Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Jesteśmy tu bezpieczni?
Nic do nas nie mają.
A szyby są kuloodporne.
Nieprawda.
Przepraszam. O co im chodzi?
O wynagrodzenia.
Koszty życia wzrosły.
Może pojedziemy boczną drogą?
Nie.
Nie mogę. Przepraszam.
- Nie trzeba było jechać miastem. - Mówiłem mu.
Wiem.
Robi się ostro.
APETYT
Opalamy się po czwartej.
Odwróć się. Nasmaruję ci plecy.
Nie musisz. Zostanę w cieniu.
Dałeś mu wygrać.
Niedługo i tak będzie lepszy.
Frank.
Nie odbiorę.
Umówiliśmy się, że na wakacjach nie pracujemy.
Nie zabraliśmy środka na komary.
Pani Martin nam kupi.
Jest u matki.
Szkodniki wciąż tu są.
Zarezerwuję stolik w La Fontaine.
Dzień dobry. Chciałabym zarezerwować stolik dla czterech osób na wieczór.
Ale… Jesteś obleśny.
Teodora?
Chodź.
Co sądzisz?
Nie dość bogaci.
Dzięki.
Odłóż.
Przełóż.
- To twoja karta? - Tak!
Jak to zrobiłaś?
- Nie powiem. - W życiu nie zgadnę.
Pokażesz mi to jeszcze raz?
No weź.
Mów głośniej, Frank. Nie słyszę cię.
Nie, żadnej spółki.
Skupią się na montażu aut i nic nie będzie zrobione.
Oprogramowanie musi zostać u nas.
Już o tym rozmawialiśmy. Nie rozumiem…
Kto tak mówił?
Interesuje ich tylko podstawowa działalność.
To nie jest właściwy moment. Musicie czekać.
Tak.
Dobrze. Muszę już kończyć.
Zadzwonię później.
Ja zapłacę.
- Numer pokoju? - Nie nocujemy tutaj.
Przepraszam. Wydawało mi się, że państwa widziałam.
Mamy tu dom.
To miło.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Darmowego drinka?
Gin z tonikiem?
Dobrze.
Dwa razy.
A dla was?
- Cola. - Cola.
Życzę państwu miłego wieczoru.
Dziękuję.
W porządku?
Tak.
Czujecie to?
Lawenda.
Boże.
Wielki Wóz!
John!
Zostańcie w aucie.
Cholera.
Nic ci nie jest?
Przepraszam.
Cholera, przepraszam.
Cholera.
Nie widziałem cię po ciemku.
Weź to.
Przyłóż chusteczkę do rany.
Zatamuj krwawienie.
Cholera.
- Musimy ją zabrać do szpitala. - Nie możemy.
- Dlaczego? - Pomyśl.
Tu nie ma o czym myśleć.
Chryste Panie!
Mówisz po angielsku? Rozumiesz mnie?
Jak masz na imię?
Teodora.
Jesteś Francuzką?
- Skąd jesteś? - Z Andaluzji.
Tato?
A jeśli ma obrażenia wewnętrzne?
Esther.
Tato!
Idź do niej.
- Tato! - John!
Zajmij się dziećmi. Załatwię to.
To Alba, nasza córka.
Ma 11 lat.
Mam też syna, Philippa.
Przepraszam.
Posłuchaj…
Zaraz za zakrętem jest nasz dom. Mamy w nim wszystko, czego trzeba.
Bandaże, środki dezynfekujące…
Zajmę się tobą. Nic ci nie będzie.
Pojedziesz z nami?
To dokąd cię zabrać?
Do szpitala.
Myślę, że będzie lepiej, jeśli pojedziesz z nami.
Znam się na rzeczy.
Możemy…
Wszystkim się zajmiemy, dobrze?
- Przyniosę apteczkę. - Dobra.
Może usiądziesz?
- Nie trzeba lekarza? - Cicho.
Boli?
To głęboka rana.
Nie jest źle.
Coś ją skaleczyło.
Lusterko.
Podaj mi spray.
Przepraszam.
To zdezynfekuje ranę.
W porządku?
Tak.
Potrąciliście mnie.
Wybacz. Za ciasno?
Nie trzeba było pić.
Nie zostawiajcie tak talerzy.
To przyciąga zwierzęta.
Jesteśmy na wakacjach.
Nie chce nam się sprzątać.
Przytrzymasz?
Łóżko na szczęście zaścielone.
Gdzie jest łazienka?
Tam.
Dziękuję.
Tylko nie mów ojcu.
Żartujesz?
Halo?
Teodora?
- Ile? - 320.
To o wiele za mało.
Co? Zabrała pieniądze i zniknęła. Sprawa załatwiona.
Zapłata za milczenie?
Co ty pleciesz?
A jak byście to nazwali?
To na koszty leczenia.
Ma ubezpieczenie.
Myślę, że to sprawiedliwe.
Nie zgadzam się.
To za mało.
To dużo pieniędzy.
Dla niej.
Powiedziałaby coś, gdyby dostała za mało.
John.
Ja otworzę!
To ta kobieta z wczoraj.
Wpuściłaś ją?
Nie.
Kto tam?
Cześć, tu Teodora.
Kto?
Teodora.
Wejdź.
Przyjemnie tu.
Spokojnie i ładnie.
To wasz dom?
Moich rodziców.
Macie szczęście.
Skąd jest twoja rodzina?
Z nie tak ładnej okolicy. I nie tak ładnego domu.
Cóż…
Zwolnili mnie z pracy.
Za to, że przez rękę nie byłam dość sprawna.
I ze względów higienicznych.
Nie mogli cię za to wylać.
Mogli.
Straciłam też pokój.
Dziękuję wam za pieniądze,
ale nie wyżyję za nie do czasu, aż znajdę nową pracę.
Wczoraj mówiliście, że w wakacje nie lubicie zajmować się domem.
Pomyślałam, że…
mogłabym zamieszkać w pokoju dla gości
i pomagać wam, aż znajdę inne zajęcie.
Umiem też gotować.
Dziękujemy, ale mamy już gosposię.
- Jest u matki. - Nie chcę jej tu.
Tyle razy mówiłam, żebyś nie pił przed jazdą.
Pozwoliłaś mi na to. Trzeba było mnie powstrzymać.
Też tam byłaś. Ponosisz taką samą winę.
Coś nie tak?
- Nie. - Nie.
Dostaniesz 1600 i więcej cię już nie zobaczymy.
Nie zrozumcie mnie źle.
Staram się o pracę.
Nie szantażuję was.
Cóż…
Kiedy możesz zacząć?
To wszystko, co masz?
Mniej dźwigania.
Chcesz?
W domu nie wolno palić. Nie!
Mogę otworzyć okno.
Podejdź.
Wasza mama…
jest lekarką?
Nie, zajmuje się cyfryzacją biznesu.
- Rety. A myślałam, że to lekarka. - Bogu dzięki, nie.
- Nie cierpi chorób. - Nigdy nie chorujemy.
Bo nam nie wolno.
Można robić nią sztuczki.
Kciuk tutaj…
a tutaj palec.
Ściskasz i przesuwasz.
Spróbujesz?
- Często tu przyjeżdżacie? - Co lato.
Fajnie. Znacie francuski?
Nie.
Mama mówi, że to nie ma sensu.
To angielski przyda nam się kiedyś w pracy.
We Francji francuski się przydaje.
Po co ją zatrudniłaś?
Jestem na wakacjach i chcę odpocząć.
Są jak zaraza.
- Teodora… - Wybacz, John.
- Wystraszyłaś mnie! - Musisz wytruć te kuny.
Inaczej rozpanoszą się po całym domu.
Biedactwo.
Cierpi.
Dobij to biedne stworzenie.
Trzeba przyspieszyć w odpowiedniej chwili.
Jasne.
Nie odkurzaj, gdy jestem w domu.
To doprowadza mnie do szału.
Możesz posprzątać pokoje na górze.
W porządku.
W kuchni zostawiłam ci listę zakupów.
Rzeczy na kolację.
- John zawiezie cię do wioski. - Dobrze.
Dzięki.
Pomożesz mi dziś gotować?
Nie.
Zapalniczka.
Bardzo dobrze.
Znasz to?
Pewnie.
Każdy zna Harry’ego Pottera.
Dupek.
Kutas.
Jeszcze jedno.
Suka.
Już ci lepiej?
Lubię cię.
Masz ogień?
Nie.
Wszystko gra?
…rosnącej inflacji.
Tysiące Francuzów wychodzą na ulice w całym kraju,
domagając się podwyżek.
W niektórych miastach sytuacja jest coraz gorsza.
Doszło do gwałtownych starć protestujących z policją,
zwłaszcza w Paryżu.
Policja nie zdołała ochronić wielu sklepów w bocznych uliczkach.
Doszło również do poważnych starć w Marsylii i Lyonie.
Ministerstwo finansów podaje, że straty…
John!
- Jak się masz? - Świetnie.
A ty? Cześć, Philipp.
Cześć.
To dla mnie?
Nie, dla miłości mojego życia.
Czyli dla mnie!
Jasne.
Pozdrów ode mnie Esther. Tylko nie zapomnij!
To ci zasmakuje.
- Spróbuj. - Nie chcę.
Ja dziękuję.
- Teodora, napij się ze mną. - Nie, dziękuję.
Zawsze puszcza ten kawałek.
Mogę prowadzić.
- Masz prawko? - Tak.
Tato, Teodora poprowadzi.
Masz talent.
Dzięki.
- Piękny rower. - Tak.
Z włókna węglowego.
Rety!
Waży tylko 7,4 kilograma.
Tyle, co nic.
Wiem.
Ostrożnie.
Dzień dobry.
- Cześć. - Cześć.
Możesz to zabrać?
Jesteśmy w ogrodzie!
Cześć!
Miliony zwierząt maszerują wybrzeżem na północ.
Niektóre migrują na tysiące kilometrów.
To jedna z największych wędrówek na planecie.
„Esther, 27 lipca 2013 roku”.
Piękna.
Lało jak z cebra. Myślałam, że to koniec świata.
A do tego zapomniałam bukietu.
Nawet nie zauważyłem.
Na szczęście wszystko poszło dobrze.
Gdy wyszliśmy z kościoła, przestało padać i wyszło słońce.
Bóg jest po naszej stronie.
Miejmy nadzieję.
Cieszę się, że tak dobrze sobie radzimy.
Mogę?
- W przeciwieństwie do innych. - To znaczy?
- Wiele osób nie ma pracy ani pieniędzy. - Tak, to prawda.
Weźmy Teodorę.
Wam żyje się inaczej. Frankfurt, Szwajcaria, Art Basel Miami…
Twoi rodzice zapracowali na wszystko w pocie czoła.
Teodora też ciężko pracuje, a zarabia grosze.
Sam poszukaj sobie pracy.
Po co? Mamy dość pieniędzy.
To prawda.
Nie powinna podchodzić z prawej strony?
To takie ważne?
Skąd jesteś, Teodoro?
Z Andaluzji. Z Hiszpanii.
- Tam też macie fabrykę, prawda? - W Walencji.
Dziękuję.
Czemu produkujemy tyle za granicą? Uzależniamy się od innych.
Tania siła robocza?
Obie strony na tym korzystają. Nie tylko my.
- Obie strony? - Tak.
- Czyżby? - O rany!
Aki, czytałeś publikację Johna o pyłku brzozy?
O alergiach? Tak, czytałem.
I co?
Jeśli mogę coś dla ciebie zrobić,
to daj znać.
Co zrobić?
Nic. To tylko mały naukowy spór.
W jakiej sprawie?
Przedmiotu naszych badań.
- Kawy? - Chętnie.
- Nie wspominałeś. - Cora?
Tak, poproszę.
Coś nie tak z twoją publikacją?
- Co miał na myśli Aki? - Nic.
- Nic? - Nic.
To nieistotny spór.
Ale o co?
Nic ciekawego.
Bliżej, tato. Nagram filmik.
Pomachajcie!
Teodora!
Chodźcie!
Alba!
Chcesz popływać?
- Lepiej nie. - Dobra.
A ty?
Nie wchodzę do morza. Boję się.
Miałam cię za kobietę, która lubi dreszczyk emocji.
Tato!
Tak?
Kazałam wam czekać.
Nie! To ślepy zaułek.
Zorganizuj konferencję.
Przepraszam.
Mam to gdzieś!
Nie włączyłaś funkcji Find My Phone.
- Nie znalazłem go. - Dobra, idziemy.
- Dopiero przyjechaliśmy. - Muszę być osiągalna.
- Poradzą sobie sami. - Nie!
Wiedziałem.
Znam w Marsylii sklep z tanimi telefonami.
Pieprzyć to. Chcę najnowszy.
Mogę cię tam zabrać.
Dobra, super.
- Dzięki za pomoc. - Drobiazg.
Nie bądźmy leniwi.
Potrzebujemy lepszej komunikacji.
I większej przejrzystości, żeby nadrobić braki.
Tak.
Dlatego od miesięcy próbujemy…
Kurwa. Nie słyszę cię.
Nie palę. Przepraszam, ale…
Tak?
Nie. Plany są niespójne.
To dlatego…
Znasz to uczucie, gdy…
twoje życie zaczyna toczyć się tak, jak nigdy nie chciałaś?
Jasne, że nie. Twoje życie dopiero się zaczyna.
Czasem mam dziwne myśli.
Jakie myśli?
O ucieczce.
Zniknięciu.
To może spróbuj?
Co?
Zniknąć na jakiś czas.
Zraszacze nie działają.
Chciałbym być twoim iPhone’em.
Przeczytałem dziś ciekawy artykuł o związkach.
Im częściej para się dotyka, tym dłużej trwa jej związek.
Mówisz?
To dowiedzione naukowo.
Wzięłam tabletkę nasenną.
- Dzień dobry, Teodoro. - Dzień dobry.
Piękny rower.
Dziękuję.
Z włókna węglowego?
Tak.
Osiem kilo?
Dokładnie 7,4.
Hamulce tarczowe.
Tak.
Interesujesz się rowerami?
Pycha.
Dzięki.
Esther.
Nie bądź dla siebie taka surowa.
Przestań! Mam to w zdjęciach. Mama zobaczy!
Daj, ja zrobię.
Twoje wyszło lepiej.
Twoje!
Czemu jesteś w tym tak dobra?
- Nie wiem. - Naprawdę dobra.
Znajomi też mi to mówią.
Lubię się z nimi wygłupiać.
Widziałam, jak Teodora ukradła ci komórkę.
Dlaczego tak mówisz?
Widziałam to.
Czemu miałabym to zrobić?
Alba.
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Zrobiłam coś nie tak?
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Proszę pani, okno naprawione.
Już idę.
Boże!
Cholera!
Nie przejmuj się. To tylko wygląda tak źle.
Tak mi przykro.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Wybierzesz się dziś ze mną na kolację?
Chętnie.
Tak?
Super.
Włóż coś ładnego.
Nie jestem nieszczęśliwa.
Wszystko gra. Nie mam prawa być nieszczęśliwa.
Mam wspaniałe życie. Świetną pracę, pieniądze, rodzinę.
Każdy ma prawo być nieszczęśliwy.
Chyba tak.
- Podać coś jeszcze? - Nie, dziękuję.
Umiesz dochować tajemnicy?
Jasne.
Chodzi o Albę.
Coś się stało?
Chowa w szafie twój telefon.
Zawsze jest o wszystko zazdrosna.
Tak.
Proszę, nic jej nie mów.
Kocha cię.
Nie karz jej za to.
Ja nigdy nie wyglądałam tak naturalnie w tej sukience.
Pasuje ci.
Zatrzymaj ją.
Co?
Sukienkę.
- Serio? - Tak.
Dziękuję.
Masz ochotę na przygodę?
Tato?
Tato.
W basenie jest żaba. Musimy ją wyłowić, bo umrze.
Spróbuj.
Jest za daleko.
Poznajcie Esther.
- Cześć! - Cześć.
- Jak się masz? - Cześć.
Boże! Pięknie wyglądasz!
Dziękuję.
Jestem Amber. Jesteś tu na wakacjach?
- Tak. - Ja też.
Kocham Francję.
Ten antyczny klimat!
- Tak. - No i ludzie!
Wszyscy są tutaj tacy wyluzowani, nie uważasz?
Może kupię tu sobie dom i zostanę na zawsze.
Tak.
Pa, Esther.
Pa, Amber.
Chcesz potańczyć?
Nie. Ale ty idź, śmiało.
- Na pewno? - Tak.
Zatańczmy.
Nie, dzięki.
Czemu nie?
Co to jest?
Mezcal z tonikiem.
Ohyda.
Wiem.
Skąd jesteś?
Z Frankfurtu. Z Niemiec.
Fajnie.
Tak, fajnie.
Wyglądasz znajomo. Spotkaliśmy się już?
Zapamiętałbym.
Magicznie, co?
Chodź, Amber!
Co jest?
Ja nie wchodzę. Idź sam.
Na pewno?
Nie chcę.
Czemu nie?
Esther!
Właź! To bardzo orzeźwiające!
Chodź.
No dobra!
Nie mogę.
Pomogę ci.
Dalej, Esther!
Powoli.
Dobra.
Jedna dziewczyna w hotelu miała całą walizkę kremów.
Kremy do stóp, do rąk, do twarzy, pod oczy, krem do szyi…
A do dupy?
Do dupy pewnie też.
Gdzie byliście?
Poszliśmy na spacer.
- Chcę nowy motocykl. - Marzy się pani jakiś konkretny?
Yamaha YZ250F.
Jasne. Ale dałbym ci taki.
Pycha.
Świeższego nie znajdziesz.
Gdzie Amber?
Zmyła się.
Od lat nie czułam się tak wolna.
„Stary świat umiera.
A nowy rodzi się w bólach.
Nadszedł czas potworów”.
Kto to napisał?
Antonio Gramsci.
Czytałaś Gramsciego?
No co ty? Jestem tylko sprzątaczką.
Zabawna jesteś.
Chcieliśmy się pożegnać.
Gdzie twój tata?
Nie wiem.
To ważne. Muszę z nim pomówić.
Niech do mnie zadzwoni.
Zrobił coś złego?
Idziemy.
Niech do mnie zadzwoni.
Życie z nią to nie bajka.
Jest okropnie sztywna i egocentryczna.
Skupiona na sobie.
Wkurza mnie to, że się tak na mnie wyżywa.
Robię, co tylko mogę.
Zawsze staram się nad wszystkim panować.
Wiem.
Jesteś mądry i silny.
Nie pozwól nikomu sobie tego odebrać.
Ona nie poradzi sobie bez ciebie.
Dzięki.
Teodora grzebała w twoich rzeczach.
Zabrała parę majtek.
Różowe z białą koronką.
Po co miałaby mi ukraść majtki?
Przestań ją oskarżać o takie rzeczy.
Nic ci nie zrobiła.
Ja nie kłamię. Tylko ona.
Córeczko.
Aki tu był.
- Powiedz mi, co się dzieje. - Nic.
Co jest nie tak z twoją publikacją?
- Nic. - Przestań kłamać, John!
Przestań.
Powiedzieli mi, że sfałszowałem wyniki, i teraz chcą mnie zwolnić.
- To zwykła wpadka. - Co?
Jestem pod taką presją, że ledwo mogę oddychać.
A najgorsze, że już we mnie nie wierzysz.
Obchodzą cię tylko własne sukcesy.
Przestałaś mnie szanować. Szanować nas.
Sam zacząłem już w siebie wątpić.
Co zacznę, to spierdolę!
- Cześć. - Cześć.
Zrobiłam świeżą lemoniadę.
Dziękuję.
Jakaś ty miła.
MUSZĘ CIĘ ZOBACZYĆ – LUCIEN
Szaleje za tobą.
Mogę tu spać?
Nie, idź do mamy.
Wynocha!
- Nauczę cię sztuczki. - Sztuczki?
Wiem, jak to działa. Wszyscy wiedzą.
Kazałem ci stąd wyjść!
Wynocha!
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Bardzo.
Na pewno tego chcesz?
Tak.
Gdzie mama?
Potrzebuje dnia dla siebie.
Chyba.
Jutro moja kolej.
Usiądź, Teodoro. Napij się z nami kawy.
Dziękuję.
Dobrze spałaś, Alba?
Gdzie twoja żaba?
Nie mogę jej zatrzymać.
Czemu nie?
Dom to nie miejsce dla żab.
Znajdziemy coś lepszego.
Zadzwoniła do mnie znajoma. Pytała, czy może mnie tu odwiedzić.
Masz coś przeciwko?
Nie, skąd.
Dobrze.
- Mogłabyś mi nalać kawy? - Jasne.
Dupek.
Kutas.
Suka.
Dupek.
Kutas.
Suka.
Dupek.
Kutas. Suka.
Co ona tu robi?
„Droga Coro, zajrzyj, proszę, do Johna i dzieci.
Nie będzie mnie jakiś czas. Nie martwcie się o mnie”.
Co to ma znaczyć? Nie wróci?
Jasne, że wróci.
Potrzebuje tylko małej przerwy, jak każdy.
Długo jej nie będzie?
Pewnie kilka dni.
Czasem człowiek musi się na chwilę wyłączyć.
To normalne.
Normalne.
Aki próbuje się do ciebie dodzwonić.
Wiem.
To prawda, co mówią?
Nie tutaj!
Nie widzisz, że ta dziewczyna objęła tu nową rolę?
Ze sprzątaczki zmieniła się w członka rodziny.
- Cora. - To niedobrze.
To niebezpieczne.
Mogę zostać na noc. Pomóc ci.
Poradzę sobie.
Przestań! Nie tutaj.
Błagam cię. Mówię serio!
Cora, przestań.
Dość tego.
Alba? Nie śpisz?
Już śpię!
Dobranoc, Alba.
Dobranoc.
Który tom?
Szósty.
Szybko czytasz.
Jeszcze trochę.
Co robisz?
Przepraszam. Chciałem cię tylko odwiedzić.
Bez takich. Spierdalaj.
Co robisz?
Wystraszyłeś mnie!
Przepraszam.
Co to jest?
Mięso. Resztki.
Na co ci tyle mięsa?
No nie wiem… Na grilla. Jakąś imprezę.
Zamróź je, bo zgnije.
To chyba już zgniło.
Ohyda.
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam. Nie chciałam ci przeszkadzać.
Wybieram się ze znajomymi na imprezę urodzinową.
Pójdziesz z nami?
Nie, lepiej tu zostanę.
Dobra.
Tato!
Tato, zobacz! Pokażę ci coś.
Co?
Nie tutaj. Oddaj mi to.
To niebezpieczne. Oddaj mi to.
- To moje. - Później.
Chodźmy gdzie indziej.
No weź, Estelle ma urodziny.
Kiepsko się czuję.
To ci poprawi humor, słowo.
No chodź. Allez.
- Przyjechałaś tu ze znajomymi? - Nie, z rodziną. Z dziećmi.
- Masz dzieci? - Tak. A ty?
- Jesteś mamą? - Tak.
Ja nie mam dzieci.
Nie, żebym ich nie lubił czy coś, ale…
Chyba nie są mi potrzebne do szczęścia.
Musiałbym oglądać filmy familijne.
Gnojki przejadłyby mi całą kasę.
Nie pozwoliłyby podróżować. A to dopiero początek.
- Powoli zniszczyłyby mi życie. - Skąd znasz Estelle?
Pytałam, skąd znasz Estelle.
Pracuje w hotelowym barze.
Robi świetne drinki.
W którym hotelu?
La Fontaine. On chyba też tam pracuje.
Cholera, muszę lecieć. Wybacz. Tata ma urodziny.
Rodzinna impreza. Koszmar.
Miło było cię poznać, Ellen.
- Esther. - Esther. Miłej zabawy.
John,
oddzwoń.
Wracam do domu.
Wszystko gra?
Tak.
Gdzie jest łazienka?
À gauche. Po lewej.
Dobra. Dzięki.
Kurwa.
- A ty dokąd? - Wracam do domu.
Puść mnie.
Myślałam, że się przyjaźnimy.
Nigdy nie byłam twoją przyjaciółką.
Ani twoją gosposią.
Od początku nie traktowałaś nas jak równych.
To powinno pomóc.
Macie wysokie ogrodzenia.
Ale nie oddzielicie waszego idealnego świata od naszego.
Nie jesteście już bezpieczni.
Nie ukryjecie się.
Bo nas jest wielu…
a was – zaledwie garstka.
Oddawaj!
Teodora!
Co robicie?
Przepraszam. Nie chcieliśmy cię obudzić.
Chcieliśmy tylko popływać.
Następnym razem poproś o zgodę.
I posprzątajcie.
Rano będzie tu czyściej niż kiedykolwiek.
Dobra.
Chodźcie.
- Dalej! - Wskakujcie!
Wychodzisz?
Wyrzuć ich.
John?
Mówiłam ci.
Te szkodniki są jak zaraza.
Alba?
Napisy: Aleksandra Basińska