Downloaded from YTS.BZ
Official YIFY movies site: YTS.BZ
Po raz pierwszy mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym
odbędą się w Afryce. To wielkie wydarzenie dla kontynentu.
Na organizatora wybrano Rwandę.
Zobaczymy, jak to wszystko wypadnie.
Teraz kolarze z Afryki mają szansę
na włożenie tęczowej koszulki.
Moim idolem jest Biniam Girmay.
Cała Afryka czeka na te mistrzostwa.
Biniam tworzy historię.
To wschodząca gwiazda afrykańskiego kolarstwa.
Jesteś wielki!
Nie chcemy, żeby skończyło się tylko na tym,
że weźmiemy w tym udział. Pragniemy wygrać dla Afryki.
Są przy Mur de Kigali.
Ten brukowany podjazd to afrykański klasyk.
Trzeba uważać i zachować spokój.
Afrykańskie kolarstwo nie zaczyna się rozkręcać.
Ono już się rozkręciło.
O Afryce usłyszy cały świat.
KOLARSTWO W AFRYCE - ROWEREM PRZEZ KONTYNENT
KIGALI - STOLICA RWANDY
Dzień dobry, Kigali!
Jest szósta rano,
nad krainą tysiąca wzgórz wschodzi słońce.
To wyjątkowy dzień.
Dziś Międzynarodowa Unia Kolarska oficjalnie ogłosi,
że Rwanda będzie gospodarzem mistrzostw w 2025 roku.
Jestem dumny z tego,
że mistrzostwa świata w kolarstwie szosowym
zawitają do Kigali.
To wielkie osiągnięcie.
Zawodowe kolarstwo zagości w Afryce.
Mistrzostwa zorganizuje Rwanda.
Afryka to jedyny kontynent,
który nigdy dotąd nie był gospodarzem tej imprezy.
Afrykańska kawa i herbata.
Napełnij cały garnek.
Tak zrobię.
Będziesz robić posho?
- Nie, to woda do mycia. - Chcesz się umyć w gorącej?
Czemu nie?
Nazywam się Miria Nantume,
pochodzę z Ugandy i należę do klubu kolarskiego z Masaki.
Uprawiam kolarstwo od 2020 roku.
Mama zaprowadziła mnie do klubu,
ponieważ często spotykałam się ze znajomymi
i bała się, że to mnie zepsuje. Nie spodobał jej się ten sport,
jednak dzięki temu miałam jakieś zajęcie
odciągające mnie od złego towarzystwa.
Spytałam ją, czy sobie poradzi, skoro jest dziewczyną.
Rodzina Mirii od strony ojca nie chciała, by uprawiała kolarstwo,
jednak ja szybko zauważyłam, że jest tym zafascynowana.
Potem się rozkręciło. Zaczęła na tym zarabiać,
co pomagało nam w utrzymaniu.
Z czasem wszyscy pokochaliśmy ten sport.
Nawet ci, którzy z początku byli temu przeciwni.
Gdy przyjechała do RPA,
szybko zorientowaliśmy się, że ma talent.
Odkrył ją klub w Masace.
Przychodzę tutaj, gdy chcę odzyskać siły.
Na przykład wtedy, gdy jestem smutna.
Siadam i słucham odgłosów natury.
Tutaj czuję, że przyroda żyje.
Odzyskuję pogodę ducha
i nie mam żadnych zmartwień.
Przyglądam się roślinom,
zachodowi słońca,
słucham muczenia krów.
Nazywam się JP Van Zyl, jestem fanem afrykańskiego kolarstwa.
Pracuję dla Światowego Centrum Kolarstwa z siedzibą w Szwajcarii,
które wspiera rozwój tej dyscypliny w Afryce.
Owen powiedział mi, że Miria ma talent
i zasługuje na udział w obozie szkoleniowym w RPA.
Zorganizowaliśmy go przed mistrzostwami Afryki.
Miria była niezmordowana
i bardzo zmotywowana.
Chciała wykorzystać swoją szansę.
Niektórzy sportowcy od razu czują,
że to jest ich miejsce,
i chcą dowiedzieć się jak najwięcej. Chłoną wiedzę jak gąbka.
Pragnę pokazać wszystkim, co osiągnęłam.
Inspiruję rodziców do tego,
żeby przyprowadzali dzieci na treningi.
To mnie napędza.
Myślę o tym,
że przyjdą mnie zobaczyć, i to dodaje mi sił.
W tym roku zamierzam wziąć udział w mistrzostwach świata.
Zawodniczka z RPA dociera do mety.
Moolman-Pasio wychodzi na prowadzenie.
Ashleigh Moolman-Pasio sięga po najwyższe laury.
Przez długi czas
była jedyną znaną kolarką z Afryki.
Ashleigh zdobywa kolejne trofea.
Wyprzedza rywalkę.
Ashleigh wygrywa kolejne mistrzostwa.
Jestem Ashleigh Moolman-Pasio, pochodzę z RPA.
Obecnie należę do zespołu AG Insurance Soudal.
KATALONIA, HISZPANIA
W dzieciństwie
jeździliśmy z przyjaciółmi na rowerach,
jednak wtedy nawet nie myślałam
o uprawianiu kolarstwa.
Interesowały mnie dyscypliny popularne w RPA.
Hokej na trawie, lekkoatletyka, tenis.
Potem studiowałam inżynierię chemiczną
i to właśnie na studiach poznałam mojego męża Carla.
To on szybko zorientował się,
że mam zadatki na kolarkę.
Jestem drobna, a przy tym wytrzymała i silna.
Dzięki temu mam dobre warunki do uprawiania tej dyscypliny.
Okazało się, że mam do tego smykałkę
i zajęłam się kolarstwem na poważnie.
Rok później zaczęłam jeździć w Europie,
jednak nie otrzymywałam wynagrodzenia.
To było w roku 2010
i kobiety uprawiające kolarstwo nawet nie mogły marzyć o pensji.
Żeby zarabiać,
musiałam wrócić do Afryki.
Po zakończeniu sezonu w Europie wróciłam do RPA.
Jeździłam dla niewielkiego zespołu
i otrzymywałam symboliczne wynagrodzenie.
Żeby osiągnąć coś w tej dyscyplinie,
trzeba rywalizować w Europie,
bo tam ścigają się najlepsi.
Sukces nie przyszedł łatwo. Rodził się w bólach.
Podczas pierwszego roku uprawiania kolarstwa zawodowo
trzykrotnie złamałam obojczyk.
Nie było jej łatwo.
Jako kolarka z Afryki musiała pokonać wiele trudności,
jednak nie poddała się. Ashleigh nie jeździ tylko dla siebie.
Wie, że jej sukcesy inspirują innych.
Startujesz w mistrzostwach świata od 15 lat.
To może być twoja ostatnia szansa na tytuł,
ale nie masz się czego bać.
Jestem pewna siebie.
Dobrze się przygotowałam i ta trasa mi pasuje.
Jeździłam nią. Wiem, jak to jest w Rwandzie.
Poza tym poniesie mnie afrykańska energia.
Mam wiele atutów,
jednak nie chcę wmawiać sobie,
że muszę coś wygrać.
Gdy odczuwam taką presję, gorzej mi idzie.
To ostatnia szansa na tytuł mistrzowski,
jednak przede wszystkim chce się tym cieszyć.
Wiele razy świetnie ci szło.
Dzięki takiemu nastawieniu osiągałam dobre wyniki.
Kocham Afrykę i energię, jaką emanują jej mieszkańcy.
Nie mogę się doczekać, bo pojadę dla afrykańskich kibiców.
Przede mną świetny wyścig.
Pojedziemy tam i będzie ogień.
Jasne, już mnie nosi.
Zwycięstwo na mistrzostwach świata czy na olimpiadzie
to wielkie osiągnięcie
dla zawodnika spoza Europy.
W pewnym momencie przestałam marzyć o tytule mistrzowskim,
a i tak zostałam jedną z najlepszych kolarek świata.
Uważam, że mistrzostwa w Rwandzie
odmienią afrykańskie kolarstwo.
To pierwszy krok.
Podczas tego wydarzenia
pokażemy światu,
że też potrafimy się ścigać.
Te zawody powiedzą nam,
czy potrzebujemy więcej takich imprez w Afryce
i czy możemy wysłać więcej zawodników na wyścigi w Europie.
Czy zdoła wyprzedzić stawkę?
Obronił tęczową koszulkę w wielkim stylu.
Perfekcyjny finisz.
Eddie Mercks wyprzedził rywali o pół koła
i został mistrzem świata.
Oto nowy mistrz.
Tadej Pogacar włożył tęczową koszulkę.
Nazywam się David Lappartient,
jestem prezesem Międzynarodowej Unii Kolarskiej.
Unia powstała w kwietniu 1900 roku.
Pierwsze mistrzostwa w kolarstwie szosowym
zorganizowano 21 lat później.
To specyficzny wyścig.
Mistrz otrzymuje unikalną koszulkę.
Taką nagrodę przyznaje się wyłącznie w kolarstwie.
To największe wyróżnienie, jakie można zdobyć.
Każdy kolarz marzy o tym,
żeby włożyć na siebie koszulkę z olimpijskimi pasami.
To marzenie każdego zawodnika.
Najlepsi walczą o to, żeby zdobyć tę koszulkę.
Dzięki temu te mistrzostwa są wyjątkowe.
Kolarze nie korzystają z komunikacji radiowej.
Sami muszą wczuć się w trasę.
Taki wyścig odbywa się raz w roku,
trzeba przejechać pętlę.
Chodzi nam o to, żeby zwyciężył jeden z najlepszych.
Mistrzostwa rządzą się swoimi prawami.
Pierwszy raz organizujemy je w Afryce.
To pomoże promować kolarstwo
w wielu krajach.
Chcemy, żeby ten sport stał się
jednym z najpopularniejszych na kontynencie.
Pokażemy też,
że ta dyscyplina nie jest obca Afryce.
Kibice zobaczą zawodników jeżdżących z prawdziwą pasją.
Jestem Chris Froome,
czterokrotnie wygrałem Tour de France.
Urodziłem się w Kenii, kraju leżącym w Afryce Wschodniej.
Potrzebujemy więcej wyścigów
takich jak ten organizowany w Rwandzie.
Dzięki temu afrykańscy kolarze
będą mogli rywalizować z Europejczykami.
Kraj gra kluczową rolę.
Odbywa się w nim wyścig Tour du Rwanda.
Teraz zorganizowano tu mistrzostwa świata.
Nazywam się Nelly Mukazayire, jestem ministrą sportu.
Zaczynałam skromnie.
W końcu przyznano mi wysokie stanowisko,
co wiązało się z wieloma nowymi wyzwaniami.
To ważny dzień dla nas wszystkich.
Tegoroczny wyścig Tour du Rwanda jest wyjątkowy,
ponieważ pomoże nam przygotować się
do organizacji mistrzostw świata w kolarstwie szosowym.
Przygotowałem sobie przemówienie,
ale będę mówił prosto z serca.
To wielki dzień w historii Międzynarodowej Unii Kolarskiej.
Czternastego kwietnia tego roku
obchodzimy 125 rocznicę istnienia unii.
Postanowiliśmy uczcić to w Rwandzie.
Dobrze pamiętam pierwsze spotkanie z prezydentem Kagame.
Gdy zaproponowałem mu
zorganizowanie mistrzostw świata,
nie wahał się długo.
Chciał tej imprezy w swoim kraju,
ponieważ kolarstwo jest tu bardzo popularne.
Afryka zasługuje na te mistrzostwa.
Chcemy pokazać światu,
że można zorganizować tutaj duże imprezy kolarskie,
takie jak Tour du Rwanda.
Taki wyścig pomaga wielu tutejszym organizacjom.
Przy okazji pokaże nam,
jakie wyzwania stoją przed nami podczas wrześniowych mistrzostw.
Kigali od lat udowadnia,
że może organizować imprezy na światowym poziomie.
Oczywiście przy organizacji mistrzostw świata
zdarzają się pewne trudności, szczególnie na początku.
W tym przypadku wyzwania są trochę inne od tych,
z którymi mierzyły się Szwajcaria czy Australia.
Początków kolarstwa należy szukać w Europie.
W krajach takich jak Belgia, Francja,
Włochy, Holandia czy Hiszpania.
Te kraje zdominowały kolarstwo, ale chcemy to zmienić.
W Afryce zaczęło się w czasach kolonializmu.
Erytreę,
gdzie kolarstwo jest bardzo popularne,
skolonizowali Włosi.
W RPA ta dyscyplina też ma długą tradycję,
jednak jej rozwój utrudniły podziały z czasów apartheidu,
wprowadzonego przez Holendrów i Brytyjczyków.
W Maroko i Algierii
kolarstwo rozpowszechnili Francuzi.
Rower służy nie tylko sportowcom.
Jest także środkiem transportu.
RPA jest lepiej rozwinięte
od wielu krajów Afryki
i tam rower kojarzy się głównie z kolarstwem i jazdą rekreacyjną.
W innych rejonach Czarnego Kontynentu
organizuje się jedną czy dwie imprezy kolarskie rocznie.
To niesamowita podróż pełna sukcesów.
Ówcześnie działało 14 narodowych związków kolarskich.
Dziś istnieją 54.
Oczywiście to wszystko nie stało się w rok czy dwa lata.
Osiągnęliśmy to dzięki naszym poprzednikom i ich staraniom.
Można powiedzieć,
że Rwanda istnieje jako kraj dopiero 30 lat,
licząc od czasu ludobójstwa popełnionego na Tutsi.
Budujemy nasz naród od nowa.
Historia tutejszego kolarstwa jest niezwykła i inspirująca.
To opowieść o tragedii i potędze sportu,
która potrafi zmieniać świat.
MUSANZE, RWANDA
Jestem Jamie Bissel.
Przeprowadziłem się do Rwandy w październiku 2013 roku,
żeby pracować jako mechanik dla drużyny kolarskiej.
Wszystko zaczęło się od Toma Ritchiego,
który zajął się promocją kolarstwa w tym kraju.
Rowery były tu bardzo popularne,
jednak służyły przede wszystkim do przewozu towarów.
To były narzędzia pracy.
Tom uznał, że Rwanda ma potencjał kolarski.
W roku 2007 przyjechał tu Jonathan Boyer
i na bazie amatorskiego zespołu zbudował grupę Rwanda.
Ja zjawiłem się tutaj niedługo po nim.
Zamieszkali w Rwandzie,
żeby wspierać młodych ludzi pragnących zostać kolarzami.
Tak powstała tak zwana "pierwsza piątka".
Nazywam się Uwimana Rafiki Jean de Dieu.
Kiedyś uprawiałem kolarstwo.
Obecnie naprawiam rowery
i organizuję wycieczki rowerowe.
Jestem Adrien Niyonshuti. Pochodzę z Rwandy.
Byłem zawodowym kolarzem.
Zaczęliśmy od projektu Rwanda.
Potem była grupa Rwanda.
Na koniec powstała grupa kolarska Africa Rising.
Pod koniec 2006 roku poznałem Jocka Boyera.
Był naszym trenerem, sprawdził wielu kolarzy.
Nie mogłem uwierzyć, że znalazłem się w pierwszej piątce.
Zobaczyłem przed sobą przyszłość.
Uwierzyłem, że mogę zostać zawodowcem.
Mówiłem Jockowi:
"W końcu nas zostawisz i wrócisz do Stanów".
Odpowiadał: "Nie ma mowy.
Zostanę z wami, aż osiągnięcie swoje cele".
Dzięki nam o Rwandzie usłyszał cały świat.
Adrien jest wspaniałym człowiekiem.
Podczas ludobójstwa popełnionego na Tutsi stracił sześciu braci,
a mimo to wziął udział w Olimpiadzie
i osiągnął wysoki poziom w kolarstwie.
Wszystko zaczęło się od tej grupy kolarzy
i pamiętnych mistrzostw świata.
Mistrzostwa odbędą się w Kigali między innymi dzięki wysiłkom
ludzi takich jak Jock Boyer i Kimberly Coats.
Dwadzieścia lat temu położyli podwaliny
pod rozwój profesjonalnego kolarstwa w Rwandzie.
Bez nich nie osiągnęlibyśmy tego wszystkiego.
Obecnie ponad 100 Afrykanów obu płci ściga się zawodowo.
Biniam Girmay jest wzorem dla przyszłych pokoleń.
ALPY, WŁOCHY
Girmay wyprzedza rywali i przechodzi do historii.
Oto wybitny Erytrejczyk,
wschodząca gwiazda Afryki.
Wspaniały finisz!
Prawda jest taka,
że niewielu czarnych Afrykanów
wygrywa takie wyścigi.
Bierzemy w nich udział, jednak zazwyczaj bez sukcesów,
szczególnie gdy chodzi o oficjalne zawody oraz klasyki.
Jestem pierwszym czarnym Afrykaninem,
który wygrał Wielki Tour oraz wyścig klasyczny,
co jest dla mnie wielkim powodem do dumy.
Mam nadzieję, że zainspiruję innych kolarzy z naszego kontynentu.
Chcę być przykładem dla młodych i uważam,
że przyszłość afrykańskiego kolarstwa zapowiada się wspaniale.
Liczę na to,
że tę dyscyplinę będzie uprawiać
coraz więcej młodych ludzi.
Wielu szczerze pokochało ten sport.
Mnie udało się osiągnąć kilka sukcesów
i mam nadzieję,
że to zainspiruje innych.
MASAKA, UGANDA
Moim idolem jest Biniam Girmay.
Tutaj wszyscy chcą być tacy jak on.
Dla chłopaków jest wielkim idolem.
Ja pragnę być Biniamem w wersji żeńskiej.
Erytrejczycy i wszyscy Afrykanie mogą być ze mnie dumni.
Bierzemy udział w ważnych wyścigach i możemy je wygrywać.
To nasz czas.
Biniam wygrał trzy etapy i otrzymał zieloną koszulkę.
Niesamowite.
Teraz może zdobyć kolejne trofeum
podczas mistrzostw w Rwandzie.
Kolarstwo już rozwija się w Afryce,
a teraz ma ona swojego mistrza.
Przetarł innym drogę do osiągania sukcesów.
Młodzi Afrykanie zobaczyli,
że to jest możliwe,
i teraz sami marzą o zwycięstwach w Tour de France.
Miło pana słyszeć, trenerze.
Miria, możesz rozmawiać? Mam dobre wieści.
Jasne.
Na obozie w RPA byłaś zaangażowana
i osiągałaś świetne wyniki.
Wykazałaś się też dyscypliną,
szczególnie podczas mistrzostw Afryki.
To sprawiło, że chcemy zaprosić cię na obóz przygotowawczy
do mistrzostw świata w 2025 roku.
Najpierw pojeździmy w Kigali,
a potem polecimy do Bretanii, gdzie będziesz dalej trenować.
To najlepsza wiadomość, jaką kiedykolwiek usłyszałam.
Chyba się rozpłaczę.
Nie mogę uwierzyć, że to dzieje się naprawdę.
Nie wiem, czy się smucić, czy cieszyć.
Nie spodziewałam się tego.
Marzenia się spełniają.
Afrykańscy kolarze muszą pokonać wiele przeszkód,
żeby startować na najwyższym poziomie.
Konieczność posiadania wizy stwarza problemy z podróżowaniem.
Zawodnicy z Ugandy
często mają trudności z otrzymaniem wizy.
Ja już swoją mam, a i tak dostałam ją z opóźnieniem.
Niektórzy czekają na nią trzy, cztery miesiące.
Życzę ci jak najlepszego miejsca.
Świat powoli zaczyna dostrzegać potencjał afrykańskiego kolarstwa.
Może za dwa lata
nasz kontynent stanie się rozpoznawalny pod tym względem.
Dla mnie to ważny krok w życiu.
Każdy kolarz by się z tego cieszył. Lecę do Francji.
Wszystko, czego się tam nauczę, zabiorę ze sobą do ojczyzny.
Różnica pomiędzy Afryką a Europą
polega na tym,
że tutaj kolarstwo jest częścią kultury.
W Europie można trenować w bezpiecznych warunkach.
Kobieta nie musi walczyć o to,
żeby uprawiać wymarzoną dyscyplinę.
Kolarstwo zmieniło moje życie.
Dzięki niemu stałam się bardziej pewna siebie.
Przeprowadzka do Europy była dla mnie przepustką do wolności
i wielką zmianą.
Wyjechałam z ojczyzny, w której została moja rodzina.
Na początku nic nie znaczyłam,
choć byłam najlepszą kolarką w RPA i w Afryce.
Musiałam odnaleźć się na nowo.
Nie bałam się i wiedziałam,
że muszę zaryzykować.
Przez wiele lat stanowiłam przykład
dla kolarek z RPA i całej Afryki. Teraz ta rola przypadła Kim.
Zadzwonił do mnie szef zespołu AG Insurance Soudal.
Zapytał, czy uważam, że w Kim warto zainwestować,
bo miał dla niej miejsce w zespole.
Odparłam, że ona potrafi i chce się ścigać.
Mam nadzieję,
że pomogłam jej dotrzeć tam,
gdzie jest teraz,
i spełnić marzenia.
TESTY PRZED MISTRZOSTWAMI ŚWIATA W KOLARSTWIE SZOSOWYM
Brakuje im pieniędzy na bilety lotnicze.
To grupa, która może startować w wyścigu Etoile de Besseges.
Problemem jest jednak budżet.
Taki zespół może wiele osiągnąć, jeśli ma porządne rowery i sprzęt.
Kolarstwo jest jak formuła jeden.
Bez pieniędzy nic nie zdziałasz.
Nam trudno to zrozumieć,
bo nasze życie jest łatwiejsze.
Sprzęt jest najważniejszy.
Nie musi być idealny,
ale to połowa sukcesu.
Kolarstwo jest dość drogie, same buty nie wystarczą.
Rower z najwyższej półki do startu w Tour de France
kosztuje 15 tysięcy euro.
Do tego dochodzi opłata za udział. Dla Afrykanina to mnóstwo pieniędzy.
Dla Europejczyka i Amerykanina również.
Pękła tarcza hamulcowa i rozwaliła się przerzutka.
Nie szkodzi.
Nie wiedziałem o przerzutce, inaczej bym zamówił.
- Coś wymyślę, zapytam Seana. - Może pożyczy?
Właśnie. Albo taką znajdzie.
Kupiliśmy trzy dodatkowe rączki.
Świetnie.
Napiszę do Seana, bo teraz pewnie śpi.
Pogadam z nim, gdy wstanie. Może znajdzie zapasowe części.
Wszyscy miewają problemy z częściami.
Nawet zespoły z Europy odczuwają braki,
bo sponsorzy nie zawsze zapewniają wystarczającą ilość.
Tutaj jest z tym trochę gorzej.
Mam nadzieję, że moją wypowiedź usłyszą właściwi ludzie.
Od 15 lat słyszę: "Przecież załatwiliśmy nowe rowery".
Pytam wtedy, czy kupiono także zapasowe części.
W Rwandzie trudno dostać podzespoły uznanych firm.
Jonathan powiedział mi,
że w jego rowerze zepsuła się przerzutka.
Przy odrobinie szczęścia sprowadzimy drugą za kilka miesięcy,
czyli dość szybko.
Wyobrażacie sobie reakcję kogoś z Niemiec czy Francji,
gdyby usłyszał coś takiego w sklepie rowerowym?
Kupujesz i tyle.
- Wystartujesz w Tour de France? - Tak.
- I pewnie wygrasz? - Jasne.
Co tam żujesz?
Miria, daj mango.
Wiesz jak je uprawiać? Są takie słodkie.
Nazywam się Miiro Michael.
Jestem założycielem i prezesem klubu kolarskiego Masaka.
Klub działa w środkowej Ugandzie, w mieście Masaka.
Sześć lat temu
uruchomiliśmy projekt rozwoju kolarstwa.
W każdy weekend organizowaliśmy wyścig,
tak dla rozrywki.
Z czasem klub zaczął się rozwijać
i potrzebowaliśmy młodych kolarzy.
Projekt wypalił
i obecnie mamy 50 młodych adeptów kolarstwa,
którzy zaczynają od podstaw.
Lokalna społeczność widzi,
że uprawianie sportu
odmieniło tych ludzi.
Dziękuję wam za wszystko.
Za czas, który poświęciliście na wysłuchanie tego,
czego się nauczyłam.
Chcę powiedzieć wam jeszcze jedno.
My jesteśmy dziewczynami, wy chłopakami.
Potrzebujemy waszej pomocy,
bo jesteście dla nas inspiracją.
Jeśli nas zostawicie, będziemy musiały porzucić ten sport.
Może jestem trochę rozpieszczona.
Oni uważają, że mama dała mi za dużo swobody,
bo pozwoliła mi trenować kolarstwo.
Twierdzą, że głupio postąpiła. Nie cierpię, gdy ktoś tak mówi.
W wielu społecznościach kolarstwo postrzegane jest
jako sport typowo męski.
Kobiety, które chcą go uprawiać, są obrażane i wyśmiewane.
Zdarza się, że ich rodziny zakazują im jazdy na rowerze.
To sprawia, że wiele z nich rezygnuje.
Mężczyźni też mają pod górkę,
jednak kobiety często otrzymują mniejsze nagrody finansowe
i mają trudności z utrzymaniem się z kolarstwa.
Robimy,
co w naszej mocy,
by wyrównać szanse bez względu na płeć.
Podam wam przykład.
Matka przyprowadza do klubu 14-latkę
i mówi:
"Chcę, żeby trenowała u was kolarstwo".
Pytam dlaczego. Odpowiada: "Widziałam wyścig chłopaków i uważam,
że moja córka może być lepsza od nich".
Miria zaczęła, mając 14 lat. Teraz ma 18.
Przez cztery lata zrobiła ogromne postępy.
Była pierwszą kobietą,
która reprezentowała Ugandę na mistrzostwach Afryki
i stanęła na podium.
Ścigała się w Rwandzie, w Burundi, w Kenii.
Za każdym razem czegoś się uczy.
Wystarczy dać takiej dziewczynie szansę
i wszystko może się zmienić.
Symulatory pozwalają trenować bez wychodzenia w domu.
Dzięki nim kobiety mogą jeździć w bezpiecznych warunkach.
Ułatwiają też wyławianie talentów.
Oczywiście nie zastąpią jazdy w terenie.
Ojczyzną kolarstwa na najwyższym poziomie
nadal jest Europa.
Wyjazd tam jest dla Afrykanina szokiem kulturowym,
szczególnie za pierwszym razem.
Długi pobyt wiąże się
z tęsknotą za domem i rodziną.
Poza tym chodzi o rywalizację, która momentami jest bezwzględna.
Nie mogę się doczekać obozu treningowego w Europie.
Bardzo mnie cieszy, że tam polecę. To mój pierwszy taki obóz.
Będę trenować z zawodowcami
i poznam nowych przyjaciół.
Teraz wszyscy dowiedzą się, kim jestem.
Na jakiś czas rozstanę się z rodziną, ale będę jeździć dla moich dziewczyn.
Gdy wygram, bardzo się ucieszą.
Będę jeździć w zespole
i przyswajać sobie wszystko, czego uczą na treningach.
Dzięki temu mam szansę dobrze wypaść podczas mistrzostw świata.
WYŚCIG LA FLECHE WALLONE DLA KOBIET
Zostało kilkaset metrów, walczą o każdy centymetr.
Ashleigh Moolman-Pasio została w tyle.
Tym razem nie stanie na podium.
Doznałam złamania kręgosłupa.
W zeszłym roku nie osiągnęłam żadnego z wyznaczonych celów.
Ten czas był dla mnie wyjątkowo trudny.
Rok temu złamałam kręgosłup. To była poważna kontuzja,
która utrudniła mi powrót do kolarstwa.
Walczyłam o to z wielką determinacją,
ale po drodze pojawiło się mnóstwo przeszkód.
Wyścig Liège-Bastogne-Liège strasznie mnie sfrustrował
i rozczarował.
Z drugiej strony
był wielkim sukcesem dla Kim, mojej koleżanki z zespołu,
oraz dla całej naszej grupy.
Chciałyśmy się pokazać się i miałyśmy plan,
a ja miałam odegrać w tym wyścigu ważną rolę.
W jednej chwili wszystko wymknęło się spod kontroli.
Musiałam zrezygnować,
bo źle się czułam i nie mogłam jechać dalej.
Myślałam o tym, że zawiodłam zespół.
Gdy wsiadałam do autobusu, zauważyłam,
że Kim nie jedzie na czele stawki, i wszystkiego mi się odechciało.
Potem wszystko się zmieniło.
Kim Le Court musi przyśpieszyć.
To ostatnia prosta, zostało 200 metrów.
Kim jedzie pośrodku,
walczy o miejsce z Puck Pieterse.
Kim mija metę jako pierwsza.
Wygrywa ten wyścig dla grupy AG Insurance Soudal.
Dokonała tego jako pierwsza Afrykanka w historii.
Przeżyłam emocjonalną huśtawkę. Do tego doszły problemy,
z którymi zmagałam się na początku roku,
gdy dochodziłam do siebie po kontuzji.
Wyścig w Ardenach był moim pierwszym po przerwie.
Musiałam jakoś wyważyć w sobie te wszystkie emocje.
Byłam rozczarowana i wkurzona na siebie,
a z drugiej strony cieszyłam się z sukcesu Kim i zespołu.
Można ćwiczyć bieganie w Kenii czy w Etiopii,
a potem z miejsca wystartować w maratonie.
W kolarstwie nie wystarczy tylko to, co umiesz.
Rywalizujesz z innymi, ale musisz też wiedzieć,
jaką pozycję zająć w peletonie i jak osłonić się przed wiatrem.
Najlepsze warunki do nauki zapewnia Europa,
bo tutaj organizuje się większość wyścigów.
Dla kolarzy z Afryki oznacza to konieczność podróżowania,
co wszystko utrudnia.
Poza tym obowiązują pewne ograniczenia.
David Lappartient postanowił stworzyć zespół kolarzy z Afryki.
Nazwaliśmy go grupa Afryka 2025.
Dzięki temu ci sportowcy dostali szansę.
Trenują w Bretanii z lokalnym klubem.
We Francji działa to w ten sposób, że jest wiele szczebli do pokonania.
Po zaliczeniu pierwszego można piąć się na kolejne
i właśnie to było nam potrzebne.
Inicjatywy oddolne są bardzo ważne dla rozwoju afrykańskiego sportu.
Gdzieś tam czeka na odkrycie talent na miarę Chrisa Froome'a,
Biniama Girmaya, Ashleigh Moolman-Pasio.
Ten ktoś czeka na swoją szansę.
To ktoś, kto może wygrać Tour de France.
Żeby dotrzeć do takiego talentu, potrzebujemy inicjatyw oddolnych.
Z dziesięciu tysięcy sportowców tysiąc będzie miało predyspozycje.
Stu może osiągnąć profesjonalny poziom.
Dziesięciu znajdzie się w światowej czołówce.
Za 10 lat w Tour de France może wystartować dwóch,
trzech kolarzy z Afryki.
Żeby tak się stało, trzeba włożyć sporo wysiłku w ich rozwój.
To wspaniali zawodnicy, jednak świat ich nie zna.
Sport na najwyższym poziomie nie jest już tylko dla wybranych.
Afryka zasługuje na wsparcie.
Cieszę się, że robimy coś ważnego.
BRETANIA, FRANCJA
Gdy otrzymałam wizę, byłam zaskoczona.
Czekałam raptem dwa tygodnie.
Okazało się, że gdybym nie złożyła wniosku...
w marcu? Nie, to był luty? A jednak marzec.
Gdybym nie zrobiła tego w marcu, następna szansa byłaby w sierpniu.
Pomyślałam sobie wtedy: "Jeśli nie polecę do Francji,
koniec z kolarstwem. Po prostu zrezygnuję.
Jak nie przyznają mi wizy, to z tym kończę".
Mama mówiła mi to samo. Powiedziała:
"Obóz we Francji pokaże, na co naprawdę cię stać".
Tutaj trenuję z dziewczynami z Europy,
co jest dla mnie najlepszym sprawdzianem.
Europa zapewnia najlepsze możliwości do uprawiania kolarstwa
i sportu w ogóle.
Największym wyzwaniem była dla mnie pogoda.
Poza tym niektóre drogi są wąskie, obowiązuje ruch prawostronny,
trzeba przyzwyczaić się do jedzenia, poznać język.
Musiałam przez to przebrnąć.
Uczą się zajmować pozycję w peletonie.
Na razie takim dwudziestoosobowym.
Gdy jedzie 50-100 zawodników, jest o wiele trudniej.
Przez 20 sekund jedziesz sprintem, potem odpoczywasz 40 sekund.
Obserwowałem cię,
nie jechałaś sprintem przez 20 sekund.
To dlatego, że muszę to wyczuć. Nie mam licznika.
- Nie używamy go drugi dzień. - Starałyśmy się.
Musisz przyłożyć się do sprintu.
Dzięki temu zajmiesz dobre miejsce. Rozmawialiśmy o tym wczoraj.
Wiem, próbowałam.
Niektóre dziewczyny przyjechały na obóz dwa tygodnie temu.
Ja jestem tu od niedawna.
Bałam się, że nie dam rady i tego nie nadrobię.
Teraz czuję się o wiele pewniej.
Na początku byłam onieśmielona, bo nie wiedziałam, co mnie czeka.
Nowi ludzie, nowy język, inne jedzenie, spanie na kwaterze.
Ty mówisz po arabsku,
ja w języku rwanda, więc trudno się dogadać.
Boję się tego, jak ludzie w Europie podchodzą do czarnoskórych.
To mnie przeraża.
- Boję się kontaktu z nimi. - Przez pierwsze dni też się bałam.
Pierwszy raz jestem tak daleko od domu
na długim wyjeździe.
Potem się przyzwyczaiłam i teraz mnie to cieszy.
Nie chodzi mi o to, żeby koniecznie wygrać w mistrzostwach świata.
Najważniejsze to dotrzeć do mety.
Jeśli się uda, będzie dobrze.
Wiem,
że mogę spełnić moje marzenia, bo Biniam też tak zaczynał.
Najpierw były mistrzostwa...
Pomyłka, na początku jeździł w klubie.
Potem wystartował na mistrzostwach i w końcu zaczął wygrywać.
Sensacyjne wieści ze świata kolarstwa.
Ashleigh Moolman-Pasio być może nie wystartuje
w wyścigu Tour de France.
Wróciła po kontuzji,
w 2023 roku zdobyła zieloną koszulkę,
jednak może stracić miejsce w grupie.
Nie wezmę udziału w wyścigu Tour de France,
co bardzo mnie boli.
Dla mnie to nie jest zwyczajny wyścig.
Walczyłam o to przez całą karierę.
Udowodniłam, że potrafię pracować zespołowo.
Poświęcałam się dla drużyny,
a oni mi podziękowali.
Mistrzostwa w Rwandzie to moja ostatnia szansa na tytuł.
Lata przygotowań,
ciężkiej pracy i pokonywania trudności sprawiły,
że jestem bardzo zdeterminowana.
Nie wiem, co takiego mogłoby mnie powstrzymać
przed osiągnięciem celu.
Dam z siebie wszystko, nawet jeśli będę musiała walczyć o to sama.
Zrobię co w mojej mocy,
żeby zdobyć tęczową koszulkę dla RPA i całej Afryki.
BRETANIA, FRANCJA, WYŚCIG TESTOWY
Wykorzystam to, czego nauczyłam się w trakcie innych wyścigów.
Połączę wszystko w całość, żeby pomogło mi na trasie.
Jestem silniejsza,
lżejsza i jeżdżę bardziej agresywnie.
Siedem pierwszych okrążeń jedź spokojnie.
Oceń sytuację,
przyjrzyj się rywalkom.
Potem zacznij cisnąć,
tylko nie cały czas.
Poradzisz sobie. Skoncentruj się przed finiszem.
Zachowaj spokój i nie trzymaj się kurczowo pierwszego miejsca.
Nie możesz cały czas pracować na czele.
Unia Kolarska odegrała kluczową rolę w rozwoju afrykańskiego kolarstwa.
Uznała, że Afryka pomoże wypromować ten sport na całym świecie.
Teraz trzeba kontynuować różne projekty,
bo wciąż musimy walczyć o to, żeby w ogóle wystartować.
Potrzebujemy wielu inicjatyw oddolnych,
bo dają nam szansę na zdobywanie miejsc na podium.
Porozmawiajmy o naszych celach.
Podczas mistrzostw w Rwandzie
kilka czynników może przemówić na naszą korzyść.
Na trasie czasami będzie chaos.
Poza tym Europejczycy nie przywykli do takiego klimatu.
- Możemy to wykorzystać. - My tam byliśmy.
Wielu zawodników nie wie, co ich czeka.
Wszystko może się zdarzyć,
szczególnie w przypadku jedzenia.
Z tym trzeba się pilnować.
Dorastałaś w RPA.
Moim zdaniem masz mocniejszy żołądek od wielu ludzi.
- To prawda. - Na to liczę.
Poza tym ci, którzy przyjadą do Afryki,
znajdą się w nowym miejscu.
W Europie są u siebie, blisko swoich rodzin i domów.
To zawsze ma wpływ na samopoczucie i wydolność.
Ty się tutaj wychowałaś. To może bardzo pomóc.
Z jazdą zespołową też będzie trudniej.
Na tej trasie jest niewiele miejsc,
gdzie można dobrze się zorganizować.
Na przykład tutaj jest długa prosta.
Pewnie zrobią tam punkt z jedzeniem i wodą, szkoda zwalniać.
Z drugiej strony odcinek nie jest na tyle długi,
żeby dobrze się rozpędzić.
Nabierasz prędkości, a tu nagle masz kilka zakrętów.
Ta trasa świetnie nadaje się dla kogoś,
kto chce jechać sam.
Wciąż nie jest pewne,
czy Biniam Girmay wystartuje w mistrzostwach świata.
Górzysta trasa niezbyt odpowiada sprinterowi z Erytrei.
Mieszkańcy Afryki liczą na to, że stawi się na starcie.
Biniam dokonał czegoś niebywałego.
Trudno jest dotrzeć na sam szczyt,
gdy trzeba pokonać tak wiele przeszkód.
Wielu jego rywali miało o wiele łatwiej.
Uważam, że ma przed sobą jeszcze wiele dobrych lat.
Może zostać mistrzem.
W Afryce będzie mu trudno, bo nie przepada za podjazdami.
Za rok mistrzostwa w Montrealu i wtedy pewnie pokaże klasę.
Mam nadzieję, że zostanie pierwszym mistrzem z Afryki
w kolarstwie szosowym.
To nie są zawody skrojone pod Biniama, ale co robić?
Jest symbolem afrykańskiego kolarstwa.
Powinien stawić się na starcie.
Musi zrozumieć, że tu nie chodzi tylko o niego.
- Dlaczego nie atakowałaś? - Byłam zmęczona.
- Jak wszyscy. Trzy razy mówiłam ci "dawaj".
Ja miałam zacząć, potem ty i znów ja.
Miałaś atakować. Wszyscy są padnięci.
Jak wrażenia po wyścigu?
Jestem trochę zawiedziona.
Drużyna też nie jest ze mnie zadowolona.
Z drugiej strony ten rezultat mnie cieszy,
bo to mój pierwszy start w Europie.
Na jakiś czas oderwałam się od peletonu.
To jest dla mnie wielki postęp i mam powody do radości.
Gdy zaczną się mistrzostwa, może będę w lepszej formie.
KIGALI, RWANDA
WRZESIEŃ 2025 ROKU, POCZĄTEK MISTRZOSTW
Mistrzostwa świata w kolarstwie zawitały do Afryki.
Zorganizowano je w Kigali.
Rwanda to pierwszy afrykański kraj,
który jest gospodarzem tej imprezy.
Miałam sporo problemów z żołądkiem.
Zrobiłam badania i powiedzieli, że mam stosować cukier rafinowany,
nabiał oraz drożdże zamiast glutenu.
Jestem w Kigali,
znów czuję się silna i gotowa do startu.
Mam duży zapas sił, bo w sezonie praktycznie nie jeździłam.
To był trudny rok.
Bałam się,
że po złamaniu kręgu będę miała problemy z wydolnością.
To był dziesiąty kręg odcinka piersiowego kręgosłupa.
Podczas treningów i przygotowań wszystko szło dobrze.
Wystartowałam w Giro d'Italia z nadzieją na to,
że będę jechać swoje.
Znów się rozczarowałam. Nie szło mi dobrze.
Byłam sfrustrowana i pogubiona.
Po półtorej godzinie jazdy kompletnie tracę siły.
Z tego, co zjadłam dzień wcześniej i na śniadanie, nic nie zostaje.
Tak jakby wyparował cały glikogen.
To oznaczało, że moje paliwo nie dociera do mięśni.
Zawsze miałam wysoki poziom cukru.
Te problemy pojawiały się nawet wtedy,
gdy nie jeździłam na rowerze.
W końcu znaleźliśmy przyczynę, pomogły badania krwi.
Okazało się, że mam insulinooporność.
Zastosowaliśmy odpowiednią kurację i teraz jest lepiej.
Zobaczyłam poprawę, gdy tylko zaczęłam się leczyć.
Poziom glukozy znacznie spadł.
To było niesamowite.
Czułam się świetnie, byłam spokojniejsza.
To tak, jakbym zaczęła żyć na nowo.
Wróciłam z Europy.
Znów jestem w Afryce. Czekam na rozpoczęcie mistrzostw.
Bardzo cieszy mnie,
że zorganizowanie największej imprezy kolarskiej
przypadło Afrykanom.
To czas dla Afryki.
Musimy się przyłożyć.
Europejczycy jeżdżą lepiej od nas,
ale jesteśmy u siebie.
Skorzystajmy z tego i dajmy z siebie wszystko.
Gdy zaczynałam, liczyłam na to,
że szybko wystartuję w mistrzostwach świata.
Uznałam, że będę potrzebować na to jakichś dwóch lat,
i skupiłam się wyłącznie na tym.
Zaczęłam od zera, a teraz jestem tutaj.
Podczas obozu najtrudniejsze było dla mnie jeżdżenie w peletonie.
W Ugandzie jeździłam z siedmioma, dziesięcioma dziewczynami.
W Europie było ich 80.
Na początku miałam problemy. Teraz to lubię.
Wiem, dokąd zmierzam.
Wszyscy zawodowcy przebyli tą samą drogę.
Ja też musiałam ją przebyć.
Zaczynali w lokalnych klubach,
potem przechodzili na zawodowstwo i teraz mogą zawierać kontrakty.
Wielkie zaskoczenie.
Erytrejczyk Biniam Girmay zdecydował się na start
w mistrzostwach świata w Kigali.
Długo zastanawiał się,
czy poradzi sobie na trudnych podjazdach.
Teraz chce spełnić swoje marzenia i nadzieje wszystkich Afrykanów.
Na początku sezonu ogarnęły mnie wątpliwości,
jednak przyleciałem do Rwandy i jest to dla mnie wielki zaszczyt,
ponieważ wszyscy tutaj kochają kolarstwo.
Nigdy nie brałem udziału w wyścigu Liège-Bastogne-Liège,
nie jeździłem też w Lombardii. To bardzo trudne trasy,
a nie chciałem stawać na starcie tylko po to, żeby potem zrezygnować.
Tej okazji nie mogę przegapić,
to pierwsze mistrzostwa zorganizowane w Afryce.
Dla kolarzy z tego kontynentu jest to bardzo ważne wydarzenie.
Niektóre trasy w Europie
są dla nas wyjątkowo trudne,
a my też zasługujemy na szansę.
Zawsze walczę o jak najlepszy wynik
i bardzo cieszy mnie to,
że pojadę w koszulce mojego kraju.
Zawodnicy z Erytrei poprosili mnie o pomoc.
Zgodziłem się bez wahania.
Jestem tutaj, żeby wspierać kolegów z zespołu.
Pozostali już po konferencji prasowej?
Pogi tak, Remco też.
Kim Le Court też była.
Poradzi sobie jutro?
Myślę, że tak. Tylko ona nie lubi stromizn.
Ferrand-Prevot jest mocna.
Najgorszy jest podjazd Mur de Kigali.
Tam wielu zostanie w tyle.
Pogi może ich podciągnąć.
Oby ktoś z naszej grupy uciekł peletonowi.
Kigali, jesteście tu?
Pokażcie flagi!
Dzień dobry. Witamy na otwarciu mistrzostw świata
w kolarstwie szosowym w roku 2025.
Jesteśmy w Kigali, stolicy Rwandy.
Pierwszy raz mistrzostwa zorganizowano w Afryce.
Wystartują najlepsze kolarki i najlepsi kolarze.
Oby to były pamiętne mistrzostwa.
Ta impreza jest wyjątkowa z wielu powodów.
Reprezentuję RPA w zawodowym kolarstwie od 16 lat.
Latami byłam jedyną afrykańską zawodniczką
rywalizującą z najlepszymi w Europie.
Cieszy mnie, że teraz jest więcej takich kolarek.
Jedną z nich jest Kim Le Court, która pojedzie w żółtej koszulce.
To wszystko powoli idzie do przodu.
Będę walczyć o dobry wynik,
jednak najważniejsze jest to,
że pragnę być z siebie dumna po ukończeniu wyścigu.
Na miejscu
powinnaś wypić elektrolity.
Jeszcze przed startem.
- Dziś jest bardzo gorąco. - Racja.
Musisz być dobrze nawodniona.
Jesteś gotowa, uwierz w to.
Przygotowałaś się najlepiej, jak mogłaś.
Naprawdę.
Przypomnij sobie
o tych wszystkich wyrzeczeniach.
Mordercze treningi, rozłąka z rodziną,
długie godziny jazdy.
We Francji było ci bardzo trudno.
Przypomnij sobie o tym na starcie.
To cię zmotywuje i nakręci przed wyścigiem.
Jedź najlepiej, jak potrafisz. Rezultat nie ma znaczenia.
Przygotowywałam się cały rok.
Mama...
będzie dziś w świetlicy.
Zaprosili tam całą okolicę, będą oglądać wyścig.
- Spraw, żeby byli z ciebie dumni. - Postaram się.
Potrzebujemy nawet tego, co niezbędne,
bo jesteśmy daleko w tyle za europejskimi kolarzami.
Rowery trzeba sprowadzać z Europy.
Jeden kosztuje 14, 15 tysięcy euro.
Niewielu stać na taki wydatek.
Nie musimy organizować wielkich wyścigów.
Potrzebni są lepsi trenerzy i lepsze odżywianie.
To mogłoby dać szansę wielu afrykańskim kolarzom.
To będzie męka, ponad sześć kilometrów podjazdów.
Upał, wilgoć i jeszcze podjazd Mur de Kigali,
który jest po prostu morderczy.
Przed nami wybitnie trudny wyścig.
Jest trochę nerwów,
jednak to wielka chwila dla Rwandy i całej Afryki.
Zaczynają mężczyźni.
Potem podadzą czas pozostały do startu kobiet.
Niektórzy twierdzili, że trener z Afryki sobie nie poradzi.
Mówili, że należy sprowadzić kogoś z Europy.
Trzeba uważać, zachować spokój
i oszczędzać siły.
Oby na pierwszych podjazdach nikt nie jechał na maksa.
Na początku wszyscy będą mieli lekkiego stracha.
Oto zespół z RPA.
Przyjechałem tu kilka dni temu.
Gdziekolwiek jestem, ktoś mnie woła.
Zespół z Erytrei.
W krainie tysiąca wzgórz
przy drogach ustawiają się setki tysięcy ludzi.
Wszystko jest przygotowane, wyznaczono trasę.
Jest gorąco i wilgotno.
Oto Biniam Girmay. Reprezentuje swój kraj i całą Afrykę.
Pytanie, czy poradzi sobie na tak wymagającej trasie.
Dla Ashleigh Moolman-Pasio to ostatni start w mistrzostwach.
Ostatnia szansa, żeby przejść do historii.
Oto Miria Nantume, młoda kolarka z Ugandy.
Trenowała miesiącami, przejechała tysiące kilometrów.
Zaczynamy mistrzostwa w Afryce.
Ashleigh Moolman-Pasio reprezentuje RPA.
Dopingują Biniama.
Miria opadła z sił, prawie położyła się na kierownicy.
Zbliżają się do Mur de Kigali.
Jest i Biniam. Podjazdy dały mu się we znaki.
To nie jest trasa dla niego.
Ashleigh dobrze sobie radzi.
Atakuje ją Amanda Spratt,
Peleton został w tyle.
Są przy Mur de Kigali.
Ten brukowany podjazd ma 400 metrów długości,
to afrykański klasyk.
Biniam daje z siebie wszystko.
Wierzy w niego cały kontynent.
To mordercza trasa. Miria nie daje rady.
RPA jest rozczarowane, Ashleigh zajęła 29 miejsce.
Wspaniały doping nie pomógł.
Przed ostatnimi podjazdami miałam straszne skurcze,
ale musieliśmy podjechać.
Byłaś świetna.
Dobrze się bawiłam,
ale przy drugim okrążeniu opadłam z sił
i nie mogłam dalej jechać.
Uczymy się na błędach. Za drugim razem pójdzie lepiej.
W przyszłym tygodniu mam wyścig w Burundi. Chcę go wygrać.
Tak sobie to wynagrodzę.
Było ciężko, jestem wykończony.
Widziałem, że wielu zawodników się wycofało.
Ta trasa jest mordercza.
Cieszę się, że dojechałem.
Zrobiłem 175 kilometrów.
Jestem dumna z tego, co osiągnęłam.
Wyniki nie są tu najważniejsze.
Byłam nieśmiałą i niepewną kobietą,
a stałam się silna.
Fizycznie, emocjonalnie i mentalnie.
Marzę o tym, żeby dostać się do zespołu z Europy.
Chcę jeździć zawodowo.
Mam wielkie plany, to dopiero początek.
Wzoruje się na mnie mnóstwo dzieciaków,
szczególnie z Afryki.
To zachęca mnie do startów w przyszłym sezonie.
Wsiądź na rower.
On otworzy przed tobą świat, da ci wolność
i na zawsze odmieni twoje życie.
WERSJA POLSKA: TRANSPERFECT MEDIA POLAND
TEKST: MICHAŁ WAWSZCZAK