken, zijn Grassroots-initiatieven nodig.
Je begint met 10.000 atleten, waarvan er 1000 talent hebben.
Honderd kunnen prof worden en tien mogelijk de beste ter wereld.
WK testevenement
Over 10 jaar willen we drie Afrikanen in de Tour de France hebben rijden.
Nu werken we vooral aan een culturele omslag.
Het zijn geweldige wielrenners, maar ze staan niet in de kijker.
De topsport wordt steeds oneerlijker.
Het wielrennen in Afrika is bescheiden en heeft steun nodig.
Dat maakt het zo leuk. Het voelt alsof we echt iets zinvols doen.
Bretagne, Frankrijk
Toen ik m'n visum kreeg, was ik verbaasd.
Hoe kom ik aan dit visum? Het duurde maar twee weken.
Ik kreeg het visum omdat ze zeiden...
dat als ik het niet in maart of februari zou aanvragen...
Nee, ik heb het in maart aangevraagd.
De volgende afspraak zou pas in augustus zijn.
Ik dacht steeds: Als je niet naar Frankrijk gaat...
kun je niet meer wielrennen. Dan moet je stoppen.
Als je geen visum krijgt, moet je stoppen.
Zelfs m'n moeder zei: Geen visum? Dan stop je.
Want in Frankrijk merk je pas waar je staat in het wielrennen.
Waar zit ik ten opzichte van de Europese meiden?
Qua racetechnieken, qua training? Waar sta ik?
In Europa zijn ze natuurlijk het beste in wielrennen...
en alle sporten van de hele wereld.
De grootste uitdaging in Europa is het weer.
De wegen zijn smal, je moet rechts blijven rijden, het eten, de taal.
Dat zijn de grootste uitdagingen.
We gaan de auto in.
Het probleem is vooral de positie in het peloton.
Als je gewend bent aan een peloton van 20 wielrenners...
en het er ineens 50 tot 100 zijn, is dat wennen.
Twintig seconden sprinten. -Twintig en dan rust.
Jij, als ik kijk, ga je niet... -Sprinten?
Nee, sprinten, niet twintig seconden. -Wat?
We moeten zelf tellen, want op de Garmin staat het niet.
We hebben twee dagen niet getraind.
Je moet echt een goede sprint doen. Oké, Maria? Een goede sprint.
De positie bij de sprint, daar hebben we het over gehad.
Ik heb dat net gedaan.
Een paar meiden kwamen twee weken geleden aan.
Ik kwam twee weken later hier.
Ik dacht: Ik ben te laat, ik haal die meiden nooit meer in.
Maar nu heb ik meer zelfvertrouwen.
In het begin vond ik het natuurlijk een beetje eng.
Ik wist niet hoe het zou zijn. Nieuwe mensen, andere taal...
ander eten, anders trainen, ander weer. Alles.
Als jullie Arabisch spreken, ik kom uit Oeganda en versta jullie niet.
Ik mis m'n taal.
Hoe zullen mensen naar mij kijken? Een zwart persoon in Europa?
Hoe zal dat zijn? Eng? Ik ben overal bang voor.
Vooral voor de mensen. -Ik vond het heel eng.
Het is de eerste keer dat ik ver van huis ben.
Het duurde heel erg lang en dat maakte me bang.
Maar nu geniet ik ervan en raak ik hieraan gewend.
Mijn doel is niet om wereldkampioen te worden.
Dat is niet waar ik het voor doe.
Ik blijf tegen mezelf zeggen dat ik de streep wil halen.
Als dat is gelukt, is het goed.
En misschien kom ik dan dichter bij mijn dromen.
Want bijvoorbeeld Biniam Girmay...
is ook zo begonnen. Hij kwam hier via de UCI.
Nee, hij begon bij een lokale club, toen UCI, toen prof en nu winnaar.
Groot nieuws in de wielerwereld.
De Zuid-Afrikaanse ster Ashleigh Moolman-Pasio...
ontbreekt tijdens haar mogelijk laatste Tour de France Femmes.
Ondanks een comeback na een blessure en de groene trui-winst in 2023...
wordt ze mogelijk buiten het team gehouden door AG Insurance Soudal.
Catalonië, Spanje
Ik doe niet mee aan de Ronde van Frankrijk.
Dit is een grote klap voor me...
want het is niet zomaar een wielerronde.
Het is iets waar ik mijn hele carrière voor heb gevochten.
Ik laat juist zien dat ik me dienend opstel naar het team...
het collectief en de teamopbouw en nu mag ik niet mee.
Rwanda is m'n laatste kans op de wereldtitel.
Al die jaren van voorbereiding, hard werken...
en uitdagingen overwinnen zorgen voor een groot vuur in me.
Ik denk dat er veel voor nodig is om me ervan weerhouden...
het gewenste resultaat te behalen. Ik ga er helemaal voor.
Als ik het alleen moet doen, ga ik mijn uiterste best doen...
om het alleen te doen en die regenboogtrui te winnen...
voor Zuid-Afrika en voor Afrika.
wedstrijddag Bretagne, Frankrijk, trainingskamp
Ik ga doen wat ik in alle wedstrijden heb geleerd.
Ik neem alles samen en breng het in de praktijk.
Ik hoop dat het beter gaat, want ik voel me nu sterk.
Ik ben lichter en agressiever.
Veertien rondjes, oké?
De eerste zeven rondes, rustig aan. Let op de situatie in de race.
Kijk hoe de andere wielrenners er na zeven ronden uitzien.
Je mag een beetje aanzetten, maar niet constant, oké?
Je kunt het. Concentreer je op de finale. Je blijft altijd kalm.
Ga niet vooraan zitten. Blijf niet steeds vooraan fietsen.
De UCI is cruciaal geweest. Ze hebben Afrika als prioriteit aangewezen...
bij het globaliseren van het wielrennen.
Zulke initiatieven moeten doorgaan.
We vechten om aan de start te mogen staan en nog niet om te winnen.
Je moet met een grote vijver helemaal onderaan beginnen.
Hoe groter die vijver, hoe groter de kans...
dat er atleten boven komen drijven.
Kom op, meiden. Hup.
Catalonië, Spanje
Laten we het over de doelen hebben. Dus...
de wereldkampioenen in Afrika, in Rwanda. Het is een mooie kans...
om gebruik te maken van de chaos...
en de onwennigheid van de Europeanen.
Dat wil ik gebruiken als kans.
Ja, ik denk ook dat niemand weet hoe het zal zijn.
Wij hebben er al verkend.
Er komen zo veel factoren bij kijken.
Ja. -Vooral eten.
Dat is een grote factor. -Ja, ik moet gedisciplineerd zijn.
Omdat je uit Zuid-Afrika komt...
heb je hopelijk een sterkere maag.
Dat klopt wel.
En ja, ik denk dat het gevoel en de sensatie...
altijd anders zijn in Afrika. Je hebt een...
In Europa zijn de Europeanen dichter bij hun familie en huis.
Dat maakt een verschil tijdens de race en de prestaties.
Nu is het in Afrika, waar je bent opgegroeid. Dat is extra motivatie.
Het teamwerk wordt ook interessant.
Het is niet makkelijk, want er zijn niet veel plekken...
waar je je echt kunt organiseren.
Er zijn er een paar, zoals hier, een lang recht stuk.
Daar is de bevoorradingszone en je moet zelf ook eten.
Ja, maar zo'n lang stuk is het niet...
dus ze kunnen er niet genoeg vaart maken.
Net als je op snelheid bent, komen er een aantal bochten aan.
Als er een parcours is dat geschikt is voor individuele wielrenners...
dan is dit het wel.
Er is onzekerheid over Biniam Girmays deelname aan het WK Kigali.
Het bergachtige parcours past niet bij de sprinter uit Eritrea...
maar miljoenen mensen in Afrika hopen dat hun sterwielrenner...
Biniams prestaties zijn fenomenaal.
Het is heel moeilijk te bereiken wat hij heeft bereikt...
en hij had meer hindernissen....
dan veel andere mensen in het peloton tegen wie hij het opneemt.
Hij is nog niet klaar. Hij heeft nog vele jaren te gaan.
Hij kan wereldkampioen worden. Waarschijnlijk niet hier...
want hij is niet de beste klimmer, maar in Montreal in 2026, wie weet.
Ik hoop dat hij de eerste Afrikaan wordt...
die wereldkampioen wordt.
Deze wereldkampioenschappen passen niet bij hem. Jammer dan.
Hij is het gezicht van het Afrikaanse wielrennen. Hij moet erbij zijn.
Hij moet begrijpen dat dit moment belangrijker is dan hijzelf.
De UCI Cycling Team zit vooraan...
met nummer 24 Miria Nantume.
De finale van deze etappe eindigt in een sprint.
Waarom viel je niet aan? Iedereen is moe. Ik heb het je drie keer gezegd.
Ga, Miria.
Toen ik aanviel op de klim, en ik werd teruggehaald...
zei ik: Miria, nu. Maak het af. Iedereen is moe.
We wilden allemaal dat ik zou winnen.
Hoe voel je je nu na de race?
Ik ben teleurgesteld in mezelf en het team ook, denk ik.
Maar persoonlijk ben ik blij met het resultaat...
want het is de eerste keer in Europa.
Ik heb niet gewonnen, maar ik zat in de vlucht. Het is echt geweldig.
Het is een grote verbetering voor mij en daar ben ik blij om.
Als het wereldkampioenschap komt, ben ik misschien beter dan dit.
september 2025 WK Kigali, Rwanda
Voor het WK op de weg gaan we naar Afrika.
Het WK wielrennen is begonnen in Kigali, Rwanda.
Rwanda is het eerste Afrikaanse land dat het WK wielrennen organiseert.
Ik heb veel problemen gehad met mijn maag.
Na wat onderzoekjes bleek het raffineerde suiker en zuivel te zijn.
En ze zeiden gist in plaats van gluten.
Ik ben in Kigali en ik voel me weer mezelf. Ik ben er klaar voor.
Ik voel me fris, want het voelt alsof m'n seizoen nooit echt begonnen is.
Het was een zwaar jaar. In het begin van het jaar...
had ik echt moeite met mijn vermogen...
door m'n gebroken rug. Ik had vorig jaar m'n T10-wervel gebroken.
De training en voorbereiding gingen goed...
en ik begon de Giro in de hoop dat ik weer de oude zou worden.
Het werd weer een teleurstelling. Ik was mezelf niet.
Het was opnieuw erg frustrerend en verwarrend.
Na anderhalf tot twee uur was ik leeg.
Het voelde alsof ik al m'n brandstof had opgebruikt...
die ik eerder of bij het ontbijt had gegeten en alle glycogeen was weg.
De voedingstoffen gingen niet naar m'n spieren.
M'n bloedsuikerniveau was altijd heel hoog.
Dat was de hele dag zo, zelfs als ik niet op de fiets zat.
Doei. Tot later. -Doei.
Uiteindelijk ontdekten we, met behulp van bloedonderzoeken...
dat ik insulineresistentie had.
We vonden een behandeling voor mijn insulinegevoeligheid.
Direct toen ik daarmee begon...
zag ik de verandering in mijn de glucosewaarden.
Het was fijn dat dit veranderde, maar ook hoe ik me voelde en wie ik was.
Ik was minder angstig. Het was gek. Ik voelde me een nieuw mens.
september 2025 WK Kigali, Rwanda
Ik ben terug uit Europa, en weer in Afrika...
waar het WK plaatsvindt. Ik ben heel blij en verrast...
over de kans die wij Afrikanen krijgen...
om zo'n groots evenement in ons eigen land te mogen organiseren.
Nu zal Afrika zich laten zien.
Het is onze tijd om te schitteren en ons best te doen.
We weten dat Europeanen veel beter zijn dan wij...
maar dit is ons terrein. We moeten het omarmen en ons best doen.
Toen ik me ging toeleggen op het wielrennen...
verwachtte ik dat het snel zou gaan. Ik wilde meedoen aan het WK.
Ik dacht dat ik over twee jaar wel mee zou doen.
Ik ging me er volledig op toeleggen.
Van het focussen meteen naar het WK.
Alsof je herrijst uit de as.
Het moeilijkste was racen in een groot peloton.
In Oeganda neem je het op tegen zeven of tien meiden.
In Europa staan er 80 meiden aan de start.
Het was moeilijk, maar nu geniet ik ervan.
Ik zie het nu. Ik zie nu waar ik voor werk, want alle profs...
hebben dezelfde reis afgelegd.
Kijk naar Biniam Girmay. Van een lokaal team naar een profteam.
Nee, lokaal team, UCI, en nu is hij prof.
Tegen alle verwachtingen in heeft Biniam Girmay besloten...
om mee te doen aan het WK in Kigali.
Na weken van twijfel of hij het parcours wel aankon, zal hij meedoen.
Naast z'n eigen ambities is hij de hoop van een heel continent.
september 2025 WK, Kigali Rwanda
In het begin van het seizoen twijfelde men aan me.
Het is een eer om in Rwanda te zijn, want het is ook een land...
waar ze van sport houden en een passie voor wielrennen hebben.
Ik doe niet mee aan Luik Bastenaken Luik, zelfs niet in Lombardije.
Het parcours is zwaar en ik wil niet meedoen...
om te starten en daarna op te geven.
Dit is anders. Het is voor het eerst in Afrika.
Heel belangrijk voor de Afrikaanse wielrenners.
Het parcours is lastiger voor Afrikaanse wielrenners.
Om eerlijk te zijn was het beter geweest...
om de Afrikaanse wielrenners meer kans te geven.
Ik wil altijd 'n goed resultaat behalen of zeker m'n best doen.
Maar uiteindelijk is het altijd mooi...
om het nationale shirt te dragen en m'n land te vertegenwoordigen.
Het nationale team vroeg me om ze te helpen en dat heb ik geaccepteerd.
Honderd procent. Daarom ben ik hier om m'n teamgenoten te steunen...
Heeft de rest al de persconferentie gedaan?
Pogi is al geweest, en Remco.
En Kim Le Court. -Ja.
Zal ze het goed doen morgen? -Ik denk het wel.
Voor haar mag het niet te steil.
Misschien, maar denk ik... -Ferrand-Prévot, ja.
De Mur de Kigali is erg zwaar.
Als ze daar versnellen, zal de helft van de groep lossen.
Als Pogi goed is, zullen ze versnellen.
Het zou mooi zijn als een teamgenoot meezit in de vlucht.
Kigali, ben je daar? Laat je vlaggen eens zien. Kigali.
Goedemorgen. Welkom bij het WK wegwielrennen van 2025...
in Kigali in Rwanda. We hebben al eerder gezegd...
Dit is de eerste keer dat het WK in Afrika wordt gehouden.
Het is zo ver. De wegwedstrijd voor de mannen en vrouwen elite.
We hopen dat dit WK voor een blijvende nalatenschap zorgt.
Het is bijzonder om meerdere redenen. Ik vertegenwoordig Zuid-Afrika al...
Dit is het 16e jaar van m'n profcarrière.
Jarenlang was ik de enige Afrikaanse wielrenner...
die op topniveau meedeed bij de Europese vrouwenwedstrijden.
Het is fijn om te zien dat er nu meer renners meedoen.
Renners als Kim Le Court die geel heeft gedragen in de Tour.
Er zit langzaam maar zeker vooruitgang in en dat is geweldig.
Het belangrijkste voor mij is dat ik hoop en ook ga...
voor een goed resultaat, maar bovenal wil ik een goede wedstrijd rijden...
en de race met trots uitrijden.
Als we aankomen...
drink je een fles met elektrolyten voor de start.
Voor de start van de wedstrijd, want het is erg heet vandaag.
Ja, erg heet.
Je moet je energie op peil houden, maar je bent er klaar voor.
Je moet erin geloven.
Je hebt er alles aan gedaan...
om er klaar voor te zijn.
En als je aan het fietsen bent...
denk dan aan alle offers die je hebt gebracht.
Zware trainingen, weg zijn van je familie...
pijn lijden op de fiets.
Frankrijk was lastig.
Aan de start denk je daaraan, en dat gebruik je als brandstof.
Het zorgt voor motivatie.
Het zorgt dat je je best doet, ongeacht het resultaat.
Een jaar voorbereiding voor deze wedstrijd.
Vandaag is mijn moeder...
Ze gaat naar het clubhuis.
Ze hebben de hele gemeenschap gebeld. 'Kom kijken.'
Maak ze trots. -Ik doe m'n best.
We hebben een gebrek aan basisspullen.
We lopen ver achter op de Europese rensters.
We kunnen geen fietsen kopen, want in Europa kosten ze al 15.000 euro.
Ik weet niet waar we dat geld vandaan moeten halen.
Het is veel lastiger. We hoeven niet de grootste wedstrijden te hebben.
We hebben betere coaches nodig, betere voeding.
Dat zou al veel helpen...
als dat beschikbaar komt voor andere Afrikaanse renners.
Het wordt zwaar. Meer dan 6000 hoogtemeters...
de hitte, de luchtvochtigheid, de Mur de Kigali...
ofwel de Muur van Kigali is extreem zwaar.
Het wordt een extreem zware race.
Voor Rwanda.
Er is altijd wel wat stress, maar tegelijkertijd...
wordt dit een iconisch moment voor Rwanda en Afrika.
Als de mannen beginnen, gaan de vrouwen ook starten.
De mannen beginnen te tellen.
Sommigen twijfelden aan ons. 'Een Afrikaanse coach?'
We zijn niet goed genoeg. We hebben een Europeaan nodig.'
Het belangrijkste is om kalm te blijven, op te letten...
en energie te besparen.
Als ze maar niet vol gas geven op de eerste beklimmingen.
Ik denk dat ze er bang voor zullen zijn.
Dit is team Zuid-Afrika.
Ik ben hier al een paar dagen.
Overal waar ik kom, verbaas ik me. Ze roepen mijn naam.
Eritrea. Eritrea, m'n vrienden.
In het land van duizend heuvels...
staan honderdduizenden mensen langs de weg.
Alles komt samen, een selectief parcours...
met de hitte en de luchtvochtigheid.
Daar is hij, Biniam Girmay vertegenwoordigt z'n team...
z'n land, z'n continent. Maar de grote vraag blijft:
Wat kan hij doen op dit meedogenloze parcours?
Voor Ashleigh Moolman-Pasio is dit haar laatste wereldkampioenschap.
Een laatste kans om geschiedenis te schrijven.
Miria Nantume, de jonge Oegandese renster, heeft maanden getraind...
duizenden kilometers. Het komt allemaal neer op dit moment.
Het is tijd voor wielrennen in Afrika.
Ashleigh Moolman-Pasio komt als eerste door.
Daar rijdt Biniam Girmay.
Nu wordt het zwaar voor Miria Nantume.
Ze moet diep gaan om het wiel te houden.
Ze naderen de Mur de Kigali.
Dit is Bini en ik ben bang dat de klim te zwaar is voor Bini.
Maar dit parcours is niets voor hem.
En Ashleigh Moolman-Pasio brengt alles weer bij elkaar.
Je ziet dat de aanval van Amanda Spratt...
schade heeft aangericht in het peloton.
En nu de Mur de Kigali, met een helling van 15 procent.
Hij is 400 meter lang. Een klassieke kasseienstrook in hartje Afrika.
Wat een inspanning en moed van de man die de hoop van een continent is.
Het parcours is meedogenloos. Het is te veel voor Miria Nantume vandaag.
Goed gedaan.
Wat zonde voor de Zuid-Afrikaanse.
29e, ondanks het gejuich van de Afrikaanse fans langs de weg.
Ik had zo'n kramp tijdens de één na laatste klim.
Ik moest met die vlucht mee.
Goed gedaan.
Ja, het was leuk. De tweede ronde moest ik lossen.
Het lukte me niet, maar we leren van onze fouten.
Volgende keer beter. Volgende week rijd ik een ronde in Burundi.
Die wil ik winnen om dit te compenseren.
Het was heel zwaar. Ik ben erg moe, maar dat is normaal.
Ik zie al veel jongens lossen vanwege het loodzware parcours...
maar ik ben blij dat ik mee kon fietsen.
Ik ben nog best ver gekomen, 175 km, dus dat is wel oké.
Ik ben vooral trots op wie ik ben geworden.
Belangrijker dan goede resultaten, ben ik vooral veranderd...
van een onzekere, verlegen vrouw tot een sterke vrouw.
Niet alleen fysiek, maar ook emotioneel en mentaal.
Ik wil naar een team in Europa om m'n carrière als prof voort te zetten.
Ik heb grote dromen. Dit is nog maar het begin.
Er zijn veel jonge kinderen...
vooral in Afrika die naar me kijken en me volgen.
Het motiveert me om door te gaan naar het volgende seizoen.
Stap op een fiets. Het zal deuren openen. Het geeft je vrijheid.
Het verandert je leven voorgoed.
Vertaling: Yvonne Joosten Iyuno