Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
AKCJA TEGO FILMU ROZGRYWA SIĘ W CIĄGU JEDNEGO TYGODNIA WIOSNĄ 1988 ROKU
Gotowy?
Nie widzę tłumacza.
Po co ten mikrofon?
Zwykle migam mniej więcej tutaj.
Gdzieś tutaj.
Ale gdy się emocjonuję, dużo migam.
Będzie lepiej, jeśli założę moje okulary.
W porządku.
Poradzę sobie bez nich.
Gotowi?
Tak! Wreszcie!
Mam coś do opowiedzenia.
UNIWERSYTET GALLAUDETA WASZYNGTON D.C.
JEDYNA UCZELNIA NA ŚWIECIE DLA GŁUCHYCH I NIEDOSŁYSZĄCYCH
Byłem w pokoju dziewczyny.
NIEDZIELA
Aż tu nagle…
światła zaczęły migać…
Poczułem wibracje.
Ktoś kopał w drzwi,
co oznacza, żeby się pospieszyć.
Podszedłem do drzwi.
Zszedłem na dół do wejścia na kampus.
Na żywo z Uniwersytetu Gallaudeta.
Studenci protestują,
ponieważ chcą mieć wpływ na przyszłość szkoły.
Ma zostać wybrany nowy rektor. Studenci chcą osobę Głuchą.
Wracałem z KFC.
Jedną ręką jadłem podczas jazdy.
Drugą ręką migałem.
Spotykałem się ze słyszącą dziewczyną. Bardzo się denerwowała.
Powiedziała: „Głuchy kierowca! Patrz na drogę”.
Odparłem: „Luzik”.
Kiedy dotarłem na kampus…
ludzie uderzali
w maskę mojego samochodu.
Studenci demonstrują i czekają cały dzień
przed bramą uniwersytetu.
W środku odbywa się spotkanie rady.
Jeśli studenci osiągną cel,
uniwersytet będzie miał pierwszego Głuchego rektora
po 124 latach.
Szłam w dół wzgórza, gdy zobaczyłam tłumy ludzi.
W powietrzu unosiła się ekscytacja.
Pomyślałam sobie: „Wybiorą Głuchą osobę”.
Gallaudet to jedyna uczelnia dla Głuchych.
Przez 124 lata swojej historii nie miała Głuchego rektora.
W 1864 roku Abraham Lincoln podpisał ustawę
powołującą pierwszą uczelnię dla głuchych studentów.
CZAS NA GŁUCHEGO REKTORA!
Najwyższy czas.
Ktoś przyniósł pudełko.
Pełne ulotek.
Ktoś dał mi jedną z nich.
Zobaczyłam ulotkę…
podniosłam, przeczytałam.
Widzisz? Mówiłem ci.
Typowi słyszący.
Rozejrzałem się dookoła i nagle…
Tego wieczoru na uniwersytecie wybuchła burza.
Rada szkoły pominęła
dwóch Głuchych kandydatów na stanowisko rektora…
na rzecz słyszącej kobiety.
Nie akceptuję tego.
Wśród finalistów byli dwaj Głusi:
Harvey Corson i I. King Jordan,
dziekan Wydziału Sztuk i Nauk.
Kontrowersje dotyczą trzeciego kandydata,
kobiety słyszącej, Elisabeth Zinser.
Nie do pomyślenia było, że wybrali słyszącą osobę.
CZY ZATRZYMASZ TE PAPIERY?
WYRZUCISZ JE? SPALISZ? TAK!
Byli wściekli.
Poczuli się obrażeni.
Chcieli przemocy.
Moja pierwsza myśl – „kontrola”.
Całkowicie wymknęli się spod kontroli.
Na nagraniach z tamtego okresu
wyglądasz jak kozak.
Byłem sporo szczuplejszy.
Wstałem i powiedziałem: „Usiądźcie”.
Tak zrobili.
RPA MIAŁA APARTHEID MY – „GŁUCHEID”
Czuję się równie urażony jak wy,
kiedy mówią nam, że Głusi
nie są wykwalifikowani!
Widzę nakręconego faceta…
gotowego do działania.
Taki się urodziłeś?
Dla innych
byłem niewinnym aniołkiem, ale moi rodzice uważali inaczej.
Byłem demonem z piekła rodem.
Zaraz, nie jesteś aniołkiem?
Mam tu aureolę,
ale jest lekko przybrudzona.
I trochę przekrzywiona.
Mój ojciec był najlepszym technikiem dentystycznym w okolicy.
Wielu przychodziło do jego pracy z jego powodu,
ale nie mieli pojęcia, że jest Głuchy.
Technicy laboratoryjni mówili:
„Wstyd pracować z osobą głuchą”.
Więc umieścili go w piwnicy.
Pracował tam codziennie.
Nie wolno mu było usiąść na górze.
Był rozgoryczony?
Głusi byli do tego przyzwyczajeni.
Akceptowali to.
Ale ja nie chciałem.
Jak bardzo wam przykro?
Jak bardzo?
Lepiej.
Ja tego nie doświadczę.
Ten świat nas nie zatrzyma!
Ta kontrowersja rzuciła światło na grupę,
która przyzwyczaiła się do działania
bez blasku rozgłosu –
radę Uniwersytetu Gallaudeta.
Poprosiłem ich, żeby wysłali kogoś, kto nam to wyjaśni,
a oni odpowiedzieli: „Jesteśmy zajęci”.
Bzdura!
Członkowie rady
nie chcieli publicznej konfrontacji.
Nie obchodziliśmy ich.
GŁUCHEGO REKTORA!
Takie mieli podejście.
Byliśmy nakręceni. „Gdzie jest rada?”.
Chcemy znać powód!
Chcemy wyjaśnień!
Wiedziałem, gdzie są.
DZIŚ WIECZOREM
Wściekli studenci idą w stronę hotelu, gdzie rada miała zaplanowaną kolację.
Byłem na przodzie.
Przewodziłem wszystkimi.
Studenci chyba wybrali mnie.
Byłem przewodniczącym samorządu,
ale zostałem zaprzysiężony ledwie kilka dni wcześniej.
Nie dopuścimy do tego!
Wrzucili mnie na głęboką wodę, a ja nie umiałem pływać.
To jak policzek wymierzony w naszą twarz.
Wielu zaczęło do mnie podchodzić.
Jakbym to ja przewodził.
Patrzą na mnie jak na przewodnika. „Prowadź nas. Co teraz?”
Kto dowodził?
Ja.
Rada jest na trzecim piętrze.
Wiecie, co oni robią?
Siedzą, jedzą smaczny posiłek i robią sobie jaja ze studentów.
Nie pozwólcie, by wyszli bez rozmowy z nami.
Studenci patrzą na przewodniczącą rady,
Jane Bassett Spilman.
Ugh, ta kobieta.
Jest dużo złości. Nie wiemy, o co chodzi.
Chyba powinniśmy byli wybrać Głuchego rektora.
Była ucieleśnieniem snobizmu i bogactwa.
Ubrana w te swoje wyniosłe marynarki.
Reprezentuje pani społeczeństwo Głuchych.
Wielki chaos.
Wszyscy migali jednocześnie.
Potrzebowaliśmy kontroli nad tłumem.
Policja twierdzi, że zostaniecie aresztowani.
To wasza decyzja.
Zdecydowałam się przejąć scenę.
Policja uważa, że tłum jest zbyt blisko.
Musicie dać nam trochę przestrzeni.
Nic nie słyszę.
Jestem całkowicie głucha.
Ale mam w sobie rytm.
Wiem, jak podążać za rytmem.
Możesz się poruszać i podążać za muzyką, ponieważ ją czujesz.
W liceum byłam cheerleaderką.
Mieliśmy taniec w stylu Pac-Mana.
W naszej społeczności jest taki żart.
Wsiadamy do samochodu, włączamy radio,
zaczynamy tańczyć,
a tam lecą wiadomości.
Ruch i rytm…
to cała magia.
Spilman musi odejść!
Potrzebowaliśmy rytmu,
żeby wszyscy utrzymali ten sam beat.
Spilman musi odejść!
Udało wam się.
Teraz rada was wysłucha.
Spilman zgodziła się na rozmowę ze studentami.
Policja twierdzi, że będą jej chronić.
Nazywam się Jane Bassett Spilman.
Jestem przewodniczącą rady.
Przepraszam.
Nie jesteśmy zadowoleni z decyzji,
którą państwo podjęli.
Są państwo winni wyjaśnienia…
Kiedy spotkałem się ze Spilmanem, byłem zły.
Byli Głusi kandydaci. Na nich nadszedł czas.
Byli dobrymi kandydatami.
Dwóch do jednego.
Dwóch Głuchych przeciwko słyszącej.
Powinni im państwo coś wyjaśnić.
Chcieliście, żebym zeszła
i porozmawiała z tymi ludźmi.
Była sztywna jak kołek.
Ponoć mam rozmawiać ze studentami.
Typowa pańcia z Anglii.
Jak…
Jakbyś siedział z nią na herbatce.
Najpierw porozmawiajmy,
a potem zobaczymy, czy damy radę to obgadać.
Już czas,
żebyście wrócili na uniwersytet.
Spędźmy spokojny wieczór.
Bzdury!
Spokojnie.
Mam pytanie.
Czy potrafi pani migać?
Nie, nie umiem.
Zupełnie nie rozumiała
rzeczywistości Głuchych.
Zupełnie.
W porządku.
Jane, jeśli mogłabym…
Zapytałem: „Dlaczego?
Dlaczego mianowaliście Zinser?”.
Ona na to:
„Głusi nie są gotowi, by funkcjonować
w słyszącym świecie”.
Że co?
Czy ona faktycznie tak powiedziała?
Ona to powiedziała?
Tłumaczka odparła: „Dobrze usłyszeliście”.
Chcieliśmy krzyczeć.
Jak to wykrzyczeć…
w naszym języku?
Ich świat może jest cichy, ale ich gniew tej nocy
jest głośny i wyraźny.
Jestem tak wkurzona, że aż mnie mdli.
Rozmawiamy z dr Zinser w jej domu w Greensboro.
Chcę, by wiedzieli, że mam zaszczyt
pełnić funkcję rektora tego uniwersytetu.
Czekaliśmy 124 lata.
Dlaczego? Dlaczego słysząca?
Płonąłem ze złości.
Jak widać za mną,
kilkuset studentów Gallaudeta
zgromadziło się w hali sportowej kampusu.
Nie sądzę, że można oceniać kogoś
tylko po jednej cesze,
Głuchy czy słyszący,
jako jedynej kwalifikacji do objęcia stanowiska.
Zebraliśmy się w grupie
i dyskutowaliśmy, co dalej robimy.
Coś trzeba było zrobić,
tylko co?
Czy powinniśmy zorganizować wiec?
Powinniśmy to zrobić? Nie powinniśmy.
Co zrobiliście?
Wkurzymy wielu ludzi.
Który sklep?
Na Florida Street.
Nie chodziło tylko o to, żeby mieć Głuchego rektora.
Chodziło o coś więcej.
Słyszący ludzie zawsze nas ignorują.
Studenci twierdzą, że rada
ma uprzedzenia wobec Głuchych.
Teraz!
Nadszedł czas działania.
Lynda, zanim skończymy:
czy studenci mają szansę
na zmianę decyzji?
Według przewodniczącej rady
to ostateczna decyzja. Nie zamierzają zmienić zdania.
Ogień zapłonął.
Teraz albo nigdy. Chcemy teraz!
Chcemy Głuchego rektora.
Dziadek skontaktował się ze mną
przez dalekopis.
To urządzenie do połączeń telefonicznych.
CZEŚĆ DZIADKU, CT
CT oznacza „co tam,
możesz pisać”.
Ale on nie pisze zbyt szybko.
WIDZIAŁEM WIADOMOŚCI
Dziadek napisał…
PROSZĘ, USZANUJCIE STARSZYCH
Tylko nie to.
Nie powiedział tego wprost, ale wiem, co miał na myśli.
Zaakceptuj to.
Nie wychylaj się.
Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałem sześć lat.
Moim prawdziwym ojcem zastępczym był dziadek.
Uczęszczał na Uniwersytet Columbia w latach 30.
Nie miał tłumacza.
Musiał czytać z ruchu warg.
Ukończył studia na trzech różnych kierunkach.
Miał wobec mnie bardzo wysokie oczekiwania.
Nie podobało mu się to, gdy migaliśmy publicznie.
Zawsze mówił mi:
„Migaj w takim małym obszarze. Nie przesadzaj”.
Pomyślałem: „Dobrze,
stopniowo będę migać coraz większymi gestami”.
To było jak szukanie kłopotów.
Zawsze powtarzał, że to ważne, bym pasował do słyszącego świata.
Zastanawiałem się czemu.
Nie chcę się dopasowywać.
Mam własny świat.
PONIEDZIAŁEK
W czasach zdominowanych przez głośne protesty…
ZATRĄB DLA GŁUCHEGO REKTORA
…ich protest, podobnie jak ich świat,
był pełen tajemniczej ciszy.
JUŻ CZAS
Studenci Uniwersytetu Gallaudeta dla osób głuchych
twierdzą, że władze uczelni ignorują ich zdanie.
Tak więc studenci
zamknęli uczelnię.
Zamknęliśmy wszystkie bramy.
Studenci użyli autobusów…
do zablokowania wejścia na kampus.
Kim jesteś? Z ochrony?
Pracujesz tutaj? Jesteś częścią personelu?
Prawie jak w wojsku. Jesteś w pełni zaangażowany.
Tworzysz swoją bazę.
Czy studenci są gotowi kontynuować blokowanie wejścia?
Z pewnością.
Poświęcilibyśmy wszystko, aby mieć Głuchego rektora.
To my byliśmy prawem tego miejsca.
Studenci są szczególnie wzburzeni
przez przewodniczącą rady, Jane Bassett Spilman…
ROZUMIEM MIGANIE LEPIEJ NIŻ SPILMAN!
…która broniła wyboru rektora nie znającego języka migowego.
Twierdziła, że Głusi nie są gotowi funkcjonować w słyszącym świecie.
To błędne stwierdzenie.
„Głusi nie mogą funkcjonować w świecie słyszących”.
To kompletna nieprawda.
- To nie pani słowa? - Nie.
Zostałam źle zrozumiana.
Co pani powiedziała?
Działałam z tłumaczem.
A to były… bardzo wyjątkowe okoliczności.
Helikoptery nad głową
i tysiące krzyczących na zewnątrz studentów.
Jeden wielki chaos.
Nie powiem tego,
co wtedy powiedziałam, bo po prostu nie pamiętam.
- Ma pani dom w Bassett w Wirginii. - Trzy.
Trzy domy, do których można uciec przed wszystkim.
Tak jest.
Czy nie chciała pani uciec?
Niejednokrotnie.
Jestem osobą, która wierzy,
że raz podjętą decyzję trzeba realizować,
bez względu na trudności czy przeciwności losu.
NIE PODDAMY SIĘ… PÓKI NIE BĘDZIE GŁUCHEGO REKTORA
Chcemy Głuchego rektora!
Rada chętnie się z wami spotka
pod jednym warunkiem –
otwórzcie kampus.
Nie!
Najpierw Głuchy rektor, potem otworzymy kampus.
Czyli rada nie spotka się z wami,
dopóki nie otworzycie kampusu.
Tak powiedzieli.
Mogę dokończyć?
Nie.
Zatem nie ma dyskusji.
Jeśli nie chcecie negocjować…
Co powiedziałeś?
Jedyną rzeczą, o którą proszą, jest otwarcie kampusu
podczas tego spotkania.
Studenci odrzucili propozycję członka rady,
by się spotkać, jeśli pozwolą na otwarcie uczelni.
Budynki są puste.
Tablica w jednej z klas mówiła sama za siebie.
„Dziś zajęć nie ma” – głosiła,
a każdy, kto się na nich pojawi, to zdrajca.
Ale w poniedziałek
wahało się wielu studentów.
Nie chcieli wpaść w kłopoty.
Bali się, że zaszkodzi to ich ocenom.
Niektórzy studenci nie wierzyli, że Głucha osoba zdoła to zrobić.
Tłumaczyłem im, że musimy ich przekonać.
Mówili: „Nie sądzę, że możemy mieć Głuchego rektora.
Nie możemy tego zrobić”.
To chodziło mi po głowie.
Martwiło mnie to.
Nie pokazywałem tego, ale tak czułem.
Bałeś się?
Nie.
Kto odpowiada za klucze?
Jeśli macie swojego rzecznika,
będą skłonni go wysłuchać.
Kto tu jest rzecznikiem?
Postanowiliśmy,
że trzeba wybrać lidera.
Nadszedł czas, żebyśmy wybrali Głuchego rektora…
Opisz Tima.
Bardzo entuzjastyczny, pełen energii.
Chcemy, by Spilman zrezygnowała z funkcji przewodniczącej.
To byli sami mężczyźni.
Ciężko było mi się zmusić, ale musiałam to zrobić.
Spilman może ma środki…
Jak byś opisał Bridgettę?
…ale nie ma serca dla Głuchych.
Silna.
Kobieta o liberalnych poglądach.
Bridgetta zawsze wyciągała na pierwszy plan „sprawy kobiet”.
Jerry i inni w klasie mówili:
„Bridgetta ciągle porusza temat praw kobiet”.
Wspieram kobiety. Jestem feministką.
Ktoś zapytał: „Gdybyś miała do wyboru łódź ratunkową z Głuchymi mężczyznami
i taką ze słyszącymi kobietami,
do której wskoczysz?”.
Popieram kobietę na stanowisku rektora, ale ważniejszy jest wybór osoby Głuchej.
Opisz Jerry'ego.
Już czas. Dość tej opresji!
Był bardzo emocjonalny. Łatwo się denerwował.
Uderzał w ścianę,
zamiast szukać klucza, by otworzyć drzwi.
Greg z drugiej strony…
był zupełnym przeciwieństwem.
Był bardziej racjonalny.
Jaką osobą jest Greg?
Naprawdę chcesz o tym rozmawiać?
Tak.
Jest bardzo cichy.
Mało miga.
Nie okazuje zbyt wielu emocji.
Nie jest tak szczery jak ja.
Energia płynąca z moich rąk udziela się innym.
Potrafię rozgrzać publiczność.
Wszyscy zgodziliśmy się,
że Greg Hlibok będzie liderem.
Wszyscy byliśmy zgodni. Nie było wątpliwości.
Uważałem, że nie był odpowiednią osobą.
Greg Hlibok był studentem inżynierii
na Uniwersytecie Gallaudeta.
Otrzymał opaskę symbolizującą ich sprawę.
Został liderem ruchu.
…żyć z tym, dopóki tego nie osiągniemy…
póki nie osiągniemy celu.
Miałem wrażenie, że dostał to ktoś,
kto nie do końca rozumiał, o co chodzi.
Ale wiedzieliśmy, że przegramy bez planu.
To nie ja podejmuję decyzje.
Ja tylko prowadzę spotkanie.
Więc to ja zdecyduję, kto zabierze głos.
Spotkaliśmy się z wykładowcami, pracownikami i absolwentami,
którzy od lat walczyli o Głuchego rektora.
Byli tam, aby doradzić studentom.
Co dalej?
Co studenci zamierzają zrobić?
Mieliśmy cztery żądania. Cztery.
Po pierwsze – Głuchy rektor.
Nie ruszymy z niczym, dopóki go nie dostaniemy.
Dwa – Spilman rezygnuje z rady.
Trzy – 51% członków rady musi być Głuchych.
Mocno naciskali na dodanie czwartego żądania –
żadnych represji.
Studenci czuli się bezpieczniej, angażując się.
Wciąż będziemy naciskać,
póki nie spełnią naszych żądań.
Tego chcą studenci, prawda?
I najważniejsze – nie możemy być podzieleni.
Musimy trzymać się razem, być zjednoczeni, silni.
Otwórzcie tę bramę, a nie będzie żadnego problemu.
Po prostu otwórzcie tę bramę.
Czemu mamy to zrobić?
Potem szukali innego sposobu, by wejść na teren uczelni.
W tajemnicy sforsowali ogrodzenie…
i weszli na teren.
Pewnie pomyśleli: „O, udało się”.
Zorientowali się,
że biura też były zamknięte.
Proszę nie nagrywać.
Nie.
Próbuję negocjować. Możemy porozmawiać?
Potem poinformowano nas,
że Spilman i rada
są gotowi z nami porozmawiać.
Nie było wiadomości tekstowych.
Żeby zgromadzić wszystkich studentów…
włączyliśmy alarmy.
Wszyscy będą wiedzieć,
żeby wyjść na zewnątrz.
Pamiętam, że gdy patrzyłem przez okno,
widziałem morze ludzi.
Setki ludzi na błoniach,
czekających na Spilman.
Co w tamtym momencie Gallaudet znaczył dla ciebie?
Ciekawe pytanie.
Czuję, że zaraz się wzruszę.
Zastanów się nad tym.
Jestem tu obcy.
Wy wszyscy słyszycie.
Ale kiedy trafiłem do Gallaudeta…
poczułem się jak w domu. To moje miejsce.
Kiedy trafiłem na uczelnię Gallaudeta,
odnalazłem mekkę.
Do Gallaudet przyjeżdżają studenci z różnych środowisk.
Odnajdują wspólne więzi.
Międzynarodowi studenci przyjeżdżają tu z całego świata.
Bo na świecie jest tylko jedno takie miejsce,
gdzie Głusi mogą być sobą.
Kiedy tam trafiłem, byłem głęboko poruszony.
To jak wyjazd do innego kraju,
gdzie wszyscy mówią w innym języku.
Jak można opisać uczucie komfortu,
bezpieczeństwa,
jakbyś był wśród swojej rodziny?
Światło społeczności Głuchych…
to Gallaudet.
SPILMAN MUSI ODEJŚĆ!
Nie mogliśmy zaakceptować lidera,
który nie rozumiał naszego świata.
Czekaliśmy, aż Spilman wejdzie do pokoju…
żeby zobaczyć, co powie.
Kiedy zacznie mówić, słuchajcie.
Jeśli nie zmieni decyzji,
to wychodzimy.
Dobry wieczór.
Wczoraj rada Gallaudeta
wybrała nowego rektora.
Według większości członków rady
dr Elisabeth Zinser spełniała wszystkie wymagania,
z wyjątkiem,
ale podkreślę, istotnym wyjątkiem,
ale jednak wyjątkiem –
braku głębszego zrozumienia i wiedzy na temat Głuchoty.
Nie mniej spełnia te kryteria.
Jednakże…
ta kobieta jest naprawdę zdeterminowana, by być częścią tej instytucji.
Jest naprawdę zdeterminowana, by służyć wam
jako doskonały i skuteczny rektor.
Jak byś wyjaśniła to, co robiła Spilman?
Ta ręka reprezentuje słabeusza.
A ta ręka władzę.
Jest zaangażowana w współpracę z wami
i bycie rzeczniczką Głuchych.
Miałem spotkanie z radą.
Odmówili spełnienia naszych żądań.
Słyszący ludzie uważają się za lepszych.
Mamy słowo na to –
audysta.
Czasami nie zdają sobie sprawy, że przejawiają audyzm,
ale czasami są tego świadomi.
A potem ktoś uruchomił alarmy pożarowe.
Bardzo trudno jest mówić przy tak głośnym hałasie.
Aż 124 lata.
Wystarczy!
Nadszedł już czas.
Zero ściemy.
Czas na Głuchego rektora
ZJEDNOCZMY SIĘ DLA RÓWNOŚCI DLA WSZYSTKICH
Nie dla mnie. Nie było za głośno.
Gdyby potrafiła się posługiwać językiem migowym, nie miałaby problemu.
Cicha noc
Święta
Pokój niesie
Ludziom wszem…
Wychowałem się w środowisku Głuchych.
W środowisku bez barier.
Czuwa sama uśmiechnięta…
W tamtym czasie telewizja nie miała napisów.
Jednym z najlepszych momentów w życiu
było siedzenie przy stole w kuchni i miganie ze sobą.
Godzinami.
Stukaliśmy w stół.
Na stole wiele się rozlało,
bo kiedy migamy,
ręce często coś trącą.
Gdy dorastałem, rodzice zauważyli,
że niewiele słyszę.
Próbowałem nosić aparaty słuchowe,
co pomogło mi lepiej mówić.
Mogłem rozmawiać przez telefon, ale dzwoniłem tylko do babci.
Ktoś mówił: „Halo?”.
- „Halo?” - „O, usłyszałem to”.
- „Jak się masz?” - „Dobrze”.
„Jak minął dzień? Jak pogoda?”.
Pomyślałem: „O!”.
Poczucie własnej wartości poszybowało w górę. „Potrafię”.
Ojciec zadecydował, że pójdę do szkoły publicznej.
Uważał, że szkoła dla Głuchych jest gorsza.
Ukończył inżynierię bez tłumacza.
Sam wszystko czytał.
Uważał, że bycie Głuchym nie ma znaczenia.
A ja próbowałem mówić,
czytać z ruchu warg,
robiłem, co mogłem.
W klasie nauczyciel mówił.
A ja po prostu udawałem, że rozumiem, kiwając głową.
Złapałem kilka słów od czasu do czasu.
Rakieta.
Ale gdyby nauczyciel odwrócił się do tablicy
i zaczął mówić, nie wiedziałbym,
co się dzieje.
Kazano mi usiąść z przodu.
Dzieci mówiły…
„Masz zepsute uszy”.
Mój świat stał się bardzo ponury.
To był świat słyszących…
a ja nie byłem jednym z nich.
Po drugiej po południu
plotkowano, że rektor Zinser przyjeżdża na kampus.
WTOREK
Dzień trzeci.
Zinser mówi, że przyjedzie na uczelnię.
Jak na to zareagowałeś?
Setki studentów zgromadziły się przy głównym wejściu.
ZINSER, ODEJDŹ!
Co odpowiada pani studentom,
którzy mówią, że nie będą pani szanować,
bo nie jest pani taka jak oni?
Wierzę, że gdy się lepiej poznamy,
nasza relacja będzie pełna ciepła
i owocna.
SŁYSZĄCA WYBRANA NA REKTORA U. GALLAUDETA
Elisabeth Zinser ma wyższe wykształcenie pielęgniarskie,
ale nie ma doświadczenia z Głuchymi.
JAKA ZINSER? PIELĘGNIARA!
Doktor Zinser, rozumiem,
że jest pani pielęgniarką z doktoratem.
Nie miała odpowiednich kwalifikacji.
Kwalifikacje to zrozumienie kultury Głuchych i bycie Głuchym.
Nie jest mile widziana na uczelni.
To nie jej uniwersytet.
Policja chce otworzyć jedno wejście.
Teraz musimy być bardziej ostrożni.
Jak ona zamierza dostać się na kampus?
A taksówka?
Musimy sprawdzić, kto jest w taksówkach,
bo nie chcemy, by Spilman i Zinser weszły na kampus.
Doszło do tego, że studenci zaglądają do radiowozów,
i sprawdzają, czy nowa rektor próbuje potajemnie dostać się na kampus.
Stop.
Otworzyć bagażnik.
„Brak Zinser. Możecie wjechać na kampus”.
Nie bawili się w „znajdź i zatrzymaj”.
Chodziło o „znajdź i wyrzuć ją”.
Byliśmy jak tajna baza wojskowa,
z grupą przeszukującą przestrzeń pod samochodami za pomocą luster.
Tylko kilka pojazdów mogło przejechać przez blokadę studentów.
Stop.
„Brak Zinser”.
Cały dzień po kampusie krążyły plotki.
Miała przylecieć helikopterem,
by dostać się na kampus.
Kazałem studentom biegać i obserwować helikopter.
Jeśli zobaczyliby, że ląduje, mieli się położyć na ziemi.
Nie wpuścimy Zinser,
dopóki nie dostaniemy Głuchego rektora.
Tę osobę przyjmiemy z otwartymi ramionami.
Nikogo innego.
King Jordan, dziekan Wydziału Sztuk i Nauk na Gallaudet
oraz jeden z odrzuconych kandydatów na rektora,
dołączył do protestujących, by ich wesprzeć.
Starałem się o stanowisko rektora.
DR KING JORDAN CZŁONEK RADY
Jestem Głuchym mężczyzną. Myślę, że jasne jest,
iż chciałbym, żeby uniwersytet miał Głuchego rektora.
Kiedy pojawił się pan na kampusie,
szczerze mówiąc,
czy pan wierzył, że studenci odniosą sukces?
Nie.
Okej.
Witajcie, nazywam się I. King Jordan.
Myślę, że wielu z nas nie wierzyło, że studenci odniosą sukces.
Jestem zadowolony z pracy z ostatnich ośmiu miesięcy.
Ale jestem gotów, żeby…
Jakim człowiekiem był I. King Jordan?
Wydawał się bardzo miły i uprzejmy.
…uśmiechać się i być dobrym.
Zawsze staram się mówić to samo.
Przestań skupiać się na „nie-” w niepełnosprawności.
Każdy, kto miał u niego zajęcia,
twierdził, że był doskonałym profesorem.
Musisz zastosować równanie:
Zy' minus…
- Y. - Y', brawo.
Był głuchy…
ale nie był Głuchy.
Teraz nic nie słyszę.
Nie słyszę nic. Nic a nic.
Gdyby samolot odrzutowy był tuż obok, nie usłyszałbym go.
- Nic. - W ogóle.
W ogóle.
Przez całe życie byłem osobą słyszącą,
ale kupiłem motocykl.
Pewnej nocy, wracając na nim do domu,
zderzyłem się z samochodem.
Kiedy się obudziłem, nic nie słyszałem.
Powiedziano mi, żebym poszedł na Gallaudeta, bo to mi pomoże.
Pierwszego dnia starałem się używać języka migowego.
Niektórzy się ze mnie nabijali.
Na pierwszych zajęciach usiadłem i patrzyłem na profesora.
A on w ogóle nie ruszał ustami.
On tylko…
Boże, jak ja to zrobię?
Czułem się jak wyrzutek.
Jesteśmy wielką rodziną. I potężną. A ja chcę…
Studenci bardzo mnie wspierali jako rektora.
Ale są tacy w społeczności Głuchych,
dla których tak naprawdę nie jestem Głuchy.
Jeśli będziecie gotowi ze mną współpracować,
pokażemy światu, że Głusi potrafią wszystko.
Dziękuję.
W społeczności słyszących są tacy,
którzy nie rozumieją, co oznacza dla mnie bycie Głuchym.
Nie jestem pewny, czy należę do obu światów.
Jestem… na granicy.
CHCEMY SPRAWIEDLIWOŚCI
NIE CHCEMY SŁYSZĄCEGO REKTORA
Dziś zamierzam spróbować
nawiązać dialog ze studentami
i poprosić ich o szansę
na nawiązanie osobistego kontaktu.
We wtorek po południu
mój przełożony poprosił mnie,
żebym pomógł Zinser spotkać się z liderami studentów.
Spotkałem się ze studentami
i powiedziałem im o tym telefonie.
Poprosili o spotkanie na kampusie, ale im odmówiliśmy.
Zapytali: „Co zamierzacie zrobić?”.
Odparłem: „Spotkamy się na neutralnym gruncie”.
Za mną studenci właśnie dowiadują się,
że odbędzie się spotkanie lidera
z dr Zinser.
Studenci mówili: „Trzymaj się. Bądź uparty. Walcz!”
Wyobraź sobie zwykły, tani motel.
Wchodzi Zinser.
Miała na sobie stylowy garnitur.
Wyglądała na pewną siebie i pełną energii.
Chciała pokazać swoją pewność siebie.
W stylu: „ja tu rządzę”.
Ale potem zaczęła mówić.
Wciąż powtarzała: „Zrobię dla was wiele dobrego.
Nie martwcie się.
Pomogę wam”.
Pochodzi z medycznego świata,
więc jej podejście do Głuchoty
opiera się na przekonaniu,
że to coś, co wymaga naprawy.
Ciągle to samo, w kółko…
przez lata.
„Muszę wam pomóc.
Muszę to zrobić dla was”.
„Naprawmy wasze uszkodzone uszy”.
Istnieje taka filozofia…
by Głusi mogli się wyrażać.
TELEFON POWSTAŁ 2 CZERWCA 1875
Wszystko zaczęło się od Alexandra Grahama Bella.
Myślałem, że miał być bohaterem narodowym?
Kiedy dowiesz się, kim naprawdę był,
możesz zmienić o nim zdanie.
Jego żona i matka były Głuche.
Największym problemem była dla niego postawa społeczeństwa wobec nich.
Uważał je za coś, co należy poprawić.
Próbował zmienić sposób nauczania Głuchych.
Świat był cichym miejscem.
SZKOŁA FIZJOLOGII GŁOSU
Nie ma czegoś takiego jak dźwięk. Oni nawet nie wiedzą, czym jest słowo.
Bez słów nie ma myśli,
tylko uczucia, które nie mają nic, co by je połączyło.
Kiedy chodziłem do szkoły,
codziennie musiałem uczestniczyć w lekcjach mowy.
Byłem na zajęciach, a oni wyciągali mnie
na lekcję mowy.
Przepracuje 3000 godzin indywidualnych lekcji mowy,
ucząc się, jak wymawiać słowa, których nie słyszy.
Musiałem kłaść rękę na nosie nauczyciela.
Uczy się rozpoznawać różne dźwięki poprzez
czucie powietrza z ust, korzystając z lustra, by obserwować ich ruchy.
Całkiem dobrze. Węziej.
Byłam twarzą „Miesiąca Terapii Mowy”.
BRIGETTA NIE SŁYSZY… ALE SIĘ UCZY
Reklamowali:
„To dziewczynka, która nauczy się mówić i słyszeć”.
Za pomocą urządzeń Bell Telephone Labs
dzieci przechodzą testy, by określić stopień utraty słuchu.
Pracują z przeszkolonymi nauczycielami.
Zakładałam zestaw słuchawkowy z nadajnikiem,
przymocowanym do klatki piersiowej.
Mikrofon łączący nauczyciela z aparatami słuchowymi dzieci
wzmacnia dźwięk, który odbierają.
Zabroniono nam używania języka migowego,
ale gdy nauczyciel patrzył w inną stronę, po cichu migaliśmy do siebie,
aż znowu nas zobaczył.
Jeśli dziecko trafi wśród ludzi, którzy migają,
nauczy się tego języka.
Jeśli dziecko trafi wśród ludzi, którzy mówią, to zacznie mówić.
To nie jest okrutne.
Jeśli migaliśmy, bili nas linijką po rękach.
Udało mi się opanować dźwięk /ch/.
Nauczyciele byli zachwyceni.
„Potrafisz wymówić dźwięk /ch/”.
Nauczyciel przerywał lekcję
i wzywał innych nauczycieli,
żeby przyszli na korytarz
i prosili: „Możesz powiedzieć /ch/ jeszcze raz?”.
Wszyscy byli zaskoczeni.
Czułem się wtedy bardziej pewny siebie.
A potem, w piątej klasie, wystąpiłem w sztuce.
Opowieść wigilijna.
Nie było migania.
Tylko mowa…
Przyszli słyszący
i oklaskiwali nas,
jakbyśmy naprawdę dobrze wypadli.
Czułem się dobrze.
Pod koniec przedstawienia
zapytaliśmy: „Zrozumieliście coś z tego?”.
A słyszący odpowiedzieli:
„Kompletnie nic”.
Zmuszali nas, byśmy zachowywali się i myśleli jak osoby słyszące.
„Mgę napiać karkę bożonrodzniową”.
Zatrzymaj się.
Mogę…
Nauczyciele poinformowali rodziców:
„Wasza córka nie robi postępów”.
To było prawie tak, jakby mówili: „Nie słyszysz i nie mówisz?
Jesteś głupia”.
„Kristine napełniła zimną wo…”.
Pominęłaś fragment.
Język migowy to odrębny język.
Miganie jest dla mnie bardzo ważne.
Jest częścią nas.
Traktują Głuchych w negatywny sposób.
Jako wadę,
błąd.
Jako osoby z upośledzeniem słuchu.
My nie jesteśmy upośledzeni.
Zinser powiedziała:
„Zajmę się nauką języka migowego,
znajdę nauczyciela
i za kilka miesięcy z wami porozmawiam”.
To tak nie działa.
Nauka języka migowego zajmuje lata.
Trzeba żyć, spać i obcować z Głuchymi,
by pojąć ich frustrację i poczucie opresji.
Wszystko, co mówiła, spotkało się z odmową:
„Nie, to niemożliwe.
Nie możesz być rektorem na Gallaudecie”.
Byłem zdumiony.
Po prostu wyszliśmy.
Nie udało się to, co próbowała osiągnąć.
Wróciliśmy na kampus.
W tamtej chwili
poczuliśmy silne poczucie jedności i mocy.
Poczuliśmy się pełni sił.
Zaczęliśmy wierzyć w siebie.
Czuliśmy, że możemy wygrać.
To są nasi liderzy.
Widzieliśmy nadzieję.
Powiedziano mi, że dr Zinser jest w drodze…
do Klubu Prasowego.
Powinna wkrótce przybyć.
Nie chcieliśmy już dłużej opóźniać,
a pani Spilman jest obecna, aby rozpocząć obrady.
Zinser siedziała na przednim siedzeniu, a ja na tylnym.
Widziałem, jak rozmawiała przez telefon.
A ja nie miałem tłumacza.
Dzień dobry państwu.
Celem tego spotkania
jest złożenie oświadczenia przez radę
Uniwersytetu Gallaudeta.
Mówię: „Możesz mnie wysadzić przy Gallaudecie”.
Ona na to:
„Jedziemy do Klubu Prasowego”.
Byłem zamknięty w samochodzie.
Razem jesteśmy zjednoczeni.
Dzień dobry, dr Zinser.
Ku mojemu zaskoczeniu, mój bezpośredni przełożony
chwycił mnie i powiedział:
„Idź i wesprzyj radę”.
Chciałabym przedstawić wam…
dr. Kinga Jordana.
Czy chciałbyś przekazać
kilka słów tym ludziom?
Chcę, żebyście wiedzieli, że moim obowiązkiem jest dbać o dobro
Uniwersytetu Gallaudeta.
Dlatego jako dziekan, czuję się zobowiązany,
aby wspierać ją w tym dążeniu.
Czy prosisz studentów, żeby zaprzestali protestów?
Chcę, żebyście wiedzieli, że to dla mnie
bardzo trudna sytuacja.
Bardzo żałuję, że znalazłem się w centrum uwagi.
To było dla mnie bardzo trudne.
Byłem dziekanem, więc mogłem stracić pracę w każdej chwili.
Czy uważasz, że nadszedł czas na zakończenie protestu?
Tak, tak uważam.
Uważam, że nadszedł moment, by rozpocząć prawdziwą rozmowę
z nowym rektorem Gallaudeta.
Dziękuję.
Byłem w szoku.
Staraliśmy się mu pomóc,
a teraz nagle zmienia stronę
i robi coś takiego?
To dla mnie naprawdę trudna sytuacja.
Chcę, byście wiedzieli.
Jesteś słaby! Spójrz na to wszystko!
Jesteśmy tu, by cię wesprzeć.
Dlatego jako dziekan, czuję się zobowiązany, aby wspierać ją
w tym działaniu.
Czułam się zdradzona.
Pomyślałem:
„On tak naprawdę nie jest Głuchy”.
Wartości, które wyniósł z wychowania,
były zakorzenione w świecie osób słyszących i to w nim zostało.
Gdyby urodził się głuchy, nie zachowałby się w ten sposób.
Byłem po prostu kandydatem,
a to, że jestem głuchy,
sprawiło, że stałem się większą atrakcją, niż to było konieczne.
Na kampusie studenci byli informowani
o konferencji prasowej.
To był dla nas trudny moment.
Oczekuję, że studenci pomogą mi lepiej zrozumieć
świat Głuchych i język migowy, którego zaczynam się uczyć.
Oni zawsze wygrywają.
Wśród studentów to tylko spotęgowało ich złość.
Sytuacja wymknęła się spod kontroli, jak zapewne wiecie.
System zarządzania na uczelni zawiódł.
Jeśli sytuacja się pogorszy,
będę musiała podjąć działania, by ją opanować.
Wiadomość wieczoru – członkowie rady spędzili dzień
na opracowywaniu strategii
przejęcia kontroli nad kampusem Gallaudeta.
Ciągle powtarzaliśmy: „Bez przemocy, bez zniszczeń.
Bez przemocy, bez zniszczeń”.
Chyba będziemy musieli kogoś zatrzymać.
NIE PODDAMY SIĘ!
Już istniał ten stereotyp:
„Jeśli nie mówią, to są głupi”.
A teraz, czy chcemy do tego dodać przemoc?
Proszę zejść z chodnika.
Obecne były media.
Jeśli zaczęlibyśmy burdy, stracilibyśmy wsparcie.
Potrzebujemy wsparcia z zewnątrz, w tym mediów.
Skierowali na nas dużo kamer.
Zagrożenia, zastraszania, demonstracje, burdy…
Chcę po prostu wiedzieć, co się dokładnie wydarzy,
zanim zaczniesz działać.
To wstępniak: „Uczniowie zdają się nie dostrzegać,
jak działalność aktywistyczna może zaszkodzić
reputacji szkoły”.
Policja uderzyła studenta w twarz.
Do autora tekstu…
niech cię diabli.
Z tego, co wiem, amerykańscy podatnicy
finansują 75% kosztów szkoły.
Co, gdyby Kongres zagroził, że wstrzyma finansowanie,
jeśli nie wrócicie do klas?
A co, jeśli wszystko pójdzie źle…
do tego stopnia, że Kongres wstrzyma fundusze?
Gallaudet zostanie zamknięty.
ŚRODA
Do środy
byliśmy już trzy noce bez snu.
GŁUCHEGO REKTORA!
Nie jedliśmy zbyt dużo.
Ludzie byli wyczerpani.
Wiem, że jesteście zmęczeni,
więc będę się streszczać.
Dowiedzieliśmy się, że zaproponowano nam wywiad
w telewizji ogólnokrajowej.
Może przed milionem widzów.
Poprosili mnie, żebym wystąpił na żywo w telewizji
razem z Zinser.
Czy chciałeś wystąpić?
Byłem bardzo zdenerwowany.
Czułem wielką odpowiedzialność.
To była nasza ostatnia szansa, by nas wysłuchano.
Założyłem aparat słuchowy.
Lubię słuchać, bo dzięki temu czuję się bardziej świadomy otoczenia.
Zaraz będziemy na antenie.
- Gotowy? - Kręcimy.
Zarzut studentów Uniwersytetu Gallaudeta dla Głuchych –
administracja szkoły odmawia wysłuchania ich,
więc studenci zamknęli uczelnię.
Siedziałam w akademiku z przyjaciółmi.
Wielu studentów zebrało się w kilku pokojach.
Wśród naszych gości będzie także
przewodniczący samorządu studentów na Gallaudet, Greg Hlibok.
Dziewięć, osiem, siedem, sześć…
…pięć, cztery, trzy, dwa, jeden.
Wchodzimy.
ABC News Nightline,
prosto z Waszyngtonu, Ted Koppel.
Może to być trochę rozpraszające,
ale jeśli jakiś program
ma być dostępny dla osób niesłyszących,
to z pewnością ten dzisiejszy.
Wielu niesłyszących nie ma dostępu do napisów,
więc dzisiaj każdy będzie mógł śledzić tekst na ekranie.
SŁUCHAJĄC I OGLĄDAJĄC HISTORIĘ,
KTÓRA JEST BARDZO WAŻNA DLA OSÓB NIESŁYSZĄCYCH.
Wejście za 90 sekund.
Miałem tyle myśli w głowie.
Wszystkie po niej krążyły.
Potem media przekazywały mi uwagi,
i do tego makijaż. Wszyscy coś chcieli.
Pomyślałem: „To za dużo.
Muszę się skupić”.
A potem pomyślałem…
„Jestem Głuchy.
To moja tożsamość.
To, co mogę zrobić…
to być sobą”.
Cztery, trzy, dwa, jeden.
Dr Zinser…
czy nie przychodzi moment,
gdy uniwersytet musi działać,
a jeśli nie ze mną, to może z kimś innym?
Uważam, że obecnie
wyraźnie daje się do zrozumienia,
że powinnam ustąpić,
ale nie jestem pewna, czy to powszechne zdanie.
Otrzymałam wiele sygnałów wsparcia…
Jak poradziła sobie Zinser?
Była bardzo profesjonalna.
Otrzymałam sygnały wsparcia od Kinga Jordana.
Bardzo spokojna.
Chcę cię o coś zapytać, Greg.
Czy byłbyś gotów
opracować rozwiązanie korzystne dla wszystkich?
Obecne nikomu nie pomaga.
Tedzie…
Skieruję teraz uwagi do dr Zinser,
bo uważam, że warto odnieść się do jej słów.
Proszę cię o bardziej bezpośrednią odpowiedź
na moje pytanie.
Mówiąc o dialogu,
czy mógłbyś na przykład jutro…
Jak mu poszło?
Niemal jak:
„Mówią o mnie, a ja jestem w telewizji ogólnokrajowej”.
Był niepewny siebie.
…spróbować coś wypracować?
Kończy się rok akademicki.
Wiem, że wielu osobom życie się komplikuje.
Czy nie da się nic zrobić przez dialog, nawet teraz?
Siedziałem i myślałem: „Nie jest dobrze”.
Może po prostu się bałem.
Zobowiązałam się do pełnienia obowiązków,
które przyjęłam w minioną niedzielę,
dopóki rada nie zdecyduje, że powinnam ustąpić…
Po prostu to zaakceptował.
Objęłam stanowisko rektora, bo mi je zaproponowano…
Myślał tak jak większość Głuchych.
Tak jak mój ojciec.
„Chcecie mnie zepchnąć na margines? Zgoda”.
Po prostu to przyjął.
To taki nawyk.
Znosili to przez tyle czasu,
silnie wierząc,
że Głusi są do niczego.
Rób, co ci każą.
Zostań, gdzie jesteś.
Całe życie wmawiają im, że nie są w stanie czegoś zrobić.
Dlatego zdanie „nie mogę”…
po prostu utknęło im w głowie.
MAM JESZCZE JEDNO PYTANIE PRZED KOŃCEM DYSKUSJI
Dr Zinser,
wiem, że to pani zrozumie, bo jest pani pełna empatii.
Czy rozumie to pani na tyle,
żeby powiedzieć:
„Skoro to takie ważne
dla tych ludzi, ustąpię”?
To rada decyduje, kto powinien być
kolejnym rektorem. Ja nie mam wpływu na tę decyzję.
Zostało 30 sekund.
Dzięki, Ted. Wierzę,
że Głusi mają ogromny potencjał.
Proszę to udowodnić!
Mogę dokończyć zdanie?
Głęboko wierzę… mocno wierzę, że pewnego dnia osoba głucha…
To już przeżytek. Mam dość tego gadania.
Ciągle tylko „kiedyś” i „pewnego dnia…”
Czas to przerwać.
Słyszymy to od 124 lat.
Mamy już dość tych frazesów.
I w końcu zaczął mówić.
Ciągle to samo.
Od każdego nowego rektora słyszymy: „Pewnego dnia”.
Wszyscy wcześniejsi mówili to samo.
Przekroczymy czas.
Dr Zinser musi mieć czas na odpowiedź.
Dzięki, Ted. Chcę zaznaczyć, że uniwersytet zasługuje
na dalszy rozwój i siłę w przyszłości,
- bez względu na… - Przepraszam.
Czy pani sugeruje, że osoba Głucha nie potrafiłaby kontynuować rozwoju?
Ależ skąd.
Przepraszam, jeśli moje słowa cię zdenerwowały.
Jego miganie stało się dużo bardziej emocjonalne.
To oznacza, że poprzedni rektorzy zawiedli,
jeśli nie wykształcili żadnych Głuchych liderów.
Odnalazł swój głos.
Rada składa się z 17 słyszących osób.
Prawie nikt nie zna języka migowego.
Nic nie wiedzą o Głuchych.
Spotykają się trzy razy w roku, głosują, a potem wychodzą.
Chcę być tak Głuchy, jak tylko mogę.
Nie mają pojęcia o Głuchocie,
więc doktor nie powinna się nimi wspierać.
Powinni słuchać naszych potrzeb, bo to my wiemy, czego chcemy.
Obawiam się,
że musimy już kończyć.
To już wszystko, Ted Kop…
CZWARTEK
ZATRĄB ZA GŁUCHYM REKTOREM
Studenci nabierają siły, gdy klaksony, których nie słyszą,
wyrażają wsparcie dla sprawy.
SIŁA GŁUCHYCH POKAŻ / USŁYSZ NAS, AMERYKO!
Ludzie machali do nich przez okna.
ZATRĄB
To było jak… przepraszam.
Przepraszam.
To sprzęt dla słyszących. Znam się.
Otworzyłem gazetę na pierwszej stronie.
KRAJOWE GRUPY DOŁĄCZAJĄ DO PROTESTU
Przeszły mnie ciarki.
Protest studentów w jedynej uczelni sztuk wyzwolonych dla Głuchych w kraju
zyskał dziś ogólnokrajową uwagę.
Popieram studentów.
To konieczne.
To świetny pomysł.
To wybuchło z ogromną siłą.
Z całego kraju napływały
deklaracje wsparcia i darowizn.
Darowizny finansowe można przesyłać
do Narodowego Stowarzyszenia Głuchych z dopiskiem „Czas na Głuchego rektora”.
Studenci twierdzą, że udało się zebrać ponad 27 tys. dolarów w ich sprawie.
Stajemy się coraz silniejsi
i coraz więksi jako społeczność.
Ludzie ciągle prosili mnie o wywiady.
Greg „Hle-bok”.
Greg Hlibok.
Oto Greg „Hill-bok”.
Ktoś podszedł, dał mi mikrofon,
a ja odpowiedziałem: „Dziękuję, nie potrzebuję tego”.
Czy nie sądzisz, że mieli na myśli dobro uniwersytetu?
Nie.
Słyszeliśmy,
że przyjeżdżają grupy ludzi z całego kraju,
aby uczestniczyć w wydarzeniach.
Otrzymujemy informacje nie tylko z kraju, ale i ze świata.
Ze Szwecji, Niemiec, Afryki.
Otrzymaliśmy faks z Chin.
Nie znałem chińskiego,
ale na zdjęciu była kibicująca osoba.
To początek naszego ruchu obywatelskiego.
Co masz na myśli, mówiąc,
że studenci Gallaudeta byli uciskani?
Czy biali reprezentują czarnych na uniwersytecie?
Na ulicy było wielu czarnych,
którzy nas wspierali.
Oni nas rozumieli.
FUNKCJONOWAĆ W ŚWIECIE SŁYSZĄCYCH
Przez wiele lat Głusi byli raczej bierną mniejszością.
Teraz stali się domagającymi się.
Słyszący mówią nam, co mogą dla nas zrobić.
Często mówią: „Pomożemy wam”,
ale to, o co prosimy…
- Chcecie to zrobić sami? - Tak.
Wyrażamy rozczarowanie
działaniami członków rady. Studenci uczelni mają rację.
Nadszedł czas, by członkowie rady przyznali się do błędu.
Nie zatrzymamy się.
Będziemy dalej walczyć.
Wcześniej byliśmy w cieniu…
teraz świat może nas zobaczyć.
Stajemy się coraz silniejsi.
Mamy prawdziwą siłę.
Do tego momentu myślałem, że to tylko protest studentów.
Potrzebowałem chwili,
żeby zrozumieć, że to nie jest zwykły protest.
To rewolucja.
Siedziałem i myślałem:
„Co ja zrobiłem?
Dziś jestem dziekanem…
ale Głuchy będę do końca życia”.
Wczoraj
wydałem oświadczenie, uznając prawo rady
do mianowania rektora Uniwersytetu Gallaudeta.
Właściwie moją osobistą reakcją na decyzję rady
była i wciąż jest frustracja.
Muszę teraz publicznie wyrazić moje poparcie
dla stanowiska społeczności Gallaudeta.
Nagle King mówi: „Pomyliłem się”.
Byliśmy w szoku.
Mówi się, że najlepszy nauczyciel to ten,
który potrafi się uczyć.
Uniwersytet Gallaudeta wiele zyskał dzięki swoim studentom.
Stali się naszymi nauczycielami.
Wszyscy Głusi powinni być wdzięczni studentom,
którzy domagali się, by nadszedł nasz czas.
Na żywo z Gallaudeta jedna z liderów studentów, Bridget Bourne.
Czy zdradzisz reakcję studentów
na zmianę zdania dr. Jordana?
Przeżył olśnienie.
Jakby nas zrozumiał.
Stał się lepszą, nową Głuchą osobą.
Zdał sobie sprawę, że zamiast „straciłem…”
Nie.
Bycie Głuchym jest w porządku.
Wczoraj stał pan obok rektor Zinser.
Dziś, jeśli to oglądają,
jaką miałby pan dla nich wiadomość?
Poprosiłbym dr Zinser, by spojrzała na to,
co się dzieje w kraju,
i poważnie zastanowiła się, co to oznacza dla społeczności Głuchych.
CZY JEST GREG
Przyjechałam na uczelnię,
by zmierzyć się z rosnącym kryzysem.
Obudziłem się…
Podobno poprzedniej nocy, kiedy wszyscy spali,
odbyła się konferencja prasowa.
Symbol tego stanowiska jest tak ważny,
że musimy odpowiedzieć na ten szerszy problem.
Doszłam do wniosku, że najlepszym rozwiązaniem na przywrócenie porządku
będzie moja rezygnacja.
Ona naprawdę zrezygnowała!
Wszyscy mówili: „Dalekopis do ciebie”.
Musiałem przejść przez cały kampus.
NIEDZIELA
Kiedy wsiadłem do samochodu, przyspieszyli.
Nawet nie zdążyłem zamknąć drzwi.
Dalekopis był w szklanej kabinie.
Wyglądało jak małe akwarium. Wszyscy się na mnie patrzą.
TU GREG, CT
Stałem obok Grega.
Ja, Tim, Bridgetta, cała czwórka.
Byliśmy blisko.
Padło pytanie: „Imiona rodzeństwa?”.
Żeby sprawdzić, czy to ja jestem przy maszynie.
BRUCE, STEVEN, NANCY
…Jane Bassett Spilman
ma państwu coś do powiedzenia.
Pani Spilman?
Dobry wieczór.
Jak wszyscy zrozumieliśmy w tym tygodniu,
mieliśmy poważne luki w zrozumieniu
złożoności problemów, z którymi się mierzyliśmy.
W oczach niektórych stałam się przeszkodą
dla przyszłości uniwersytetu.
INFORMUJĘ, ŻE…
Naprawdę zależy mi na przyszłości Gallaudeta,
więc decyduję się usunąć tę przeszkodę.
Dziś złożyłam moją rezygnację.
SPILMAN ZREZYGNOWAŁA
Kabina po prostu się trzęsła.
Dalekopis zaczął wyświetlać losowe znaki.
Rada nie została poproszona
tylko o wybór rektora,
ale o pomoc w realizacji marzenia.
Wyboru osoby Głuchej
na rektora
największej uczelni
dla Głuchych i niesłyszących
na świecie.
KING REKTOREM
Studenci i ich liderzy:
Tim,
Bridgetta,
Greg,
Jerry.
Znaleźliście jedność,
zyskaliście siłę i cel,
wykazaliście się odwagą
i odkryliście siłę,
żeby kształtować swoją przyszłość.
Studenci Uniwersytetu Gallaudeta
świętują to, co uważają za początek odważnej nowej ery.
Nie będzie żadnych represji wobec studentów
za ich protest,
a w radzie zasiądzie większość Głuchych.
King! King! King!
W tym tygodniu możemy powiedzieć,
że razem, zjednoczeni,
pokonaliśmy naszą niechęć do walczenia o swoje prawa.
Siła Głuchych!
Siła Głuchych! Siła Głuchych!
Jak się czuję?
Nieziemsko.
Nie umiem tego wyjaśnić.
Czułem się taki dumny.
Nigdy nie byłem bardziej dumny
z bycia Głuchym.
Jesteśmy jednością!
Zapomnieliśmy o tym,
co działo się między nami w tym tygodniu.
Ciągle słyszymy: „Nie możesz”.
My odpowiadamy: „Nie tym razem.
Głusi potrafią”.
Rozejrzałam się i pomyślałam,
że bycie Głuchym w świecie słyszących nie stanowi żadnej przeszkody.
Nigdy o tym nie zapomnisz!
Porozmawiałem z dziadkiem.
Uznał, że miałem rację.
Miałem gulę w gardle
po słowach dziadka do mnie.
Musiałem zrobić coś dobrze.
Świat myśli, że jesteśmy nikim!
Jesteśmy nikim?
Nie!
- Jesteśmy nikim? - Nie!
Zostaniemy zrozumieni!
ZWYCIĘSTWO NA GALLAUDECIE BYŁO CZĘŚCIĄ SZERSZEGO RUCHU
NA RZECZ PRAW OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIAMI
DWA LATA PÓŹNIEJ KONGRES UCHWALIŁ USTAWĘ
O PRAWACH OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH
I. KING JORDAN BYŁ REKTOREM UNIWERSYTETU GALLAUDETA PRZEZ 18 LAT
ODTĄD TO STANOWISKO PEŁNI ZAWSZE OSOBA GŁUCHA
CZAS NA GŁUCHEGO REKTORA!
Napisy: Daria Pokorska-Jurewicz