Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
[optymistyczna muzyka]
[mężczyzna] Pani…
[wstrzymuje dech]
Pani Monika. Gratuluję.
O, tam są.
No jeszcze raz w imieniu swoim i całego grona pedagogicznego…
- Przepraszam. - Dziękuję.
- …wszystkim państwu gratuluję. - Przepraszam.
Dziękuję.
Przepraszam.
- Dziękuję. - Przepraszam.
Idź, idź. [mówi niezrozumiale]
Przepraszamy.
Trzeba było większy kupić bukiet. Mówiłem.
- [mężczyzna] Pani Zofia. - Tobie by łąki kwietnej było za mało.
[oklaski]
Jest. Majeczka.
Majka.
- [mężczyzna] Pan Miłosz. - [szepcze]
- [śmieje się] - [oklaski]
- Proszę. Gratuluję. - Dziękuję.
- Gratuluję. - Dziękuję.
Pani Maja.
Maja!
- Dziękuję bardzo. - Gratuluję.
Pani Maja uzyskała najwyższy wynik na roku!
[krzyczy radośnie] Moja córka!
[tata Mai] Moja krew!
Zaczynasz nowy etap w życiu, córeczko.
No właśnie. I już dawno chciałam ci powiedzieć…
Ja wiem. Ty też jesteś dla mnie najważniejsza.
To jest oczywista oczywistość i słowa nie mają tu żadnego znaczenia.
- Kocham cię. - Dobra.
- Dobra, tylko ja nie o tym. - Majka. Ty kujonie.
[chłopak chichocze]
- [chłopak się śmieje] - [pokrzykuje]
- [pokrzykuje radośnie, śmieje się] - [oklaski]
[gwar]
- Cholera jasn… - [chrzęst monet]
O! [po angielsku] Dziękuję.
- Dziękuję. - [brzdęk wrzucanych monet]
[pikanie kawomatu]
[brzęk kawomatu]
- Am… - [chlupot nalewanej kawy]
[zacina się, mówi nieporadnie po angielsku] Zwrócę… panu.
[po polsku] Yyy… Nie trzeba.
Miłosz Rugwiro.
Mirosław Roszkowski.
Przepraszam, bo tak mnie pan trochę zaskoczył,
bo świetnie pan mówi po polsku po prostu.
Dziękuję.
No i pan też.
[bulgotanie]
Chcę wyjść za mąż i jeszcze dziś powiem o tym tacie.
[chlupot bieżącej wody]
A po co się tak śpieszyć? To nie możecie poczekać chwilkę?
Hm. Rok albo dwa.
W tym czasie tata pozna twojego narzeczonego.
Może nawet go polubi.
Żartujesz?
Do dziś każdy z moich byłych przez ojca się jąka.
No właśnie. To chyba nie chciałabyś zrobić tego komuś, kogo kochasz.
[muzyka tango]
Tato, musimy porozmawiać!
Maja!
- Wychodzę za mąż. - Po moim trupie.
[cicho] Idziemy.
Mówiłam.
- [klakson] - Jezus…!
- Nie. - Co się stało? [jęczy, kaszle]
A co to? Weekend w czwartek zacząłeś, tak?
[bełkocze] Ale co ty takie larmo robisz?
Tyż żeś wczoraj świętowoł urodziny kierownika Szyszko.
Ale wyszedłem o odpowiedniej, normalnej porze.
A wy o której skończyliście?
Po ostatniej kolejce. Niekulturalnie byłoby odmówić.
A ile było tych ostatnich kolejek?
Po szóstej przestołech liczyć.
Jezus, ale ze mnie ciućmok.
Ciućmok i moczymorda skończona.
Wiesz co? Żenująca.
Beze mnie w trzy dni byście tutaj zginęli. Wstyd.
W ciągu niespełna miesiąca
zlikwidowaliśmy 27 małych,
nierentownych zakładów mleczarskich.
W ich miejsce powstaną trzy duże przedsiębiorstwa nabiałowe
o wydajności do jednego miliona litrów mleka na dobę.
- [mężczyzna] Brawo. - [oklaski]
- [oklaski cichną] - [mruczy ponaglająco]
Ale to oczywiście po moim powrocie z urlopu, tak?
[zacina się]
- C… Co jest? - [stukot]
Może to ktoś naprawić?
Jest jeszcze jedna mleczarnia.
Co? Gdzie?
Najmniejsza. Dlatego ją przeoczyliśmy.
[napięta muzyka]
[chłopiec] Dawaj to, co było!
To jest jakiś absurd. Ty powinieneś mieć ludzi od wszystkiego.
[pomruki dzieci]
Kochanie, jak chce się zrobić coś dobrze, to trzeba to zrobić samemu.
[kobieta] O ile się nie jest prezesem.
- No ja nim jestem. - To możesz wszystko.
I tak byśmy mijali ten zakład po drodze.
Zamknę go szybko i przed wieczorem wsiądziemy na łódkę.
- Jacht. - Na jacht wsiądziemy.
- [chłopiec] Zostaw. Pokaż, co tam masz. - [chłopiec 2] Ty pokaż.
[dzwonek telefonu]
Mleczarnia Małe Dobre, słucham.
Dzień dobry, prezes Rylski. Chciałbym rozmawiać z kierownikiem.
- Halo! Niech pan mówi głośniej. - [trzaski w słuchawce]
- Mówi pre… Hej! - Pokaż!
Uważajcie!
Pan mi grozi? [prycha]
Halo!
- Pokaż. - Nie.
[zamykanie drzwi]
[wzdycha] Jest Szyszko?
Od wczoraj go nie widziałam.
Dziwne.
Zawsze wszędzie jest.
Rano dzwoniłem.
Nie odbiera.
- No dobra. - Mirek.
- No? - Coś jeszcze?
- Co? - [otwieranie drzwi]
- Nie, nic. - No.
[zamykanie drzwi]
- Chodź tu, pijanico ty. - No idę. Dzień dobry.
[smutna muzyka]
[żona Mirka] No nie wiem.
[dzwonek, wibracje telefonu]
Wszystkiego najlepszego, mamo, z okazji perłowej rocznicy ślubu.
Należy ci się medal za to, że wytrzymałaś z ojcem te 30 lat.
Ach, nie było tak ciężko.
Twój ojciec nie jest taki zły. [pociąga nosem]
On tylko… [wydmuchuje bezradnie powietrze]
Zapomniał.
Znowu?
Zakład. To jest cały jego świat. [bierze głęboki wdech, ciężko wydycha]
Mamo, ty powinnaś być całym jego światem.
- [dzwonek telefonu] - Sekunda.
Małe Dobre, słucham.
Dzień dobry. Może mi pani dać kogoś kompetentnego do telefonu?
To znowu pan?
Czy może mi pani dać kogoś kompetentnego do telefonu?
E, hola, hola. Pan niech nabierze ogłady.
I potem po ludziach wydzwania.
Ja się nie wypowiadam, ale jakbyś mnie pytał,
to moim zdaniem oni cię olewają, prezesie.
- [muzyka tango] - [sygnał połączenia]
[dzwonek telefonu]
Ojej.
Muszę kończyć, bo mi tu jakiś nieprzyjemny człowiek, wiesz,
dobija się do telefonu. Pa.
Małe Dobre.
- [gwar dzieci] - Prezes Rylski mówi.
Prezes?
A, bo sekretarka na macierzyńskim,
a pan się dodzwonił do księgowości, szanowny panie prezesie, tak że…
ja najuprzejmiej przepraszam.
To za chwilę będzie pani miała okazję zrobić to osobiście, bo do was jadę.
Ale dlaczego do nas i dlaczego od razu osobiście?
[szelest szorowania]
Karol.
- [Karola] Szefie. - Widziałaś kierownika Szyszkę?
Wczoraj widziałam.
[zacina się] Miał zamknąć zakład, ale nie zamknął, bo rano było otwarte.
Dzwonię jeszcze raz.
- [wibracje telefonu] - [bulgotanie]
Idź.
- A czymu jo? - Bo ktoś musi, a wypadło na ciebie.
- A wolołbych nie. - Bo?
Bo mom dzisiej… [zacina się] …mlekowstręt i lęk wysokości.
Dobra, dobra, dobra. Ja to załatwię.
Dziękuję ci bardzo. Nie wstyd ci, że ma kobita większe jaja niż ty?
Gdzie diabeł nie może, tam babę pośle, nie?
Tak jest. Brawo.
- [chlupot] - [stęka]
- [wrzeszczy] - [krzyczy]
Ludzie! Nie jest dobrze.
Nie jest dobrze, dokładnie, nie jest, Renia.
Prezes do nas jedzie.
- Gdzie Szyszko? - [stukot]
- [kobieta łka] - [muzyka tango]
[Rylski] No, to idę.
Idź, tylko pamiętaj, kim jesteś.
- [zwykłym tonem] Prezesem jestem. - Kim?
[niskim tonem] Prezesem.
Tylko pamiętaj: ani słowa o sam wiesz kim.
[mężczyzna] Dyskrecja to moje drugie imię.
- Uhm. - [otwieranie drzwi]
- [Rylski] Dzień dobry. - O!
Panie prezesie… [zacina się] …w imieniu swoim oraz…
Dobrze, darujmy sobie część oficjalną. Yyy… Gdzie kierownik zakładu?
[wstrzymuje dech]
Odszedł.
- Yyy… To znaczy wyszedł. - Kiedy wróci?
- Panie prezesie. - Tak?
Na Sądzie Ostatecznym wszyscy się kiedyś spotkamy.
Co?
Dzień dobry.
- Dobry. - Dzień dobry.
Gdzie kierownik zakładu?
Mirosław Roszkowski, brygadzista. Miło mi.
Mnie też jest miło. Gdzie jest Szyszko?
- Yyy… Wyjechał. - Dokąd?
Na daczę?
Na byzuch.
Starszy posterunkowy Tomasz Gawron. Gdzie denat?
Dyskrecja, co?
O. Czyli macie trupa w szafie, tak?
W chłodni.
[wstrzymuje dech]
- Dobra, nie płacz. - [łka]
Idź do biura. Już. Idź do biura, mówię, no.
- Był w moim wieku. - Idź, idź.
[łka]
[coraz cichsze łkanie Reginy]
- [zamykanie drzwi] - [tajemnicza muzyka]
- No to macie przerąbane. - [bicie dzwonu]
- [niezrozumiałe rozmowy przez radio] - [syn Rylskiego] O kurde, ale fajnie.
[dźwięk nagrywania]
No weź, nagrywam.
- Suń się. - Aua.
- Ja nie mogę. - Ło! Pierdyliard lajków będzie.
[tajemnicza muzyka]
Dzień dobry.
Jak się denerwuję, to jem.
[pociąga nosem] Dzień dobry.
- Pani siada. - Dziękuję.
[stęka]
[wzdycha]
Ten chleb to chyba dobry?
Pyszny. To z naszej lokalnej piekarni.
Taka chrupiąca skórka. No, bez polepszaczy. [pociąga nosem]
No i nasz ser.
[stęka]
- [zacina się] - [stukot kładzionego talerza]
Tylko kawałeczek.
Grzecznościowo.
O Boże!
Ja nie miałam chleba w ustach trzy lata.
[wzdycha zdumiona] Za karę?
Zamiast.
Dieta. Potrafię już tydzień wytrzymać na wąchaniu kostki rosołowej.
Ojej.
[żona Rylskiego mruczy]
[z pełnymi ustami] Monika.
- Ika. [chichocze] - [chichocze]
Regina. Miło mi.
- Chociaż okoliczności niesprzyjające. - Hm?
Kierownik nam kopnął w kalendarz.
Mąż zapomniał o rocznicy ślubu.
Ojej!
Jeszcze córka chce wyjść za mąż.
Ale to ostatnie to chyba jest powód do radości.
Albo początek katastrofy.
No ale jakiej pięknej!
Nie może pan tak wyjeżdżać, no. Musimy porozmawiać.
- Nie ma o czym. - To jest pana zdanie.
Ale słuchajcie: zakład trzeba zamknąć. Jest nierentowny.
- Poza tym stare maszyny. - Bo nas nie doinwestowywaliście.
A widział pan komin? Jak czarnym dymem dymi?
- Słyszał pan w ogóle o śladzie węglowym? - A pan o gniewie kobiet słyszał?
Błagam, przecież wy nawet nie macie kierownika.
No, chwilowo, ale mamy sporo bystrych babek w zakładzie.
I ogarniają, i może któraś się znajdzie…
Dobrze, umówmy się i bądźmy poważni. Ja jestem gotowy…
- [zacina się] …przyjąć to stanowisko. - A dlaczego ty?
Bo ja. Bo jestem facetem. Choćby dlatego.
Nieważne kto. Jo niy chca wracać na Ślůnsk.
Dobra, dobra, ale nie dramatyzujmy. To jest tylko biznes.
- Dla pana biznes, dla nas całe życie. - Taka jest cena postępu.
Ale krowa jakoś postępowi nie ulega.
Od setek tysięcy lat muczy „mu”,
żre trawę, ma cztery żołądki,
daje mleko i zostawia krowie placki.
No. To wam się w Warszawie wydaje, że krowa daje sojowe.
Albo ryżowe.
Albo owsiane.
[niezrozumiały głos Moniki]
[Mirek] Dobrze, to jak będzie?
[Rylski] Wyburzamy.
Kochanie, kochanie, czy ty pamiętasz nasz ślub?
Przepraszam, żadnego wyburzania, kochanie, nie będzie.
Eee… Będzie jak będzie. Klamka zapadła.
[zacina się] Właśnie. Będzie ślub. Majka wychodzi za mąż…
- Tak? - Nasza córka też ma na imię Majka.
- To właśnie o naszą chodzi. - Uhm.
Chodzi o naszą córkę? Ślub?
Nie. Nie ma zgody mojej na żaden ślub.
Mojej tyż niy.
- I żadnego wyburzania nie będzie. - A ty jesteś prezesem czy nie?
Jak żona mówi, że ma być ślub, to ma być ślub.
Ja tak uwielbiam przygotowywać wesela, a on tego nie rozumie.
Dobra.
- [łagodna muzyka] - O…
O, jak pięknie.
[mruczy łagodnie] Rośnij sobie. A…
- [cicho] Rośnij sobie. - [walenie do drzwi]
- Zajęte. - [otwieranie drzwi]
- [zamykanie drzwi] - Panie Roszkowski.
Sprawy mają się tak. Pan nie chcesz, żebym zamykał tę mleczarnię,
a ja chcę, żeby dalej żona ze mną sypiała.
Wie pan co? Ja nikomu pod kołdrę nie zaglądam.
Spokojnie, spokojnie. Obu nam się może to opłacić.
- Pan wydasz córkę za mąż… - Po moim trupie.
…a moja żona zorganizuje to wesele.
Panie prezesie Rylski, proszę tego nie dotykać,
a przede wszystkim zapomina pan,
że my nie jesteśmy pańskim prywatnym folwarkiem.
Nas pan zwolnił, a zakład pan… zamknął.
Na trzy tygodnie.
Po weselu przedstawi mi pan plan restrukturyzacji zakładu
i kandydata na nowego kierownika.
- [otwieranie, zamykanie drzwi] - Ślub to warunek. Niech pan pamięta.
[warkot silnika auta]
[muzyka tango]
- Tu Maja. Zostaw wiadomość. - [piknięcie]
Cześć, córciu.
Posłuchaj, przemyślałem sprawę.
Jak chcesz ślubu,
to on się odbędzie.
No pa.
No i co?
Beze mnie w trzy dni byście tu z głodu zdechli.
Wszyscy.
[muzyka tango kulminuje]
Żegnamy naszego brata, ojca, kierownika
i oddamy ziemi Szyszko Andrzeja.
Nieo… [wzdycha]
Regina!
Yyy…
[głośno] Przychodzi nieoczekiwanie czy zakrada się
w nocy jak złodziej przez okno?
[głośno] Nieoczekiwanie.
[cicho] Oczywiście. Nieoczeki…
Zrobiłam ci prosty, nie windsorski.
- Dobrze. - Siadaj!
Już. Proszę bardzo. [stęka]
Macie już kandydata na kierownika?
Co?
No, myślisz, że kierownikiem mogłaby być kobieta?
Regina, co ty, zwariowałaś?
Baby mają nami rządzić? No co ty.
- A co? - Co?
- Chcesz mi coś powiedzieć, tak? - Ja?
- No. - Nie.
E, e, e, e! Co ty, chcesz mi powiedzieć na przykład to,
że ja się nie nadaję na kierownika? To?
No… Mirek, no co ty. Kto, jak nie ty?
Przestań.
Nigdy bym nie stanęła przeciwko tobie. Jak mogłeś w ogóle tak pomyśleć?
No właśnie nie pomyślałem. [śmieje się] Kobiety…
To, co męskie, zostawcie po prostu mężczyznom, no.
- Jezu, weź! No co ty, no! - Przepraszam.
- Zwariowałaś? - Pokaż. Daj.
Pięćdziesiąt lat naszym zakładem kierują mężczyźni,
a my jesteśmy narodem, który kocha tradycje.
- Oczywiście. - Tylko muszę coś wymyślić.
Jakiś genialny plan. Muszę się odblokować.
- Przecież umiem. - Chyba półwindsorski byłby lepszy.
Najlepiej gordyjski, wiesz? Już daj spokój.
- Mirek… - Muszę coś po prostu wymyślić, no.
- I wymyślisz. - Dobra.
Idziemy. A!
A… Ach.
[otwieranie drzwi]
[oddalające się kroki]
[zamykanie drzwi]
- Żywot naszego brata Andrzeja Szyszki… - [szeptem] Wujek, słuchaj.
Jakby co, mógłbym powęszyć i znaleźć coś na tego całego prezesa.
…przedwcześnie dobiegł końca.
Będziesz go szantażował niezapłaconymi mandatami?
[Regina chrząka]
[ksiądz] Żył, jak chciał.
- I odszedł na swoich warunkach, bo… - [Mirek] Nie.
…bo nie inaczej.
Kompromitujące upodobania albo inne świńskie świństewka.
[ksiądz chrząka upominająco]
A teraz brat Mirek powie kilka słów o zmarłym.
Nie jesteśmy takimi ludźmi. Jak wygramy, to wygramy. Uczciwie.
[wydycha ciężko]
[bicie dzwonu]
[cicho] O w dupę.
[wzdycha] Słuchajcie.
Yyy…
No wszyscy znaliśmy Andrzeja. Wiemy, jaki był.
Lubiliśmy go.
On był porządnym człowiekiem i… [zacina się]
No dobra, no dobra, kogo ja będę ściemniał.
- Jajcarzem był. - [śmieją się]
Wredny też czasami potrafił być.
- [melancholijna muzyka] - Prawda?
Jak mawiali starożytni Polacy,
lubiał wypić.
Mało tego. Ale kochał nasz zakład produkcyjny jak mało kto.
I chcę ci tutaj przyrzec, Andrzej,
że zrobię… znaczy zrobimy wszystko,
żeby tego zakładu nie stracić, i tak nam dopomóż wszystkim Bóg.
W moim wieku był Szyszko.
- [mruczy współczująco] - [szlocha]
Kropidło.
[krzyk mew]
[Regina] To co planujesz?
Yyy… Musimy zsynchronizować nasze działania,
bo zostało nam niewiele czasu.
Piątek odpada, bo „ślub w piątek to jest zły początek”.
A my z Mirkiem akurat właśnie w piątek.
Yhm… Bywają wyjątki od reguły, ale…
skupmy się na tym ślubie.
Jak Mai podoba się moja wizja?
Yyy… Jak Mai podoba się wizja? Bardzo. Bardzo się podoba. A jak jacht?
[zacina się] Fantastycznie.
Szczególnie jak ma się chorobę morską. Yyy… Mogłabym z nią porozmawiać?
Yyy… Z kim?
No, z Mają.
Z Mają?
- Z Mają. - [tajemnicza muzyka]
Z Mają, moją córką?
Regina…
Możesz mi ją dać do telefonu?
Yyy… Czy…
[zacina się] Nie mogę.
[bezgłośne]
Poszła nogami…
Nogami?
Jest na grzybach.
- Na grzybach w lipcu? - [bezgłośne]
No, to jest taki wczesny opóźniony wysyp.
[bezgłośne]
To proszę, daj mi…
ojca panny młodej.
Ojca panny młodej… dać?
[mówi niemal bezgłośnie]
On poszedł robić przewroty.
Aha.
- On… - [bezgłośne]
On jest razem z nią. Uprawia jogging.
Tylko żeby nie dostał zawału przed ślubem.
Właśnie. Żeby tylko nie dostał zawału przed ślubem.
- [bezgłośne] - Chociaż się pogodzili. To jest piękne.
Dobra. Góra dwa tygodnie.
[cicho] Muszę kończyć.
Dzięki. Dzięki, na razie.
[wydycha ciężko]
Nigdy więcej mi tak nie podpowiadaj.
Na grzybach? W lipcu?
Jak tam przygotowania do ślubu? Zadowolona?
[mruczy radośnie] Bardzo.
- Uhm. - Jest cudownie.
[Rylski chichocze]
- A… kochanie… - Hmm?
…znalazłbyś sobie
innego partnera na ten tenis?
No ale wiesz, no. Żaden ci nie dorówna.
No wiem, ale ja mam tyle pracy…
- Wynagrodzę ci to. - [mruczy podekscytowany]
Twoja córka nawet w taki dzień nie potrafi być punktualna.
- Bo jedzie pociągiem, a nie go prowadzi. - Nieważne. Nieźle ją wychowałaś.
- Ty. He! To ten ryżawy blondyn? - Nie jest ryży.
- A! Czyli wiesz, kto to. Wiesz. - Nie, nie wiem.
Wchodzę za wszystko.
Będziemy mieli rude wnuki.
[szelest kart]
A, trójeczka.
Znowu wygrałeś.
Bo poker to męska gra.
- [grzechot żetonów] - [Mirek wzdycha]
Tego ryżalca tobym jeszcze przebolał.
Gorzej, jakby się związała z jakimś… wykładowcą.
A! Czyli jednak z wykładowcą, tak?
I wstydziła się nam go… przedstawić, tak?
Nie. Bo zwiałeś.
Świetny zięć nam się trafił. Świetny.
Jakiś, prawda, gołodupiec po jednym albo dwóch rozwodach.
Może pojedziemy po nich na dworzec? Żeby nie brali taksówki.
Ja im taką załatwiłem podwózkę, o jakiej tylko mogą pomarzyć. Nie bój się.
A co ty miałaś w ogóle?
[tajemnicza muzyka]
Strita.
- Ja? - Tak.
Nie zauważyłam.
Wygrałaś…
[buczenie alarmu radiowozu]
Jadą.
- [wycie syreny policyjnej] - U-a!
Dawaj tutaj.
- Mam nadzieję, że nie kazałeś go skuć. - No, myślałem o tym.
[wycie syreny ustaje]
O! Jest córeczka.
Majunia.
Cześć.
Reginka, tylko ani słowa o mleczarni, rozumiesz? Ani słowa.
No hej! [śmieje się]
A to co? Aha.
Najlepiej się wbić na nie swoją imprezę. Po co wzięli tego swojego… [zacina się]
- [Maja] Cześć. - …kolegę tego?
- Majeczka. - No cześć.
- Cześć. - A gdzie ryżawy?
- [muzyka tango] - Yyy…
Cieszę się, że się znowu spotykamy. Dzień dobry.
- Tak, to jest właśnie… - Ja wiem.
Kolega, cośmy się poznali na korytarzu na wydziale. No…
Tak. Mój narzeczony, Miłosz.
[grzmi]
No ale nie stójmy tak, przecież leje deszcz.
Chodźcie, dzieci, chodźcie do domu. No już, już.
Kogoś przywiózł?
Idź!
Mogła być z wykładowcą.
Piękne zdjęcie.
Z internetu?
Z lasu.
- Pomyślałam, że zrobię… - Kozinę. Ale lwy ją wybiły.
- [Regina odchrząkuje] - [stukot kładzionych talerzy]
- Może włączymy jakąś muzykę? - Żadnej muzyki.
- To może, yyy… twoje ptaszki? - Żadnych ptaszków.
[Regina śmieje się zakłopotana]
[cicho] Dziękuję.
- Mam nadzieję, że… - [stukot łyżki]
…lubi pan kuskus.
No przecież, że nie ziemniary, nie?
A kocham ziemniaki. Moja babcia miała całe ich pola.
W Afryce.
Pod Świebodzinem.
[ponura muzyka]
No.
A modlitwa?
Przedposiłkowa?
A od kiedy my mamy modlitwę przedposiłkową?
Od zawsze. Bo my jesteśmy polską, katolicką, tradycyjną rodziną.
Możesz przestać?
Ale nic się nie stanie, jak raz zjemy bez modlitwy.
Komu kompotu?
Ja poproszę.
Muszą być państwo dumni z córki, co?
No i pewnie zatęsknią, jak wyjedzie.
Moja córka nigdzie się nie wybiera, a już na pewno nie do Afryki.
Nie ma szczepień.
- [Regina] Jakich niby szczepień? - Na wirusy.
Do Holandii nie trzeba.
Holandia to co innego.
Do… Holandii?
Do Holandii? Po co?
No Maja będzie przeprowadzać badania grzybów oczyszczających świat z plastiku.
- Aha. - [Maja] I już nie.
- Hm? - Jednak nie przyjęłam tej pracy.
Jak nie przyjęłaś? Przecież marzyłaś o tych badaniach.
No i nadal marzę.
- Ale nie muszę ich robić w Holandii. - A gdzie?
[łagodna muzyka]
Tu.
Tu, w tej dziurze?
- Mirek. - [Maja] To nie jest żadna dziura.
Dlaczego mi nie powiedziałaś?
Zapomnieliśmy kompletnie. Przecież mamy prezent dla… rodziców.
Znaczy… [zacina się] …Miłosz ma. To od Miłosza.
Jest w walizce? Przyniosę.
[muzyka tango]
[Regina] Piękna.
Ojciec Miłosza przywiózł ją, kiedy przyjechał do Polski na studia.
Możemy porozmawiać?
A, no, zapomniałabym.
Yyy… Tata też ma dla was niespodziankę.
Jaką niespodziankę?
[chichocze]
[łagodna muzyka]
A co to jest?
No to są piękne ozdoby na wasz ślub.
To jest piękne, a nie jakieś czarne tam…
No, w każdym razie mamy szczegółowy plan waszego wesela.
Za 14 dni. O.
- Tak. Tu ma wszystko. - O.
- O. Ale będzie bardzo piękne. - Mamy się pobrać za dwa tygodnie?
Ale oczywiście! A na co czekać? Stary, wiesz, jakie jest życie?
A jak cię samochód walnie na ulicy, to co wtedy?
- Chyba że się rozmyśliłeś. Tchórzysz? - No nie, ale…
Nie, ale nie pobierzemy się za dwa tygodnie.
Ale córciu, a dlaczego nie?
No nie mów, że nie tak sobie to wszystko wyobrażałaś.
Ja wiem, organizacja wesela to nie jest bułka z masłem.
Ale masz ojca. Ojca!
Zresztą, ojca, bez którego w trzy dni z głodu byś zginęła.
- Naprawdę. Taka jest prawda. Więc… - Kochanie.
- Kochanie… Przestań, Mirek. - Dobrze.
Będziesz miała pergolę z róż,
będziesz miała wszędzie te klateczki porozstawiane, dywan z kwiatów,
półtorametrowy tort od ciotki Danki,
na samej śmietanie.
Tak. Będziemy puszczać te lampiony takie, co fruwają i potem
tam do Chin fruwają. Rozumiesz, o co chodzi?
Ksiądz Janusz dał wam
korespondencyjne zaliczenie nauk przedmałżeńskich.
Korespondencyjnie macie zaliczone.
O spowiedź nie musicie się męczyć, rozumiesz?
A kolega dostał jeszcze w promocji [sylabizuje] bierzmowanie.
Ja mam bierzmowanie.
To sobie zamienisz pod koniec życia, jak będziesz zdychał,
na pochówek w poświęconej ziemi.
- Mirek. - [śmieje się]
- To co? No jak? Tak! - Nie!
- Majka, czekaj. - [smutna muzyka]
- [cicho] On robi to specjalnie. - Kiedy zdecydowałaś?
Słyszałeś go? W trzy dni bym z głodu zginęła.
Kiedy zdecydowałaś, że nie wyjeżdżamy?
Nie wiem. Miesiąc temu?
- Miesiąc? - To dlatego od razu zgodził się na ślub.
- Bo o wszystkim musi sam decydować. - [cicho] To tak jak ty, co?
Nie. Nie, my możemy to jeszcze przegadać.
Co ty chcesz przegadać?
To, że ja już znalazłem sobie pracę w Holandii?
Ale… przecież znajdziesz ją wszędzie, i wiesz to.
Czy to, że się nie pobieramy?
Pobieramy się. Pobieramy się, tylko…
Tylko co?
Tylko, no, nie tak.
- Pościeliłaś w gościnnym? - Co?
Czy pościeliłaś w gościnnym.
Bo póki ja jestem w tym domu, to nie będzie tutaj życia w grzechu.
- Do ślubu śpią osobno. - Jeżeli w ogóle będzie jakiś ślub.
- Niepotrzebnie ich zmuszaliśmy. - A kto ich zmusza? Ja?
- Sama chciała tego ślubu? - No chciała…
No, to jest jej na wierzchu.
A nerwy to się uspokoi. To wszystko przejdzie.
No, już jej przeszło.
Po co żeś wyskoczył z tym: „Trzy dni beze mnie z głodu”? [wzdycha]
Bo taka jest prawda. Beze mnie w trzy dni z głodu byście zdechli wszyscy.
Uhm.
Już. Dzięki.
Ojciec naprawdę chce dobrze.
No jak zwykle.
I wyszło mu też jak zwykle.
Może ty już mu się poddałaś, ale ja nie zamierzam.
Nawet nie wiesz, jaka jesteś do niego podobna.
Nieprawda!
Nieprawda. Jesteśmy zupełnie inni.
Kochanie, zrozum.
Ojciec marzył, że jak skończysz studia, pojedziesz w świat,
zrobisz naukową karierę. Co w tym złego?
No dobrze, ale to są marzenia taty. A ja mam swoje.
- No. - I nie zamierzam spełniać jego marzeń.
[wzdycha]
Mamuś, wiem, że teraz wszyscy wyjeżdżają. Wszyscy moi znajomi wyjeżdżają.
Ale ja naprawdę nie chcę tego, co wszyscy.
Ja chcę zostać tutaj.
Zdejmij walizkę z łóżka.
Zaraz, tylko się rozpakuję.
[chlupot bieżącej wody]
- [skrzypienie zakręcanego kurka] - Nie wiemy, kim są jego rodzice.
Nie wiemy, co robią.
Nie wiemy, co on robi. Nic nie wiemy.
- Wystarczy go o to zapytać? - Uhm. Tak.
Nie pozwolił Majce wyjeżdżać za granicę.
O, nie, kochanie, to akurat była jej decyzja.
Tak, jej decyzja. Proszę cię. To jest zasłona dymna.
- On ją zdobywa. Małymi kroczkami. - Połóż się.
Posłuchaj sobie znowu. Nie wiem, uspokój się.
Proszę cię. Ty nic nie rozumiesz, Regina.
Zaczęło się.
Ty wiesz, że jak oni…
Kto „oni”?
No…
mężczyźni traktują kobiety?
- A, to akurat wiem. - No.
- Maja go kocha. - Tak, kocha go.
Kocha go. Uhm.
[muzyka tango]
On ją…
otumanił.
Ja wiem.
On ją otumanił. On ją, rozumiesz…
I ja wiem czym.
- Mi… Mirek. Mirek… - [naśladuje brzęk] Tak. No tak. Tak.
No. Dobra.
[wydycha ciężko]
[Mirek wzdycha]
[Regina wzdycha]
Tak! Aha!
A pomyślałaś?
A pomyślałaś, w jakim języku będziesz rozmawiała z wnukami?
No Regina, wiesz co? Zawiodłaś mnie.
I twoja córka też mnie zawiodła, wiesz? Obydwie żeście wbiły mi nóż w plecy.
No to się powinieneś cieszyć, że tego ślubu nie będzie.
Co nie będzie? Wypluj to słowo. Ma być.
A dlaczego miałoby go nie być?
Po tym, jak przywitałeś tego chłopca?
Aj, Mirek. To będzie cud, jak on nie zwieje stąd w nocy.
- A gdzie ty się wybierasz? - Nie będę spała z rasistą.
- Ja nie jestem rasistą. - Jesteś.
Ja? Ja nie jestem rasistą. No co ty gadasz?
Tak, jesteś. I gnomem. I starą pierdołą.
Tylko nie starą, dobrze? Tylko nie starą.
- [otwieranie drzwi] - Nie jestem rasistą.
- Ja się przyjaźnię ze Ślązakiem. - [zamykanie drzwi]
[cykanie świerszczy]
[tajemnicza muzyka]
Ej…
Yy…
[trzask, otwieranie, skrzypienie drzwi]
[zamykanie drzwi]
[skrzypienie podłogi pod stopami]
A gdzie to?
Do łazienki.
No a piwnicy jest toaleta. Bardzo proszę.
A tam jest damska.
No.
Śmiało, śmiało. W piwnicy.
A ja tu poczekam, na wypadek, jakbyś zgubił drogę powrotną.
- [Ślązak] Dowej. - Zabieraj!
Co?
Nie ma chlania w centrum dowodzenia. Już.
- [rechot żab] - [świergot ptaków]
Dobrze, zebrałem was tutaj, żeby wam powiedzieć,
że losy naszych rodzin, naszego miasta, są w naszych rękach.
Właściwie w moich rękach, ale od was potrzebuję pomocy.
Spokojnie, możesz na nas liczyć. Chodzi o obcokrajowca?
- Tomek mi mówił. Współczuję. - Czego współczujesz, ty?
No. Miał być ryży, a jest taki trochę bardziej no…
- Opalony. - Strzaskany na mahoń.
Zamknij się, Gajda. Mam ci przypomnieć, jak żeś tu przyszedł?
- Tss… - To sam wyglądałeś jak syn węglarza.
Trzeba sobie to powiedzieć jasno. Miłosz jest Polakiem.
[śmieje się] Jasne, Polakiem.
I co, pewnie jeszcze płacze, jak mu hymn grają?
Albo jak orły nasze biało-czerwone strzelają gola.
Nie, ale mogymy mu kupić koszulka reprezentacji, nie?
Taką ze skrzydłami husarskimi. Ty! To by dobre było. On by historii liznął.
Prosił was ktoś o te wasze głupie, durne komentarze?
- No ty. - Nie, ja prosiłem o pomoc.
Nie będziecie mu nic kupować.
Proszę was, żebyście go nie wypłoszyli. Przynajmniej do ślubu.
- Wypłoszyć? - Tak, wypłoszyć.
A to nie jest jakaś zapadnięta dziura. My tu szanujemy odmieńców. Mamy Karolinę.
Tęczową flagę.
- W szufladzie. - Bo nie pasowała do wystroju.
Ale o Karolinie to jest prawda. Ktoś jej kiedyś coś złego powiedział?
- Nigdy. - No.
No z raz może. Ale nie specjalnie.
Dobrze, panowie. Od dzisiaj jesteśmy mili, pomocni i tolerancyjni. Okej?
- [Gajda prycha] - Co „ha, ha”? Co „ha, ha”?
Przynajmniej przez dwa tygodnie.
A ty…
sprawdzisz Rylskiego.
Wujek, ale jak? Teraz nagle „sprawdzisz”?
- Tak, sp… - [Gajda prycha]
…sprawdzisz. Musimy mieć plan B.
[wzdycha]
A… A to prawda, co o nich mówią?
Co?
No wiecie, że…
- [komiczna muzyka] - [Janusz śmieje się nieśmiało]
[poważnie] Że oni modlą się do pogańskich masek.
Ja tak żałuję, że nie mogliśmy przylecieć. Ale opowiadaj, jak rodzice Mai.
- Jak cię przyjęli? - Bardzo dobrze, mamo.
No, a co powiedzieli na ślub u nas, we Francji?
Nie no, oni są tym pomysłem zachwyceni, tylko chodzi o to…
Cudownie. Ale opowiadaj. Mów, jacy są.
Yyy… [zacina się] No wiesz, to jest taka…
tradycyjna polska rodzina.
Przestań, dawaj! [wstrzymuje dech]
Wiesz, że twoje wybuchy złości są dziecinne?
[wzdycha, mruczy]
- A wy nie idziecie do pracy? - Nie.
Yyy… Tata i ja mamy wolne.
- Yyy… Z okazji waszego przyjazdu. - Ale zupełnie niepotrzebnie, jak widzę.
Croissanty wypieczone, wszystko przygotowane,
a twój przyszły mąż śpi w najlepsze.
- [Maja chichocze] - A ptactwo nie czeka.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Jakie ptactwo? - Dzikie.
Dzikie ptactwo. A co byś powiedział na polowanie?
- Tato… - Chętnie, ale…
- Tak. My mamy inne plany. - A śniadanie?
Zjecie same. Zajmujecie się w ogóle dzisiaj babskim sprawami.
Fatałaszkami.
O! Macie ten klub czytelniczy, to zapisz Majeczkę, niech się wdraża.
- [mruczy] Ale tato… - Dobrze, dobrze.
A my pójdziemy na polowanie.
Weźmiemy dzidy, maczety i się będziemy przebijać przez sawannę.
Upolujemy coś tam, coś tam i temu czemuś wyżremy na żywca serce.
- Mirek…! - Tak.
A potem ustami pełnymi krwi
będziemy wznosić zawodzenia do bogini Kali.
Tylko muszę z ciebie zrobić faceta,
bo wyglądasz jak smutna baba w deszczu na przystanku.
W Osinach.
[muzyka tango]
[Miłosz] Żegnaj.
- [Mirek] Nie rusza na wojnę. Spokojnie. - Tak.
Z tobą to ja nie wiem.
Sprzęgło.
- Odpal. - [rzężenie rozrusznika]
- Gazu, gazu. - [coraz głośniejszy warkot silnika]
[śmieje się szaleńczo]
Ha!
Naprzód!
Czarny aniele!
No nie wiem, to się źle skończy.
No przecież nie odstrzeli go w lesie. Nie przed ślubem.
[trąbienie klaksonu]
[bębnienie dzięcioła]
Rozumiem, że ty nie miałeś… [zacina się] …zbyt dużego doświadczenia
z kobietami, które są…
Białe?
Nie wkładaj mi nie moich słów w moje usta. [zacina się] Generalnie nie miałeś?
- No, trochę jednak miałem… - Trochę? To znaczy ile?
- No nie wiem, kilka. - Kilka?
Jednak wiedziałem. Mów tu mi szybko, ile miałeś żon.
- No… - [ptasi wrzask]
- Ćśś… - [krakanie]
- [bębnienie dzięcioła] - [naśladuje ptasi wrzask]
[ptasi wrzask]
[prycha] Trochę jednak miałem.
- Ale to nie… - Ćśś, ćśś!
No.
- No mów. - No nic poważnego.
- Zresztą Majka jest wyjątkowa. - Jest też uparta.
Przekonasz ją do ślubu.
- Ale papier nie jest najważniejszy. - A dla mnie jest.
- [kukanie kukułki] - Ćśś!
- Daleko jeszcze? - Tyle, ile trzeba.
Słuchaj, ty ją przekonasz do ślubu, to może ja się przekonam do ciebie.
Zrozumiałeś? Dobra.
- Ćśś… - Jestem „ćśś”.
- [naśladuje wrzask] - [naśladuje wrzask]
Jezus Maria Święta.
Zwariował ksiądz? No.
Albo będzie ślub, albo…
[złowieszcza muzyka]
- [szczęk odbezpieczania broni] - Ostatnie namaszczenie?
Nigdy nie wiesz, kiedy Pan…
wezwie cię do siebie.
[śmieją się demonicznie]
[dyszy] Jezus!
- [dramatyczna muzyka etniczna] - [ptaki krzyczą]
[jęczy]
[muzyka kulminuje]
- [muzyka tango] - Co?
[pstryknięcia migawki]
[dzwonek roweru]
Kochanie, powiesz mi wreszcie, co tu robimy?
Zaraz. O!
- [kobieta] Majeczko! - Cześć, ciociu.
- Cześć. - Cześć, Marzenka.
Cześć. [głośno cmoka, śmieje się] No słyszałam, słyszałam. [wzdycha ciężko]
Strasznie zmarniałaś w tym wielkim świecie.
Ale spokojnie. Odkarmimy cię. Dom to dom, nie? [śmieje się]
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
- I możemy od razu podpisywać umowę. - Dziecko, schowaj to.
U nas słowo ważniejsze niż papiery.
Całe miasteczko jest takie wdzięczne.
Marzenka.
Y, yyy… Chodźcie, chodźcie. Wszystko gotowe.
- Co? - No co „co”? Idź.
- Lochy przed nami. Tu uważajcie. - [drzwi skrzypią]
Chryste Panie.
Córeńko, ty jesteś pewna?
Zimno, ciemno, straszna wilgoć.
No, czyli idealnie.
Jutro przeniosę tutaj próbki z grzybami, które przywiozłam.
Powinny polubić się z tymi, które już tutaj macie.
No próbowaliśmy to tępić, ale to się nie dało.
Dwa razy tyle tego rosło.
Dzielne maluchy.
[prycha] „Maluchy”… To to takie kapelusze miało.
Wszędzie rosło, a tu archiwum było.
No ale co? Podoba ci się, to bierz. I tak puste stoi.
- [łagodna muzyka] - Ona nic nie wie?
- [prycha] - A… A coś powinnam wiedzieć?
Nie, nic. [śmiejąc się] Nie, gdzie?
Yyy… O narzeczonego pytałam.
Jak tam? Tacie się spodobał?
[zacina się] Od razu pokochał. Jak syna.
[pogodna, tajemnicza muzyka]
- Wszyscy mają dziś wolne? - Co?
- Nie, weekend. - Jest środek tygodnia.
No właśnie, Gajda, jest środek tygodnia. Koniec przerwy, wracaj do pracy.
A ty chodź, bo przez te twoje wycieczki po piwnicach
Iza zamknie stoisko.
Chodź.
[gwar]
Iza!
Majka, Majka, słyszałam, że niezłe ciacho nam tu przywiozłaś. Gratulacje.
I spokojnie. Ja jestem zadeklarowaną singielką. [chichocze]
Tak jak wtedy, jak odbiłaś mi chłopaka przed studniówką?
Dziewczynki…
Dobra, wtedy singielstwo nie było na topie, tak?
A!
O, dawaj, sobie zrobimy selfie w moim showroomie sera.
- Póki jeszcze istnieje. [śmieje się] - A czemu miałby nie istnieć?
[zacina się] A co będę sprzedawać, jak nam prezes wyburzy mleczarnię?
Jak wyburzy?
No, weźmiemy trochę gzika.
Co, ona nie wie?
Czego znowu nie wie?
I trochę podpuszczkowego.
Za chwilę stracicie pracę, a ojciec wywala tyle pieniędzy na moje wesele?
A, poradzimy sobie.
No, gorzej z resztą miasteczka.
Ale nie mogą was tak po prostu zamknąć.
- Musicie walczyć. Macie kierownika. - Już nie. Odpłynął mleczną drogą.
[Maja] No to może czas na innego? Przecież ktoś to może jeszcze uratować.
Trzeba wymyślić jakiś… plan.
Teraz się stawia na takie małe mleczarnie.
- No muszą wam dać czas. - Ale twój tata już się tym zajmuje.
A mógłby ktoś inny.
A kto inny?
- Musimy iść. Karolina czeka. - Idę z wami.
A stoisko?
No zaraz będę tu mogła co najwyżej zamieszkać. Idziemy.
Iza, wchodzisz?
Wyrównuję.
Także wyrównuję.
[muzyka jazzowa]
A ja myślałam, że wy serio czytacie książki.
[śmieje się]
Na flopie osiem, sześć, pięć. Z dwoma kierami.
Kochana. Rżniemy w pokera minimum raz w tygodniu. Twoja mama nas nauczyła.
Wchodzę za pięć tysi.
- Wyrównuję. - Ja pas.
Sprawdzam.
- As na turnie. - Czekam.
Wiem, że grała na studiach, ale po ślubie niby przestała.
[śmieje się] Oficjalnie. Oficjalnie nawet daje twojemu ojcu wygrywać.
[mruczy przecząco] Sprawdzam.
- Pas. - Karty.
[Regina] Ach!
- [śmieją się] - Dwie pary z asem!
- Brawo! - Dobra rozgrywka.
- Pięknie. - Bardzo dobrze.
I naprawdę żaden z facetów nie wie, że gracie?
[śmieje się] Każdy z nich panicznie się boi lasek,
które mają większe jaja od nich.
No, nawet ze mnie już na wszelki wypadek zrobili starą pannę.
Może ja powinnam już zapuszczać wąsa i zacząć nosić rajstopy 450 DEN?
- Masz. - No. [odchrząkuje]
[kaszel, śmiech]
A, może kiedy indziej.
A żałuj, żałuj. To jest miejscowe zioło.
- Lepsze niż hormony na menopauzę. - Tak, one ją leczą, a my zapobiegamy.
To my powinnyśmy przejąć mleczarnię.
[energiczna muzyka]
- No co. Hanka? - [trzepot tasowanych kart]
Ma dwójkę dzieci i ogarnia dom, ma męża idiotę i nigdy nie narzeka.
Karola potrafi naprawić każdą maszynę. Błyszczy na linii.
A Iza robi drugą zmianę.
Po zamknięciu sklepu pakuje 300 serów na godzinę.
Czaisz? Ręcznie. Tymi pazurami. Tymi. [śmieje się]
A wciąż nami rządzą faceci.
Powinnyśmy to zmienić.
[stęka] No tak, tylko ktoś musiałby nas, ymm…
poprowadzić.
Uhm. Nas nie posłucha, ale może ciebie by mogła.
- [zgrzyt zaciąganego hamulca] - [warkot silnika ustaje]
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Pytanie mam do pana.
Pracował pan tu, kiedy jeszcze mleczarnia była?
Na linii.
[mruczy] Dopóki afera nie wybuchła.
Prezes Rylski…
nie zawsze był transparentny w interesach.
Nie był, bo… Coś więcej o Rylskim?
O prezesie?
Panie, ja nic nie wiem.
[wzdycha] Podobno centrala kazała wcisnąć lewe badania mleka.
Jakie lewe badania?
No skąd ja mam wiedzieć? Przecież ja na linii robiłem.
[tajemnicza muzyka]
[ciszej] Podobno spa tu mają stawiać. Deweloper był.
Tu? Pośrodku niczego?
Niczego?
Przecież tu jest rezerwat przyrody.
Warszawka przyjedzie, to go zadepcze.
[dzwonek roweru]
- A te badania to kto miał robić? - A ja wiem kto…
Panie, ja na linii robiłem.
Dziewczyny przesadzają.
No tata może jest trochę obcesowy, ale ma wszystko na swojej głowie. No.
I w trzy dni bez niego wszyscy umrą z głodu.
Mamo. Kierownikiem mogłaby być kobieta.
O, ciekawe kto.
Może ty?
Zwariowałaś?
- Co to w ogóle jest za pomysł? - No według mnie bardzo dobry.
Nikt się nie nadaje do tej roboty tak jak twój tata.
- Nikt. Ja go mogę tylko wspierać. - Uhm.
Tak jak on ciebie wspiera.
Po co w ogóle ich słuchałaś?
- To jest bardzo zły pomysł. - Dlaczego?
Dlaczego? Mamo, jesteś idealna do tej roboty.
Można ci ufać, jesteś solidna. I szczera.
Oj, do bólu. Chodź.
[szczekanie psa]
[tajemnicza muzyka]
[gwar]
[mężczyzna] Tss… Naprawdę.
Pomoc sąsiedzka.
- Dzień dobry. - [klekot]
Dzień dobry.
Panowie pracowali w tej mleczarni, co tutaj była?
- Co? - [muczenie krowy w oddali]
Możemy porozmawiać?
[beczenie kozy]
Nie chcemy mieć problemów.
- Ale jakich problemów? Panowie… - Na piwko chodź. Przerwę se zrobimy.
Chodź, fajne mam, zimne.
A ta fura i kosiarka to co? Z odprawy?
Czy za trzymanie języka za zębami?
Czyli mój ślub
jest waszą kartą przetargową, tak?
[wydycha ciężko] Ultimatum.
Tylko pod tym warunkiem prezes nie zamknie mleczarni.
[smutna muzyka]
Obojgu nam się to nie podoba.
Nie musisz tego robić.
Ale zrobię.
- Maja… - Dobrze, wezmę ślub.
Tylko pod jednym warunkiem.
Będziesz kandydować na kierowniczkę mleczarni.
A wykluczone, dziecko.
Nie wystąpię przeciwko mężowi. Nigdy.
Jesteśmy małżeństwem.
Mam nadzieję, że kiedyś to zrozumiesz.
Mam nadzieję, że nigdy.
A jak wytłumaczysz Miłoszowi, że znowu podjęłaś za niego decyzję?
- [wstrzymuje dech] - Miłoszowi?
[Maja] Pisałam ci. Teren czysty.
- Może jednak poczekamy, co? - [mruczy przecząco] Nie.
- Lepiej opowiedz, jak było na polowaniu. - Super.
Wyszedłem na rasistę.
Ty na rasistę?
No wiesz, uznałem, że biały facet, ksiądz, las i broń
równa się pogrom czarnych, masakra.
[szeptem] Ale ostatecznie podpisaliśmy z twoim ojcem
pakt o nieagresji.
A co mu zrobiłeś?
- Dmuchnąłem mu prochami przodków w twarz. - [łoskot]
Słyszałaś?
[kroki]
Poszedł.
[mruczy czule]
A skoro już
podpisaliście ten pakt, to…
co byś powiedział na ślub tu?
- Ale mówiłaś przecież… - Ale… Ale zmieniłam zdanie.
Co za różnica, gdzie i kiedy się pobierzemy?
Hm?
[stękają]
- [chrapie] - [stukot]
Spokojnie, Reginka, spokojnie. To kuny.
Kuny harcują.
- [muzyka tango] - [Regina odchrząkuje]
Kota trzeba kupić.
Jakiegoś.
- [stukot] - [Regina] Hm?
[wzdycha] Dmucha dym w kominie. [chichocze]
[muzyka tango gra dalej]
- [trąbi ustami] Regina, ile ja słodzę? - No trzy. Posłodziłam ci trzy.
No trzy niemieszane. No zam… Zamieszałaś.
Tego się nie da wypić w ogóle, jęzorem dotknąć.
Proszę cię. Ile lat my jesteśmy, Regina, razem? Ile lat?
Ty nic o mnie nie wiesz. Nic.
[Regina, łagodnie] Hm.
No co tak mi kukasz tutaj? Przecież…
- Co kukasz? - [mruczy niepewnie]
Przecież nic z tego nie zrozumiesz, dziewczyno.
Weź daj spokój.
Idziemy?
[zacina się]
- No na spotkanie do Karoliny. - A!
Wyście poszalały z tym kółkiem czytelniczym.
Musimy popracować nad dekoracjami. Niektóre się nie nadają.
- [tajemnicza muzyka] - Jakimi?
No na ślub.
- Na ślub? - [nalewanie]
Ale…
Ten tu? Tu ten… ślub?
Pobieramy się.
Naprawdę?
- [muzyka tango] - [Maja chichocze]
A to nie wolałabyś, zamiast na kółko czytelnicze,
to spędzić trochę czasu ze swoim przyszłym… mężem?
Ale mój przyszły mąż na pewno wolałby spędzić trochę czasu
z przyszłym teściem.
Prawda, kochanie?
[Miłosz] No pewnie.
[Maja chichocze]
No. To idziemy?
[Regina] Zabierz Miłosza do mleczarni.
[oddalające się kroki]
Mogę?
Tam na Czarnym Lądzie też ludziom wyżeracie… kanapki?
[mlekowóz syczy]
To był dobry pomysł, żeby go tu zabierać?
Jest po naszej stronie, uspokój się.
Nie, nie, nie, tam lepiej nie. Spokojnie.
No hej.
Ej…
[po angielsku] To, yyy… prasa.
Do sera.
Zbija się ser do kupy
i formuje w owalny [po polsku] kształt, [po angielsku] wiesz?
A to [po polsku] kadzie.
Duże kadzie [po angielsku] do mleka.
Tej białej wody od [po polsku] krów.
[po angielsku] Miło poznać, [po polsku] ziom.
[po polsku] Też mi bardzo miło, no.
- A na ile litrów są? - [Mirek] Na 3000.
Dobrze po polsku mówi.
- Jak ci w… - Ty też.
A ciekawe, gdzie się nauczył.
- Na kursie korespondencyjnym. - Boże.
- [po angielsku] Super, [po polsku] ziom. - Okej, panowie, yyy…
O co tutaj chodzi?
Nie wiem, macie przerwę w produkcji?
Nie, nie mamy żadnej przerwy, tylko mamy…
Yyy… tą, yyy…
- Ry… Renament. - Magazynu.
Renament…
A. Dobra. A mogę się trochę rozejrzeć?
Tylko nic nie zepsuj. Nie dotykaj.
Oczywiście.
- [cicho] Noż ty durniu! - Całkiem przyjaźnie nastawiony.
A co? Myślałeś, że co? Że wpadnie tu z dzidą i co będzie robił?
[Gajda] No.
- [Mirek] Dobra. Ma ktoś jakiś plan? - [Gajda] No ja.
Jo mom taki, żeby na przykład… Yyy…
- Rozumisz… Yyy… A ty mosz jakiś plan? - Ja?
- Ja mogę coś zaproponować. - [muzyka tango]
Mogłabym się postarać o unijną dotację. Są takie programy…
Ja mam znajomego, który się tym zajmuje.
Myślicie jak faceci.
To chyba dobrze, nie?
Może i dobrze, ale jak będą dwa takie same plany, to wiele nie ugramy.
Wiecie, dlaczego nas zamykają?
Bo nikt o nas nie wie.
Mogą nas zamknąć, zrównać z ziemią, przejechać po niej spychaczem i co?
Nikt się o tym nie dowie.
Internet.
Internet to jest potęga. Musimy wyjść spod kamienia i pokazać się światu.
Ale co pokażemy?
- [Iza] No… - Co? Przestarzałą linię produkcyjną?
Piec, który pamięta czasy króla Ćwieczka?
Albo nie wiem…
chłodnię, w której trzeba trzymać warty przy termostacie?
Mam pomysł.
I co? I co? Jest moc, niy? [śmieje się]
[Gajda mruczy z dumą]
Nie no, panowie, opalacie tu węglem?
- No a czym? - No a jak?
Polska stoi czornym złotym. A ty co?
- Ty się na produkcji znosz, ja? - A, no, znasz.
Ja, a skónd?
- No. - Z kursów korespondencyjnych?
Nie. Broniłem się z logistyki i produkcji.
Nie, chwileczkę. Chwileczkę.
Nie, nie, nie, no właśnie chwileczkę, panowie. [prycha]
No przecież tu się nic kupy nie trzyma, no.
- [Gajda] Co? - Normalnie, no jedna wielka prowizorka.
Przecież potrzebujecie nowego pieca.
Jakiego nowego pieca? To jest 120 lat piec! Genialny.
I o to chodzi. Że piec ma 120 lat i już takich nie budują.
Potrzebujecie nowej linii. Potrzebujecie paneli.
No co, masło też, yyy… sobie ręcznie ubijacie?
Dobra.
Mogę chłodnię zobaczyć?
[cicho] Myślisz, że wyczuje? Piętnaście minut trupisko leżało.
- No ty byś nie wyczuł, ale on może ja. - Dobra.
[tajemnicza muzyka]
- [Gajda stęka nerwowo] - [Miłosz wzdycha]
Chłodnia nie trzyma temperatury?
- [Gajda stęka] - Trzyma.
[pikanie klawiszy]
Tylko trzeba kontrolować.
Panowie, potrzebujecie nowego systemu.
- A nie lepiej skupić się na piecu? - No ale sam piec nie załatwi sprawy.
Yyy… Ale słuchajcie, można by postawić na…
dwie, trzy szafy do sezonowania.
Przeprowadzić gruntowny remont i…
może na początek wystarczyłoby, nie wiem, z 300, 400 tysięcy?
- Nie, to… - Dobre. Żart. Dobry jest.
Pizło ci na dekiel? [śmieje się]
- No, wymaga pracy, ale chyba się nada. - [muzyka tango]
A twoje grzyby?
Ale jedno nie wyklucza drugiego. Grzyby i sery idealnie się łączą.
Tak, ja wam powiem, że to jest megainflu miejscówka.
No. A masz jakiś pomysł, jak ją sprzedać?
Nie mam.
Ale będę miała.
No dobra, damy radę. Wystarczy tylko się ostro wziąć do pracy.
Zanim się ostro weźmiemy do roboty, mamy trudniejsze zadanie.
[Mirek] No dawaj jeszcze.
- Ale niy mom… - Jak niy mosz?
- Tam niy mosz jeszcze, niy mosz jeszcze. - [zacina się]
No to jesteśmy w czarnej dupie.
Nic osobistego, ziom, yyy…
Takie przysłowie. Staropolskie.
Słuchajcie, znam producenta sprzętu chłodniczego.
Mógłbym ogarnąć jakiś rabat.
Dwieście procynt?
No tyle to nie, ale… co, centrala by was nie… nie wsparła?
Weź…
- A może kredyt? - O!
A te tu czego?
- [Gajda] Uuu… - [bojowa muzyka]
- Co to? Macie jakąś demonstrację czy co? - Demonstrację? Nie. Propozycję.
Hanka, z kim są dzieci?
A co, ty nagle dziećmi się interesujesz? [prycha]
Chcemy uratować [podkreśla] nasz zakład i zaproponować
[podkreśla] nasz plan zmian.
[chichocze] Karola, oszalałaś? Ty je do tego namówiłaś?
Nie. Ja.
Ty? Córka własna moja?
Ojcu kłody pod nogi, szprychę w rower wsadzasz, tak?
I mamy naszą propozycję kandydata na kierownika zakładu.
A konkretniej kierowniczkę.
[śmieją się]
Kierow… co? Ojojoj.
Regina, o co chodzi?
Wy macie swoją propozycję, prawda? No to my mamy swoją.
I mamy prawo ją przedstawić.
Niech wygra najlepszy.
A kto jest waszym… kandydatem?
Dowiecie się w swoim czasie.
Czyli wypowiadacie nam wojnę?
Jeżeli chcecie wojny, będziecie ją mieć.
Ale w tej chwili mleczarnia jest nasza.
[mąż Hanki] Hm.
[stęka rozczarowany]
- [metaliczny stukot] - No ale co to ma być?
To jest wasz sposób na Miłosza?
[mąż Hanki chichocze]
No co? Mieliśmy wykazać inicjatywę.
No i co z tego?
No a czarni grają w kosza.
Ty, a tyś się go w ogóle pytoł, czy on gro w kosza?
A po co?
Takie rzeczy się wie.
[utwór ska]
- Gdzie? Dowaj! - [mąż Hanki] Podaj!
Dawaj, dawaj, dawaj! Nie tu!
[pokrzykują niezrozumiale]
- Stop, stop, stop, stop! Stop! - [mąż Hanki] Dobra!
Wracasz, wracasz!
[Mirek] Gajda, uderz! Uderz! Cofaj.
- [Gajda] Dobra! - [jęczy]
Dobra.
Mocniej, mocniej!
[wiwatuje]
[mąż Hanki] Tak jest! Dobre, dobre, dobre!
[Gajda] Ale siata!
Dziękuję.
Dzięki.
[cykanie świerszczy]
- Ta, ha, ha, ha! - [wrzeszczy]
Zwariowałeś? Chcesz, żebym dostała zawału?
Oczywiście, lepiej, żebym ja dostał, co?
Mów, kto.
Przestań.
Bo przecież nie Karolina ani Hanka. Kto?
- Śpij. - Narobicie nam wstydu.
Będę musiał sam wszystko później odkręcać.
W trzy dni…
- Tak. Zginiemy bez ciebie z głodu. - Dokładnie.
Więc wzywam cię, Regina, do odpowiedzi. Kto?
I ty, Brutusie, przeciwko mnie.
[muzyka tango]
Świat stanął na głowie.
Żeby własna żona…
Gdzie idziesz?
Nie przywykłem do sypiania z wrogiem.
[otwieranie drzwi]
[trzask drzwi]
Oni pracują ze sobą, żyją ze sobą. No nie mogliby się jakoś dogadać?
Nie mogliby.
Nie zrozumiesz. Musiałbyś…
Co bym musiał?
A może gdybyś mi powiedział,
jaki ojciec ma plan, może to by coś zmieniło?
Uhm. Chyba mnie w konfidenta.
Nie. Nie no, nie w konfidenta.
W takiego no…
doradcę.
No? No co oni kombinują?
Majka, no przecież dopiero co dotarłem z twoim ojcem do punktu,
w którym przestał chcieć mnie zabić, i co? I teraz mam ci powiedzieć, co kombinują?
No nie ma mowy.
A może
mogłabym cię jakoś
inaczej przekonać?
- [uwodzicielska muzyka] - Hm?
[muzyka tango]
Dobra, nie to nie.
I tak nasz plan jest lepszy od waszego.
[Miłosz stęka]
Kur… Mocne to…
gówno.
[otwieranie drzwi]
Nie, nie, nie, nie. Jak pęknie, to mamy przerąbane.
Nie żartuję.
[wzdycha]
Mam kilka wariantów ofert na szafy od znajomego.
Dziękuję, nie skorzystam.
No ale może przejrzymy razem? Mogę pomóc.
Sam się tym później zajmę.
A to taki problem przyjąć pomoc?
Nie, problemem jest to,
że nie cierpię namolnych i fałszywie po prostu miłych osobników.
No, kumam, bo to takie nasze, nie? Polskie.
- Co niby? - No to, że jak cham i prostak, to spoko.
Jak gość przychodzi, wymachuje łapami, to bohater.
Ale jak jesteś miły i uprzejmy, to co?
To albo słaby, albo idiota, nie?
A kto chciałby gadać z idiotą, w dodatku czarnym?
Dobrze, po… połóż tę mordę tam.
[brzdęk szkła]
[brzdęk butelek]
[stęka głośno]
- [szklany stukot] - [chlupot nalewania]
Bier.
- Proszę. - Zdrówko.
[Mirek mruczy ze smakiem]
- [mruczy pytająco] - [mruczy potakująco]
- [pokasłuje] - [mruczy pytająco]
- Dobre. - Ksiądz Janusz zrobił.
Rozumiesz.
[pokrzykuje radośnie]
[tajemnicza muzyka]
[Mirek mruczy pytająco]
[Miłosz odchrząkuje]
No więc tak. To jest nasza pierwsza opcja i takie byśmy mogli postawić dwie.
No i co?
Eee… Ta jest w fajnej, promocyjnej cenie teraz akurat.
Nie z bambusa, ale dobre.
[pianie koguta]
[chrapie]
[beztroska muzyka]
[jęczy, chrapie]
[siorbie, mruczy z ulgą, przełyka]
[bełkocze]
[Mirek majaczy]
[głos lektora] Dzwoniec. Chloris chloris.
[ćwierkanie ptaka]
[muzyka bojowa]
Mój garnitur z pralni z pogrzebu odebrany?
A co, mamy jakiś kolejny pogrzeb?
Waszego planu.
- [śmieją się] - [muzyka tango]
[Miłosz buczy]
[Mirek] Cho, bambo!
[Miłosz bełkocze, śmieje się]
[gwar]
Ja może mógłbym coś zrobić, złożyć wniosek,
ale… nie bez wiedzy małżonki.
Boguś.
Kto cię do chrztu trzymał, co?
- Na to są paragrafy… - Boguś.
A twój dziadek, ojciec, to gdzie pracowali?
Gdzie?
Ta mleczarnia was wykarmiła, rozumiesz? Jeszcze za twoje studia zapłaciła, Boguś.
Centralna mnie zabije. Zastąpi mnie bankomat.
Boguś, i tak nim już jesteś. Uspokój się.
Co?
Co ty paluchem mi tutaj pokazujesz, co?
Przecież obydwaj wiemy, że ta atrapa nie nagrywa.
Bez podpisu małżonki wniosek nie może zostać przyjęty.
- Muszę wyjść na chwilę. - Jasne, jasne.
[oddalające się kroki]
[tajemnicza muzyka]
[warkot silnika ustaje]
- Ode mnie tego nie masz. - Czemu tego nie ma w bazie?
Umorzone. Wykręcił się.
Albo dobrze zapłacił.
- To góra. Nie dasz rady. - Żebyś się nie zdziwił.
[otwieranie drzwi]
Halo, laski! Mówię do was.
Wiem, jak wypromujemy naszą mleczarnię.
- [Hanka wzdycha] - [Maja] Uhm.
Na moim profilu przecież ja mam dwa miliony wyświetleń
i 500 tysięcy followersów.
Fanów „obczajcie moje nowe pazy”.
Wiesz co? Ja myślałam, że my gramy do jednej bramki.
Nie n… no dobra, dziewczyny,
no mogę sobie zrobić jakieś pazury. W granicach rozsądku.
Zrobisz, ale nie pazury.
[tajemnicza muzyka]
[wstrzymanie tchu, mruczenie, śmiech]
- I co, ludzie to oglądają? - [Regina] Dobre.
[Karolina] Kochają to, zobacz. Stara no, nie oglądają, tylko kochają.
- Koń Stasiaków. - [Karolina się śmieje]
I tak samo pokochają laski, które przejmują męski zakład. Na stówę.
Ale że co, że mamy teraz biegać po lesie?
Zrobimy coś zupełnie innego.
Coś, czego kobiety jeszcze nigdy nie robiły.
- Taki wyścig. - [męski głos po angielsku z głośnika]
Obczajcie to.
- [męski głos po angielsku z głośnika] - [aplauz]
- Co? - No to są wariaci.
- [śmieje się] - Uhm.
- Nie, nie, nie damy rady. - No my nie damy?
- [piosenka ska z głośnika] - A ty co? Zostow to. Polej.
- O, nie. Nie, panowie, no nie dzisiaj. - Jak nie dzisiej? Klina trzeba klinem.
- No a jak? - Nie?
Chop żeś jest?
Czy guma od kalesun? Jedziesz.
Zdrowie. No.
No i co? Gorzyj? [prycha]
- [kaszle] - [śmieje się]
Wiem, jak jest.
Tyż tu byłech kiedyś obcy.
No nie wydaje mi się.
A… Swoje żech musioł przejść i nauczyć się [po ogólnopolsku] gadać jak oni.
No a jak. Chopie.
A to niby, że ja nie gadam, tak?
Godosz, godosz, ale musisz się trocha bardziej wtopić.
- [stukot kładzionego kieliszka] - „Bardziej wtopić”. To dobre, no.
Tylko że Ślązak może nauczyć się gadać bez gwary.
A jak jesteś gruby, to zawsze możesz schudnąć.
A rudy założy sobie czapkę. A ja co mam zrobić?
Żeby się schować? Mam się… wybielić?
Tylko że ja nie zamierzam nigdzie się chować.
Czekej, nie chowaj się. Bardzo dobrze.
Bardzo dobrze. Tym ich weźmiesz. Docenią to.
To są najlepsi ludzie na świecie. Szorstcy, ale wrażliwi.
Ino boją się obcych.
Nie wydaje mi się, żeby mój przyszły teść się czegoś bał.
[śmieje się] On to nojbardziej.
Oni tu nie mają lekko. Nigdy nie mieli.
Dlatego tacy som. Zdrowie.
- [brzdęk kieliszków] - Co? Najlepiej to się nawalić, co?
A to piec trzeba kupować i szafy, rozumiecie?
- Polej. - A kasa?
Co kasa? Zdrowie.
No skónd?
Z dupy. Z lasu, ze skarbu po dziadku.
Dzban ze złotymi monetami wykopałem. Ha, ha!
Co? [śmieje się]
[Mirek] Co? O, dobra. Dziękuję ci bardzo.
No. Takie życie, co?
Siadaj. Siadaj!
Yyy, yyy… Dobrze, dziękuję bardzo.
Panowie, klepnięte.
Mamy 21 dni na opłacenie faktury.
[wiwatują]
- Brawo! - Dolej!
- Moja krew! Moja krew. - Żeby się nie rozeschły!
- No! - Panowie, mam.
- Wujek, mamy to. - Co mamy? Co mamy?
Rylski będzie siedział. Moja robota. Mamy gnojka w mokasynach z krokodyla.
- [śmieją się] - [Gajda] Dobre, dobre, dobre. Dobre!
[obaj] ♪ Sto lat, sto lat ♪
[razem] ♪ Niech siedzi, siedzi nam ♪
♪ Sto lat, sto lat ♪
♪ Niech siedzi, siedzi nam ♪
♪ Jeszcze raz, jeszcze raz ♪
♪ Niech siedzi, siedzi nam ♪
Zamknęli w sumie dziesięć mleczarni w rok.
W dwóch już zaczęli budowę osiedla, a w jednej spa.
No, nas też zrównają.
- Ale spa? U nos? - Trzy sprzedali jako grunty rolne.
Mieli prawo. To ich teren.
Mieli, ale do czego innego nie mają.
[ciszej] Były donosy, że fałszują mleko.
Co?
[szeptem] Rozwadniają.
Ale wyszłoby. No muszą robić badania.
Robią. Pięćset kilometrów od Warszawy.
Udało mi się zdobyć kilka z tych badań.
O.
Ale nic z tego nie rozumiem.
Nie… Nie no, tak, no.
Nie, ja się nie znam. Mówiłem: logistyka i produkcja.
Nie miałeś jakichś praktyk w laboratorium?
Ja nie.
Ale…
wiem, kto miał.
Kto?
A.
Badania mleka.
Potencjalnie rozwodnionego.
Na dużą skalę.
Nie, nie na dużą.
- Tylko na gigantyczną. - [radośnie pokrzykuje] Piąteczka!
Do… Ćśś! Dobrze, dobrze, dziękujemy bardzo paniom.
Do widzenia. Do zobaczenia. Bum tarara. [śmieje się]
Będzie kierownik nasz.
Ale wiecie, że nie ma zleceniodawcy?
To znaczy, że takie badania można sobie z internetu wydrukować.
[posępna muzyka]
Ale te nie pochodzą z internetu,
tylko od poważnego informatora.
Uhm. No to mamy nadzieję, że wasz poważny informator
potwierdzi źródło zamawiające.
- [chichocze] - No. To chyba tyle.
Dziękujemy.
Powodzenia.
I to nie będzie kierownik, tylko kierowniczka.
[Maja] Dokładnie.
- Maja, chodź. - No już.
[dzwonek telefonu]
- Tak? - [kobieta] Dzień dobry.
Pani Regina Roszkowska?
Tak, ale ja teraz przepraszam. Nie mam czasu.
Dzwonię, żeby zaproponować nasz wyjątkowy produkt
stworzony specjalnie dla pani. Gwarantuję, że jeśli…
Oj, nie, nie, naprawdę. Nie jestem zainteresowana.
Mam kołdry, poduszki – wszystko mam: garnki, ubezpieczenie…
Nie potrzebuję badań okresowych ani niczego, co mi pani zaproponuje.
Pani Regino. Bądźmy poważni.
Dzwonię z pani banku z ofertą karty kredytowej
zaprojektowanej specjalnie dla pani kredytu hipotecznego.
- Ale ja nie mam kredytu hipotecznego. - Ależ oczywiście, że pani ma.
Umowa podpisana dopiero co, ale działamy szybciej niż światło
i myślimy też o małżonkach podpisujących umowy małżonków.
- Może przydałyby się pani… - Dziękuję pani.
Halo? Pani Regino, halo?
Już. Coś się stało?
[dzwonek telefonu]
Yyy… Mamuś, ja rozumiem, że zaskoczyliśmy was tą decyzją.
Jeżeli nie dacie rady, to…
Nie, my się na pewno postaramy dać radę.
Yyy…
Tata też się postara. Prawda, kochanie?
Yyy… Tata ma telefon pilny.
Mmm… Najważniejsze, żebyś ty był szczęśliwy.
Jestem. [zacina się]
Nawet bardzo. [śmieje się]
Właściwie znalazł tu drugiego ojca.
A może przesłać wam jakieś, yyy… ciepłe ubrania?
Bo widzę, że zimno tam chyba macie?
A, nie, to jest, yyy… chwilowe ochłodzenie tylko.
A… a gdzie jest, yyy… twoja narzeczona
i, yyy… pani, yyy… teściowa, bo już chyba najwyższy czas, żebyśmy się poznały?
Najwyższy czas.
[pogodna piosenka pop, kobiecy wokal po angielsku]
[śmieje się]
Uuu!
- Aaa! - [wyją radośnie]
To nasze dziewczyny.
Chyba tak.
[Regina dyszy]
[dźwięk kierunkowskazu]
[zbliżające się kroki]
[tajemnicza muzyka]
No, niezły przewrót. W tym wieku?
Widzisz? A co myślałeś?
- Co one tam wyprawiają? - No ćwiczą.
- Robią coś dla siebie. - Bzdura.
Regina nigdy nic dla siebie nie robiła.
- Może nie miała motywacji, bo była sama? - Jak sama? Mnie ma.
Od zarania dziejów mnie.
Ale teraz się uśmiecha. Wcześniej nie widziałem.
Ona się nie uśmiecha. To grymas wysiłku na twarzy.
Przez te ćwiczenia durne.
[ptasi świergot]
To dzwoniec czy szczygieł?
[kobiety wzdychają, śmieją się]
[ptasi świergot]
[Mirek] Dzwoniec.
Pierunie, jako ona jest gryfna, jakby Święty Graal.
- To jest, wiesz… - Ty, a ty kaś był?
- Z dziećmi przychodzisz? - Musiałem.
Hanka mi się wściekła, od kiedy knuje z babami.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Dobra, już. Szybko, oprzyj tutaj. No. Niech ten orzeł wyląduje, proszę.
- No, jest. - Jest, jest, jest! Chodź!
[radośnie pokrzykują]
Ale jest, jest! Cholera jedna!
Mamy ją! Czujesz to? Chodź, dziecko, się przytul.
- No, zobacz, jaki serek będzie. - Doma tego niy mosz.
- [niemowlę kwili] - No, dobre.
Nie wiem, może znajdziemy inną?
Nie, ta jest dobra. Tą znam. Musi być ta.
No dobra, no to górkę mamy.
A co z serem?
- Faceci okupują mleczarnię. - I tak nie zdążyłybyśmy go zrobić.
Może zrobić nie, ale mieć to go mamy.
[stęka]
- Tak? - Cześć, kochani!
- Cześć! - Dzień dobry.
Hej! Spotykamy się dzisiaj
na pierwszych damskich zawodach w toczeniu sera.
Od stuleci takie zawody rozgrywane były przez mężczyzn w Anglii.
Ale już dziś – już dziś – my, kobiety,
postanowiłyśmy rzucić rękawicę męskiemu światu.
Po co to robimy?
Yyy… Żeby pokazać wszystkim, że nikt nas nie pokona.
Bo, yyy… kochani, jesteśmy buntowniczkami.
Dla naszego sera zrobimy wszystko! [śmieje się]
Lajkujcie, szerujcie, ślijcie znajomym.
A teraz porozmawiamy z naszą mistrzynią ceremonii.
Przed wami przyszła szefowa…
- [wyją] - …najlepszego zakładu pod słońcem.
Szefowo, jakie mamy zasady?
- [piszczy] - [zacina się] No, ser jest ciężki.
I pędzi z prędkością… yy… dużą.
Słuchajcie, wygrywa ten,
kto pierwszy dogoni krążek sera i uniesie go do góry!
Panowie, oto rzucamy wam wyzwanie.
Ser!
[melodia na harfie]
Trzy, dwa, jeden, start!
[radośnie pokrzykują]
[beztroska piosenka pop, męski wokal po angielsku]
[mówią niezrozumiale]
[radośnie pokrzykują]
[śmieje się]
Fajne, nie?
Potwór.
O! Dwa potwory. [naśladuje krzyk potwora, śmieje się]
Panowie, moment kulminacyjny. No.
[zagadkowa muzyka]
- Nie dotykaj paluchami! - No co? Nie świeci się.
Widzę!
Ty, to nie pracuje. Ten twój znajomy sprzedał nam szmelc.
- Może korki wysiadły. - Srorki wysiadły, wiesz?
Za tyle kasy to miało nas ciągnąć w górę, a nas ściąga teraz w dół.
Mówiłem: nie ufać sabotażyście.
- Zawrzyj pysk. - No co? Nawet nie jest stąd.
- Zamknij się. - A skąd, co?
- [dzwonek telefonu] - Jeszcze ktoś zawraca głowę.
Chłop z Afryki przyjechał?
I ostrzegam cię, jeszcze raz usłyszę „ziom”, to nie ręczę za siebie, ziom.
Halo? Jak mnie pani chce wcią…
Jak to wszystkie?
To co, oglądają? Jest bańka?
Dwanaście wyświetleń.
A przecież dziesięć razy ja sama to odpaliłam,
a dziewczyny pewnie dwa razy.
[pisk opon]
[warkot silnika ustaje]
- Hanka! - No…!
- Hanka! - Gdzie są dzieci?
No teraz to się nagle dziećmi interesujesz! No nic ci się nie stało?
- Co jest? - Co się stało?
Nic się nie stało. Tam lekkie obrażenia jakieś po tym…
Tak? A gdzie Regina?
Właśnie ją opatrują.
Wyście oszalały, tak?
Co wy, zbiorowe samobójstwo chcecie popełnić, tak?
Same sobie krzywdę będziecie robiły? A kto to wymyślił?
Ta, wszystkie żeście to wymyśliły, tak?
Mnie, starego lisa będziecie oszukiwały. No, to teraz proszę powiedzieć. Której?
Której się zachciało zostać waszym kierownikiem? No której?
- Mi. - Regula! Jezus.
[muzyka tango]
Co ty powiedziałaś?
Ja jestem ich kierownikiem.
Nie, to…
[stęka]
To będzie tyn. Patrz, Miśka.
Roz, dwa, trzy.
- [bzyczenie elektryczności] - [płacz niemowlęcia]
Osobistego męża chcieć wygryźć ze stanowiska kierowniczego.
Ale jakie „wygryźć”? Kontrpropozycję z dziewczynami chciałam złożyć.
Po tylu latach bycia razem.
- Mamy demokrację, ty… satrapo. - Satrapo?
Tyś na boku, pod moim okiem, knuła zdradę.
A ty co? Ty nie knułeś?
Typowe dla ciebie.
Drzazgę u innego widzisz.
- A u siebie belki nie zauważysz. Ts… - [dzwonek telefonu]
Co tam, Gajda?
Halo? No, zmieniłech faza.
Jak zmieniłeś fazę?
- No i wszystko dupło. - Jak to wszystko dupło?
Jezus, nie wiem jak.
No to mogiła. Czarna mogiła.
Jedziesz tu?
Boże święty. Dobra, jadę.
[ponura muzyka]
Na to wziąłeś kredyt pod nasz dom?
Wiedziałeś?
- Sytuacja wymagała szybkiej decyzji. - [Mirek] Nie dramatyzujmy.
- Gdyby nie ja, w ciągu trzech… - Dość!
Aua. Ani słowa o trzech dniach.
Przez ciebie możemy stracić dom.
- Przecież ta twoja zdrada jest większa. - Przeze mnie?
Moja zdrada jest większa? O, nie, kochany.
Koniec. Koniec! Dość. Wystarczy. Finito.
To ja się zgadzam na tę całą hucpę z weselem,
tylko po to, żeby uratować to miasteczko…
Przepraszam, jaką hucpę?
Rozejść się.
A ty gdzie?
Uratować to, czego jeszcze nie zniszczyłeś.
[Regina jęczy]
[wydycha z trudem]
- Jeszcze… - Tu.
- Tam weź. - O, i te ostatnie.
Tamten. Daj.
[łoskot kładzionej skrzyni]
[trąbienie pociągu]
No, i będzie dziesięć punktów karnych, panie Mierzejak.
- A co pani tu robi? - Łoł! Jestem aresztowana, panie władzo?
[skonfundowany] Yyy… Tym razem kajdanki sobie odpuścimy.
Proponuję podwózkę.
Zapraszam.
Przyjechałam trochę wcześniej, żeby zrobić młodym niespodziankę. [chichocze]
Już otwieram. Proszę bardzo. [śmieje się]
Dziękuję.
Teraz takie milczenie będzie.
Hm. Ta.
A za chwilę brakiem seksu będziesz mnie pewnie terroryzować.
Tato!
Podpis mój umiałeś podrobić, to i z tym pewnie sobie poradzisz.
- Możemy wrócić do milczenia? - No jasne, bo to takie w twoim stylu, co?
- Przemilczeć kilka spraw. - Majeczka miała dobre intencje.
Ty zawsze masz najlepsze intencje. Piekło nimi można wybrukować.
[pukanie do drzwi]
Ki czort?
Ha! To pewnie komornik. Szybciutko, idź otwórz.
Przyszedł nam zabrać wszystko. [sylabizuje] Wszystko!
[śmieje się ironicznie] Jakie śmieszne, jakie śmieszne.
Ty jesteś taka sama jak twoja matka. Taka sama.
- Nie jestem podobna do Ireny. - [pukanie do drzwi]
[tajemnicza muzyka]
[pukanie do drzwi]
To ona przyjechała już. Cicho. Udawajmy, że nas nie ma.
Ćśś!
Olewają mnie?
Prezesową?
A pan będzie tak się głupio uśmiechał czy coś pan zrobi?
Czy tego też przepisy zabraniają?
No.
[Monika wzdycha]
[pisk megafonu]
[Gawron] Opuśćcie dom i nie stawiajcie oporu.
Inaczej będziemy zmuszeni użyć siły.
Co on, zwariował? Japę przez krzykaczkę drze?
No idź tam. Weź go tam…
[wycie syreny]
Wyłącz to! Co tam, na głowę ci kompletnie już padło?
- No co ty robisz, Tomek? Co ty robisz? - No kiedy mam włączać?
W domu sobie włącz!
To ja do was tutaj prosto z lazurowego wybrzeża nadwiślańskiego…
- [trzask drzwi auta] - …żeby dopiąć ślub.
A wy mnie tak witacie?
No witamy cię serdecznie. No żeśmy cias… ciasto piekli i nie słyszeliśmy, no.
Co się stało?
- [warkot silnika] - [wydaje nieartykułowane dźwięki]
Możecie się załamać, możecie nie odzywać się do siebie miesiącami
albo możecie wziąć się w garść i przekuć porażkę w coś pięknego.
- Niby jak? - Odrodzić się. Jak feniks.
To jak będzie?
No bardzo nam przykro, że się pani fatygowała.
[Regina] Taki już nasz los.
Jak się nie odwrócisz, dupa zawsze z tyłu.
No ja!
Mam coś dla was, młodzi.
Miałam z tym zaczekać…
aż do ślubu, ale… sytuacja tego wymaga.
- Nie. Nie, nie, ja nie mogę tego przyjąć. - Możesz, możesz, możesz. Nawet musisz.
Małe Dobre?
Zobacz.
O!
Mój pradziadek.
Zatrudniony przez Ksawerego Rylskiego zaraz po tym, jak on wybudował
mleczarnię w 1894 roku.
Znalazłam w firmie. Musiało trafić do męża,
jak przejmował wasz zakład.
I się rozpoczął początek jego końca.
Ale taka jest prawda.
Moi przodkowie tutaj przyjechali, tu się osiedlili,
tutaj założyli rodziny i pobudowali domy. I wszyscy pracowali, słuchajcie,
w tej mleczarni, pokoleniami.
Stare budynki rozbierali, budowali nowe.
Ale serducho, serce zawsze było tutaj.
Zawsze.
To jest nasze miejsce na ziemi.
I właśnie to staram się wam powiedzieć.
Młodzi wezmą ślub, wy odbudujecie mleczarnię,
a potem ich dzieci swoim dzieciom przekażą kolejną taką fotografię.
To jak będzie?
[kroki]
- [Mirek] Jaka piękna. - [Miłosz] Jaka piękna.
Ząb czasu w ogóle jej nie nadgryzł.
Boże…
- [Regina wzdycha] - Renia, przepraszam cię.
Yy… Możemy porozmawiać?
A… od kiedy ty się interesujesz tym, co ja mam do powiedzenia?
- Od zawsze. - Nieprawda.
Nieprawda. Ja miałam tylko potakiwać.
Wiesz, kim byłam? Takim pieskiem,
co ludzie sobie do samochodu kupują. Co kiwa głową tylko.
- Góra, dół, góra, dół. - Nieprawda, Reniu.
- Prawda. I wiesz, co jeszcze? - Nie.
Chcę, żebyś mnie przeprosił za to, że nigdy mnie nie doceniałeś.
I za wszystko inne też.
Dobrze. Przepraszam cię, Reniu.
Nie becz.
I głośniej mów.
Przepraszam.
No.
[łagodna muzyka]
[mruczy wzruszona] Kochana. Moja córeńka.
[Mirek] Gratuluję.
Jeszcze raz dziękuję, że zgarnęliście nas państwo z pobocza. [śmieje się]
Pech chciał, złapałem tę gumę. Pomoc drogowa pewnie byłaby
za kilka godzin. Bym się na ten ślub spóźnił.
Śluby są takie piękne.
O ile wcześniej człowiek ma tyle rozumu, żeby intercyzę przedmałżeńską podpisać.
O! Jakie to romantyczne.
[trąbienie klaksonu]
Zimne u nas lata, nie? [odchrząkuje]
[z silnym akcentem] Kraina lodu. Ta.
Może stoją w korku, no.
Albo… nie ma żniw jakichś teraz? Kombajn? Nie wiem.
Nie ma.
Przyjedzie. Nie naraziłby się na mój gniew.
- Są. - Są.
Są, są, są.
[warkot ustaje]
- No witamy serdecznie. - [po francusku] Dzień dobry.
- [mama Miłosza] Przepraszamy. - Tak.
Mieliśmy drobne problemy po drodze. [odchrząkuje]
Masz szczęście, że drobne, bo miałbyś duże. [śmieje się]
Dzień dobry. [śmieje się sztucznie]
- Przepraszamy. - Witamy serdecznie.
O! Jesteś dużo piękniejsza niż na ekranie laptopa. [śmieje się]
- [głośno całuje] - Dzień dobry.
Chłopaki! Chodźcie, pomożecie mi.
- No, w końcu się poznajemy. - [Regina] Tak.
- Roszkowski Mirosław. - Bardzo mi miło.
[śmieją się]
- Witam serdecznie. - Roszkowska.
- Mirosław. Mirosław Roszkowski. - Mirosław. Mirosław.
Bardzo mi miło.
- [tata Miłosza mówi po francusku] - No to… Chodź tu.
- Żenimy się. - Tak jest, zapraszamy. Prosimy.
- Tak, tak, chodźmy. - Zapraszamy serdecznie.
- [Regina] Kurteczkę powieszę… - Panie prezesie.
- Co tam, co tam, co tam? - Panie prezesie, no to co?
Pańska żona zadowolona.
Mamy wesele, mamy radość. Ro… Rozumiem, że nasza umowa… jest aktualna?
No oczywiście. Oczywiście.
To pogadamy po… po uroczystości.
[mama Miłosza] I opa! [śmieje się, stęka]
[muzyka organowa]
I tak już za chwilę będziemy, to znaczy będziecie,
wspólnie kroczyć po nowej drodze życia.
Czasem prostej, czasem wyboistej.
Niekiedy usłanej różami, a czasem…
a czasem takiej, po której…
po której…
- Krowi placek może się trafić. - [śmieje się histerycznie]
Przepraszam. No co?
Żeby nie przedłużać… [odchrząkuje]
…wobec Boga i Kościoła, mmm… katolickiego
powtarzajcie za mną te słowa przysięgi.
„Ja, Maja”.
Ja, Maja.
„Biorę sobie ciebie, Miłoszu”…
Biorę sobie ciebie, Miłoszu.
- [Janusz] …„za męża”. - Mamy plan naprawczy i biznesowy.
- [cicho] Kupiliśmy też nowe maszyny. - Ale później, później. No przecież…
Widzę, że to pana w ogóle nie interesuje.
Panie, przecież to jest tylko mały zakład.
- Tss… - Weź pan.
Jeśli ktoś zna przyczynę, dla której tych dwoje nie powinni… to znaczy…
nie powinno
zawrzeć świętego związku małżeńskiego, niech powie teraz lub zamilknie na wieki.
- Ja taką przyczynę znam. - [kobieta] Co?
- [Janusz] Proszę? - Tak, ja znam. I tego ślubu nie będzie!
- Mirek! - Cisza!
- [muzyka tango] - Nie będzie tego ślubu!
To znaczy młodzi może się pobiorą, ale nie będzie tutaj moja córka i mój…
- Syn. - …syn!
Nie będą robili z siebie pośmiewiska dla tego tutaj oto prezesika,
który już zadecydował, że sprzeda nasz zakład,
zamknie, a nas wszystkich wywali na bruk!
To prawda?
Kochanie, grałem na zwłokę, żebyś była szczęśliwa. No co?
Chciałaś ślubu, no to ci zorganizowałem ślub.
Bardzo was przepraszam. Ja o niczym nie wiedziałam.
Nikt nami pogrywać nie będzie! Moje śledztwo wykazało…
Uspokój się. Uspokój się. Siadaj. Co się drzesz? Siadaj, powiedziałem.
Nie będziemy się zniżać do poziomu pana prezesa.
Ludzie, ludzie, ludzie! Spa powstanie! A wy jeszcze na tym zarobicie!
Ha! Pan nam odsprzeda nasz zakład.
- Nie, nie, nie. - Ja nie wiem, skąd weźmiemy pieniądze.
- Jo dom! - [mężczyzna] Ja też.
- O! - Ale my go odkupimy.
Nie, absolutnie. Na tę ziemię są już plany i czas się z tym pogodzić.
Słuchaj. Odsprzedasz tym ludziom to, co się im należy,
i to po okazyjnej, bardzo okazyjnej cenie…
Kochanie.
…albo światło dzienne ujrzą twoje faktury.
O, nie.
- Tego mi nie zrobisz. - Owszem, zrobię.
Cały świat się dowie, że dolewasz wody do mleka.
A poza tym możesz się przyzwyczajać do spania na kanapie.
Dobrze, sprzedam wam zakład. Sprzedam, sprzedam. Ale tanio nie będzie.
- Będzie. - Kochanie, nie…
Kochanie, dobrze…
- [mężczyzna] Brawo! - [kobieta] Brawo!
[Rylski] Dobrze.
- W granicach brawury. - [trąbi ustami]
Rodzina na naradę.
[mąż Hanki] Chodź, Misia. Usiądź sobie tutaj.
- Siadaj. - To co?
Kredyt pod kredyt?
Nikt mnie nigdzie nie zatrudni.
Ciebie? Nie. Ale twoją żonę?
Każdy.
Nawet… jak będzie tanio, to za darmo nam tego nie odda.
To może rzeczywiście jakoś się zrzucimy?
No. Dobrze by było, bo aż tela to jo niy mom.
O, a tam: „Jo dom, jo dom!”.
No jo dom, ale nie aż tela.
Wszyscy, widzę, jedziemy na tym samym wózku.
Wiesz co? Tylko wydaje mi się, że jedni na nim, a drudzy trochę bardziej pod nim.
- Ale o co ci chodzi? - Przestańcie.
Nie możemy się teraz kłócić.
Ej, a może crowdfunding?
Uspokój się, dobrze? Z tymi twoimi… pomysłami.
Przestań, Mirek. Tylko razem możemy coś zdziałać.
Nie tym razem, moim zdaniem właśnie nie tym razem.
No chyba że nad nami ktoś w zaświatach czuwa.
- Bo tylko cud może nas uratować. - [stukot]
[wstrzymuje dech]
[tajemnicza muzyka]
[cicho] To Szyszko.
Załatwione. [pociąga nosem]
Będzie dobrze.
Mamo, ale uwierz, to są naprawdę dobrzy ludzie.
[zacina się] Nikt nas do tego ślubu nie zm… nie zmuszał.
My sami chcieliśmy. Bo naprawdę się kochamy.
Ale co ja mam o tym wszystkim myśleć?
Ślub okazuje się nie być ślubem, tylko czym?
Yyy… Eventem w mleczarni? Ja nie nadążam.
- [mruczy ze smakiem] - Nie mrucz.
- [mówi po francusku] - [mówi po francusku]
To jest quelque merveille.
[mówi po francusku]
- [prycha] Ojciec jest w szoku. - No nie dziwię mu się.
Ale nie, nie z powodu wesela, tylko z powodu sera.
[po polsku] Niebo w gębie. E?
[sylabizuje] Cudowne.
[mama Miłosza] Hm.
- [łagodna muzyka] - [mama Miłosza mruczy zaskoczona]
[Maja] Ten jest rzeczywiście jakiś wyjątkowy.
A powiedz tacie, że to jest nasz lokalny produkt.
[mówi po francusku]
Prowadź mnie do tego sera.
Poczekaj, my musimy najpierw porozmawiać z Miłoszem.
Synu. [mówi po francusku]
Chodźcie.
[Maja] No i?
- Hm? - Hmm…
[Miłosz] Jest super?
[mama Miłosza się śmieje]
Słuchajcie, mam intuicję. Mam intuicję. [stęka]
I co?
- Mamy! - Mamy to!
Mamy to! Inwestora mamy!
- Inwestora mają! - Szyszko!
Mamy inwestora!
- Szyszko. - Gdzie Szyszko, no?
[mówi po francusku]
Mój mąż i ja chce… chcemy zainwestować w waszą mleczarnię.
[wstrzymuje dech]
Małe, ale dobre. No.
Miłosz mówi, że warto. Macie tutaj coś naprawdę wyjątkowego
i szkoda, żeby się zmarnowało.
- Ale… Eee, yyy… - [mama Miłosza] Regina.
[śmieje się]
To nie jest pożyczka,
tylko inwestycja.
I prezent ślubny.
Jeśli, jak mówi Pierre,
ślub się ma odbyć w tym barbarzyńskim kraju, no to trudno.
C’est la vie.
Mimo że, yyy… ślubu nie było?
- [Maja] I tak się pobierzemy. - Ach.
Bez dyskusji.
- [Hanka] Tak! - [Gajda] Brawo.
Ale żeby…
[zacina się] …mleko… u nas… czarni.
Przecież jak świat się dowie…
Ale Jeremi, no co „jak świat się dowie”? A co świat o nas wie? Jeremi, no.
Że Jan Paweł II, że Wałęsa, rozumiesz, wie.
Że, że, że… Lewandowski wie.
No błagam cię. Ale też wie,
że cztery promile świat zabija, a, rozumiesz, my cztery promile na śniadanie
i że po prostu naszym narodowym strojem są skarpety do sandałów. To wie.
Tak mówią o nas?
- Tak jest. - Nie ma. Wszyscy jesteśmy równi.
Nie ma żadnego oceniania. Wszyscy się kochamy od dziś. Koniec.
I wszyscy wszystkim dążą do tego, żeby jakąś etykietkę, żeby przyczepić.
Tobie też przyczepiają etykiety. Też.
Ale że, przepraszam, mi jaką niby?
- Och! - Nie chcesz wiedzieć. [śmieje się]
Tak że… synu.
- Córko… - [po francusku] Szczęśliwej podróży.
[po francusku] Szczęśliwej podróży. Szczęśliwej podróży, [po polsku] brawo!
[oklaski]
Teraz Gajda poleje.
- Zdrowie młodych! - Na zdrowie!
- Zdrowie! - Zdrowie!
[po francusku] Na zdrowie.
[Hanka stęka]
- [Mirek] Dawaj, dawaj. - Brzydko.
- [Mirek] Patrzysz? - No!
Tu stawiej.
[optymistyczna muzyka]
Co?
- [warkot silnika auta] - Jedzie!
- [Mirek] Jedzie? - Teczka. Kładź, kładź.
[Mirek] Teczka.
- O, dobrze. - Chodź, chodź, chodź, chodź.
Leć do drzwi.
[warkot ustaje]
Się zacięło.
- [chichocze] - Się coś zepsuło. [śmieje się]
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
[Mirek] Witamy serdecznie.
- Dzień dobry. - Witam. Zapraszam.
A, to… to może ja wodę.
Renia. Renia!
Świeża. Prosto z kranu. Proszę.
[Mirek] Proszę bardzo.
Ale…
[prycha]
- Momy to. - [Hanka się śmieje]
Brawo!
- [mężczyzna] Brawo! - [kobieta] Brawo!
Gratuluję.
- Gratuluję. - [chichocze]
[Mirek] Dziękujemy, panie prezesie. Dziękujemy bardzo.
- I co, zadowolony? - Bardzo.
- Tak? - [zacina się] Bardzo.
- Żałuj. - Gajda Albert. Gratuluję.
- Udało się. - Tak.
[radosny gwar]
Zostaniesz z nim?
- O! - Ale ładnie pan…
Jednego dnia mam ochotę go pokroić na kawałeczki, a drugiego…
…poskładać wszystkie kawałeczki razem.
- Uhm. - Znam to.
- Uwaga, mom cię. Mom. - [Mirek] Proszę bardzo.
- Otworzy mi dużą firmę weddingową. - Zuch dziewczyna.
[razem, w tle] Ser!
- Ble! - Błagam, błagam.
Brawo.
- Możemy? - [śmieje się]
Powodzenia.
- Pani na pożary uważa. - [chichocze]
[warkot silnika auta]
Poprowadzisz nas?
Spróbuję.
[pogodna muzyka]
[Wayne Newton – Everybody Loves Somebody]
- [Gajda] Hej. - [trąbienie klaksonu]
- Weź mi to i to. - A ci to kto?
A co to? Jakiś problem?
[stanowczo] Zakaz parkowania [lękliwie] tu jest.
- Tomuś. - Pódź sam nazod.
[mówi po angielsku]
Ty, co on godo?
Że szukają naszych kobiet.
Dobra, spokojnie.
- Bez walki ich nie oddamy! - Tak!
Ale my widzieliśmy wyścig waszych kobiet.
Mamy sieć mleczarni i przyjechaliśmy podpisać umowę na wyłączność na wasz ser.
[wyją radośnie]
Razem zwojujemy świat! Macie tu prawdziwe złoto!
Rysiek jestem.
[krzyczą, śmieją się]
- Mirek. - Rysiek.
Hanka.
Gajda.
Gajda Albert.
- No, córeczko. - Tato.
- Gajda Albert. - Ja wierzyłam w to, że to się uda!
[gwar]
Miłosz. Hej.
- Regina. Dzień dobry. - Gajda.
- Udało się! - Miałaś rację.
I ty mosz Gajda!
Taka sama.
On tyż jest Gajda.
[kobieta] Udało się. Udało się.
[Iza się śmieje]
[Everybody Loves Somebody gra dalej]
[wyciszone rozmowy]
[piosenka się kończy]
[optymistyczna muzyka]
[spokojna muzyka]
[łagodna muzyka]
Napisy: Dawid Zacharyasz